Προσευχή και επιστήμη

ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ:

ΠΩΣ Ο ΘΕΟΣ «ΚΑΛΩΔΙΩΝΕΙ» ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ!

Η επιστήμη τώρα επιβεβαιώνει πανηγυρικά αυτό που οι Άγιοι γνωρίζουν βιωματικά εδώ και αιώνες: Η Προσευχή δεν αλλάζει απλώς την ψυχή μας, αλλά αλλάζει σωματικά και δομικά τον ίδιο τον εγκέφαλο.

Δεν μιλάμε πλέον για «ψυχολογική ανακούφιση», αλλά για Βιολογική Μεταμόρφωση. Η τακτική, καρδιακή προσευχή λειτουργεί ως «θεϊκό νυστέρι» που αφαιρεί το άγχος και χτίζει την εσωτερική δύναμη.

Δείτε πώς η Προσευχή σμιλεύει το μυαλό μας μέσω της Νευροπλαστικότητας:

1. Ενδυνάμωση του «Θρόνου της Νήψεως» (Προμετωπιαίος Φλοιός). Η προσευχή ενεργοποιεί έντονα τον Προμετωπιαίο Φλοιό, το κέντρο της εστίασης, της λογικής και του αυτοελέγχου.

Παράδειγμα: Όταν λες την Ευχή («Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον...») και προσπαθείς να κλείσεις τον νου σου στα λόγια αυτά, στην ουσία κάνεις «βάρη» στο πνευματικό γυμναστήριο.

Κάθε φορά που επαναφέρεις τον νου σου από την περιπλάνηση στην Προσευχή, ο προμετωπιαίος φλοιός δυναμώνει.

Το Αποτέλεσμα

Αποκτάς «ατσαλένια» θέληση. Δεν παρασύρεσαι εύκολα από θυμό ή πειρασμούς, γιατί το «κέντρο διοίκησης» του εγκεφάλου σου έχει γίνει πανίσχυρο.

2. Σμίκρυνση του Κέντρου του Φόβου (Αμυγδαλή)

Η Αμυγδαλή είναι το κέντρο του «Fight or Flight» (μάχη ή φυγή), η πηγή του άγχους και του πανικού. Έρευνες δείχνουν ότι η τακτική προσευχή συρρικνώνει φυσικά την Αμυγδαλή!

Παράδειγμα: Ένας άνθρωπος που δεν προσεύχεται, μπροστά σε μια ξαφνική άσχημη είδηση, καταρρέει από τον πανικό (η Αμυγδαλή υπερλειτουργεί). Ο άνθρωπος της προσευχής, όμως, αντιδρά με ψυχραιμία. Όχι επειδή είναι αδιάφορος, αλλά επειδή η προσευχή έχει «χαμηλώσει την ένταση» του συναγερμού στον εγκέφαλό του.

Το Αποτέλεσμα: Η βιολογική κυριαρχία της Ειρήνης πάνω στο Χάος.

3. Η Γέφυρα της Αγάπης (Πρόσθιος Φλοιός του Προσαγωγίου)

Αυτή η περιοχή συνδέεται με την ενσυναίσθηση και την αγάπη. Η προσευχή, ειδικά όταν προσευχόμαστε για τους άλλους, αυξάνει τη δραστηριότητα και την πυκνότητα αυτής της περιοχής.

Παράδειγμα: Όταν προσεύχεσαι για τον εχθρό σου ή για κάποιον που σε πλήγωσε (όπως μας δίδαξε ο Χριστός), κυριολεκτικά «καλωδιώνεις» τον εγκέφαλό σου να είναι πιο συμπονετικός.

Διαλύεις τα νευρωνικά δίκτυα του μίσους και χτίζεις λεωφόρους καλοσύνης. Γίνεσαι βιολογικά ανίκανος να μισήσεις.

4. Νευροπλαστικότητα: Η Βιολογία της Μετάνοιας

«Νευροπλαστικότητα» σημαίνει ότι ο εγκέφαλος αλλάζει σχήμα ανάλογα με το τι κάνουμε.

Η Πνευματική Ερμηνεία: Αυτό είναι η Μετάνοια.

Μέχρι τώρα, οι αμαρτίες και τα πάθη ήταν «πατημένοι χωματόδρομοι» στον εγκέφαλό μας (εύκολες, αυτόματες αντιδράσεις). Η Προσευχή δημιουργεί νέους δρόμους. Όσο πιο πολύ προσεύχεσαι, τόσο ο δρόμος της Χάριτος γίνεται «αυτοκινητόδρομος» και ο δρόμος της αμαρτίας χορταριάζει και κλείνει.

Συμπέρασμα:

Αυτό που κάποτε θεωρούνταν καθαρά «πνευματικό» ή «αόρατο», τώρα αποδεικνύεται ότι είναι απόλυτα βιολογικό.

Η Προσευχή δεν είναι απλώς λόγια στον αέρα. Είναι ο τρόπος που μας έδωσε ο Θεός για να γίνουμε οι Γλύπτες του ίδιου μας του μυαλού.

Κάθε «Κύριε Ελέησον» είναι και ένα χτύπημα του σμίλης, που αφαιρεί τον φόβο και αποκαλύπτει την Εικόνα του Θεού μέσα στους νευρώνες μας.

Αγιορείτης μοναχός

 

---  κείμενο από εδώ.

---  φωτογραφία (λίγο πειραγμένη) από εδώ. 

"Μείνε ακίνητος και ξέρε ότι είμαι ο Θεός."

Ο τρόπος που μελετώ την Αγία Γραφή είναι απλός: παίρνω το ιερό βιβλίο στα χέρια μου και πριν το ανοίξω προσεύχομαι με ταπείνωση για διακριτότητα και διδαχή. Να μπορώ να διακρίνω δηλαδή τη σοφία μέσα από το κείμενο που μου έχει δοθεί και να μπορώ να εφαρμόζω αυτή τη σοφία στη ζωή μου για τη δική Του δόξα, και τη δική μου σωτηρία ψυχής.

Προσεύχομαι σημαίνει επικοινωνώ, όχι με τον εαυτό μου (αυτή η μέθοδος ανήκει σε άλλη θρησκεία), αλλά με αυτό που με ξεπερνά. Το θεωρώ πολύ εγωιστικό να κάθεσαι και να μιλάς με σένα για σένα να λύσεις τα θέματά σου με τους άλλους. Υπάρχει ο Θεός γι' αυτό και αν καθίσεις να ασχοληθείς λίγο με αυτά που μας διδάσκει, βλέπεις διάχυτα ότι ο Θεός δεν θέλει από σένα να αναλάβεις την ευθύνη της κατάστασής σου ή των άλλων ανθρώπων γύρω σου όταν είσαι δούλος Κυρίου.

"Μείνε ακίνητος και γνώριζε ότι εγώ είμαι ο Θεός." 

[Ψαλμός 46:10]

Αυτό το 'μείνε ακίνητος' δεν δηλώνει βέβαια την αδράνεια και τον καθησυχασμό λόγω απραξίας ή δειλίας ή μη θέλησης για ζωή, κάθε άλλο. Αναγνωρίζεις την παντοδυναμία του Θεού, τη σέβεσαι και την εμπιστεύεσαι χαμηλώνοντας τον εαυτό σου μπροστά Του και έναντι του δικού σου θνητού εγωισμού. Με λίγα λόγια, επιλέγεις να ταπεινωθείς. Πόσο γιγαντιαίο είναι να πεις ότι ναι, αφήνω τον εαυτό μου στην άκρη για Σένα. Γιατί Εσύ αποφασίζεις για τη ζωή μου κι εγώ ακολουθώ. Εσύ Θεέ μου ξέρεις τι θέλεις από μένα κι εγώ το κάνω. Κι ας με ξεβολεύει. Έχω όμως εμπιστοσύνη στον Θεό γιατί ξέρω ότι δεν είμαι εγώ αυτός που παίρνει τις αποφάσεις, αλλά Εκείνος. Τον εμπιστεύεσαι τόσο ώστε να του επιτρέπεις να το κάνει για σένα. Αυτό επιτυγχάνεται μόνο χάρη στη δική Του αγάπη και τη δική μας πίστη. Η πίστη μας είναι το μόνο πράγμα στον κόσμο που μπορούμε να προσφέρουμε σε έναν παντοκράτορα Θεό που τα ξέρει όλα, τα έχει όλα και τα μπορεί όλα. Γι' αυτό και το δώρο της πίστης είναι ένα πολύτιμο δώρο προσφοράς από μέρους μας.

Αυτό το "Εγώ είμαι", "Εγώ κάνω", "Εγώ μπορώ", κυρίως, αυτό το κοσμικότατο: "Εγώ θέλω", δεν υπάρχουν μέσα στη χριστιανική αντίληψη και δει, την ορθόδοξη. Δεν θέλουμε εμείς, ο Θεός θέλει. Δεν κάνουμε εμείς, ο Θεός κάνει. Δεν είμαστε εμείς, ατομικά, μέσα στον μικρόκοσμό μας, ο Θεός είναι.

"Εγώ ειμί" ήταν η απάντηση του Χριστού όταν του ζητήθηκε να επιβεβαιώσει εάν πράγματι ήταν ο βασιλεύς των Ιουδαίων. Όμως ο Χριστός διασχίζει την ανθρώπινη λογική και σκέψη, τη διαπερνά και προχωράει πέρα και πάνω από το ανθρώπινο στεγανό. Δεν είναι ένας απλός βασιλιάς που έρχεται, τελεί τη θητεία του και αποσύρεται στο εξοχικό του. Είναι ο βασιλεύς στων βασιλέων που ζει για πάντα. Είναι ο Υιός του Ανθρώπου. Είναι η άμπελος κι εσύ, που κομπάζεις για τα όσα έχεις καταφέρει με την αξία σου και τον κόπο σου, δεν είσαι παρά ένα τσαμπί που ζει αποκλειστικά και μόνο χάρη στην άμπελο. Βλέπεις το τσαμπί γυαλισμένο και ζουμερό και λες: Εγώ είμαι, εγώ μπορώ, εγώ το έκανα και μπράβο μου! Κοιτάξτε με, μόνος μου τα έχω καταφέρει.

Ο Θεός όμως λέει "μείνε ακίνητος και ξέρε ότι εγώ είμαι ο Θεός." Όχι εσύ. Γιατί χωρίς το αμπέλι, δεν υπάρχει σταφύλι. Μόνο του το σταφύλι θα κοπεί και μετά από λίγο η φθορά θα το εξαφανίσει. Τόσο είναι το εφήμερο του εγώ, η φθαρτότητά του. Η άμπελος μένει και θα συνεχίσει να παράγει καρπό και με σένα και μετά από σένα, τώρα και για πάντα. Κι όταν το αναγνωρίζεις αυτό, παύει ο εγωισμός να ονειροβατεί στα σύννεφα, έρχεται η ταπείνωση και πετάς στα ουράνια. Γίνεσαι ταπεινός και μένεις ακίνητος. Και ξέρεις ότι είναι ο Θεός. Αυτόν εμπιστεύεσαι και μόνο, όχι τον εαυτό σου, που πόσες φορές ούτε ο ίδιος ξέρει τι θέλει ή πού πηγαίνει. Εκείνος όμως και ξέρει τι θέλεις και πού πηγαίνεις. Αυτόν ακολουθείς, τον Κύριό σου, όχι τον δικό σου ασαφή, ανασφαλή και αβέβαιο δρόμο της μοναχικής σου πορείας. Ο Θεός γίνεται το φως που φωτίζει τον δρόμο σου και δεν είσαι εσύ το φως όπως νομίζεις, δεν είσαι αυτόφωτος. Ο Θεός είναι.

Ο επίγειος κόσμος μας επιβάλει να είμαστε συνεχώς επί ποδός, να είμαστε αγχωμένοι και τρεχάτοι, να βρισκόμαστε σε συνεχή αναστάτωση, να μη σταματάμε ποτέ να ασχολούμαστε με αυτό, με εκείνο, το άλλο. Ο Θεός από την άλλη μεριά ωστόσο μας προτρέπει να μένουμε ακίνητοι. Γιατί ζητάει από εμάς κάτι τέτοιο, δεν βλέπει ότι έχουμε να κάνουμε ένα σωρό πράγματα και η ώρα έχει περάσει, έχουμε αργήσει; Πότε θα τα προλάβουμε;

Όταν μένουμε ακίνητοι, μπορούμε και ακούμε. Δεν το λέει μόνο ο Θεός αυτό, αλλά και η σύγχρονη επιστήμη. Αδειάζουμε από τις σκοτούρες -το ξέρατε ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος κάνει κάπου 50.000 σκέψεις κατά μέσον όρο καθημερινά; και δεν είναι πάντα οι καλύτερες ούτε και ξεχνιούνται αυτόματα με εμάς να συνεχίζουμε αλώβητοι σα να μην έχει συμβεί τίποτα στο μεταξύ.- Όταν το μυαλό μας λοιπόν ηρεμεί μέσα από την προσευχή, τότε σταματάμε να μιλάμε και μπορούμε να ακούμε, μπορούμε συνεπώς να λάβουμε την αγάπη, την ειρήνη, την καθοδήγηση που χρειαζόμαστε για να μπορούμε να πορευόμαστε ορθά, χωρίς στραβοπατήματα και λάθη. Βλέπετε, επομένως, τώρα γιατί δεν εισακούγονται ποτέ οι προσευχές μας; Γιατί απλά, δεν καθόμαστε ακίνητοι σε μια ήσυχη γωνιά του δωματίου μας για πέντε λεπτά, με ηρεμία και συγκέντρωση να ακούσουμε την απάντηση, γιατί υπάρχει πολλή φασαρία συνεχώς, όλη την ώρα, για να μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Γιατί το μυαλό μας βρίσκεται αλλού, σε πολλές άλλες μεριές και μέριμνες. Με τόσες μέριμνες κάθε στιγμή της ημέρας και νύχτας, πώς περιμένεις να ακούσεις από τον Θεό; Αφού δεν έχεις αφήσει ούτε ένα δευτερόλεπτο στο πρόγραμμά σου ελεύθερο για Κείνον.

Είδωμεν το φως το αληθινόν και λάβωμεν πνεύμα επουράνιο, ακούμε στη Θεία Λειτουργία όταν μεταλαμβάνουμε. Για αυτό το φως μας μιλάει η Αγία Γραφή, το φως που διοχετεύεται στις φλέβες μας μέσω του αίματος του Χριστού και μέσα από τον Λόγο Του που μας οδηγεί και μας διδάσκει. Γι' αυτή τη σοφία προσευχόμαστε, για να αδειάσουμε όσο μπορούμε το μυαλό μας από τον κόσμο και να κάνουμε χώρο στο Άγιο Πνεύμα να κατοικήσει μέσα στις καρδιές μας, να μας καθοδηγεί και να μας κατευθύνει. Αμήν.

