1.4.25

Πλάνο αντιγραφής Απριλίου - Αγιότητα

"Καθαγιασμός, αγιασμός, αγιότητα, τι πελώρια εκφοβιστική λέξη, με κάποιου είδους θρησκευτικό νόημα, σωστά; Αλλά τι σημαίνει πραγματικά; Για να δούμε: "διαχωρίζομαι για έναν ιερό σκοπό" ή "γίνομαι άγιος" (όπως ο Θεός, γινόμαστε μιμητές του) ή "απελευθερώνομαι από την αμαρτία". 

Όλες αυτές οι ερμηνείες μοιάζουν πάρα πολύ σημαντικές περιγραφές, σωστά; Έχει να κάνει με το εάν είμαστε ικανοί να πάμε στον Παράδεισο ή όχι. 

Έτσι, προφανώς, είναι ζωτικό να κατανοήσουμε την διαδικασία του καθαγιασμού, της αγιότητας. Και είναι καλό που πρόκειται να το διερευνήσουμε πιο πολύ σε βάθος αυτό τον μήνα με το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής Απριλίου."

(Ελεύθερη μετάφραση της γράφουσας από το εισαγωγικό κείμενο της ιστοσελίδας από όπου ανέσυρα το πλάνο για τον μήνα Απρίλιο.)

****** 

Καθαγιασμός, λοιπόν, ή αγιότητα, ή αγιοποίηση ή εξαγνισμός. Κάτι αμαρτωλό, δηλαδή, το κάνω άγιο. Κάτι ατελές, το διορθώνω και το τελειοποιώ. Κάτι βρώμικο, το καθάρω, κάτι βέβηλο ή κοσμικό το απομακρύνω ή το καταδικάζω, ώστε αυτό το κάτι να εξαγιαστεί και να πλησιάσει στα δεδομένα του Θεού. 

Τι μπορούμε να καθαρίσουμε, επομένως, ώστε να καθαγιαστεί; Τον εαυτό μας, το σώμα μας, την καρδιά μας, τα λόγια μας, τις σκέψεις μας, τους σκοπούς μας, τα εναύσματά μας, τα πάθη και τους πειρασμούς μας, τις πληγές και τις αδυναμίες μας, το πώς βλέπουμε τα πράγματα γύρω μας, το πώς φερόμαστε απέναντι στους ανθρώπους, στα ζώα, στη φύση, στο σπίτι ή τη δουλειά μας, στον Θεό, αλλά και σε εμάς τους ίδιους.

Για όλα αυτά, όταν είμαστε Χριστιανοί και πιστεύουμε στον Θεό με ενσυναίσθηση, χρειαζόμαστε την χάρη του Θεού και τον θείο Λόγο Του να μας ανοίξουν τον δρόμο. Οι new age αντιλήψεις θέλουν τον άνθρωπο κυρίαρχο του κόσμου και του εαυτού του, αυτόνομο, ανεξάρτητο, μόνος του να νικάει τις νίκες του και μόνος του να φτάνει στο ποθούμενο (επιτυχία, δόξα, χρήματα κτλ.), αρκεί να εστιάσει στο αποτέλεσμα (vision boards, mantras, confirmations κτλ.) και το σύμπαν να συνομωτήσει υπέρ του για να του το δώσει. 

Εμείς οι Χριστιανοί δεν έχουμε αυτή την αφετηρία, χρειαζόμαστε Χριστό. Χωρίς Χριστό ο άνθρωπος ού δύναται ποιείν ουδέν, που θα πει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε βήμα από μόνοι μας, γιατί είμαστε έκπτωτοι που ζούμε σε έναν έκπτωτο και σκοτεινό κόσμο. Είναι σα να ισορροπούμε πάνω σε σκοινί με τα μάτια κλειστά. Ο new ager εμπιστεύεται τον εαυτό του, εμείς εμπιστευόμαστε τον Κύριο, για να μας φωτίσει τον δρόμο, τα βήματά μας, και να μην στραβοπατήσουμε και απωλεσθούμε στην άβυσσο. Εμπιστευόμαστε την ψυχή μας σε Εκείνον με τη ζωή μας. Γιατί από τα δύο, ψυχή και ζωή, για τον Χριστιανό αυτό που υπερέχει και κυριαρχεί είναι το πρώτο, η ψυχή του, που είναι αιώνια, και όχι η ζωή του, που έχει ημερομηνία λήξης.  

