Πλάνο Νοεμβρίου: Ευχαριστία

Νέο πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής για τον μήνα Νοέμβριο ξεκινάει από σήμερα με θέμα την ευχαριστία. 

Το να λέμε ευχαριστώ ακόμα και στα δύσκολα, στη θλίψη, στην αδυναμία, στην αγωνία δεν είναι κάτι το εύκολο. Φαντάσου ότι υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι που δεν έχουν πει στη ζωή τους ποτέ ούτε ένα ευχαριστώ, καμία αναγνώριση, καμία εκτίμηση ή αποδοχή, σε κανέναν και για τίποτα. 

Δεν αναγνωρίζουν την παρουσία του Θεού στη ζωή τους, όχι στ' αλήθεια, τουλάχιστον, αφού όλη αυτή την εξουσία την έχουν μεταθέσει αυθεπίβολα στον εαυτό τους, στα δικά τους επιτεύγματα και κατακτήσεις, στη δική τους δύναμη και επιλογές, με όλες τις δυσάρεστες επιπτώσεις που όλα αυτά επιφέρουν αργά ή γρήγορα στους ίδιους και στο περιβάλλον τους. Άνθρωποι χωρίς Χριστό έτσι λειτουργούν συνήθως. 

Όταν όμως είσαι παιδί του Θεού, το να νιώθεις ευγνωμοσύνη για τα πάντα, γιατί ξέρεις ότι δεν είσαι και κάτι σπουδαίο για να κοκορεύεσαι, είναι κάτι που βγαίνει από μέσα σου φυσικά. Δεν είσαι εσύ αυτός που φέρνει τις νίκες, αλλά Εκείνος. Και πώς να μη συμβαίνει αυτό, όταν με τα μάτια της πίστης επιβεβαιώνεσαι καθημερινά πως όλα πηγάζουν από αυτήν την μία πηγή, αυτήν που ορίζει και καθορίζει τις ζωές μας. Ότι χάρη σε Εκείνον ζούμε, αναπνέουμε, δρούμε, ονειρευόμαστε, δημιουργούμε. 

Αν υπάρχει κάτι καλό μέσα μας, κάτι ευγενές, φιλεύσπλαχνο, συγχωρητικό, αληθινό, το οφείλουμε σε Εκείνον, γιατί Εκείνος μας το έχει δώσει. Γιατί χάρη σε Εκείνον πιστεύουμε, και χάρη σε Εκείνον αγαπούμε, συγχωρούμε, προοδεύουμε εν αληθεία, δικαιοσύνη και συνεχή ευχαριστία. Έτσι μόνο μπορεί να μετατρέψει και Εκείνος με τη σειρά Του, όλη αυτή την ευχαριστία από μέρους μας στο μεγαλύτερο και σπουδαιότερο μυστήριο της χριστιανοσύνης: την Θεία Ευχαριστία, που οδηγεί στην αιώνια ζωή και την ουράνια βασιλεία, η οποία - ας μην το ξεχνάμε - εντός ημών εστί. Αμήν.

Ευχές για έναν όμορφο, δροσερό, βροχερό, φθινοπωρινό μήνα!

Το πλάνο αλλιεύθηκε από εδώ.

Καλό μήνα Νοέμβριο σε όλους!

Με αγάπη,

Εύα 💜

Υπερνικώντας τους φόβους μας

Το "μη φοβού" αναφέρεται μέσα στην Αγία Γραφή λίγο περισσότερο από εβδομήντα φορές. Υπάρχει και ο μύθος που θέλει να αναφέρεται 365 φορές, μία για κάθε μέρα του χρόνου για ενίσχυση, ωστόσο αυτό δεν ισχύει. Παρόλα αυτά, εβδομήντα και κάτι φορές δεν είναι και λίγες. 

Ο Θεός φροντίζει να μας υπενθυμίζει να Τον εμπιστευόμαστε, γιατί είναι πιστός, γιατί δεν λέει ποτέ Του ψέματα, γιατί δεν ξεγελάει, δεν απιστεί, δεν βάζει τρικλοποδιές. Και όταν ο Θεός μας λέει να μην φοβόμαστε, δεν ψεύδεται, το εννοεί. Αρκεί, βέβαια, να ανήκουμε στους δικούς Του ανθρώπους, τους πιστούς Του, που αναγνωρίζουν τον χαρακτήρα Του, δέχονται τον Λόγο Του και Τον ακολουθούν.

Το να ξεπερνάς προβλήματα που πολλές φορές φαίνονται αξεπέραστα, δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, και ο φόβος που συνεπάγεται, δεν είναι αμελητέος. Όλοι μας τον έχουμε νιώσει, κυρίως όταν αισθανόμαστε ανήμποροι μπροστά σε αυτό που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Μια απειλή, μια ασθένεια, μια οικονομική αστάθεια, προβλήματα οικογενειακά, επαγγελματικά και τόσα άλλα, τα οποία δεν εξαρτώνται από εμάς, γιατί είναι πάνω από τις δυνάμεις μας. Τι κάνουμε τότε; Εγκαταλείπουμε; Υπεκφεύγουμε; Στρεφόμαστε σε υποκατάστατα; Πέφτουμε σε κατάθλιψη; Σε απόγνωση; Ή καταφεύγουμε στην εμπιστοσύνη του Κυρίου μας; 

Καταφεύγουμε στην εμπιστοσύνη του Κυρίου μας, γιατί είμαστε Χριστιανοί συνειδητοί, που σημαίνει ότι πιστεύουμε στον Κύριό μας, τον Ιησού Χριστό, που σημαίνει ότι Τον εμπιστευόμαστε γιατί ξέρουμε ποιος είναι, το ποιον του και το τι έχει κάνει για μας και συνεχίζει να κάνει. Εκείνον που μας έχει διδάξει και μας δείχνει καθημερινά και τον τρόπο και την οδό. Το πώς να φερόμαστε και το πώς να σκεφτόμαστε, ώστε να πορευόμαστε πάνω στην οδό, που είναι η οδός της σωτηρίας μας. Δεόμαστε σε Κείνον, που βαστάει όλη τη δύναμη και φιλευσπλαχνία και συγχώρηση. Σε Εκείνον, που σταυρώθηκε για την αγάπη Του προς εμάς, για να κάνει το χατήρι του Θεού Πατέρα και να δοξάσει την Εκκλησία Του, που είμαστε όλοι εμείς.

Όταν λοιπόν ο Κύριος μας λέει "μη φοβάσαι", δεν πρέπει να φοβόμαστε. Πρέπει να αντλούμε δύναμη από τη δύναμή Του, φρόνηση από τη φρόνησή Του και φως από το φως Του. Όταν πιστεύεις σε Κείνον, δεν χρειάζεται να φοβάσαι τίποτα. Γιατί, όταν ο Κύριος είναι μαζί μας, ποιος μπορεί να είναι εναντίον μας; 

Κανείς.

Καλό σαββατοκύριακο και καλό μας μήνα!

Με αγάπη,

Εύα 💜

-------  Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής το βρήκα εδώ.

Ο ανανεωμένος νους

Ένας από τους λόγους που αγαπώ τόσο τον Σεπτέμβριο είναι γιατί οριοθετεί την εποχή πολλών ενάρξεων. Ξεκινάει το φθινόπωρο, η ομορφότερη για μένα εποχή του χρόνου, όταν η κάψα του καλοκαιριού αρχίζει σταδιακά να υποχωρεί και τα χρώματα τριγύρω να αλλάζουν. Ξεκινούν τα σχολεία, με τα βιβλιοπωλεία, τους γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικούς να έχουν αυτό τον μήνα την τιμητική τους. Και, βέβαια, ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας έναρξης της εκκλησιαστικής χρονιάς, αρχής της Ινδίκτου. Για μένα, η χρονιά μου αρχίζει πάντα τον Σεπτέμβριο, και ακαδημαϊκά και πνευματικά, αλλά και βιολογικά, αφού με τη δύση του καλοκαιριού συμπληρώνεται ένας ακόμα χρόνος μου επίγειας ζωής.

Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής για τον μήνα αυτό έχει τίτλο: "The Renewed Mind", ο ανανεωμένος νους - ή ανακαινισμένος, όπως το ακούμε πιο επίσημα από το Ευαγγέλιο και την Εκκλησία -, ένα ενδιαφέρον και καλαίσθητο πλάνο που ωστόσο είναι ανώνυμο, αφού ο δημιουργός του επέλεξε να μην αναφέρει το όνομά του πάνω σε αυτό. Το βρήκα, ωστόσο, εδώ για όποιον ενδιαφέρεται.

Στον πνευματικό χώρο ο νους ανανεώνεται με τον λόγο του Θεού, το Ευαγγέλιο και την Αγία Γραφή. Ο πιστός καλείται να μελετάει καθημερινά τον λόγο του Θεού, να εντρυφεί πάνω σε αυτό, να διαλογίζεται, να προσεύχεται και να αναζητά συνεχώς την αλήθεια μέσα από το ιερό κείμενο. Στην συνέχεια καλείται όλα αυτά να τα εφαρμόσει στη ζωή του, καθαρίζοντας από μέσα του όλα τα αρνητικά συναισθήματα, συνήθειες ή σκέψεις, αφήνοντας χώρο να μπει και να κατοικήσει ο ίδιος ο Θεός μέσα μας, αναγεννώντας και μεταμορφώνοντάς μας από παλαιό άνθρωπο σε καινούργιο, ανακαινισμένο, σε άνθρωπο του Χριστού.

Όλα αυτά, βέβαια, δεν συμβαίνουν από τη μία μέρα στην άλλη, χρειάζεται υπομονή και συστηματικότητα, καθημερινή μελέτη και πίστη πολλή. Σε αυτό τον αγώνα πορείας προς το καθ' ομοίωση, την αγιότητα και τη θέωση, υπάρχουν δίπλα μας αρωγοί, η χάρη του Θεού, ο Παράκλητος που θα βρίσκεται δίπλα μας έως συντελείας του κόσμου, όπως μας το υποσχέθηκε ο Ιησούς Χριστός, που είναι το Άγιο Πνεύμα, αλλά και η εκκλησιαστική ζωή, στην οποία καλούμαστε να βρισκόμαστε κοντά της, με συχνό εκκλησιασμό, εξομολόγηση για καθάρισμα του έσω εαυτού από όλα τα αρνητικά βαρίδια που μας εμποδίζουν να προχωρήσουμε στην πνευματική μας ζωή, και η Θεία Ευχαριστία. Αρωγοί μας είναι και οι άγιοι της Εκκλησίας μας, που με τη ζωή, το έργο και το προσωπικό τους παράδειγμα συνεχίζουν την Ιερά Παράδοση, που δεν είναι άλλο από το βιβλίο των Πράξεων του Ευαγγελίου. Ένα βιβλίο που ξεκίνησε να γράφεται από τον Απόστολο Λουκά, αλλά που όμως συνεχίζεται να γράφεται αδιάλλειπτα από τότε έως και σήμερα από όλους εκείνους που αγωνίστηκαν τον καλό αγώνα, αλλά και όλους εμάς που βρισκόμαστε ακόμα καθ' οδόν. 

