φωτογραφίες εβδομάδας και βραδιά Ευρωμπάσκετ

Λίγες φωτογραφίες από τις ημέρες που πέρασαν. Ο καιρός ασταθής με βροχές και ήλιο, αφρικανική σκόνη και άνοδο της θερμοκρασίας. Ο ίδιος αλλόκοτος καιρός επικρατεί και μέσα στο πολιτικό προσκήνιο, εντός και εκτός της χώρας. Η προεκλογική περίοδος έχει άτυπα ξεκινήσει και τα όσα συμβαίνουν δεν ξέρω αν πρέπει να με κάνουν να γελάσω ή να πέσω σε κατάθλιψη. Μία αναταραχή κυριαρχεί σε όλο τον κόσμο, μία ανησυχία γενικότερη ότι κάτι αλλάζει στο παγκόσμιο σκηνικό και ότι, με τους τρελούς ρυθμούς που συντελούνται όλα γύρω μας, δεν ξέρω πού θα καταλήξει ή αν θα είναι καλό τελικά όλο αυτό για τους ανθρώπους ή, δεν ξέρω.

Όμως εμένα, δεν μου αρέσουν οι αλλαγές, αποζητώ την σταθερότητα, την ισορροπία, την ηρεμία. Αγαπώ να παρακολουθώ τα παιχνιδίσματα του ήλιου μέσα από τα σύννεφα, ανάμεσα στις φυλλωσιές, με μουσικό χαλί τα ασταμάτητα τιτιβίσματα των σπουργιτιών να σιγοντάρουν καθημερινά τις ήρεμες στιγμές μου.

  

Αγαπώ να διασχίζω το κέντρο της πόλης μετά από πολύ καιρό, όταν όλα φαντάζουν στα μάτια μου και πάλι σαν καινούργια. Με τη μετατόπισή μου στην επαρχία, αν και δεν έφυγα πολύ μακριά, ωστόσο έχω αρχίσει να βλέπω την πρωτεύουσα μέσα από τα μάτια του ταξιδιώτη, ή, του απλού επισκέπτη, όποτε χρειάζεται να κατεβαίνω προς τα εκεί. Ευτυχώς, αυτό συμβαίνει σπάνια πλέον, και κυρίως για ιατρικά θέματα, τα οποία δεν μπορώ, αναγκαστικά, να αποφύγω.

Εδώ η Βουλή των Ελλήνων σε άσπρο-μαύρο

Και μία πιο κοντινή λήψη με χρώμα.

Τίποτα όμως δεν αναπληρώνει την επιστροφή στο σπίτι. Η άνοιξη οργιάζει μέσα στο κτήμα αυτό τον καιρό. Τα μούρα είναι έτοιμα και η συγκομιδή σημερινή. Εννοείται πως είναι εντελώς βιολογικά, όπως όλα όσα μεγαλώνουν μαζί μας. Ναι, γιατί κι εμείς μεγαλώνουμε μαζί με αυτά. Αποκτούμε ρίζες, φυλλώνουμε, φυλλοροούμε και ξανά ανασταινόμαστε κάθε που ολοκληρώνεται ακόμα ένας κύκλος στη ζωή μας.

Οι τριανταφυλλιές έχουν φτάσει να ανθίζουν σχεδόν όλο το χρόνο. Όχι όλες μαζί, διαδοχικά. Έτσι, δεν μας λείπουν ποτέ, και τα βάζα είναι πάντα γεμάτα από την ομορφιά και το άρωμά τους.

Δυσκολεύτηκα, αλλά κατάφερα να συγκρατήσω την ονομασία τους. Είναι οι οινοθήρες, αυτά τα πλατυπέταλα ποώδη φυτά με τον ροζ ανθό που γεμίζουν τον κόσμο όλο, κάθε που έρχεται η εποχή τους να ανθίσουν. Από δύο γλαστράκια από το φυτώριο ξεκίνησαν όταν τα φέραμε εδώ, και τώρα, δεν ξέρεις πού να πρωτοκοιτάξεις!

Αστικά στιγμιότυπα στον δρόμο προς άλλη μια ιατρική εξέταση. Αναγκαίο, υποθέτω, κακό, που είναι, όμως, για καλό, φαντάζομαι.

Ένα από τα πουλιά της Αττικής Οδού κολλημένο πάνω στο ηχομονωτικό πλεξιγκλάς να ατενίζει αποσβολωμένο και ακίνητο μια τσιμεντένια πόλη που έχει σταματήσει από καιρό να ονειρεύεται.

Κάτι μαγικό συντελείται όταν ο ήλιος λούζει τα πάντα στο κτήμα την πιο όμορφη στιγμή της ημέρας, λίγο προτού οδεύσει προς άλλες πολιτείες.

Ο κρίνος της Παναγίας μόλις άνθισε κι αυτός, το λουλούδι του Ευαγγελισμού. Πριν από λίγο καιρό έμαθα ότι δεν είναι ορθόδοξη αυτή η απεικόνιση, καθότι δεν υπάρχει καμία αναφορά μέσα στο Ευαγγέλιο για κρίνο ή οποιοδήποτε άλλο λουλούδι γενικώς που να προσφέρεται από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στην Παναγία την ώρα του Ευαγγελισμού. Ο κρίνος είναι μια απεικόνιση που προστέθηκε στους αναγεννησιακούς θρησκευτικούς πίνακες από τους καθολικούς πολύ αργότερα. Άσχετο, αλλά είναι ωραίο να μαθαίνουμε πράγματα που δεν γνωρίζαμε και να που τώρα τα μαθαίνουμε. 

Τα κίτρινα τριαντάφυλλα με τις ροζ νευρώσεις στα πέταλα, όλα αυτά που βλέπετε στο βάζο, είναι από έναν βλαστό! Ολόκληρο μπουκέτο από τριαντάφυλλα πάνω σε ένα κλωνάρι. Τα ωραία και θαυμαστά της φύσης!

Στην άκρη της προσοχής μου ακούγεται η τηλεόραση με τον τελικό αγώνα Ολυμπιακού - Ρεάλ Μαδρίτης, που παρακολουθεί ο σύζυγος με προσήλωση. Οι φίλαθλοι σε κατάσταση αλλοφροσύνης αμφότεροι να αδημονούν για το τρόπαιο της νίκης που θα τους στέψει πρωταθλητές Ευρώπης. Όσο γράφω αυτό το post στο ιστολόγιο ακούω τον εκφωνητή να περιγράφει με πάθος τα όσα συμβαίνουν στο ξύλινο παρκέ. Επιφωνήματα αποδοκιμασίας στις κερκίδες όποτε κερδίζουν καλάθι οι αντίπαλοι, ζητωκραυγές και εξαλλοσύνη όταν κερδίζουν οι ημέτεροι. Πρόσωπα γεμάτα αγωνία, κατακόκκινα από την ένταση των στιγμών, χέρια ψηλά στον αέρα και το βλέμμα πάντα καρφωμένο στο ρολόι που θα σημάνει την λήξη του παιχνιδιού. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, ένα παιχνίδι είναι όλα, με νικητές και ηττημένους, με πρωταγωνιστές και θεατές και με το ρολόι του χρόνου αμείλικτο, που δεν γυρίζει ούτε ένα λεπτό προς τα πίσω, μήπως και προλάβουμε να κάνουμε τα πράγματα κάπως αλλιώς.

Όσο εκείνοι παίζουν για το πρωτάθλημα, εγώ σκέφτομαι την εβδομάδα που έρχεται, η οποία θα είναι αφιερωμένη στο σπίτι. Χαλιά που πρέπει να σηκωθούν, παπλώματα να πλυθούν και να αποθηκευτούν, ρούχα χειμωνιάτικα να ανεβούν για να κατεβούν τα καλοκαιρινά, ό,τι είναι απαραίτητο για να ελαφρώσει το σπίτι να ανασάνει, για να υποδεχτεί τις θερμότερες μέρες που έρχονται. Τι έρχονται, ορίστε, έφτασαν κιόλας, που σημαίνει ότι το σπίτι πρέπει να φορέσει κι αυτό τα καλοκαιρινά του.