Η μεταστροφή προς μια ζωή αγιότερη δεν επιτυγχάνεται, εννοείται, από τη μία μέρα στην άλλη. Προϋποθέτει χρόνο, κόπο και αγώνα, σωματικό και πνευματικό. Είναι μία διαδικασία, ένα οδοιπορικό, ένα ταξίδι από το προσωρινό στο αιώνιο, από το φθαρτό στο άφθαρτο, από την αμαρτία στην αγιότητα, από το γήινο στο ουράνιο. Αυτό το πλάνο ρίχνει ένα φως σαν οδηγός και σαν παράδειγμα για το πώς μπορούμε να διάγουμε μια ζωή άγια, μέσα από τα Ευαγγέλια και την Αγία Γραφή, βασιζόμενοι στον Λόγο του Θεού, φτάνει να το θελήσουμε.

-----

Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής το εντόπισα εδώ. Μπορείτε να βρείτε πολλά περισσότερα εδάφια σχετικά με την αγιότητα στις παραπομπές του κάθε εδαφίου του πλάνου, οι οποίες αναγράφονται στο τέλος της κάθε σελίδας. Είναι ιδιαίτερα χρήσιμες αν θέλει κάποιος να εντρυφήσει περισσότερο μέσα στον Λόγο του Θεού, όχι μόνο για αυτό το πλάνο, αλλά και γενικότερα. Είναι αυτό που λέει κάπου μέσα στην Αγία Γραφή "διδακτοί Θεού". Μαθαίνουμε τον Λόγο μέσα από τον Λόγο. Ο Λόγος δηλαδή διδάσκει Λόγο για να διδαχθούμε όλοι εμείς.

-----

Καλό μήνα Απρίλιο, φίλοι μου.

Με αγάπη,

Εύα 💗

29.3.25

Υποδοχή Τιμίου Ξύλου στη γειτονιά μου

Όταν πρωτοεγκατασταθήκαμε στο αγρόκτημα που ζούμε πλέον εδώ και πέντε χρόνια, η περιοχή ήταν σχεδόν άγνωστη για μας. Έτσι, σε κάθε ευκαιρία, μπαίναμε στο αυτοκίνητο ο άνδρας μου κι εγώ και σεργιανίζαμε στα πέριξ για να εξοικειωθούμε με το καινούργιο περιβάλλον που θα μας φιλοξενούσε από εδώ και στο εξής. Σε μία από αυτές τις βόλτες μας, λίγα μόλις χιλιόμετρα από το σπίτι, συναντήσαμε το μοναστήρι της Αγίας Σκέπης, ένα λιτό μπεζ κτήριο με τα αψιδωτά παράθυρα στην πρόσοψη και μια μεγάλη μαρμάρινη κλίμακα στην κεντρική είσοδο. Τριγύρω η γη επικλινής και χέρσα. Το μοναστήρι έδειχνε έρημο και κλειστό. Όπως διάβασα στην πινακίδα του φράχτη, επρόκειτο για μετόχι που ανήκει στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους.

Δεν ξαναπέρασα από εκεί, δεν είναι μια διαδρομή που εξυπηρετεί στις καθημερινές μας διαδρομές. Πριν από μερικές μέρες όμως, μου ήρθε μήνυμα από τα κορίτσια της κατήχησης ότι, όχι μόνο το μοναστήρι είναι σε πλήρη λειτουργία, αλλά ετοιμαζόταν να φιλοξενήσει ένα από τα πιο σπουδαία ιερά κειμήλια ολόκληρης της χριστιανοσύνης: ένα πολύτιμο τμήμα του Τιμίου Σταυρού πάνω στον οποίο σταυρώθηκε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και το οποίο φυλάσσεται ευλαβικά στο Άγιο Όρος, στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου.

Τα συναισθήματά μου δυνατά και ανάμεικτα. Χαρά, συγκίνηση, αλλά και υπέρμετρη ταπείνωση και συντριβή. Αισθανόμουν τόσο ανάξια, που, αντί να πηγαίνουμε εμείς προς Εκείνον, έρχεται Εκείνος σε μας... Μου ήταν ασύλληπτο ότι συνέβαινε αυτό το θαυμαστό γεγονός δίπλα στη γειτονιά μου, τόσο κοντά στο σπίτι μου.

