ω, γλυκύ μου έαρ!

 

Καλή Ανάσταση σε όλους!

Με αγάπη,

Εύα 💗

*******

"Η Μεγάλη Παρασκευή δεν προσφέρει παρηγοριά.

Δεν εξηγεί. Δεν δικαιολογεί. Δεν υπόσχεται.

Στέκεται σε κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται να κοιτάξουν.

Τον πόνο που δεν φεύγει.

Ο Ιησούς Χριστός δεν απέφυγε τον πόνο.

Δεν τον μείωσε.

Δεν τον αρνήθηκε.

Τον έζησε πλήρως.

Και αυτό είναι που κάνει αυτή τη μέρα τόσο βαριά ψυχολογικά.

Γιατί έρχεται σε σύγκρουση με κάτι βαθιά ανθρώπινο:

Την ανάγκη να σταματήσει ο πόνος γρήγορα.

Αλλά η αλήθεια είναι άλλη.

Κάποιοι πόνοι δεν έρχονται για να φύγουν άμεσα.

Έρχονται για να σε αλλάξουν.

Ψυχολογικά, αυτό που αποκαλύπτεται εδώ είναι σκληρό.

Είναι το ότι δεν ελέγχεις πάντα τι θα σου συμβεί ούτε και το πόσο θα πονέσεις.

Αλλά υπάρχει κάτι που καθορίζει τα πάντα, και αυτό είναι το αν θα αντέξεις να μείνεις μέσα σε αυτό χωρίς να καταρρεύσεις.

Γιατί όταν ο πόνος γίνεται παρατεταμένος, ο άνθρωπος αρχίζει να διαλύεται από μέσα.

Όχι μόνο από αυτό που συμβαίνει.

Αλλά από αυτό που αρχίζει να πιστεύει.

Ότι ο πόνος αυτός δεν θα τελειώσει ποτέ.

Ότι δεν μπορεί να τον αντέχει άλλο.

Ότι δεν υπάρχει νόημα να συνεχίζει να τον υπομένει.

Και εκεί είναι το πιο επικίνδυνο σημείο, όχι όταν πονάς, αλλά όταν αρχίζεις να χάνεις το νόημα.

Η Μεγάλη Παρασκευή δεν είναι απλώς θλίψη.

Είναι το σημείο όπου η ζωή δεν σου δίνει τίποτα πίσω.

Και παρ’ όλα αυτά… συνεχίζεις.

Αυτό είναι που οι περισσότεροι δεν αντέχουν.

Να συνεχίσουν χωρίς ανταμοιβή.

Χωρίς ανακούφιση.

Χωρίς απάντηση.

Και όμως εκεί χτίζεται κάτι που δεν φαίνεται εκείνη τη στιγμή.

Αντοχή. Ψυχή.

Όχι επιφανειακή.

Αλλά βαθιά.

Γιατί η πραγματική δύναμη δεν φαίνεται όταν είσαι καλά.

Φαίνεται όταν δεν είσαι και δεν εγκαταλείπεις τον εαυτό σου.

Η Μεγάλη Παρασκευή δεν σε ρωτά αν πονάς.

Σε ρωτά:

"μπορείς να μείνεις μέσα σε αυτό χωρίς να χαθείς;"

Να θυμάσαι ότι κανένας πόνος δεν σε ορίζει.

Αλλά ο τρόπος που τον αντέχεις…σε αλλάζει για πάντα."

-  Γιώργος Ζωχιός - Ψυχολόγος

(το κείμενο αλλιεύθηκε από εδώ.)

Μεγάλη Πέμπτη

 

μαζί Του στο Μαρτύριο,

μαζί και στην Ανάσταση.

Μεγάλη Πέμπτη σήμερα. 

Άγια Πάθη.

Κοντεύουμε.

Με αγάπη,

Εύα 💗

*******

"Η νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης

δεν είναι σαν τις άλλες...

είναι μια νύχτα που το σκοτάδι

δανείζεται λίγο από το φως των κεριών

για να αντέξει το βάρος της θυσίας.

Στον ναό, η σιωπή γίνεται προσευχή.

Καθώς ακούγονται τα Δώδεκα Ευαγγέλια,

κάθε λέξη πέφτει σαν σταγόνα

σε μια λίμνη που ταράζεται.

Κι ύστερα, η στιγμή που η καρδιά σταματά

για ένα δευτερόλεπτο: ο Σταυρός βγαίνει στο φως.

Ο Ήχος των βημάτων του ιερέα

και το «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου»

δεν είναι απλώς ένας ύμνος,

είναι η κραυγή της αγάπης

που δέχεται να ταπεινωθεί για να μας υψώσει.

Είναι η νύχτα που ο Θεός μένει μόνος,

για να μην νιώσει ποτέ ξανά μόνος

κανένας άνθρωπος.

Οι πιστοί σκύβουν το κεφάλι, 

με  ευγνωμοσύνη...

Ξέρουν πως πίσω από το ξύλο του Σταυρού,

πέρα από τον πόνο και τη σιωπή του θανάτου,

η Ανάσταση προμηνύεται ως βεβαιότητα."

(από:  τοπία για λίγους)

not just a week

A lot happens during Orthodox Holy Week ✝️ 

We don’t just observe it…

we live it.

We fast…

we pray…

we reflect…

We walk with Christ through His suffering,

so we can truly feel His Resurrection.

This week is not about routine…

it’s about faith, sacrifice, and renewal.

In silence, in prayer, in tradition…

we prepare our hearts.

 

🇬🇷✝️ This is not just a week…

this is Holy Week ✝️

 

We prepare our hearts for the Resurrection. 🇬🇷

******

--- κείμενο, φωτογραφία αλλιεύθηκαν από εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Κυριακή των Βαΐων

"Ωσαννά εν τοις υψίστοις, ευλογημένος ο Ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου!" ψάλλουν σήμερα στις εκκλησίες των χριστιανών, ψάλλουν και οι χορωδίες των αγγέλων. Κυριακή των Βαΐων σήμερα, ημέρα γιορτινή και γλυκόπικρη συνάμα, αφού από αύριο ξεκινάει η Μεγάλη Εβδομάδα, εβδομάδα των Παθών του Κυρίου. 

Σαν σήμερα ο Ιησούς Χριστός έμπαινε μέσα στα Ιεροσόλυμα πάνω σε γαϊδουράκι, υποδεχούμενος σαν βασιλιάς. Φοινικόκλαδα ανέμιζαν στον αέρα, χαλιά και ενδύματα έπεφταν στη γη για να πατήσει πάνω τους ο βασιλιάς. Μία εβδομάδα αργότερα θα σταυρωνόταν σαν ληστής και κακούργος από τους ίδιους ανθρώπους, που σε λίγο θα εξαφανίζονταν όλοι. Κανένας δεν Του στάθηκε στην ώρα της δοκιμασίας, πέρα από ελάχιστους. Κανένας δεν ήθελε τα χέρια του βαμμένα από το αίμα ενός αθώου. Του ίδιου αθώου, που πριν από λίγο καιρό θεράπευε τις ασθένειές τους και ανέσταινε από τον θάνατο τους αγαπημένους τους ανθρώπους. Όλοι θα μείνουν κρυμμένοι μέσα στα σπίτια τους. Ποιος αντέχει, άλλωστε, μια συνείδηση κηλιδωμένη; Ποιος αντέχει τόση αλήθεια; Και ποιος τολμά να αντισταθεί στον φόβο των πολλών;

Μέσα σε μια βδομάδα, η ζωή μας όλη. Από την αποδοχή στην αφύπνιση, στην απομόνωση, στην χλεύη, την εγκατάλειψη, την προδοσία, στο μαρτύριο και τον θάνατο. Και μετά, το θαύμα. Η ανάσταση, η σωτηρία, η αιώνια ζωή. 

Ή η αιώνια καταδίκη, αναλόγως σε ποιον Θεό πιστεύει κανείς. Και γι' αυτόν, από την ίδια εβδομάδα θα περάσει. Από την συμμετοχή, στην υποκρισία, στην άρνηση, την αδιαφορία, την προδοσία, στο έγκλημα ή την ανοχή σ' αυτό, στην τιμωρία, στη θεία καταδίκη και την απώλεια στη γέενα του πυρός. 

Γιατί ο Θεός βρέχει για δικαίους και αδίκους και στο τέλος της ημέρας, τίποτα δεν μένει κρυφό κάτω από τον ήλιο, οι πάντες θα κριθούν.

Καλή Μεγαλοβδομάδα, φίλοι μου, και Καλή μας Ανάσταση.

Με αγάπη,

Εύα 💗

οι φίλοι και οι σκύλοι

Οι φίλοι μου.

Οι σκύλοι μου.

---  Από το ποίημα της Γλυκερίας Μπασδέκη "Οι φίλοι και οι σκύλοι", μπορείτε να το διαβάσετε όλο εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

elminio

Πέστε μου τώρα, όταν ακούτε από τα κανάλια για επικείμενη κακοκαιρία να έρχεται στην Ελλάδα, με ονοματεπώνυμο -εντάξει, μόνο όνομα-, που είναι και της μόδας, δεν σας πιάνει ένα σύγκρυο, ένας φόβος και τρόμος και μια επιθυμία ταυτόχρονα να κολλήσετε πάνω στην οθόνη της τηλεόρασης με τα έκτακτα δελτία, για να μη χάσετε ούτε λεπτομέρεια από την εξέλιξη του φαινομένου; Δεν είναι εθιστικό όλο αυτό; Τρομολάγνο; Δεν είναι και ολίγον σκηνοθετικό; Μία φράση από τον δημοσιογράφο, εκπαιδευμένος να κάθεται και να την αναμασάει επί δύο ώρες, τι ώρες, μέρες. Πόσο φυσιολογικό είναι αυτό; Και πόσο εσκεμμένο. 