Ο αγώνας κοντεύει να τελειώσει και οι Έλληνες έχουν βγει μπροστά. Ο εκφωνητής ουρλιάζει εκστατικός πασχίζοντας να περιγράψει τα τεκταινόμενα. Όλο το γήπεδο σείεται στον ίδιο παλμό. Η ατμόσφαιρα κάτι παραπάνω από εκρηκτική, τα ντεσιμπέλ στο τέρμα, μια κόκκινη λαοθάλασσα που πάλλεται πάνω στις κερκίδες αποθεώνοντας την ομάδα του Πειραιά και την Ελλάδα όλη. Τρία λεπτά έχουν απομείνει ακόμα και η διαφορά είναι στο ένα καλάθι. Ο τελικός εξελίσσεται σε θρίλερ για γερά νεύρα. Όλοι κρατούν την αναπνοή τους από την αγωνία. Οι προπονητές φυσούν και ξεφυσούν έτοιμοι να πάθουν εγκεφαλικό.  

Μαζί τους συμπαρασύρομαι κι εγώ. Περιμένω να τελειώσει ο αγώνας μαζί με την ανάρτηση. Θυμάμαι μια άλλη εποχή, το 1987, όταν διάβαζα πυρετωδώς για τις πανελλήνιες. Την επομένη θα έδινα λατινικά και όλη η γειτονιά σειόταν ολόκληρη γιατί εκείνο το βράδυ παιζόταν ένα αντίστοιχο παιχνίδι, με την Ελλάδα να στέφεται τελικά πρωταθλήτρια Ευρώπης στο μπάκετ. Γκάλης, Γιαννάκης και όλη η υπόλοιπη ομάδα έγιναν οι ήρωες όλης εκείνης της χρονιάς, αλλά και μέχρι σήμερα, που μιλάμε για τους Έλληνες θρύλους που νίκησαν τα μεγαθήρια της Ευρώπης εκείνον τον ιστορικό Ιούνιο του 1987, τη χρονιά του Ευρωμπάσκετ, που συνέπεσε με τις πανελλήνιες εξετάσεις μου. Σα να τα έζησα σε μιαν άλλη ζωή, τόσο μακρινά μου φαίνονται όλα εκείνα τώρα. Και τόσο κοντινά.

52 δευτερόλεπτα ακόμα και το σκορ είναι 86-80 υπέρ του Ολυμπιακού. Στην κορυφή του δράματος ο αγώνας διακόπτεται για διαφημίσεις. Ευκαιρία να τελειώσω την ανάρτησή μου κάπου εδώ, μήπως και δω τουλάχιστον το τέλος του αγώνα απρόσκοπτα. Ο σύζυγος λαγοκοιμάται στον καναπέ από την κόπωση της ημέρας εδώ και αρκετή ώρα. Που και που ξεξυπνάει να ρωτήσει πού βρισκόμαστε στο αποτέλεσμα. Καταλαβαίνω πως θα το δω μόνη μου και το υπόλοιπο του αγώνα, και το αποτέλεσμα της λήξης, και την απονομή έτσι όπως δείχνουν τα πράγματα, αφού η διαφορά τώρα έχει αμβλυθεί προς το μέρος μας! :))

Εύχομαι καλή εβδομάδα σε όλους, και με το καλό να πάρουμε τη νίκη!

Με αγάπη,

Εύα 💗

---  Update : Πρωταθλητές Ευρώπης! Ε, ναι!! Ώρα για ύπνο τώρα. Τα λέμε!

10 Μαΐου - Παγκόσμια Ημέρα Λύκου

Για την Παγκόσμια Ημέρα Λύκου στις 10 Μαΐου (ΣΕΛ, Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος) δεν θέλω να πω πολλά, γιατί αν αρχίσω δεν πρόκειται να σταματήσω ποτέ, άσε που θα με πάρουν και τα κλάματα, μη χαλάσω το μακιγιάζ (που δεν φοράω), μη χαλάσω και τη διάθεση, ακόμα δεν μπήκε η εβδομάδα. 

Κρατάω, λοιπόν, επίπεδο, φοράω τη μάσκα "είμαι καλά" και, αντί να τα πω εγώ, θα αφήσω μια συμπολεμίστρια σε αυτή την μάχη με την απίστευτη νόσο, να τα πει για μένα. 

Το κείμενο-κατάθεση με εκφράζει και με εκπροσωπεί μέχρι το τελευταίο κόμμα. Περιγράφει επακριβώς αυτό που ζω και βιώνω μέσα στο πετσί μου σε καθημερινή βάση, νύχτα-μέρα, μπορώ-δεν μπορώ, έχω-δεν έχω υποχρεώσεις/δυνάμεις/αντοχές, επί τρεισήμισι δεκαετίες, και, παρά τις προσωπικές μου δυσοίωνες προβλέψεις, για κάποιον μυστήριο λόγο είμαι ακόμα εδώ να αγωνίζομαι, να αντέχω, να προχωρώ.

Το κείμενο το βρήκα εδώ και η φωτογραφία είναι από εδώ.

Τη δική μου μαρτυρία την έχω ήδη καταθέσει παλαιότερα στο blog μου εδώ. 

Είναι ένα θέμα που κυριαρχεί στη ζωή μου, ίσως ξαναγράψω γι' αυτό κάποια στιγμή, όταν θα καταφέρω - ελπίζω - να αποστασιοποιηθώ τόσο ώστε να μπορέσω να βρω το σθένος να το ξανακάνω.

Με αγάπη,

Εύα 💗

------

Lupus Didn't Walk Gently Into My Life

 

Lupus didn't walk gently into my life.

 

It stormed into my life, rearranging everything.

Not just my health.

 

Everything.

There was another version of me before lupus. A version I desperately want back.

The me who didn't have to calculate energy like currency.

The me who could say yes without hesitation.

The me who could work hard, clean the house, take care of the children, run errands, cook, and make plans all in the same day.

 

Then lupus joined the chat.

A battle that never clocks out.

Since then, every decision has a price tag.

An energy price tag, a "what will it cost me later" price tag, a "can I really afford this" price tag.

 

If I go out to dinner tonight, will I be in bed for two days?

I'm so exhausted - if I push too hard, will I trigger a flare?

If I clean the kitchen, will I have enough strength left to take a shower?

 

I feel like I live in negotiations with my own body.

I seem to be losing most of them lately.

 

Time has changed.

Energy has changed.

Limitations have changed.

Even the way I think has changed.

 

Plans are "maybe" now.

Commitments are "I'll try."

Spontaneity is a painful memory.

 

The hardest part?

There are days that I grieve my old life.

I lost a lot of pieces of my identity.

I lost a lot of my independence.

I lost a lot of my security.

My dreams postponed or quietly buried.

Frustrated.

Angry.

Sad.

Lupus just didn't make me sick.

It reshaped my entire world, including the person I used to be.

 

It changed how long I can stand.

How far I can walk.

How much energy I have.

It dictates most of my days.

I cancel. I apologize.

I feel guilty. I feel misunderstood.

I feel like a burden. 

 

It touches my body, my mind, my relationships, my finances, my future.

And some days, the grief of that is overwhelming.

I feel like the fire I used to have, the independence, the "me" is being held captive under the weight of this disease.

 

Living with lupus means rebuilding my life around limitations I never saw coming.

But, that adjustment happens again whenever my health takes another hit and I lose more abilities.

I have to find courage on days I can barely lift my head.

 

Now, I have to redefine what a good day means. I have to redefine productivity and success for myself.

