Ο Χριστός είναι η ειρήνη μας

Το να βρίσκεις ειρήνη μέσα σου όταν τα πάντα γύρω σου θριαμβεύουν μέσα στο χάος, τη διαμάχη και τις πολεμικές ιαχές, είναι μια πρόκληση στην οποία, αν με ρωτήσεις, προσωπικά αποτυγχάνω παταγωδώς. 

Ο λόγος είναι ότι όλα τα έξω τα αφήνω να με επηρεάζουν αμαχητί, με αποτέλεσμα να έρχεται η ταραχή, το άγχος, η λύπη, ο εκνευρισμός, γενικά όλα τα αντίθετα από εκείνα που ο λόγος του Θεού χαρακτηρίζει ως καρπούς του Αγίου Πνεύματος. 

Δεν είμαι ακόμα εκεί, δυστυχώς, διαπίστωση που μου δείχνει καθαρά ότι η πνευματική μου πορεία μέσα στη χριστιανική ζωή βρίσκεται ακόμη σε πολύ νηπιακό στάδιο. 

Γιατί, η ειρήνη μέσα μας δεν συνάδει με το εξωγενές γίγνεσθαι, ούτε θα έπρεπε να επηρεάζεται από αυτό. Όταν η πνευματική πορεία ενός χριστιανού έχει ωριμάσει, η ειρήνη είναι μια σταθερά αξία που ζει μέσα του αδιάλλειπτα, γιατί μέσα του ζει ήδη ο Χριστός. Και ο Χριστός είναι ειρήνη. Άρα, όταν έχεις μέσα σου τον Χριστό, όση τρικυμία και να χτυπάει το σκαρί της ζωής σου, όποια πραγματικότητα και να σε περιβάλει, δεν αφήνεις τίποτα να σε ταράξει, να σε αγχώσει, να σε απελπίσει, γιατί πλέον έχεις φτάσει στο επίπεδο εκείνο του να μπορείς να ζεις την ειρήνη του Χριστού μέσα σου.

Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής έχει τίτλο: "Αυτός είναι η ειρήνη μας". 

Βρίσκεται στην Προς Εφεσίους επιστολή, κεφάλαιο 2 και εδάφιο 14. 

Το πρωτότυπο κείμενο είναι: "αυτός γάρ εστιν η ειρήνη ημών". 

Ποιος είναι ο "Αυτός"; Ο Ιησούς Χριστός. Ποιοι είναι οι "ημείς"; Όλοι εμείς, που έχουμε εισέλθει στην πίστη του Κυρίου, οι Χριστιανοί πιστοί. Τι προσπαθεί να μας πει το εδάφιο; Όσο πιο πολύ Χριστό ζούμε μέσα μας, τόσο πιο βαθιά η ειρήνη που εκδηλώνεται στη ζωή μας.

Με αγάπη,

Εύα 💗

------  Το πλάνο, καθώς και τη φωτογραφία του πλάνου αντιγραφής Αγίας Γραφής για τον μήνα Ιούνιο τα βρήκα εδώ.

Νηστεία για την αγάπη του Θεού ή από χριστιανικό καθήκον;

Ήδη βρισκόμαστε στην καρδιά της Σαρακοστής και είναι πολλοί εκείνοι που γενικά πράττουν όλα τα δέοντα σχετικά με τους θρησκευτικούς κανόνες, όπως, στην προκειμένη, η νηστεία. Φτάνει όμως μόνο αυτό, το να τηρούμε δηλαδή τα χριστιανικά μας καθήκοντα ακολουθώντας το τυπικό για να σωθούμε;

Στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο ο ίδιος ο Χριστός μας δίνει την απάντηση: 

"Και πηγαίνετε να μάθετε τι σημαίνει, αγάπη θέλω και όχι θυσία. Γιατί δεν ήρθα να καλέσω σε μετάνοια τους δικαίους αλλά τους αμαρτωλούς."  

~ Κατά Ματθαίον 9: 13.

Η μετάνοια, δηλαδή, από τους αμαρτωλούς ισοδυναμεί με την αγάπη προς τον Χριστό! Η θυσία, τα χριστιανικά μας δηλαδή καθήκοντα, μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, ως λιγότερο ουσιώδη και σημαντικά. Γιατί η πραγματική θυσία μας ως ασθενείς και ως αμαρτωλοί είναι το να μετανοήσουμε.

Το πρώτιστο χριστιανικό μας καθήκον επομένως, όπως διαβάζουμε από τον Λόγο του Θεού, είναι η μετάνοια, η πρώτη εντολή που μας έδωσε ο Χριστός όταν ξεκίνησε την δημόσια διδασκαλία Του. Και μετάνοια εδώ δεν σημαίνει κάνω μετάνοιες (= γονυκλισίες), ή εφαρμόζω τους τύπους της εκκλησίας (= χριστιανικά καθήκοντα), λέω κι ένα συγγνώμη ίσως και είμαι εντάξει.

Μετάνοια σημαίνει αλλάζω τρόπο ζωής, αλλάζω τρόπο σκέψης, αλλάζω τρόπο συμπεριφοράς. Ριζικά. Σαρωτικά. Γενναία. Αρχίζω να ξεριζώνω πεποιθήσεις, πάθη, κακές συναναστροφές, κακές συνήθειες, μάσκες που χρειάζεται να πέσουν, τον κακομαθημένο μου εαυτό που χρειάζεται να μετεκπαιδευτεί. 'Ετσι, από κύριο του εαυτού μου, που μόνος του τα λέει και μόνος του τα κάνει, τώρα τοποθετώ ως κύριο της ζωής μου και της ύπαρξής μου τον Χριστό.

Αυτό θα πει μετάνοια. Κάνω στροφή. Αλλάζω ρότα. Επιστρέφω σπίτι. Ανακαλύπτω την πραγματική μου φύση, τον αληθινό μου εαυτό, έτσι όπως με έπλασε ο Θεός, και όχι όπως με διαμόρφωσε η κοινωνία ή η οικογένεια ή η ίδια μου η φύση, η ατελής, η αδαής, η εγωκεντρική, η επηρεασμένη. 

Μετάνοια θα πει βάζω τον εαυτό μου στην άκρη για μια φορά και αφήνω τη ζωή μου στα χέρια του Θεού και στο θέλημά Του. Μαθαίνω από Αυτόν, μαθαίνω για Αυτόν, μαθαίνω ποιος είναι, ποιος είναι ο χαρακτήρας Του, Τον μελετάω, μελετάω αυτά που έχει πει, αυτά που έχει πράξει, τις επιθυμίες Του, τις αντιδράσεις Του, την συμπεριφορά Του, τις επιλογές Του, ώστε να αρχίσω τον αγώνα μου για να Του μοιάσω, να αρχίσω να βαδίζω στα βήματά Του, να κάνω τα λόγια Του λόγια μου και τις εντολές Του εφαρμογές μου, όπως το να αγαπώ χωρίς ιδιοτέλεια, να συγχωρώ χωρίς αντάλλαγμα, να αποζητώ την δικαιοσύνη, την ειρήνη, την αλήθεια, να διώχνω το κακό και να πράττω το καλό. Όπως Εκείνος.

Και τόσα άλλα που μαθαίνω όσο βρίσκομαι σε προσωπική πλέον σχέση μαζί Του, όχι σαν μια εγκυκλοπαιδική πληροφορία που πρέπει απλά να ξέρω, αλλά μέσα από την ένθερμη προσευχή - επικοινωνία - κοινωνία μαζί Του και μέσα από το σταθερό περπάτημά μου στον Λόγο Του, το δώρο Του σε όλους εμάς που θέλουμε να φτάσουμε σε αγιότητα και θέωση, αυτό που ήθελε για εμάς από την αρχή. "Άγιοι γίνεσθε, γιατί άγιος είμαι." Εντολή δοσμένη ήδη από το Λευιτικό, Παλαιά Διαθήκη (Λευ. 19:2). Γιατί το Ευαγγέλιο δεν ξεκινάει από το Κατά Ματθαίον και τελειώνει στο Κατά Ιωάννην. Ξεκινάει ήδη από τη Γένεση και τελειώνει με την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Όλη η Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη είναι χριστοκεντρική με κέντρο τον Χριστό. Και μέσα σε αυτήν ξεδιπλώνεται ολόκληρο το σχέδιο του Θεού για εμάς και τη σωτηρία μας.

Κάθε κεφάλαιο διδάσκει Χριστό. Κάθε προφήτης, προτύπωση Χριστού. Κάθε ίαση στο σώμα προτυπώνει την ίαση της ψυχής που νοσεί και αποζητά την θεραπεία και τον θεραπευτή της, που είναι ο Χριστός. Αυτό είναι το χαρμόσυνο νέο. Αυτό είναι το Ευαγγέλιο. Ο Χριστός είναι το Ευαγγέλιο. Ο Θεός που έγινε άνθρωπος για να σηκώσει τον άνθρωπο από τον βούρκο και την απελπισία και να τον αναστήσει. Να τον αγιάσει. Να τον θεώσει. Να τον κάνει να περπατά με τους αγγέλους. Να τον φτάσει να αγγίξει την καρδιά του Θεού. Να του χαρίσει την αιώνια ζωή. Να τον σώσει.

Αν μπορέσουμε να τα ξεκλειδώσουμε όλα αυτά, είναι αδύνατο να μην ξεχειλίσουμε από αγάπη για τον Κύριο, για όλα αυτά τα θαυμαστά που κάνει για εμάς. Το όνομα που ακούμε να ψάλλεται στην εκκλησία αποκτά διάσταση, γίνεται πρόσωπο, ο Θεός μας είναι πρόσωπο, όχι μια αόριστη λέξη ή ενέργεια που αιωρείται στο σύμπαν. Είναι ο Ιησούς Χριστός που μας γνώρισε τον Πατέρα Θεό, αλλιώς δεν θα το γνωρίζαμε, ακόμα θα ψάχναμε να βγάλουμε άκρη στα τυφλά. 

Ο Χριστός τα έχει κάνει αυτά. Για εμάς. Από την αγάπη Του για εμάς. Μας προσφέρει τα πάντα χωρίς αντάλλαγμα. Σταυρώνεται πάνω στον Σταυρό για να καρφώσει εκεί πάνω τις αμαρτίες μας (Κολ. 2:14). Ξεχρεώνει τα πάντα για εμάς, όλα μας τα πάθη, τα τραύματα, τις θλίψεις, την απόγνωση, τις πτώσεις, το μούδιασμα της ζωής που σε άγει και σε φέρει χωρίς να βρίσκεις άκρη ή νόημα ή σκοπό. Όλα αυτά διαγράφονται με το Άγιο Αίμα του Κυρίου. Αν αυτό δεν είναι αγάπη, τότε τι είναι;

Πώς μπορείς να μη Τον αγαπήσεις; Πώς να μην Τον λατρέψεις; Πώς να μην στερηθείς κάτι από την καλοπέρασή σου για Κείνον; Για όσα έχει κάνει για σένα και συνεχίζει να κάνει; Την αιώνια σωτηρία που μόνο Εκείνος μπορεί να σου προσφέρει; Που μόνο Εκείνος μπορεί να σου ανοίξει διάπλατα τον δρόμο Του να τον βαδίσεις, τον Λόγο Του να φωτιστείς, να δεις την αλήθεια, να γραπωθείς πάνω της, δηλαδή πάνω Του, και να σωθείς; Ποιος άλλος σε δέχεται όπως είσαι, χωρίς υποσημειώσεις, με όλα σου τα σφάλματα και όλες σου τις αδυναμίες; 

Μόνο Εκείνος έχει αυτή τη δύναμη να το κάνει, το μεγαλείο, την προθυμία, την ευθύτητα, την λεβεντιά. Γιατί ο Κύριός μας δεν δίνει αγάπη, είναι αγάπη. Μια αγάπη που ζητάει από εμάς να μιμηθούμε και να εφαρμόσουμε, τόσο προς τον Θεό, όσο και προς τον συνάνθρωπο. Κάθετα προς τον Θεό, οριζόντια προς τον συνάνθρωπο. Αυτή είναι η αγάπη του Θεού: σταυρική, ένας σταυρός, με άξονα κάθετο και άξονα οριζόντιο. Και όχι σ' αγαπώ, μ' αγαπάς, τι θα κάνεις για μένα, κι αν δεν το κάνεις, σε αφήνω, σε εγκαταλείπω, τρέχω για την επόμενη αγάπη.