Δεν είναι μόνο το Elminio, όπως το χθεσινό. Είναι οι πολεμικές συρράξεις, είναι τα δυστυχήματα στους δρόμους, είναι οι ξυλοδαρμοί παιδιών από άλλα συνομήλικά τους, οι οπαδοί με τις ομάδες τους, η ακρίβεια στα καύσιμα.. Είναι όλα. Και είναι όλα τραγικά και δραματικά και καταστροφικά και ολέθρια σε τέτοια έκταση και ένταση και ανελέητη επανάληψη πάλι και πάλι και πάλι, που σε κάνουν να αισθάνεσαι πως όλος ο κόσμος έχει θρονιαστεί πάνω στις πλάτες σου με μοναδικό σκοπό να σε απελπίσει, να σε εγκλωβίσει και να σε συνθλίψει, μέχρι που να μην έχει μείνει τίποτε άλλο πια από σένα να καταναλώσεις.

Ο οργανισμός του ανθρώπου όμως, αντέχει τόσο φόβο και τόση βία και ανασφάλεια μέχρι ένα σημείο. Μετά, το παιχνίδι αρχίζει και παίζεται σε βάρος σου. Δεν είναι όλα όσα βλέπουμε στην τηλεόραση τόσο αθώα και αντικειμενικά.

Μα, θα μου πεις, και πώς; να μην ξέρω τι γίνεται στον κόσμο; Ναι, φυσικά και να το κάνεις αν το θες. Μπες στο τρίλεπτο δελτίο των ειδήσεων και θα τα μάθεις όλα για το τι γίνεται στον κόσμο. Πρέπει να ξεροσταλιάζεις από την ώρα που ξυπνάς ως την ώρα που πέφτεις στο κρεβάτι σου για ύπνο να μην κάνεις τίποτε άλλο, παρά μόνο να αγωνιάς να μη χάσεις την επόμενη ζουμερή είδηση; 

Δεν χρειάζεται να γίνεται εμμονή, ούτε είναι ωφέλιμο να το αφήνουμε όλο αυτό το παιχνίδι να μας ελέγχει. Πρέπει να βάζουμε τα όριά μας κάποτε. Είναι θέμα αυτοπροστασίας. Και είναι και θέμα διάκρισης.

Λίγο προτού, λοιπόν, ξεσπάσει η κακοκαιρία με το ονοματεπώνυμο που λέγαμε πριν, δυο σπουργίτια ήρθαν και κούρνιασαν στα κάγκελα του παραθύρου. Το ήξεραν με κάποιον τρόπο ότι ο καιρός θα αγρίευε και έπιασαν θέση να προστατευθούν πριν ξεσπάσει η βροχή. Ήταν το ένστικτο που τους καθοδήγησε, όχι κάποιο ειδησεογραφικό κανάλι. Αυτό ακριβώς το ένστικτο που έχουμε αρχίσει να χάνουμε εμείς ως άνθρωποι, μέχρι που μια μέρα να χαθεί εντελώς, αν δεν φροντίσουμε να λάβουμε εγκαίρως τα μέτρα μας.

Λιακάδα σήμερα.

Με αγάπη,

Εύα 💗

ζώντας μια αναστάσιμη ζωή

 

Κάπου διάβασα κάτι πολύ ωραίο, δεν θυμάμαι πού. Έλεγε ότι τα χρόνια πολλά που ευχόμαστε ο ένας στον άλλον τέτοιες γιορτινές μέρες είναι ουσιαστικά οι ευκαιρίες του Θεού να μας δώσει όσο πιο πολλά χρόνια χρειαζόμαστε προκειμένου να έρθουμε σε μετάνοια, σε επιστροφή στον Θεό και σε αγώνα ζωής προς τη θέωση. Είναι, δηλαδή, η ευκαιρία του Θεού προς τον άνθρωπο, ώστε να προλάβουμε να αποφύγουμε την αιώνια καταδίκη και να σωθούμε.

Εορτάζουμε, επομένως, το Πάσχα για το γλέντι της Ανάστασης, τα σουβλιστά αρνιά, τις συνάξεις και τις εκδρομές, ή μήπως εορτάζουμε την Ανάσταση του εαυτού μας, αφού επιλέξαμε να βιώσουμε τον Γολγοθά της μετάνοιας, της πάταξης της αμαρτίας,  και του θανάτου του αμαρτωλού μας εαυτού, ώστε να έρθουμε σε κατάσταση ανέγερσης και ελευθερίας, σε κατάσταση ανάστασης και αναγέννησης σωματικής, πνευματικής και ψυχικής, έτσι όπως ο Θεός ήθελε από την αρχή, προ της πτώσης, να είμαστε; 

Γιατί, αναστημένος είναι αυτός που εγείρεται από τον ύπνο του θανάτου και στέκεται στα πόδια του, και άνθρωπος, αυτός που κοιτάζει και στοχεύει ψηλά. 

Ο Θεός, λοιπόν, κατά το σχέδιό Του και σύμφωνα με τον Λόγο Του, θέλει τα παιδιά Του ανθρώπους αναστημένους από την πτώση και καθαρούς, να στέκονται στα πόδια τους σύμφωνα με το κατ' εικόνα Θεού, με στόχο ζωής το καθ' ομοίωση, και έχοντας την ψυχή στραμμένη ψηλά, στο άγιο, στο ύψιστο, στο αγαθό, στη βασιλεία, δηλαδή, των Ουρανών, που είναι και ο τελικός προορισμός.

Για όσους επιθυμούν να ακολουθήσουν το πλάνο αντιγραφής και μελέτης της Αγίας Γραφής για τον μήνα Απρίλιο, μπορείτε να το βρείτε εδώ. Εκεί μπορείτε να κατεβάσετε το pdf του πλάνου για να το μεγενθύνετε όσο θέλετε.

8 - Ένα πράγμα να μην ξεφεύγει από την προσοχή σας αγαπητοί μου: Ότι για τον Κύριο μία μέρα είναι σαν χίλια χρόνια, και χίλια χρόνια σαν μία μέρα.

9 - Δεν καθυστερεί ο Κύριος να εκπληρώσει την υπόσχεσή του, όπως νομίζουν μερικοί. Κάνει υπομονή, γιατί δε θέλει να καταστραφούν μερικοί από σας, αλλά να μετανοήσουν όλοι.

     ~  Β' Πέτρου επιστολή, κεφ. 3: 8 - 9

Βροχερός Απρίλης ξημέρωσε σήμερα. Καλό μήνα σε όλους.

Με αγάπη,

Εύα 💗

εβδομάδα της σιωπής

 

Σε ένα μοναστήρι, λίγο πριν από την Κυριακή των Βαΐων, ένας νέος μοναχός ρώτησε τον γέροντα:

 - Γέροντα, γιατί λένε ότι αυτή η εβδομάδα είναι βουβή;

 Ο γέροντας τον πήρε και τον οδήγησε στον κήπο. Εκεί υπήρχε ένα δέντρο γεμάτο μπουμπούκια.

 - Τι βλέπεις; τον ρώτησε.

 - Βλέπω μπουμπούκια που ετοιμάζονται να ανθίσουν.

 Ο γέροντας χαμογέλασε.

 - Ακούς κάποιο θόρυβο όταν ανοίγουν;

 - Όχι.

 - Κι όμως, εκείνη τη στιγμή γίνεται το μεγαλύτερο θαύμα της φύσης. Το λουλούδι γεννιέται μέσα στη σιωπή.

 Έπειτα ο γέροντας του είπε:

 - Έτσι είναι και αυτή η εβδομάδα πριν από τα Βάγια. Η Εκκλησία σωπαίνει λίγο περισσότερο, γιατί κάτι μεγάλο ετοιμάζεται να ανθίσει.

 Ο νέος τον ρώτησε:

 - Και τι ανθίζει;

 Ο γέροντας απάντησε:

 - Η καρδιά του ανθρώπου που ετοιμάζεται να συναντήσει το Πάθος και την Ανάσταση του Χριστού.

 Και πρόσθεσε:

 - Αν γεμίσουμε αυτές τις μέρες με θόρυβο, δεν θα ακούσουμε τίποτα.

Αν όμως αφήσουμε λίγη σιωπή μέσα μας, τότε θα καταλάβουμε γιατί η Εκκλησία μας οδηγεί σιγά - σιγά προς τα Βάγια και τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Αυτή η εβδομάδα είναι σαν ανάσα πριν από τα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας.

Είναι χρόνος για:

*  περισσότερη προσευχή

*  λιγότερα λόγια

*  περισσότερη μετάνοια

* περισσότερη ειρήνη στην καρδιά.

Γιατί η Ανάσταση δεν προετοιμάζεται με φασαρία, αλλά με σιωπή.

******

---  κείμενο αλλιευμένο από το διαδίκτυο.

---  φωτό δική μου.

something yellow

Λεμονιά, ή ό,τι απέμεινε από αυτήν μετά το γερό κλάδεμα που έφαγε η καημένη, όπως και τα περισσότερα φυτά του κήπου. Ήταν η χρονιά τους φέτος. Γιατί δεν είναι μόνο να τα κλαδεύεις, είναι και να τα διαμορφώνεις. Κι ο σύζυγος σε αυτά, όχι να το παινευτούμε, αλλά είναι καλλιτέχνης. Εγώ μόνο που τα θαυμάζω και τα φωτογραφίζω. Άντε, να μαζεύω τους καρπούς και να κόβω λουλούδια για το βάζο, μέχρι εκεί.

Με αγάπη, 

Εύα 💗

Πώς γίνεσαι καλύτερος φωτογράφος;

"Κάθε φωτογράφος έχει τη δική του προσέγγιση. Κάποιοι επικεντρώνονται στην τεχνική, άλλοι στην αφήγηση και άλλοι προσεγγίζουν τη φωτογραφία μέσα από το συναίσθημα — εμπνευσμένη από τις ιστορίες που ζουν και από αυτές που ανακαλύπτουν κάθε μέρα.