Με αγάπη,

Εύα 💗

Άγιοι της γειτονιάς μας

Ζουν ανάμεσά μας και είναι πολύ σημαντικό να τους βρω.

Μπορώ να ψάξω στην εκκλησία: ή την Κυριακή, αν ξυπνήσω και πάω στη λειτουργία (ίσως να πηγαίνω, αλλά με ανοιχτά ή κλειστά τα μάτια;), ή το Σάββατο το απόγευμα στον εσπερινό (μια μικρή τελετή που προετοιμάζει για την κυριακάτικη λειτουργία) ή τη μέρα που οι πιο πολλές ενορίες κάνουν κάποια απογευματινή συνάντηση με ομιλία ή συζήτηση για θέματα πνευματικά ή και κοινωνικά κ.τ.λ. (ρώτα τον παπά της ενορίας σου). 

"Ενορία" σημαίνει η εκκλησία που λειτουργεί κάθε Κυριακή κοντά στο δρόμο όπου μένεις, στην οποία "ανήκει" το σπίτι σου, εσύ με την οικογένειά σου και όλη η περιοχή σας. Όλοι εσείς, που ζείτε εκεί, είστε μια "ενορία", είστε δηλαδή "ενορίτες", μια πνευματική ένωση.

Εκεί θα δω μερικούς ανθρώπους, ελάχιστους, που το πρόσωπό τους φανερώνει την καθαρότητα και την απλότητα της καρδιάς τους, την ταπεινή ψυχή τους, την αγάπη τους. Μπορεί βέβαια να έχουν κι αυτοί ελαττώματα ή και να κάνω λάθος και να περάσω για τέτοιον κάποιον υποκριτή (δεν έχω πείρα σε τέτοιες αναζητήσεις). Πάντως εκεί είναι - μάλλον θα είναι κάποιας ηλικίας (όχι οπωσδήποτε) και πιθανότερο να είναι γυναίκες, αν και υπάρχουν και άντρες.

Αυτοί έχουν το Χριστό μέσα τους σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ' όσο εγώ. Είναι τα πρότυπά μου. Μπορεί να είναι μορφωμένοι ή αγράμματοι, επιστήμονες ή χαμάληδες... Πάντως είναι εκείνοι που, βλέποντάς τους, θα καταλάβω γιατί η ζωή μου -ή η κοινωνία- πάει χάλια και πώς θα γλιτώσω απ' αυτά τα χάλια και θα πλησιάσω το Χριστό, που γιατρεύει τα πάντα.

Αλλά πρέπει να ψάξω, κάνοντας το σταυρό μου και μια ταπεινή προσευχή (για να μου κάνει δώρο ο Θεός το να βρω έναν απ' αυτούς) και μάλλον καλύτερα ν' αρχίσω σήμερα, ή έστω την ερχόμενη Κυριακή.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ.. https://trelogiannis.blogspot.com/2026/06/blog-post_448.html

Κυριακή των Αγίων Πάντων

 

Κυριακή των Αγίων Πάντων σήμερα. Γιορτάζουν εκείνοι που πέρασαν από τον κόσμο δίχως να αφήσουν το όνομά τους χαραγμένο σε μάρμαρα, παρά μόνο στις χούφτες του Θεού. Οι ασκητές των βράχων, οι μάρτυρες της διπλανής πόρτας, οι μάνες που νύχτωσαν πάνω από ένα άρρωστο παιδί ψιθυρίζοντας μια προσευχή, οι ταπεινοί που μοιράστηκαν το τελευταίο τους ψωμί στο σκοτάδι.

Αν κλείσεις τα μάτια, μπορείς να ακούσεις το ποδοβολητό τους. Είναι το «νέφος των μαρτύρων», ένας αόρατος χορός που μας περιβάλλει. Δεν στέκονται μακριά, σε απρόσιτα βάθρα. Σκύβουν πάνω από την κούρασή μας, πιάνουν το χέρι μας στις ανηφόρες, μας θυμίζουν πως ο ουρανός δεν είναι ένα άδειο υπερπέραν, αλλά ένα σπίτι γεμάτο αδέλφια.

Οι Άγιοι Πάντες είναι η απόδειξη πως ο άνθρωπος πλάστηκε για να λάμπει. Μας κοιτάζουν μέσα από τα εικονίσματα με μάτια γεμάτα κατανόηση και μας ψιθυρίζουν: «Μην φοβάσαι την αδυναμία σου. Κι εμείς από χώμα ήμασταν. Απλώς αφήσαμε το Φως να περάσει από τις ρωγμές μας».

----  Κείμενο αλλιευμένο από το διαδίκτυο, αγνώστου.

----  Φωτογραφία από εδώ.

Ο Χριστός είναι η ειρήνη μας

Το να βρίσκεις ειρήνη μέσα σου όταν τα πάντα γύρω σου θριαμβεύουν μέσα στο χάος, τη διαμάχη και τις πολεμικές ιαχές, είναι μια πρόκληση στην οποία, αν με ρωτήσεις, προσωπικά αποτυγχάνω παταγωδώς. 

Ο λόγος είναι ότι όλα τα έξω τα αφήνω να με επηρεάζουν αμαχητί, με αποτέλεσμα να έρχεται η ταραχή, το άγχος, η λύπη, ο εκνευρισμός, γενικά όλα τα αντίθετα από εκείνα που ο λόγος του Θεού χαρακτηρίζει ως καρπούς του Αγίου Πνεύματος. 

Δεν είμαι ακόμα εκεί, δυστυχώς, διαπίστωση που μου δείχνει καθαρά ότι η πνευματική μου πορεία μέσα στη χριστιανική ζωή βρίσκεται ακόμη σε πολύ νηπιακό στάδιο. 

Γιατί, η ειρήνη μέσα μας δεν συνάδει με το εξωγενές γίγνεσθαι, ούτε θα έπρεπε να επηρεάζεται από αυτό. Όταν η πνευματική πορεία ενός χριστιανού έχει ωριμάσει, η ειρήνη είναι μια σταθερά αξία που ζει μέσα του αδιάλλειπτα, γιατί μέσα του ζει ήδη ο Χριστός. Και ο Χριστός είναι ειρήνη. Άρα, όταν έχεις μέσα σου τον Χριστό, όση τρικυμία και να χτυπάει το σκαρί της ζωής σου, όποια πραγματικότητα και να σε περιβάλει, δεν αφήνεις τίποτα να σε ταράξει, να σε αγχώσει, να σε απελπίσει, γιατί πλέον έχεις φτάσει στο επίπεδο εκείνο του να μπορείς να ζεις την ειρήνη του Χριστού μέσα σου.

Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής έχει τίτλο: "Αυτός είναι η ειρήνη μας". 

Βρίσκεται στην Προς Εφεσίους επιστολή, κεφάλαιο 2 και εδάφιο 14. 

Το πρωτότυπο κείμενο είναι: "αυτός γάρ εστιν η ειρήνη ημών". 

Ποιος είναι ο "Αυτός"; Ο Ιησούς Χριστός. Ποιοι είναι οι "ημείς"; Όλοι εμείς, που έχουμε εισέλθει στην πίστη του Κυρίου, οι Χριστιανοί πιστοί. Τι προσπαθεί να μας πει το εδάφιο; Όσο πιο πολύ Χριστό ζούμε μέσα μας, τόσο πιο βαθιά η ειρήνη που εκδηλώνεται στη ζωή μας.

Με αγάπη,

Εύα 💗

------  Το πλάνο, καθώς και τη φωτογραφία του πλάνου αντιγραφής Αγίας Γραφής για τον μήνα Ιούνιο τα βρήκα εδώ.

υποψήφιοι άγιοι

 

Τα καλύτερα αιτήματα προσευχής έρχονται από εκείνους που δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν  παρά μόνο την ψυχή τους.

Βλέπεις καρδιές ερημικές, που όμως μέσα τους ανθίζουν τριαντάφυλλα.

Παιδιά νέα, αγόρια και κορίτσια, να ψάχνουν τον παπά να του μιλήσουν, να βρουν την αλήθεια που αναζητά η ψυχή τους.

Υπάρχουν και αυτοί οι νέοι.

Αυτά είναι θαύματα.

Να σε σταματάει ένα νέο παιδί και να σου λέει:

«Θέλω να μιλήσουμε, πάτερ, κάτι βαραίνει τη συνείδησή μου και θέλω να στο πω».

Ναι, αυτό το παιδί!

Της καφετέριας, με το σκουλαρίκι στο αυτί ή στο φρύδι.

Με το τατού μιας ξεχασμένης αγάπης και τα ακουστικά με τους Iron Maiden στη διαπασών.

Μιλάς με μια παρέα νέων σε καφετέρια και νιώθεις το τραπέζι με τους φραπέδες να γίνεται ένα μικρό εκκλησάκι παρουσίας Χριστού, γιατί μην ξεχνάμε:

«ὅπου εἰσί δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Ματθ. 18,20).

Και να μπαίνεις μέσα στην εκκλησία και να μην προλαβαίνεις να βγάλεις τις μαχαιριές ειδικά από ανθρώπους που είναι «κοντά στον παπά» και «την εκκλησία».

Και να κάνεις θεολογική συζήτηση με τον ροκά νέο που δεν το φανταζόσουν ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα.

Και όμως, μέσα σε αυτόν τον βούρκο, μιλάει εσωτερικά το βάπτισμα.

Μια προσευχή ίσως μιας γιαγιάς, μιας μάνας γονατισμένης στα εικονίσματα να παρακαλάει  όχι για νύφες, γαμπρούς, δουλειές και φράγκα,

αλλά για μετάνοια και Βασιλεία των ουρανών.

Υποψήφιος άγιος σε αναζήτηση πνευματικής στέγης.

Αυτά είναι θαύματα.

Αυτό το καντήλι μέσα στην καρδιά που δεν έχει σβήσει ακόμα και το ανανεώνει κάποια προσευχή.

Και τότε αρχίζει να φωτίζει την καρδιά του ανθρώπου, έτσι για να μυρίζει αλήθεια ο κόσμος.

Και αρχίζει αυτό το «κακό παιδί» για τον κόσμο να βλέπει τον ξεχασμένο θησαυρό μέσα του

και να πηγαίνει στον εξομολόγο να τον γυαλίσει και να λάμψει πάλι.

Αυτές είναι μετάνοιες!

Από εκείνους που ο κόσμος τους είχε ήδη ξεγράψει,

αλλά για τον Θεό είναι από τους πιο ανδρειωμένους.

Σε κάνει να βλέπεις την παρουσία του Θεού ως «φωνή αύρας λεπτής» σε ψυχές διψασμένες.

Και από την άλλη να βλέπεις την κυρία με το ταγέρ και την φανουρόπιτα ανά χείρας σε κάθε παράκληση να ζητάει από τον Χριστό λαγούς με πετραχήλια, έτσι για να μυρίσει εγωισμό ο κόσμος.

Και μόλις δει το παιδί με το σκουλαρίκι θα πει: «Το παλιόπαιδο, ε, τι περιμένεις από τον γιο της τάδε».

Και όποτε σε βλέπει θα σου λέει με το χαμόγελο της πωλήτριας: «Την ευχή σας, πάτερ».

Και 30 χρόνια στην εκκλησία δεν κατάλαβε τίποτα.