If lupus has rearranged your life, you're not weak when you grieve it - You are human.

I know we can't stay in that mindset.

Keep fighting. Keep loving. Keep trying.

It's okay to rest. It's okay to grieve sometimes. But, don't quit!

Keep Flying, Lupus Warriors!

~The Lupus Warriors Community~   

diy σημειωματάριο

Ένα μικρό αυτοσχέδιο σημειωματάριο από σελίδες που δεν είχαν χρήση και πλέον ξαναβρίσκουν σκοπό και δεύτερη ζωή. Το εξώφυλλο είναι από μια τυχαία σελίδα περιοδικού, που κάλυψα με αυτοκόλλητη ταινία πακεταρίσματος για περισσότερη αντοχή, διάφανη μπροστά και πίσω, και μαύρη στη ράχη. Τις σελίδες τις έραψα με νήμα πλεξίματος, δεν είναι κολλημένο, έτσι ανοίγουν πάρα πολύ εύκολα και κάθονται επίπεδα χωρίς υποστήριξη.  

Έχει διαστάσεις 15 cm x 11.5 cm στο περίπου, δεν είναι τέλειο, αλλά γι' αυτό μου αρέσει τόσο πιο πολύ περισσότερο, αφού μπορεί και καταπολεμάει τον ψυχαναγκασμό της τελειομανίας με τον πλέον ικανοποιητικό και δημιουργικό τρόπο. 

Η πρώτη σκέψη ήταν να χρησιμοποιηθεί για αντιγραφή εδαφίων από την Αγία Γραφή. Μου αρέσει να εμπιστεύομαι τις πρώτες μου σκέψεις.

Τα τριαντάφυλλα είναι από τον κήπο.

Εύχομαι καλό μήνα σε όλους.

Με αγάπη,

Εύα 💗

View this post on Instagram

A post shared by evapsarrou (@psarroueva)

υποψήφιοι άγιοι

 

Τα καλύτερα αιτήματα προσευχής έρχονται από εκείνους που δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν  παρά μόνο την ψυχή τους.

Βλέπεις καρδιές ερημικές, που όμως μέσα τους ανθίζουν τριαντάφυλλα.

Παιδιά νέα, αγόρια και κορίτσια, να ψάχνουν τον παπά να του μιλήσουν, να βρουν την αλήθεια που αναζητά η ψυχή τους.

Υπάρχουν και αυτοί οι νέοι.

Αυτά είναι θαύματα.

Να σε σταματάει ένα νέο παιδί και να σου λέει:

«Θέλω να μιλήσουμε, πάτερ, κάτι βαραίνει τη συνείδησή μου και θέλω να στο πω».

Ναι, αυτό το παιδί!

Της καφετέριας, με το σκουλαρίκι στο αυτί ή στο φρύδι.

Με το τατού μιας ξεχασμένης αγάπης και τα ακουστικά με τους Iron Maiden στη διαπασών.

Μιλάς με μια παρέα νέων σε καφετέρια και νιώθεις το τραπέζι με τους φραπέδες να γίνεται ένα μικρό εκκλησάκι παρουσίας Χριστού, γιατί μην ξεχνάμε:

«ὅπου εἰσί δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Ματθ. 18,20).

Και να μπαίνεις μέσα στην εκκλησία και να μην προλαβαίνεις να βγάλεις τις μαχαιριές ειδικά από ανθρώπους που είναι «κοντά στον παπά» και «την εκκλησία».

Και να κάνεις θεολογική συζήτηση με τον ροκά νέο που δεν το φανταζόσουν ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα.

Και όμως, μέσα σε αυτόν τον βούρκο, μιλάει εσωτερικά το βάπτισμα.

Μια προσευχή ίσως μιας γιαγιάς, μιας μάνας γονατισμένης στα εικονίσματα να παρακαλάει  όχι για νύφες, γαμπρούς, δουλειές και φράγκα,

αλλά για μετάνοια και Βασιλεία των ουρανών.

Υποψήφιος άγιος σε αναζήτηση πνευματικής στέγης.

Αυτά είναι θαύματα.

Αυτό το καντήλι μέσα στην καρδιά που δεν έχει σβήσει ακόμα και το ανανεώνει κάποια προσευχή.

Και τότε αρχίζει να φωτίζει την καρδιά του ανθρώπου, έτσι για να μυρίζει αλήθεια ο κόσμος.

Και αρχίζει αυτό το «κακό παιδί» για τον κόσμο να βλέπει τον ξεχασμένο θησαυρό μέσα του

και να πηγαίνει στον εξομολόγο να τον γυαλίσει και να λάμψει πάλι.

Αυτές είναι μετάνοιες!

Από εκείνους που ο κόσμος τους είχε ήδη ξεγράψει,

αλλά για τον Θεό είναι από τους πιο ανδρειωμένους.

Σε κάνει να βλέπεις την παρουσία του Θεού ως «φωνή αύρας λεπτής» σε ψυχές διψασμένες.

Και από την άλλη να βλέπεις την κυρία με το ταγέρ και την φανουρόπιτα ανά χείρας σε κάθε παράκληση να ζητάει από τον Χριστό λαγούς με πετραχήλια, έτσι για να μυρίσει εγωισμό ο κόσμος.

Και μόλις δει το παιδί με το σκουλαρίκι θα πει: «Το παλιόπαιδο, ε, τι περιμένεις από τον γιο της τάδε».

Και όποτε σε βλέπει θα σου λέει με το χαμόγελο της πωλήτριας: «Την ευχή σας, πάτερ».

Και 30 χρόνια στην εκκλησία δεν κατάλαβε τίποτα.

Νιώθει ότι με κάποιες δωρεές και μερικά στολίσματα Επιταφίου έχει VIP θέση στον παράδεισο.

Καημένε άνθρωπε…

Τελικά, ο Θεός υπάρχει εκεί που δεν φαίνεται.

Κρύβεται και λάμπει μέσα στη μουγκαμάρα της σιωπής.

Κάτι σαν τον ήλιο.

Ο ήλιος όταν ανατέλλει δεν κάνει φασαρία, δεν μιλάει όπως το κύμα ή ο αέρας.

Απλά παρουσιάζεται με τη λάμψη και την θερμότητά του.

Αυτή η παντοδύναμη παρουσία του αρκεί.

Έτσι ενεργεί ο Χριστός.

Έρχεται όταν τον καλούν όσοι έχουν διψάσει αληθινά.

Ενώ όταν τον προκαλούν οι εγωιστές και οι φαρισαίοι, απομακρύνεται,

γιατί ο χώρος είναι κλειστός γι' Αυτόν.

Μην ξεχνάμε, αγαπητοί μου, ότι τον Παράδεισο τον άνοιξε ένας ληστής με ένα Μνήσθητι.

Μια διψασμένη κραυγή άνοιξε τις πύλες του Παραδείσου.

🌻

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού

******

------  κείμενο και φωτογραφία από εδώ.

μαργαρίτες του Απρίλη

Δεν ξέρω για σας, αλλά η καρδιά μου χαμογελάει κάθε φορά που τις αντικρίζω, ένα κυματιστό χαλί υφασμένο με φως, χρώμα και ομορφιά. Αν η άνοιξη ήταν λουλούδι, για μένα αυτό θα ήταν το δίχως άλλο οι μαργαρίτες του Απρίλη.

Με αγάπη,

Εύα 💗 

Μυρτώ

Δεν υπάρχουν πια λόγια για την κατάντια του ανθρώπινου είδους, μόνο θλίψη. Δεν είναι ελευθερία αυτό το πράγμα που μας έχει επιβληθεί, το αντίθετο θα έπρεπε να λέμε πως είναι: 

Η απόλυτη σκλαβιά, η αιχμαλωσία, τα δεσμά, που μόνο με την παρουσία του Θεού μπορούν να σπάσουν. 