Για κάποιους φωτογράφους, η φωτογραφία δεν αφορά μόνο την αποτύπωση αυτού που βλέπουν, αλλά την κατανόηση του εαυτού τους μέσα από αυτό. Χωρίς αυτή την αυτογνωσία, πώς θα μπορούσαν να ελπίζουν να πουν ουσιαστικές ιστορίες;

Αυτή η διαδικασία αυτογνωσίας τους κάνει καλύτερους φωτογράφους. Τους επιτρέπει να βλέπουν τον κόσμο πιο καθαρά, να αναπνέουν για τη φωτογραφία πριν καν σηκώσουν την μηχανή στο μάτι τους. Η φωτογραφία δεν πρέπει να είναι μηχανική, ούτε απλώς μια τεχνική επιδίωξη. Πρέπει να είναι ένα μέσο έκφρασης συναισθήματος και νοήματος. Χωρίς μια βαθιά σύνδεση με τον εσωτερικό μας κόσμο, όλα γίνονται πιο περίπλοκα.

Πώς γίνεσαι καλύτερος φωτογράφος;

Γνωρίζοντας καλύτερα τον εαυτό σου. Αναλύοντας τις επιθυμίες, τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία σου. Περπατώντας χωρίς φωτογραφική μηχανή, παρατηρώντας τα πάντα, μελετώντας τον ρυθμό της ζωής. Φανταζόμενος και νιώθοντας πριν από τη φωτογράφιση. Κάθε μέρα, θα αποκτάτε  μια πιο καθαρή αίσθηση του φωτογράφου που είστε και, το πιο σημαντικό, του φωτογράφου που θα θέλατε να είστε. Όλα ξεκινούν και τελειώνουν με την αυτογνωσία. Η φωτογραφία είναι η ερμηνεία του φωτογράφου για τη ζωή και έχει την ευθύνη να ξεπερνά τα συνηθισμένα."

---   κείμενο: Spiros Skiadopoulos, μπορείτε να τον βρείτε εδώ.

---   φωτό: Κώστας Μπαλάφας, τη σελίδα του μπορείτε να την βρείτε εδώ.

******

Ένα μόνο σχόλιο θέλω να αφήσω εδώ. Από τότε που η τεχνητή νοημοσύνη εισέβαλε τόσο επιθετικά στις οθόνες μας αλλοιώνοντας τόσο εξώφθαλμα ειδικά το κομμάτι της φωτογραφίας που το έχει μεταμορφώσει -παραμορφώσει, θα έλεγα εγώ- σε υπερθετικό βαθμό, δεν θέλω ούτε να τις βλέπω ούτε να τις ποστάρω στις σελίδες μου, ούτε και πρόκειται να το κάνω. 

Αυτό το blog ούτε γράφεται από τον A.I. ούτε φωτογραφίζεται από αυτό. 

Όλα εδώ μέσα είναι ανθρώπινα, αποτέλεσμα της γράφουσας και φωτογραφίζουσας, με τη σκέψη, το νου, την καρδιά και την όποια γνωστική ή καλλιτεχνική τεχνική της ή την έλλειψη αυτής. 

Αλλά και όλα εκείνα τα κείμενα ή φωτογραφίες που ανεβάζω ενίοτε εδώ μέσα και δεν είναι δικά μου, είναι δηλαδή αναδημοσιεύσεις, (που πάντα το επισημαίνω αυτό και στις ετικέτες και στο τέλος των δημοσιευμάτων, ώστε ο αναγνώστης να ξέρει ότι κείμενο ή φωτογραφία δεν είναι της γράφουσας, αλλά κάποιου άλλου δημιουργού, κι όταν δεν τον γνωρίζω, γράφω απλά ότι αλλιεύθηκε από το διαδίκτυο, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν είναι δικό μου), και πάλι, ωστόσο, πρόκειται για έργα ανθρώπων με νοημοσύνη, ψυχή και συναίσθημα, δεν είναι κύημα τεχνητής νοημοσύνης, μέχρι τον βαθμό που μπορώ να γνωρίζω.

Κάθε τι που γράφω εδώ μέσα ή που αναδημοσιεύω ως αναδημοσίευση σε αυτό το blog είναι το αποτέλεσμα ανθρώπινης προσπάθειας και μόχθου και χρόνου που καταναλώθηκε για να φτάσει ως εδώ, στην οθόνη του υπολογιστή. 

Ειδικά για τις αναδημοσιεύσεις, νιώθω τιμή μου και χρέος μου όταν αυτά που έχουν εκφράσει και άγγιξαν κάτι από το μέσα μου, μπορώ να τα προβάλω προς τα έξω ως κάτι που με εκφράζει απόλυτα και μου ταιριάζει με την όλη αισθητική μου και αντιλήψεις μου, ώστε να βρίσκονται εδώ σαν πινακοθήκη ή σαν αρχείο και να μπορούν να τα βλέπουν και άλλοι και να τα διαβάζουν και να τα βλέπω κι εγώ, βέβαια, όταν ανατρέχω σε αυτά, αφού η τέχνη και η πίστη και η γνώση και οι ιδέες είναι για να μοιράζονται, όπως έχω πει χιλιάδες φορές και το υποστηρίζω με θέρμη και θα συνεχίσω να το υποστηρίζω. 

Ως εκ τούτου, αρνούμαι κάθετα να δεχτώ ή να υποστηρίξω οτιδήποτε το artificial ή το artificial intelligent, κοινώς, τεχνητή νοημοσύνη, εδώ μέσα, επ' ουδενί και με κανέναν τρόπο. Καμία μηχανή δεν πρόκειται να αντικαταστήσει για μένα την τέχνη ή τη λογοτεχνία ή τη φωτογραφία ή το δοκίμιο. Επιμένω στο ανθρώπινο, ακόμη και με τα λάθη του, γιατί έχει ψυχή. 

Κι εγώ, ψηφίζω ψυχή, πάντα.

Αυτά.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Καλώς ήρθες, άνοιξη!

Με ένα μικρό βιντεάκι καλοσωρίζω τον ερχομό της άνοιξης. Το τράβηξα προχθές, λίγο προτού χαλάσει ο καιρός. Επιστρέφαμε με το αυτοκίνητο από δουλειές, αλλά ήταν τόσο όμορφη η μέρα, ήθελα να περπατήσω. Πήγαινε εσύ, του λέω, θα έρθω με τα πόδια. Εκείνος συνέχισε για το σπίτι. Κι εγώ, έμεινα πίσω. Ο ήλιος έλαμπε γιορτινός, το αεράκι απαλό και ευπρόσδεκτο. Και δίπλα στον δρόμο, ένα λιβάδι γεμάτο μαργαρίτες. Τον αγαπούν αυτόν τον τόπο, και κάθε χρόνο τέτοια εποχή δίνουν σταθερά το παρόν. Και ο τόπος όλος χαμογελά. Μαζί τους, κι εγώ.

   

Καλή άνοιξη να έχουμε!

Με αγάπη, 

Εύα 💗

Νηστεία για την αγάπη του Θεού ή από χριστιανικό καθήκον;

Ήδη βρισκόμαστε στην καρδιά της Σαρακοστής και είναι πολλοί εκείνοι που γενικά πράττουν όλα τα δέοντα σχετικά με τους θρησκευτικούς κανόνες, όπως, στην προκειμένη, η νηστεία. Φτάνει όμως μόνο αυτό, το να τηρούμε δηλαδή τα χριστιανικά μας καθήκοντα ακολουθώντας το τυπικό για να σωθούμε;

Στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο ο ίδιος ο Χριστός μας δίνει την απάντηση: 

"Και πηγαίνετε να μάθετε τι σημαίνει, αγάπη θέλω και όχι θυσία. Γιατί δεν ήρθα να καλέσω σε μετάνοια τους δικαίους αλλά τους αμαρτωλούς."  

~ Κατά Ματθαίον 9: 13.

Η μετάνοια, δηλαδή, από τους αμαρτωλούς ισοδυναμεί με την αγάπη προς τον Χριστό! Η θυσία, τα χριστιανικά μας δηλαδή καθήκοντα, μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, ως λιγότερο ουσιώδη και σημαντικά. Γιατί η πραγματική θυσία μας ως ασθενείς και ως αμαρτωλοί είναι το να μετανοήσουμε.

Το πρώτιστο χριστιανικό μας καθήκον επομένως, όπως διαβάζουμε από τον Λόγο του Θεού, είναι η μετάνοια, η πρώτη εντολή που μας έδωσε ο Χριστός όταν ξεκίνησε την δημόσια διδασκαλία Του. Και μετάνοια εδώ δεν σημαίνει κάνω μετάνοιες (= γονυκλισίες), ή εφαρμόζω τους τύπους της εκκλησίας (= χριστιανικά καθήκοντα), λέω κι ένα συγγνώμη ίσως και είμαι εντάξει.

Μετάνοια σημαίνει αλλάζω τρόπο ζωής, αλλάζω τρόπο σκέψης, αλλάζω τρόπο συμπεριφοράς. Ριζικά. Σαρωτικά. Γενναία. Αρχίζω να ξεριζώνω πεποιθήσεις, πάθη, κακές συναναστροφές, κακές συνήθειες, μάσκες που χρειάζεται να πέσουν, τον κακομαθημένο μου εαυτό που χρειάζεται να μετεκπαιδευτεί. 'Ετσι, από κύριο του εαυτού μου, που μόνος του τα λέει και μόνος του τα κάνει, τώρα τοποθετώ ως κύριο της ζωής μου και της ύπαρξής μου τον Χριστό.

Αυτό θα πει μετάνοια. Κάνω στροφή. Αλλάζω ρότα. Επιστρέφω σπίτι. Ανακαλύπτω την πραγματική μου φύση, τον αληθινό μου εαυτό, έτσι όπως με έπλασε ο Θεός, και όχι όπως με διαμόρφωσε η κοινωνία ή η οικογένεια ή η ίδια μου η φύση, η ατελής, η αδαής, η εγωκεντρική, η επηρεασμένη. 