Νιώθει ότι με κάποιες δωρεές και μερικά στολίσματα Επιταφίου έχει VIP θέση στον παράδεισο.

Καημένε άνθρωπε…

Τελικά, ο Θεός υπάρχει εκεί που δεν φαίνεται.

Κρύβεται και λάμπει μέσα στη μουγκαμάρα της σιωπής.

Κάτι σαν τον ήλιο.

Ο ήλιος όταν ανατέλλει δεν κάνει φασαρία, δεν μιλάει όπως το κύμα ή ο αέρας.

Απλά παρουσιάζεται με τη λάμψη και την θερμότητά του.

Αυτή η παντοδύναμη παρουσία του αρκεί.

Έτσι ενεργεί ο Χριστός.

Έρχεται όταν τον καλούν όσοι έχουν διψάσει αληθινά.

Ενώ όταν τον προκαλούν οι εγωιστές και οι φαρισαίοι, απομακρύνεται,

γιατί ο χώρος είναι κλειστός γι' Αυτόν.

Μην ξεχνάμε, αγαπητοί μου, ότι τον Παράδεισο τον άνοιξε ένας ληστής με ένα Μνήσθητι.

Μια διψασμένη κραυγή άνοιξε τις πύλες του Παραδείσου.

🌻

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού

******

------  Κείμενο και φωτογραφία αλλιεύθηκαν από εδώ.

Κυριακή των Βαΐων

"Ωσαννά εν τοις υψίστοις, ευλογημένος ο Ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου!" ψάλλουν σήμερα στις εκκλησίες των χριστιανών, ψάλλουν και οι χορωδίες των αγγέλων. Κυριακή των Βαΐων σήμερα, ημέρα γιορτινή και γλυκόπικρη συνάμα, αφού από αύριο ξεκινάει η Μεγάλη Εβδομάδα, εβδομάδα των Παθών του Κυρίου. 

Σαν σήμερα ο Ιησούς Χριστός έμπαινε μέσα στα Ιεροσόλυμα πάνω σε γαϊδουράκι, υποδεχούμενος σαν βασιλιάς. Φοινικόκλαδα ανέμιζαν στον αέρα, χαλιά και ενδύματα έπεφταν στη γη για να πατήσει πάνω τους ο βασιλιάς. Μία εβδομάδα αργότερα θα σταυρωνόταν σαν ληστής και κακούργος από τους ίδιους ανθρώπους, που σε λίγο θα εξαφανίζονταν όλοι. Κανένας δεν Του στάθηκε στην ώρα της δοκιμασίας, πέρα από ελάχιστους. Κανένας δεν ήθελε τα χέρια του βαμμένα από το αίμα ενός αθώου. Του ίδιου αθώου, που πριν από λίγο καιρό θεράπευε τις ασθένειές τους και ανέσταινε από τον θάνατο τους αγαπημένους τους ανθρώπους. Όλοι θα μείνουν κρυμμένοι μέσα στα σπίτια τους. Ποιος αντέχει, άλλωστε, μια συνείδηση κηλιδωμένη; Ποιος αντέχει τόση αλήθεια; Και ποιος τολμά να αντισταθεί στον φόβο των πολλών;

Μέσα σε μια βδομάδα, η ζωή μας όλη. Από την αποδοχή στην αφύπνιση, στην απομόνωση, στην χλεύη, την εγκατάλειψη, την προδοσία, στο μαρτύριο και τον θάνατο. Και μετά, το θαύμα. Η ανάσταση, η σωτηρία, η αιώνια ζωή. 

Ή η αιώνια καταδίκη, αναλόγως σε ποιον Θεό πιστεύει κανείς. Και γι' αυτόν, από την ίδια εβδομάδα θα περάσει. Από την συμμετοχή, στην υποκρισία, στην άρνηση, την αδιαφορία, την προδοσία, στο έγκλημα ή την ανοχή σ' αυτό, στην τιμωρία, στη θεία καταδίκη και την απώλεια στη γέενα του πυρός. 

Γιατί ο Θεός βρέχει για δικαίους και αδίκους και στο τέλος της ημέρας, τίποτα δεν μένει κρυφό κάτω από τον ήλιο, οι πάντες θα κριθούν.

Καλή Μεγαλοβδομάδα, φίλοι μου, και Καλή μας Ανάσταση.

Με αγάπη,

Εύα 💗

ζώντας μια αναστάσιμη ζωή

 

Κάπου διάβασα κάτι πολύ ωραίο, δεν θυμάμαι πού. Έλεγε ότι τα χρόνια πολλά που ευχόμαστε ο ένας στον άλλον τέτοιες γιορτινές μέρες είναι ουσιαστικά οι ευκαιρίες του Θεού να μας δώσει όσο πιο πολλά χρόνια χρειαζόμαστε προκειμένου να έρθουμε σε μετάνοια, σε επιστροφή στον Θεό και σε αγώνα ζωής προς τη θέωση. Είναι, δηλαδή, η ευκαιρία του Θεού προς τον άνθρωπο, ώστε να προλάβουμε να αποφύγουμε την αιώνια καταδίκη και να σωθούμε.

Εορτάζουμε, επομένως, το Πάσχα για το γλέντι της Ανάστασης, τα σουβλιστά αρνιά, τις συνάξεις και τις εκδρομές, ή μήπως εορτάζουμε την Ανάσταση του εαυτού μας, αφού επιλέξαμε να βιώσουμε τον Γολγοθά της μετάνοιας, της πάταξης της αμαρτίας,  και του θανάτου του αμαρτωλού μας εαυτού, ώστε να έρθουμε σε κατάσταση ανέγερσης και ελευθερίας, σε κατάσταση ανάστασης και αναγέννησης σωματικής, πνευματικής και ψυχικής, έτσι όπως ο Θεός ήθελε από την αρχή, προ της πτώσης, να είμαστε; 

Γιατί, αναστημένος είναι αυτός που εγείρεται από τον ύπνο του θανάτου και στέκεται στα πόδια του, και άνθρωπος, αυτός που κοιτάζει και στοχεύει ψηλά. 

Ο Θεός, λοιπόν, κατά το σχέδιό Του και σύμφωνα με τον Λόγο Του, θέλει τα παιδιά Του ανθρώπους αναστημένους από την πτώση και καθαρούς, να στέκονται στα πόδια τους σύμφωνα με το κατ' εικόνα Θεού, με στόχο ζωής το καθ' ομοίωση, και έχοντας την ψυχή στραμμένη ψηλά, στο άγιο, στο ύψιστο, στο αγαθό, στη βασιλεία, δηλαδή, των Ουρανών, που είναι και ο τελικός προορισμός.

Για όσους επιθυμούν να ακολουθήσουν το πλάνο αντιγραφής και μελέτης της Αγίας Γραφής για τον μήνα Απρίλιο, μπορείτε να το βρείτε εδώ. Εκεί μπορείτε να κατεβάσετε το pdf του πλάνου για να το μεγενθύνετε όσο θέλετε.

8 - Ένα πράγμα να μην ξεφεύγει από την προσοχή σας αγαπητοί μου: Ότι για τον Κύριο μία μέρα είναι σαν χίλια χρόνια, και χίλια χρόνια σαν μία μέρα.

9 - Δεν καθυστερεί ο Κύριος να εκπληρώσει την υπόσχεσή του, όπως νομίζουν μερικοί. Κάνει υπομονή, γιατί δε θέλει να καταστραφούν μερικοί από σας, αλλά να μετανοήσουν όλοι.

     ~  Β' Πέτρου επιστολή, κεφ. 3: 8 - 9

Βροχερός Απρίλης ξημέρωσε σήμερα. Καλό μήνα σε όλους.

Με αγάπη,

Εύα 💗

εβδομάδα της σιωπής

 

Σε ένα μοναστήρι, λίγο πριν από την Κυριακή των Βαΐων, ένας νέος μοναχός ρώτησε τον γέροντα:

 - Γέροντα, γιατί λένε ότι αυτή η εβδομάδα είναι βουβή;

 Ο γέροντας τον πήρε και τον οδήγησε στον κήπο. Εκεί υπήρχε ένα δέντρο γεμάτο μπουμπούκια.

 - Τι βλέπεις; τον ρώτησε.

 - Βλέπω μπουμπούκια που ετοιμάζονται να ανθίσουν.

 Ο γέροντας χαμογέλασε.

 - Ακούς κάποιο θόρυβο όταν ανοίγουν;

 - Όχι.

 - Κι όμως, εκείνη τη στιγμή γίνεται το μεγαλύτερο θαύμα της φύσης. Το λουλούδι γεννιέται μέσα στη σιωπή.

 Έπειτα ο γέροντας του είπε:

 - Έτσι είναι και αυτή η εβδομάδα πριν από τα Βάγια. Η Εκκλησία σωπαίνει λίγο περισσότερο, γιατί κάτι μεγάλο ετοιμάζεται να ανθίσει.

 Ο νέος τον ρώτησε:

 - Και τι ανθίζει;

 Ο γέροντας απάντησε:

 - Η καρδιά του ανθρώπου που ετοιμάζεται να συναντήσει το Πάθος και την Ανάσταση του Χριστού.

 Και πρόσθεσε:

 - Αν γεμίσουμε αυτές τις μέρες με θόρυβο, δεν θα ακούσουμε τίποτα.

Αν όμως αφήσουμε λίγη σιωπή μέσα μας, τότε θα καταλάβουμε γιατί η Εκκλησία μας οδηγεί σιγά - σιγά προς τα Βάγια και τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Αυτή η εβδομάδα είναι σαν ανάσα πριν από τα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας.

Είναι χρόνος για:

*  περισσότερη προσευχή

*  λιγότερα λόγια

*  περισσότερη μετάνοια

* περισσότερη ειρήνη στην καρδιά.

Γιατί η Ανάσταση δεν προετοιμάζεται με φασαρία, αλλά με σιωπή.

******

---  κείμενο αλλιευμένο από το διαδίκτυο.

---  φωτό δική μου.

Καλλιεργώντας μια ήσυχη καρδιά

Σύμφωνα με την Αγία Γραφή η ήσυχη καρδιά είναι ένα ποθούμενο για τον χριστιανό στην πορεία του προς την θέωση, ένας ιερός αγώνας που καλείται να κατακτήσει. Αλλά, τι χαρακτηρίζει την ήσυχη, πράα, ειρηνική καρδιά ενός χριστιανού; Η απρόσκοπτη εσωτερική ηρεμία, αυτοκυριαρχία, σταθερότητα; Η εμπιστοσύνη στον Θεό; Η υπομονή ως αρετή, η έλλειψη άγχους, η ταπείνωση, η μακροθυμία; Η συγχώρηση, η αγάπη στον συνάνθρωπο, η τήρηση των εντολών; Είναι η ικανότητα να μπορούμε να αναπαυόμαστε στη δική Του δύναμη, τη δική Του σοφία, τη δική Του καθοδήγηση; Η ειρήνη του Ιησού Χριστού, το Πνεύμα το Άγιο που προσκαλούμε να κατοικήσει μέσα μας; Η αδιάλλειπτη προσευχή, η ευχαριστία, η ευγνωμοσύνη ως τρόπος ζωής και ύπαρξης;

Όλα αυτά θα τα δούμε στο πλάνο αντιγραφής της Αγίας Γραφής για τον μήνα Ιανουάριο, το πρώτο πλάνο του νέου έτους, που μπορείτε να το βρείτε και εδώ. Το μόνο σίγουρο, πάντως, είναι πως η ήσυχη καρδιά είναι ένα πνευματικό πρωτίστως ιδίωμα, που αντανακλά ωστόσο στον υλικό κόσμο γύρω μας, ένας καρπός του Αγίου Πνεύματος, τον οποίο μπορούμε να αποκτήσουμε μόνο εάν έχουμε τον Θεό δίπλα μας σε κάθε μας βήμα.

