Όταν πρωτοεγκατασταθήκαμε στο αγρόκτημα που ζούμε πλέον εδώ και πέντε χρόνια, η περιοχή ήταν σχεδόν άγνωστη για μας. Έτσι, σε κάθε ευκαιρία, μπαίναμε στο αυτοκίνητο ο άνδρας μου κι εγώ και σεργιανίζαμε στα πέριξ για να εξοικειωθούμε με το καινούργιο περιβάλλον που θα μας φιλοξενούσε από εδώ και στο εξής. Σε μία από αυτές τις βόλτες μας, λίγα μόλις χιλιόμετρα από το σπίτι, συναντήσαμε το μοναστήρι της Αγίας Σκέπης, ένα λιτό μπεζ κτήριο με τα αψιδωτά παράθυρα στην πρόσοψη και μια μεγάλη μαρμάρινη κλίμακα στην κεντρική είσοδο. Τριγύρω η γη επικλινής και χέρσα. Το μοναστήρι έδειχνε έρημο και κλειστό. Όπως διάβασα στην πινακίδα του φράχτη, επρόκειτο για μετόχι που ανήκει στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους.
Δεν ξαναπέρασα από εκεί, δεν είναι μια διαδρομή που εξυπηρετεί στις καθημερινές μας διαδρομές. Πριν από μερικές μέρες όμως, μου ήρθε μήνυμα από τα κορίτσια της κατήχησης ότι, όχι μόνο το μοναστήρι είναι σε πλήρη λειτουργία, αλλά ετοιμαζόταν να φιλοξενήσει ένα από τα πιο σπουδαία ιερά κειμήλια ολόκληρης της χριστιανοσύνης: ένα πολύτιμο τμήμα του Τιμίου Σταυρού πάνω στον οποίο σταυρώθηκε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και το οποίο φυλάσσεται ευλαβικά στο Άγιο Όρος, στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου.
Τα συναισθήματά μου δυνατά και ανάμεικτα. Χαρά, συγκίνηση, αλλά και υπέρμετρη ταπείνωση και συντριβή. Αισθανόμουν τόσο ανάξια, που, αντί να πηγαίνουμε εμείς προς Εκείνον, έρχεται Εκείνος σε μας... Μου ήταν ασύλληπτο ότι συνέβαινε αυτό το θαυμαστό γεγονός δίπλα στη γειτονιά μου, τόσο κοντά στο σπίτι μου.
Δεν μπορώ να περιγράψω το μέγεθος της συγκίνησης όταν στάθηκα μπροστά στο ανεκτίμητο κειμήλιο για να προσκυνήσω το Τίμιο Ξύλο. Η συνειδητοποίηση ότι επάνω σε αυτόν τον Σταυρό ο Χριστός δέχτηκε όλη την αγριότητα των ανθρώπων που δεν μπορούσαν να καταλάβουν, να κατανοήσουν ποιον είχαν μπροστά τους, τον Μέγα Βασιλέα, τον Σωτήρα μας, τον Σωτήρα μου. Χριστέ μου, ελέησέ με την ανάξια δούλη Σου, αξίωσέ με με την ατέλειωτη, την απέραντη αγάπη Σου προς εμάς. Χριστέ μου, δεν αξίζω την τόση αγάπη Σου. Συγχώρεσέ με. Συγχώρεσέ μας, Κύριε, για όλα όσα υπέμεινες και υπομένεις για εμάς, που μας ανέχεσαι, μας καταδέχεσαι, μας συγχωρείς, μας αγαπάς και συνεχίζεις να μας δείχνεις την οδό της σωτηρίας. Πόση αναξιότητα, Χριστέ μου. Δεν σου αξίζουμε.
Να, αυτά σκεφτόμουν προσπαθώντας με υπερπροσπάθεια να συγκρατήσω τα δάκρυά μου από τη συγκίνηση και τη συντριβή, μπροστά στον κόσμο που είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται, αυτά κατάφερα και τα φύλαξα για τον δρόμο της επιστροφής.
Ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει κι ένα δροσερό αεράκι μου δρόσισε τα μάγουλα που έκαιγαν από την ένταση που ένιωθα μέσα μου. Σύντομα το μοναστηράκι της Αγίας Σκέπης γέμισε ασφυκτικά από κόσμο. Είχα προτιμήσει να το επισκεφτώ σε ουδέτερη ώρα, γιατί ο πολύς κόσμος γενικά με εξαντλεί και με εξουθενώνει. Σε λίγο θα ξεκινούσαν οι Χαιρετισμοί στην Παναγία. Περιδιάβηκα τους χώρους του μοναστηριού μέσα αλλά και τριγύρω στον περιβάλλοντα χώρο. Ήταν εμφανές ότι οι τρεις μοναχοί που μονάζουν πλέον εδώ, είχαν δώσει το καλύτερό τους, μετατρέποντας το πάλαι ποτέ έρημο και εγκαταλελειμένο μοναστηράκι σε μια κυψέλη πνευματικότητας που έσφυζε από ομορφιά, γαλήνη και ζωή.
Αφού έκανα μια τελευταία περιήγηση, επέστρεψα ξανά μπροστά στο Τίμιο Ξύλο και προσκύνησα για μία τελευταία φορά, προτού φύγει μακριά μου. Σ' ευχαριστώ, Ιησού Χριστέ, που δεν ξεχνάς τα πρόβατά Σου. Σ' ευχαριστώ που ήρθες, που καταδέχτηκες να έρθεις να με επισκεφτείς. Στον Άγιό σου Σταυρό σκύβω ευλαβικά και προσκυνώ τη μεγάλη σου δόξα. Στα πόδια Σου καταθέτω όλα μου τα άγχη και τους προβληματισμούς, όπως κάνω χρόνια τώρα. Σε Σένα, ω, Κύριε, ακουμπώ τα πάθη, τους πειρασμούς, τις ατέλειες, τις αδυναμίες, τις αμαρτίες μου. Από Σένα, Χριστέ μου, αντλώ δύναμη και υπομονή και ελπίδα για να μπορώ να αντέχω τις καθημερινές δυσκολίες που έρχονται στο διάβα μου. Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ, στην Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου, αλλά και μέσα στην καρδιά μου. Σ' αυτή την ταπεινή καρδιά που κοντεύει να σπάσει από την αγάπη Σου για μένα και για όλους τους πιστούς που Σε τιμούν και Σε λατρεύουν και προσκυνούν την Θεία Σου Χάρη και το Άγιο Όνομά Σου. Μην μας αφήνεις, Κύριε. Μη μας εγκαταλείπεις. Γιατί Συ Άγιος, Συ Κύριος, Ιησούς Χριστός, Κύριος των Κυρίων και Βασιλεύς των Βασιλέων. Εις τους αιώνας των αιώνων.
Για πάντα και για πάντα.
Αμήν.