Μετάνοια θα πει βάζω τον εαυτό μου στην άκρη για μια φορά και αφήνω τη ζωή μου στα χέρια του Θεού και στο θέλημά Του. Μαθαίνω από Αυτόν, μαθαίνω για Αυτόν, μαθαίνω ποιος είναι, ποιος είναι ο χαρακτήρας Του, Τον μελετάω, μελετάω αυτά που έχει πει, αυτά που έχει πράξει, τις επιθυμίες Του, τις αντιδράσεις Του, την συμπεριφορά Του, τις επιλογές Του, ώστε να αρχίσω τον αγώνα μου για να Του μοιάσω, να αρχίσω να βαδίζω στα βήματά Του, να κάνω τα λόγια Του λόγια μου και τις εντολές Του εφαρμογές μου, όπως το να αγαπώ χωρίς ιδιοτέλεια, να συγχωρώ χωρίς αντάλλαγμα, να αποζητώ την δικαιοσύνη, την ειρήνη, την αλήθεια, να διώχνω το κακό και να πράττω το καλό. Όπως Εκείνος.

Και τόσα άλλα που μαθαίνω όσο βρίσκομαι σε προσωπική πλέον σχέση μαζί Του, όχι σαν μια εγκυκλοπαιδική πληροφορία που πρέπει απλά να ξέρω, αλλά μέσα από την ένθερμη προσευχή - επικοινωνία - κοινωνία μαζί Του και μέσα από το σταθερό περπάτημά μου στον Λόγο Του, το δώρο Του σε όλους εμάς που θέλουμε να φτάσουμε σε αγιότητα και θέωση, αυτό που ήθελε για εμάς από την αρχή. "Άγιοι γίνεσθε, γιατί άγιος είμαι." Εντολή δοσμένη ήδη από το Λευιτικό, Παλαιά Διαθήκη (Λευ. 19:2). Γιατί το Ευαγγέλιο δεν ξεκινάει από το Κατά Ματθαίον και τελειώνει στο Κατά Ιωάννην. Ξεκινάει ήδη από τη Γένεση και τελειώνει με την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Όλη η Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη είναι χριστοκεντρική με κέντρο τον Χριστό. Και μέσα σε αυτήν ξεδιπλώνεται ολόκληρο το σχέδιο του Θεού για εμάς και τη σωτηρία μας.

Κάθε κεφάλαιο διδάσκει Χριστό. Κάθε προφήτης, προτύπωση Χριστού. Κάθε ίαση στο σώμα προτυπώνει την ίαση της ψυχής που νοσεί και αποζητά την θεραπεία και τον θεραπευτή της, που είναι ο Χριστός. Αυτό είναι το χαρμόσυνο νέο. Αυτό είναι το Ευαγγέλιο. Ο Χριστός είναι το Ευαγγέλιο. Ο Θεός που έγινε άνθρωπος για να σηκώσει τον άνθρωπο από τον βούρκο και την απελπισία και να τον αναστήσει. Να τον αγιάσει. Να τον θεώσει. Να τον κάνει να περπατά με τους αγγέλους. Να τον φτάσει να αγγίξει την καρδιά του Θεού. Να του χαρίσει την αιώνια ζωή. Να τον σώσει.

Αν μπορέσουμε να τα ξεκλειδώσουμε όλα αυτά, είναι αδύνατο να μην ξεχειλίσουμε από αγάπη για τον Κύριο, για όλα αυτά τα θαυμαστά που κάνει για εμάς. Το όνομα που ακούμε να ψάλλεται στην εκκλησία αποκτά διάσταση, γίνεται πρόσωπο, ο Θεός μας είναι πρόσωπο, όχι μια αόριστη λέξη ή ενέργεια που αιωρείται στο σύμπαν. Είναι ο Ιησούς Χριστός που μας γνώρισε τον Πατέρα Θεό, αλλιώς δεν θα το γνωρίζαμε, ακόμα θα ψάχναμε να βγάλουμε άκρη στα τυφλά. 

Ο Χριστός τα έχει κάνει αυτά. Για εμάς. Από την αγάπη Του για εμάς. Μας προσφέρει τα πάντα χωρίς αντάλλαγμα. Σταυρώνεται πάνω στον Σταυρό για να καρφώσει εκεί πάνω τις αμαρτίες μας (Κολ. 2:14). Ξεχρεώνει τα πάντα για εμάς, όλα μας τα πάθη, τα τραύματα, τις θλίψεις, την απόγνωση, τις πτώσεις, το μούδιασμα της ζωής που σε άγει και σε φέρει χωρίς να βρίσκεις άκρη ή νόημα ή σκοπό. Όλα αυτά διαγράφονται με το Άγιο Αίμα του Κυρίου. Αν αυτό δεν είναι αγάπη, τότε τι είναι;

Πώς μπορείς να μη Τον αγαπήσεις; Πώς να μην Τον λατρέψεις; Πώς να μην στερηθείς κάτι από την καλοπέρασή σου για Κείνον; Για όσα έχει κάνει για σένα και συνεχίζει να κάνει; Την αιώνια σωτηρία που μόνο Εκείνος μπορεί να σου προσφέρει; Που μόνο Εκείνος μπορεί να σου ανοίξει διάπλατα τον δρόμο Του να τον βαδίσεις, τον Λόγο Του να φωτιστείς, να δεις την αλήθεια, να γραπωθείς πάνω της, δηλαδή πάνω Του, και να σωθείς; Ποιος άλλος σε δέχεται όπως είσαι, χωρίς υποσημειώσεις, με όλα σου τα σφάλματα και όλες σου τις αδυναμίες; 

Μόνο Εκείνος έχει αυτή τη δύναμη να το κάνει, το μεγαλείο, την προθυμία, την ευθύτητα, την λεβεντιά. Γιατί ο Κύριός μας δεν δίνει αγάπη, είναι αγάπη. Μια αγάπη που ζητάει από εμάς να μιμηθούμε και να εφαρμόσουμε, τόσο προς τον Θεό, όσο και προς τον συνάνθρωπο. Κάθετα προς τον Θεό, οριζόντια προς τον συνάνθρωπο. Αυτή είναι η αγάπη του Θεού: σταυρική, ένας σταυρός, με άξονα κάθετο και άξονα οριζόντιο. Και όχι σ' αγαπώ, μ' αγαπάς, τι θα κάνεις για μένα, κι αν δεν το κάνεις, σε αφήνω, σε εγκαταλείπω, τρέχω για την επόμενη αγάπη.

Όταν περπατάς πάνω στον δρόμο του Χριστού από αγάπη και όχι από θρησκευτικό καθήκον, τα πάντα αποκτούν άλλο νόημα. Και ό,τι κάνω, είτε εκκλησιασμό τις Κυριακές, είτε νηστεία την Σαρακοστή όπως αυτές τις μέρες ή οτιδήποτε που να ακολουθεί το τυπικό, κάθε "χριστιανικό καθήκον" παύει να είναι καθήκον, αλλά εκδήλωση της αγάπης μας προς Εκείνον, που πρώτος μας αγάπησε.

Άνθισε η αγριοδαμασκηνιά και φέτος. Πέρσι δεν προλάβαμε να την χαρούμε ανθισμένη για πολύ, γιατί δυνατός βοριάς φύσηξε μια νύχτα και τα σάρωσε όλα στο πέρασμά του. Το πρωί δεν είχε απομείνει τίποτα. Φέτος ελπίζουμε η φύση να την λυπηθεί και να προλάβουμε να την καμαρώσουμε ανθισμένη και γεμάτη καρπούς.

Καλό υπόλοιπο Σαρακοστής και καλή μας - προσωπική - ανάσταση!

Με αγάπη,

Εύα 💗

η μελέτη του Ευαγγελίου

Όταν μελετάς το Ευαγγέλιο, μη ζητάς απόλαυση, μη ζητάς έξαρση, μη ζητάς περίλαμπρες σκέψεις. Ζήτα να δεις την αλάθητη αγία Αλήθεια. Μην αρκείσαι στην άκαρπη μελέτη του Ευαγγελίου. Μελέτα το έμπρακτα. Αγωνίσου να εκπληρώνεις τις εντολές του. Σαν βιβλίο ζωής, μελέτα το με τη ζωή σου.

Μη νομίζεις ότι χωρίς λόγο το πιο ιερό βιβλίο, το Τετραευάγγελο, αρχίζει με το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και τελειώνει με το κατά Ιωάννην. Ο Ματθαίος μας διδάσκει περισσότερο το πώς να εκπληρώνουμε το θείο θέλημα, και οι διδαχές του να ταιριάζουν σ’ εκείνους που αρχίζουν να βαδίζουν στον δρόμο του Θεού.

Ο Ιωάννης αναφέρεται περισσότερο στον τρόπο της ενώσεως του Θεού με τον ανακαινισμένο από τις εντολές άνθρωπο. Αυτή την ένωση την κατορθώνουν όσοι έχουν προχωρήσει στον δρόμο του Θεού.

Ανοίγοντας το άγιο Ευαγγέλιο, να θυμάσαι ότι αυτό θα καθορίσει την αιώνια κατάστασή σου. Όλοι θα κριθούμε σύμφωνα μ’ Αυτό και είτε θα σωθούμε, είτε θα κολαστούμε αιώνια. «Αυτός που με απορρίπτει», λέει ο Κύριος, «και δεν δέχεται τα λόγια μου, σ’ αυτά θα βρει Εκείνον που θα τον δικάσει• ο λόγος που κήρυξα, αυτός θα τον κρίνει την έσχατη ημέρα» [1].

Ο Θεός αποκάλυψε το θέλημά Του σ’ ετούτον τον τιποτένιο κόκκο σκόνης που λέγεται άνθρωπος! Το βιβλίο όπου είναι καταγραμμένο το πανάγιο και σωτήριο θέλημά Του, βρίσκεται στα χέρια σου. Μπορείς είτε να δεχθείς, είτε να απορρίψεις το θέλημα του Πλάστη και Σωτήρα σου.