"4 - Να χαίρεστε πάντοτε με τη χαρά που δίνει η κοινωνία με τον Κύριο. Θα το πω και πάλι: να χαίρεστε.

5 - Σ' όλους να δείχνετε την καλοσύνη σας. Ο Κύριος έρχεται σύντομα.

6 - Για τίποτε να μη σας πιάνει άγχος, αλλά σε κάθε περίσταση τα αιτήματά σας να τα απευθύνετε στο Θεό με προσευχή και δέηση, που θα συνοδεύονται από ευχαριστία.

7 - Και η ειρήνη του Θεού, που είναι ασύλληπτη στο ανθρώπινο μυαλό, θα διαφυλάξει τις καρδιές και τις σκέψεις σας κοντά στον Ιησού Χριστό."

~ Επιστολή προς Φιλιππησίους 4: 4-7

Χριστός ετέχθη! Ας γεννηθεί, λοιπόν, φέτος ο Χριστός μέσα μας. Ας Τον αφήσουμε να δράσει στις καρδιές μας, τις αντιλήψεις, τη συμπεριφορά μας. Ας ακολουθήσουμε με ειλικρίνεια και ανοιχτή καρδιά τους δρόμους Του, τις οδούς Του, την Αλήθεια Του. Και ας γίνουμε εμείς οι ζωντανοί μάρτυρες όλων των θαυμαστών και τεραστίων που μέλλουν να μας συμβούν, απλά και μόνο επειδή πιστέψαμε.

Εύχομαι Καλά Χριστούγεννα σε όλο τον κόσμο, 

Καλές γιορτές σε εσάς και τους αγαπημένους σας, 

Καλή, Χαρούμενη, Ευλογημένη χρονιά!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Άνοιξη στο κτήμα

Είχαμε και τις προηγούμενες χρονιές μαργαρίτες, φέτος όμως, ίσως λόγω των βροχών, ίσως επειδή δεν θέλαμε να τις ξεριζώσουμε και βρήκαν τον χρόνο να ρίξουν τον σπόρο τους στη γη, ίσως και επειδή τις ποτίζαμε μαζί με τα κηπευτικά σα να ήταν ήμερες κι αυτές, έδωσαν τα ρέστα τους. Ένα κατακίτρινο χαλί σαν τον ήλιο απ' άκρου σ' άκρη μέσα στο κτήμα να χαίρεται το μάτι, να ευφραίνεται η καρδιά.

Η μανταρινιά είναι μικρούλα ακόμα, δύο χρονών, αλλά στον ανθό της δεν χαρίστηκε καθόλου. Περνάς από δίπλα της και μεθάς από το άρωμά των ολόλευκων ανθών που μοιάζουν μ' αστέρια ριγμένα καταμεσίς σε πράσινη θάλασσα.

Λείπει το τρίτο, η Μόλι, η μικρή μας. Δεν ήθελε να ποζάρει, προτιμούσε το παιχνίδι. Απορώ πώς κάθισαν τα άλλα δύο, ίσα που πρόλαβα να βγάλω τη φωτογραφία και μετά εξαφανίστηκαν στο δευτερόλεπτο για παιχνίδι!

Μαργαρίτες, μαργαρίτες παντού, ό,που κι αν γυρίσεις, γεμάτο μαργαρίτες!

Τα κλαδιά της λεμονιάς λύγισαν ως τη γη από το βάρος των καρπών, μια ευλογημένη χρονιά για τα δέντρα φέτος, δόξα τω Θεώ!

Δεν ξέρω για σας, αλλά αγαπώ τις μαργαρίτες. Δεν είναι μόνο που είναι πανέμορφες, είναι που είναι άγρια λουλούδια του αγρού μεγαλωμένα μόνα τους, ευγενικά, διακριτικά, αυθεντικά, ανεπιτήδευτα, χωρίς να επιβάλλονται ή να απαιτούν, χωρίς να τα φροντίζει κανείς, παρά μόνο ο δημιουργός τους. Δόξα σοι.

Μαλάκωσαν τα κλώνια της συκιάς, ξεπρόβαλαν οι πρώτοι καρποί, πλάτυναν τα φύλλα της και μαζεύουν ήλιο.

Να' τη και η κληματαριά, πρώτη της χρονιά, μάλλον δεύτερη αλλά μωράκι είναι ακόμα, ζωηρή και φρέσκια πάραυτα, που ανυπομονεί να παράξει τον πολύτιμο καρπό παρέα με τα τζιτζίκια του καλοκαιριού που δεν θα αργήσει να φανεί. Για να δούμε, φέτος θα τα καταφέρει;

Αναρριχώμενη ομορφιά μικροκαμωμένη και λεπτεπίλεπτη, η κέρρια η ιαπωνική ντυμένη κι αυτή στα κίτρινα!

Μερικές φορές αισθάνομαι ότι ο χρόνος σα να ξεκινάει την άνοιξη. Όλα στη φύση αναγεννώνται, τα λουλούδια στους αγρούς και στους κήπους των σπιτιών, τα πουλιά που κελαηδούν στα κλαδιά των δέντρων ερωτοτροπώντας και χτίζοντας τις φωλιές τους, η φύση που ξυπνάει με ζέση μετά τον λήθαργο του αργόσυρτου σκοτεινού χειμώνα, η διάθεσή μας που αναγεννάται κι αυτή τώρα που ο καιρός έχει ζεστάνει και θέλουμε να είμαστε έξω ολοένα και δεν μας χωρά το σπίτι. 

Είναι η εποχή να υποδεχτούμε τον Κύριο, μπαίνουμε σιγά σιγά στις άγιες ημέρες του Πάσχα. Κάθαρση σπιτιού, σώματος, ψυχής, εκκλησιασμός, νηστεία, περισυλλογή, συγχώρηση, αγάπη, αγάπη πολλή. 

Λίγη ανηφόρα ακόμα, λίγο σκοτάδι ακόμα και να, σε λίγο θα δούμε να ξεπροβάλει η ανατολή, να λάμψει το φως, το φως του Χριστού και η Ανάσταση του Κυρίου. Έλα, Μόλι μου, κάθισε συντροφιά μαζί μου, σε λίγο θα πάμε να παίξουμε. 

Ήρθε η εποχή που θα γιορτάσουμε και θα χαρούμε μαζί με τις οικογένειές μας το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης, της νίκης της ζωής επί του θανάτου, την ανάσταση και την ανάταση των ψυχών όλων μας, και την ελπίδα της αιώνιας ζωής, της εκπληρωμένης υπόσχεσης.

Η φύση ξυπνά, η ψυχή το ίδιο. Μια νέα εποχή μόλις ξεκίνησε και όλα ντύνονται καινούργια, και όλα γίνονται ζωή!

Καλή Μεγαλοβδομάδα, φίλοι μου. Το φως του Κυρίου να μας συντροφεύει πάντοτε.

Καλή μας Ανάσταση!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Πλάνο αντιγραφής Απριλίου - Αγιότητα

"Καθαγιασμός, αγιασμός, αγιότητα, τι πελώρια εκφοβιστική λέξη, με κάποιου είδους θρησκευτικό νόημα, σωστά; Αλλά τι σημαίνει πραγματικά; Για να δούμε: "διαχωρίζομαι για έναν ιερό σκοπό" ή "γίνομαι άγιος" (όπως ο Θεός, γινόμαστε μιμητές του) ή "απελευθερώνομαι από την αμαρτία". 

Όλες αυτές οι ερμηνείες μοιάζουν πάρα πολύ σημαντικές περιγραφές, σωστά; Έχει να κάνει με το εάν είμαστε ικανοί να πάμε στον Παράδεισο ή όχι. 

Έτσι, προφανώς, είναι ζωτικό να κατανοήσουμε την διαδικασία του καθαγιασμού, της αγιότητας. Και είναι καλό που πρόκειται να το διερευνήσουμε πιο πολύ σε βάθος αυτό τον μήνα με το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής Απριλίου."

(Ελεύθερη μετάφραση της γράφουσας από το εισαγωγικό κείμενο της ιστοσελίδας από όπου ανέσυρα το πλάνο για τον μήνα Απρίλιο.)

****** 

Καθαγιασμός, λοιπόν, ή αγιότητα, ή αγιοποίηση ή εξαγνισμός. Κάτι αμαρτωλό, δηλαδή, το κάνω άγιο. Κάτι ατελές, το διορθώνω και το τελειοποιώ. Κάτι βρώμικο, το καθάρω, κάτι βέβηλο ή κοσμικό το απομακρύνω ή το καταδικάζω, ώστε αυτό το κάτι να εξαγιαστεί και να πλησιάσει στα δεδομένα του Θεού. 

Τι μπορούμε να καθαρίσουμε, επομένως, ώστε να καθαγιαστεί; Τον εαυτό μας, το σώμα μας, την καρδιά μας, τα λόγια μας, τις σκέψεις μας, τους σκοπούς μας, τα εναύσματά μας, τα πάθη και τους πειρασμούς μας, τις πληγές και τις αδυναμίες μας, το πώς βλέπουμε τα πράγματα γύρω μας, το πώς φερόμαστε απέναντι στους ανθρώπους, στα ζώα, στη φύση, στο σπίτι ή τη δουλειά μας, στον Θεό, αλλά και σε εμάς τους ίδιους.

Για όλα αυτά, όταν είμαστε Χριστιανοί και πιστεύουμε στον Θεό με ενσυναίσθηση, χρειαζόμαστε την χάρη του Θεού και τον θείο Λόγο Του να μας ανοίξουν τον δρόμο. Οι new age αντιλήψεις θέλουν τον άνθρωπο κυρίαρχο του κόσμου και του εαυτού του, αυτόνομο, ανεξάρτητο, μόνος του να νικάει τις νίκες του και μόνος του να φτάνει στο ποθούμενο (επιτυχία, δόξα, χρήματα κτλ.), αρκεί να εστιάσει στο αποτέλεσμα (vision boards, mantras, confirmations κτλ.) και το σύμπαν να συνομωτήσει υπέρ του για να του το δώσει. 

Εμείς οι Χριστιανοί δεν έχουμε αυτή την αφετηρία, χρειαζόμαστε Χριστό. Χωρίς Χριστό ο άνθρωπος ού δύναται ποιείν ουδέν, που θα πει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε βήμα από μόνοι μας, γιατί είμαστε έκπτωτοι που ζούμε σε έναν έκπτωτο και σκοτεινό κόσμο. Είναι σα να ισορροπούμε πάνω σε σκοινί με τα μάτια κλειστά. Ο new ager εμπιστεύεται τον εαυτό του, εμείς εμπιστευόμαστε τον Κύριο, για να μας φωτίσει τον δρόμο, τα βήματά μας, και να μην στραβοπατήσουμε και απωλεσθούμε στην άβυσσο. Εμπιστευόμαστε την ψυχή μας σε Εκείνον με τη ζωή μας. Γιατί από τα δύο, ψυχή και ζωή, για τον Χριστιανό αυτό που υπερέχει και κυριαρχεί είναι το πρώτο, η ψυχή του, που είναι αιώνια, και όχι η ζωή του, που έχει ημερομηνία λήξης.  