Ιδού τα αποτελέσματα, ήρθαν, τα βλέπουμε γύρω μας παντού, νέα παιδιά καταδικασμένα, και άνθρωποι θηρία... 

Όλα είναι γραμμένα πως θα γίνονταν και θα συνεχίσουν να γίνονται μέχρι Τελικής Κρίσης αν δεν αλλάξει κάτι, αν δεν αλλάξουμε. Ο Θεός να μας λυπηθεί.

Χριστός Ανέστη.

Με αγάπη, 

Εύα 💗

*****

-----  το άρθρο, ένα από τα πολλά που έχουν κατακλύσει την επικαιρότητα.

-----  άλλο ένα άρθρο όσο ξεδιπλώνεται το γαϊτανάκι, μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

-----  φωτογραφία (και έτερο άρθρο) από εδώ.

ευχαριστούμε, κοτούλες!

 

Να μην παραλείψουμε να ευχαριστήσουμε και τις πλουμιστές χορηγούς μας για την ευγενική προσφορά τους με τα ολόφρεσκα αυγουλάκια τους στο πασχαλινό μας τραπέζι!

Χριστός Ανέστη!

Με αγάπη,

Εύα 💗

ω, γλυκύ μου έαρ!

 

Καλή Ανάσταση σε όλους!

Με αγάπη,

Εύα 💗

*******

"Η Μεγάλη Παρασκευή δεν προσφέρει παρηγοριά.

Δεν εξηγεί. Δεν δικαιολογεί. Δεν υπόσχεται.

Στέκεται σε κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται να κοιτάξουν.

Τον πόνο που δεν φεύγει.

Ο Ιησούς Χριστός δεν απέφυγε τον πόνο.

Δεν τον μείωσε.

Δεν τον αρνήθηκε.

Τον έζησε πλήρως.

Και αυτό είναι που κάνει αυτή τη μέρα τόσο βαριά ψυχολογικά.

Γιατί έρχεται σε σύγκρουση με κάτι βαθιά ανθρώπινο:

Την ανάγκη να σταματήσει ο πόνος γρήγορα.

Αλλά η αλήθεια είναι άλλη.

Κάποιοι πόνοι δεν έρχονται για να φύγουν άμεσα.

Έρχονται για να σε αλλάξουν.

Ψυχολογικά, αυτό που αποκαλύπτεται εδώ είναι σκληρό.

Είναι το ότι δεν ελέγχεις πάντα τι θα σου συμβεί ούτε και το πόσο θα πονέσεις.

Αλλά υπάρχει κάτι που καθορίζει τα πάντα, και αυτό είναι το αν θα αντέξεις να μείνεις μέσα σε αυτό χωρίς να καταρρεύσεις.

Γιατί όταν ο πόνος γίνεται παρατεταμένος, ο άνθρωπος αρχίζει να διαλύεται από μέσα.

Όχι μόνο από αυτό που συμβαίνει.

Αλλά από αυτό που αρχίζει να πιστεύει.

Ότι ο πόνος αυτός δεν θα τελειώσει ποτέ.

Ότι δεν μπορεί να τον αντέχει άλλο.

Ότι δεν υπάρχει νόημα να συνεχίζει να τον υπομένει.

Και εκεί είναι το πιο επικίνδυνο σημείο, όχι όταν πονάς, αλλά όταν αρχίζεις να χάνεις το νόημα.

Η Μεγάλη Παρασκευή δεν είναι απλώς θλίψη.

Είναι το σημείο όπου η ζωή δεν σου δίνει τίποτα πίσω.

Και παρ’ όλα αυτά… συνεχίζεις.

Αυτό είναι που οι περισσότεροι δεν αντέχουν.

Να συνεχίσουν χωρίς ανταμοιβή.

Χωρίς ανακούφιση.

Χωρίς απάντηση.

Και όμως εκεί χτίζεται κάτι που δεν φαίνεται εκείνη τη στιγμή.

Αντοχή. Ψυχή.

Όχι επιφανειακή.

Αλλά βαθιά.

Γιατί η πραγματική δύναμη δεν φαίνεται όταν είσαι καλά.

Φαίνεται όταν δεν είσαι και δεν εγκαταλείπεις τον εαυτό σου.

Η Μεγάλη Παρασκευή δεν σε ρωτά αν πονάς.

Σε ρωτά:

"μπορείς να μείνεις μέσα σε αυτό χωρίς να χαθείς;"

Να θυμάσαι ότι κανένας πόνος δεν σε ορίζει.

Αλλά ο τρόπος που τον αντέχεις…σε αλλάζει για πάντα."

-  Γιώργος Ζωχιός - Ψυχολόγος

(το κείμενο αλλιεύθηκε από εδώ.)

Μεγάλη Πέμπτη

 

μαζί Του στο Μαρτύριο,

μαζί και στην Ανάσταση.

Μεγάλη Πέμπτη σήμερα. 

Άγια Πάθη.

Κοντεύουμε.

Με αγάπη,

Εύα 💗

*******

"Η νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης

δεν είναι σαν τις άλλες...

είναι μια νύχτα που το σκοτάδι

δανείζεται λίγο από το φως των κεριών

για να αντέξει το βάρος της θυσίας.

Στον ναό, η σιωπή γίνεται προσευχή.

Καθώς ακούγονται τα Δώδεκα Ευαγγέλια,

κάθε λέξη πέφτει σαν σταγόνα

σε μια λίμνη που ταράζεται.

Κι ύστερα, η στιγμή που η καρδιά σταματά

για ένα δευτερόλεπτο: ο Σταυρός βγαίνει στο φως.

Ο Ήχος των βημάτων του ιερέα

και το «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου»

δεν είναι απλώς ένας ύμνος,

είναι η κραυγή της αγάπης

που δέχεται να ταπεινωθεί για να μας υψώσει.

Είναι η νύχτα που ο Θεός μένει μόνος,

για να μην νιώσει ποτέ ξανά μόνος

κανένας άνθρωπος.

Οι πιστοί σκύβουν το κεφάλι, 

με  ευγνωμοσύνη...

Ξέρουν πως πίσω από το ξύλο του Σταυρού,

πέρα από τον πόνο και τη σιωπή του θανάτου,

η Ανάσταση προμηνύεται ως βεβαιότητα."

(από:  τοπία για λίγους)

not just a week

A lot happens during Orthodox Holy Week ✝️ 

We don’t just observe it…

we live it.

We fast…

we pray…

we reflect…

We walk with Christ through His suffering,

so we can truly feel His Resurrection.

This week is not about routine…

it’s about faith, sacrifice, and renewal.

In silence, in prayer, in tradition…

we prepare our hearts.

 

🇬🇷✝️ This is not just a week…

this is Holy Week ✝️

 

We prepare our hearts for the Resurrection. 🇬🇷

******

--- κείμενο, φωτογραφία αλλιεύθηκαν από εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Κυριακή των Βαΐων

"Ωσαννά εν τοις υψίστοις, ευλογημένος ο Ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου!" ψάλλουν σήμερα στις εκκλησίες των χριστιανών, ψάλλουν και οι χορωδίες των αγγέλων. Κυριακή των Βαΐων σήμερα, ημέρα γιορτινή και γλυκόπικρη συνάμα, αφού από αύριο ξεκινάει η Μεγάλη Εβδομάδα, εβδομάδα των Παθών του Κυρίου. 