Δεν μπορώ να περιγράψω το μέγεθος της συγκίνησης όταν στάθηκα μπροστά στο ανεκτίμητο κειμήλιο για να προσκυνήσω το Τίμιο Ξύλο. Η συνειδητοποίηση ότι επάνω σε αυτόν τον Σταυρό ο Χριστός δέχτηκε όλη την αγριότητα των ανθρώπων που δεν μπορούσαν να καταλάβουν, να κατανοήσουν ποιον είχαν μπροστά τους, τον Μέγα Βασιλέα, τον Σωτήρα μας, τον Σωτήρα μου. Χριστέ μου, ελέησέ με την ανάξια δούλη Σου, αξίωσέ με με την ατέλειωτη, την απέραντη αγάπη Σου προς εμάς. Χριστέ μου, δεν αξίζω την τόση αγάπη Σου. Συγχώρεσέ με. Συγχώρεσέ μας, Κύριε, για όλα όσα υπέμεινες και υπομένεις για εμάς, που μας ανέχεσαι, μας καταδέχεσαι, μας συγχωρείς, μας αγαπάς και συνεχίζεις να μας δείχνεις την οδό της σωτηρίας. Πόση αναξιότητα, Χριστέ μου. Δεν σου αξίζουμε.

Να, αυτά σκεφτόμουν προσπαθώντας με υπερπροσπάθεια να συγκρατήσω τα δάκρυά μου από τη συγκίνηση και τη συντριβή, μπροστά στον κόσμο που είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται, αυτά κατάφερα και τα φύλαξα για τον δρόμο της επιστροφής.

Ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει κι ένα δροσερό αεράκι μου δρόσισε τα μάγουλα που έκαιγαν από την ένταση που ένιωθα μέσα μου. Σύντομα το μοναστηράκι της Αγίας Σκέπης γέμισε ασφυκτικά από κόσμο. Είχα προτιμήσει να το επισκεφτώ σε ουδέτερη ώρα, γιατί ο πολύς κόσμος γενικά με εξαντλεί και με εξουθενώνει. Σε λίγο θα ξεκινούσαν οι Χαιρετισμοί στην Παναγία. Περιδιάβηκα τους χώρους του μοναστηριού μέσα αλλά και τριγύρω στον περιβάλλοντα χώρο. Ήταν εμφανές ότι οι τρεις μοναχοί που μονάζουν πλέον εδώ, είχαν δώσει το καλύτερό τους, μετατρέποντας το πάλαι ποτέ έρημο και εγκαταλελειμένο μοναστηράκι σε μια κυψέλη πνευματικότητας που έσφυζε από ομορφιά, γαλήνη και ζωή.   

Αφού έκανα μια τελευταία περιήγηση, επέστρεψα ξανά μπροστά στο Τίμιο Ξύλο και προσκύνησα για μία τελευταία φορά, προτού φύγει μακριά μου. Σ' ευχαριστώ, Ιησού Χριστέ, που δεν ξεχνάς τα πρόβατά Σου. Σ' ευχαριστώ που ήρθες, που καταδέχτηκες να έρθεις να με επισκεφτείς. Στον Άγιό σου Σταυρό σκύβω ευλαβικά και προσκυνώ τη μεγάλη σου δόξα. Στα πόδια Σου καταθέτω όλα μου τα άγχη και τους προβληματισμούς, όπως κάνω χρόνια τώρα. Σε Σένα, ω, Κύριε, ακουμπώ τα πάθη, τους πειρασμούς, τις ατέλειες, τις αδυναμίες, τις αμαρτίες μου. Από Σένα, Χριστέ μου, αντλώ δύναμη και υπομονή και ελπίδα για να μπορώ να αντέχω τις καθημερινές δυσκολίες που έρχονται στο διάβα μου. Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ, στην Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου, αλλά και μέσα στην καρδιά μου. Σ' αυτή την ταπεινή καρδιά που κοντεύει να σπάσει από την αγάπη Σου για μένα και για όλους τους πιστούς που Σε τιμούν και Σε λατρεύουν και προσκυνούν την Θεία Σου Χάρη και το Άγιο Όνομά Σου. Μην μας αφήνεις, Κύριε. Μη μας εγκαταλείπεις. Γιατί Συ Άγιος, Συ Κύριος, Ιησούς Χριστός, Κύριος των Κυρίων και Βασιλεύς των Βασιλέων. Εις τους αιώνας των αιώνων. 

Για πάντα και για πάντα. 

Αμήν.



Με αγάπη,

Εύα 💗

23.3.25

Μπανανούλες από τον κήπο μας!