Η μεταστροφή προς μια ζωή αγιότερη δεν επιτυγχάνεται, εννοείται, από τη μία μέρα στην άλλη. Προϋποθέτει χρόνο, κόπο και αγώνα, σωματικό και πνευματικό. Είναι μία διαδικασία, ένα οδοιπορικό, ένα ταξίδι από το προσωρινό στο αιώνιο, από το φθαρτό στο άφθαρτο, από την αμαρτία στην αγιότητα, από το γήινο στο ουράνιο. Αυτό το πλάνο ρίχνει ένα φως σαν οδηγός και σαν παράδειγμα για το πώς μπορούμε να διάγουμε μια ζωή άγια, μέσα από τα Ευαγγέλια και την Αγία Γραφή, βασιζόμενοι στον Λόγο του Θεού, φτάνει να το θελήσουμε.

-----

Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής το εντόπισα εδώ. Μπορείτε να βρείτε πολλά περισσότερα εδάφια σχετικά με την αγιότητα στις παραπομπές του κάθε εδαφίου του πλάνου, οι οποίες αναγράφονται στο τέλος της κάθε σελίδας. Είναι ιδιαίτερα χρήσιμες αν θέλει κάποιος να εντρυφήσει περισσότερο μέσα στον Λόγο του Θεού, όχι μόνο για αυτό το πλάνο, αλλά και γενικότερα. Είναι αυτό που λέει κάπου μέσα στην Αγία Γραφή "διδακτοί Θεού". Μαθαίνουμε τον Λόγο μέσα από τον Λόγο. Ο Λόγος δηλαδή διδάσκει Λόγο για να διδαχθούμε όλοι εμείς.

-----

Καλό μήνα Απρίλιο, φίλοι μου.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Ο καλός άνθρωπος

"Υπάρχουν άνθρωποι που είναι κατά πάντα καλοί άνθρωποι, αλλά καθόλου Χριστιανοί. Ούτε μυρμήγκι πειράζουνε, αλλά με τη ζωή τους, ποδοπατούνε τον Χριστό. Αυτοί οι άνθρωποι πάνε κατευθείαν στην κόλαση και μάλιστα σε ειδική κόλαση. Να ξέρετε, ότι η κόλαση είναι γεμάτη από καλούς ανθρώπους. Γιατί ο Χριστός δεν ήρθε στη γη για να κάνει καλούς ανθρώπους, αλλά ήρθε για να κάνει πολίτες της Βασιλείας των Ουρανών, να τους πολιτογράψει, να τους αλλάξει το αίμα (με τη Θεία Κοινωνία) και από κοινούς ανθρώπους, να τους κάνει καινούς (καινούριους). Άρα το ζήτημα δεν είναι να είμαι καλός ή κακός άνθρωπος, αλλά αν είμαι με τον Χριστό, με τη Ζωή, ή όχι. Είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου. Καταλάβατε...."   

~ Άγιος Ιωάννης Κροστάνδης 

Κατάλαβα.

Με αγάπη,

Εύα 💗

*****  Η φωτό αλλιεύτηκε από το διαδίκτυο.

Γιατί άλλο τέχνη, κι άλλο βλασφημία και προπαγάνδα

Από τα παλλόμενα πέη στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου επί εποχής προοδευτικής αριστεράς πριν από λίγα χρόνια, στις βλάσφημες καρικατούρες των ιερών και οσίων της χριστιανικής πίστης των Ελλήνων στην Εθνική Πινακοθήκη από τη συντηρητική δεξιά σήμερα. Δεν ξέρεις από πού να κρυφτείς πια, τα πράγματα έχουν αρχίσει και ξεφεύγουν επικίνδυνα.

Καλή είναι η ελευθερία της έκφρασης, δεν θα διαφωνήσω, αγαπώ την τέχνη, αλλά, όταν ο "προοδευτισμός" που έχει γίνει με το έτσι θέλω το μότο της σύγχρονης εποχής αγγίζει τα όρια της επιδημικά αρρωστημένης και διαστροφικής ανηθικότητας, τότε αυτοακυρώνεται ως προς τον ορισμό της, γίνεται σήψη και δυσωδία που μας ασφυκτιά και μας αηδιάζει όλους.

Δεν επιβραβεύουμε την βία, δεν είμαστε μασκοφόροι μπαχαλάκηδες αγνώστου προελεύσεως που τα σπάνε κάθε Κυριακή στο Σύνταγμα και τα Εξάρχεια, ανήκουμε στη μεριά των φυσιολογικών. Δεν μπορούμε όμως να μην αναγνωρίσουμε το θάρρος και το σθένος του ενός που ξεμπροστιάζει αυτή τη σήψη, πόσο μάλλον όταν γίνεται από επιλογή και εις βάρος της δημόσιας εικόνας του, και δει, πολιτικής. 

Αυτού του ενός την ανδρεία επικροτούμε, που τόλμησε να κάνει δημόσια ομολογία πίστεως σε μια εποχή που η πίστη στον Χριστό, στην Παναγία Θεοτόκο, στους αγίους και στα θεία είναι αντικείμενο χλεύης και ειρωνίας και βάλλεται από παντού. Την σκοτεινή αυτή ώρα που όλες οι δημόσιες περσόνες επιλέγουν συστηματικά (ή συστημικά) να κωφεύουν αδιαφορώντας απέναντι σε κάθε τι που προσβάλλει πατρίδα, πίστη και οικογένεια, στην προκειμένη, την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη των Ελλήνων, όταν ακόμη και ο ίδιος ο προκαθήμενος της Εκκλησίας, αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, να έχει, πολύ βολικά, εξαφανιστεί από παντού την ώρα που ο κόσμος γύρω μας χάνεται, αυτός ο ένας, ο κ. Νίκος Παπαδόπουλος, ιατρός χειρουργός και βουλευτής στο κόμμα της Νίκης, αποφάσισε εμπράκτως να πει: ως εδώ και μη παρέκει.

Γράφει ο Βασίλης Αθανασιάδης στο facebook:

Η προσβολή οποιασδήποτε θρησκείας είναι απαράδεκτη. Η βεβήλωση της Ορθοδοξίας και της Χριστιανικής Πίστης δεν αποτελεί Τέχνη ή άποψη. Παρά το γεγονός ότι ή χρήση βίας δεν αποτελεί λύση, συγχαρητήρια στο βουλευτή Κο Παπαδόπουλο για το ηχηρό μήνυμα που στέλνει ενάντια στην ισοπέδωση και στην αρρωστημένη ελεύθερη σκέψη και έκφραση. Οι εικόνες στη Χριστιανική μας πίστη είναι ιερές ,τα πρόσωπα αποτελούν σύμβολα λατρείας, προσκυνήματος , προσευχής και ελπίδας. Σεβόμαστε παράλληλα κάθε μορφή θρησκείας και λατρευτικής έκφρασης. Στην εικόνα βλέπουμε την Παναγία να κρατά τον νεογέννητο Χριστό μας. Αυτή η εικόνα με ξεπερνά. Φανταστείτε αν αντίστοιχο σχέδιο εμφάνιζε τον Μωάμεθ. Μόνο ντροπή στους υπεύθυνους της Πινακοθήκης.

Δεν έχω παρά να συμφωνήσω με τον γράφοντα. Όλα αυτά τα άθλια, για μένα, εκτρώματα που έχει κατασκευάσει ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης δεν είναι μορφή τέχνης. Προσβάλλουν βαθιά το θρησκευτικό φρόνημα,την ελληνική ταυτότητα, το ελληνικό ήθος, την ελληνική πίστη, τους ίδιους τους Έλληνες στην συντριπτική πλειοψηφία τους, άσχετα αν από πνευματική επιλογή δεν φωνασκούν στα κανάλια προκειμένου να επιβάλουν τις ηθικές αρχές και αξίες του τόπου μας με το έτσι θέλω. 

Υπάρχουν όμως και όρια.

Οι χριστιανοί Έλληνες είναι ευγενικοί, διακριτικοί, και τα πιστεύω τους είναι φρονήματα αγάπης, απέναντι στον συνάνθρωπο και απέναντι στον Θεό. Έτσι είναι όλοι όσοι ακολουθούν με επίγνωση τον Χριστό. Το γεγονός ότι κάποιος αντέδρασε σε μια τόσο εξώφθαλμη ανθελληνική, αντιχριστιανική - αντίχριστη προπαγάνδα, ακόμη κι αν ο άνθρωπος εξωθήθηκε στα όριά του και οδηγήθηκε από συναισθηματική οργή και αγανάκτηση για αυτά τα αίσχη που συντελλούνται γύρω μας, δίνει ελπίδα και ένα εφαλτήριο ότι, παιδιά, φτάνει με την αναγούλα, φτάνει με τον εμετό. Ο εμετός δεν είναι μόδα, ποτέ δεν ήταν, κι όταν έρχεται στο προσκήνιο, σίγουρα δεν έρχεται στο όνομα της τέχνης. 

Κι όταν μου προσβάλλεις την πίστη, θα αντιδράσω, και μπορεί να μη σου αρέσει καθόλου αυτό, όσο ευγενικός τύπος κι αν μπορεί να είμαι. Όχι εγώ, ο καθένας. Και είμαστε πολλοί. Γιατί κανένας δεν παίζει με την πίστη και κανένας δεν παίζει με τον Θεό. Για να συνεννοούμαστε και να μην παρεξηγούμαστε.

Με αγάπη,

Εύα 💗

 

*****  Το συμβάν με το επεισόδιο του βουλευτή Νίκου Παπαδόπουλου στην Εθνική Πινακοθήκη μπορείτε να το δείτε και εδώ.

*****  Έτερα έργα του καλλιτέχνη ίδιας προσέγγισης μπορείτε να τα θαυμάσετε εδώ.

Θλίψη μόνο..

 

Δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω την εκπομπή-αφιέρωμα στην δρ. Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, ωστόσο έχω διαβάσει βιβλία της και την έχω διδαχτεί στο πανεπιστήμιο. Για την κα Γλύκατζη μόνο τα καλύτερα έχω να πω, γυναίκα πρωτοπόρος, η πρώτη πρύτανις γυναίκα και η πρώτη Ελληνίδα διευθύντρια ερευνών στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης και το κέντρο επιστημονικών ερευνών της Γαλλίας αντίστοιχα, με αμέτρητους τιμητικούς τίτλους και περγαμηνές, με βαθειά γνώση του αντικειμένου της, αναγνωρισμένη παγκοσμίως για το έργο, τη συνεισφορά και την προσωπικότητά της. 