Σαν σήμερα ο Ιησούς Χριστός έμπαινε μέσα στα Ιεροσόλυμα πάνω σε γαϊδουράκι, υποδεχούμενος σαν βασιλιάς. Φοινικόκλαδα ανέμιζαν στον αέρα, χαλιά και ενδύματα έπεφταν στη γη για να πατήσει πάνω τους ο βασιλιάς. Μία εβδομάδα αργότερα θα σταυρωνόταν σαν ληστής και κακούργος από τους ίδιους ανθρώπους, που σε λίγο θα εξαφανίζονταν όλοι. Κανένας δεν Του στάθηκε στην ώρα της δοκιμασίας, πέρα από ελάχιστους. Κανένας δεν ήθελε τα χέρια του βαμμένα από το αίμα ενός αθώου. Του ίδιου αθώου, που πριν από λίγο καιρό θεράπευε τις ασθένειές τους και ανέσταινε από τον θάνατο τους αγαπημένους τους ανθρώπους. Όλοι θα μείνουν κρυμμένοι μέσα στα σπίτια τους. Ποιος αντέχει, άλλωστε, μια συνείδηση κηλιδωμένη; Ποιος αντέχει τόση αλήθεια; Και ποιος τολμά να αντισταθεί στον φόβο των πολλών;

Μέσα σε μια βδομάδα, η ζωή μας όλη. Από την αποδοχή στην αφύπνιση, στην απομόνωση, στην χλεύη, την εγκατάλειψη, την προδοσία, στο μαρτύριο και τον θάνατο. Και μετά, το θαύμα. Η ανάσταση, η σωτηρία, η αιώνια ζωή. 

Ή η αιώνια καταδίκη, αναλόγως σε ποιον Θεό πιστεύει κανείς. Και γι' αυτόν, από την ίδια εβδομάδα θα περάσει. Από την συμμετοχή, στην υποκρισία, στην άρνηση, την αδιαφορία, την προδοσία, στο έγκλημα ή την ανοχή σ' αυτό, στην τιμωρία, στη θεία καταδίκη και την απώλεια στη γέενα του πυρός. 

Γιατί ο Θεός βρέχει για δικαίους και αδίκους και στο τέλος της ημέρας, τίποτα δεν μένει κρυφό κάτω από τον ήλιο, οι πάντες θα κριθούν.

Καλή Μεγαλοβδομάδα, φίλοι μου, και Καλή μας Ανάσταση.

Με αγάπη,

Εύα 💗

οι φίλοι και οι σκύλοι

Οι φίλοι μου.

Οι σκύλοι μου.

---  Από το ποίημα της Γλυκερίας Μπασδέκη "Οι φίλοι και οι σκύλοι", μπορείτε να το διαβάσετε όλο εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

elminio

Πέστε μου τώρα, όταν ακούτε από τα κανάλια για επικείμενη κακοκαιρία να έρχεται στην Ελλάδα, με ονοματεπώνυμο -εντάξει, μόνο όνομα-, που είναι και της μόδας, δεν σας πιάνει ένα σύγκρυο, ένας φόβος και τρόμος και μια επιθυμία ταυτόχρονα να κολλήσετε πάνω στην οθόνη της τηλεόρασης με τα έκτακτα δελτία, για να μη χάσετε ούτε λεπτομέρεια από την εξέλιξη του φαινομένου; Δεν είναι εθιστικό όλο αυτό; Τρομολάγνο; Δεν είναι και ολίγον σκηνοθετικό; Μία φράση από τον δημοσιογράφο, εκπαιδευμένος να κάθεται και να την αναμασάει επί δύο ώρες, τι ώρες, μέρες. Πόσο φυσιολογικό είναι αυτό; Και πόσο εσκεμμένο. 

Δεν είναι μόνο το Elminio, όπως το χθεσινό. Είναι οι πολεμικές συρράξεις, είναι τα δυστυχήματα στους δρόμους, είναι οι ξυλοδαρμοί παιδιών από άλλα συνομήλικά τους, οι οπαδοί με τις ομάδες τους, η ακρίβεια στα καύσιμα.. Είναι όλα. Και είναι όλα τραγικά και δραματικά και καταστροφικά και ολέθρια σε τέτοια έκταση και ένταση και ανελέητη επανάληψη πάλι και πάλι και πάλι, που σε κάνουν να αισθάνεσαι πως όλος ο κόσμος έχει θρονιαστεί πάνω στις πλάτες σου με μοναδικό σκοπό να σε απελπίσει, να σε εγκλωβίσει και να σε συνθλίψει, μέχρι που να μην έχει μείνει τίποτε άλλο πια από σένα να καταναλώσεις.

Ο οργανισμός του ανθρώπου όμως, αντέχει τόσο φόβο και τόση βία και ανασφάλεια μέχρι ένα σημείο. Μετά, το παιχνίδι αρχίζει και παίζεται σε βάρος σου. Δεν είναι όλα όσα βλέπουμε στην τηλεόραση τόσο αθώα και αντικειμενικά.

Μα, θα μου πεις, και πώς; να μην ξέρω τι γίνεται στον κόσμο; Ναι, φυσικά και να το κάνεις αν το θες. Μπες στο τρίλεπτο δελτίο των ειδήσεων και θα τα μάθεις όλα για το τι γίνεται στον κόσμο. Πρέπει να ξεροσταλιάζεις από την ώρα που ξυπνάς ως την ώρα που πέφτεις στο κρεβάτι σου για ύπνο να μην κάνεις τίποτε άλλο, παρά μόνο να αγωνιάς να μη χάσεις την επόμενη ζουμερή είδηση; 

Δεν χρειάζεται να γίνεται εμμονή, ούτε είναι ωφέλιμο να το αφήνουμε όλο αυτό το παιχνίδι να μας ελέγχει. Πρέπει να βάζουμε τα όριά μας κάποτε. Είναι θέμα αυτοπροστασίας. Και είναι και θέμα διάκρισης.

Λίγο προτού, λοιπόν, ξεσπάσει η κακοκαιρία με το ονοματεπώνυμο που λέγαμε πριν, δυο σπουργίτια ήρθαν και κούρνιασαν στα κάγκελα του παραθύρου. Το ήξεραν με κάποιον τρόπο ότι ο καιρός θα αγρίευε και έπιασαν θέση να προστατευθούν πριν ξεσπάσει η βροχή. Ήταν το ένστικτο που τους καθοδήγησε, όχι κάποιο ειδησεογραφικό κανάλι. Αυτό ακριβώς το ένστικτο που έχουμε αρχίσει να χάνουμε εμείς ως άνθρωποι, μέχρι που μια μέρα να χαθεί εντελώς, αν δεν φροντίσουμε να λάβουμε εγκαίρως τα μέτρα μας.

Λιακάδα σήμερα.

Με αγάπη,

Εύα 💗

ζώντας μια αναστάσιμη ζωή

 

Κάπου διάβασα κάτι πολύ ωραίο, δεν θυμάμαι πού. Έλεγε ότι τα χρόνια πολλά που ευχόμαστε ο ένας στον άλλον τέτοιες γιορτινές μέρες είναι ουσιαστικά οι ευκαιρίες του Θεού να μας δώσει όσο πιο πολλά χρόνια χρειαζόμαστε προκειμένου να έρθουμε σε μετάνοια, σε επιστροφή στον Θεό και σε αγώνα ζωής προς τη θέωση. Είναι, δηλαδή, η ευκαιρία του Θεού προς τον άνθρωπο, ώστε να προλάβουμε να αποφύγουμε την αιώνια καταδίκη και να σωθούμε.

Εορτάζουμε, επομένως, το Πάσχα για το γλέντι της Ανάστασης, τα σουβλιστά αρνιά, τις συνάξεις και τις εκδρομές, ή μήπως εορτάζουμε την Ανάσταση του εαυτού μας, αφού επιλέξαμε να βιώσουμε τον Γολγοθά της μετάνοιας, της πάταξης της αμαρτίας,  και του θανάτου του αμαρτωλού μας εαυτού, ώστε να έρθουμε σε κατάσταση ανέγερσης και ελευθερίας, σε κατάσταση ανάστασης και αναγέννησης σωματικής, πνευματικής και ψυχικής, έτσι όπως ο Θεός ήθελε από την αρχή, προ της πτώσης, να είμαστε; 

Γιατί, αναστημένος είναι αυτός που εγείρεται από τον ύπνο του θανάτου και στέκεται στα πόδια του, και άνθρωπος, αυτός που κοιτάζει και στοχεύει ψηλά. 