Όταν περπατάς πάνω στον δρόμο του Χριστού από αγάπη και όχι από θρησκευτικό καθήκον, τα πάντα αποκτούν άλλο νόημα. Και ό,τι κάνω, είτε εκκλησιασμό τις Κυριακές, είτε νηστεία την Σαρακοστή όπως αυτές τις μέρες ή οτιδήποτε που να ακολουθεί το τυπικό, κάθε "χριστιανικό καθήκον" παύει να είναι καθήκον, αλλά εκδήλωση της αγάπης μας προς Εκείνον, που πρώτος μας αγάπησε.

Άνθισε η αγριοδαμασκηνιά και φέτος. Πέρσι δεν προλάβαμε να την χαρούμε ανθισμένη για πολύ, γιατί δυνατός βοριάς φύσηξε μια νύχτα και τα σάρωσε όλα στο πέρασμά του. Το πρωί δεν είχε απομείνει τίποτα. Φέτος ελπίζουμε η φύση να την λυπηθεί και να προλάβουμε να την καμαρώσουμε ανθισμένη και γεμάτη καρπούς.

Καλό υπόλοιπο Σαρακοστής και καλή μας - προσωπική - ανάσταση!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Με την καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη και ευχαριστία

Πολλές φορές συμβαίνουν πράγματα που δεν πιστεύαμε ποτέ ότι θα συμβούν σε εμάς. Πράγματα ατυχή και δυσάρεστα όπως, ας πούμε, μια αιφνίδια πτώση από μεγάλο ύψος και ένα γερό κάταγμα που ακολούθησε εξαιτίας της πτώσης αυτής. Η ανημποριά, ο πόνος και η αδυναμία μας να ελέγξουμε την κατάσταση, έρχεται να ισοπεδώσει κάθε πεποίθηση ότι εμείς δεν θα παθαίναμε κάτι τέτοιο ποτέ. 

Ποτέ όμως ας μη λέμε ποτέ, γιατί τον τελευταίο λόγο, καλώς ή κακώς, δεν τον έχει ο άνθρωπος, αλλά ο Θεός.

Η πεποίθηση ότι η ανθρώπινη ικανότητά μας δεν θα μας αφήσει ποτέ απροστάτευτους είναι μια ψευδαίσθηση και μια πλάνη. Όταν πιστεύεις στον Θεό, αυτό το γνωρίζεις πολύ καλά. Γνωρίζεις ότι χωρίς Εκείνον δεν μπορείς να πράξεις τίποτα (Ιωάν. 15: 5). Χωρίς Εκείνον η χάρις απουσιάζει, το ίδιο και η προστασία και η ασφάλεια, τα οποία υπάρχουν μόνο όσο ο άνθρωπος βρίσκεται κάτω από τη σκέπη του Κυρίου, όσο υπάρχει ζωντανή η σύνδεση μεταξύ Θεού κι ανθρώπου.

Όταν λοιπόν γνωρίζεις τον Κύριό Σου και τον εαυτό σου σε σχέση με Κείνον, είναι φυσική ακολουθία να αισθάνεσαι φόβο Κυρίου για τη δύναμη που ασκεί πάνω Σου, ευγνωμοσύνη για αυτή την προστασία που σου προσφέρεται μέρα και νύχτα και το να Τον ευχαριστείς για τα δώρα που σου προσφέρει, γίνεται φυσική αντίδραση, μια εκδήλωση ευχαριστίας και ευγνωμοσύνης από καρδιάς και όχι μια πράξη τυπική, ανταποδοτική, απλά για να λες ότι έκανες κάτι.

Όταν συμβαίνει αυτό, όταν η σχέση σου με τον Θεό γίνεται προσωπική και η επικοινωνία μαζί Του από καρδιάς, όπως όταν επικοινωνείς με ένα πολύ αγαπημένο σου πρόσωπο, τότε έχεις περάσει από την τυπολατρεία και την εθιμοτυπία σε κάτι άλλο πολύ βαθύτερο και πολύ ουσιαστικότερο, έχεις περάσει στη σφαίρα της αγάπης, της ευγνωμοσύνης και της ευχαριστίας όπως την ορίζει ο Θεός και ο θείος Λόγος Του, όπως την θέλει ο Θεός.

Ευγνωμοσύνη, λοιπόν, και ευχαριστία προς τον Δημιουργό μας και προστάτη μας είναι το θέμα του πλάνου αντιγραφής Αγίας Γραφής για τον μήνα Νοέμβριο. Κι έχω να Τον ευχαριστήσω και να υπενθυμίσω στον εαυτό μου ακόμα πιο έντονα το πόσο ευγνώμων νιώθω για τα χειρότερα που αποφύγαμε στην οικογένειά μου, για τον άνδρα μου που γλίτωσε πολύ φτηνά τα χειρότερα, για την καλή μας τύχη - που δεν είναι τύχη βέβαια, αλλά ευλογία και προστασία Θεού, και για το πόσο φυλάσσει και αγαπάει αυτούς που Τον αγαπούν, Τον σέβονται και αγωνίζονται με πίστη και ενσυνειδησία να ακολουθήσουν την οδό Του και την αλήθεια Του.

Το πλάνο το βρήκα στο pinterest, είναι από το Kingdom Bloggers και μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Καλό μήνα Νοέμβριο!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Η αληθινή ελευθερία μέσω της πίστης

Αυτός είναι ο τίτλος του πλάνου αντιγραφής και εντρύφισης εδαφίων από την Αγία Γραφή για τον μήνα Ιούλιο. Για μένα η ελευθερία βρίσκεται στην ανώτερη βαθμίδα ζητουμένων στη ζωή μου, όμως σαν φευγαλέο πουλί όλο δείχνει να μου ξεφεύγει, κι εδώ που λέω πως την κατέκτησα, πάλι σε νέους ουρανούς πετά μακριά μου.

Αυτό συμβαίνει όταν ορίζουμε την ελευθερία με τα δεδομένα του κόσμου, όταν η ελευθερία αποκτάει διαστάσεις, βαρύτητα, γεωγραφικό προσανατολισμό, υλική υπόσταση, προσωπικό στόχο και σκοπό όπως απαγκίστρωση από οικογενειακά ή κοινωνικά δεσμά ή το αντίθετο, απόκτηση πλούτου και προσωπικής καταξίωσης, επαγγελματική αποκατάσταση, κοινωνική αποδοχή, οικονομική ευμάρεια.

Στον πνευματικό όμως χώρο, τίποτα από όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν με την αληθινή ελευθερία. Γιατί αληθινή ελευθερία βρίσκεται μόνο όταν είσαι κοντά στον Χριστό, όταν ακολουθείς τον δρόμο του, τις εντολές του, τον λόγο του. 

Όταν ζεις μέσα στην αλήθεια του Κυρίου, πόρτες αρχίζουν να ξεκλειδώνουν, δεσμά αρχίζουν να σπάζουν και ο κόσμος, με όλα αυτά που συμπερικλείει, δεν σε αφορά πια. "Μάθε την αλήθεια και θα σε απελευθερώσει" μας διδάσκει ο Χριστός. Από τι θα μας απελευθερώσει; Από τους εφιάλτες μας; Τους δυνάστες μας; Τα ανεκπλήρωτα όνειρά μας;

Όχι, θα μας ελευθερώσει από τον κακό μας εαυτό, από την αμαρτία και τις παθογένειες που μόνοι μας γεννούμε μέσα μας, από τις αντιπάθειες με τους διπλανούς μας, και την αντιζηλία, και τον φθόνο γι' αυτό που έχει ο άλλος και εμείς δεν έχουμε, τον ανταγωνισμό, τον εγωισμό, την υπερηφάνεια ότι κάποιοι είμαστε ενώ δεν είμαστε τίποτα και όταν όλα είναι μάταια σε αυτή τη ζωή και χίμαιρες και θλίψη πνεύματος.

Όσο κυνηγάμε τα επίγεια, τόσο πιο δυστυχισμένοι και κενοί αισθανόμαστε. Δέστε πόσοι διάσημοι καλλιτέχνες καταλήγουν σε θανατηφόρους εθισμούς, δυστυχία, απόγνωση, αυτοκτονία. Μα, αφού τα είχαν όλα, ό,τι ονειρεύεται η ψυχή του ανθρώπου, λάμψη, χρήμα, δόξα, φήμη, πολυτέλειες, ωραίες γυναίκες ή άνδρες, γρήγορα αυτοκίνητα, πάρτι, προβολείς, όλα στα πόδια τους. Κι όμως, αν τους ρωτήσεις, μέσα τους νιώθουν κενοί, δυστυχισμένοι, σα να υπάρχει κάτι άλλο που τους λείπει, και αυτή η έλλειψη είναι που προκαλεί όλη αυτή την δυστυχία. 

Αυτό που λείπει από την ζωή τους χωρίς να το αντιλαμβάνονται, είναι ο Θεός, η έλειψη της παρουσίας του Θεού μέσα τους. Χωρίς Θεό, ο άνθρωπος ζει μέσα του μια κόλαση, όσο πλούσιος ή διάσημος κι αν τυχαίνει να είναι, είναι αιχμάλωτος του εαυτού του, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνει. Ωστόσο, αυτό συμβαίνει, είναι τόσο απλό και τόσο ουσιαστικό. 

Χωρίς Θεό ο άνθρωπος είναι ένα τίποτα, ένα ον χωρίς σκοπό και λόγο ύπαρξης. Γι' αυτό και η απόγνωση και το κενό και η κατάθλιψη και η δυστυχία. Ζεις μια κόλαση εδώ στη γη, όπου ζεις, αφού κόλαση είναι η απουσία του Θεού από την ζωή του ανθρώπου, όχι αυτά τα μπουντρούμια με τις φωτιές, τους καπνούς από το θειάφι και τα τερατάκια καρικατούρες με τις μυτερές ουρίτσες και τα κερατάκια να σε βασανίζουν νύχτα μέρα. Όλα αυτά είναι συμβολικά, που θέλουν να σου δείξουν κάτι σε μια διάσταση που δεν μπορούν να αντιληφθούν οι πέντε αισθήσεις σου, αλλά που παρόλα αυτά υπάρχουν και σε επηρεάζουν με τρόπο καθοριστικό.

Ο θησαυρός που διεκδικούμε δεν είναι του κόσμου τούτου. Δεν πρόκειται να βρεις την αληθινή ελευθερία μακριά Του. Αυτός είναι η ελευθερία, αυτός μας την παρέχει, είναι δώρο. Όταν επιμένεις στην παρουσία Του, εντρυφείς στα λόγια Του, στο παράδειγμά Του, όταν αγωνίζεσαι να κάνεις το θέλημά Του, τότε αρχίζεις να εισπράττεις δώρα ουράνια. Η ελευθερία είναι ένα από αυτά. Η ψυχή σου είναι ελεύθερη, γιατί σε έχει απαλλάξει από τα δεσμά της αμαρτίας, όταν τον δέχτηκες και αναγνώρισες ότι Εκείνος εξόφλησε τις οφειλές σου για σένα, καρφώνοντάς τις πάνω στον Σταυρό. Η δική του θυσία εξαγόρασε την ελευθερία σου. Και τώρα είσαι ελεύθερος, κοντά Του.

Ναι, είναι λίγο παράξενα αυτά που γράφω, αλλά δεν είναι δικά μου. Έτσι λειτουργεί η πίστη στον Χριστό. Χριστός θα πει λύτρωση από δεσμά, θα πει ελευθερία και προσωπική βούληση, θα πει αγάπη, γέμισμα ψυχής, ελπίδα, χαρά, ευφροσύνη. Όσο πιο πολύ ζεις τον Χριστό μέσα σου, τόσο πιο ελεύθερος αισθάνεσαι, πιο γεμάτος, πιο αισιόδοξος, πιο ευτυχισμένος. Δεν υπάρχει τίποτα που να σε κρατάει πια αιχμάλωτο, είσαι υπεράνω. Πάνω από τα προβλήματα της καθημερινότητας, πάνω από τις μικρότητες, τα πάθη, τις εμπλοκές. Δεν σε αφορούν πια, γιατί βρίσκεσαι αλλού, σε άλλη σφαίρα, όπου εκεί δεν υπάρχει τίποτα που να σε στενοχωρεί ή να σε αναστατώνει. Γιατί η ελευθερία φέρνει και ειρήνη. Και η ειρήνη χαρά, και η χαρά, αγάπη, όχι επίγεια, αγάπη Θεού. Όταν φτάσεις να γίνεις αγάπη Θεού, τότε αδελφή μου ή αδελφέ μου να ξέρεις ότι έχεις φτάσει στον τελικό σου προορισμό.