Κι όμως, κάποιοι, Έλληνες δυστυχώς, αμφισβητούν αυτή της την ελληνικότητα. Ο λόγος; Επειδή ασχολήθηκε με το Βυζάντιο και, κατ' εκείνους, τα χίλια χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κακώς έπρεπε να υφίστανται, έπρεπε να διαγραφούν. Γιατί; Γιατί είναι κολλημένοι στην ειδωλολατρεία και το δωδεκάθεο. Και γιατί, αν ήξεραν καλύτερα, δεν θα μίλαγαν, δεν θα έβριζαν, μάλλον, αφού χάρη στο Βυζάντιο ξέρεις σήμερα εσύ, δωδεκαθεϊστή, αντίχριστε δηλαδή άνθρωπε, την αρχαιοελληνική γραμματεία για την οποία παινεύεσαι, και τον ηθικό χριστιανικό κώδικα με το οποίο σε μεγάλωσαν οι γονείς σου και οι παππούδες σου και οι ήρωες που πολέμησαν και θυσιάστηκαν για να έχεις εσύ σήμερα το δικαίωμα να βρίζεις και να κατηγορείς.

Ναι, εννοείται ότι έγιναν ευτράπελα στα χρόνια του Βυζαντίου, και κάποιοι αρχαιοελληνικοί ναοί καταστράφηκαν, και αγάλματα συνθλίφτηκαν, και άνθρωποι πέθαναν, εντάξει, συμφωνούμε, κάποιες σελίδες δεν ήταν ροζ με ωραία ηλιοβασιλέματα. Σήμερα δεν συμβαίνουν αυτά; Εσύ, που είσαι προοδευτικός και επαναστατείς ενάντια στον Θεό και Δημιουργό σου για να προασπίσεις ψεύτικους θεούς φτιαγμένους από μάρμαρο, ξύλο ή πηλό, που ακυρώνεις την έννομη τάξη με το να καταστρέφεις δημόσια περιουσία κάθε φορά που τα σπας σε μια επέτειο και σπάζεις στο ξύλο κάποιον μετανάστη ή τη γυναίκα σου και το παιδί σου, ή όποιον άλλον δεν συμφωνεί μαζί σου, να ακυρώνεις δηλαδή κάθε έννοια σεβασμού και αξιοπρέπειας και ισοκρατίας προς τον συνάνθρωπο και να προκαλείς το χάος και την αποσάρθρωση και τον μηδενισμό και την ακύρωση στο όνομα αυτής σου της προοδευτικότητας, πόσο Έλληνας αλήθεια εξακολουθείς να αυτοθεωρείσαι; 

Όμως, ήρθε ο Χριστιανισμός, η ενανθρώπιση του αληθινού Θεού χάρη στον Ιησού Χριστό που καταδέχτηκε και περπάτησε στη γη, ανάμεσα στους ειδωλολάτρες και τους έκπτωτους, μόνο για να σωθεί το ανθρώπινο γένος, για να σωθείς εσύ. Το γεγονός αυτό ήταν συνταρακτικό σε παγκόσμια κλίμακα. Το αληθινό φως νίκησε το μάρμαρο και το ξύλο, και το άφθαρτο ήρθε και αντικατέστησε το φθαρτό, τους φθαρτούς μαρμάρινους θεούς, τις ανθρωποθυσίες, τις ζωοθυσίες, τα όργια, για να σώσει εσένα. Η ιστορία έπρεπε να προχωρήσει γιατί τα δεδομένα άλλαξαν, το κοντέρ του χρόνου μηδενίστηκε και ξεκίνησε ξανά από την αρχή γιατί ο Θεός έγινε άνθρωπος ώστε να μπορέσει ο άνθρωπος να γνωρίσει τον αληθινό Θεό και όχι τις απομιμήσεις του, αγαπητέ δωδεκαθεϊστή, αρχαιοελληνιστή, αναρχικέ, προοδευτικέ και όπως αλλιώς θέλεις να αυτοαποκαλείσαι.

Ο Θεός, σε μια συγκεκριμένη στιγμή στην ιστορία κατέβηκε στη γη, για να Τον γνωρίσουμε. Κι εμείς, τι; Θα Του γυρίσουμε την πλάτη; Επειδή κάποτε ήμασταν δωδεκαθεϊστές; Και αρχίζουμε να χλευάζουμε έναν άνθρωπο που σκύβει πάνω σε μια ιδιαίτερα σημαντική στιγμή της ιστορίας, όπου ο Θεός συναντιέται με τον άνθρωπο; Ακυρώνοντας την ελληνικότητα αυτής της μεγάλης Ελληνίδας, επειδή μόνο αυτοί που τα λένε έτσι είναι οι Έλληνες και οι άλλοι που λένε ίσως κάτι διαφορετικό από σένα να πάνε να πνιγούν; Δεν πάει έτσι.

Πόσο Έλληνας είσαι, αλήθεια, όταν εκ πεποιθήσεως απορρίπτεις το παρελθόν σου; Γιατί παρελθόν δεν είναι μόνο ο χρυσός αιώνας, είναι και το Βυζάντιο. Είναι και η υποδούλωση στους οθωμανούς για τετρακόσια χρόνια. Τα διαγράφουμε κι αυτά; Είσαι σίγουρος ότι μετά από τετρακόσια χρόνια άγριας υποδούλωσης σε έναν αλλόθρησκο, απολίτιστο λαό, συνεχίζεις να είσαι σίγουρος ότι το dna σου είναι 100%  ελληνικό; και όχι τουρκικό; όχι σλαβικό; όχι αλβανικό; Ότι δεν είσαι νοθευμένος; μιγάς; μισοπολιτισμένος - μισοβάρβαρος; Γιατί αυτό μου δείχνει η συμπεριφορά σου, και οι πεποιθήσεις σου, βεβαίως. Ένας αληθινός Έλληνας δεν θα απέρριπτε κανένα κομμάτι του παρελθόντος του. Δεν θα εξύβριζε ποτέ συνάνθρωπό του. Δεν θα έβγαινε στα μίντια να βρίσει μια γυναίκα που το μόνο που έχει κάνει μέχρι τώρα είναι να προσφέρει τις γνώσεις της πάνω στην Ελλάδα, προβάλλοντάς μας, όλους εμάς τους Έλληνες, ανά τον κόσμο. Αυτό κάνει ο αληθινός Έλληνας, αγαπητέ/ αγαπητή μου. Και, δει, ένας Έλληνας Χριστιανός.

Απορρίπτεις το Βυζάντιο, δεκτό, σε έναν πολιτισμένο κόσμο όλες οι απόψεις είναι δεκτές. Απορρίπτεις όσους ασχολούνται με αυτή την περίοδο υβρίζοντας και υποτιμώντας κάποιον που δεν σε έχει πειράξει, την άποψή της εκφράζει και μάλιστα με επιστημονική τεκμηρίωση, και, ως δωδεκαθεϊστής, απορρίπτεις τον Χριστιανισμό και τον Τριαδικό Θεό. Οκέι, όλα δεκτά. Όμως, θέλεις να κάνεις και Χριστούγεννα, ε; Θέλεις να σουβλίσεις και το αρνάκι σου το Πάσχα. Θέλεις να γιορτάζεις και την ονομαστική σου γιορτή, που ακούει μάλιστα και σε όνομα βυζαντινής αυτοκράτειρας στην προκειμένη, ή αγίου, ή χριστιανικής γιορτής και επετείου, και να παντρέψεις ή να βαπτίσεις το παιδί ή το εγγόνι σου, και να κάνεις ένα μνημόσυνο στον αποθανόντα συγγενή σου, και έναν αγιασμό στο καινούργιο σου σπίτι ή αυτοκίνητο ή επιχείρηση ή στο σχολείο του παιδιού σου. 

Άρα, τα θέλεις όλα. 

Όμως, δεν πάει έτσι.

----

Οι φωτογραφίες είναι σελίδες από το τετράδιο σημειώσεών μου στην Αγία Γραφή. 

Με αγάπη,

Εύα 💗

SWP - Ποιος είναι ο σκοπός του Θεού στη ζωή μου;

Ένα νέο πλάνο αντιγραφής εδαφίων από την Αγία Γραφή ξεκίνησε χθες, 1η Οκτωβρίου. Έχει ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα, ερώτημα στην ουσία, με τον τίτλο: Ποιος είναι ο σκοπός του Θεού στη ζωή μου;

Δεν θα ήθελα, ωστόσο, να μπω και αυτό τον μήνα στη διαδικασία να κάνω καθημερινές αναλύσεις στα εδάφια. Ο λόγος που το έκανα ήταν πιο πολύ για να προτείνω μια κατεύθυνση, να ανοίξω ένα παράθυρο στο πώς μπορεί να αντλήσει κανείς απαντήσεις και πληροφορία μελετώντας πρόταση-πρόταση την Αγία Γραφή. Εννοείται πως υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι για να μελετήσει κανείς την Αγία Γραφή, απλά μοιράζομαι τη δική μου, μιας και για μένα φαίνεται ότι μέχρι τώρα έχει λειτουργήσει αρκετά καλά, θα έλεγα, αν και πάντα ψάχνομαι για μεθόδους που μπορεί να αποβούν ακόμη πιο ωφέλιμες και αποτελεσματικές. Γι' αυτό ελισσόμαστε, όπως ανέφερα χτες, για να μπορούμε να βρίσκουμε λύσεις.

Στην αρχή, για κάποιον αρχάριο, ίσως φανεί κάπως δύσκολο να απομυζήσει γνώσεις άμεσα, γιατί όλα του φαίνονται καινούργια και άγνωστα, όμως, όσο περνάει ο καιρός και εντρυφεί όλο και περισσότερο μέσα στον Λόγο του Θεού, σιγά σιγά αρχίζουν πράγματα να βγάζουν νόημα. Θέλει υπομονή και χρόνο, αλλά πιστεύω ότι το αξίζει. Αυτός ο χρόνος που αφιερώνουμε στον Θεό και τον Άγιο Λόγο Του είναι μια επένδυση ζωής για μας, ένας πνευματικός θησαυρός που κανένας δεν θα μπορεί μετά να μας τον πάρει. 

Δίπλα στην κάθε μέρα του πλάνου αναγράφεται σε παρένθεση η μονολεκτική απάντηση στο ερώτημα που τίθεται για τον μήνα Οκτώβριο. Αυτοί οι μονολεκτικοί ορισμοί-ενδείξεις δεν αναφέρονται μόνο στα συγκεκριμένα εδάφια του πλάνου, αφού η κάθε απάντηση υπογραμμίζει περισσότερο τον ορισμό, δίνει μια γεύση, δεν αναλύει εξονυχιστικά την κάθε έννοια, πώς θα μπορούσε άλλωστε να το κάνει ένα απλό πλάνο με έναν στίχο την ημέρα. Για εξονυχιστική ανάλυση επιβάλλεται η ανάγνωση όλης της Αγίας Γραφής. 