Δεν ήξερα ότι η μπανανιά μόλις βγάλει τους καρπούς της για πρώτη της φορά μαραίνεται και πεθαίνει. Τη θέση της "μαμάς" μπανανιάς έρχονται να αντικαταστήσουν τα παραρίζια της, τα οποία με τη σειρά τους θα μεγαλώσουν για να γίνουν καινούργιες μπανανιές και να συνεχιστεί έτσι ο κύκλος ζωής - θανάτου - ζωής των όμορφων αυτών εξωτικών φυτών.

Χάρηκα τόσο πολύ όταν είδα το δικό μας τσαμπί γεμάτο μπανανάκια έτοιμα για βρώση. Ήταν η πρώτη φορά που η μπανανιά μας έβγαζε καρπούς. Τι έκπληξη! Τι ομορφιά στην εμφάνιση και τι νοστιμιά να τις γεύεσαι! Σε τίποτα δεν υστερούσαν από τις κανονικές μπανάνες του εμπορίου, μόνο που οι δικές μας ήταν μινιατούρες, κάθε μπανανούλα και μπουκιά. 

Πόσο στενοχωρήθηκα όταν έμαθα τη μοίρα της σκληρής πραγματικότητας της φύσης της. Γιατί η μπανανιά μας είχε βρει τον χώρο της, της άρεσε πολύ εκεί που την είχαμε φυτέψει, είχε βρει τις ιδανικές συνθήκες και μεγάλωνε και ομόρφαινε καθημερινά. 

Απολαύσαμε τις κουκλίστικες μπανανίτσες γεμάτοι ενθουσιασμό και χαρά, γιατί άλλο πράγμα είναι να τρως κάτι δικό σου από τον κήπο σου, έχει άλλη χάρη και άλλη νοστιμάδα. Όσο οι μέρες περνούσαν και οι μπανάνες ωρίμαζαν, αποφάσισα να μη τις αφήσω να πάνε χαμένες. Έτσι, ανέσυρα από τα κιτάπια μου μια παλιά συνταγή, και ξεκίνησα να φτιάχνω το banana bread που μου ζήτησε ο γιος μου. Βγήκε πολύ νόστιμο, μέχρι το βράδυ είχε σχεδόν εξαφανιστεί!

Δεν είχα φυλάξει το σάιτ, την είχα βρει κάπου στο διαδίκτυο, αλλά μπορώ να μεταφέρω εδώ τη συνταγή για όποιον ενδιαφέρεται να τη φτιάξει. 


Συνταγή για banana bread (κοινώς, μπανανόψωμο, πιο πολύ μοιάζει με μπανανο-κέικ):

Πριν ξεκινήσουμε τη διαδικασία προθερμαίνουμε τον φούρνο μας στους 180ο Κελσίου, αντίσταση πάνω - κάτω και σχάρα στην κάτω θέση.

Θα χρειαστούμε:

-  3 ώριμες μπανάνες εμπορίου (εγώ χρησιμοποίησα για κάθε μπανάνα κανονική 4 δικές μου μινιατούρες, άρα 12 μίνι μπανανούλες από τη μπανανιά μας)

Τις λιώνουμε με πιρούνι μέσα σε ένα μπολ μέχρι να ομογενοποιηθούν και μετά προσθέτουμε:

-  3/4 της κούπας ζάχαρη

-  1 μεγάλο αυγό (από τις κότες μας)

-  1/3 της κούπας λάδι (που βγάλαμε φέτος από τις ελιές μας)

και τα ανακατεύουμε όλα μαζί καλά με το πιρούνι μας.

Μετά προσθέτουμε:

- 1/3 της κούπας γάλα φρέσκο και ανακατεύουμε

-  1 κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις που θα κοσκινήσουμε και θα προσθέσουμε μέσα στο μπωλ

- 1 κουτ. σούπας μαγειρική σόδα που θα ανακατέψουμε μαζί με το αλεύρι.

Κάνουμε ένα τελικό ανακάτεμα με το πιρούνι μας μέχρι να ομογενοποιηθούν όλα τα υλικά μας μαζί.

- Εγώ προαιρετικά πρόσθεσα και ένα σακουλάκι σταγόνες κουβερτούρας τις οποίες ανακάτεψα μαζί με τα υπόλοιπα υλικά.

Λάδωσα με πινέλο την εσωτερική επιφάνεια ενός μικρού πυρέξ και έβαλα το μείγμα μου στο πυρέξ. 

- Το τοποθέτησα στην κάτω σχάρα του φούρνου και το έψησα στους 180ο Κελσίου για μία ώρα. 