*****

-----  Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής για τον μήνα Ιούλιο το βρήκα εδώ.

-----  Οι μέρες είχαν συγκομιδή ρίγανης από τον κήπο, μοσχοβόλησε το σπίτι!

-----  Επίσης, οι μέρες απαιτούσαν προεργασίες για παρασκευή λικέρ βερίκοκου, με φρούτα πάλι από τον κήπο μας. Πέρσι, δεν καταφέραμε να φάμε βερίκοκα, ούτε ένα, κάτι τα είχε πειράξει. Φέτος, όμως, τα έδωσαν όλα, τα κλαδιά του δέντρου είχαν γύρει ως το χώμα από το βάρος του καρπού, τα φοβόμασταν μήπως σπάσουν. Δεν ξέρω κι εγώ πόσες τσάντες δώσαμε τριγύρω, και πόσα φάγαμε και πόσα περίσσεψαν. 

Μάζεψα κι εγώ τα κουκούτσια, τα έσπασα για να βγει το αμυγδαλάκι από μέσα και ξεκίνησα να φτιάχνω λικεράκι amaretto, από βιολογικά, αψέκαστα, σπιτικά από τον κήπο μας πεντανόστιμα βερίκοκα. Σε έναν μήνα περίπου θα ολοκληρωθεί η όλη διαδικασία, γιατί είναι κι άλλα που πρέπει να γίνουν, ώστε να είναι έτοιμο για κέρασμα!

-----  Για όποιον ενδιαφέρεται, την συνταγή για το λικέρ amaretto από βερίκοκο μπορείτε να την βρείτε εδώ.

Μέχρι την επόμενη φορά,

Με αγάπη,

Εύα 💗

Άνοιξη στο κτήμα

Είχαμε και τις προηγούμενες χρονιές μαργαρίτες, φέτος όμως, ίσως λόγω των βροχών, ίσως επειδή δεν θέλαμε να τις ξεριζώσουμε και βρήκαν τον χρόνο να ρίξουν τον σπόρο τους στη γη, ίσως και επειδή τις ποτίζαμε μαζί με τα κηπευτικά σα να ήταν ήμερες κι αυτές, έδωσαν τα ρέστα τους. Ένα κατακίτρινο χαλί σαν τον ήλιο απ' άκρου σ' άκρη μέσα στο κτήμα να χαίρεται το μάτι, να ευφραίνεται η καρδιά.

Η μανταρινιά είναι μικρούλα ακόμα, δύο χρονών, αλλά στον ανθό της δεν χαρίστηκε καθόλου. Περνάς από δίπλα της και μεθάς από το άρωμά των ολόλευκων ανθών που μοιάζουν μ' αστέρια ριγμένα καταμεσίς σε πράσινη θάλασσα.

Λείπει το τρίτο, η Μόλι, η μικρή μας. Δεν ήθελε να ποζάρει, προτιμούσε το παιχνίδι. Απορώ πώς κάθισαν τα άλλα δύο, ίσα που πρόλαβα να βγάλω τη φωτογραφία και μετά εξαφανίστηκαν στο δευτερόλεπτο για παιχνίδι!

Μαργαρίτες, μαργαρίτες παντού, ό,που κι αν γυρίσεις, γεμάτο μαργαρίτες!

Τα κλαδιά της λεμονιάς λύγισαν ως τη γη από το βάρος των καρπών, μια ευλογημένη χρονιά για τα δέντρα φέτος, δόξα τω Θεώ!

Δεν ξέρω για σας, αλλά αγαπώ τις μαργαρίτες. Δεν είναι μόνο που είναι πανέμορφες, είναι που είναι άγρια λουλούδια του αγρού μεγαλωμένα μόνα τους, ευγενικά, διακριτικά, αυθεντικά, ανεπιτήδευτα, χωρίς να επιβάλλονται ή να απαιτούν, χωρίς να τα φροντίζει κανείς, παρά μόνο ο δημιουργός τους. Δόξα σοι.

Μαλάκωσαν τα κλώνια της συκιάς, ξεπρόβαλαν οι πρώτοι καρποί, πλάτυναν τα φύλλα της και μαζεύουν ήλιο.

Να' τη και η κληματαριά, πρώτη της χρονιά, μάλλον δεύτερη αλλά μωράκι είναι ακόμα, ζωηρή και φρέσκια πάραυτα, που ανυπομονεί να παράξει τον πολύτιμο καρπό παρέα με τα τζιτζίκια του καλοκαιριού που δεν θα αργήσει να φανεί. Για να δούμε, φέτος θα τα καταφέρει;

Αναρριχώμενη ομορφιά μικροκαμωμένη και λεπτεπίλεπτη, η κέρρια η ιαπωνική ντυμένη κι αυτή στα κίτρινα!

Μερικές φορές αισθάνομαι ότι ο χρόνος σα να ξεκινάει την άνοιξη. Όλα στη φύση αναγεννώνται, τα λουλούδια στους αγρούς και στους κήπους των σπιτιών, τα πουλιά που κελαηδούν στα κλαδιά των δέντρων ερωτοτροπώντας και χτίζοντας τις φωλιές τους, η φύση που ξυπνάει με ζέση μετά τον λήθαργο του αργόσυρτου σκοτεινού χειμώνα, η διάθεσή μας που αναγεννάται κι αυτή τώρα που ο καιρός έχει ζεστάνει και θέλουμε να είμαστε έξω ολοένα και δεν μας χωρά το σπίτι. 

Είναι η εποχή να υποδεχτούμε τον Κύριο, μπαίνουμε σιγά σιγά στις άγιες ημέρες του Πάσχα. Κάθαρση σπιτιού, σώματος, ψυχής, εκκλησιασμός, νηστεία, περισυλλογή, συγχώρηση, αγάπη, αγάπη πολλή. 

Λίγη ανηφόρα ακόμα, λίγο σκοτάδι ακόμα και να, σε λίγο θα δούμε να ξεπροβάλει η ανατολή, να λάμψει το φως, το φως του Χριστού και η Ανάσταση του Κυρίου. Έλα, Μόλι μου, κάθισε συντροφιά μαζί μου, σε λίγο θα πάμε να παίξουμε. 

Ήρθε η εποχή που θα γιορτάσουμε και θα χαρούμε μαζί με τις οικογένειές μας το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης, της νίκης της ζωής επί του θανάτου, την ανάσταση και την ανάταση των ψυχών όλων μας, και την ελπίδα της αιώνιας ζωής, της εκπληρωμένης υπόσχεσης.

Η φύση ξυπνά, η ψυχή το ίδιο. Μια νέα εποχή μόλις ξεκίνησε και όλα ντύνονται καινούργια, και όλα γίνονται ζωή!

Καλή Μεγαλοβδομάδα, φίλοι μου. Το φως του Κυρίου να μας συντροφεύει πάντοτε.

Καλή μας Ανάσταση!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Υποδοχή Τιμίου Ξύλου στη γειτονιά μου

Όταν πρωτοεγκατασταθήκαμε στο αγρόκτημα που ζούμε πλέον εδώ και πέντε χρόνια, η περιοχή ήταν σχεδόν άγνωστη για μας. Έτσι, σε κάθε ευκαιρία, μπαίναμε στο αυτοκίνητο ο άνδρας μου κι εγώ και σεργιανίζαμε στα πέριξ για να εξοικειωθούμε με το καινούργιο περιβάλλον που θα μας φιλοξενούσε από εδώ και στο εξής. Σε μία από αυτές τις βόλτες μας, λίγα μόλις χιλιόμετρα από το σπίτι, συναντήσαμε το μοναστήρι της Αγίας Σκέπης, ένα λιτό μπεζ κτήριο με τα αψιδωτά παράθυρα στην πρόσοψη και μια μεγάλη μαρμάρινη κλίμακα στην κεντρική είσοδο. Τριγύρω η γη επικλινής και χέρσα. Το μοναστήρι έδειχνε έρημο και κλειστό. Όπως διάβασα στην πινακίδα του φράχτη, επρόκειτο για μετόχι που ανήκει στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους.

Δεν ξαναπέρασα από εκεί, δεν είναι μια διαδρομή που εξυπηρετεί στις καθημερινές μας διαδρομές. Πριν από μερικές μέρες όμως, μου ήρθε μήνυμα από τα κορίτσια της κατήχησης ότι, όχι μόνο το μοναστήρι είναι σε πλήρη λειτουργία, αλλά ετοιμαζόταν να φιλοξενήσει ένα από τα πιο σπουδαία ιερά κειμήλια ολόκληρης της χριστιανοσύνης: ένα πολύτιμο τμήμα του Τιμίου Σταυρού πάνω στον οποίο σταυρώθηκε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και το οποίο φυλάσσεται ευλαβικά στο Άγιο Όρος, στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου.

Τα συναισθήματά μου δυνατά και ανάμεικτα. Χαρά, συγκίνηση, αλλά και υπέρμετρη ταπείνωση και συντριβή. Αισθανόμουν τόσο ανάξια, που, αντί να πηγαίνουμε εμείς προς Εκείνον, έρχεται Εκείνος σε μας... Μου ήταν ασύλληπτο ότι συνέβαινε αυτό το θαυμαστό γεγονός δίπλα στη γειτονιά μου, τόσο κοντά στο σπίτι μου.

Δεν μπορώ να περιγράψω το μέγεθος της συγκίνησης όταν στάθηκα μπροστά στο ανεκτίμητο κειμήλιο για να προσκυνήσω το Τίμιο Ξύλο. Η συνειδητοποίηση ότι επάνω σε αυτόν τον Σταυρό ο Χριστός δέχτηκε όλη την αγριότητα των ανθρώπων που δεν μπορούσαν να καταλάβουν, να κατανοήσουν ποιον είχαν μπροστά τους, τον Μέγα Βασιλέα, τον Σωτήρα μας, τον Σωτήρα μου. Χριστέ μου, ελέησέ με την ανάξια δούλη Σου, αξίωσέ με με την ατέλειωτη, την απέραντη αγάπη Σου προς εμάς. Χριστέ μου, δεν αξίζω την τόση αγάπη Σου. Συγχώρεσέ με. Συγχώρεσέ μας, Κύριε, για όλα όσα υπέμεινες και υπομένεις για εμάς, που μας ανέχεσαι, μας καταδέχεσαι, μας συγχωρείς, μας αγαπάς και συνεχίζεις να μας δείχνεις την οδό της σωτηρίας. Πόση αναξιότητα, Χριστέ μου. Δεν σου αξίζουμε.

Να, αυτά σκεφτόμουν προσπαθώντας με υπερπροσπάθεια να συγκρατήσω τα δάκρυά μου από τη συγκίνηση και τη συντριβή, μπροστά στον κόσμο που είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται, αυτά κατάφερα και τα φύλαξα για τον δρόμο της επιστροφής.

Ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει κι ένα δροσερό αεράκι μου δρόσισε τα μάγουλα που έκαιγαν από την ένταση που ένιωθα μέσα μου. Σύντομα το μοναστηράκι της Αγίας Σκέπης γέμισε ασφυκτικά από κόσμο. Είχα προτιμήσει να το επισκεφτώ σε ουδέτερη ώρα, γιατί ο πολύς κόσμος γενικά με εξαντλεί και με εξουθενώνει. Σε λίγο θα ξεκινούσαν οι Χαιρετισμοί στην Παναγία. Περιδιάβηκα τους χώρους του μοναστηριού μέσα αλλά και τριγύρω στον περιβάλλοντα χώρο. Ήταν εμφανές ότι οι τρεις μοναχοί που μονάζουν πλέον εδώ, είχαν δώσει το καλύτερό τους, μετατρέποντας το πάλαι ποτέ έρημο και εγκαταλελειμένο μοναστηράκι σε μια κυψέλη πνευματικότητας που έσφυζε από ομορφιά, γαλήνη και ζωή.   