Από σένα τον ίδιο εξαρτάται είτε η αιώνια ζωή σου είτε ο αιώνιος θάνατός σου. Αναλογίσου, λοιπόν, πόση προσοχή και πόση σύνεση πρέπει να δείξεις. Μην παίζεις με την αιωνιότητα!

Με συντριμμένο πνεύμα να προσεύχεσαι στον Κύριο, για να σου ανοίξει τα μάτια, να δεις τα θαύματα που κρύβονται στον νόμο Του [2], στο Ευαγγέλιο. Ο Λόγος του Θεού ανοίγει τα μάτια της ψυχής και επιτελεί θαυμαστά τη θεραπεία της από την αμαρτία. Οι θεραπείες των σωμάτων, που επιτελούσε ο Κύριος, ήταν απλώς εικονισμοί και αποδείξεις των θεραπειών των ψυχών, αποδείξεις αναγκαίες για τους σαρκικούς ανθρώπους με τον τυφλωμένο από τη φιληδονία νου [3].

Διάβαζε το Ευαγγέλιο με μεγάλη ευλάβεια και προσοχή. Κανένα χωρίο του μη θεωρήσεις ασήμαντο, κανένα χωρίο του μην παρατρέξεις ανεξέταστα. Κάθε γιώτα του Ευαγγελίου ακτινοβολεί ζωή.

Η αδιαφορία για τη ζωή είναι θάνατος. Διαβάζοντας για τους λεπρούς, τους παράλυτους, τους τυφλούς, τους χωλούς και τους δαιμονισμένους, που θεράπευε ο Κύριος, να συλλογίζεσαι πως η ψυχή σου, καταπληγωμένη από την αμαρτία και αιχμαλωτισμένη από τους δαίμονες, μοιάζει σ’ αυτούς τους αρρώστους. Να διδαχθείς από το Ευαγγέλιο την πίστη τους.

Ο Κύριος θα κάνει καλά κι εσένα, αν με πίστη, όπως εκείνοι, Τον ικετεύεις ακατάπαυστα για την θεραπεία σου.

Για ν’ αξιωθείς να λάβεις την ίαση, πρέπει να αποκτήσεις κατάλληλη ψυχική διάθεση. Την ίαση λαβαίνουν όσοι έχουν επίγνωση της αμαρτωλότητάς τους και παίρνουν απόφαση να την εγκαταλείψουν [4].

Ο Σωτήρας είναι άχρηστος στους υπερήφανους δικαίους, στην πραγματικότητα αμαρτωλούς, που δεν βλέπουν την αμαρτωλότητά τους [5]. Το να δει κανείς την αμαρτωλότητα, την πτώση όλου του ανθρώπινου γένους, είναι ιδιαίτερο χάρισμα του Θεού. Ζήτησέ Του αυτό το χάρισμα, και όταν το λάβεις, θα σου γίνει πολύ περισσότερο κατανοητό το βιβλίο του ουράνιου Γιατρού, το Ευαγγέλιο.

Προσπάθησε να κάνεις οικείο στον νου και την καρδιά σου το Ευαγγέλιο. Ας πλέει ο νους σου μέσα του, ας ζει μέσα του. Έτσι πιο εύκολα όλη σου η δραστηριότητα θα γίνει ευαγγελική. Αυτό μπορεί ο καθένας να το πετύχει με την ακατάπαυστη εντρύφηση στο Ευαγγέλιο και την ευλαβική μελέτη του.

Ο όσιος Παχώμιος ο Μέγας (15 Μαΐου), ένας από τους πιο ονομαστούς αρχαίους πατέρες, γνώριζε απ’ έξω το Ευαγγέλιο. Έπειτα από θεία αποκάλυψη, μάλιστα, παρακινούσε και τους μαθητές του να το μαθαίνουν.

Έτσι το Ευαγγέλιο τους συντρόφευε και τους χειραγωγούσε παντού και πάντα. Γιατί, άραγε, οι σύγχρονοι χριστιανοί παιδαγωγοί δεν στολίζουν τον νου των αθώων μικρών παιδιών με το Ευαγγέλιο, αντί να το γεμίζουν με τους μύθους του Αισώπου και άλλες μάταιες γνώσεις;

Τι ευτυχία, τι πλούτος η απομνημόνευση του Ευαγγελίου! Δεν έχουμε, βλέπετε, τη δυνατότητα να προβλέπουμε τις μεταλλαγές των βιοτικών μας συνθηκών και τις συμφορές που θα μας βρουν στη διάρκεια της επίγειας ζωής μας.

Έτσι, το Ευαγγέλιο που έχει αποθηκευθεί στη μνήμη, μελετάται από τον τυφλό, ακολουθεί τον κατάδικο στη φυλακή, συνομιλεί με τον αγρότη στο χωράφι, νουθετεί τον δικαστή στο δικαστήριο, χειραγωγεί τον έμπορο στην αγορά, παρηγορεί τον άρρωστο στον καιρό της κουραστικής αϋπνίας και της βαριάς μοναξιάς του.

Μην αποτολμήσεις, πάντως, να εξηγήσεις μόνος σου το Ευαγγέλιο και τα άλλα βιβλία της αγίας Γραφής, που γράφηκαν από τους προφήτες και τους αποστόλους: όχι αυθαίρετα αλλά με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος [6].

Αν, λοιπόν, δεν γράφτηκαν αυθαίρετα, δεν είναι αλόγιστο το να ερμηνεύονται αυθαίρετα; Το Άγιο Πνεύμα έγραψε μέσω των προφητών και των αποστόλων τον λόγο του Θεού και τον ερμήνευσε μέσω των αγίων πατέρων.

Τόσο η δυνατότητα καταγραφής του λόγου του Θεού, όσο και η δυνατότητα ερμηνείας του αποτελούν δώρα, χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Αυτό και μόνο δέχεται η αγία Ορθόδοξη Εκκλησία. Αυτό και μόνο δέχονται τα γνήσια παιδιά της.

Όποιος ερμηνεύει τη Γραφή αυθαίρετα, απορρίπτει την αγιοπνευματική ερμηνεία της από τους αγίους πατέρες. Και όποιος απορρίπτει την αγιοπνευματική ερμηνεία της Γραφής, αναμφίβολα απορρίπτει και την ίδια τη Γραφή.

Και καταντά ο λόγος του Θεού, που είναι λόγος σωτηρίας, να γίνεται για τους αυθαίρετους ερμηνευτές του, θανάσιμο δίστομο ξίφος, με το οποίο θανατώνουν οι ίδιοι τις ψυχές τους, οδηγώντας τες στην αιώνια καταστροφή [7].

Έτσι αυτοκτόνησαν πνευματικά ο Άρειος, ο Νεστόριος, ο Ευτυχής και οι άλλοι αιρετικοί, που, με τις τολμηρές τους ερμηνείες της Γραφής, βλασφήμησαν το Άγιο Πνεύμα.

«Σε ποιόν θα ρίξω το βλέμμα μου, παρά στον άνθρωπο τον ταπεινό, τον ήσυχο, που τρέμει τα λόγια μου;» [8], λέει ο Κύριος. Τέτοιος να είσαι μπροστά στον Κύριο και στο Ευαγγέλιο, όπου Εκείνος βρίσκεται. Άφησε την αμαρτωλή ζωή σου, άφησε τη γήινη εμπάθεια και φιληδονία.

Απαρνήσου τη ζωή σου, δηλαδή τον εγωισμό σου, και τότε θα μπορέσεις να προσεγγίσεις και να κατανοήσεις το Ευαγγέλιο. «Αυτός, που αγαπά τη ζωή του, θα τη χάσει», λέει ο Κύριος. «Αυτός, όμως, που τη ζωή του δεν τη λογαριάζει όσο κρατάει αυτός ο κόσμος, θα τη φυλάξει για την αιώνια ζωή» [9].

Γι’ αυτόν που αγαπά τον εαυτό του και δεν είναι αποφασισμένος να τον απαρνηθεί, το Ευαγγέλιο είναι κλειστό. Το διαβάζει, αλλά ο λόγος της ζωής και του Αγίου Πνεύματος παραμένει για την ψυχή του ένα αδιαπέραστο παραπέτασμα.

Όταν ο Κύριος ήταν στη γη με το πανάγιο ανθρώπινο σώμα Του, πολλοί Τον έβλεπαν και συνάμα δεν Τον έβλεπαν. Τι ωφελείται ο άνθρωπος, όταν βλέπει με τα σωματικά μάτια, όπως όλα τα ζώα, δεν βλέπει όμως με τα μάτια της ψυχής, με τον νου και την καρδιά;

Υπάρχουν και σήμερα πολλοί που διαβάζουν το Ευαγγέλιο, αλλά το αγνοούν εντελώς, σαν να μην το διάβασαν ποτέ. Το Ευαγγέλιο διαβάζεται σωστά μόνο από τον καθαρό νου και, όπως είπε κάποιος όσιος, κατανοείται ανάλογα με την προθυμία και την εργασία των εντολών [10].

Ωστόσο, η ακριβής και τέλεια γνώση του Ευαγγελίου δεν μπορεί να αποκτηθεί με τη δική μας προσπάθεια• είναι χάρισμα του Χριστού. Το Άγιο Πνεύμα, αφού κατοικήσει μέσα στον αληθινό και πιστό διάκονό Του, τον κάνει τέλειο μελετητή και ακριβή τηρητή του Ευαγγελίου.

Στο Ευαγγέλιο απεικονίζονται τα χαρακτηριστικά του νέου Ανθρώπου, του Κυρίου, που προέρχεται από τον ουρανό [11] και που είναι Θεός «κατά φύσιν». Το άγιο γένος Του, τους ανθρώπους που πιστεύουν σ’ Αυτόν και ομοιώνονται μ΄ Αυτόν, τους κάνει θεούς «κατά χάριν».