Με αγάπη,

Εύα 💗



~~~
* Η φωτογραφία είναι από εδώ.

Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή

Το είχα αγοράσει πριν από μερικούς μήνες και βρισκόταν στη βιβλιοθήκη μου περιμένοντας τη σειρά του να διαβαστεί. Η ευκαιρία μου δόθηκε χάρη στην καραντίνα του κορωνοϊού και τον χρόνο που μου χάρισε να ασχοληθώ μαζί του με την ησυχία μου.

Ο συγγραφέας του βιβλίου είναι άγνωστος, το μόνο που ξέρουμε είναι πως πρόκειται για κάποιον ρώσο χριστιανό ορθόδοξο, ο οποίος, μετά τον θάνατο της γυναίκας του, αποφασίζει να κάνει ένα οδοιπορικό προσκύνημα, διασχίζοντας τις αχανείς εκτάσεις της ρωσικής γης, μέχρι να καταλήξει στο Άγιο Όρος και να γίνει μοναχός.

Κίνητρο του προσκυνητή σε αυτό το οδοιπορικό ήταν να φτάσει στην αλήθεια της νοεράς προσευχής, την αέναη προσευχή της καρδιάς, που δεν είναι άλλη από το "Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με". Είναι η ευχή που λέγεται πάνω στο κομποσκοίνι, κάθε κόμπος και μια ευχή. Την ευχή του Ιησού Χριστού, που πρέπει να φτάσεις να τη λες όχι με το στόμα, ούτε με το νου, αλλά με την καρδιά. Όταν η καρδιά σου λέει αυτή την προσευχή, τότε όλο σου το είναι πλημμυρίζει από Χριστό. Αυτή η αναζήτηση του πώς φτάνει κανείς ως εκεί είναι το θέμα του βιβλίου.

Πολλοί θεολόγοι χαρακτηρίζουν το βιβλίο ως αριστούργημα, στάθηκε, μάλιστα, και πηγή έμπνευσης στον δικό μας τραγουδοποιό Αλκίνοο Ιωαννίδη να γράψει τον "Προσκυνητή", τραγούδι με βαθείς στίχους που μιλούν στην καρδιά σαν σε προσευχή.

Διαβάζω από το οπισθόφυλλο:

"Ταξίδευα μέρες, πέρασα τόπους πολλούς, συντροφιά με την Προσευχή του Ιησού που με δυνάμωνε και με παρηγορούσε στους δρόμους που διάβαινα, στις καταστάσεις που αντιμετώπιζα, σε κάθε μου συναπάντημα. Στο τέλος σκέφτηκα ότι θα' πρεπε κάπου να σταματήσω, για να βρω μεγαλύτερη ηρεμία και να μελετήσω τη Φιλοκαλία, την οποία δεν μπορούσα να διαβάσω παρά μόνο το βράδυ εκεί όπου κατέφευγα ή το μεσημέρι εκεί όπου ξεκουραζόμουν. Ήθελα διακαώς να βυθιστώ στις σελίδες της για πολλή ώρα ώστε ν' αντλήσω από εκεί με πίστη την αληθινή διδασκαλία για τη σωτηρία της ψυχής μέσω της νοεράς προσευχής..."

Το βιβλίο έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από τριάντα γλώσσες. Προσωπικά, μου άρεσε πολύ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

"Άθληση", Νο 6

"Αι γενεαί πάσαι ύμνον την ταφή σου προσφέρουσι, Χριστέ μου

Κατελθών του ξύλου ο Αριμαθαίας εν τάφω σε κηδεύει"

Η καμπάνα ακούστηκε ύστερα από καιρό, όμως ο λυγμός σήμερα μου φάνηκε πιο πένθιμος από προηγούμενες Μεγάλες Εβδομάδες. Ο Κύριος είναι νεκρός... Πού να σταθώ; Σε τι να στηριχτώ, τώρα που η εκκλησία έχει κλείσει την αγκαλιά της; Ο Κύριος είναι νεκρός κι εγώ είμαι μόνη...

"Ω της παραφροσύνης και της χριστοκτονίας
Και των προφητοκτόνων"

Δεν θέλω να μιλήσω σε κανέναν γιατί Εκείνος είναι νεκρός... μονάχα να κλειστώ μέσα στο καβούκι μου και να πενθήσω, όπως δεν έχω πενθήσει ποτέ, αυτό μονάχα θέλω.

"Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνο,
Πού έδη σου το κάλλος;

Θρήνον συνεκίνει η πάναγνός σου μήτηρ
Σου Λόγε νεκρωθέντος"

Το μόνο που συνεχίζει αυτόβουλα να λειτουργεί είναι η καρδιά που χτυπάει δυνατά, σα να θέλει να συγχρονίσει τον χτύπο της με τον πένθιμο χτύπο της καμπάνας που φέρνει ο αέρας μέσα από το ανοιχτό παράθυρο.

Ανηφόρισα προς το παρεκκλήσιο της ενορίας μου με πρόφαση την "Άθληση" νούμερο 6 στο sms του κινητού.  Ήθελα να προσευχηθώ, να ζητήσω συγγνώμη για όλα. Άναψα κερί, ασπάστηκα τον άδειο σταυρό, άφησα μερικά λουλούδια. Μου ήρθε να βάλω τα κλάματα, για Κείνον, για μας, για μένα...

"Τρίβολοι και παγίδες οδοί του τρισαθλίου
Παράφρονος Ιούδα"

Ο Κύριος είναι νεκρός, σταυρώθηκε από χέρια θνητά, κι εγώ, δεν ξέρω γιατί, όμως για πρώτη φορά στη ζωή μου πενθώ σα να πενθώ το πιο δικό μου άνθρωπο, εμένα ίσως... Σα να χάθηκε ένα κομμάτι από μένα... Δεν ξέρω αν είναι που μου απαγόρευσαν τον εκκλησιασμό, ή αν η επανάληψη της προδοσίας είναι πιο βαρειά φέτος... Άλλες χρονιές δεν με ένοιαζε και πολύ, αν είχα όρεξη πήγαινα, αν ήμουν κουρασμένη έμενα σπίτι. Δεν αισθανόμουν τα Θεία Πάθη τόσο ζωντανά όπως τα ζω φέτος. Φέτος τα έζησα στο πετσί μου και δεν θα μπορούσα να ντρέπομαι περισσότερο για τον χρόνο που κύλησε τόσο άσκοπα και μακριά Σου, Χριστέ μου...

"Υιέ Θεού πεντάναξ, Θεέ μου, πλαστουργέ μου,
πώς πάθος κατεδέξω;"

***

Φέτος, η καρδιά μου κλαίει...

https://www.youtube.com/watch?v=s2wlwA8IwqM

***

« Η καρδιά είναι μικρό όργανο, αλλά μέσα της χωρούν τα πάντα: εκεί ο Θεός, εκεί οι άγιοι, εκεί ο θησαυρός της χάριτος. Σ’ αυτή να αποσύρεσαι συχνά να συγκεντρώσεις όλο σου το νου, να παρίστασαι νοερά ενώπιον του Θεού και να επικοινωνείς μαζί Του μυστικά. »

Αγ. Μακάριος ο Αιγύπτιος

***

φωτό Αποκαθήλωσης από εδώ.

***

Η Νεκρώσιμη Ακολουθία (μου)

Παρακολουθούσα ένα βιντεάκι στο You Tube χτες το απόγευμα ενός ιερέα ο οποίος έλεγε ότι ένας τρόπος που εκείνος προσωπικά χρησιμοποιεί για να του υπενθυμίζει το πόσο προσωρινό και εφήμερο είναι το πέρασμά του από τη γη, κάθε βράδυ πριν πέσει για ύπνο διαβάζει αντί προσευχής τη Νεκρώσιμη Ακουλουθία. Που θα πει ότι ο ίδιος ουσιαστικά διαβάζει ..την κηδεία του!

Ξαφνιάστηκα με αυτή τη δήλωση, δεν είχα ξανακούσει ποτέ μια τόσο τραβηγμένη τοποθέτηση, ωστόσο με έκανε να προβληματιστώ. Τόσοι άνθρωποι χτυπημένοι από τον κορωνοϊό αυτό το διάστημα, αλλά και τόσα που μπορεί να συμβούν στον καθένα ανά πάσα ώρα και στιγμή, τι προλαβαίνεις να κάνεις όταν έρθει εκείνη η ώρα που καλείσαι να περάσεις απέναντι; Και πώς έχεις προετοιμαστεί για την ώρα που θα βρεθείς επί του φοβερού βήματος του Χριστού  και θα πρέπει να λογοδοτήσεις για όλα όσα έχεις κάνει, πει, ακόμα και σκεφτεί; Πώς προετοιμάζεται κανείς για κάτι τέτοιο; Γιατί για τον ορθόδοξο χριστιανό, αυτό είναι το σημαντικότερο όλων, όχι ο επίγειος θάνατος, αλλά το να έχεις καταφέρει να κερδίσεις το στεφάνι της νίκης της αιώνιας ζωής μέσα από τον επιτυχή αγώνα σου στον στοίβο της επίγειας ζωής, κατά το θέλημα του Θεού κι όχι σύμφωνα με τις δικές σου προσωπικές φιλοδοξίες και απόψεις.

Η Καινή Διαθήκη δείχνει καθαρά τους τρόπους που μπορεί να χρησιμοποιήσει ο πιστός προκειμένου να είναι έτοιμος και προετοιμασμένος. Ο Χριστός, οι Απόστολοι, οι Πατέρες της Εκκλησίας, όλοι μιλούν για τη σημαντικότερη προϋπόθεση όλων: την πίστη και τη μετάνοια. Μιλούν για άσκηση σωματική και πνευματική, μιλούν για νηστεία και αρετές που πρέπει να καλλιεργηθούν. Μιλούν για τον θάνατο του κοσμικού εαυτού με όλες τις αμαρτίες και τα πάθη του και την αναγέννηση σε έναν νέο καινούργιο άνθρωπο λουσμένο από τη χάρη του Θεού, που θα είναι ο άνθρωπος του Χριστού, ο αληθινός χριστιανός. Μιλούν, ακόμη - και κυρίως - για προσευχή.

Μια τέτοιου είδους προσευχή είναι και η Νεκρώσιμος Ακολουθία. Όταν ο κεκοιμημένος είμαι εγώ, δεν σταματώ να ξεχνώ τον θάνατο. Όταν ξέρω ότι μπορεί να μη με βρει το επόμενο πρωί, ή η επόμενη ώρα, μένω διαρκώς σε εγρήγορση. Θέλω να είμαι έτοιμη όταν έρθει η ώρα μου, και δεν θέλω να βρεθώ απροετοίμαστη, να μην έχω μετανοήσει, να μην έχω εξομολογηθεί, να μην έχω δεχτεί τη Θεία Κοινωνία του Χριστού, να μην έχω κάνει τον αγώνα μου. Δεν θα το άντεχα όταν έρθει η ώρα μου και βρεθώ μπροστά Του, Εκείνος να μου πει: "Σου χτυπούσα την πόρτα, αλλά εσύ δεν μου άνοιξες." Και να μου γυρίσει την πλάτη. Όλος ο αγώνας μου, όλη η ζωή μου θα έχουν γίνει για το τίποτα, επειδή απλά, δεν επικοινωνούσα μαζί Του, δεν προσευχόμουν επειδή είχα δουλειές και ήμουν απασχολημένη ή ήμουν κουρασμένη ή βαριόμουν. Και θα έχανα τη βασιλεία των ουρανών, επειδή εγώ επέλεξα να σνομπάρω κάποια πράγματα που ήταν αυτού του κόσμου και όχι του κόσμου του Θεού, επέλεξα τον κόσμο και όχι τον Θεό.

Αναζήτησα, λοιπόν, τη Νεκρώσιμο Ακολουθία, που είναι το τελευταίο Μυστήριο της Εκκλησίας μας, την εντόπισα σε πρωτότυπο και μετάφραση και σας την παραθέτω.

Με αγάπη,

Εύα

💗

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΝΕΚΡΩΣΙΜΟΣ
ἤτοι
ΕΙΣ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥΣ
†

Τὰ ὑμνολογικὰ καὶ εὐχετικὰ μέρη τῆς ἀκολουθίας

Πρωτότυπον	Ἀπόδοσις
Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.	Εὐλογητὸς ὁ Θεός μας πάντοτε, τώρα καὶ πάντα καὶ στοὺς ἀτελείωτους αἰῶνες. Ναί, πράγματι.