Αφού έκανα μια τελευταία περιήγηση, επέστρεψα ξανά μπροστά στο Τίμιο Ξύλο και προσκύνησα για μία τελευταία φορά, προτού φύγει μακριά μου. Σ' ευχαριστώ, Ιησού Χριστέ, που δεν ξεχνάς τα πρόβατά Σου. Σ' ευχαριστώ που ήρθες, που καταδέχτηκες να έρθεις να με επισκεφτείς. Στον Άγιό σου Σταυρό σκύβω ευλαβικά και προσκυνώ τη μεγάλη σου δόξα. Στα πόδια Σου καταθέτω όλα μου τα άγχη και τους προβληματισμούς, όπως κάνω χρόνια τώρα. Σε Σένα, ω, Κύριε, ακουμπώ τα πάθη, τους πειρασμούς, τις ατέλειες, τις αδυναμίες, τις αμαρτίες μου. Από Σένα, Χριστέ μου, αντλώ δύναμη και υπομονή και ελπίδα για να μπορώ να αντέχω τις καθημερινές δυσκολίες που έρχονται στο διάβα μου. Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ, στην Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου, αλλά και μέσα στην καρδιά μου. Σ' αυτή την ταπεινή καρδιά που κοντεύει να σπάσει από την αγάπη Σου για μένα και για όλους τους πιστούς που Σε τιμούν και Σε λατρεύουν και προσκυνούν την Θεία Σου Χάρη και το Άγιο Όνομά Σου. Μην μας αφήνεις, Κύριε. Μη μας εγκαταλείπεις. Γιατί Συ Άγιος, Συ Κύριος, Ιησούς Χριστός, Κύριος των Κυρίων και Βασιλεύς των Βασιλέων. Εις τους αιώνας των αιώνων. 

Για πάντα και για πάντα. 

Αμήν.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Γιατί άλλο τέχνη, κι άλλο βλασφημία και προπαγάνδα

Από τα παλλόμενα πέη στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου επί εποχής προοδευτικής αριστεράς πριν από λίγα χρόνια, στις βλάσφημες καρικατούρες των ιερών και οσίων της χριστιανικής πίστης των Ελλήνων στην Εθνική Πινακοθήκη από τη συντηρητική δεξιά σήμερα. Δεν ξέρεις από πού να κρυφτείς πια, τα πράγματα έχουν αρχίσει και ξεφεύγουν επικίνδυνα.

Καλή είναι η ελευθερία της έκφρασης, δεν θα διαφωνήσω, αγαπώ την τέχνη, αλλά, όταν ο "προοδευτισμός" που έχει γίνει με το έτσι θέλω το μότο της σύγχρονης εποχής αγγίζει τα όρια της επιδημικά αρρωστημένης και διαστροφικής ανηθικότητας, τότε αυτοακυρώνεται ως προς τον ορισμό της, γίνεται σήψη και δυσωδία που μας ασφυκτιά και μας αηδιάζει όλους.

Δεν επιβραβεύουμε την βία, δεν είμαστε μασκοφόροι μπαχαλάκηδες αγνώστου προελεύσεως που τα σπάνε κάθε Κυριακή στο Σύνταγμα και τα Εξάρχεια, ανήκουμε στη μεριά των φυσιολογικών. Δεν μπορούμε όμως να μην αναγνωρίσουμε το θάρρος και το σθένος του ενός που ξεμπροστιάζει αυτή τη σήψη, πόσο μάλλον όταν γίνεται από επιλογή και εις βάρος της δημόσιας εικόνας του, και δει, πολιτικής. 

Αυτού του ενός την ανδρεία επικροτούμε, που τόλμησε να κάνει δημόσια ομολογία πίστεως σε μια εποχή που η πίστη στον Χριστό, στην Παναγία Θεοτόκο, στους αγίους και στα θεία είναι αντικείμενο χλεύης και ειρωνίας και βάλλεται από παντού. Την σκοτεινή αυτή ώρα που όλες οι δημόσιες περσόνες επιλέγουν συστηματικά (ή συστημικά) να κωφεύουν αδιαφορώντας απέναντι σε κάθε τι που προσβάλλει πατρίδα, πίστη και οικογένεια, στην προκειμένη, την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη των Ελλήνων, όταν ακόμη και ο ίδιος ο προκαθήμενος της Εκκλησίας, αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, να έχει, πολύ βολικά, εξαφανιστεί από παντού την ώρα που ο κόσμος γύρω μας χάνεται, αυτός ο ένας, ο κ. Νίκος Παπαδόπουλος, ιατρός χειρουργός και βουλευτής στο κόμμα της Νίκης, αποφάσισε εμπράκτως να πει: ως εδώ και μη παρέκει.

Γράφει ο Βασίλης Αθανασιάδης στο facebook:

Η προσβολή οποιασδήποτε θρησκείας είναι απαράδεκτη. Η βεβήλωση της Ορθοδοξίας και της Χριστιανικής Πίστης δεν αποτελεί Τέχνη ή άποψη. Παρά το γεγονός ότι ή χρήση βίας δεν αποτελεί λύση, συγχαρητήρια στο βουλευτή Κο Παπαδόπουλο για το ηχηρό μήνυμα που στέλνει ενάντια στην ισοπέδωση και στην αρρωστημένη ελεύθερη σκέψη και έκφραση. Οι εικόνες στη Χριστιανική μας πίστη είναι ιερές ,τα πρόσωπα αποτελούν σύμβολα λατρείας, προσκυνήματος , προσευχής και ελπίδας. Σεβόμαστε παράλληλα κάθε μορφή θρησκείας και λατρευτικής έκφρασης. Στην εικόνα βλέπουμε την Παναγία να κρατά τον νεογέννητο Χριστό μας. Αυτή η εικόνα με ξεπερνά. Φανταστείτε αν αντίστοιχο σχέδιο εμφάνιζε τον Μωάμεθ. Μόνο ντροπή στους υπεύθυνους της Πινακοθήκης.

Δεν έχω παρά να συμφωνήσω με τον γράφοντα. Όλα αυτά τα άθλια, για μένα, εκτρώματα που έχει κατασκευάσει ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης δεν είναι μορφή τέχνης. Προσβάλλουν βαθιά το θρησκευτικό φρόνημα,την ελληνική ταυτότητα, το ελληνικό ήθος, την ελληνική πίστη, τους ίδιους τους Έλληνες στην συντριπτική πλειοψηφία τους, άσχετα αν από πνευματική επιλογή δεν φωνασκούν στα κανάλια προκειμένου να επιβάλουν τις ηθικές αρχές και αξίες του τόπου μας με το έτσι θέλω. 

Υπάρχουν όμως και όρια.

Οι χριστιανοί Έλληνες είναι ευγενικοί, διακριτικοί, και τα πιστεύω τους είναι φρονήματα αγάπης, απέναντι στον συνάνθρωπο και απέναντι στον Θεό. Έτσι είναι όλοι όσοι ακολουθούν με επίγνωση τον Χριστό. Το γεγονός ότι κάποιος αντέδρασε σε μια τόσο εξώφθαλμη ανθελληνική, αντιχριστιανική - αντίχριστη προπαγάνδα, ακόμη κι αν ο άνθρωπος εξωθήθηκε στα όριά του και οδηγήθηκε από συναισθηματική οργή και αγανάκτηση για αυτά τα αίσχη που συντελλούνται γύρω μας, δίνει ελπίδα και ένα εφαλτήριο ότι, παιδιά, φτάνει με την αναγούλα, φτάνει με τον εμετό. Ο εμετός δεν είναι μόδα, ποτέ δεν ήταν, κι όταν έρχεται στο προσκήνιο, σίγουρα δεν έρχεται στο όνομα της τέχνης. 

Κι όταν μου προσβάλλεις την πίστη, θα αντιδράσω, και μπορεί να μη σου αρέσει καθόλου αυτό, όσο ευγενικός τύπος κι αν μπορεί να είμαι. Όχι εγώ, ο καθένας. Και είμαστε πολλοί. Γιατί κανένας δεν παίζει με την πίστη και κανένας δεν παίζει με τον Θεό. Για να συνεννοούμαστε και να μην παρεξηγούμαστε.

Με αγάπη,

Εύα 💗

 

*****  Το συμβάν με το επεισόδιο του βουλευτή Νίκου Παπαδόπουλου στην Εθνική Πινακοθήκη μπορείτε να το δείτε και εδώ.

*****  Έτερα έργα του καλλιτέχνη ίδιας προσέγγισης μπορείτε να τα θαυμάσετε εδώ.

Το Καινούργιο Ξεκινάει από τον Χριστό

Αυτό είναι το θέμα της αντιγραφής εδαφίων από την Αγία Γραφή για το μήνα Ιανουάριο του καινούριου χρόνου που μόλις ξεκίνησε. Το φρέσκο, το Καινούργιο - ή Καινό, κατά την ελληνιστική κοινή - για τον Χριστιανό σημαίνει ξεκίνημα μαζί με τον Χριστό. Όταν αναγεννιέσαι στον Χριστό, όταν ανασταίνεσαι εξαιτίας Του και γίνεσαι καινούργιος, καινός άνθρωπος κατά τον Χριστό, ο Χριστός είναι ο γνώμονάς σου. Γίνεται η πυξίδα σου και τα βήματά Του γίνονται και δικά σου βήματα, τα οποία τώρα εσύ καλείσαι να βαδίσεις. Ο δρόμος Του, τώρα είναι και δικός σου δρόμος, και η αλήθεια Του, δική σου αλήθεια και τρόπος ζωής και σκέψης και φιλοσοφίας και συμπεριφοράς. 

Κάθε τι παλιό, συνήθειες, πάθη, επιθυμίες κοσμικές, ατοπήματα, παρακοές του παρελθόντος, όλα αυτά μπαίνουν στην άκρη ή, ακόμα καλύτερα, πετιούνται στον κάλαθο των αχρήστων. Γιατί τώρα είμαστε κάτι άλλο, είμαστε οι ακόλουθοι του Χριστού, αναγεννημένοι και σωσμένοι κατά χάρη Κυρίου, ο οποίος από την αγάπη Του για εμάς, κάρφωσε όλα μας τα αμαρτήματα πάνω στον Σταυρό, απαλλάσσοντάς μας από την πτώση, τους φόβους, τις αμφιβολίες, τις τύψεις, τις καταθλίψεις, τις ενοχές. Είμαστε πλέον δυνατοί χάρη στη δύναμή Του που Εκείνος μας χάρισε, σοφοί χάρη στη σοφία Του που Εκείνος μας αποκάλυψε και μας αποκαλύπτει καθημερινά. Χάρη στο δικό Του Πνεύμα και τη δική μας πίστη μπορούμε και ανανεωνόμαστε ολοένα. Είμαστε διαφορετικοί, και όλα είναι διαφορετικά.

Νέοι στόχοι, λοιπόν, για τον καινούργιο μας χρόνο, που είναι ένας: ο Χριστός. Όταν έχεις στόχο τον Χριστό και τα μάτια σου μένουν εστιασμένα σε Κείνον, όλοι οι υπόλοιποι στόχοι, για τη δουλειά, την καριέρα, την οικογένεια, την υγεία, τα οικονομικά, τον γάμο σου, τα παιδιά, τις όποιες επιθυμίες, έρχονται και σιγοντάρουν τον έναν στόχο, γύρω από τον οποίο όλοι οι υπόλοιποι συνακολουθούν. Όταν εστιάσουμε σε αυτόν τον έναν στόχο, όλα τα άλλα, τα οικογενειακά, τα κοινωνικά, τα προσωπικά μας, θα τον συνοδεύσουν αβίαστα, απαλά και φυσικά. Φτάνει να συνάδουν με τις γραμμές που μας έχει χαράξει από την απαρχή του χρόνου για εμάς, ώστε να μένουμε ασφαλείς κάτω από την προστασία Του και πάνω σε οδό σωτηρίας.