Εσείς που κυλιέστε στα βρωμερά βαλτονέρια των αμαρτιών και βρίσκετε εκεί ευχαρίστηση, σηκώστε τα κεφάλια σας και κοιτάξτε τον καθαρό ουρανό• εκεί είναι η θέση σας! Ο Θεός σας δίνει τόση αξία, σας κάνει θεούς. Κι εσείς, απορρίπτοντας αυτή την αξία, κατεβάζετε τον εαυτό σας στην τάξη των ζώων, και μάλιστα των πιο ακάθαρτων ζώων.

Συνέλθετε! Βγείτε από τον βρωμερό βάλτο. Λουστείτε με τα δάκρυα της μετάνοιας. Καθαριστείτε με την εξομολόγηση. Στολιστείτε με την κατάνυξη. Σηκωθείτε από τη γη. Ανεβείτε στον ουρανό. Εκεί θα σας οδηγήσει το Ευαγγέλιο. «Όσο έχετε το φως», δηλαδή το Ευαγγέλιο, όπου είναι κρυμμένος ο Χριστός, «πιστεύετε στο φως, για να γίνετε παιδιά του φωτός» [12].

Τέλος και τω Θεώ δόξα!

___________________

[1] Ιω. 12:48.

[2] Ψαλμ. 118:18.

[3] Βλ. Λουκ. 5:24.

[4] Βλ. Ιω. 9:39, 41.

[5] Βλ. Ματθ. 9:13.

[6] Βλ. Β Πέτρ. 1:21.

[7] Βλ. Β Πέτρ. 3:16.

[8] Ησ. 66:2.

[9] Ιω. 12:25.

[10] Πρβλ. Οσίου Μακαρίου του ασκητού, Περί νόμου πνευματικού κεφάλαια Σ , ρς )

[11] Α Κορ. 15:47.

[12] Ιω. 12:36.

(Από το βιβλίο «ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ», Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ,

ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, ΩΡΩΠΟΣ, ΑΤΤΙΚΗ)

---   αλλιεύθηκε από το διαδίκτυο.

αντανακλάσεις

 

βιβλίο αφημένο στο τζάμι αυτοκινήτου.

λίγες σκέψεις για την ημέρα της γυναίκας

Από το πρωί το μόνο που ακούω από παντού είναι χρόνια μας πολλά και χρόνια μας πολλά. Δηλαδή, παίρνουμε ευχές εμείς οι γυναίκες για να γιορτάσουμε τι ακριβώς; Το ότι είχαμε την ατυχία να γεννηθούμε γυναίκες; Το ότι καταφέρνουμε και επιβιώνουμε σε έναν κόσμο όπου το ανδρικό φύλο κυριαρχεί παντού και πάντα από αιώνων και εις τους αιώνες; Το ότι χρειαζόμαστε υπενθύμιση ότι, κοίτα, υπάρχουμε κι εμείς εδώ σ' αυτόν τον πλανήτη, μη μας ξεχνάτε; Ότι, άντε, μην κλαις για την ανισότητα, μην κλαις για τα δικαιώματα που δεν σου έχουμε αποδώσει ως τώρα - και γιατί να σου τα αποδώσωμεν, άλλωστε -, δεν πειράζει που πρέπει να αγωνιστείς, που πρέπει να επαναστατήσεις, να ουρλιάξεις, να ματώσεις, να στερηθείς για να κερδίσεις τι; τα αυτονόητα! μια ισότιμη θέση κάτω από τον ήλιο επί ίσοις όροις και ίσο σεβασμό; Ότι, τουλάχιστον, έχεις και μια μέρα να γιορτάζεις το φύλο σου για να μην ξεχνάς ποια είσαι; το δεύτερο φύλο; το ασθενές φύλο; το υπάκουο; το δεκτικό; το εκμεταλλεύσιμο; το πειθήνιο; το διακοσμητικό;

Γιορτάζει η γυναίκα σήμερα γιατί, τι; για το ότι τελικά είναι ένα είδος υπό προστασία; όπως η ημέρα των ζώων; ή η ημέρα της γης; και πρέπει να της το υπενθυμίσουμε; ότι η θέση της δεν βρίσκεται εκεί που της αξίζει, αλλά τι να κάνουμε τώρα; έτσι είναι η ζωή; και κοίτα να το χωνέψεις; Άντε, πάρε το λουλουδάκι σου, λοιπόν, για σήμερα και μείνε ευχαριστημένη, γιατί έχουμε αντρικές δουλειές να κάνουμε τώρα; έχουμε έναν πλανήτη να κυβερνήσουμε; έχουμε έναν πλανήτη να καταστρέψουμε; έχουμε πολέμους να διεξάγουμε;

Γιατί ναι, κάτω από την επιφάνεια του φαίνεσθαι, αυτό συμβαίνει. Όλο αυτό το πανηγύρι κάθε τέτοια ημέρα του χρόνου, δεν της αξίζει. Της αξίζουν πολλά περισσότερα. Γιατί η γυναίκα δεν έχει ανάγκη από γιορτές τέτοιου τύπου, διαφημιστικού, αλλά από συνειδητή και ουσιαστική αναγνώριση της αδικίας που έχει συντελεστεί παγκοσμίως εις βάρος της μέσα στους αιώνες και την ανάκτηση αυτής της της θέσης εκεί ακριβώς που της αξίζει και που της άξιζε από την αρχή. Ισότιμα, δίκαια, τίμια.

Λουλουδάκια από τον κήπο σήμερα.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Boléro

παμ, πα-πα-πα-παμ, πα-πα-πα-παμ, παμ, παμ... 

αδιάλλειπτα, επαναλαμβανόμενα, υποβλητικά. Αυτή η περιοδική ταλάντωση με μια αιχμή που δεν προλαβαίνει να ηρεμήσει, αφού την διαδέχεται αμέσως το επόμενο κρούσμα πάνω στη μεμβράνη του τυμπάνου. Ο τυμπανιστής συνεχίζει να χτυπά κοφτά, αυστηρά, στον ίδιο ρυθμό, με αγωνία, λες και η ζωή του εξαρτάται από αυτό. Σαν μηχανή εργοστασίου που δεν σταματά να λειτουργεί ποτέ. 

παμ, πα-πα-πα-παμ, πα-πα-πα-παμ, παμ, παμ... 

ο ίδιος εμμονικός ρυθμός ξανά και ξανά, σαν χτύπος ρολογιού, σαν γρανάζι μηχανής, σαν παλμός καρδιάς, μέχρι που μπαίνει το πρώτο πνευστό που θα δώσει επιτέλους την ανακούφιση της μελωδίας. Το τύμπανο όμως δεν σταματά να του υπενθυμίζει το καθήκον του, που είναι να κρατήσει τον ρυθμό πάση θυσία. Η μηχανή δεν επιτρέπεται να σταματήσει να λειτουργεί, γιατί, χωρίς τον ρυθμό, δεν μπορεί να παραχθεί τίποτα.

παμ, πα-πα-πα-παμ, πα-πα-πα-παμ, παμ, παμ...

Ο αδυσώπητος χρόνος που δεν μπορείς να σταματήσεις. Το πεπρωμένο που δεν μπορεί να αποφευχθεί. Ο εαυτός σου από τον οποίο δεν μπορείς να ξεφύγεις.

παμ, πα-πα-πα-παμ, πα-πα-πα-παμ, παμ, παμ...

Διαδοχικά αρχίζουν να προστίθενται ένα ένα όλα τα όργανα της ορχήστρας ενισχύοντας αυτή την αρχική μελωδία που, ωστόσο, δεν αλλάζει, παραμένει ως το τέλος σαν ακίδα που σε ενοχλεί, σαν το καθήκον που δεν σου επιτρέπεται να ξεχάσεις. Τα μόνα που αρχίζουν να αλλάζουν τώρα είναι η τονική ένταση, το μουσικό γέμισμα και η σταθερή κλιμάκωση που, μετά από δεκαεπτά λεπτά υπαρξιακού μαρτυρίου, θα εκραγεί σε ένα αγωνιώδες κρεσέντο. Τα γρανάζια μάχονται με τα όριά τους, ο ρυθμός αρχίζει να δυσανασχετεί, τα κρουστά να κραυγάζουν, με το τύμπανο να δυναμώνει ολοένα. Πιέζεται να επαναστατήσει, γνωρίζει ότι δεν θα αντέξει για πολύ την πίεση από αυτόν τον απόλυτο, ολοκληρωτικό ρυθμό που του επιβλήθηκε, χρειάζεται να απελευθερωθεί. 

Τα γρανάζια της μηχανής αρχίσουν να αποσυντονίζονται και τα κρουστά να κραυγάζουν. Όλα, το ένα μετά το άλλο, οδηγούνται σε μια καταστροφική αλυσιδωτή αντίδραση. Μέσα σε αυτή τη νεωτερική επανάσταση των μηχανών και της μαζικής παραγωγής ο άνθρωπος πνίγεται, ασφυκτιά, ασθμαίνει, γιατί ο κόσμος που ήξερε μέχρι τώρα έχει αντικατασταθεί από κάτι άλλο, κάτι χωρίς ψυχή, δυστοπικό και απόκοσμο. Ώσπου να έρθει και γι' αυτόν η στιγμή της τελικής κρίσης: ή να αφήσει τον εαυτό του να οδηγηθεί στην αυτοκαταστροφή και την αφομοίωση, ή να σπάσει τα δεσμά του από την αιχμαλωσία στην οποία βρέθηκε και να απελευθερωθεί, ή κάτι άλλο, τα πεδία ερμηνείας είναι ανοικτά. Όλα έχουν την αξία τους και τα εφαλτήριά τους, και, ασχέτων των όποιων καταστάσεων, οι επιλογές είναι πάντα δικές σου. 

