Νηστεία για την αγάπη του Θεού ή από χριστιανικό καθήκον;

Ήδη βρισκόμαστε στην καρδιά της Σαρακοστής και είναι πολλοί εκείνοι που γενικά πράττουν όλα τα δέοντα σχετικά με τους θρησκευτικούς κανόνες, όπως, στην προκειμένη, η νηστεία. Φτάνει όμως μόνο αυτό, το να τηρούμε δηλαδή τα χριστιανικά μας καθήκοντα ακολουθώντας το τυπικό για να σωθούμε;

Στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο ο ίδιος ο Χριστός μας δίνει την απάντηση: 

"Και πηγαίνετε να μάθετε τι σημαίνει, αγάπη θέλω και όχι θυσία. Γιατί δεν ήρθα να καλέσω σε μετάνοια τους δικαίους αλλά τους αμαρτωλούς."  

~ Κατά Ματθαίον 9: 13.

Η μετάνοια, δηλαδή, από τους αμαρτωλούς ισοδυναμεί με την αγάπη προς τον Χριστό! Η θυσία, τα χριστιανικά μας δηλαδή καθήκοντα, μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, ως λιγότερο ουσιώδη και σημαντικά. 

Το πρώτιστο χριστιανικό μας καθήκον επομένως, όπως διαβάζουμε από τον Λόγο του Θεού, είναι η μετάνοια, η πρώτη εντολή που μας έδωσε ο Χριστός όταν ξεκίνησε την δημόσια διδασκαλία Του. Και μετάνοια εδώ δεν σημαίνει κάνω μετάνοιες (= γονυκλισίες), ή εφαρμόζω τους τύπους της εκκλησίας (= χριστιανικά καθήκοντα) και είμαι εντάξει, θα σωθώ.

Μετάνοια σημαίνει αλλάζω τρόπο ζωής, αλλάζω τρόπο σκέψης, αλλάζω τρόπο συμπεριφοράς. Ριζικά. Σαρωτικά. Γενναία. Αρχίζω να ξεριζώνω πεποιθήσεις, πάθη, κακές συναναστροφές, κακές συνήθειες, μάσκες που χρειάζεται να πέσουν, τον κακομαθημένο μου εαυτό που χρειάζεται να μετεκπαιδευτεί. 'Ετσι, από κύριο του εαυτού μου, που μόνος του τα λέει και μόνος του τα κάνει, τώρα τοποθετώ ως κύριο της ζωής μου και της ύπαρξής μου τον Χριστό.

Αυτό θα πει μετάνοια. Κάνω στροφή. Αλλάζω ρότα. Επιστρέφω σπίτι. Ανακαλύπτω την πραγματική μου φύση, τον αληθινό μου εαυτό, έτσι όπως με έπλασε ο Θεός, και όχι όπως με διαμόρφωσε η κοινωνία ή η οικογένεια ή η ίδια μου η φύση, η ατελής, η αδαής, η εγωκεντρική, η επηρεασμένη. 

Μετάνοια θα πει βάζω τον εαυτό μου στην άκρη για μια φορά και αφήνω τη ζωή μου στα χέρια του Θεού και στο θέλημά Του. Μαθαίνω από Αυτόν, μαθαίνω για Αυτόν, μαθαίνω ποιος είναι, ποιος είναι ο χαρακτήρας Του, Τον μελετάω, μελετάω αυτά που έχει πει, αυτά που έχει πράξει, τις επιθυμίες Του, τις αντιδράσεις Του, την συμπεριφορά Του, τις επιλογές Του, ώστε να αρχίσω τον αγώνα μου για να Του μοιάσω, να αρχίσω να βαδίζω στα βήματά Του, να κάνω τα λόγια Του λόγια μου και τις εντολές Του εφαρμογές μου, όπως το να αγαπώ χωρίς ιδιοτέλεια, να συγχωρώ χωρίς αντάλλαγμα, να αποζητώ την δικαιοσύνη, την ειρήνη, την αλήθεια, να διώχνω το κακό και να πράττω το καλό. Όπως Εκείνος.

Και τόσα άλλα που μαθαίνω όσο βρίσκομαι μέσα στον Λόγο Του, το δώρο Του σε όλους εμάς που θέλουμε να φτάσουμε σε αγιότητα και θέωση, αυτό που ήθελε για εμάς από την αρχή. "Άγιοι γίνεσθε, γιατί άγιος είμαι." Εντολή δοσμένη ήδη από το Λευιτικό, Παλαιά Διαθήκη. Γιατί το Ευαγγέλιο δεν ξεκινάει από το Κατά Ματθαίον και τελειώνει στο Κατά Ιωάννην. Ξεκινάει ήδη από τη Γένεση και τελειώνει με την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Όλη η Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη είναι χριστοκεντρική με κέντρο τον Χριστό. Και μέσα σε αυτήν ξεδιπλώνεται ολόκληρο το σχέδιο του Θεού για εμάς και τη σωτηρία μας.