"Μην έχετε, λοιπόν, άγχος και μην αρχίσετε να λέτε: "τι θα φάμε;" ή "τι θα πιούμε;" ή "τι θα ντυθούμε;" γιατί για όλα αυτά αγωνιούν όσοι δεν εμπιστεύονται το Θεό. Ο ουράνιος όμως Πατέρας σας ξέρει καλά ότι έχετε ανάγκη για όλα αυτά. Γι' αυτό πρώτα απ' όλα να επιζητείτε τη βασιλεία του Θεού και την επικράτηση του θελήματός του, κι όλα αυτά θα ακολουθήσουν."

~ Κατά Ματθαίον 6: 31-33

Καλή χρονιά, λοιπόν, σε όλο τον κόσμο χωρίς άγχος, αλλά με πίστη Θεού, δυνατή, και αγάπη, αγάπη πολλή, τόση, που να περισσεύει!

---  Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής για τον μήνα Ιανουάριο το βρήκα στο: hopefilledfaith.com

---  Χρησιμοποίησα την Αγία Γραφή, εκδ. Ελληνική Βιβλική Εταιρία, Αθήνα, 2003

Με αγάπη,

Εύα 💗

Ομάδα μελέτης, ευγνωμοσύνη και ευχές

Ήταν μια προσευχή μου των τελευταίων χρόνων, που φέτος πραγματοποιήθηκε με τον πιο απρόσμενο τρόπο. Ζητούσα από τον Θεό να με αξιώσει να μπω σε μια ομάδα μελέτης και να συμμετάσχω σε αυτήν ενεργά, μια ομάδα μελέτης πάνω στην Αγία Γραφή. Ένιωθα ότι το χρειαζόμουν, χρειαζόμουν αυτή τη διέξοδο, τη δυνατότητα να μπορώ να μοιράζομαι αυτή μου την λαχτάρα για τα Ιερά Γράμματα, την μεγάλη αγάπη μου για τον Θεό και τα της πίστης και με άλλους συνανθρώπους που να ενδιαφέρονται όπως κι εγώ να μπουν μέσα στην αναζήτηση της αλήθειας του Κυρίου και να θέλουν να μοιραστούν την εμπειρία του Θεού, να επι/κοινωνήσουν Θεό. Είναι τόσο δύσκολο, αβάσταχτο σχεδόν, να μιλάς για Θεό και για πίστη, όταν δεν υπάρχει κανείς να επιζητά να ανταποκριθεί σε αυτή τη διάθεση. Όσο πιο λίγο ο κόσμος μιλάει για Χριστό, τόσο στα μάτια μου αυτός ο κόσμος σκοτεινιάζει και συρρικνώνεται και με τρομάζει. Κι όλο αυτό, αυτή η τρομερή διαπίστωση της απουσίας του Θεού μέσα στον κόσμο, με γεμίζει όλο και πιο επίμονα, πιο επίπονα, από θλίψη, απογοήτευση και μοναξιά. 

Ο καλός Θεός, ωστόσο, ο Παντογνώστης και Παντελεήμων, που όλα τα ακούει και τα βλέπει και που γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τις καρδιές των ανθρώπων και τα όσα κρύβονται μέσα στα βάθη της, εισάκουσε την προσευχή μου και με έφερε στον δρόμο μιας απίθανης ομάδας γυναικών που αγαπούν να μελετούν τον Λόγο του Θεού και όλα όσα σχετίζονται με αυτό. Κοντά στο σπίτι μου, μέσα στην ενορία μου, μία φορά την εβδομάδα, με τα βιβλία μας ανοιχτά, με τα στυλό και τα τετράδια σε ετοιμότητα, για μία ώρα, σύμφωνα με το πρόγραμμα (πάντα είναι παραπάνω), μια μικρή ομάδα γυναικών που αγαπούν να μαθαίνουν και να ζουν σύμφωνα με τον λόγο του Θεού και τις εντολές Του και τη διδασκαλία Του. Η υπεύθυνη που συντονίζει και εξηγεί, μια γυναίκα με βαθιά θεολογική γνώση της Γραφής και των Πατέρων, μεταδοτική, δοτική, ανοιχτή σε κάθε μας απορία που δεν μένει ποτέ χωρίς την απάντησή της, ήταν η δική μου απάντηση που ήρθε σε μένα από Εκείνον. 

Είμαι ευγνώμων πέρα από κάθε προσδοκία. Είμαι συγκινημένη από την ανταπόκριση του Θεού στα παιδιά Του, δακρύζω από συγκίνηση και ευγνωμοσύνη για έναν Θεό τόσο γενναιόδωρο, μακρόθυμο, υπομονετικό, έναν Θεό Πατέρα που δείχνει με κάθε τρόπο την στοργή και την αγάπη Του, κάνοντάς μας τα χατίρια, εκπληρώνοντας τις προσωπικές μας επιθυμίες και ανάγκες. Έναν Θεό που μόνο αγαπά και συγχωρεί και εμψυχώνει. Είμαι ευγνώμων που με έβαλε μέσα στον κόσμο Του, που με δέχτηκε. Είμαι ευγνώμων που τόλμησα να χτυπήσω την θύρα. Πόσο εύκολο ήταν τελικά! Και πόσο συνταρακτικό! Ένας κόσμος μέσα μου συνθλίφτηκε, οι πρώτες ύλες μετατοπίστηκαν, οι τεκτονικές πλάκες συγκρούστηκαν, άλλαξαν θέση, διαλύθηκαν και ξαναδημιουργήθηκαν, και ένας καινούργιος κόσμος γεννήθηκε ξανά από το μηδέν. Σαν ένα μίνι big bang, μέσα μου. Μέσα στην καρδιά μου. 

Εκεί μέσα στην κρυμμένη φάτνη της καρδιάς μου, μακριά από την ταραχή του κόσμου, γεννήθηκε ένα βρέφος, ένα μωρό που απέκτησε υπόσταση, πήρε σώμα και μορφή. Μέσα σ' αυτή την ανθρώπινη καρδιά, συντελούνται θαύματα που σε αλλάζουν για πάντα. Είναι ένα θαύμα όταν έρχεσαι στην πίστη, όταν γνωρίζεις τον Χριστό. Μια καινούργια γέννηση, μέσα στην σκοτεινιά της παγωμένης νύχτας. Ένα αστέρι που φέγγει αχνά, διακριτικά, κι όσο εσύ το χοβολάς, τόσο αυτό δυναμώνει. Το φως της αγάπης, της πίστης, της συγχώρησης. Το φως της γνώσης και της θεϊκής σοφίας που φωτίζει ολοένα πιο δυνατό, το Φως του Λόγου του Θεού, του ενανθρωπίσαντα Υιού του ανθρώπου, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού εντός μου, μέσα μου, μέσα μας, μέσα στη φάτνη της καρδιάς μας. Χριστός γεννάται σήμερον. Σσσς…ξεκίνησε!

«Η θάλασσα ας ταράζεται και ό,τι τη γεμίζει·

η οικουμένη κι όλοι όσοι κατοικούν σ´ αυτήν.

Οι ποταμοί ας χειροκροτούνε

και τα βουνά μαζί ας αγάλλονται 

μπροστά στον Κύριο που έρχεται!»

~ Ψαλμός 98: 7-8

Καλά Χριστούγεννα, αγαπημένοι. Με ειρήνη και αγάπη στον κόσμο.

Είθε ο καλός Θεός να γεννηθεί μέσα στις καρδιές όλων μας. 

Χρόνια πολλά, καλά και ευλογημένα! 

Με αγάπη,

Εύα 💗

Συζήτηση με μια φίλη

Συζήτηση με μια καλή μου φίλη και ακόλουθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που βρέθηκε να προβληματίζεται με τις διαμάχες και τις απόψεις σχετικά με τις συνόδους, τις διαφωνίες και αντιμαχίες που εύκολα μπορούν να μπερδέψουν κάθε χριστιανό ο οποίος απλά προσπαθεί να μαζέψει πληροφορία προκειμένου να καταλήξει κάπου με την πίστη του:

Εκείνη:

διαβάζω για τους πατερες της εκκλησίας που υποτίθεται η ορθοδοξία βασίζει τη διδασκαλία της πάνω τους κ ότι λένε πχ ο τρεμπελας αλλά κ άλλοι ότι συμφωνούν όλοι τους μεταξύ τους κ μου έχουν βγει τα μάτια. τους πιο πολλούς τους έχουν βγάλει οι οικουμενικες συνοδοι ως αιρετικούς γιατί πίστευαν σε ένα σωρό αιρετικές ιδέες πχ αρειανισμο,Ωριγένη, μοντανισμο, χιλιασμο, είχαν αρχαιοελληνικη παιδεία κ έλεγαν κουλά  πχ ότι ο Σωκράτης ήταν σωσμένος κ ας μην πίστευε στον Ιησού κ ας μην τον γνώρισε! τσακώνονταν μεταξύ τους, αφοριζονταν, εξορίζονταν χαμος! άλλοι έλεγαν ότι ο Ιησούς δεν ενσαρκωθηκε, άλλοι ότι το Άγιο πνεύμα είναι κ από Υιό , άλλοι ότι είναι κατώτερο όλων, άλλοι ότι η αγια γραφη είναι αλληγορικη άλλοι ότι είναι κυριολεκτική, άλλοι ότι η ανάσταση νεκρών δ υπάρχει, άλλοι ότι σωζωνται κ άπιστοι, άλλοι ότι πρέπει να γίνεται νηπιοβαπτισμος άλλοι όχι. άλλοι ότι η Εύα δεν ήταν από τον Αδάμ, άλλοι πίστευαν πλατωνικες ιδεες. άλλος ότι έχουν μυστική προφορική παράδοση από τους αποστόλους.

4-5διαφορετικες απόψεις σε σχέση με το ποιος είναι ο βράχος στην παραβολή του Ιησού με τον βράχο κ τον Πέτρο

κ αναρωτιέμαι πως ακριβώς βασίζεται μια θρησκεία σε πατερες κ τις θεωρίες τους όταν όλοι αυτοί δεν συμφωνούν κ τα μισά που είπαν κ έγραψαν δεν ήταν βιβλικα αλλά ήταν από αρχαιοελληνικες ιδέες η ασιατικές θρησκείες η ότι οι ίδιοι καταλάβαιναν απτις γραφές. κ καταλήγω στο ότι για να είναι όλοι αυτοί που δεν συμφωνούν κ κατά βάση μη βιβλικοι να θεωρούνται η βάση της θρησκείας κ τόσους αιώνες να μην λέει κανείς κάτσε βρε αδερφέ πως γινεται κ τι πιστεύουμε από αυτούς κ με τι συμφωνούμε, καταλήγω στο ότι απλώς δεν ψάχνουμε, δεν διαβάζουμε δεν έχουμε συνδιαστικη σκέψη κ δεν αναρωτιωμαστε για τίποτα απλώς δεχόμαστε ότι μας πασάρουν ως δεδομένο. α αυτό το πε ο τάδε που ζούσε τότε κ ήταν κ καλα χριστιανός α ουαου

Εγώ:

Συμφωνώ απόλυτα σε όλα όσα λες. Όλα αυτά είναι και δικές μου διαμαρτυρίες. Προσωπικά, σε αυτό που τείνω να καταλήξω είναι ότι αν δεν καθίσεις μόνος σου εσύ και ο Χριστός και ανοίξεις το δώρο που άφησε στην ανθρωπότητα, αυτή την Αγία Γραφή που πολλοί ξέρουν αλλά αλλοίμονο κι αν την έχουν ανοίξει μια φορά να δουν τι γράφει μέσα ο ίδιος ο Χριστός, τότε, ναι, γίνεσαι μέρος μιας θρησκείας τυπολατρικής και όχι ουσίας. Εγώ καταλαβαίνω ότι μέσα σε αυτόν τον χαοτικό κόσμο όπου αναγκαζόμαστε άνθρωποι, άγιοι και δαίμονες να συμβιώνουμε στον ίδιο χώρο, η αλήθεια είναι διασκορπισμένη. Χρειάζεται να είσαι λίγο αρχαιολόγος, να κάνεις ανασκαφές. Να, σε αυτή τη γνώση υπάρχει ένα κομματάκι αλήθειας, στην άλλη εκκλησία, υπάρχει άλλο ένα κομματάκι, στον τάδε άγιο άλλο ένα, στον δείνα ιερέα κι άλλο ένα. 

Όλη όμως την αλήθεια μας την έχει δώσει ο Χριστός μέσα στην Αγία Γραφή. Γιατί και σε αυτό το άγιο ιερό Βιβλίο, θέλει την μεγαλύτερη ανασκαφή που πρέπει να κάνουμε. Όλη η αλήθεια είναι κεκαλυμμένη, αυτό πιστεύω. Γιατί η γνώση του Θεού δεν είναι για τα γουρούνια ούτε για τα σκυλιά. Θέλει ο άνθρωπος ο πιστός που χτυπάει την πόρτα με πίστη και καθαρή καρδιά να καθίσει μόνος του με τον Θεό και να ασχοληθεί ο ίδιος, προσωπικά. Καμία εκκλησία δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει όλη την αλήθεια, ούτε κανένας άνθρωπος, ας είναι και ο μεγαλύτερος άγιος του κόσμου. Για μένα, εκκλησία είναι οι πρώτοι μαθητές του Κυρίου. Αυτοί γεύτηκαν την αλήθεια, την έζησαν, τη μύρισαν, την ένιωσαν. Και μας την άφησαν μέσα στην Αγία Γραφή, που πρέπει να σκάψουμε για να ανακαλύψουμε τους θησαυρούς της. 

Δεν ξέρω αν κάνω καλά, αλλά για μένα, δεν ασχολούμαι με αγίους και βιογραφίες, ούτε με συνόδους, ούτε με τυπολατρείες. Ο Χριστός δεν άφησε τον Λόγο Του για να εθιμοτυπούμε, δεν είμαστε γραμματείς και φαρισαίοι, δεν ανήκουμε πλέον στην Παλαιά Διαθήκη. Η νέα διαθήκη που μας άφησε είναι καθαρά πνευματική. Δεν ανήκουμε πλέον, ως ακόλουθοι Χριστού, στον γήινο κόσμο με τα γήινα έθιμα και τις γήινες απόψεις. Έχουμε αρχιερέα τον Χριστό και έχουμε τον Άγιο Λόγο Του. Μας έχει αφήσει τον Παράκλητο για να μπορέσουμε να ξεκλειδώσουμε την αλήθεια του Κυρίου. Με την προσευχή επικοινωνούμε με την ουράνια βασιλεία, με το αίμα του Κυρίου καθαριζόμαστε από την αμαρτία του κόσμου, με την αγάπη Του, γινόμαστε αγάπη, με την υπομονή Του, γινόμαστε υπομονή και συγχώρηση και ελπίδα και δύναμη, δύναμη Θεού και γνώση και επίγνωση και κατανόηση και νιώσιμο Θεού. Ποιος άνθρωπος και ποια εκκλησία και ποιος θεσμός ή έθιμο μπορεί να προσφέρει αυτά; 

Αυτά είναι για όσους ακολουθούν τη θρησκεία. Εμείς είμαστε η ζωντανή εκκλησία, εμείς είμαστε οι άγιοι, εμείς κρούσαμε την θύρα και μας ανοίχτηκε, εμείς, όσοι ζούμε και αναπνέουμε Χριστό. Αυτό μου λέει η εμπειρία μου μέχρι τώρα με τον Πατέρα Θεό, τον Υιό Του τον σαρκωθέντα και αναστάντα, και το Πνεύμα το Άγιο, το Κύριο, το Ζωοποιό, το Πνεύμα της αληθείας και της διδαχής και της αποκάλυψης. Δεν ζητούμε την αλήθεια εγκυκλοπαιδικά, γι' αυτό δεν ασχολούμαι τόσο με αναλύσεις επί αναλύσεων εκτός Αγίας Γραφής. Ούτε και έχει τόση σημασία ποια μετάφραση θα χρησιμοποιήσει ο καθένας ή ποια εκκλησία θα ακολουθήσει. Μπορείς να είσαι με τον Κύριο με όλη σου την καρδιά και τη διάνοια; Μπορείς να ακολουθείς τις εντολές Του; Μπορείς να συγχωρείς και να αγαπάς όπως Εκείνος; Τι άλλο νομίζεις ότι χρειάζεται για να είσαι αυτό που θέλει Εκείνος από σένα; Το φορτίο Του είναι ελαφρύ, ο ίδιος μας το λέει. Με αγαπάτε; Ακολουθήστε τις εντολές μου. Έτσι θέλει να Τον αγαπάμε. Εμείς και ο Κύριος. Ούτε μεσάζοντες, ούτε θεολόγοι, ούτε παπάδες, ούτε κανείς. Εμείς και Εκείνος στον δρόμο προς τη σωτηρία. Όλα τα άλλα είναι παρεμβολές, ταπεινή μου άποψη πάντα. Είμαι ορθόδοξη μόνο επειδή πρέπει να ανήκω κάπου. Πραγματική μου εκκλησία είναι ο Κύριος και Σωτήρας μου, και οι άγιοι απόστολοί Του, χάρη στους οποίους έμεινε σε εμάς όλη η γνώση που πρέπει να γνωρίζουμε και να χαράξουμε πάνω στις καρδιές μας. Αυτό, για μένα, μου φτάνει. [...]

          ... 

Η κουβέντα μας, βέβαια, συνεχίστηκε σε μάκρος και ήταν πολλά αυτά που ειπώθηκαν, θέλησα όμως να μεταφέρω εδώ ένα μικρό κομμάτι της μήπως και βοηθηθεί κάποια ψυχή που ίσως να αισθάνεται μπερδεμένη από την ανελέητη πληροφορία που μας βομβαρδίζει από παντού και ψάχνει από κάπου να πιαστεί. Μία είναι η πληροφορία που χρειαζόμαστε πραγματικά και έχει όνομα. Όλα τα άλλα είναι παρεμβολές που μπαίνουν στον δρόμο μας απλά για να μας αποπροσανατολίσουν από τον σκοπό μας.

Εννοείται πως ό,τι γράφω εδώ μέσα είναι προσωπικές απόψεις, ο καθένας έχει το δικαίωμα της γνώμης του και μπορεί να πιστεύει (ή να μην πιστεύει) ό,τι θέλει.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Λύκος, αυτός ο ύπουλος εχθρός

Είναι μία πάθηση που έχει γίνει πολύ της μόδας τώρα τελευταία, όποιον και να ρωτήσεις, υπάρχει κάποιος στον κύκλο του που να το έχει. Λέγεται λύκος, πιο επιστημονικά Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος (ή ΣΕΛ κατά τα αρχικά του), είναι αυτοάνοσο και ακόμα η επιστήμη δεν μπορεί να εξαλείψει τη νόσο οριστικά, μόνο να την κοιμίσει, ας το πούμε έτσι. Τι ακριβώς όμως είναι αυτό το πράγμα και από πού προήρθε; 

Για κάποιον ανεξήγητο επιστημονικά λόγο μια μέρα μια ομάδα υγιών κυττάρων αποφασίζουν να επαναστατήσουν ενάντια σε άλλα υγιή κύτταρα του οργανισμού, θεωρώντας τα ως εχθρό και επιτίθενται εναντίον τους βλάπτοντάς τα. Άλλες φορές προσβάλλουν το κολλαγόνο, άλλες τις αρθρώσεις προκαλώντας φλεγμονές, ή το δέρμα. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, όταν ο λύκος γίνεται συστηματικός, τότε αρχίζει να προσβάλει ζωτικά όργανα όπως ο εγκέφαλος, το κεντρικό νευρικό σύστημα, τα νεφρά, η καρδιά, οι πνεύμονες, όπου εκεί τα πράγματα σοβαρεύουν αρκετά και γίνονται επικίνδυνα, ενίοτε και θανατηφόρα. Είναι ένας ανηλεής και ύπουλος πόλεμος ανάμεσα σε στρατιώτες του ίδιου στρατοπέδου που αλληλοεξοντώνονται χωρίς εμφανή αιτία και αφορμή με μόνο σκοπό να καταστρέψουν τον υποτιθέμενο εχθρό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο οργανισμός να βρίσκεται σε συνεχή συναγερμό που δεν εφησυχάζει ποτέ γιατί συμπεραίνει ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να δεχτεί επίθεση και να ηττηθεί.

Σε αυτή την παράλογη και αλλοπρόσαλλη διαδικασία οφείλεται και η εξάντληση που νιώθει ο ασθενής και που βαθαίνει με τα χρόνια, αυτή η χρόνια ανεξήγητη αβάσταχτη κούραση λες και σε δέρνουν νυχθημερόν, κάνοντας σε να νιώθεις ανήμπορος, αδύναμος, εκτεθειμένος, όπως ένας υπερήλικας ως προς τις αντοχές και τις δυνάμεις του. Όλα αυτά συμβαίνουν με το που ξυπνάς και επιδεινώνονται όσο προχωρά η μέρα. Μέχρι το βράδυ δεν ξέρεις πού να σταθείς, πού να ακουμπήσεις χέρια, πόδια, το κορμί σου από την κούραση και την εξάντληση που σου απομυζεί όλη την ενέργεια, που σε στραγγίζει ολοσχερώς. Και όλα αυτά τις καλές μέρες, που δεν πονάς από φλεγμονές ή δεν έχει προσβληθεί κάποιο όργανο και αρχίζεις να βιώνεις άλλα σενάρια επιστημονικής φαντασίας.

Κανένας γιατρός δεν μπορεί να το ιάσει. Καμία έρευνα δεν μπορεί να το κατανοήσει. Είναι μια πάθηση γεμάτη μυστήριο και αναπάντητα ερωτήματα. Πώς ξεκινά; Τι το προκαλεί; Γιατί τώρα; Γιατί εδώ; Από πού προήλθε; Πώς λειτουργεί; Πώς το αντιμετωπίζεις; Πώς ζεις μαζί του; Πώς το πολεμάς;

Ναι, η 35ετή προσωπική εμπειρία μου με αυτή την ανεπιθύμητη συνύπαρξη, μου έχει δείξει με τον πλέον επώδυνο τρόπο ότι ο λύκος δε νικιέται. Το μόνο που μπορούν να κάνουν οι γιατροί και τα φάρμακα είναι απλά να το κρατούν σε καταστολή. Κοιμίζουν τον λύκο ώστε να μην γίνεται επικίνδυνος, κάτι που δυστυχώς δεν μπόρεσα να αποφύγω. Χάρη στον λύκο εγκατέλειψα τις φιλοδοξίες μου, τα όνειρα που είχα για το μέλλον, τα χόμπι μου, τις φιλίες μου. Απομονώθηκα από τον κύκλο μου, περιορίζομαι στα απολύτως απαραίτητα, αναγκάζομαι να το κάνω γιατί απλά, δεν έχω την ενέργεια ούτε και τη διάθεση να ανταποκριθώ σε κάτι από αυτά. 

Ο λύκος μου έχει στερήσει πολλά, τη διάθεσή μου για ζωή, τις δυνάμεις που χρειάζομαι για να βγάλω τη μέρα μου, νιώθω συνεχώς κουρασμένη, ξυπνάω το πρωί και αισθάνομαι μια απέραντη εξάντληση, η ενέργειά μου είναι στο ναδίρ. Είναι ελάχιστες οι καλές στιγμές μου, και αυτές χάρη στον γιατρό μου που φροντίζει το καλύτερο για την φαρμακευτική μου αγωγή και τα σχετικά, και ο άντρας μου που βοηθάει από τη μεριά του όσο μπορεί και δοκιμάζεται κι αυτός, σχεδόν εξίσου με μένα. Ωστόσο, η παρηγοριά από την οικογένεια, περισσότερο δείχνει να επιδεινώνει την κατάσταση παρά να την ανακουφίζει, αφού πιο πολύ αισθάνεσαι τύψεις και ενοχές όταν όλα τρέχουν κι εσύ μένεις πίσω, να αισθάνεσαι όπως αισθάνεσαι, ανήμπορη, άχρηστη, περιττή, χάρη στον λύκο και όλα αυτά που σου έχει αρπάξει, βασικά τη ζωή σου όλη. 