Γιατί, μουσική είναι αυτή. Τέχνη. Και η ελευθερία της τέχνης, όπως και της ζωής, είναι ο καθένας μας να μπορεί να εισπράττει τα νοήματά της όπως εμείς επιθυμούμε, επιζητούμε και αντιλαμβανόμαστε.

Boléro του Ραβέλ, λοιπόν.

Σας αφήνω να το απολαύσετε!

 

---  Περισσότερα για τον συνθέτη Μωρίς Ραβέλ μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

---  Για την ομώνυμη ταινία μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

---  Η φωτογραφία είναι από εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

μια προσευχή

 

"Ω Κύριε, αιώνιε και Δημιουργέ των πάντων,

ο οποίος με την ανεξερεύνητη αγαθότητα Σου με κάλεσες σε αυτήν την ζωή,

ο οποίος μου έδωσες την χάρη του Βαπτίσματος και την σφραγίδα του αγίου Πνεύματος,

ο οποίος με προίκισες με την επιθυμία να αναζητήσω Εσέ, τον μόνο αληθινό Θεό, εισάκουσε την προσευχή μου.

Δεν έχω ζωή, φως, χαρά ή σοφία, ούτε δύναμη χωρίς εσένα, ω Θεέ.

Τολμώ να Σε επικαλεστώ:

Καθάρισέ με από κάθε ρύπο σωματικό και πνευματικό.

Δίδαξέ με να προσεύχομαι ορθά.

 Ευλόγησε αυτήν την μέρα που χάρισες σε εμένα, τήν ανάξια δούλη Σου.

Δώσε μου με την δύναμη της αγάπης Σου να κρατηθώ σταθερά στο αγαθό.

Διατήρησε την ζωή μου στον κόσμο τούτο, μέχρι να μπορέσω να σου προσφέρω άξια μετάνοια.

Μη με οδηγήσεις σε θάνατο στην μέση των ημερών μου, ούτε ενόσω ο νους μου είναι τυφλωμένος.

Όταν όμως θελήσεις να βάλεις τέρμα στην ζωή μου, να μου το δείξεις από πρωτύτερα, για να προετοιμάσω την ψυχή μου πριν παρουσιαστεί μπροστά Σου.

Να είσαι μαζί μου κατά την φοβερή αυτή ώρα και να μου δωρίσεις την χαρά της σωτηρίας.

Καθάρισέ με από τις κρυφές αμαρτίες μου και απ΄ όλη την αχαριστία που έχω μέσα μου και δώρισέ μου καλή απολογία μπροστά στον θρόνο της κρίσης Σου.

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ!!!   

Ναι, ω Θεέ, με το μεγάλο Σου έλεος και την αμέτρητη αγάπη Σου για το ανθρώπινο γένος, άκουσε την προσευχή μου...."

--- το κείμενο αλιεύθηκε από το διαδίκτυο.

---  οι φωτογραφίες δικές μου πλην της τελευταίας που την τράβηξε ο σύζυγος. 

---  η τοποθεσία:  Ι.Ν. Αγίας Νάπας, Λεμεσός Κύπρου.

---  "Αγία Νάπα" σημαίνει άγιο δάσος. Ονομάστηκε έτσι γιατί σε εκείνο το σημείο βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας της Νάπης, της Αγίας δηλαδή του δάσους, που για συντομία πήρε το προσωνύμιο Αγία Νάπα. Τιμάται στις 8 Σεπτεμβρίου, που είναι το Γενέθλιον της Θεοτόκου. Περισσότερες λεπτομέρειες για το πώς βρέθηκε η εικόνα και άλλα σχετικά, μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Κυριακή της συγγνώμης

Γιατί ωραία τα ξεφαντώματα και τα πανηγύρια, αλλά Καρναβάλι και Εκκλησία μαζί για έναν Ορθόδοξο Χριστιανό δεν γίνεται. Ή το ένα διαλέγουμε ή το άλλο. Η θέση της Εκκλησίας είναι ξεκάθαρη. Και ό,που Εκκλησία, βλέπε Χριστός, Θείος Νόμος και εντολές Κυρίου. Απλά τα πράγματα.

Συγγνώμη στην οικογένειά μου που σας παιδεύω κάθε λίγο και λιγάκι με την πάθηση, την εξάντληση και την ανημποριά μου. Συγγνώμη στα πουλάκια του κήπου που δεν σας δίνω σημασία κάθε πρωί που τραγουδάτε κρατώντας μου συντροφιά. Συγγνώμη σπίτι που τόσο εύκολα σε θεωρώ δεδομένο, όπως και τόσα άλλα που επίσης θεωρώ δεδομένα, ενώ δεν θα έπρεπε να τα θεωρώ ούτε ως δεδομένα ούτε ως αυτονόητα. Συγγνώμη φίλες μου και συγγενείς που ξεχνώ να σας πάρω τηλέφωνο. Συγγνώμη μαμά που δεν είμαι εκεί τόσο συχνά όσο θα μπορούσα. Συγγνώμη αδελφή που δεν σε σκέφτομαι τόσο συχνά όσο θα ήθελα. Συγγνώμη εαυτέ που το έχω κάνει συνήθεια να σε κατηγορώ και να σε κρίνω πολύ αυστηρά και πολύ άδικα για την ασθένεια που σου έτυχε, παρόλο που ξέρεις περισσότερο από τον καθένα πως ούτε φταις ούτε και το προκάλεσες εσύ. Συγγνώμη για τις τύψεις, τις ενοχές και το άγχος που ακόμα δεν έχω καταφέρει να διώξω από μέσα μου. Συγγνώμη για την πίστη μου, που δεν είναι τόσο θερμή και δυνατή όσο θα ήθελα να πιστεύω ότι είναι. Συγγνώμη Θεέ μου που ούτε και σήμερα σε δόξασα ή σε ευχαρίστησα όσο θα έπρεπε ή θα μπορούσα. Συγγνώμη παλιά μου γειτονιά που την προηγούμενη φορά που πέρασα από εκεί δεν σου έριξα ούτε μια ματιά. 

Κυριακή της συγγνώμης σήμερα. Συγγνώμη που χρειάζεται μια επέτειος για να μπορέσω να ζητήσω από όλους σας συγγνώμη.

---  πρώτη φωτογραφία από εδώ.

---  δεύτερη φωτογραφία δική μου.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Καρναβάλι; Ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

Ποτέ δεν ήμουν των καρναβαλιών και της μασκαράτας. Δεν βρίσκω νόημα στο να υποδυθείς κάποιον άλλον, όταν ο ίδιος σου ο εαυτός τις περισσότερες φορές είναι ήδη για σένα κάποιος που δεν γνωρίζεις, ένας άγνωστος, ένας άλλος. Οπότε, ποιο το νόημα να φοράς ακόμα μια μάσκα πάνω από τις υπάρχουσες που φοράς στη ζωή σου καθημερινά; Για μένα, κανένα.

Αν θέλεις να υποδυθείς όπως και δήποτε κάποιον άλλον, τουλάχιστον ντύσου τον αληθινό, εμπνευσμένο σου εαυτό. Έτσι, για αλλαγή. Ντύσου το ιδεατό σου, αυτό που θα ήθελες να είσαι στα καλύτερά του, όταν θα έχεις κατακτήσει τα όνειρα και τις αξίες σου, όταν θα έχεις πετάξει όλα τα άχρηστα που σε καθηλώνουν σε ένα χαμηλότερο επίπεδο από αυτό που πραγματικά αξίζεις. 

Ποιος ξέρει, ίσως έτσι να μάθεις και κάτι βαθύτερο για σένα που να σε ωφελήσει. Ίσως, ακόμη, να μάθουν και οι δικοί σου, όταν αντιληφθούν με ποιον έχουν να κάνουν όλον αυτόν τον καιρό, μόλις οι μάσκες αρχίσουν σιγά σιγά να πέφτουν.

Η άνοιξη αρχίζει αθόρυβα να κάνει τις πρώτες της εμφανίσεις. Είμαι πολύ τυχερή που ζω σε ένα κομμάτι αγρού που ελάχιστα έχει νοθευτεί από την ασχήμια της πόλης. Τα κτήματα τριγύρω είναι γεμάτα από αγριολούλουδα που μόλις έχουν ξυπνήσει από τη χειμερία νάρκη τους. Τινάζουν τα πέταλά τους στον ήλιο που λάμπει για δικαίους και αδίκους, καλωσορίζοντας το ξεκίνημα της άνοιξης. Ο χρόνος κυλά σε κύκλους. Το ίδιο κι εμείς.

Καλή Σαρακοστή!

Με αγάπη,

Εύα 💗

γενικά αρχεία του κράτους

 

τρελά νερά

Έτσι συνηθίζουμε να τα λέμε εμείς οι Ευβοιώτες, 'από πού είσαι;' 'από τα τρελά νερά', εννοώντας την Χαλκίδα. Είναι η αλλόκοτη στροφή στο ρεύμα του Ευβοϊκού στο σημείο της γέφυρας της Χαλκίδας, έξι ώρες προς τη μία κατεύθυνση, έξι ώρες προς την άλλη και μία ώρα όπου τα νερά μένουν στάσιμα. 

Δεν ξέρω αν γνωρίζετε πως ο Αριστοτέλης ήταν κατά το ήμισυ Ευβοιώτης. Ναι, και είμαστε πολύ περήφανοι γι' αυτό. Ευβοιώτης από την πλευρά της μητέρας του, την Φαιστίδα (ή Φαιστιάδα). Η Φαιστίς ήταν από εύπορη οικογένεια και πέθανε σε σχετικά μικρή ηλικία, αφήνοντάς τον μικρό Αριστοτέλη ορφανό από μητέρα, αλλά και πατέρα λίγο αργότερα. Όταν η δημοκρατική τότε Αθήνα τον εξόρισε ως ολιγαρχικό, ο φιλόσοφος επέστρεψε πίσω στη γενέτειρά του, στα κτήματα που του είχε αφήσει η μητέρα του στην περιοχή της Χαλκίδας. Εκεί έζησε ως το τέλος την ζωής του, αφήνοντας το πνεύμα του εδώ, στην ευβοϊκή γη που έχει ευλογηθεί από ήρωες, ανθρώπους του πνεύματος, της τέχνης και της επιστήμης, φιλόσοφους και αγίους μέσα στους αιώνες. 