Ὁ Ἄμωμος. Ψαλμὸς ριη´ (118). ΣΤΑΣΙΣ Α´. Ἦχος πλ. β´. Ἄμωμοι ἐν ὁδῷ, Ἀλληλούϊα. Εὐλογητὸς εἶ Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου. Ἀλληλούϊα. Ἐπεπόθησεν ἡ ψυχή μου τοῦ ἐπιθυμῆσαι τὰ κρίματά σου ἐν παντὶ καιρῷ. Ἀλληλούϊα. Ἐνύσταξεν ἡ ψυχή μου ἀπὸ ἀκηδίας, βεβαίωσόν με ἐν τοῖς λόγοις σου. Ἀλληλούϊα. Κλῖνον τὴν καρδίαν μου εἰς τὰ μαρτύριά σου, καὶ μὴ εἰς πλεονεξίαν. Ἀλληλούϊα. Ἀθυμία κατέσχε με ἀπὸ ἁμαρτωλῶν, τῶν ἐγκαταλιμπανόντων τὸν νόμον σου. Ἀλληλούϊα. Μέτοχος ἐγώ εἰμι πάντων τῶν φοβουμένων σε, καὶ τῶν φυλασσόντων τὰς ἐντολάς σου. Ἀλληλούϊα.	Ὁ Ἄμωμος. Ψαλμὸς ριη´ (118). Στάση πρώτη. Ὅσοι εἶναι ἄμωμοι στὸ δρόμο τῆς ζωῆς τους, ἂς ὑμνοῦν τὸν Κύριον. Εὐλογητὸς εἶσαι Κύριε, δίδαξέ με τὶς ἐντολές σου. Ὑμνεῖτε τὸν Κύριο. Μεγάλο πόθο ἔχει ἡ ψυχή μου νὰ ἐπιθυμεῖ καὶ νὰ θέλει τὰ κρίματά σου σὲ κάθε καιρό. Ὑμνεῖτε τὸν Κύριο. Καταλήφθηκε ἀπὸ νυσταγμὸ ἡ ψυχή μου λόγω χαλάρωσης, στερέωσέ με στὰ λόγια σου. Ὑμνεῖτε τὸν Κύριο. Κάνε τὴν καρδιά μου νὰ στραφεῖ στὰ μαρτύριά Σου καὶ ὄχι στὴν πλεονεξία. Ὑμνεῖτε τὸν Κύριο. Ἡ ψυχή μου γέμισε ἀπὸ ἀθυμία ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ποὺ ἐγκαταλείπουν τὸν νόμο Σου. Ὑμνεῖτε τὸν Κύριο. Ἐπικοινωνῶ μὲ ἐκείνους ποὺ σὲ σέβονται καὶ φυλάσσουν τὸν νόμο Σου. Ὑμνεῖτε τὸν Κύριο.
ΣΤΑΣΙΣ Β´. Ἦχος πλ. α´. Αἱ χεῖρές σου ἐποίησάν με καὶ ἔπλασάν με, συνέτισόν με, καὶ μαθήσομαι τὰς ἐντολάς σου. Ἐλέησόν με, Κύριε. Ὅτι ἐγενήθην ὡς ἀσκὸς ἐν πάχνῃ, τὰ δικαιώματά σου οὐκ ἐπελαθόμην. Ἐλέησόν με, Κύριε. Σός εἰμι ἐγώ, σῶσόν με, ὅτι τὰ δικαιώματά σου ἐξεζήτησα. Ἐλέησόν με, Κύριε. Ἀπὸ τῶν κριμάτων σου οὐκ ἐξέκλινα, ὅτι σὺ ἐνομοθέτησάς με. Ἐλέησόν με, Κύριε. Ἔκλινα τὴν καρδίαν μου, τοῦ ποιῆσαι τὰ δίκαιώματά σου εἰς τὸν αἰῶνα δι᾿ ἀντάμειψιν. Ἐλέησόν με, Κύριε. Καιρὸς τοῦ ποιῆσαι τῷ Κυρίῳ· διεσκέδασαν τὸν νόμον σου. Ἐλέησόν με, Κύριε.	Στάση δεύτερη. Τὰ χέρια Σου μὲ δημιούργησαν καὶ μὲ ἔπλασαν, δῶσε μου σύνεση καὶ θὰ μάθω τὶς ἐντολές σου. Ἐλέησέ με Κύριε. Διότι γεννήθηκα σὰν ἀσκὶ στὴν παγωνιά, ἀλλὰ τὰ δικαιώματά Σου δὲν λησμόνησα. Ἐλέησέ με Κύριε. Δικός σου εἶμαι Κύριε σῶσε με, τὰ δικαιώματά σου ζήτησα. Ἐλέησέ με Κύριε. Ἀπὸ τὰ κρίματά σου δὲν παρεξέκλινα, διότι Σὺ ἔκαμες νόμο γιὰ μένα. Ἐλέησέ με Κύριε. Στράφηκα μὲ τὴν καρδιά μου στὸ νὰ πράττω τὶς ἐντολές Σου μὲ σκοπὸ νὰ πάρω τὴν ἀνταμοιβή. Ἐλέησέ με Κύριε. Εἶναι καιρὸς Κύριε νὰ σώσεις τοὺς δούλους Σου ἐπειδὴ οἱ ἀσεβεῖς παραβίασαν τὸν νόμο Σου. Ἐλέησέ με Κύριε.
ΣΤΑΣΙΣ Γ´. Ἦχος πλ. δ´. Καὶ ἐλέησόν με. Ἀλληλούϊα. Ἐπίβλεψον ἐπ᾿ ἐμὲ καὶ ἐλέησόν με, κατὰ τὸ κρῖμα τῶν ἀγαπώντων τὸ ὄνομά σου. Ἀλληλούϊα. Νεώτερος ἐγώ εἰμι, καὶ ἐξουδενωμένος, τὰ δικαιώματά σου οὐκ ἐπελαθόμην. Ἀλληλούϊα. Τῆς φωνῆς μου ἄκουσον, Κύριε, κατὰ τὸ ἔλεός σου, κατὰ τὸ κρῖμά σου ζῆσόν με. Ἀλληλούϊα. Ἄρχοντες κατεδίωξάν με δωρεάν, καὶ ἀπὸ τῶν λόγων σου ἐδειλίασεν ἡ καρδία μου. Ἀλληλούϊα. Ζήσεται ἡ ψυχή μου καὶ αἰνέσει σε, καὶ τὰ κρίματά σου βοηθήσει μοι. Ἐπλανήθην ὡς πρόβατον ἀπολωλός· ζήτησον τὸν δοῦλόν σου, ὅτι τὰς ἐντολάς σου οὐκ ἐπελαθόμην.	Στάση τρίτη. Ἐλέησέ με, (Κύριε). Ὑμνεῖτε τὸν Κύριο. Κοίτα με καὶ ἐλέησέ με μὲ τὴν κρίση Σου νὰ προστατεύεις αὐτοὺς ποὺ ἀγαποῦν τὸ ὄνομά Σου. Ὑμνεῖτε τὸν Κύριο. Διότι εἶμαι νέος καὶ περιφρονημένος, ἀλλὰ δὲν ξέχασα τὰ δικαιώματά Σου. Ὑμνεῖτε τὸν Κύριο. Ἄκουσε τὴ φωνή μου σύμφωνα μὲ τὸ ἔλεός Σου καὶ μὲ τὴν κρίση Σου δῶσε μου ζωή. Ὑμνεῖτε τὸν Κύριο. Ἄρχοντες μὲ ἐκδίωξαν ἄδικα καὶ ἐγὼ δειλίασα ἐξαιτίας τῶν λόγων Σου. Ὑμνεῖτε τὸν Κύριο. Θὰ ζήσει ἡ ψυχή μου καὶ θὰ σὲ ὑμνήσει καὶ οἱ κρίσεις Σου θὰ μὲ βοηθήσουν. Ὑμνεῖτε τὸν Κύριο. Πλανήθηκα σὰν τὸ χαμένο πρόβατο, ζήτησε νὰ μὲ βρεῖς διότι τὶς ἐντολές Σου δὲν λησμόνησα. Ὑμνεῖτε τὸν Κύριο.
Νεκρώσιμα Εὐλογητάρια. Ἦχος πλ. α´. Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου. Τῶν Ἁγίων ὁ χορός, εὗρε πηγὴν τῆς ζωῆς καὶ θύραν Παραδείσου· εὕρω κἀγώ, τὴν ὁδὸν διὰ τῆς μετανοίας· τὸ ἀπολωλὸς πρόβατον ἐγώ εἰμι· ἀνακάλεσαί με, Σωτήρ, καὶ σῶσόν με. Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου. Ὁ πάλαι μέν, ἐκ μὴ ὄντων πλάσας με, καὶ εἰκόνι σου θείᾳ τιμήσας, παραβάσει ἐντολῆς δὲ πάλιν με ἐπιστρέψας, εἰς γῆν ἐξ ἧς ἐλήφθην, εἰς τὸ καθ᾿ ὁμοίωσιν ἐπανάγαγε, τὸ ἀρχαῖον κάλλος ἀναμορφώσασθαι. Εὐλογητός εἶ, Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου. Εἰκών εἰμι, τῆς ἀῤῥήτου δόξης σου, εἰ καὶ στίγματα φέρω πταισμάτων· οἰκτείρησον τὸν σὸν πλάσμα Δέσποτα, καὶ καθάρισον σῇ εὐσπλαγχνίᾳ· καὶ τὴν ποθεινὴν πατρίδα παράσχου μοι, Παραδείσου πάλιν ποιῶν πολίτην με. Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου. Ἀνάπαυσον, ὁ Θεὸς τὸν δοῦλόν σου, καὶ κατάταξον αὐτὸν ἐν Παραδείσῳ, ὅπου χοροὶ τῶν Ἁγίων Κύριε, καὶ οἱ Δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς φωστῆρες· τὸν κεκοιμημένον δοῦλόν σου ἀνάπαυσον, παρορῶν αὐτοῦ πάντα τὰ ἐγκλήματα. Δόξα. Τριαδικόν. Τὸ τριλαμπές, τῆς μιᾶς Θεότητος, εὐσεβῶς ὑμνήσωμεν βοῶντες· Ἅγιος εἶ, ὁ Πατὴρ ὁ ἄναρχος, ὁ συνάναρχος Υἱὸς καὶ τὸν θεῖον Πνεῦμα· φώτισον ἡμᾶς, πίστει σοι λατρεύοντας, καὶ τοῦ αἰωνίου πυρὸς ἐξάρπασον. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Χαῖρε σεμνή, ἡ Θεὸν σαρκὶ τεκοῦσα, εἰς πάντων σωτηρίαν, δι᾿ ἧς γένος τῶν ἀνθρώπων εὕρατο τὴν σωτηρίαν· διὰ σοῦ εὕροιμεν Παράδεισον, Θεοτόκε, ἁγνὴ εὐλογημένη.	Νεκρώσιμα Εὐλογητάρια. Εὐλογητὸς εἶσαι Κύριε, δίδαξέ με τὰ δικαιώματά σου. Ὁ χορὸς τῶν Ἁγίων βρῆκε τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς καὶ τὴν πόρτα τοῦ Παραδείσου, θὰ βρῶ καὶ ἐγὼ αὐτὴ τὴν ὁδὸ μὲ τὴν μετάνοια, διότι εἶμαι τὸ χαμένο πρόβατο, ξανακάλεσέ με καὶ σῶσε με. Εὐλογητὸς εἶσαι Κύριε, δίδαξέ με τὰ δικαιώματά σου. Ἐσὺ ποὺ τὸν παλιὸ καιρὸ μὲ ἔπλασες ἀπὸ τὸ μηδὲν καὶ μὲ τίμησες μὲ τὴν θεία σου εἰκόνα, ἀφοῦ παρέβηκα τὴν ἐντολή Σου μὲ γύρισες πάλι στὴν γῆ ἀπὸ τὴν ὁποία προέρχομαι, ἐπανάφερέ με στὸ καθ᾿ ὁμοίωσιν γιὰ νὰ ξαναβρῶ τὴν παλαιὰ ὀμορφιά. Εὐλογητὸς εἶσαι Κύριε, δίδαξέ με τὰ δικαιώματά σου. Εἶμαι εἰκόνα τῆς ἀνείπωτης δόξας Σου ἂν καὶ φέρω σημάδια τῆς ἁμαρτίας. Λυπήσου τὸ πλάσμα Σου Δέσποτα καὶ καθάρισέ το μὲ τὴν εὐσπλαχνία Σου. Δῶσε μου τὴν πατρίδα ποὺ ποθῶ κάνοντάς με ξανὰ πολίτη τοῦ Παραδείσου. Εὐλογητὸς εἶσαι Κύριε, δίδαξέ με τὰ δικαιώματά σου. Ἀνάπαυσε ὁ Θεὸς τὸν δοῦλο Σου καὶ τοποθέτησέ τον στὸν Παράδεισο ὅπου βρίσκονται χοροὶ τῶν Ἁγίων καὶ οἱ δίκαιοι θὰ λάμψουν ὡς φωστῆρες. Ἀνάπαυσε τὸν δοῦλον Σου ποὺ κοιμήθηκε, παραβλέποντας ὅλα τὰ ἁμαρτήματα. Δόξα στὸν Πατέρα, τὸν Υἱό, καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Τὸ τριλαμπὲς τῆς μιᾶς Θεότητας ἂς ὑμνήσουμε μὲ εὐσέβεια λέγοντες. Ἅγιος εἶσαι ὁ Πατέρας ὁ ἄναρχος, ὁ συνάναρχος Υἱὸς καὶ τὸ Θεῖο Πνεῦμα. Φώτισε ἐμᾶς ποὺ σὲ λατρεύουμε μὲ πίστη καὶ ἀπὸ τὸ αἰώνιο πῦρ γλίτωσέ μας. Καὶ τώρα καὶ πάντα καὶ στοὺς ἀτελείωτους αἰῶνες. Ναί, πράγματι. Χαῖρε σεμνὴ Σὺ ποὺ γέννησες κατὰ σάρκα τὸν Θεὸ γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, διὰ τῆς ὁποίας τὸ γένος μας βρῆκε τὴν σωτηρία, μὲ Σένα θὰ βροῦμε τὸν Παράδεισο, Θεοτόκε, ἁγνή, εὐλογημένη.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ´. Μετὰ τῶν Ἁγίων ἀνάπαυσον, Χριστέ, τὴν ψυχὴν τοῦ δούλου σου, ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος.	Κοντάκιον. Μαζὶ μὲ τοὺς Ἁγίους ἀνάπαυσε Χριστὲ τὴν ψυχὴ τοῦ δούλου Σου, ἐκεῖ ποὺ δὲν ὑπάρχει πόνος, ἢ λύπη, ἢ στεναγμός, ἀλλὰ μόνο ζωὴ ἀτελείωτη.
Νεκρώσιμα Ἰδιόμελα. (Ἰωάννου Μοναχοῦ, τοῦ Δαμασκηνοῦ). Ἦχος α´. Ποία τοῦ βίου τρυφὴ διαμένει λύπης ἀμέτοχος; Ποία δόξα ἔστηκεν ἐπὶ γῆς ἀμετάθετος; Πάντα σκιᾶς ἀσθενέστερα, πάντα ὀνείρων ἀπατηλότερα· μία ῥοπή, καὶ ταῦτα πάντα θάνατος διαδέχεται. Ἀλλ᾿ ἐν τῷ φωτί, Χριστέ, τοῦ προσώπου σου, καὶ τῷ γλυκασμῷ τῆς σῆς ὡραιότητος, ὃν ἐξελέξω ἀνάπαυσον, ὡς φιλάνθρωπος. Ἦχος β´. Ὡς ἄνθος μαραίνεται, καὶ ὡς ὄναρ παρέρχεται, καὶ διαλύεται πᾶς ἄνθρωπος· πάλιν δὲ ἠχούσης τῆς σάλπιγγος, νεκροί, ὡς ἐν συσσεισμῷ, πάντες ἀναστήσονται πρὸς τὴν σὴν ὑπάντησιν, Χριστὲ ὁ Θεός· τότε, Δέσποτα, ὃν μετέστησας ἐξ ἡμῶν, ἐν ταῖς τῶν Ἁγίων σου κατάταξον σκηναῖς, τὸ πνεῦμα τοῦ σοῦ δούλου, Χριστέ. Ἕτερον ἐκτὸς Τυπικοῦ. Ἦχος ὁ αὐτός. Οἴμοι, οἶον ἀγῶνα ἔχει ἡ ψυχή, χωριζομένη ἐκ τοῦ σώματος! Οἴμοι, πόσα δακρύει τότε, καὶ οὐχ ὑπάρχει ὁ ἐλεῶν αὐτήν! Πρὸς τοὺς Ἀγγέλους τὰ ὄμματα ῥέπουσα, ἄπρακτα καθικετεύει· πρὸς τοὺς ἀνθρώπους τὰς χεῖρας ἐκτείνουσα, οὐκ ἔχει τὸν βοηθοῦντα. Διό, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἐννοήσαντες ἡμῶν τὸ βραχὺ τῆς ζωῆς, τῷ μεταστάντι τὴν ἀνάπαυσιν, παρά Χριστοῦ αἰτησώμεθα, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος. Ἦχος γ´. Πάντα ματαιότης τὰ ἀνθρώπινα, ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετὰ θάνατον· οὐ παραμένει ὁ πλοῦτος, οὐ συνοδεύει ἡ δόξα· ἐπελθὼν γὰρ ὁ θάνατος, ταῦτα πάντα ἐξηφάνισται. Διὸ Χριστῷ τῷ ἀθανάτῳ Βασιλεῖ βοήσωμεν· Τόν μεταστάντα ἐξ ἡμῶν ἀνάπαυσον, ἔνθα πάντων ἐστὶν εὐφραινομένων ἡ κατοικία. Ἦχος δ´. Ὄντως φοβερώτατον, τὸ τοῦ θανάτου μυστήριον, πῶς ψυχὴ ἐκ τοῦ σώματος, βιαίως χωρίζεται ἐκ τῆς ἁρμονίας, καὶ τῆς συμφυΐας ὁ φυσικώτατος δεσμός, θείῳ βουλήματι ἀποτέμνεται. Διό σε ἱκετεύομεν· Τὸν μεταστάντα ἀνάπαυσον, ἐν σκηναῖς τῶν Δικαίων σου. Ζωοδότα Φιλάνθρωπε. Ἕτερον ἐκτὸς Τυπικοῦ. Ἦχος ὁ αὐτός. Ποῦ ἐστιν ἡ τοῦ κόσμου προσπάθεια; Ποῦ ἐστιν ἡ τῶν προσκαίρων φαντασία; Ποῦ ἐστιν ὁ χρυσὸς καὶ ὁ ἄργυρος; Ποῦ ἐστι τῶν οἰκετῶν ἡ πλημμύρα καὶ ὁ θόρυβος; Πάντα κόνις, πάντα τέφρα, πάντα σκιά. Ἀλλὰ δεῦτε βοήσωμεν τῷ ἀθανάτῳ Βασιλεῖ· Κύριε, τῶν αἰωνίων σου ἀγαθῶν ἀξίωσον, τὸν μεταστάντα ἐξ ἡμῶν, ἀναπαύων αὐτὸν ἐν τῇ ἀγήρῳ μακαριότητι. Ἦχος πλ. α´. Ἐμνήσθην τοῦ Προφήτου βοῶντος· Ἐγώ εἰμι γῆ καὶ σποδός· καὶ πάλιν κατενόησα ἐν τοῖς μνήμασι καὶ εἶδον τὰ ὀστᾶ τὰ γεγυμνωμένα καὶ εἶπον· ἆρα τίς ἐστι, βασιλεὺς ἢ στρατιώτης, ἢ πλούσιος ἢ πένης, ἢ δίκαιος ἢ ἁμαρτωλός; Ἀλλὰ ἀνάπαυσον, Κύριε, μετὰ Δικαίων τὸν δοῦλόν σου, ὡς φιλάνθρωπος. Ἦχος πλ. β´. Ἀρχή μοι καὶ ὑπόστασις, τὸ πλαστουργόν σου γέγονε πρόσταγμα· βουληθεὶς γὰρ ἐξ ἀοράτου τε, καὶ ὁρατῆς με ζῷον συμπῆξαι φύσεως, γῆθέν μου τὸ σῶμα διέπλασας, δέδωκας δέ μοι ψυχήν, τῇ θείᾳ σου καὶ ζωοποιῷ ἐμπνεύσει. Διό, Χριστέ, τὸν δοῦλόν σου, ἐν χώρᾳ ζώντων, ἐν σκηναῖς Δικαίων ἀνάπαυσον. Ἦχος βαρύς. Ἀνάπαυσον, Σωτὴρ ἡμῶν ζωοδότα, ὃν μετέστησας ἀδελφὸν ἡμῶν ἐκ τῶν προσκαίρων, κράζοντα δόξα σοι. Ἕτερον ἐκτὸς Τυπικοῦ. Ἦχος ὁ αὐτός. Κατ᾿ εἰκόνα σὴν καὶ ὁμοίωσιν, πλαστουργήσας κατ᾿ ἀρχὰς τὸν ἄνθρωπον, ἐν Παραδείσῳ τέθεικας, κατάρχειν σου τῶν κτισμάτων· φθόνῳ δὲ διαβόλου ἀπατηθείς, τῆς βρώσεως μετέσχε, τῶν ἐντολῶν σου παραβάτης γεγονώς· διὸ πάλιν εἰς γῆν ἐξ ἧς ἐλήφθη, κατεδίκασας ἐπιστρέφειν, Κύριε, καὶ αἰτεῖσθαι τὴν ἀνάπαυσιν. Ἦχος πλ. δ´. Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι, ὅταν ἐννοήσω τὸν θάνατον, καὶ ἴδω ἐν τοῖς τάφοις κειμένην τὴν κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ, πλασθεῖσαν ἡμῖν ὡραιότητα, ἄμορφον, ἄδοξον, μὴ ἔχουσαν εἶδος. Ὢ τοῦ θαύματος! Τί τὸ περὶ ἡμᾶς τοῦτο γέγονε μυστήριον; Πῶς παρεδόθημεν τῇ φθορᾷ, καὶ συνεζεύχθημεν τῷ θανάτῳ; Ὄντως Θεοῦ προστάξει, ὡς γέγραπται, τοῦ παρέχοντος τοῖς μεταστᾶσι τὴν ἀνάπαυσιν. Δόξα Πατρί. Ὁ αὐτός. Ὁ θάνατός σου, Κύριε, ἀθανασίας γέγονε πρόξενος· εἰ μὴ γὰρ ἐν μνήματι κατετέθης, οὐκ ἂν ὁ Παράδεισος ἠνέῳκτο· διὸ τὸν μεταστάντα ἀνάπαυσον ὡς φιλάνθρωπος. Καὶ νῦν. Ὁ αὐτός. Ἁγνὴ Παρθένε, τοῦ Λόγου Πύλη, τοῦ Θεοῦ ἡμῶν Μήτηρ, ἱκέτευε ἐλεηθῆναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ.	Νεκρώσιμα Ἰδιόμελα. (Ἰωάννου Μοναχοῦ, τοῦ Δαμασκηνοῦ). Ἦχος α´. Ποιὰ ἀπόλαυση τῆς ζωῆς βρίσκεται ἀμέτοχη λύπης; Ποιὰ δόξα γήινη μένει σταθερὴ καὶ ἀμετάθετη; Ὅλα εἶναι ἀσθενέστερα ἀπὸ τὴν σκιὰ καὶ ἀπατηλότερα ἀπὸ τὸ ὄνειρο, μία στιγμὴ καὶ ὅλα τὰ διαδέχεται ὁ θάνατος. Ἀλλὰ ἀνάπαυσε Χριστὲ στὸ φῶς τοῦ προσώπου Σου καὶ στὴ γλυκύτητα τῆς ὀμορφιᾶς Σου αὐτὸν ποὺ ἐξέλεξες σήμερα ὡς φιλάνθρωπος. Ἦχος β´. Σὰν τὸ λουλούδι μαραίνεται καὶ σὰν ὄνειρο φεύγει καὶ διαλύεται κάθε ἄνθρωπος. Ὅταν (στὴν δευτέρα Παρουσία) ἠχήσει ἡ σάλπιγγα ὅλοι οἱ νεκροὶ σὰν νὰ γίνεται σεισμός, θὰ ἀναστηθοῦν ἀπὸ τὰ μνήματα γιὰ νὰ Σὲ συναντήσουν Χριστέ. Τότε Δέσποτα αὐτὸν ποὺ πῆρες ἀπὸ ἐμᾶς νὰ κατατάξεις στὶς σκηνὲς τῶν Ἁγίων Σου, ἀναπαύων ἐκεῖ τὸ πνεῦμα τοῦ δούλου Σου. Ἕτερον ἐκτὸς Τυπικοῦ. Ἦχος ὁ αὐτός. Ἀλίμονο πόσο ἀγώνα ἔχει ἡ ψυχὴ ὅταν παλεύει νὰ βγεῖ ἀπὸ τὸ σῶμα, πόσα δάκρυα χύνει τότε καὶ δὲν ὑπάρχει κανεὶς νὰ τὴν ἐλεήσει. Βλέπει πρὸς τοὺς Ἀγγέλους, χωρὶς ὅμως ἀνταπόκριση. Πρὸς τοὺς ἀνθρώπους τείνει τὰ χέρια χωρὶς νὰ τὴν βοηθήσει κάποιος. Γι᾿ αὐτὸ ἀγαπητοί μου ἀδελφοὶ ἀφοῦ κατανοήσουμε τὸ μικρὸ διάστημα τῆς ζωῆς μας, ἂς παρακαλέσουμε τὸν Χριστὸ νὰ χαρίσει ἀνάπαυση στὴν ψυχὴ τοῦ μεταστάντος καὶ στὶς ψυχές μας τὸ μεγάλο Του ἔλεος. Ἦχος γ´. Ὅλα τὰ ἀνθρώπινα πράγματα εἶναι παροδικὰ καὶ δὲν ὑπάρχουν μετὰ τὸν θάνατο, οὔτε τὰ πλούτη παραμένουν, οὔτε ἡ δόξα μᾶς συνοδεύει. Διότι ὅταν ἔρχεται ὁ θάνατος ὅλα αὐτὰ θὰ ἐξαφανιστοῦν. Γι᾿ αὐτὸ ἂς φωνάξουμε στὸν ἀθάνατο βασιλιὰ καὶ Χριστό μας, αὐτὸν ποὺ πῆρε ἀπὸ ἐμᾶς ἂς ἀναπαύσει ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἡ κατοικία ὅλων αὐτῶν ποὺ γεύονται τὴν εὐφροσύνη τῆς βασιλείας Του. Ἦχος δ´. Εἶναι πράγματι φοβερὸ τὸ μυστήριο τοῦ θανάτου, τὸ πῶς ἡ ψυχὴ βίαια χωρίζεται ἀπὸ τὴν ἁρμονική της σχέση μὲ τὸ σῶμα καὶ κόβεται ὁ φυσικός της δεσμὸς μὲ αὐτὸ μὲ τὴν ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ. Γι᾿ αὐτὸ Σὲ παρακαλοῦμε τὸν δοτήρα τῆς ζωῆς καὶ φιλάνθρωπο ,τὸν μεταστάντα ἀνάπαυσε στὶς σκηνὲς τῶν δικαίων Σου. Ἕτερον ἐκτὸς Τυπικοῦ. Ἦχος ὁ αὐτός. Ποῦ εἶναι πλέον ἡ προσπάθεια γιὰ τὰ ὑλικά; Ποῦ εἶναι πιὰ οἱ ἰδέες γιὰ τὰ πρόσκαιρα; Ποῦ εἶναι ὁ χρυσὸς καὶ ὁ ἄργυρος; Ποῦ εἶναι τῶν ὑπηρετῶν τὸ πλῆθος καὶ ὁ θόρυβος; Ὅλα σκόνη, ὅλα τέφρα, ὅλα σκιά. Ἀλλὰ ἐλᾶτε νὰ φωνάξουμε στὸν ἀθάνατο Βασιλέα· Κύριε, ἀξίωσε τῶν αἰωνίων σου ἀγαθῶν τὸν ποὺ ἔφυγε ἀπὸ ἀνάμεσά μας πρὸς τὴν ἀγέραστη εὐτυχία. Ἦχος πλ. α´. Θυμήθηκα τὰ λόγια τοῦ Προφήτη ποὺ ἔλεγε ὅτι ἐγὼ εἶμαι χῶμα καὶ στάχτη καὶ εἶδα μὲ τὸ νοῦ μου τὰ μνήματα καὶ εἶδα τὰ ἄσαρκα ὀστᾶ καὶ εἶπα. Ἄρα ποιὸς εἶναι (ὁ νεκρὸς) βασιλιὰς ἢ στρατιώτης; πλούσιος ἢ πτωχός; δίκαιος ἢ ἁμαρτωλός; Ἀλλὰ ἀνάπαυσε Κύριε μὲ τοὺς δικαίους τὸν δοῦλο Σου, ὡς φιλάνθρωπος. Ἦχος πλ. β´. Ἀρχὴ γιὰ τὴν ὕπαρξή μου ἔγινε τὸ δημιουργικό Σου πρόσταγμα, διότι γιὰ νὰ μὲ πλάσεις ζῶο ἀνάμικτο ἀπὸ ὁρατὴ καὶ ἀόρατη φύση, τὸ μὲν σῶμα μου τὸ πῆρες ἀπὸ τὴν γῆ, μοῦ ἔδωσες δὲ ψυχὴ μὲ τὴν θεία καὶ ζωαρχική Σου ἔμπνευση. Γι᾿ αὐτὸ Χριστὲ ἀνάπαυσε τὸν δοῦλο Σου στὴ χώρα τῶν ζώντων καὶ στὶς σκηνὲς τῶν δικαίων. Ἦχος βαρύς. Ἀνάπαυσε Σωτήρα μας ποὺ δίνεις τὴν ζωή, τὸν ἀδελφό μας ποὺ μετέστησες ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα, ὁ ὁποῖος βοᾶ δόξα σὲ Σένα. Ἕτερον ἐκτὸς Τυπικοῦ. Ἦχος ὁ αὐτός. Ἀφοῦ ἀρχικὰ ἔπλασες τὸν ἄνθρωπο κατὰ τὴν εἰκόνα σου καὶ πρὸς ὁμοίωσή Σου, τὸν ἔθεσες στὸν Παράδεισο, γιὰ νὰ ἄρχει στὰ κτίσματά Σου. Ὅμως ἐπειδὴ ἐξαπατήθηκε ἐξ αἰτίας τοῦ φθόνου ἀπὸ τὸν διάβολο, ἔφαγε (τὸν καρπό), κι ἔτσι ἔγινε παραβάτης τῶν ἐντολῶν σου. Γι᾿ αὐτὸ πάλι στὴν γῆ ἀπ᾿ ὅπου προῆλθε (ἡ ὕλη του), ἀναγκαστικὰ ἐπιστρέφει, Κύριε, ζητώντας σου τὴν ἀνάπαυση. Ἦχος πλ. δ´. Θρηνῶ καὶ κλαίω ὅταν ἐννοήσω τὸν θάνατο καὶ δῶ στοὺς τάφους τὴν δική μας ὡραιότητα ποὺ πλάστηκε κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ, χωρὶς μορφή, χωρὶς δόξα, χωρὶς εἶδος. Πόσο μεγάλο θαῦμα. Διότι ἔγινε γιὰ ἐμᾶς αὐτὸ τὸ μυστήριο; Πῶς παραδοθήκαμε στὴν φθορὰ καὶ συζευχθήκαμε μὲ τὸν θάνατο. Ἀλήθεια αὐτὸ ἔγινε μὲ πρόσταγμα Θεοῦ, ὅπως λέγει ἡ Γραφή, ὁ ὁποῖος παρέχει στοὺς μεταστάντας τὴν ἀνάπαυση. Δόξα στὸν Πατέρα, τὸν Υἱό, καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ὁ θάνατός Σου Κύριε ἔγινε πρόξενος ἀθανασίας, διότι ἂν δὲν ἐνταφιαζόσουν στὸ μνῆμα, ὁ παράδεισος δὲν θὰ ἀνοιγόταν. Ἔτσι τὸν μεταστάντα ἀνάπαυσε ὡς φιλάνθρωπος. Καὶ τώρα καὶ πάντα καὶ στοὺς ἀτελείωτους αἰῶνες. Ναί, πράγματι. Ἁγνὴ Παρθένε, ἡ πύλη ἀπὸ τὴν ὁποία πέρασε ὁ Θεὸς Λόγος στὸν κόσμο, ἡ μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἱκέτευε νὰ ἐλεηθεῖ ἡ ψυχὴ τοῦ κοιμηθέντος.
Οἱ Μακαρισμοί. Ἐν τῇ βασιλείᾳ σου, μνήσθητί ἡμῶν, Κύριε. Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται. Μακάριοι οἱ πρᾳεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσι τὴν γῆν. Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην, ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται. Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται. Ἦχος πλ. β´. Οἱ ὅσιοί σου Παῖδες. Λῃστὴν τοῦ Παραδείσου Χριστὲ πολίτην, ἐπὶ Σταυροῦ σοι βοήσαντα, τὸ Μνήσθητί μου προαπειργάσω· αὐτοῦ τῆς μετανοίας, ἀξίωσον κἀμὲ τὸν ἀνάξιον. Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεόν ὄψονται. Ζωῆς ὁ κυριεύων καὶ τοῦ θανάτου, ἐν ταῖς αὐλαῖς Ἁγίων ἀνάπαυσον, ὃν προσελάβου ἐκ τῶν προσκαίρων, βοῶντα· Μνήσθητί μου, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου. Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοὶ υἱοὶ Θεοῦ κληθήσονται. Ὁ τῶν ψυχῶν δεσπόζων καὶ τῶν σωμάτων, οὗ ἐν τῇ χειρὶ ἡ πνοὴ ἡμῶν, τῶν θλιβομένων παραμυθία, ἀνάπαυσον ἐν χώρᾳ Δικαίων, ὃν μετέστησας δοῦλόν σου. Μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Χριστός σε ἀναπαύσοι ἐν χώρᾳ ζώντων, καὶ πύλας Παραδείσου ἀνοίξοι σοι, καὶ βασιλείας δείξοι πολίτην, καὶ ἄφεσίν σοι δῴη, ὧν ἥμαρτες ἐν βίῳ φιλόχριστε. Μακάριοί ἐστε, ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσι καὶ εἴπωσι πᾶν πονηρὸν ῥῆμα, καθ᾿ ὑμῶν ψευδόμενοι, ἕνεκεν ἐμοῦ. Ἐξέλθωμεν καὶ ἴδωμεν ἐν τοῖς τάφοις, ὅτι γυμνὰ ὀστέα ὁ ἄνθρωπος, σκωλήκων βρῶμα καὶ δυσωδία καὶ γνῶμεν τίς ὁ πλοῦτος, τὸ κάλλος, ἡ ἰσχὺς καὶ ἡ εὐπρέπεια. Χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Ἀκούσωμεν τί κράζει ὁ Παντοκράτωρ· Οὐαί, οἱ ἐκζητοῦντες θεάσασθαι, τὴν φοβερὰν ἡμέραν Κυρίου· αὕτη γάρ ἐστι σκότος· πυρὶ γὰρ δοκιμάσει τὰ σύμπαντα. Δόξα. Ἀνάρχῳ καὶ γεννήσει τε καὶ προόδῳ, Πατέρα προσκυνῶ τὸν γεννήσαντα, Υἱὸν δοξάζω τὸν γεννηθέντα, ὑμνῶ τὸ συνεκλάμπον, Πατρί τε καὶ Υἱῷ Πνεῦμα Ἅγιον. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Πῶς ἐκ μαζῶν σου γάλα βρύεις Παρθένε; Πῶς τρέφεις τὸν τροφέα τῆς κτίσεως; Ὡς εἶδεν ὁ πηγάσας ὕδωρ ἐκ πέτρας, τὰς φλέβας τῶν ὑδάτων, διψῶντι τῷ λαῷ, καθὼς γέγραπται.	Οἱ Μακαρισμοί. Θυμήσου μας Κύριε στὴ βασιλεία Σου. Εὐτυχισμένοι οἱ ταπεινόφρονες, διότι σὲ αὐτοὺς ἀνήκει ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Εὐτυχισμένοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ πενθοῦν, διότι θὰ παρηγορηθοῦν. Εὐτυχισμένοι εἶναι οἱ πρᾶοι, διότι θὰ κληρονομήσουν τὴν γῆ. Εὐτυχισμένοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ πεινοῦν καὶ διψοῦν τὴν δικαιοσύνη/, διότι θὰ χορτάσουν. Εὐτυχισμένοι οἱ ἐλεήμονες, διότι αὐτοὶ θὰ ἐλεηθοῦν. Τροπάρια. Τὸν ληστὴ πάνω στὸ Σταυρὸ πού σοῦ φώναξε τὸ θυμήσου με, τὸν ἔκαμες πρῶτο πολίτη τοῦ Παραδείσου, τὴν μετάνοιά του αὐτὴ ἀξίωσε καὶ μένα νὰ τὴν βρῶ. Εὐτυχισμένοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἔχουν καθαρὴ καρδιά, διότι αὐτοὶ θὰ δοῦν τὸν Θεό. Σὺ Θεὲ ποὺ κυριεύεις τὴν ζωὴ καὶ τὸν θάνατο, ἀνάπαυσε στὶς αὐλὲς τῶν Ἁγίων Σου, αὐτὸν ποὺ διάλεξες ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα, ὁ ὁποῖος βοᾶ· θυμήσου με στὴν βασιλεία Σου. Εὐτυχισμένοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ πράττουν ὑπὲρ τὴς εἰρήνης, διότι θὰ ὀνομαστοῦν παιδιὰ τοῦ Θεοῦ. Σὺ Κύριε, ποὺ δεσπόζεις στὶς ψυχὲς καὶ τὰ σώματα καὶ ποὺ κρατᾶς στὰ χέρια Σου τὴν πνοή μας καὶ εἶσαι ἡ παρηγοριὰ τῶν θλιβομένων, ἀνάπαυσε στὴν χώρα τῶν δικαίων τὸν μεταστάντα δοῦλο Σου. Εὐτυχισμένοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ διώκονται ἐξαιτίας τῆς δικαιοσύνης, διότι σὲ αὐτοὺς ἀνήκει ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ὁ Χριστὸς ἂς σὲ ἀναπαύσει στὴν χώρα τῶν δικαίων καὶ νὰ σοῦ ἀνοίξει τὶς πύλες τοῦ Παραδείσου καὶ νὰ σὲ ἀναδείξει πολίτη τῆς βασιλείας Του καὶ νὰ σοῦ δώσει ἄφεση ἁμαρτιῶν ποὺ ἔπραξες στὴ ζωή σου, φιλόχριστε. Εὐτυχισμένοι εἶστε ὅταν σᾶς κατηγορήσουν οἱ ἄνθρωποι καὶ σᾶς διώξουν καὶ σᾶς συκοφαντήσουν μὲ ψεύδη ἐξαιτίας Μου. Ἂς βγοῦμε καὶ νὰ δοῦμε στοὺς τάφους ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι γυμνὰ ὀστᾶ, τροφὴ γιὰ τὰ σκουλήκια καὶ δυσοσμία καὶ νὰ σκεφτοῦμε ποιὰ ἀξία ἔχει ὁ πλοῦτος, ἡ ὀμορφιά, ἡ δύναμη καὶ ἡ εὐπρέπεια. Νὰ εἶστε χαρούμενοι, διότι ὁ μισθός σας εἶναι μεγάλος στὸν οὐρανό. Ἂς ἀκούσουμε τί λέγει ὁ Παντοκράτορας Θεός, ἀλίμονο σὲ σᾶς ποὺ ζητᾶτε νὰ δεῖτε τὴν φοβερὴ ἡμέρα τῆς κρίσεως. Αὐτὴ εἶναι σκοτάδι καὶ ἡ φωτιὰ θὰ δοκιμάσει τὰ σύμπαντα. Δόξα στὸν Πατέρα, τὸν Υἱό, καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Στὴν ἄναρχη γέννηση τῆς Τριάδας, Πατέρα προσκυνῶ ποὺ γέννησε τὸν Υἱό, τὸν Υἱὸ δοξάζω ποὺ γεννήθηκε ἀπὸ τὸν Πατέρα καὶ ἀνυμνῶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ποὺ συνεκλάμπει μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱό. Καὶ τώρα καὶ πάντα καὶ στοὺς ἀτελείωτους αἰῶνες. Ναί, πράγματι. Πῶς ἀπὸ τοὺς μαστούς Σου πηγάζεις γάλα Παρθένε; Πῶς τρέφεις Αὐτὸν ποὺ τρέφει τὴν κτίση; Ἀσφαλῶς ὅπως γνωρίζει αὐτὸς ποὺ πήγασε νερὸ ἀπὸ τὴν πέτρα καὶ ἄνοιξε τὶς φλέβες τῶν νερῶν γιὰ νὰ ξεδιψάσει τὸν λαό, ὅπως λέει ἡ Γραφή.
Ἀπόστολος. Πρὸς Θεσσαλονικεῖς Α´ (δ´ 13-17). Ἀδελφοί, οὐ θέλω ὑμᾶς ἀγνοεῖν περὶ τῶν κεκοιμημένων, ἵνα μὴ λυπῆσθε καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μή ἔχοντες ἐλπίδα. Εἰ γὰρ πιστεύομεν ὅτι Ἰησοῦς ἀπέθανε καὶ ἀνέστη, οὕτω καὶ ὁ Θεὸς τοὺς κοιμηθέντας διὰ τοῦ Ἰησοῦ ἄξει σὺν αὐτῷ. Τοῦτο γὰρ ὑμῖν λέγομεν ἐν λόγῳ Κυρίου, ὅτι ἡμεῖς οἱ ζῶντες, οἱ περιλειπόμενοι εἰς τὴν παρουσίαν τοῦ Κυρίου, οὐ μὴ φθάσωμεν τοὺς κοιμηθέντας· ὅτι αὐτὸς ὁ Κύριος ἐν κελεύσματι, ἐν φωνῇ ἀρχαγγέλου καὶ ἐν σάλπιγγι Θεοῦ καταβήσεται ἀπ᾿ οὐρανοῦ, καὶ οἱ νεκροὶ ἐν Χριστῷ ἀναστήσονται πρῶτον, ἔπειτα ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι, ἅμα σὺν αὐτοῖς ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις, εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου εἰς ἀέρα, καὶ οὕτω πάντοτε σὺν Κυρίῳ ἐσόμεθα.	Ἀπόστολος. Πρὸς Θεσσαλονικεῖς Α´ (δ´ 13-17). Ἀδέλφια μου δὲν θέλω νὰ ἀγνοεῖται σχετικὰ μὲ τοὺς κεκοιμημένους, γιὰ νὰ μὴ λυπάσθε ὅπως οἱ ὑπόλοιποι ποὺ δὲν ἔχουν ἐλπίδα (ἀναστάσεως).Ἂν πιστεύουμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς πέθανε καὶ ἀναστήθηκε, ἔτσι καὶ ὁ Θεὸς τοὺς κοιμηθέντες μὲ πίστη θὰ τοὺς φέρει στὴν αἰώνια ζωὴ μὲ τὸν Ἰησοῦ. Διότι σᾶς λέμε τὰ λόγια του Κυρίου, ὅτι ἐμεῖς οἱ ζωντανοὶ δὲν θὰ προφθάσουμε τοὺς νεκρούς, οἱ ὁποῖοι θὰ μᾶς προλάβουν στὴν προϋπάντηση τοῦ Κυρίου. Διότι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μὲ πρόσταγμα, μὲ φωνὴ ἀρχαγγέλου καὶ μὲ σάλπισμα Θεοῦ θὰ κατέβει ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ οἱ νεκροὶ ποὺ κοιμήθηκαν μὲ πίστη στὸν Χριστὸ θὰ ἀναστηθοῦν πρῶτοι. Ἔπειτα ἐμεῖς οἱ ζωντανοί, μαζὶ μὲ αὐτοὺς θὰ ἁρπαγοῦμε σὲ νεφέλες γιὰ νὰ συναντήσουμε στὸν ἀέρα τὸν Κύριο καὶ ἔτσι θὰ εἴμαστε πάντοτε μαζί Του.
Εὐαγγέλιον. Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην (ε´ 24-30). Εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τοὺς ἐληλυθότας πρὸς αὐτὸν Ἰουδαίους. Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με, ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν. Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ νεκροὶ ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσονται. Ὥσπερ γὰρ ὁ Πατὴρ ἔχει ζωὴν ἐν ἑαυτῷ· οὕτως ἔδωκε καὶ τῷ Υἱῷ ζωὴν ἔχειν ἐν ἑαυτῷ καὶ ἐξουσίαν ἔδωκεν αὐτῷ καὶ κρίσιν ποιεῖν, ὅτι υἱὸς ἀνθρώπου ἐστί. Μή θαυμάζετε τοῦτο· ὅτι ἔρχεται ὥρα, ἐν ᾗ πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσονται τῆς φωνῆς αὐτοῦ, καὶ ἐκπορεύσονται οἱ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δὲ τὰ φαῦλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως. Οὐ δύναμαι ἐγὼ ποιεῖν ἀπ᾿ ἐμαυτοῦ οὐδέν. Καθὼς ἀκούω κρίνω, καὶ ἡ κρίσις ἡ ἐμὴ δικαία ἐστίν· ὅτι οὐ ζητῶ τὸ θέλημα τὸ ἐμόν, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με Πατρός.	Εὐαγγέλιον. Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην (ε´ 24-30). Εἶπε ὁ Κύριος στοὺς Ἰουδαίους ποὺ ἦλθαν νὰ Τὸν συναντήσουν. Σᾶς βεβαιώνω ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἀκούει τὸν λόγο μου καὶ πιστεύει σὲ αὐτὸν ποὺ μὲ ἔστειλε, ἔχει αἰώνια ζωὴ καὶ δὲν κρίνεται, ἀλλὰ μετέβη ἀπὸ τὸν θάνατο στὴ ζωή. Σᾶς βεβαιώνω ὅτι ἔρχεται ὥρα, κοντά, στὴν ὁποία οἱ νεκροὶ θὰ ἀκούσουν τὴν φωνὴ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ αὐτοὶ ποὺ τὴν ἄκουσαν θὰ ζήσουν. Διότι ὅπως ὁ Πατέρας ἔχει στὴν φύση Του ζωή, ἔτσι ἔδωσε καὶ στὸν Υἱὸ ζωὴ καὶ ἐξουσία νὰ κάνει κρίση, ἀφοῦ εἶναι Υἱὸς ἀνθρώπου. Μὴν ἀπορεῖτε γι᾿ αὐτό, διότι πλησιάζει ὥρα κατὰ τὴν ὁποία ὅλοι οἱ νεκροὶ στὰ μνημεῖα θὰ ἀκούσουν τὴν φωνή Του καὶ αὐτοὶ ποὺ ἔκαναν τὰ ἀγαθὰ θὰ ἀναστηθοῦν στὴν αἰώνια ζωή, ἐνῶ αὐτοὶ ποὺ ἔκαναν φαῦλα πράγματα θὰ ἀναστηθοῦν σὲ αἰώνια κρίση. Δὲν μπορῶ ἀπὸ μόνος Μου νὰ κάνω τίποτα. Ὅπως ἀκούω, κρίνω καὶ ἡ κρίση Μου εἶναι δίκαιη, διότι δὲν ἐπιζητῶ τὸ θέλημά Μου, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ Πατέρα Μου ποὺ Μὲ ἔστειλε.
Εὐχαὶ συγχωρητικαί. Ὁ Θεὸς τῶν πνευμάτων καὶ πάσης σαρκός, ὁ τὸν θάνατον καταπατήσας, τὸν δὲ διάβολον καταργήσας καὶ ζωὴν τῷ κόσμῳ σου δωρησάμενος· αὐτός, Κύριε, ἀνάπαυσον τὴν ψυχὴν τοῦ κεκοιμημένου δούλου σου (τοῦδε), ἐν τόπῳ φωτεινῷ, ἐν τόπῳ χλοερῷ, ἐν τόπῳ ἀναψύξεως, ἔνθα ἀπέδρα ὀδύνη, λύπη καὶ στεναγμός. Πᾶν ἁμάρτημα τὸ παρ᾿ αὐτοῦ πραχθὲν ἐν λόγῳ ἢ ἔργῳ ἢ διανοίᾳ, ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς συγχώρησον· ὅτι οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος, ὃς ζήσεται καὶ οὐχ ἁμαρτήσει· σὺ γὰρ μόνος ἐκτὸς ἁμαρτίας ὑπάρχεις· ἡ δικαιοσύνη σου, δικαιοσύνη εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ ὁ νόμος σου ἀλήθεια. Ὅτι σὺ εἶ ἡ ἀνάστασις, ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀνάπαυσις τοῦ κεκοιμημένου δούλου σου (τοῦδε), Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, σὺν τῷ ἀνάρχῳ σου Πατρί, καὶ τῷ παναγίῳ, καὶ ἀγαθῷ, καὶ ζωοποιῷ σου Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.	Εὐχὲς συγχωρητικές. Ἐσὺ ποὺ εἶσαι Θεὸς τῶν πνευμάτων καὶ κάθε σαρκικῆς φύσεως, ποὺ καταπάτησες τὸν θάνατο καὶ κατάργησες τὸν διάβολο καὶ χάρισες ζωὴ στὸν κόσμο, Ἐσὺ Κύριε ἀνάπαυσε τὴν ψυχὴ τοῦ δούλου Σου σὲ τόπο φωτεινό, σὲ τόπο χλοερό, σὲ τόπο ἀναψύξεως, ὅπου δὲν ὑπάρχει, ὀδύνη, λύπη καὶ στεναγμός. Κάθε ἁμάρτημα ποὺ ἔκαμε μὲ λόγια, ἢ ἔργα, ἢ μὲ τὴν σκέψη, ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος Θεός, συγχώρεσέ το. Διότι δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος ποὺ θὰ ζήσει στὴν γῆ καὶ δὲν θὰ ἁμαρτήσει. Διότι Ἐσὺ μόνο ἐκτὸς τῆς ἁμαρτίας ὑπάρχεις, ἡ δικαιοσύνη Σου εἶναι αἰώνια καὶ ὁ λόγος Σου ἀλήθεια. Διότι Σὺ εἶσαι ἡ ἀνάσταση, ἡ ζωή, καὶ ἡ ἀνάπαυση τοῦ δούλου (τάδε) ποὺ κοιμήθηκε, Χριστέ, ποὺ εἶσαι ὁ Θεός, καὶ σὲ ἐσένα ἀναπέμπουμε τὴν δοξολογία, καὶ στὸν ἄχρονο Πατέρα Σου, καὶ στὸ πανάγιο καὶ ζωοποιό Σου Πνεῦμα, τώρα καὶ πάντα καὶ στοὺς ἀτελείωτους αἰῶνες. Ναί, πράγματι.