Κάθε κεφάλαιο διδάσκει Χριστό. Κάθε προφήτης, προτύπωση Χριστού. Κάθε ίαση στο σώμα προτυπώνει την ίαση της ψυχής που νοσεί και αποζητά την θεραπεία και τον θεραπευτή της, που είναι ο Χριστός. Αυτό είναι το χαρμόσυνο νέο. Αυτό είναι το Ευαγγέλιο. Ο Χριστός είναι το Ευαγγέλιο. Ο Θεός που έγινε άνθρωπος για να σηκώσει τον άνθρωπο από τον βούρκο και την απελπισία και να τον αναστήσει. Να τον θεώσει. Να τον κάνει να περπατά με αγγέλους. Να αγγίξει την καρδιά του Θεού.

Αν μπορέσουμε να τα ξεκλειδώσουμε όλα αυτά, είναι αδύνατο να μην ξεχειλίσουμε από αγάπη για τον Κύριο, για όλα αυτά τα θαυμαστά που κάνει για εμάς. Το όνομα αποκτά πρόσωπο, ο Θεός μας είναι πρόσωπο, όχι μια αόριστη λέξη ή ενέργεια που αιωρείται στο σύμπαν. Είναι ο Ιησούς Χριστός που μας γνώρισε τον Πατέρα Θεό, αλλιώς δεν θα το γνωρίζαμε, ακόμα θα ψάχναμε να βγάλουμε άκρη στα τυφλά. 

Ο Χριστός να έχει κάνει αυτά. Για εμάς. Από την αγάπη Του για εμάς. Μας προσφέρει τα πάντα χωρίς αντάλλαγμα. Σταυρώνεται πάνω στον Σταυρό για να καρφώσει εκεί πάνω τις αμαρτίες μας. Ξεχρεώνει τα πάντα για εμάς, όλα μας τα πάθη, τα τραύματα, τις θλίψεις, την απόγνωση, τις πτώσεις, το μούδιασμα της ζωής που σε άγει και σε φέρει χωρίς να βρίσκεις άκρη ή νόημα ή σκοπό. Όλα αυτά διαγράφονται με το Άγιο Αίμα του Κυρίου. Αν αυτό δεν είναι αγάπη, τότε τι είναι;

Πώς μπορείς να μη Τον αγαπήσεις; Πώς να μην Τον λατρέψεις; Πώς να μην στερηθείς κάτι από την καλοπέρασή σου για Κείνον; Για όσα έχει κάνει για σένα και συνεχίζει να κάνει; Την αιώνια σωτηρία που μόνο Εκείνος μπορεί να σου προσφέρει; Που μόνο Εκείνος μπορεί να σου ανοίξει διάπλατα τον δρόμο Του να τον βαδίσεις, τον Λόγο Του να φωτιστείς, να δεις την αλήθεια, να γραπωθείς πάνω της, δηλαδή πάνω Του, και να σωθείς; Ποιος άλλος σε δέχεται όπως είσαι, χωρίς υποσημειώσεις, με όλα σου τα σφάλματα και όλες σου τις αδυναμίες; 

Μόνο Εκείνος έχει αυτή τη δύναμη να το κάνει, το μεγαλείο, την προθυμία, την ευθύτητα, την λεβεντιά. Γιατί ο Κύριός μας δεν δίνει αγάπη, είναι αγάπη. Μια αγάπη που ζητάει από εμάς να μιμηθούμε και να εφαρμόσουμε, τόσο προς τον Θεό, όσο και προς τον συνάνθρωπο. Κάθετα προς τον Θεό, οριζόντια προς τον συνάνθρωπο. Αυτή είναι η αγάπη του Θεού: σταυρική, ένας σταυρός, με άξονα κάθετο και άξονα οριζόντιο. Και όχι σ' αγαπώ, μ' αγαπάς, τι θα κάνεις για μένα, κι αν δεν το κάνεις, σε αφήνω, σε εγκαταλείπω, τρέχω για την επόμενη αγάπη.

Όταν περπατάς πάνω στον δρόμο του Χριστού από αγάπη και όχι από θρησκευτικό καθήκον, τα πάντα αποκτούν άλλο νόημα. Και ό,τι κάνω, είτε εκκλησιασμό τις Κυριακές, είτε νηστεία την Σαρακοστή όπως αυτές τις μέρες ή οτιδήποτε που να ακολουθεί το τυπικό, κάθε "χριστιανικό καθήκον" παύει να είναι καθήκον, αλλά εκδήλωση της αγάπης μας προς Εκείνον, που πρώτος μας αγάπησε.

Άνθισε η κορομηλιά και φέτος. Πέρσι δεν προλάβαμε να την χαρούμε ανθισμένη για πολύ, γιατί δυνατός βοριάς φύσηξε μια νύχτα και τα σάρωσε όλα στο πέρασμά του. Το πρωί δεν είχε απομείνει τίποτα. Φέτος ελπίζουμε η φύση να την λυπηθεί και να προλάβουμε να την καμαρώσουμε ανθισμένη και γεμάτη καρπούς.

Καλό υπόλοιπο Σαρακοστής και καλή μας - προσωπική - ανάσταση!

Με αγάπη,

Εύα 💗