Οι ιστορικοί τον θέλουν να μελετούσε με εμμονή αυτό το υδάτινο φαινόμενο στα νερά του Ευβοϊκού κόλπου που, σε συνδυασμό με τη μαγνητικότητα της σελήνης, προκαλεί αυτό το αποτέλεσμα των "τρελών νερών" που βλέπουμε μέχρι σήμερα. Ορισμένοι από αυτούς τον θέλουν να πέφτει από απροσεξία την ώρα της έρευνάς του και να πνίγεται μέσα στα τρελά νερά του Ευβοϊκού.

- no more pictures, please

- I know, but the light on your face.

Αντίο, κυρία Αρβελέρ...

Ήταν η αγαπημένη μου ακαδημαϊκός από τότε που την μελετούσαμε στο πανεπιστήμιο, την θεωρούσα πρότυπο, πολύ την αγαπούσα. Όλη της η ζωή αφιερωμένη σε έναν ανώτερο σκοπό, να βγάλει μια χιλιετία ένδοξης ελληνικής ιστορίας από την αφάνεια, να την αναδείξει, να την τιμήσει, να την συνδέσει με το χτες μας ενώνοντας ως άρρηκτος σύνδεσμος την αρχαιότητα με τη νεότερη και σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Πόσοι επιχείρησαν να το κάνουν αυτό, έχοντας όλη την υφήλιο απέναντι σε μια τέτοια εκδοχή; Απειροελάχιστοι. Σε αυτούς τους απειροελάχιστους ανήκει κι εκείνη.

Οι Ευρωπαίοι, και γενικά όλος ο δυτικός κόσμος, θέλησαν να πετάξουν το Βυζάντιο στα σκουπίδια, απαξιώνοντάς το με τα πιο μελανά χρώματα. Οι Έλληνες, αιώνιοι μιμητές των άλλων, υιοθέτησαν την ίδια αντίληψη, κάνοντας ό,τι τους λέγανε. Όχι όμως η κ. Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ. Βούτηξε μέσα στην επιστήμη της και έδωσε τον αγώνα της, όχι μόνο μέσα από τα αδιάψευστα ιστορικά τεκμήρια του ιστορικού μας παρελθόντος κατορθώνοντας το ακατόρθωτο, αλλά το μετέφερε και σε μία ακόμα διάσταση, κοινωνικής φύσεως αυτή τη φορά. Βούτηξε μέσα στην γυναικεία ιδιοσυγκρασία βγάζοντας από την αφάνεια θησαυρούς γένους θηλυκού, τη γυναικεία γνώση, την γυναικεία διαίσθηση, το γυναικείο πείσμα και επιμονή και πνεύμα, την γυναικεία αντοχή και θάρρος και ηρωισμό και παλικαριά στον μέγιστο βαθμό.

Η κ. Αρβελέρ, Ελληνίδα και γυναίκα, κατέκτησε τη Γαλλία, την πνευματική πρωτεύουσα της σύγχρονης Ευρώπης, κυριαρχώντας πάνω στα γαλλικά γράμματα και κουλτούρα, μέσα από την πρυτανεία της στο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Γαλλίας, κατακτώντας απάτητες κορφές με αμέτρητες τιμητικές διακρίσεις. 

Της τα έδωσαν όλα, όλη την ευθύνη να ηγηθεί της γαλλικής παιδείας. Και αναρωτιέμαι. Αν αυτή η γυναίκα έμενε στην Ελλάδα, θα είχε συμβεί τίποτα από όλα αυτά; Θα της εμπιστεύονταν τέτοιες θέσεις χωρίς να την φάνε ζωντανή; χωρίς να την ρίξουν στους καρχαρίες; Θα την άφηναν να μεταμορφώσει τα ελληνικά πράγματα στα ελληνικά πανεπιστήμια, διαμορφώνοντας την ελληνική παιδεία του σήμερα, ανοίγοντας τον δρόμο σε πραγματική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, αυτήν που αξίζουμε και που δεν έχουμε; Γαλουχώντας την ελληνική νεολαία για μια φορά προς κάτι το ανώτερο; το ουσιώδες; το υψηλό; Το άριστο; Αυτό που διαμόρφωσε την παγκόσμια σκέψη και που, για κάποιον μυστήριο λόγο, χάθηκε μέσα στους αιώνες; Αυτό το κάτι που θα μπορούσε να εμπνεύσει τους σημερινούς Έλληνες να ανακαλέσουν την χαμένη αγάπη για τα γράμματα, την παιδεία, τη λογική ανάλυση; τη σοφία; Να ξαναβρούν το χαμένο τους μυαλό, που δεν ξέρουμε πού έχει πάει αυτούς τους τελευταίους αιώνες και έχει κρυφτεί στην κρυψώνα του και δεν λέει να βγει από εκεί; Όπως λέει η ίδια, η παιδεία είναι το μόνο πράγμα που μένει, όταν όλα τα άλλα έχουν ξεχαστεί. Σε εμάς αυτό, δυστυχώς, έχει συμβεί εδώ και καιρό, όλα έχουν ξεχαστεί, με πρώτη την παιδεία.

Δε νομίζω να την είχαν αφήσει... λέξη δεν θα την είχαν αφήσει να ξεστομίσει, όχι από θέση ισχύος, τουλάχιστον... Δυστυχώς, γιατί το γυναικείο μυαλό μπορεί να ανοίγει διαστάσεις εκεί που το ανδρικό συχνά αδυνατεί να πλησιάσει. Σήμερα την θαυμάζουμε, επειδή απλά την θαυμάζουν εκείνοι, οι δυτικοί. Πόσο μάλλον τώρα, που δεν ζει πια ανάμεσά μας. Διθυρράμβους θα στήσουν οι πάντες τώρα, είναι πραγματικά τραγικό...

Μια θλίψη με έχει καταβάλει από χθες που άκουσα την είδηση του θανάτου της. Μια γυναίκα αυτού του βεληνεκούς δεν υπάρχει πια. Και παρόλο που λοιδορήθηκε αρκετές φορές μέσα στα χρόνια, εκείνη παρέμεινε αγέρωχη, μια γυναίκα σύμβολο, που ποτέ δεν το έβαλε κάτω. Άλλωστε, κατά κανόνα, λοιδορείς κάποιον ή όταν δεν μπορείς να τον καταλάβεις, ή όταν απειληθείς από αυτόν, μόλις αρχίζεις να  συνειδητοποιείς ότι δεν μπορείς να τον φτάσεις. Αυτό τουλάχιστον, την λοιδορία απέναντι στους καλύτερους από εμάς, έχουμε μάθει να το κάνουμε καλά. 

Στη Νέα Πέραμο άρχισε να βρέχει. Το μετεωρολογικό δελτίο δίνει έντονες βροχές και δυνατούς ανέμους που θα φτάσουν τα δέκα μποφόρ. Έρχεται καταιγίδα. Θυμάμαι τα λόγια που είχατε πει κάποτε: "Να έχετε τα πόδια σας στέρεα στη γη και τα μάτια στον ουρανό." Τα ακούω. Τα ακολουθώ. Αντίο, κυρία Αρβελέρ, το αστέρι σας θα λάμπει για πάντα.

---  Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα στο άλλο μου blog εδώ.

---  Φωτογραφία από εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

τοπία στην .. ομίχλη!

Για να είμαστε πιο ειλικρινείς, δεν μιλάμε βέβαια για ομίχλη, αλλά για την αφρικανική σκόνη που ήρθε και κάλυψε τα πάντα στο πέρασμά της. Πολλά αλλεργικά περιστατικά, πολλά αναπνευστικά προβλήματα, λερωμένα μπαλκόνια και φυτά καλυμμένα στη σκόνη μας είναι αυτά που μας έφερε ο χθεσινός νοτιάς. 

Εικαστικά, από την άλλη, αυτό το εντυπωσιακό φαινόμενο ήταν η χαρά του φωτογράφου, το φίλτρο που άφησε στις λήψεις δεν ήθελε καμία άλλη παρέμβαση από μέρους μου για να αφήσει αυτό το φθαρμένο, vintage, νοσταλγικό αποτέλεσμα που τόσο μου αρέσει. 

Χθες κάθισα και μετέφερα εδώ όλες τις φωτογραφίες που είχα ανεβάσει το τελευταίο διάστημα στο άλλο μου blog, αυτό της φωτογραφίας. Γιατί σκεφτόμουν, ποιος ο λόγος να τις απομονώσω σε ένα ξεχωριστό site και να τις έχω μακριά από εδώ, που είναι το σπίτι μου; Το ηλεκτρονικό μου σπίτι, εννοώ. Τις έφερα λοιπόν και αυτές να είναι εδώ παρέα μας και να μη μένουν παραπονεμένες. Είναι μοιρασμένες στις ημερομηνίες που τις είχα αναρτήσει εκεί, θα τις βρείτε τώρα στρολλάροντας εδώ από αρχές Οκτωβρίου μέχρι τώρα. 

Το άλλο το κρατάω ακόμα σε ιδιωτικό mode, μέχρι να αποφασίσω πότε θα το διαγράψω τελείως. Γιατί για μένα, και γι' αυτό χρειάζεται μια κάποια ψυχολογική προετοιμασία μέχρι να πατήσω οριστικά το delete της διαγραφής ενός project στο οποίο αφιέρωσα χρόνο και αγάπη για να το στήσω. Ας είναι.

---  Κανένα φίλτρο στις φωτογραφίες.

---  Λήψεις από το κινητό.

Καλή εβδομάδα σε όλους.

Με αγάπη,

Εύα 💗