Εἰς πᾶσαν ἀρὰν καὶ ἀφορισμόν. Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ τῇ σῇ ἀῤῥήτῳ σοφίᾳ δημιουργήσας τὸν ἄνθρωπος ἐκ τοῦ χοός, καὶ τοῦτον ἀναμορφώσας εἰς εἶδος καὶ κάλλος, καὶ ἐξωραΐσας, ὡς τίμιον καὶ οὐράνιον κτῆμα, εἰς δοξολογίαν καὶ εὐπρέπειαν τῆς σῆς δόξης καὶ βασιλείας, διὰ τὸ κατ᾿ εἰκόνα καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν τοῦτον παραγαγεῖν· τὴν ἐντολὴν δὲ παραβάντα τοῦ σοῦ προστάγματος, καὶ μεταλαβόντα τῆς εἰκόνος, καὶ μὴ φυλάξαντα· καὶ διὰ τοῦτο, ἵνα μὴ τὸ κακὸν ἀθάνατον γένηται, φιλανθρώπως κελεύσας τὴν κρᾶσιν, καὶ μῖξιν ταύτην, καὶ τὸν ἄῤῥηκτόν σου, τοῦτον δεσμόν, ὡς Θεὸς τῶν Πατέρων ἡμῶν, τῷ θείῳ βουλήματι ἀποτέμνεσθαι καὶ διαλύεσθαι· ὥστε τὴν μὲν ψυχὴν ἐκεῖσε χωρεῖν, ἔνθα καὶ τὸ εἶναι προσελάβετο, μέχρι τῆς κοινῆς ἀναστάσεως, τὸ δὲ σῶμα εἰς τὰ ἐξ ὧν συνετέθη ἀναλύεσθαι· διὰ τοῦτο δεόμεθα σοῦ τοῦ ἀνάρχου Πατρός, καὶ τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ, καὶ τοῦ παναγίου, καὶ ὁμοουσίου καὶ ζωοποιοῦ σου Πνεύματος, ἵνα μὴ παρίδῃς τὸ σὸν πλάσμα καταποθῆναι τῇ ἀπωλείᾳ· ἀλλὰ τὸ μὲν σῶμα διαλυθῆναι εἰς τὰ ἐξ ὧν συνετέθη, τὴν δὲ ψυχὴν καταταγῆναι ἐν τῷ χορῷ τῶν δικαίων. Ναί, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, νικησάτω σου τὸ ἄμετρον ἔλεος, καὶ ἡ φιλανθρωπία ἡ ἀνείκαστος· καὶ εἴτε ὑπὸ κατάραν πατρὸς ἢ μητρός, εἴτε τῷ ἰδίῳ ἀναθέματι ὑπέπεσεν ὁ δοῦλός σου οὗτος, εἴτε τινὰ τῶν ἱερωμένων παρεπίκρανε, καὶ παρ᾿ αὐτοῦ δεσμὸν ἄλυτον ἐδέξατο, εἴτε ὑπὸ Ἀρχιερέως βαρυτάτῳ ἀφορισμῷ περιέπεσε, καὶ ἀμελείᾳ καὶ ῥαθυμίᾳ χρησάμενος, οὐκ ἔτυχε συγχωρήσεως, συγχώρησον αὐτῷ δι᾿ ἐμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ καὶ ἀναξίου δούλου σου· καὶ τὸ μὲν σῶμα αὐτοῦ εἰς τὰ ἐξ ὧν συνετέθη διάλυσον, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ἐν σκηναῖς Ἁγίων κατάταξον. Ναί, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ τοῖς ἁγίοις σου Μαθηταῖς καὶ Ἀποστόλοις τὴν ἐξουσίαν ταύτην δοὺς ὥστε τῶν ἁμαρτημάτων διδόναι τὴν ἄφεσιν, καὶ εἰπών· Ὅσα ἂν δήσητε καὶ λύσητε, ἵνα ὦσι δεδεμένα, καὶ λελυμένα· δι᾿ αὐτῶν δὲ καὶ εἰς ἡμᾶς, εἰ καὶ ἀναξίους, ὡσαύτως τὴν τηλικαύτην δωρεὰν φιλανθρώπως διαβιβάσας, λῦσον τὸν κοιμηθέντα δοῦλόν σου (τὸν δεῖνα) τοῦ ψυχικοῦ καὶ σωματικοῦ ἁμαρτήματος, καὶ ἔστω συγκεχωρημένος, καὶ ἐν τῷ νῦν αἰῶνι καὶ ἐν τῷ μέλλοντι· πρεσβείαις τῆς παναχράντου καὶ ἀειπαρθένου σου Μητρός, καὶ πάντων σου τῶν Ἁγίων. Ἀμήν.	Εὐχή σὲ περίπτωση κατάρας Κύριε καὶ Θεέ μας, Ἐσὺ ποὺ μὲ τὴν ἄῤῥητή Σου σοφία δημιούργησες τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ χῶμα καὶ τοῦ ἔδωσες ὡραία μορφὴ καὶ ὀμορφιά, τὸν στόλισες μὲ τὰ χαρίσματά Σου σὰν τίμιο καὶ οὐράνιο κτῆμα Σου γιὰ νὰ σὲ δοξάζει, ἐπειδὴ τὸν ἔπλασες κατὰ τὴν εἰκόνα καὶ τὸ ὁμοίωμά Σου. Αὐτὸς ὅμως παρέβη τὴν ἐντολὴ καὶ τὸ πρόσταγμά Σου καὶ τὴν εἰκόνα Σου ποὺ δέχτηκε δὲν τήρησε ὅπως τὴν παρέλαβε. Ἔτσι γιὰ νὰ μὴ μείνει ἀθάνατο τὸ κακὸ ποὺ μπῆκε στὸν κόσμο, ἀπὸ φιλανθρωπία διέταξες νὰ διαλύεται ἡ κράση καὶ ἡ μίξη αὐτὴ καὶ νὰ κόβεται ὁ ἄρρηκτος δεσμὸς σώματος καὶ ψυχῆς, ὥστε ἡ ψυχὴ νὰ πηγαίνει ἐκεῖ ἀπὸ ὅπου προῆλθε μέχρι τὴν ἡμέρα τῆς κοινῆς ἀνάστασης (τῶν σωμάτων), τὸ δὲ σῶμα νὰ διαλύεται ἐκεῖ ἀπὸ ὅπου δημιουργήθηκε (χῶμα). Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἐμεῖς σὲ παρακαλοῦμε τὸν ἄναρχο Πατέρα καὶ τὸν μονογενῆ σου Υἱὸ καὶ τὸ πανάγιο καὶ ὁμοούσιο καὶ ζωοποιὸ Ἅγιο Πνεῦμα Σου, νὰ μὴ παραβλέψεις τὸ πλάσμα Σου, ὥστε νὰ ἀπολεσθεῖ, ἀλλὰ τὸ μὲν σῶμα του νὰ διαλυθεῖ, ἡ δὲ ψυχὴ νὰ καταταχθεῖ στὸν χορὸ τῶν δικαίων. Ναὶ, Κύριε, ἂς νικήσει τὸ ἀμέτρητο ἔλεός Σου καὶ ἡ φιλανθρωπία Σου. Καὶ εἴτε ὁ δοῦλος Σου αὐτὸς ὑπέπεσε σὲ κατάρα τοῦ πατέρα ἢ τῆς μητέρας του ἢ σὲ δικό του ἀνάθεμα, ἢ μὲ τὴν συμπεριφορὰ του λύπησε κάποιον Ἱερέα, ὁ ὁποῖος τοῦ ἔβαλε ἄλυτο δεσμὸ ἢ ἔπεσε σὲ βαρὺ ἀφορισμὸ ἀπὸ Ἀρχιερέα καὶ ἀπὸ ἀμέλεια ἢ ραθυμία του δὲν συγχωρήθηκε ὅσο ζοῦσε, συγχώρησέ τον ἀπὸ ἐμένα, ἂν καὶ εἶμαι ἀνάξιος καὶ ἁμαρτωλός. Καὶ τὸ μὲν σῶμα του διάλυσε, τὴν δὲ ψυχὴ του κατάταξε στὶς σκηνὲς τῶν Ἁγίων Σου. Ναὶ, Κύριε ὁ Θεός, σὺ ποὺ ἔδωσες τὴν ἐξουσία αὐτὴ στοὺς Ἁγίους Σου Μαθητὲς καὶ Ἀποστόλους, ὥστε νὰ δίνουν ἄφεση, λέγοντάς τους: Ὅσα ἂν δέσετε καὶ λύσετε, νὰ εἶναι δεμένα καὶ λυμένα, δι᾿ αὐτῶν καὶ σέ μᾶς, ἂν καὶ ἀνάξιους, τὴν ἴδια ἐξουσία ἔδωσες, λύσε τὸν κοιμηθέντα δοῦλο Σου ἀπὸ τὸ ψυχικὸ καὶ σωματικὸ ἁμάρτημα καὶ ἂς εἶναι συγχωρημένος καὶ σὲ αὐτὸν τὸν αἰώνα καὶ στὸν μελλοντικό, μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας καὶ ὅλων τῶν Ἁγίων Σου. Πράγματι.
Εὐχὴ ἑτέρα. Δέσποτα πολυέλεε, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ τὰς κλεῖς τῆς τῶν οὐρανῶν Βασιλείας, καὶ τῇ σῇ χάριτι τὴν τοῦ δεσμεῖν τε καὶ λύειν τὰς τῶν ἀνθρώπων ἁμαρτίας, μετὰ τὴν ἁγίαν σου ἐκ νεκρῶν τριήμερον ἐξανάστασιν, τοῖς σοῖς ἁγίοις Μαθηταῖς καὶ ἱεροῖς Ἀποστόλοις δωρησάμενος ἐξουσίαν, ὥστε δεδεμένα εἶναι καὶ ἐν τῷ οὐρανῷ ὅσα δι᾿ αὐτῶν ἐν γῇ δέδενται, καὶ λελυμένα ὡσαύτως ἐν τῷ οὐρανῷ ὅσα δι᾿ αὐτῶν ἐν γῇ λέλυνται, διαδόχους δὲ ἡμᾶς τοὺς εὐτελεῖς καὶ ἀναξίους δούλους σου τῆς αὐτῆς ταύτης παρὰ σοῦ ὑπεραγίας δωρεᾶς τε καὶ χάριτος τῇ ἀφάτῳ σου φιλανθρωπίᾳ καταξιώσας γενέσθαι, ὥστε καὶ ἡμᾶς οὕτω δεσμεῖν τε καὶ λύειν τὰ ἐν τῷ λαῷ σου συμβαίνοντα· αὐτός, πανάγαθε Βασιλεῦ, δι᾿ ἐμοῦ τοῦ ταπεινοῦ καὶ ἀναξίου δούλου σου, συγχώρησον τῷ δούλῳ σου (τῷ δεῖνι) εἴτι ἐν τῷ παρόντι βίῳ ὡς ἄνθρωπος ἐπλημμέλησε· καὶ ἄφες αὐτῷ ὅσα ἐν λόγῳ ἢ ἔργῳ ἢ κατὰ διάνοιαν ἥμαρτε, λύσας αὐτοῦ καὶ τὸν ἐπικείμενον, μεθ᾿ οἱωνδήποτε τρόπων, δεσμόν, ὃν αὐτὸς καθ᾿ ἑαυτὸν ἐκ συναρπαγῆς ἢ ἄλλης τινὸς αἰτίας ἔδησεν, εἴτε ὑπὸ Ἀρχιερέως εἴτε παρ᾿ ἄλλου τινός, φθόνῳ καὶ συνεργείᾳ τοῦ πονηροῦ, τοιοῦτον ὑπέστη ὀλίσθημα· εὐδόκησον, ὡς μόνος ἀγαθὸς καὶ πολυέλεος, τὴν μὲν ψυχὴν αὐτοῦ μετὰ τῶν Ἁγίων ταχθῆναι τῶν ἀπ᾿ αἰῶνός σοι εὐαρεστησάντων, τὸ δὲ σῶμα τῇ παρὰ σοῦ δημιουργηθείσῃ φύσει δοθῆναι. Ὅτι εὐλογητὸς καὶ δεδοξασμένος ὑπάρχεις εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.	Ἄλλη Εὐχή. Δέσποτα τοῦ ἐλέους, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός μας, Σὺ ποὺ ἔδωσες τὰ κλειδιὰ τῆς οὐράνιας βασιλείας στοὺς Ἁγίους μαθητὲς καὶ Ἀποστόλους καὶ μὲ τὴν χάρη Σου τοὺς ἔδωσες τὴν ἐξουσία νὰ δένουν καὶ νὰ λύνουν τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων, ὥστε νὰ εἶναι δεμένα στὸν οὐρανὸ ὅσα ἔχουν δεθεῖ στὴν γῆ καὶ λυμένα στὸν οὐρανὸ ὅσα ἔχουν λυθεῖ στὴ γῆ. Ἐμᾶς τοὺς εὐτελεῖς καὶ ἀνάξιους δούλους Σου ἀξίωσες νὰ γίνουμε διάδοχοι τῆς ὑπεραγίας δωρεᾶς καὶ χάριτος μὲ τὴν φιλανθρωπία Σου, ὥστε παρόμοια νὰ δένουμε καὶ νὰ λύνουμε ὅσα συμβαίνουν στὸ λαό Σου. Αὐτὸς ἀγαθὲ βασιλιὰ, συγχώρησε δι᾿ ἐμοῦ τοῦ ταπεινοῦ καὶ ἀνάξιου δούλου Σου τὸν δοῦλο σου (κοιμηθέντα) ἂν κάτι ὡς ἄνθρωπος ἔκανε στὴν ζωή του. Καὶ δῶσε ἄφεση σὲ ὅσα ἢ μὲ λόγια ἢ μὲ ἔργα ἢ μὲ τὸ μυαλὸ του ἁμάρτησε, λύνοντας τὸν δεσμὸ μὲ τὸν ὁποῖο ἢ ὁ ἴδιος σὲ στιγμὴ ἀπροσεξίας ἢ ἀπὸ ἄλλη αἰτία ἔδεσε τὸν ἑαυτό του, ἢ δέθηκε ἀπὸ Ἀρχιερέα, ἢ ἀπὸ κάποιον ἄλλο ἔπεσε σὲ αὐτὸ τὸ ὀλίσθημα ἀπὸ φθόνο καὶ συνεργασία τοῦ διαβόλου. Εὐδόκησε ἡ ψυχή του νὰ καταταχθεῖ μὲ τοὺς Ἁγίους, ποὺ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ εὐαρέστησαν ἐνώπιόν Σου, τὸ δὲ σῶμα του νὰ δοθεῖ στὴν φύση ποὺ Σὺ δημιούργησες. Διότι εἶσαι ἄξιος νὰ εὐλογεῖσαι καὶ νὰ δοξάζεσαι στοὺς αἰῶνες. Πράγματι.