Ο Θεός, λοιπόν, κατά το σχέδιό Του και σύμφωνα με τον Λόγο Του, θέλει τα παιδιά Του ανθρώπους αναστημένους από την πτώση και καθαρούς, να στέκονται στα πόδια τους σύμφωνα με το κατ' εικόνα Θεού, με στόχο ζωής το καθ' ομοίωση, και έχοντας την ψυχή στραμμένη ψηλά, στο άγιο, στο ύψιστο, στο αγαθό, στη βασιλεία, δηλαδή, των Ουρανών, που είναι και ο τελικός προορισμός.

Για όσους επιθυμούν να ακολουθήσουν το πλάνο αντιγραφής και μελέτης της Αγίας Γραφής για τον μήνα Απρίλιο, μπορείτε να το βρείτε εδώ. Εκεί μπορείτε να κατεβάσετε το pdf του πλάνου για να το μεγενθύνετε όσο θέλετε.

8 - Ένα πράγμα να μην ξεφεύγει από την προσοχή σας αγαπητοί μου: Ότι για τον Κύριο μία μέρα είναι σαν χίλια χρόνια, και χίλια χρόνια σαν μία μέρα.

9 - Δεν καθυστερεί ο Κύριος να εκπληρώσει την υπόσχεσή του, όπως νομίζουν μερικοί. Κάνει υπομονή, γιατί δε θέλει να καταστραφούν μερικοί από σας, αλλά να μετανοήσουν όλοι.

     ~  Β' Πέτρου επιστολή, κεφ. 3: 8 - 9

Βροχερός Απρίλης ξημέρωσε σήμερα. Καλό μήνα σε όλους.

Με αγάπη,

Εύα 💗

εβδομάδα της σιωπής

 

Σε ένα μοναστήρι, λίγο πριν από την Κυριακή των Βαΐων, ένας νέος μοναχός ρώτησε τον γέροντα:

 - Γέροντα, γιατί λένε ότι αυτή η εβδομάδα είναι βουβή;

 Ο γέροντας τον πήρε και τον οδήγησε στον κήπο. Εκεί υπήρχε ένα δέντρο γεμάτο μπουμπούκια.

 - Τι βλέπεις; τον ρώτησε.

 - Βλέπω μπουμπούκια που ετοιμάζονται να ανθίσουν.

 Ο γέροντας χαμογέλασε.

 - Ακούς κάποιο θόρυβο όταν ανοίγουν;

 - Όχι.

 - Κι όμως, εκείνη τη στιγμή γίνεται το μεγαλύτερο θαύμα της φύσης. Το λουλούδι γεννιέται μέσα στη σιωπή.

 Έπειτα ο γέροντας του είπε:

 - Έτσι είναι και αυτή η εβδομάδα πριν από τα Βάγια. Η Εκκλησία σωπαίνει λίγο περισσότερο, γιατί κάτι μεγάλο ετοιμάζεται να ανθίσει.

 Ο νέος τον ρώτησε:

 - Και τι ανθίζει;

 Ο γέροντας απάντησε:

 - Η καρδιά του ανθρώπου που ετοιμάζεται να συναντήσει το Πάθος και την Ανάσταση του Χριστού.

 Και πρόσθεσε:

 - Αν γεμίσουμε αυτές τις μέρες με θόρυβο, δεν θα ακούσουμε τίποτα.

Αν όμως αφήσουμε λίγη σιωπή μέσα μας, τότε θα καταλάβουμε γιατί η Εκκλησία μας οδηγεί σιγά - σιγά προς τα Βάγια και τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Αυτή η εβδομάδα είναι σαν ανάσα πριν από τα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας.

Είναι χρόνος για:

*  περισσότερη προσευχή

*  λιγότερα λόγια

*  περισσότερη μετάνοια

* περισσότερη ειρήνη στην καρδιά.

Γιατί η Ανάσταση δεν προετοιμάζεται με φασαρία, αλλά με σιωπή.

******

---  κείμενο αλλιευμένο από το διαδίκτυο.

---  φωτό δική μου.

something yellow

Λεμονιά, ή ό,τι απέμεινε από αυτήν μετά το γερό κλάδεμα που έφαγε η καημένη, όπως και τα περισσότερα φυτά του κήπου. Ήταν η χρονιά τους φέτος. Γιατί δεν είναι μόνο να τα κλαδεύεις, είναι και να τα διαμορφώνεις. Κι ο σύζυγος σε αυτά, όχι να το παινευτούμε, αλλά είναι καλλιτέχνης. Εγώ μόνο που τα θαυμάζω και τα φωτογραφίζω. Άντε, να μαζεύω τους καρπούς και να κόβω λουλούδια για το βάζο, μέχρι εκεί.

Με αγάπη, 

Εύα 💗

Πώς γίνεσαι καλύτερος φωτογράφος;

"Κάθε φωτογράφος έχει τη δική του προσέγγιση. Κάποιοι επικεντρώνονται στην τεχνική, άλλοι στην αφήγηση και άλλοι προσεγγίζουν τη φωτογραφία μέσα από το συναίσθημα — εμπνευσμένη από τις ιστορίες που ζουν και από αυτές που ανακαλύπτουν κάθε μέρα.

Για κάποιους φωτογράφους, η φωτογραφία δεν αφορά μόνο την αποτύπωση αυτού που βλέπουν, αλλά την κατανόηση του εαυτού τους μέσα από αυτό. Χωρίς αυτή την αυτογνωσία, πώς θα μπορούσαν να ελπίζουν να πουν ουσιαστικές ιστορίες;

Αυτή η διαδικασία αυτογνωσίας τους κάνει καλύτερους φωτογράφους. Τους επιτρέπει να βλέπουν τον κόσμο πιο καθαρά, να αναπνέουν για τη φωτογραφία πριν καν σηκώσουν την μηχανή στο μάτι τους. Η φωτογραφία δεν πρέπει να είναι μηχανική, ούτε απλώς μια τεχνική επιδίωξη. Πρέπει να είναι ένα μέσο έκφρασης συναισθήματος και νοήματος. Χωρίς μια βαθιά σύνδεση με τον εσωτερικό μας κόσμο, όλα γίνονται πιο περίπλοκα.

Πώς γίνεσαι καλύτερος φωτογράφος;

Γνωρίζοντας καλύτερα τον εαυτό σου. Αναλύοντας τις επιθυμίες, τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία σου. Περπατώντας χωρίς φωτογραφική μηχανή, παρατηρώντας τα πάντα, μελετώντας τον ρυθμό της ζωής. Φανταζόμενος και νιώθοντας πριν από τη φωτογράφιση. Κάθε μέρα, θα αποκτάτε  μια πιο καθαρή αίσθηση του φωτογράφου που είστε και, το πιο σημαντικό, του φωτογράφου που θα θέλατε να είστε. Όλα ξεκινούν και τελειώνουν με την αυτογνωσία. Η φωτογραφία είναι η ερμηνεία του φωτογράφου για τη ζωή και έχει την ευθύνη να ξεπερνά τα συνηθισμένα."

---   κείμενο: Spiros Skiadopoulos, μπορείτε να τον βρείτε εδώ.

---   φωτό: Κώστας Μπαλάφας, τη σελίδα του μπορείτε να την βρείτε εδώ.

