Ολιγοήμερη απόδραση (Μέρος γ')

Τη Ναύπακτο τη θυμάμαι σαν ξεθωριασμένη καρτ-ποστάλ που φτάνει πίσω, στα παιδικά μου χρόνια. Θα ήμουν κάπου στην ηλικία του μικρού μου γιου όταν πήγαμε εκεί προσκεκλημένοι από φίλους των γονιών μου που κατάγονταν από κάποιο χωριό της ορεινής Ναυπακτίας. Θυμάμαι πόσο απότομος και επικίνδυνος ήταν ο δρόμος ως εκεί και πόση αντίθεση είχε από την ήρεμη πόλη της Ναυπάκτου που μόλις είχαμε περάσει, αφού ακριβώς δίπλα του και σε κάθε κακοτράχαλη στροφή του στενού δρόμου που έφτανε ως τα απομακρυσμένα χωριά εμφανίζονταν απειλητικές χαράδρες και φαράγγια που σου έκοβαν τα πόδια από την τρομάρα.

Θυμάμαι πόσο είχα φοβηθεί από αυτό το ταξίδι, τόσο μάλιστα που σχεδόν δεν απόλαυσα καθόλου την επίσκεψή μας στο καταπράσινο και πανέμορφο χωριό των γνωστών μας, αφού το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι στην επιστροφή για την Αθήνα θα έπρεπε να περάσουμε ξανά από αυτή τη διαδρομή του τρόμου.

Δεν είχα ξαναπάει από τότε, ο δε σύζυγος δεν είχε τύχει να περάσει ποτέ από εκεί. Όταν λοιπόν αποφασίστηκε να περάσουμε εκεί το υπόλοιπο των διακοπών μας όλες οι εικόνες και τα συναισθήματα του παρελθόντος ξύπνησαν και πάλι. Φανταστείτε λοιπόν πόση αγαλλίαση μου έφερε αυτή η πρώτη εικόνα που αντικρύσαμε με το που φτάσαμε στον προορισμό μας, με το ερωτευμένο ζευγάρι ξαπλωμένο στην αμμουδιά να χαίρεται σε αυτό το ειδυλλιακό τοπίο τον έρωτά του.

Η Ναύπακτος δεν έμοιαζε σε τίποτα από την εικόνα που περίμενα να δω. Μια πόλη ήμερη, ήσυχη και ευρύχωρη, με καλοστρωμένους φαρδείς δρόμους που σκιάζονταν καθ' όλο το μήκος τους από πλατύφυλλα πλατάνια, στις ρίζες των οποίων ξεχύλιζε άφθονο το νερό που ερχόταν από τα γύρω βουνά για να καταλήξουν στη θάλασσα.

Χτισμένη ανάμεσα στο Αντίρριο και τις εκβολές του ποταμού Μόρνου η Ναύπακτος αποτελεί μια από τις αρχαιότερες πόλεις του ελλαδικού χώρου. Πολλά μπορείς να μάθεις από την ετυμολογία ενός τόπου, η Ναύπακτος λοιπόν, προερχόμενη από τη σύζευξη των αρχαιοελληνικών λέξεων ναυς=πλοίο + πήγνυμι=κατασκευάζω, δείχνει τον χαρακτήρα της πόλης κατά τους αρχαίους χρόνους, αφού χρησίμευε ως σταθμός για τους Δωριείς για να κατασκευάσουν τα πρώτα υποτυπώδη πλοιάριά τους.

Πολλές παραδοσιακές γωνιές, προσεγμένα σπίτια, όμορφες λεπτομέρειες που μαρτυρούν το πόσο και οι ίδιοι οι κάτοικοι της Ναυπάκτου δείχνουν να αγαπούν τον τόπο τους και να φροντίζουν γι' αυτόν.

Εντύπωση έκαναν οι αμέτρητες παιδικές χαρές τόσο στο εσωτερικό της πόλης όσο, κυρίως, πάνω στην παραλία. Κάθε πενήντα μέτρα κάτι θα υπήρχε για τα παιδιά, είτε κούνια, είτε τραμπάλες ή τσουλήθρες, που γέμιζαν από πιτσιρίκια όλες τις ώρες της ημέρας ως αργά τη νύχτα.

Ο κόσμος λειτουργούσε σε χαλαρούς ρυθμούς απολαμβάνοντας την κάθε ώρα της ημέρας που περνούσε αξιοποιώντας κάθε γωνιά της πόλης, η οποία προσέφερε κι αυτή με τη σειρά της τόσα ερεθίσματα για ντόπιους και επισκέπτες που δεν άφηναν καμία ηλικία να βαρεθεί.

Με το που άρχισε να γέρνει ο ήλιος, εκατοντάδες τραπεζάκια, όλα έτοιμα στρωμένα με τα γυαλισμένα σερβίτσια τους προσεχτικά στοιχισμένα πάνω στα υφασμάτινα τραπεζομάντιλα έπαιρναν τη θέση τους δίπλα στο κύμα έτοιμα να υποδεχτούν τους βραδυνούς περιπατητές.