Το πλάνο είναι γραμμένο στα αγγλικά, το βρήκα εδώ. Το καταθέτω για όποιον τυχόν θελήσει να το ακολουθήσει για τον μήνα Οκτώβριο. Για μένα, αν με ρωτάτε, δεν έχω ξεκινήσει ακόμα, σκοπεύω όμως να το τρέξω λίγο να καλύψω την χθεσινή και τη σημερινή μέρα, για να συμβαδίσω με το πρόγραμμα των εδαφίων. Σκέφτομαι να τα ανεβάζω ίσως όχι σε καθημερινή βάση, γιατί είναι λίγο κουραστικό για μένα αυτό το κάθε μέρα, βρέξει-χιονίσει, μπορώ-δεν μπορώ. Λέω να τα ανεβάζω λίγο πιο περιστασιακά, στον λογαριασμό μου στο instagram, κατά ομάδες; Δεν ξέρω ακόμα. Ίσως τα ανεβάσω κι εδώ, ίσως πρώτα εδώ και μετά εκεί. Να το σκεφτώ λίγο και θα δω πώς θα πάει. 

Εύχομαι σε όλους καλό μήνα για χθες και καλή πνευματική διαδρομή για τον μήνα μας!

Με αγάπη,

Εύα 💗

* 11 - John 14: 21  (Obedience)

SWP - Υπακοή στον Θεό (ημέρα 30η)

Φτάσαμε αισίως στην τελευταία μέρα του Σεπτεμβρίου και στην ολοκλήρωση του αφιερώματός μας Υπακοή στον Θεό. Ένας ολόκληρος μήνας αφιερωμένος σε μια θεία λέξη, σε μια θεία εντολή και πόσες αλήθειες αποκαλύφθηκαν για εμάς που βρίσκονταν κρυμμένες μέσα στον Λόγο του Θεού, απλά, επειδή ασχοληθήκαμε. 

Ξέρετε, παρακολουθούσα χθες ένα ντοκυμαντέρ αφιερωμένο στα ευαγγελικά, τη μάχη δηλαδή που συντελέστηκε στην αυγή του 20ου αιώνα στη χώρα μας για την επικράτηση ή μη του αρχαίου κειμένου στα ιερά γράμματα. Φυσικά, νίκησαν οι αρχαϊστές, η επικρατούσα ηγεσία της εκκλησίας τότε αυτό απεφάνθη. Και είναι πραγματικά λυπηρό να βλέπεις τις ολέθριες επιπτώσεις αυτής της άγονης πολιτικής και θρησκευτικής επιλογής του τότε στο σήμερα. 

Είμαι χριστιανή ορθόδοξη, αυτό γράφει η ταυτότητά μου, έτσι βαπτίστηκα, έτσι μεγάλωσα, σε αυτό το περιβάλλον γαλουχήθηκα, το χριστιανό ορθόδοξο. Όμως, δεν μπορώ να δεχτώ σήμερα, δύο χιλιετίες μετά, να παραμένουμε προσκολλημένοι σε μια παρωχημένη μορφή της ελληνικής γλώσσας αγκυλωμένη και άγνωστη στον σημερινό Έλληνα, μόνο για να λέμε ότι είμαστε οι θεματοφύλακες της αρχαίας κληρονομιάς. Η κληρονομιά παραμένει, εννοείται, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν επιβάλλεται να ελιχθούμε, να εξελιχθούμε και να προσαρμοστούμε στα καινούργια δεδομένα, από τη στιγμή που βλέπουμε την τρέχουσα πραγματικότητα να μη μας ακολουθεί πλέον και εμείς να μένουμε πίσω. 

Είμαστε, εννοείται, υπερήφανοι που τα ιερά γράμματα γράφτηκαν στην δική μας ελληνική γλώσσα, με την Καινή Διαθήκη γραμμένη ως πρωτότυπο στην ελληνιστική κοινή, και την Παλαιά Διαθήκη γραμμένη ως την πρώτη παγκοσμίως μετάφραση από την εβραϊκή, τη μετάφραση των Εβδομήκοντα, πάλι στην ελληνιστική κοινή, και στην οποία στηρίχθηκαν όλες οι χώρες του κόσμου, προκειμένου να προβούν στις μεταφράσεις της γλώσσας του τόπου τους. Είναι, λοιπόν, ντροπή, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ως χριστιανή ορθόδοξη, να βλέπω την ιεραρχία της ορθοδοξίας τόσα χρόνια, από σύστασης ελληνικού κράτους, να μην κάνει την παραμικρή προσπάθεια να απαγκιστρωθεί από την άγνωστη στους σημερινούς Έλληνες αρχαϊκή γλώσσα του 300 προ Χριστού και να αρνείται πεισματικά να φέρει τον άγιο Λόγο του Θεού στο σημερινό ποίμνιο, ώστε ο κόσμος να μπορεί να καταλαβαίνει. Και δεν μιλάω μόνο για την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, όλες οι προσευχές, όλες οι λατρευτικές δοξασίες, οι ύμνοι, οι παρακλήσεις, οι δεήσεις, οι θείες λειτουργίες, τα πάντα, όλα όμως, είναι γραμμένα σε ένα ιδίωμα που καμία σχέση δεν έχει με το σήμερα. 

Δεν βλέπει το ιερατείο σήμερα ότι η νεολαία δεν ακολουθεί, ότι ο πολύς ο κόσμος έχει απομακρυνθεί και στρέφεται σε άλλες θρησκευτικές ομάδες και εκκλησίες, επειδή εκεί μπορούν και καταλαβαίνουν και ασχολούνται με τον Λόγο του Θεού, γιατί η εκκλησία τους δίνει προτεραιότητα σε αυτό; Δεν αναρωτιέται κανένας από τους επίσημους εκπροσώπους της δικής μας εκκλησίας ότι αυτή η τακτική δεν δουλεύει πλέον; Πώς να ακολουθήσει ο απλός κόσμος, όταν εισέρχεται στον ιερό ναό και ό,τι ακούει εκεί μέσα είναι όλα σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνει; Πώς να υπάρξει η σύνδεση με το θείο όταν μπλοκάρεται η δίοδος στο μόνο εργαλείο που θα μπορούσε να βοηθήσει, που είναι η γλώσσα; Δεν ζούμε στα ελληνιστικά χρόνια, δεν ζούμε στο Βυζάντιο, ζούμε στο σήμερα και κάπως πρέπει να συνδεθούν όλα αυτά, ώστε να μπορέσουν να λειτουργήσουν.

Όλοι οι λαοί πήραν την ελληνιστική κοινή και κάθισαν κάτω και ασχολήθηκαν να μεταφράσουν το πρωτότυπο κείμενο στην γλώσσα της χώρας τους, ώστε ο Λόγος του Θεού να γίνει προσβάσιμος στον καθένα. Εμείς, γιατί δεν το κάνουμε αυτό; Γιατί η εκκλησία θεωρεί κάθε προσπάθεια να μεταφερθεί το ιερό κείμενο στην γλώσσα που μιλάμε και καταλαβαίνουμε ως μη ορθόδοξη; ως αιρετική; Είναι δυνατόν να θεωρείς αιρετικό αυτόν που προσπαθεί να μπει μέσα στα ιερά γράμματα και να τα κατανοήσει; Και κάθονται οι ιεράρχες μας να κριτικάρουν γιατί η μία μετάφραση δεν το είπε ακριβώς όπως έπρεπε, και η άλλη μετάφραση δεν ήρθε από ελληνικό τυπογραφείο και άρα, υπάρχουν κρυμμένες ατζέντες που θέλουν να επιβάλουν τις όποιες ιδεολογίες τους; Στην κριτική όλοι είμαστε πρώτοι, να κατακρίνουμε και να απορρίπτουμε όλους τους άλλους. Γιατί δεν κάθονται, λοιπόν, σαν σύνολο, σαν την επίσημη εκπροσώπηση της ορθόδοξης εκκλησίας να κάνουν την μετάφραση με τις γραμμές τους και τις αξιώσεις τους στον πήχη που πρεσβεύουν ότι θα έπρεπε να είναι, και να φέρουν το ιερό κείμενο και όλο το συγγραφικό έργο σε υμνωδίες και λατρευτικές δοξασίες, ακόμη και στα πατερικά κείμενα, στον απλό κόσμο που ποθεί να μάθει τι είναι και ποιος είναι ο Χριστός, και ποιο το μέγεθός Του, και τι είναι και ποια είναι η ορθοδοξία, ώστε να ξέρουμε και να μπορούμε να καταλαβαίνουμε;

Γιατί, για μένα, είναι ανεπίτρεπτο, για να μην πω ότι αυτό είναι το πραγματικά αιρετικό, όταν μπαίνεις σε μια εκκλησία να ακούσεις Λόγο Θεού, και ο Λόγος του Θεού να περιορίζεται σε ένα απόσπασμα του ενός λεπτού σε διάρκεια, σε μια γλώσσα ακατανόητη, και όλο το υπόλοιπο να είναι υμνωδίες, πάλι ακατάλυπτες, λόγω γλώσσας. Δεν επιτρέπεται η προσευχή να μην είναι προσβάσιμη σε όλους, λόγω μη κατανόησης της γλώσσας. Όπως και είναι ανεπίτρεπτο, σημερινοί ιεράρχες να ντύνονται ως βυζαντινοί αυτοκράτορες με χρυσάφια και ζαφείρια πάνω τους, όταν ο ίδιος ο Χριστός ήταν ρακένδυτος σε όλη τη διάρκεια της επίγειας σύντομης ζωής του, πρεσβεύοντας αυτή τη φιλοσοφία, τον τρόπο ζωής που οφείλει να ζει ο χριστιανός, με το προσωπικό Του παράδειγμα. Ο ίδιος ο Χριστός τα διδάγματά Του τα δίδαξε στην γλώσσα που μπορούσαν να καταλάβουν οι ακροατές Του. Το Πάτερ Ημών που δίδαξε δεν το δίδαξε σε αρχαΐζουσα γλώσσα, για να δείξει ότι είναι κάποιος, το δίδαξε στην καθομιλουμένη, ώστε να εισπραχτεί από τον απλό άνθρωπο που παρακολουθούσε και να ωφεληθεί από αυτό. Ήμαρτον. Προσκυνούμε ομοιώματα ξύλινα, χάλκινα, ασημένια, όταν η Αγία Γραφή το ξεκαθαρίζει ρητά: ΟΧΙ προσκύνημα ή λατρεία σε ομοιώματα. Ήμαρτον και πάλι. Ο Λόγος του Θεού μας λέει ότι ο Θεός ΔΕΝ θέλει να προσκυνάμε κανέναν είτε βρίσκεται στον ουρανό είται πάνω στη γη είτε κάτω από τη γη, είτε άγιος είναι είτε άγγελος, ΚΑΝΕΝΑΝ, παρά μόνο τον Θεό, που είναι άυλος και ενέργεια, και μέσα μου οφείλω να Τον προσκυνώ και να Τον λατρεύω, μέσα μου, μέσα στην καρδιά μου, με όλη τη διάνοια και το νου και την ψυχή και την καρδιά μου, με όλο μου το είναι. Προσκυνώ και λατρεύω την ουσία και την οντότητα του Θεού που κατοικεί μέσα μου. Ήμαρτον, και ήμαρτον και πάλι.