Εὐχὴ εἰς κεκοιμημένον ἱερέα. Εὐχαριστοῦμέν σοι, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὅτι σοῦ μόνον τὸ ζῆν ἀθάνατον, καὶ ἡ δόξα ἀκατάληπτος, καὶ τὸ ἔλεος ἀμέτρητον, καὶ ἡ φιλανθρωπία ἄφατος, καὶ ἡ βασιλεία ἀδιάδοχος, καὶ οὐκ ἔστι προσωποληψία παρὰ σοί, Κύριε· πᾶσι γὰρ ἀνθρώποις τὸ κοινὸν τοῦ βίου ἔταξας χρέος, τοῦ ὅρου πληρωθέντος. Διό σε ἱκετεύομεν, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν· Τὸν δοῦλόν σου (τὸν δεῖνα) ἱερέα, ἀδελφὸν καὶ συλλειτουργὸν ἡμῶν γενόμενον, τὸν ἐπ᾿ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου κοιμηθέντα, ἐν κόλποις Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ ἀνάπαυσον· καὶ ὥσπερ ἐπὶ τῆς γῆς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ σου λειτουργὸν αὐτὸν κατέστησας, οὕτω καὶ ἐν τῷ οὐρανίῳ σου θυσιαστηρίῳ ἀνάδειξον, Κύριε· ἐπὶ ἀνθρώπων πνευματικῇ ἀξίᾳ κατακοσμήσας, ἐπὶ Ἀγγέλων τῇ σῇ δόξῃ ἀκατάκριτον πρόσδεξαι· αὐτὸς ἐπὶ τῆς γῆς τὴν ζωὴν αὐτοῦ ἐδόξασας, αὐτὸς δὲ καὶ τὴν ἔξοδον τοῦ βίου αὐτοῦ ἐν τῇ εἰσόδῳ τῶν Ἁγίων σου ποίησον, καὶ τὸ πνεῦμα αὐτοῦ μετὰ πάντων τῶν ἀπ᾿ αἰῶνός σοι εὐαρεστησάντων συναρίθμησον. Ὅτι σὺ εἶ ἡ ἀνάστασις, ...	Εὐχὴ σὲ ἱερέα ποὺ ἐκοιμήθη. Σὲ εὐχαριστοῦμε Κύριε καὶ Θεέ μας, διότι σὲ ἐσένα ἀνήκει ἡ ἀθάνατη ζωὴ καὶ ἡ δόξα καὶ τὸ ἀμέτρητο ἔλεος καὶ ἡ φιλανθρωπία καὶ ἡ βασιλεία ποὺ δὲν ἔχει διαδοχὴ καὶ δὲν ὑπάρχει προσωποληψία ἐνώπιόν Σου. Διότι σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὅρισες τὸ κοινὸ χρέος τοῦ βίου (τὸν θάνατο), ὅταν ἔλθει ἡ ὥρα. Γι᾿ αὐτὸ σὲ παρακαλοῦμε Κύριε καὶ Θεέ μας τὸν δοῦλο Σου Ἱερέα (τάδε), ἀδελφὸ καὶ συλλειτουργό μας καὶ ὁ ὁποῖος κοιμήθηκε μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως στὴν αἰώνια ζωή, ἀνάπαυσε στοὺς κόλπους Ἀβραάμ, Ἰσαὰκ καὶ Ἰακώβ. Καὶ ὅπως στὴν γῆ τὸν ἀξίωσες νὰ γίνει λειτουργός Σου, ἔτσι ἀνάδειξε τὸν λειτουργὸ καὶ στὸ οὐράνιο θυσιαστήριό Σου. Καὶ ὅπως μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων τὸν ἐκόσμησες μὲ τὸ ἀξίωμα τῆς ἱερατικῆς Σου χάριτος, ἔτσι καὶ μεταξὺ τῶν ἀγγέλων παράλαβέ τον ἀκατάκριτον στὴν Τριαδικὴ δόξα Σου. Ἐσὺ ποὺ ἔκανες ἔνδοξη τὴν ζωή του στὴ γῆ, κάνε μὲ τὸν θάνατό του νὰ μπεῖ στὸν τόπο τῶν Ἁγίων Σου καὶ τοποθέτησε τὸ πνεῦμα του μεταξὺ ἐκείνων ποὺ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ Σὲ εὐαρέστησαν. Διότι Σὺ εἶσαι ἡ ἀνάσταση, ...
Τελευταῖος ἀσπασμὸς τοῦ λειψάνου. Ἦχος β´. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου. Δεῦτε τελευταῖον ἀσπασμόν, δῶμεν ἀδελφοί τῷ θανόντι, εὐχαριστοῦντες Θεῷ· οὗτος γὰρ ἐξέλιπε τῆς συγγενείας αὐτοῦ, καὶ πρὸς τάφον ἐπείγεται, οὐκ ἔτι φροντίζων, τὰ τῆς ματαιότητος, καὶ πολυμόχθου σαρκός. Ποῦ νῦν συγγενεῖς τε καὶ φίλοι; Ἄρτι χωριζόμεθα, ὅνπερ ἀναπαῦσαι Κύριος εὐξώμεθα.	Ὁ τελευταῖος ἀσπασμός. Ἐλᾶτε νὰ δώσουμε τὸν τελευταῖο ἀσπασμὸ στὸν νεκρὸ εὐχαριστοῦντες τὸ Θεό. Αὐτὸς ἔφυγε ἀπὸ τὴν συγγένειά του καὶ πρὸς τὸν τάφο πηγαίνει, μὴ φροντίζοντας πλέον τὰ μάταια τῆς ζωῆς καὶ τοῦ σώματος. Ποῦ θὰ εἶναι τώρα συγγενεῖς καὶ φίλοι; Τώρα χωριζόμαστε καὶ ἂς παρακαλέσουμε τὸν Κύριο νὰ τὸν ἀναπαύσει.
Αἰωνία σου ἡ μνήμη, ἀξιομακάριστε καὶ ἀείμνηστε ἀδελφὲ ἡμῶν.	Αἰώνια νὰ ὑπάρχει ἡ μνήμη γιὰ σένα (στὸν οὐρανό), ἀδελφέ μας ποὺ ἀξίζεις νὰ σὲ μακαρίζουν καὶ νὰ σὲ θυμοῦνται γιὰ πάντα.
Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε, Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.	Μὲ τὶς εὐχὲς τῶν ἁγίων Πατέρων μας, Κύριε, Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός μας, ἐλέησε καὶ σῶσε μας. Ἀμήν. Πηγή

***
φωτό από εδώ.

Άμα θέλεις, αγιάζεις και στη ρουτίνα

Ο μήνας Νοέμβριος για το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής έχει θέμα του τη δύναμη της προσευχής. Είναι από την @gods.child.2006.
Το συνοδεύω με ένα κείμενο του Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου από το βιβλίο Ο δρόμος της ζωής - επιλογές, που επίσης έχει θέμα την προσευχή, αφού είναι αδύνατο να μπορείς να αγιάσεις χωρίς την προσευχή.
Η προσευχή είναι εργαλείο προστασίας και καθοδήγησης, όπλο αποτροπής των κακών κειμένων της ζωής. Η ρουτίνα περνάει από συμπληγάδες διαρκώς, έτσι είναι η ζωή, φτιαγμένη από προβλήματα και προκλήσεις.
Για να φτάσει όμως κανεί στην αγίαση, θέλει αγώνα, θέλει προσευχή.

Γιατί να αγιάσουμε, όμως; Γιατί όχι απλά να ζούμε;

Γιατί, αυτό θέλει ο Θεός από εμάς να κάνουμε.

"Να είστε άγιοι, γιατί εγώ είμαι άγιος." 

(Α' Επιστολή Πέτρου 1:16)

Άρα, ο Θεός δεν θέλει 'απλά να ζούμε'.

Και άγιος σημαίνει τέσσερα πράγματα:

α) να τιμούμε τον Κύριο, β) να τηρούμε τις εντολές, γ) να αγαπούμε τον συνάνθρωπο και δ) να αποστρεφόμαστε το κακό.

Δεν χρειάζεται, επομένως, να γίνει κανείς μοναχός ή ερημίτης για να αγιάσει. Μπορεί να αγιάσει ο καθένας από εμάς και μέσα στην καθημερινότητά του. Μπορεί να γίνει μια ζωντανή Αγία Γραφή για τους γύρω του. Και για τον εαυτό του. Όταν τιμάς τον Θεό, όταν τηρείς τις εντολές, όταν αγαπάς τον διπλανό σου, όταν αντιμάχεσαι το κακό, τότε, αδελφή μου, είσαι σε καλό δρόμο.

* αδελφός/-ή = ομόπιστος και συνακόλουθος του Χριστού.

Με αγάπη,

Εύα 💗



---

(Αναδημοσίευση από το blog Αποστάγματα Φωτός.)
.
.
.

"Με ό,τι κι αν ασχολείστε, κάντε το εγκάρδια, προσεκτικά, συστηματικά, χωρίς βιασύνη..

Σας αναθέτουν κάποια εργασία; Δεχθείτε την όπως αν σας την είχε αναθέσει ο ίδιος ο Θεός και εκτελέστε την, σαν έργο δικό Του. Έτσι η σκέψη σας θα είναι κοντά στο Θεό. Αγωνιστείτε γι’ αυτό, κι Εκείνος θα σας βοηθήσει. Οι βιοτικές μέριμνες σας πνίγουν τόσο, ώστε δεν ευκαιρείτε ούτε να προσευχηθείτε. Του εχθρού κατόρθωμα είναι τούτο. Το σπίτι, τα ενδύματα, η τροφή και πολλά άλλα πράγματα είναι απαραίτητα για την καλή διαβίωση του ανθρώπου. Χρειάζεται  λοιπόν, να φροντίζουμε για την απόκτησή τους. Αυτό δεν είναι εφάμαρτο. Έτσι θέλησε ο Θεός να ρυθμίσει τη ζωή μας.

Ο πανούργος διάβολος, όμως, καθώς πασχίζει ακατάπαυστα να μεταποιεί καθετί καλό σε κακό, διαστρέφει την εύλογη, μετρημένη και υγιή φροντίδα σε άλογη, συνεχή και αγχώδη μέριμνα, που σκοτίζει το νου και στενοχωρεί την καρδιά. Αυτή η κατάσταση καταντά, ούτε λίγο ούτε πολύ, σε ψυχική ασθένεια, στη θεραπεία της οποίας στοχεύουν οι νουθεσίες του Κυρίου για την εμπιστοσύνη στη Θεία Πρόνοια:  « Μη μεριμνήσητε λέγοντες, τί φάγωμεν ή τί πίωμεν ή τί περιβαλώμεθα; … οίδε γάρ ο πατήρ υμών ο ουράνιος ότι χρήζετε τούτων απάντων … μη ουν μεριμνήσητε εις την αύριον η γαρ αύριον μεριμνήσει τα εαυτής ». ( Ματθ. 6, 31-34 )

Αυτό δεν σημαίνει να μην κάνουμε τίποτε, αλλά, φροντίζοντας για ό, τι είναι αναγκαίο, να μη φορτωνόμαστε με περιττές μέριμνες, που συνεπάγονται κόπο σωματικό και ψυχικό. Το εφάμαρτο στοιχείο της πολυμεριμνίας είναι τούτο, ότι επιδιώκει εγωιστικά την αυτάρκεια. Όλα θέλει να τα κάνει μόνη της, όλα θέλει να τα κατορθώσει χωρίς το Θεό.

Στηρίζοντας κάθε ελπίδα στον εαυτό της, στις ικανότητές της και στα όποια υλικά μέσα διαθέτει, αγνοεί ή και περιφρονεί τη Θεία Πρόνοια. Ως κύριο σκοπό της ζωής έχει την απόκτηση εγκόσμιων αγαθών. Και την ίδια την επίγεια ζωή τη θεωρεί ως αυτοσκοπό. Για τη μελλοντική και αιώνια ζωή αδιαφορεί. Βλέπετε, τί θεομάχο πνεύμα βρίσκεται μέσα στην πολυμεριμνία! Παλέψτε, λοιπόν, μ’ αυτό το κακό! Αντισταθείτε στον εχθρό, όπως αν σας παρακινούσε να διαπράξετε φόνο!

« Πώς ν’ αγωνιστώ; » θα με ρωτήσετε. Αρχίστε και θα μάθετε… Αρχίστε πρώτα - πρώτα από την προσευχή. Απαλλάξτε την από κάθε βιοτική μέριμνα. Το ίδιο να κάνετε στη συνέχεια και μ’ όλες τις άλλες πράξεις και ασχολίες σας.

Ο τρόπος είναι απλός: Την ώρα της προσευχής, μόλις εμφανίζεται στο νου σας κάποιος λογισμός, να τον διώχνετε χωρίς καθυστέρηση. Κι αν πάλι έρχεται, πάλι να τον διώχνετε. Έτσι να κάνετε συνέχεια και ακούραστα. Μην επιτρέπετε στις μέριμνες να σταθούν ούτε για μια στιγμή στο νου σας, όταν προσεύχεστε. Αυτός είναι ο αγώνας! Και θα δείτε καρπούς. Φτάνει να επιμείνετε.

Ποια είναι τα μάταια έργα;

Θέλατε να ετοιμαστείτε για τη Θεία Κοινωνία, αλλά δεν τα καταφέρατε ν’ αποφύγετε τους περισπασμούς. Πολλοί είναι εκείνοι, λέτε, που έρχονται και ζητούν να τους εξυπηρετήσετε. Η εξυπηρέτηση των συνανθρώπων, πάντως, δεν είναι έργο μάταιο. Είναι έργο Θεού. Μόνο να το κάνετε πάντα για την αγάπη Εκείνου και του πλησίον, για τίποτ’  άλλο. Τα βάρη της οικογένειας πέφτουν κι αυτά στους ώμους σας. Όμως, ούτε οι οικογενειακές υποθέσεις είναι μάταια έργα, φτάνει ν’ ασχολείστε μ’ αυτές ευσυνείδητα, δίχως να παραβαίνετε τον θείο νόμο.

Μάταια έργα είναι εκείνα που αποσκοπούν στην ικανοποίηση των παθών, τα εφάμαρτα, καθώς επίσης τα άχρηστα και ανώφελα. Ξεχωρίστε, λοιπόν, στη ζωή σας, τις μάταιες από τις μη μάταιες ενασχολήσεις. Οι δεύτερες πάντα μπορούν να γίνονται σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Κάτι περισσότερο: Μπορούν να γίνονται για τη δόξα του Θεού.

Απαλλαγή απ’ όλα τα γήινα. Είναι δυνατή;

Η απαλλαγή απ’ όλα τα πράγματα και όλες τις εξαρτήσεις του κόσμου τούτου, η απαλλαγή δηλαδή από καθετί γήινο, είναι πρακτικά αδύνατη σε τούτη τη ζωή, τουλάχιστο για τους περισσότερους ανθρώπους. Αποτελεί κατόρθωμα μόνο των μοναχών, και μάλιστα των ερημιτών. Όλοι, όμως, είναι δυνατόν, όπως φαίνεται από την επί του Όρους ομιλία του Κυρίου, ν’ απαλλάξουν τη καρδιά τους από την εμπαθή προσκόλληση στα γήινα. Εσείς, λοιπόν, έχετε πλούτο. Αν δεν στηρίζετε τις ελπίδες σας σ’ αυτόν, αν είστε έτοιμος να τον στερηθείτε αγόγγυστα όποτε θελήσει ο Κύριος, αν αδιάκοπα και πρόθυμα βοηθάτε όσους έχουν ανάγκη, βρίσκεστε στο σωστό δρόμο.