Στην πραγματικότητα κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, γιατί δεν υπάρχει τίποτα το εμφανές πάνω σου που να υποδεικνύει όλο αυτό το βασανιστήριο που συντελείται εντός σου. Το μόνο που βλέπουν είναι εσένα να αρνείσαι να παραβρεθείς στις συναντήσεις τους, να συμμετάσχεις στις δραστηριότητές τους, να αναρωτιούνται γιατί τα φυτά σου είναι απεριποίητα ή η αυλή ασκούπιστη, και πόσο ακατάδεκτη είμαι επιτέλους που δεν συναινώ σε συναρθροίσεις, που σε όλα λέω όχι. Και το όχι μου όμως που θα πω απαιτεί ενέργεια να δαπανηθεί από μέρους μου, και πολλές φορές δεν είναι επαρκής ούτε καν αυτή και πού να εξηγώ στον καθένα και τι να πρωτοπώ και τι να καταλάβει και τι φταίει που δεν καταλαβαίνει αφού δεν το έχει ζήσει και άρα δεν ξέρει ό,τι ξέρω και γι' αυτό δεν μπορεί να καταλάβει. Έτσι, επειδή ακριβώς η όλη κατάσταση είναι τόσο μπερδεμένη, προτιμώ να απέχω και να μην εξηγώ τίποτα, πέρα από ένα είμαι κουρασμένη, πρέπει να φύγω ή ότι δεν πρέπει να βγω στον ήλιο εντολές γιατρού, αιτιάσεις που μεν είναι αληθείς, ωστόσο δεν καταφαέρνουν να ακουμπήσουν ούτε την επιφάνεια των όσων συντελούνται κάτω από το ορατό επίπεδο αντίληψης του καθενός.

Είναι μία άνιση μάχη μεταξύ Δαβίδ και Γολιάθ, μάλλον, μεταξύ Δαβίδ και Γολιάθ μαζί με όλο του το σόι. Έχουν απαγορευτεί πολλά πράγματα, όπως η έκθεση στον ήλιο, η κούραση, η φασαρία, το έντονο φως, το άγχος, η αναστάτωση, οι καταχρήσεις, η ταλαιπωρία, η αϋπνία, οι εγκυμοσύνες, φυσικά. Πολλές φορές αισθάνομαι σαν το χρυσόψαρο μέσα σε γυάλα, και αν δεν είχα τον άντρα μου να με υποστηρίζει και τον Θεό να με καθοδηγεί, σίγουρα θα ήταν πολύ χειρότερα τα πράγματα. Είναι ένα αυτοάνοσο που προσβάλλει τα πάντα, έτσι, γίνεται απρόβλεπτο, επικίνδυνο και ολέθριο. Δεν αφήνει τίποτε ανεπηρέαστο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι σηκώνουμε και τα χέρια ψηλά. Είναι μία πάθηση που απαιτεί να είσαι από πάνω του, να το παρακολουθείς συνεχώς, να κάνεις τις εξετάσεις σου συστηματικά, να παίρνεις τα φάρμακά σου, αν χρειαστεί  να μπεις νοσοκομείο να μη διστάσεις να το κάνεις. 

Είναι πολλά αυτά που μπορείς να κάνεις από τη μεριά σου, ως ασθενής, ως πολεμιστής μάλλον - γιατί πολεμιστής είσαι, δεν το επεδίωξες, οι συνθήκες σε εξωθούν, αλλά μόνο έτσι μπορείς να επιβιώσεις και μακάρι να μη χρειαζόταν τίποτα από όλα αυτά - ενάντια στο λύκο. Μετά την οργή από την αδικία που με χτύπησε, και ύστερα το πένθος όλων αυτών που έχασα μέσα στα χρόνια και συνεχίζω να χάνω, κάποια στιγμή έρχεται η αποδοχή και η δράση. Και σιγά-σιγά, ξεκίνησα να κάνω κάποια πράγματα από μόνη μου, μικρά πρακτικά πράγματα που να μπορούν να διευκολύνουν τη ζωή και την καθημερινότητά μου μέρα με τη μέρα, μιας και η καθημερινότητά μου περιλαμβάνει και το να ζω παρέα με αυτό το άγριο θηρίο που έχει μπαστακωθεί μέσα μου και δεν λέει να φύγει. Επέλεξα ηρεμία, όχι περιττές δραστηριότητες που ξεζουμούν την ενέργειά μου, όχι τσακωμοί και εντάσεις, όχι υπερβολές, ελαφριά διατροφή όσο μπορώ, ήπια άσκηση, ασχολίες που με ευχαριστούν και με γεμίζουν, βόλτες στο ύπαιθρο και τον καθαρό αέρα, ύπνος επαρκής, ζωή ποιοτική όσο πιο πολύ μπορώ, και πολλή πολλή ξεκούραση, που είναι ζωτικής σημασίας.

Για μένα, αυτό που με βοήθησε πάρα πολύ ήταν που ελάττωσα κατά πολύ, λόγω λύκου, τον όγκο των υποχρεώσεών μου. Αυτό μου έδωσε μια ανάσα σημαντική και τον χρόνο να ηρεμήσω και να επανεκτιμήσω την κατάσταση έτσι όπως είχε εξελιχθεί. Και αυτά τα δεδομένα έλεγαν πως έπρεπε να γίνουν αλλαγές και μάλιστα δραστικές. Πώς θα γινόταν αυτό; Απλοποίηση, απλοποίηση, απλοποίηση. Είναι το motto μου στο blog εξάλλου: Simplicity. Ξεκίνησα μια εκστρατεία απλοποίησης προκειμένου οι δυνάμεις μου να μην σπαταλώνται σε πράγματα άνευ ουσίας. Ήξερα ότι οι φυσικές δραστηριότητες έπρεπε να περιοριστούν δραματικά, ότι έπρεπε να περιορίσω αλόγιστες κοινωνικές συνευρέσεις και εξαλλοσύνες. Ήξερα ότι δεν μπορούσα να εκτείθεμαι σε δυνατό ήλιο, έστρεψα, λοιπόν, τις δραστηριότητές μου στα του οίκου μου. Οι διακοπές μου δεν οργανώνονται πλέον για το καλοκαίρι αλλά για τους πιο δροσερούς και κρύους μήνες. Οι βόλτες μου στον κήπο γίνονται νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα και το βράδυ. Κι αν δεν αισθάνομαι καλά, δεν πιέζω τον εαυτό μου να το κάνει, γιατί αναγνωρίζω και σέβομαι τις δυνάμεις του εαυτού μου και τα όριά του. Και άλλες τέτοιες μικροαλλαγές, που όμως με προστατεύουν και αφήνουν το θηρίο κοιμισμένο. Προστατεύω την ηρεμία και τη γαλήνη μου ως κόρη οφθαλμού, αποφεύγω τις συρράξεις, τις εντάσεις, τις προστριβές. Έχω απομακρύνει πολύ κόσμο από τον κύκλο μου ακριβώς για αυτόν το λόγο. Και προσεύχομαι συνεχώς, κάθε ώρα της ημέρας προσεύχομαι στον Κύριο να μου δίνει υπομονή, κουράγιο και δύναμη να μπορώ να αντέχω.

Όλα αυτά που μοιράζομαι μαζί σας δεν έγιναν φυσικά εν μία νυκτί, η στροφή, η μεταμόρφωση πήρε πολύ χρόνο και αρκετά πισωγυρίσματα και ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί. Όμως ο Θεός είναι υπομονετικός με αυτούς που τον ζητούν και τον θέλουν στη ζωή τους. Κι εγώ τον αναζητούσα συνεχώς, όλο αυτό το διάστημα και συνεχίζω ακόμη. Το ότι στράφηκα προς Εκείνον, έφερε μια αλυσίδα αλλαγών στη ζωή μου. Κατ' αρχάς άλλαξαν οι προτεραιότητές μου, η τετ-α-τετ αναμέτρηση με τον θάνατο το κάνει συνήθως αυτό. Τα όνειρά που είχα για καριέρα και αναγνώριση και όλα τα σχετικά, έπαψαν πια να φαντάζουν τόσο εντυπωσιακά. Έβλεπα τη ματαιότητα σε πολλά πράγματα που άρχισαν να μην έχουν σημασία πια για μένα, όταν πριν από κάποιον καιρό ήταν πρώτα πρώτα στις λίστες προτεραιοτήτων μου.

Έπαψα να αντιστέκομαι στον λύκο, αντ' αυτού, άρχισα να στρέφομαι στον εαυτό μου και τι πρέπει να κάνω για να τον προστατέψω από αυτή την απαίσια ασθένεια. Οι δυνάμεις μου δεν έπρεπε να σπαταλούνται πλέον αλόγιστα, η ενέργειά μου, όση μου είχε απομείνει, έπρεπε να προστατευτεί. Ήταν θέμα επιβίωσης και καλύτερης ποιότητας ζωής. 

Δεν είναι μόνο τα φάρμακα. Δεν είναι μόνο οι γιατροί. Κάποιες φορές καλούμαστε να γίνουμε γιατροί του εαυτού μας. Γιατί μόνο εμείς ξέρουμε τι συμβαίνει στο σώμα μας, πώς αντιδράει, πώς ανταποκρίνεται, τι χρειάζεται για να γιάνει. Προσωπικά, τη γιατρειά μου πνευματικά την βρήκα στον Χριστό. Όλη αυτή η περιπέτεια με έκανε να ανοίξω τα μάτια μου, να κατανοήσω καλύτερα τον εαυτό μου, και να επιδιώξω την συμφιλίωση μαζί του και την ειρήνη με τον Δημιουργό μου.  

Ξέρω ότι ο λύκος θα συνεχίσει να κάνει τα δικά του, αλλά πλέον έχω τον Θεό σύμμαχο στις μάχες μου, δεν είμαι μόνη μου. Η ασθένειά μου με έκανε πιο δυνατή, πιο σοφή. Με έμαθε να ελίσσομαι, να προσαρμόζομαι, να προστατεύομαι, να μάχομαι, και αυτό το χρωστάω στον Κύριό μου Ιησού Χριστό. Στις πιο σκοτεινές μου ώρες είναι εκεί, δάσκαλος, φίλος, αδελφός. Εκείνος με βοήθησε να υπερβώ τον εαυτό μου προκειμένου να τον ανακαλύψω και να τον μάθω από την αρχή, να αντλήσω από τον Κύριο δύναμη και κουράγιο και υπομονή και ελπίδα, και να φτάσω να λέω σήμερα ότι κανένας λύκος και καμία δοκιμασία και κανένας θάνατος δεν μπορεί να υποσκελίσει την πίστη μου σ' Εκείνον που με έσωσε και στον οποίο γνωρίζω καλά ότι Του χρωστάω τα πάντα. Αμήν.

Με αγάπη,

Εύα 💗

-------

Η φωτό είναι από το internet, την βρήκα εδώ.

Παρίσι, Ολυμπιακοί Αγώνες 2024

Περιμέναμε πώς και πώς να παρακολουθήσουμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην πόλη του φωτός. Όλοι είμασταν κολλημένοι στους δέκτες να θαυμάσουμε την τελετή έναρξης. Ήθελα να δω πόσο πιο πολύ θα μας ξεπερνούσαν μετά την δική μας διοργάνωση του 2004, τότε που γκρινιάζαμε ότι ξοδέψαμε χρήμα που δεν χρειαζόταν. Και, ω, τι απογοήτευση! Ω, τι θλίψη! Τι ντροπή! Δεν πίστευα αυτό που έβλεπαν τα μάτια μου. Σίγουρα μιλάμε για το Παρίσι; Για τη Γαλλία; Την χώρα της κουλτούρας, του πολιτισμού, του ωραίου, τη χώρα του μεγαλείου και της ομορφιάς, της ελευθερίας, της αδελφοσύνης;

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά, εγώ έμεινα με το σαγόνι πεσμένο στο έδαφος. Ανήκουστα πράγματα συνέβησαν αυτό το βράδυ. Όλη η ατζέντα της ανωμαλίας - συγγνώμη, της "διαφορετικότητας" - όλη η σατανολατρεία, όλη η ύβρις πάνω σε κάθε τι το αθλητικό, την πανανθρώπινη ιδέα του αθλητισμού, της άμιλλας, της αδελφοσύνης, όλα είχαν πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων. Κάθε αξία, κάθε τι το ανώτερο, το φυσικό, το άριστο, όλα παραγκωνίστηκαν σε έναν σκοτεινό βωμό με σκοτεινή ατζέντα που μόνο ελευθερία δεν θέλησε να προβάλει. Το μόνο που προβλήθηκε τελικά ήταν πώς θα κάνουν τα πάντα να καπελλώσουν το φυσιολογικό για χάρη του ανώμαλου, πώς το ανώμαλο πρέπει να επιβληθεί παγκοσμίως ως η νέα νόρμα και πώς το φυσιολογικό πρέπει να κλειστεί σε ένα ντουλάπι και αλοίμονο σε όποιον τολμήσει να αντικρούσει τη νέα αυτή νόρμα του έτσι θέλω, γιατί έτσι το θέλω και αυτό θα κάνω, γιατί μπορώ.