Δεν είμαστε Φαρισαίοι για να φερόμαστε ως Φαρισαίοι, ούτε βυζαντινοί αυτοκράτορες για να ντυνόμαστε και να περιφερόμαστε ως τέτοιοι. Είμαστε απλοί χριστιανοί, και ο απλός λαός και οι ιεράρχες που μας ποιμένουν, και προσπαθούμε όλοι εξίσου να μοιάσουμε στον Χριστό, τον μόνο Κύριο, που ήταν απλός και πράος και διακριτικός, που δεν είχε πού να ακουμπήσει το κεφάλι Του. Πόσο έχουμε απομακρυνθεί από αυτό που πρεσβεύει ο Κύριος για μας, είναι τραγικό. Για μένα, είναι προσβολή στα θεία, το μέγιστο αμάρτημα, το μόνο που δεν συγχωρείται, η προσβολή στην αλήθεια του Αγίου Πνεύματος.

Το σημερινό εδάφιο είναι παρμένο από το βιβλίο της Αποκάλυψης. Έχουμε κάνει πλήρη κύκλο αυτό τον μήνα, φτάσαμε στην τελευταία απόχρωση της εντολής για τον μήνα. Βρισκόμαστε τώρα στα χρόνια του Αντιχρίστου, έχουμε μπει σε αυτή την εποχή, την ζούμε ήδη, και η εντολή που έρχεται από τον Κύριό μας παραμένει: να φυλάω τις εντολές, να φυλάω την πίστη στον Ιησού. Όμως, τώρα, μας λέει αγίους, γιατί πλέον είμαστε οι άνθρωποί Του, οι άνθρωποι του προέδρου, οι άνθρωποι του βασιλιά. Έχουμε μπει στο στάδιο και το διανύουμε, ακολουθούμε τον Θείο Λόγο, υπακούμε τις εντολές, φυλάττουμε την πίστη, πλέον, είμαστε οι άγιοί Του. Ναι, κι εγώ, κι εσύ, όλοι μας. 

Δεν είμαι άγιος επειδή ένα ιερατείο αποφάσισε να με αγιοκατατάξει ως άγιο. Δεν είμαι άγιος επειδή είμαι αναμάρτητος. Δεν είμαι άγιος επειδή έφυγα από τον κόσμο για να λατρεύω τον Θεό πάνω στο βουνό και μέσα στις οπές της γης μονάχος. Όχι. Είμαι άγιος, επειδή ακολουθώ τον Χριστό. Ακολουθώ το παράδειγμά Του. Ακολουθώ την διδασκαλία Του. Έχω ατέλειες και πάθη, δεν είμαι το τέλειο παράδειγμα πιστού που Εκείνος θα ήθελε. Όμως, αναγνωρίζω ότι δεν είμαι τέλειος, και συνεχίζω να προσπαθώ. Συνεχίζω να κάνω τον αγώνα μου. Δεν εγκαταλείπω την προσπάθεια, παρόλο που γνωρίζω την αμαρτωλότητά μου. Είμαι προσανατολισμένος στην πορεία και την αλήθεια του Κυρίου. Θα πέσω στον πειρασμό, θα υποκύψω στον κόσμο, θα ξεγελαστώ από τον σκοτεινό. Όμως, παραμένω άγιος, γιατί ξανασηκώνομαι. Γιατί προσμένω τη σωτηρία. Γιατί ξέρω ποιον υπηρετώ. Γιατί ξέρω ποιον πιστεύω. 

Γι' αυτό είμαι άγιος, γιατί προσπαθώ να μοιάσω στον Θεό. Είναι εντολή Κυρίου, άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιος ειμί. Εμείς είμαστε το ιερατείο Του, η εκκλησία Του, εμείς είμαστε τα πρόβατά Του. Εμείς είμαστε η εκλεκτή γενιά, το βασιλικό ιερατείο, το άγιο έθνος, ο λαός τον οποίο διάλεξε ο Θεός, για να διακηρύξει τα μεγαλεία Εκείνου που μας οδήγησε από το σκοτάδι στο θαυμαστό Του φως. Εμείς, που κάποτε δεν ήμασταν καν λαός, όμως τώρα γίναμε λαός του Θεού. Εμείς, που άλλοτε δεν είχαμε ελεηθεί, όμως τώρα βρήκαμε το έλεος. (Α' Πέτρου 2: 9-10). 

Είμαστε οι άγιοί Του, γιατί κληθήκαμε από τον Ιησού Χριστό, όπως όταν σε καλούν στον στρατό, γίναμε η εκκλησία Του, είμαστε οι στρατιώτες Του που πολεμούμε κατά του σκοτεινού και αυτών που προσπαθεί να μας επιβάλει, κατά του κόσμου που παλεύει με νύχια και με δόντια να απομακρύνει τους ανθρώπους από την πηγή της σωτηρίας τους, και από τον ίδιο μας τον εαυτό, που δεν σταματά να δέχεται επιθέσεις από δυνάμεις και εξουσίες ενός αόρατου πολέμου, που συντελείται σε πνευματικές διαστάσεις. Είμαστε οι άγιοί Του, όλοι μας, όλοι όσοι τούτους τους σκοτεινούς καιρούς φυλάττουμε την πίστη του Κυρίου, ομολογούμε Χριστό, ακολουθούμε τις εντολές Του και τιμούμε τον Λόγο Του, υπακούοντας στο Άγιο θέλημά Του, μέχρι την τελευταία μας πνοή. Αμήν.

Ημέρα 30η - Αποκάλυψη 14:12

Αγία Γραφή, μτφρ. Φίλου, εκδ. Πέργαμος, Αθήνα 2016

Με αγάπη,

Εύα 💗

SWP- Υπακοή στον Θεό (ημέρα 29η)

Εάν αγαπάμε τον Θεό είναι γιατί ο Θεός μας αγάπησε πρώτος. Κι αν αγαπάμε τους ανθρώπους, είναι γιατί αυτή η αγάπη προέρχεται από τον Θεό, αφού ο Θεός αγάπη εστί. Δεν είμαστε ικανοί να αγαπήσουμε από μόνοι μας, αν δεν έχουμε γνωρίσει τον Θεό πρώτα, ώστε να λάβουμε αυτή την ικανότητα. Όταν δεν μπορείς να αγαπήσεις είναι γιατί δεν έχεις γνωρίσει ακόμα τον Θεό, άρα, δεν είσαι ακόμα παιδί του Θεού, δεν ανήκεις ακόμα σε Αυτόν.

Όταν φτάσεις στην αγάπη του Χριστού, μέσω της πίστης και της υπακοής στις εντολές Του, αυτό σημαίνει ότι γεννήθηκες από τον Θεό, αγαπήθηκες από τον Θεό, και ο Θεός σου εμπότισε την ιδιότητα της αγάπης. Αγάπη και Θεός είναι όροι ταυτόσημοι, όπως και οι όροι Χριστός και σωτηρία, αφού το ένα δεν υπάρχει χωρίς το άλλο. Όταν φτάνεις να τηρείς τις εντολές αυτοβούλως, υπακούοντας αγόγγυχτα στο θέλημα του Θεού, είναι το σημάδι του Θεού πάνω σου, η σφραγίδα Του ότι ανήκεις σε Εκείνον και ότι πλέον έχεις πρόσβαση στις ιδιότητές Του, με κυριότερη την αγάπη.

Άνθρωποι που δεν αγαπούν τον Θεό, δεν έχουν φτάσει στην κατανόηση της έννοιας της αγάπης, που περιορίζεται στην επίγεια, εφήμερη και επισφαλή της διάσταση. Η επίγεια αγάπη εμπεριέχει ανασφάλεια και φόβο, ενώ η αγάπη του Θεού είναι τέλεια και ελευθερώνει τον άνθρωπο, διώχνοντας κάθε τι το αρνητικό μακριά. Φως και σκοτάδι δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Όσο συνεχίζουμε να βαδίζουμε προς το φως και την αγάπη του Κυρίου μας, όλα αρχίζουν να φωτίζονται από ένα διαφορετικό φως, που καμία σχέση δεν έχει με τον κόσμο. Αρχίζουμε να δεχόμαστε τις ακτίνες της αγάπης Του και να ζεσταίνει τόσο εμάς, όσο και τους γύρω μας. Η αγάπη γίνεται τώρα κάτι το φυσικό, γίνεται ιδίωμά μας, θεωρείται αυτονόητη, φυσιολογική, όσο το να εκτελούμε τις εντολές και τα θελήματα του Κυρίου μας, που γίνονται επίσης φυσικά και από αγάπη. 

Δεν υπηρετούμε τον Θεό επειδή πρέπει, τώρα Τον υπηρετούμε γιατί Τον αγαπούμε. Δεχτήκαμε τις ενέργειες του Αγίου Πνεύματος και όλα ξεκλειδώνουν μέσα μας. Η πίστη μας γίνεται δυνατότερη, η σχέση μας με τον Θεό ουσιαστικότερη, και η σχέση μας με τους συνανθρώπους αποκαλυπτικότερη, η οποία γίνεται ανιδιοτελής, αυτοτελής, δεν ζητάει κάτι ως αντάλλαγμα. Σκοπός της αγάπης μας προς τους ανθρώπους είναι η παρηγορία, η υποστήριξη, η ενδυνάμωση, η βοήθεια, η αυτοθυσία, όχι η αυτοεπιβεβαίωσή μας ότι αξίζουμε ή ότι πρέπει να αποδείξουμε ή να μας αποδείξουν κάτι οι άλλοι. Αυτή η μορφή αγάπης, ως προσφορά και δόσιμο του εαυτού μας χωρίς ανταλλάγματα, διαμορφώνεται και τροφοδοτείται από την ανεξάντλητη τροφοδοσία που δεχόμαστε κατευθείαν από τον Θεό, την πηγή της αγάπης, χάρη στην πίστη μας και την υπακοή μας σε Αυτόν, στις εντολές Του και το Θείο Θέλημά Του.

 Αυτού του είδους η αγάπη είναι σημάδι ότι έχουμε δεχτεί το άγγιγμα της αγάπης του Θεού και ότι είμαστε πλέον παιδιά του Υψίστου. Όταν συμβαίνει αυτό, το να υπακούω στις εντολές του Κυρίου, παύει να είναι υποχρέωση ή να θεωρείται ως αντάλλαγμα προκειμένου να λάβω κάτι από τον Θεό. Υπηρετώ τον Θεό από αγάπη, χάρη στην πίστη μου σε Εκείνον. Το κάνω αβίαστα, επειδή εγώ θέλω να συμμετέχω ενεργά στη σχέση μου μαζί Του. Γιατί εκεί μέσα θέλω να βρίσκομαι, γιατί η δική Του παρουσία είναι που με αναπαύει, με ειρηνεύει, με δυναμώνει, με παρηγορεί. Κι όσο πιο πολύ μεγαλώνει η πίστη μου στον Κύριο, τόσο η αγάπη Του προς εμένα πολλαπλασιάζεται και με πλημμυρίζει και, ως φορέας πλέον της αγάπης Του, μεταλαμπαδεύεται μέσω εμού στον πλησίον, επειδή, απλά, επέλεξα με την ελεύθερή μου βούληση να υπακούω, να υπηρετώ και να φυλάττω τον Λόγο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και τις Θείες εντολές.

Ημέρα 29η - Α' επιστολή Ιωάννου 5: 1-3

Αγία Γραφή, μτφρ. Φίλου, εκδ. Πέργαμος, Αθήνα 2016

Με αγάπη,

Εύα 💗