-  Όταν το έβγαλα από τον φούρνο, πασπάλισα με λίγη ζάχαρη άχνη για εμφάνιση πιο πολύ. Το σερβίρουμε αφού το έχουμε αφήσει πρώτα να κρυώσει πάνω σε σχάρα ή σε ξύλινη επιφάνεια κοπής.

Καλή επιτυχία και καλή σας όρεξη!

Εδώ, άλλη μια φωτογραφία του μπανανο-τσαμπιού μαζί με τα εσπεριδοειδή (πορτοκάλια, λεμόνια) που μόλις κόπηκαν από τα δέντρα:

Και άλλη μια φωτογραφία από την βερυκοκιά που έχει ντυθεί νυφούλα μέσα στον ανθό εδώ και μια εβδομάδα:

Σήμερα ήταν η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, μεγάλη γιορτή όπου τιμάται το ιερό σύμβολο της χριστιανικής πίστης. Εύχομαι ο Σταυρός του Κυρίου να ευλογεί τα βήματά μας πάντοτε!

Με αγάπη,

Εύα 💗


16.3.25

Η συναυλία του André Rieu στην Αθήνα

Ναι, ήμουν κι εγώ εκεί. Ναι, ήταν καταπληκτικά! Οι μουσικοί, η οργάνωση, τα εφέ, ο ήχος, τα κοστούμια, η ποικιλία του ρεπερτορίου, η χαρούμενη διάθεση, ο ίδιος ο μαέστρος, που μας χάρισε μια τόσο ατμοσφαιρική, εμπνευσμένη, υπέροχη, μοναδική, χαρούμενη μουσική βραδιά. 

Γιατί, παρά τα αδιάκοπα προβλήματα, παρά τους διχασμούς και τις εντάσεις, στο τέλος της ημέρας, σε αυτή την κουκκίδα του κόσμου, αυτή την γλυκειά ανοιξιάτικη βραδιά, για λίγες ώρες, αυτό που μίλησε ήταν η μουσική, η γλώσσα που μας ενώνει όλους, με έναν τρόπο ουράνιο, αυθεντικό, μαγευτικό.

Ευχαριστούμε πολύ την Johann Strauss Orchestra και τους διεθνούς φήμης σολίστες που συμμετείχαν για το άρτιο τεχνικό και καλλιτεχνικό αποτέλεσμα που μας προσφέρατε.

Ευχαριστούμε πολύ τους διοργανωτές για την άψογη διοργάνωση και το εξαίρετο αποτέλεσμα που εκπονήσατε.

Αλλά πάνω απ' όλα, ευχαριστούμε εσάς, κύριε Rieu, για την Μελίνα, τον Ζορμπά, τα παιδιά του Πειραιά, τον Χατζηδάκη, τον Θεοδωράκη, που τιμήσατε με την παρουσία και τη συμβολή σας, που σμίξατε τον δικό μας μουσικό πολιτισμό με τον δικό σας, όπως τιμήσατε και όλους εμάς που συναντηθήκαμε εδώ από όλα τα μέρη της Ελλάδας, και όχι μόνο, που δώσαμε ραντεβού με τη μουσική σε αυτό τον χώρο, σε αυτή την πόλη, για πρώτη φορά, που μπορέσαμε να σας θαυμάσουμε, να σας απολαύσουμε, να ταξιδέψουμε μαζί σας και να εμπνευστούμε. 

Κι αν τυχόν καθυστέρησαν κάποιοι στο ραντεβού τους, όπως προσέξατε εμφανώς κι εσείς, μη μας το καταλογίζετε. Είμαστε μεσογειακοί τύποι, η ακρίβεια στα ραντεβού ποτέ δεν ήταν το πιο δυνατό μας σημείο. Αλλά η καρδιά μας και η φιλοξενία μας και η αγάπη μας για τη μουσική είναι μεγάλη, ειλικρινής και αληθινή πάντοτε.

Μέχρι την επόμενη φορά!

Με αγάπη,

Εύα 💗







*****  To site του διεθνούς φήμης μαέστρου, καθώς και το πρόγραμμα για τις επόμενες συναυλίες του μπορείτε να το βρείτε εδώ.

***** Τα βιντεάκια και οι φωτογραφίες της ανάρτησης τραβήχτηκαν από το κινητό μου, ως εκ τούτου, συγχωρήστε μου τις όποιες τεχνικές ελλείψεις λόγω ερασιτεχνικού εξοπλισμού και λήψεων. Ευχαριστώ.