Δεν σεβάστηκαν τίποτα, ένα ξεδιάντροπο πανηγύρι με ζόμπι χορούς, λες και οι χορευτές ήταν σεληνιασμένοι; δαιμονισμένοι; μαστουρωμένοι; δεν μπορώ να πω. Μία Βαβυλώνα ακολασίας, ένα freak show χωρίς καμία αιδώ ή αίσθηση του μέτρου, μία φρικαλέα γιορτή στο βωμό του Σατανά με όλα τα σατανιστικά σύμβολα να εκτείθενται σε κοινή θέα πάνω στην πασαρέλα των Σοδόμων και Γομόρρων. Ναι, σατανιστές είδα εκεί πάνω σε σατανιστικές τελετές, σε αυτά τα θλιβερά καΐκια να πλέουν συνωστισμένα σε έναν βρώμικο Σηκουάνα, να χλευάζουν τον Χριστιανισμό με μια ανεκδιήγητη απομίμηση του Μυστικού Δείπνου, να προκαλούν τους Χριστιανούς ανά την υφήλιο, επιβάλλοντας την ατζέντα του ουράνιου τόξου, που και αυτό το σύμβολο το καπηλεύτηκαν αυτόβουλα και προκλητικά, προκειμένου να χλευάσουν και πάλι την διαθήκη σωτηρίας του Θεού προς τον άνθρωπο. 

Δεν μιλάμε για άθεους πλέον, μιλάμε καθαρά για αντίχριστους, πιο ξεκάθαρο δεν θα μπορούσαν να το έχουν κάνει. Γιατί κανένας δεν χλευάζει τον βουδισμό; Γιατί κανένας δεν διακωμωδεί τον ινδουισμό; Γιατί κανένας δεν τολμάει να εκθέσει τον ισλαμισμό; Θα σας πω γιατί. Γιατί αν τολμούσαν να το κάνουν δεν θα υπήρχε Παρίσι σήμερα. Γιατί κοροϊδεύουν αυτό που φοβούνται. Κι αυτό που φοβούνται δεν είναι ο Μωάμεθ ή ο Βούδας και δεν ξέρω εγώ και τι άλλο. Είναι ο Χριστός.

Έχουμε κλείσει τα μάτια μας μπροστά σε αυτό που συμβαίνει. Γιατί τόσος φόβος; Ποιον φοβάστε; Γιατί φοβάστε να μιλήσετε; Να υπερασπιστείτε τις αξίες σας; Πού είναι η ανδρεία σας; Πού είναι η τιμή σας; Πώς επιτρέπετε να προσβάλουν την ταυτότητα, την αξιοπρέπειά σας; Πού είναι η πίστη σας, να πάρει η ευχή; Όλα μόδα είναι για σας; Όλα πιστεύετε ότι είναι αθώα; Αν δεν μιλήσετε τώρα που το πράγμα ξεφεύγει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, τι θα έχει απομείνει να σωθεί για τα παιδιά σας και τα εγγόνια σας; για τον εαυτό σας τον ίδιο; Και βάζω κι εμένα μέσα, βέβαια. Γιατί όλοι μας κλείνουμε τα μάτια σε αυτό που συμβαίνει.

Ντροπή και αίσχος που τέτοια έκτρωπα διαδραμματίζονται σε μία κατά βάθος χριστιανική χώρα. Αν είχαν πράξει τέτοια αίσχη σε βάρος του μουσουλμανισμού, το Παρίσι θα είχε γίνει στάχτη μέσα σε μια νύχτα. Όμως εμείς είμαστε χριστιανοί. Δεν πρεσβεύουμε την βία, αλλά την αγάπη, την συγχώρεση, την ανεκτικότητα στο διαφορετικό. Όμως, μη βλασφημείς τα θεία, γιατί μπροστά σου θα το βρεις. Για το καλό σου το λέω. Είναι θείος νόμος, όταν γυρίζεις την πλάτη στον Θεό, δεν πρόκειται να γλιτώσεις από τη θεία δίκη. Η δικαιοσύνη θα έρθει και θα σε βρει και τότε δεν θα υπάρξει καμία λύτρωση και καμία σωτηρία για σένα. Γιατί για σένα, θα είναι αργά.

Μετά το σοκ που είδαν τα μάτια μου, πλέον δεν έχω μέσα στο μυαλό μου καμία αμφιβολία. Οι προφητείες της Αγίας Γραφής, των προφητών και των αγίων μας επαληθεύονται κατά γράμμα, τα έσχατα είναι εδώ, τα ζούμε, τα βλέπουμε με τα μάτια μας. Ο Χριστός μας είχε προειδοποιήσει, προκειμένου να φυλαχτούμε από το κακό που έρχεται. Και το κακό αυτό είναι το αποτέλεσμα της δικής μας αποστασίας, του γυρίσαμε την πλάτη, βουλιάξαμε στις ηδονές, στην αμαρτία. Θεός και αμαρτία δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Και όπου λείπει ο Θεός, ο διάβολος κάνει πάρτι. 

Λίγος χρόνος έχει απομείνει για μετάνοια. Προσευχηθείτε να σας στείλει ο Θεός φως να ανοίξουν τα μάτια σας. Μην πέφτετε στις παγίδες του σκοτεινού. Είναι ψεύτης, σε αποπροσανατολίζει, σε παγιδεύει, σε ασχημαίνει, σε αγχώνει, σε καταθλίβει, σε ρίχνει στην απόγνωση, στις ουσίες ώστε να μην έχεις διαύγεια νου, σε μπερδεύει ώστε να απωλέσεις τον εαυτό σου, που είναι Θεός κατ' εικόνα, και την έχεις αμαυρώσει. Ο άνθρωπος είναι όμορφος από τη φύση του και γνωρίζει την ταυτότητά του όταν είναι με τον Θεό. Τατουάζ και χαλκάδες στη μύτη μόνο οι αιχμάλωτοι και οι δούλοι είχαν πάνω τους, είχαν σφραγιστεί από τον ιδιοκτήτη ή τον κατακτητή τους. Αυτό θέλετε να είστε; Αιχμάλωτοι του σατανά; Πιστεύετε ότι θα σας την χαρίσει με όλα αυτά που σας τάζει; Δεν διαβάζετε τι λέει εκεί μέσα ο Λόγος του Θεού; Δεν θα σταματήσει να σας δελεάζει μέχρι να σας βάλει τον χαλκά πρώτα και μετά να σας διαλύσει. Μισεί τον άνθρωπο, το μόνο που θέλει είναι να αφανίσει κάθε τι το ανθρώπινο που κουβαλάει φως Θεού. Άνθρωπε, το μόνο που θέλει είναι να σε καταστρέψει, δεν το βλέπεις; Σωτηρία μόνο από τον Θεό θα βρεις. Και Θεό θα βρεις μόνο μέσω Ιησού Χριστού, γιατί Αυτός δεν δείχνει τον δρόμο, είναι ο δρόμος και γιατί Αυτός δεν λέει αλήθεια, είναι η αλήθεια. Η μόνη αλήθεια που δεν είναι μπερδεμένη με πλάνη. Μετανόησε και γύρνα πίσω, ο χρόνος που έχει απομείνει δεν είναι πολύς.

Όλα προχωρούν βάσει σχεδίου. Ανοίξτε τα μάτια σας, αγρυπνείτε. Φυλάξτε την καρδιά σας, την ψυχή σας ως κόρη οφθαλμού, ως πολύτιμο μαργαριτάρι, γιατί ο πονηρός έχει βαλθεί να σας την αρπάξει, χωρίς να σας ζητήσει την άδεια. Δεν θα σταματήσει μέχρι η ψυχή σας να γίνει τόσο σκοτεινή που ούτε τον εαυτό σας δεν θα μπορείτε να αναγνωρίζετε πια, είναι πολλοί εκείνοι που βρίσκονται σε αυτό το στάδιο, κυκλοφορούν δίπλα μας, ανάμεσά μας, νεκρά κορμιά χωρίς ψυχή. 

Προσευχηθείτε ο Θεός να σας δώσει διάκριση. Το να λες ότι είσαι χριστιανός στο όνομα, πλέον δεν φτάνει. Ήρθε ο καιρός ο τίτλος αυτός να αποκτήσει και ουσία. Είναι ομολογία πλέον να μιλάμε για Χριστό, να φοράμε τον σταυρό στον λαιμό μας. Ακόμα κι αυτό τους δαιμονίζει. Αν δεν παλέψουμε για τον Χριστό θα μας καταπιεί το σκοτάδι. Εμείς είμαστε το φως του κόσμου. Εμείς, οι χριστιανοί. Εμείς είμαστε το αλάτι. Χωρίς Χριστό είμαστε χαμένοι από χέρι. 

Δεν θέλω να προσυλητίσω κανέναν, αλλά εδώ που έχουμε φτάσει, είναι πλέον ζήτημα ζωής και θανάτου. Αιώνιας ζωής και αιώνιου θανάτου. Και τα περιθώρια για παιχνίδια έχουν στενέψει. Μάθετε ποιος είναι ο Θεός που λατρεύετε, μελετήστε τον. Μας τα έχει δώσει όλα για να ξεφύγουμε από τον όλεθρο και να σωθούμε. Μας έδωσε τον εαυτό του για μας. Έχυσε το αίμα του πάνω στον σταυρό. Δέχτηκε βασανιστήρια, χλευάστηκε, χτυπήθηκε, μαρτύρησε. Ποιος άλλος "θεός" έχει θυσιάσει το οτιδήποτε για σας; Ποιος; Βρέστε μου έναν. Μόνο ο Χριστός τα έκανε αυτά. Αναρωτηθείτε γιατί και κάντε τις συγκρίσεις σας.

Δεν βάζω καμία φωτογραφία των Ολυμπιακών Αγώνων του 2024 από το φετινό Παρίσι, γιατί θα μου μαγαρίσουν το blog. Ένα μαύρο σκοτάδι έπνιξε την πόλη του φωτός φέτος, μου είναι αδιανόητο να φανταστώ ότι προετοιμάζονταν επτά χρόνια για να παρουσιάσουν αυτό που είδαν τα μάτια μας. Είναι πολλές οι εταιρείες που έχουν αποσύρει τις χορηγίες τους λόγω βλασφημίας και χλευασμού απέναντι στον Χριστό και τους χριστιανούς ανά τη γη. Πολλοί είναι και εκείνοι που μποϋκοτάρουν την όλη διοργάνωση. Τουλάχιστον εκείνοι κάνουν κάτι ως αντίδραση. Εγώ δεν έχω ούτε τη δύναμη, ούτε την επιρροή, ούτε τα χρήματα να προβώ σε δραστικές ενέργειες. Μπορώ όμως να μποϋκοτάρω με τον τρόπο μου ως άτομο και να μιλήσω ξεκάθαρα για όλα αυτά που οι επίσημοι φοβούνται να κατονομάσουν, μήπως και σωθεί καμιά ψυχή. Γιατί ακόμα και μία φωνή, όταν είναι εκ Χριστού, έχει τη σημασία της.

Την φωτογραφία την έβγαλα πριν από αρκετά χρόνια σε ταξίδι μου στη Γαλλία, τότε που την θαύμαζα. Είναι οι Βερσαλλίες και την έχω παραποιήσει αρκετά για τον συμβολισμό του πράγματος.

Αυτά και ο Θεός βοηθός.

Με αγάπη,

Εύα 💗