Φωταγωγημένα σιντριβάνια και υπαίθριες εκθέσεις βιβλίου, τα φώτα της πόλης να λαμπιρίζουν τρεμοπαίζοντας σε πολύχρωμες αντανακλάσεις πάνω στα ήρεμα νερά του Κορινθιακού, στο βάθος η Γέφυρα φωτισμένη με τα γαλάζια λαμπιόνια της και το ολόγιομο φεγγάρι να παίζει κρυφτό ανάμεσα στις φυλλωσιές, όλα έφτιαχναν ένα μαγευτικό σκηνικό που δεν άφηνε καμία αίσθηση ανεπηρέαστη.

Το νεόδμητο ξενοδοχείο που θα μας φιλοξενούσε βρισκόταν στο ξεκίνημα του κεντρικού δρόμου περιπάτου της πόλης, που ήταν και το μόνο εμπόδιο που το χώριζε από τη θάλασσα. Μας τράβηξαν την προσοχή τα παλ χρώματα που επέλεξαν οι ιδιοκτήτες για την πρόσοψη, διαφορετικά για κάθε όροφο. Δείτε τι όμορφα που είχαν διακοσμήσει το σαλόνι υποδοχής που έδειχνε αριστοκρατικό και φιλόξενο συνάμα. Λίγο πιο μέσα βρισκόταν η τραπεζαρία που περιστοιχιζόταν από γωνιές υψηλού αισθητικού κάλλους με ξεχωριστό για την κάθε μία εικαστικό θέμα. Τα δωμάτια και αυτά σε τολμηρούς χρωματικούς συνδυασμούς και με όμορφη θέα προς το κάστρο μας επιφύλασσαν μια πολύ ευχάριστη και άνετη διαμονή.

Την επομένη σκαρφαλώσαμε στο περίφημο κάστρο της πόλης, ένα οχυρό που η ιστορία του ξεκινά από τα χρόνια της Αρχαιότητας, αλλά που αναστηλώθηκε πλήρως μόνο κατά τα βυζαντινά χρόνια από τον Ιουστινιανό, όταν η πόλη άρχισε να λειτουργεί ως ενδιάμεσος σταθμός για τους Ευρωπαίους που ήθελαν να ταξιδέψουν ως την Κωνσταντινούπολη ή, αντίστροφα, από την Κωνσταντινούπολη προς την Ιταλία.

Ο οχυρωματικός χαρακτήρας του διαμορφώνεται από μία σειρά αμυντικών έργων που ακολουθούν σε τρία επίπεδα την κλίση του εδάφους ξεκινώντας από το κάστρο στην κορυφή του λόφου και καταλήγοντας στο πεδινό τμήμα με τους δύο βραχίονες που αγκαλιάζουν το μικρό λιμάνι της πόλης.

Σε αυτή την πινακίδα που βρισκόταν στην είσοδο του Κάστρου μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα. Δεξιά, λεπτομέρεια από μαρμάρινα μοτίβα στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας που έχει χτιστεί σε ένα σημείο εντός του οχυρού, προδίδει την παλαιότητα του χώρου.

Ένα από τα πιο σημαντικά ιστορικά γεγονότα που συνδέονται με την περιοχή είναι η ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571, η οποία αποτέλεσε ορόσημο για την ιστορία της Ευρώπης, αφού χάρη στη νίκη εναντίον των Τούρκων, αναχαιτίστηκε η απειλητική για την Ευρώπη τουρκική ναυτική δύναμη.

Το κάστρο διατηρείται σε άριστη κατάσταση και δέχεται πολλούς επισκέπτες, Έλληνες και ξένους, σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Πέρα από την ιστορική του σημασία, η θέα προς τον Κορινθιακό κόλπο με τη Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου να δεσπόζει στον ορίζοντα οροθετώντας το νέο πλέον εικαστικό σκηνικό της πόλης, είναι απλά μοναδική.

Η σύντομη απόδρασή μας στο δυτικό τμήμα της Στερεάς Ελλάδας ξεκίνησε αυθόρμητα και χωρίς κανέναν ιδιαίτερο προγραμματισμό. Ο δρόμος μας φύλαγε όλες τις εκπλήξεις και μας αποζημείωσε για αυτή μας την επιλογή. Βλέπετε, όταν κάπου-κάπου αφήνεσαι να έρθουν σε σένα οι εικόνες και οι εμπειρίες αντί να τις κυνηγήσεις εσύ, όπως συμβαίνει συνήθως, τότε η συγκίνηση πολλαπλασιάζεται.

Με αυτή τη σκέψη κλείνω το οδοιπορικό Αθήνα - Ναύπακτος. Ελπίζω να μη σας κούρασα πολύ με το τριπλό σήκουελ, όμως ήταν αδύνατο να χωρέσουν τόσες ομορφιές μέσα σε μία ανάρτηση.

Από μένα και τον ηθικό αυτουργό που τα έκανε όλα αυτά πραγματικότητα

Πολλά - πολλά φιλιά!

ΤΕΛΟΣ