******

Ένα μόνο σχόλιο θέλω να αφήσω εδώ. Από τότε που η τεχνητή νοημοσύνη εισέβαλε τόσο επιθετικά στις οθόνες μας αλλοιώνοντας τόσο εξώφθαλμα ειδικά το κομμάτι της φωτογραφίας που το έχει μεταμορφώσει -παραμορφώσει, θα έλεγα εγώ- σε υπερθετικό βαθμό, δεν θέλω ούτε να τις βλέπω ούτε να τις ποστάρω στις σελίδες μου, ούτε και πρόκειται να το κάνω. 

Αυτό το blog ούτε γράφεται από τον A.I. ούτε φωτογραφίζεται από αυτό. 

Όλα εδώ μέσα είναι ανθρώπινα, αποτέλεσμα της γράφουσας και φωτογραφίζουσας, με τη σκέψη, το νου, την καρδιά και την όποια γνωστική ή καλλιτεχνική τεχνική της ή την έλλειψη αυτής. 

Αλλά και όλα εκείνα τα κείμενα ή φωτογραφίες που ανεβάζω ενίοτε εδώ μέσα και δεν είναι δικά μου, είναι δηλαδή αναδημοσιεύσεις, (που πάντα το επισημαίνω αυτό και στις ετικέτες και στο τέλος των δημοσιευμάτων, ώστε ο αναγνώστης να ξέρει ότι κείμενο ή φωτογραφία δεν είναι της γράφουσας, αλλά κάποιου άλλου δημιουργού, κι όταν δεν τον γνωρίζω, γράφω απλά ότι αλλιεύθηκε από το διαδίκτυο, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν είναι δικό μου), και πάλι, ωστόσο, πρόκειται για έργα ανθρώπων με νοημοσύνη, ψυχή και συναίσθημα, δεν είναι κύημα τεχνητής νοημοσύνης, μέχρι τον βαθμό που μπορώ να γνωρίζω.

Κάθε τι που γράφω εδώ μέσα ή που αναδημοσιεύω ως αναδημοσίευση σε αυτό το blog είναι το αποτέλεσμα ανθρώπινης προσπάθειας και μόχθου και χρόνου που καταναλώθηκε για να φτάσει ως εδώ, στην οθόνη του υπολογιστή. 

Ειδικά για τις αναδημοσιεύσεις, νιώθω τιμή μου και χρέος μου όταν αυτά που έχουν εκφράσει και άγγιξαν κάτι από το μέσα μου, μπορώ να τα προβάλω προς τα έξω ως κάτι που με εκφράζει απόλυτα και μου ταιριάζει με την όλη αισθητική μου και αντιλήψεις μου, ώστε να βρίσκονται εδώ σαν πινακοθήκη ή σαν αρχείο και να μπορούν να τα βλέπουν και άλλοι και να τα διαβάζουν και να τα βλέπω κι εγώ, βέβαια, όταν ανατρέχω σε αυτά, αφού η τέχνη και η πίστη και η γνώση και οι ιδέες είναι για να μοιράζονται, όπως έχω πει χιλιάδες φορές και το υποστηρίζω με θέρμη και θα συνεχίσω να το υποστηρίζω. 

Ως εκ τούτου, αρνούμαι κάθετα να δεχτώ ή να υποστηρίξω οτιδήποτε το artificial ή το artificial intelligent, κοινώς, τεχνητή νοημοσύνη, εδώ μέσα, επ' ουδενί και με κανέναν τρόπο. Καμία μηχανή δεν πρόκειται να αντικαταστήσει για μένα την τέχνη ή τη λογοτεχνία ή τη φωτογραφία ή το δοκίμιο. Επιμένω στο ανθρώπινο, ακόμη και με τα λάθη του, γιατί έχει ψυχή. 

Κι εγώ, ψηφίζω ψυχή, πάντα.

Αυτά.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Καλώς ήρθες, άνοιξη!

Με ένα μικρό βιντεάκι καλοσωρίζω τον ερχομό της άνοιξης. Το τράβηξα προχθές, λίγο προτού χαλάσει ο καιρός. Επιστρέφαμε με το αυτοκίνητο από δουλειές, αλλά ήταν τόσο όμορφη η μέρα, ήθελα να περπατήσω. Πήγαινε εσύ, του λέω, θα έρθω με τα πόδια. Εκείνος συνέχισε για το σπίτι. Κι εγώ, έμεινα πίσω. Ο ήλιος έλαμπε γιορτινός, το αεράκι απαλό και ευπρόσδεκτο. Και δίπλα στον δρόμο, ένα λιβάδι γεμάτο μαργαρίτες. Τον αγαπούν αυτόν τον τόπο, και κάθε χρόνο τέτοια εποχή δίνουν σταθερά το παρόν. Και ο τόπος όλος χαμογελά. Μαζί τους, κι εγώ.

   

Καλή άνοιξη να έχουμε!

Με αγάπη, 

Εύα 💗

Νηστεία για την αγάπη του Θεού ή από χριστιανικό καθήκον;

Ήδη βρισκόμαστε στην καρδιά της Σαρακοστής και είναι πολλοί εκείνοι που γενικά πράττουν όλα τα δέοντα σχετικά με τους θρησκευτικούς κανόνες, όπως, στην προκειμένη, η νηστεία. Φτάνει όμως μόνο αυτό, το να τηρούμε δηλαδή τα χριστιανικά μας καθήκοντα ακολουθώντας το τυπικό για να σωθούμε;

Στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο ο ίδιος ο Χριστός μας δίνει την απάντηση: 

"Και πηγαίνετε να μάθετε τι σημαίνει, αγάπη θέλω και όχι θυσία. Γιατί δεν ήρθα να καλέσω σε μετάνοια τους δικαίους αλλά τους αμαρτωλούς."  

~ Κατά Ματθαίον 9: 13.

Η μετάνοια, δηλαδή, από τους αμαρτωλούς ισοδυναμεί με την αγάπη προς τον Χριστό! Η θυσία, τα χριστιανικά μας δηλαδή καθήκοντα, μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, ως λιγότερο ουσιώδη και σημαντικά. Γιατί η πραγματική θυσία μας ως ασθενείς και ως αμαρτωλοί είναι το να μετανοήσουμε.

Το πρώτιστο χριστιανικό μας καθήκον επομένως, όπως διαβάζουμε από τον Λόγο του Θεού, είναι η μετάνοια, η πρώτη εντολή που μας έδωσε ο Χριστός όταν ξεκίνησε την δημόσια διδασκαλία Του. Και μετάνοια εδώ δεν σημαίνει κάνω μετάνοιες (= γονυκλισίες), ή εφαρμόζω τους τύπους της εκκλησίας (= χριστιανικά καθήκοντα), λέω κι ένα συγγνώμη ίσως και είμαι εντάξει.

Μετάνοια σημαίνει αλλάζω τρόπο ζωής, αλλάζω τρόπο σκέψης, αλλάζω τρόπο συμπεριφοράς. Ριζικά. Σαρωτικά. Γενναία. Αρχίζω να ξεριζώνω πεποιθήσεις, πάθη, κακές συναναστροφές, κακές συνήθειες, μάσκες που χρειάζεται να πέσουν, τον κακομαθημένο μου εαυτό που χρειάζεται να μετεκπαιδευτεί. 'Ετσι, από κύριο του εαυτού μου, που μόνος του τα λέει και μόνος του τα κάνει, τώρα τοποθετώ ως κύριο της ζωής μου και της ύπαρξής μου τον Χριστό.

Αυτό θα πει μετάνοια. Κάνω στροφή. Αλλάζω ρότα. Επιστρέφω σπίτι. Ανακαλύπτω την πραγματική μου φύση, τον αληθινό μου εαυτό, έτσι όπως με έπλασε ο Θεός, και όχι όπως με διαμόρφωσε η κοινωνία ή η οικογένεια ή η ίδια μου η φύση, η ατελής, η αδαής, η εγωκεντρική, η επηρεασμένη. 