Προσαρμογή στις συνθήκες της ζωής

Ως προς τη ροή των πραγμάτων στη ζωή μας, ας το πάρουμε απόφαση ότι δεν είναι στο χέρι μας να την αλλάξουμε. Ας έχουμε, λοιπόν, τη σοφία της προσαρμογής στις όποιες συνθήκες παραχωρεί ο Θεός. Μόνο έτσι θα είμαστε ειρηνικοί σε κάθε περίσταση.

Τώρα, λοιπόν, που αντιμετωπίζετε ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα, δεν έχετε παρά να κάνετε πρώτα-πρώτα υπομονή. Χωρίς υπομονή δεν μπορούμε να ζήσουμε. Δεν υπήρξε ποτέ άνθρωπος σε τούτο τον κόσμο που να μην υπέμεινε κάτι. Να το θυμάστε πάντα και να το επαναλαμβάνετε μέσα σας!

Και όσοι φαίνονται τρισευτυχισμένοι, ακόμα κι αυτοί υπομένουν, καμιά φορά μάλιστα βάρη δυσβάσταχτα. Γιατί, λοιπόν, να μην υπομένω κι εγώ; Παράλληλα ψάξτε να βρείτε κάποιες απασχολήσεις, που θα σας προξενούν ψυχική ανάπαυση και ικανοποίηση. « Με τί ν’ ασχοληθώ; », θα με ρωτήσετε. Με οτιδήποτε, φτάνει να έχετε πάντα δουλειά. Και όταν δεν έχετε δουλειά, να διαβάζετε καλά βιβλία. Ν’ αγαπήσετε, επίσης, τη φύση. Σε κάθε εποχή, η φύση έχει τις ομορφιές της. Να τις βρίσκετε και να τις απολαμβάνετε. Σ’ αυτό κρύβεται ξεχωριστή σοφία. Θέλετε να είστε σοφή; Κάντε το!

Θα μπορούσατε ακόμα να γίνετε ένας « καλός άγγελος » για όλο το χωριό: Όπου υπάρχει φτώχεια, αρρώστια, συμφορά, εκεί να τρέχετε πρόθυμα, βοηθώντας όσο και όπως μπορείτε τους συνανθρώπους σας. Αυτή η απασχόληση δίνει στη ψυχή μεγάλη παρηγοριά. Έκτος κι αν είμαστε εγωιστές.. Αν είμαστε τέτοιοι,  τότε μην περιμένουμε ποτέ ευτυχία, έστω κι αν αποκτήσουμε όλο το χρυσάφι του κόσμου. Τον εγωισμό, αυτόν τον κακοποιό, πρέπει να τον θανατώσουμε.

Κι αν δεν τον θανατώσετε εσείς, μόνοι σας, τότε θα το κάνει ο Κύριος, στέλνοντας το ένα χτύπημα μετά το άλλο. Και θα το κάνει όχι από σκληρότητα, μα από αγάπη. Γιατί θέλει να μπείτε στη Βασιλεία των Ουρανών, όπου μόνο οι ταπεινοί χωράνε."

(Αγ. Θεοφάνους του Εγκλείστου, « Ο δρόμος της ζωής» - επιλογές - , Ι.Μ.Παρακλήτου)

Η ευχή και το κομποσκοίνι

Πολλοί είναι αυτοί που μπερδεύουν το κομποσκοίνι με το κομπολόι ως προς τη λειτουργία του, τον σκοπό που εξυπηρετεί. Μόνο που το "κομπολόι"> (κομπολό(γ)ι, = κόμπος + λόγος) δεν αποτελείται από κόμπους, όπως λανθασμένα ονομάζεται, αλλά από χάντρες. Το κομποσκοίνι από την άλλη, είναι πράγματι κόμπος. Στην ουσία, είναι ένα σκοινί που αποτελείται από κόμπους και ο κάθε κόμπος αποτελείται πάλι από δικούς του ξεχωριστούς κόμπους, εννέα τον αριθμό. Το αυθεντικό κομποσκοίνι είναι μάλλινο και έχει χρώμα μαύρο. Θέμα τεχνικής; Όχι. Θέμα ουσίας.

Σήμερα, στις μέρες μας, κυρίως οι νέες γενιές, συνηθίζουν να φορούν στο χέρι τους κομποσκοίνια όλων των χρωμάτων συλλογικά, πέντε πέντε, δέκα δέκα, γιατί είναι της μόδας. Το κομποσκοίνι, ωστόσο, δεν ξεκίνησε ως μόδα. Ξεκίνησε από μοναχούς με πρώτον τον Παχώμιο, που το χρησιμοποιούσαν - και συνεχίζουν, βέβαια, να το χρησιμοποιούν - για να μετρούν τις προσευχές που κάνουν, ουσιαστικά τη μία και σημαντικότερη με τις διάφορες παραλλαγές της: την ευχή.

Η ευχή είναι η σημαντικότερη ίσως προσευχή που μπορεί να κάνει ο ορθόδοξος χριστιανός, είναι σύντομη, είναι απλή και είναι νοερή, την λες δηλαδή από μέσα σου. Είναι η νοερά προσευχή, αυτή που τη λες με το νου σου. Οι μοναχοί επαναλαμβάνουν τη νοερά προσευχή, την σιωπηλή ευχή, 24 ώρες το 24ωρο, νύχτα-μέρα.
Είναι μία φράση όλη κι όλη, αλλά η δύναμη που εμπεριέχει είναι δυναμίτης ενάντια στο κακό και τη σκοτεινιά του κόσμου. Είναι το σπαθί που διαλύει τις αλυσίδες της αμαρτίας, των παθών και των πειρασμών, το ουράνιο φως που διαλύει τα κοσμικά σκότη.
Είναι η προστασία του χριστιανού απέναντι στον εχθρό:

"Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με." 

Αυτό. Ελέησέ με. Φώτισέ με. Δίδαξέ με. Παρηγόρησέ με. Δώσε μου την ελπίδα. Δώσε μου πίστη, θάρρος, δύναμη. Ελέησέ με με τη Θεία σου Χάρη. Δείξε μου το έλεός σου, την παρρησία σου, την αγάπη σου σ' εμένα. Αγάπησέ με. Ελέησέ με. "Κύριε", γιατί εσύ είσαι ο Κύριος του κόσμου, του επίγειου και του ουράνιου. Είσαι ο κυρίαρχος όλων των δυνάμεων που ορίζουν το σύμπαν, στον οποίο εγώ, το δημιούργημά σου, υποτάσσομαι στην δύναμή σου και σε ακολουθώ. "Ιησού", γιατί εσύ είσαι ο ενανθρωπίσας Λόγος, εσύ είσαι ο Θεός που έγινε άνθρωπος, ώστε εμείς οι άνθρωποι να γίνουμε θεοί, να φτάσουμε την αγιότητά του. "Χριστέ", γιατί εσύ είσαι ο Εκλεκτός που περιμένουμε όλοι με αγωνία, να' ρθεις ξανά, να περπατήσεις ξανά σ' αυτή τη γη, να φέρεις τη δικαιοσύνη στον κόσμο, να κρίνεις ζωντανούς και νεκρούς.

Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησέ με. Σπλαχνίσου με. Δώσε μου την ελπίδα της σωτηρίας. Δώσε μου τον παράδεισο. Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. Ξανά και ξανά. Περνάς το χέρι σου νοερά από κόμπο σε κόμπο, κάθε φορά που λες την ευχή. Ελέησέ με. Επόμενος κόμπος: Ελέησέ με. Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. Μέχρι να φτάσεις στο τέλος και να γίνει ξανά αρχή, στον σταυρό και από τον σταυρό. Η αρχή και το τέλος. Ένας κύκλος αέναος, ένα βραχιολάκι από κόμπους, ένα βραχιολάκι προσευχής. Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με. Κάθε κόμπος διαδέχεται τον επόμενο, εσύ για να λες την ευχή σου, κι εκείνο για να σε προστατεύει και να σε ενισχύει.

Το κομποσκοίνι δεν είναι χάντρες, οι χάντρες πέφτουν και σπάνε και ο εχθρός νικά. Το κομποσκοίνι κρατάει γερά, μας προστατεύει από τον εχθρό, όπως μας προστατεύει από την πτώση. Κάθε κόμπος αποτελείται από εννέα κόμπους, ένας για το κάθε τάγμα αγγέλων που έρχεται στην υπηρεσία σου. Είναι τα εννέα τάγματα των αγγέλων που έρχονται με το μέρος μας και μας προστατεύουν από κάθε κακό. Από το δέκατο τάγμα με αρχηγό τον έναν, τον έκπτωτο, που αμφισβήτησε τον Θεό του. Από το τάγμα της σκοτεινιάς και του κακού, αυτό στο οποίο οφείλονται όλα τα κακά και οι συμφορές που μαστίζουν την ανθρωπότητα. Από αυτό το ένα τάγμα προστατευόμαστε, το υποχθόνιο και δολερό, αυτό που μας γεμίζει φθόνο και δάκρυ και υποκρισία και ψέμα, αυτό που έχει βαλθεί να καταστρέψει ό,τι έχουμε και δεν έχουμε, ό,τι μας κάνει χαρούμενους, ευτυχισμένους, πλήρεις. Ο αποκλειστικός σκοπός του είναι να καταστρέψει το πιο πολύτιμο και λατρεμένο δημιούργημα του Θεού και που μισεί θανατηφόρα με όλο του το είναι: εμάς, τους ανθρώπους. Τα παιδιά του φωτός. Του Ενός. Τους κληρονόμους της Βασιλείας των Ουρανών, που εκείνοι ποτέ δεν θ' αποκτήσουν και ποτέ δεν θα γίνουν και το ξέρουν αυτό πιο καλά από οτιδήποτε άλλο.

Το κομποσκοίνι στο χέρι δεν είναι ένα μοδάτο αξεσουάρ που ομορφαίνει το χέρι, είναι η θωράκισή μας απέναντι στο κακό, η θεϊκή δύναμη που περιμένει να ενεργοποιήσουμε. Το κομποσκοίνι μας δεν είναι ο σκοπός, είναι το μέσο, το εργαλείο για να φτάσουμε στο ζητούμενο, που είναι η πρόσβαση, η ανοιχτή γραμμή, είναι η συνομιλία μας με τον Θεό που μας προστατεύει.

Είναι επίσης η δική μας συνεισφορά στην αιώνια μάχη του καλού και του κακού. Είναι η επιλογή του στρατοπέδου μας που κάνουμε, όλων αυτών που καλούμαστε να ορίσουμε αυτό το ένα και μοναδικό που μας ορίζει. Του ποιοι είμαστε, πού θέλουμε να πάμε, σε ποιο στρατόπεδο ανήκουμε και τι ακριβώς πολεμάμε και ποιον. Γιατί, ή έτσι ή αλλιώς, είτε το γνωρίζεις είτε όχι, τη μάχη δεν την αποφεύγεις. Απλά εσύ ορίζεις ποιος θα είναι ο στρατηγός σου, αρκεί να τον ξέρεις, να τον μάθεις, ώστε να μπορείς να είσαι σε θέση να επιλέξεις. Είναι επιλογή δική μας, είναι η ελευθερία μας, και αυτή η ελευθερία της βούλησης είναι δώρο του Θεού σε εμάς. Ο έκπτωτος δεν ξέρει από ελευθερίες, ούτε από διαύγεια, ούτε από ειλικρίνεια και αλήθεια. Ο έκπτωτος δεν είναι ντόμπρος, φοράει μάσκα και υποκρίνεται παριστάνοντάς σου τον τάχα μου θεό, ενώ δεν είναι. Ζει στο σκοτάδι και δουλεύει ύπουλα μέχρι να τον πάρεις στη δούλεψή του και να γίνεις σκλάβος του, έρμαιο των παθών σου και της επακόλουθης πτώσης σου, για να χαίρεται με μια ακόμα κατεστραμμένη ψυχή.

Όπως και να' χει όμως, δεν μας ορίζει εκείνος. Δεν έχει τη δύναμη, όχι όταν εμείς έχουμε τη δύναμη της επιλογής και της ελευθερίας της ελεύθερης βούλησης. Το μόνο που έχει οριστεί είναι η μάχη και τα αντίπαλα δέη. Το κυριότερο όλων, η έκβαση της τελικής αναμέτρησης, όπου τίποτε δεν θα μείνει κρυφό κάτω από τον ήλιο και όπου όλοι αργά ή γρήγορα θα κριθούν και όλοι θα λογοδοτήσουν. Αμήν.

Με αγάπη,

Εύα 💗