Μετάνοια θα πει βάζω τον εαυτό μου στην άκρη για μια φορά και αφήνω τη ζωή μου στα χέρια του Θεού και στο θέλημά Του. Μαθαίνω από Αυτόν, μαθαίνω για Αυτόν, μαθαίνω ποιος είναι, ποιος είναι ο χαρακτήρας Του, Τον μελετάω, μελετάω αυτά που έχει πει, αυτά που έχει πράξει, τις επιθυμίες Του, τις αντιδράσεις Του, την συμπεριφορά Του, τις επιλογές Του, ώστε να αρχίσω τον αγώνα μου για να Του μοιάσω, να αρχίσω να βαδίζω στα βήματά Του, να κάνω τα λόγια Του λόγια μου και τις εντολές Του εφαρμογές μου, όπως το να αγαπώ χωρίς ιδιοτέλεια, να συγχωρώ χωρίς αντάλλαγμα, να αποζητώ την δικαιοσύνη, την ειρήνη, την αλήθεια, να διώχνω το κακό και να πράττω το καλό. Όπως Εκείνος.

Και τόσα άλλα που μαθαίνω όσο βρίσκομαι σε προσωπική πλέον σχέση μαζί Του, όχι σαν μια εγκυκλοπαιδική πληροφορία που πρέπει απλά να ξέρω, αλλά μέσα από την ένθερμη προσευχή - επικοινωνία - κοινωνία μαζί Του και μέσα από το σταθερό περπάτημά μου στον Λόγο Του, το δώρο Του σε όλους εμάς που θέλουμε να φτάσουμε σε αγιότητα και θέωση, αυτό που ήθελε για εμάς από την αρχή. "Άγιοι γίνεσθε, γιατί άγιος είμαι." Εντολή δοσμένη ήδη από το Λευιτικό, Παλαιά Διαθήκη (Λευ. 19:2). Γιατί το Ευαγγέλιο δεν ξεκινάει από το Κατά Ματθαίον και τελειώνει στο Κατά Ιωάννην. Ξεκινάει ήδη από τη Γένεση και τελειώνει με την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Όλη η Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη είναι χριστοκεντρική με κέντρο τον Χριστό. Και μέσα σε αυτήν ξεδιπλώνεται ολόκληρο το σχέδιο του Θεού για εμάς και τη σωτηρία μας.

Κάθε κεφάλαιο διδάσκει Χριστό. Κάθε προφήτης, προτύπωση Χριστού. Κάθε ίαση στο σώμα προτυπώνει την ίαση της ψυχής που νοσεί και αποζητά την θεραπεία και τον θεραπευτή της, που είναι ο Χριστός. Αυτό είναι το χαρμόσυνο νέο. Αυτό είναι το Ευαγγέλιο. Ο Χριστός είναι το Ευαγγέλιο. Ο Θεός που έγινε άνθρωπος για να σηκώσει τον άνθρωπο από τον βούρκο και την απελπισία και να τον αναστήσει. Να τον αγιάσει. Να τον θεώσει. Να τον κάνει να περπατά με τους αγγέλους. Να τον φτάσει να αγγίξει την καρδιά του Θεού. Να του χαρίσει την αιώνια ζωή. Να τον σώσει.

Αν μπορέσουμε να τα ξεκλειδώσουμε όλα αυτά, είναι αδύνατο να μην ξεχειλίσουμε από αγάπη για τον Κύριο, για όλα αυτά τα θαυμαστά που κάνει για εμάς. Το όνομα που ακούμε να ψάλλεται στην εκκλησία αποκτά διάσταση, γίνεται πρόσωπο, ο Θεός μας είναι πρόσωπο, όχι μια αόριστη λέξη ή ενέργεια που αιωρείται στο σύμπαν. Είναι ο Ιησούς Χριστός που μας γνώρισε τον Πατέρα Θεό, αλλιώς δεν θα το γνωρίζαμε, ακόμα θα ψάχναμε να βγάλουμε άκρη στα τυφλά. 

Ο Χριστός τα έχει κάνει αυτά. Για εμάς. Από την αγάπη Του για εμάς. Μας προσφέρει τα πάντα χωρίς αντάλλαγμα. Σταυρώνεται πάνω στον Σταυρό για να καρφώσει εκεί πάνω τις αμαρτίες μας (Κολ. 2:14). Ξεχρεώνει τα πάντα για εμάς, όλα μας τα πάθη, τα τραύματα, τις θλίψεις, την απόγνωση, τις πτώσεις, το μούδιασμα της ζωής που σε άγει και σε φέρει χωρίς να βρίσκεις άκρη ή νόημα ή σκοπό. Όλα αυτά διαγράφονται με το Άγιο Αίμα του Κυρίου. Αν αυτό δεν είναι αγάπη, τότε τι είναι;

Πώς μπορείς να μη Τον αγαπήσεις; Πώς να μην Τον λατρέψεις; Πώς να μην στερηθείς κάτι από την καλοπέρασή σου για Κείνον; Για όσα έχει κάνει για σένα και συνεχίζει να κάνει; Την αιώνια σωτηρία που μόνο Εκείνος μπορεί να σου προσφέρει; Που μόνο Εκείνος μπορεί να σου ανοίξει διάπλατα τον δρόμο Του να τον βαδίσεις, τον Λόγο Του να φωτιστείς, να δεις την αλήθεια, να γραπωθείς πάνω της, δηλαδή πάνω Του, και να σωθείς; Ποιος άλλος σε δέχεται όπως είσαι, χωρίς υποσημειώσεις, με όλα σου τα σφάλματα και όλες σου τις αδυναμίες; 

Μόνο Εκείνος έχει αυτή τη δύναμη να το κάνει, το μεγαλείο, την προθυμία, την ευθύτητα, την λεβεντιά. Γιατί ο Κύριός μας δεν δίνει αγάπη, είναι αγάπη. Μια αγάπη που ζητάει από εμάς να μιμηθούμε και να εφαρμόσουμε, τόσο προς τον Θεό, όσο και προς τον συνάνθρωπο. Κάθετα προς τον Θεό, οριζόντια προς τον συνάνθρωπο. Αυτή είναι η αγάπη του Θεού: σταυρική, ένας σταυρός, με άξονα κάθετο και άξονα οριζόντιο. Και όχι σ' αγαπώ, μ' αγαπάς, τι θα κάνεις για μένα, κι αν δεν το κάνεις, σε αφήνω, σε εγκαταλείπω, τρέχω για την επόμενη αγάπη.

Όταν περπατάς πάνω στον δρόμο του Χριστού από αγάπη και όχι από θρησκευτικό καθήκον, τα πάντα αποκτούν άλλο νόημα. Και ό,τι κάνω, είτε εκκλησιασμό τις Κυριακές, είτε νηστεία την Σαρακοστή όπως αυτές τις μέρες ή οτιδήποτε που να ακολουθεί το τυπικό, κάθε "χριστιανικό καθήκον" παύει να είναι καθήκον, αλλά εκδήλωση της αγάπης μας προς Εκείνον, που πρώτος μας αγάπησε.

Άνθισε η αγριοδαμασκηνιά και φέτος. Πέρσι δεν προλάβαμε να την χαρούμε ανθισμένη για πολύ, γιατί δυνατός βοριάς φύσηξε μια νύχτα και τα σάρωσε όλα στο πέρασμά του. Το πρωί δεν είχε απομείνει τίποτα. Φέτος ελπίζουμε η φύση να την λυπηθεί και να προλάβουμε να την καμαρώσουμε ανθισμένη και γεμάτη καρπούς.

Καλό υπόλοιπο Σαρακοστής και καλή μας - προσωπική - ανάσταση!

Με αγάπη,

Εύα 💗