Λίγες φωτογραφίες από τις ημέρες που πέρασαν. Ο καιρός ασταθής με βροχές και ήλιο, αφρικανική σκόνη και άνοδο της θερμοκρασίας. Ο ίδιος αλλόκοτος καιρός επικρατεί και μέσα στο πολιτικό παρασκήνιο, εντός και εκτός της χώρας. Η προεκλογική περίοδος έχει άτυπα ξεκινήσει και τα όσα συμβαίνουν δεν ξέρω αν πρέπει να με κάνουν να γελάσω ή να πέσω σε κατάθλιψη. Μία αναταραχή κυριαρχεί σε όλο τον κόσμο, μία ανησυχία γενικότερη ότι κάτι αλλάζει στο παγκόσμιο σκηνικό και ότι, με τους τρελούς ρυθμούς που συντελούνται όλα γύρω μας, δεν ξέρω πού θα καταλήξει όλο αυτό ή αν θα είναι για καλό.
Όμως εμένα, δεν μου αρέσουν οι αλλαγές, αποζητώ την σταθερότητα, την ισορροπία, την ηρεμία. Αγαπώ να παρακολουθώ τα παιχνιδίσματα του ήλιου μέσα από τα σύννεφα, ανάμεσα στις φυλλωσιές, με μουσικό χαλί τα ασταμάτητα τιτιβίσματα των σπουργιτιών να σιγοντάρουν τις ήρεμες στιγμές μου.
Αγαπώ να διασχίζω το κέντρο της πόλης μετά από πολύ καιρό, όταν όλα φαντάζουν στα μάτια μου και πάλι σαν καινούργια. Με τη μετατόπισή μου στην επαρχία, αν και δεν πήγα πολύ μακριά, ωστόσο έχω αρχίσει να βλέπω την πρωτεύουσα μέσα από τα μάτια του ταξιδιώτη, έστω, του επισκέπτη, όποτε χρειάζεται να κατεβαίνω στο κέντρο, ευτυχώς, σπάνια πλέον, και κυρίως για ιατρικά θέματα, που δεν μπορώ, δυστυχώς, να αποφύγω.
Εδώ η Βουλή των Ελλήνων σε άσπρο-μαύρο
Και μία πιο κοντινή λήψη με χρώμα.
Τίποτα όμως δεν αναπληρώνει την επιστροφή στο σπίτι. Η άνοιξη οργιάζει μέσα στο κτήμα αυτό τον καιρό. Τα μούρα είναι έτοιμα, σημερινή η συγκομιδή, εντελώς βιολογικά, όπως όλα όσα μεγαλώνουν μαζί μας. Ναι, γιατί κι εμείς μεγαλώνουμε μαζί με αυτά. Αποκτούμε ρίζες, φυλλώνουμε, φυλλοροούμε και ξανά ανασταινόμαστε κάθε που ολοκληρώνεται ακόμα ένας κύκλος της ζωής.
Οι τριανταφυλλιές έχουν φτάσει να ανθίζουν σχεδόν όλο το χρόνο. Όχι όλες μαζί, διαδοχικά. Έτσι, δεν μας λείπουν ποτέ, και τα βάζα είναι πάντα γεμάτα από την ομορφιά και το άρωμά τους.
Δυσκολεύτηκα, αλλά κατάφερα να συγκρατήσω την ονομασία τους. Είναι οι οινοθήρες, αυτά τα πλατυπέταλα χαμηλά φυτά που γεμίζουν τον κόσμο όλο κάθε που έρχεται η εποχή τους να ανθίσουν. Από δύο γλαστράκια από το φυτώριο ξεκίνησαν και τώρα πού να πρωτοκοιτάξεις!
Αστικά στιγμιότυπα στον δρόμο για μια ιατρική εξέταση, αναγκαίο κακό, που είναι για καλό.
Ένα από τα πουλιά της Αττικής Οδού κολλημένο στο ηχομονωτικό πλεξιγκλάς να ατενίζει με απορία μια τσιμεντένια πόλη που έχει σταματήσει από καιρό να ονειρεύεται.
Όταν ο ήλιος λούζει τα πάντα στο κτήμα την πιο όμορφη στιγμή της ημέρας, λίγο προτού οδεύσει για άλλες πολιτείες.
Ο κρίνος της Παναγίας μόλις άνθισε κι αυτός, το λουλούδι του Ευαγγελισμού. Πριν από λίγο καιρό έμαθα ότι δεν είναι ορθόδοξη αυτή η απεικόνιση, καθότι δεν υπάρχει καμία αναφορά για κρίνο ή οποιοδήποτε άλλο λουλούδι που να προσφέρεται από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στην Παναγία γενικώς μέσα στο Ευαγγέλιο. Ο κρίνος είναι μια απεικόνιση που προστέθηκε στους θρησκευτικούς πίνακες πολύ αργότερα από τους καθολικούς. Άσχετο, αλλά είναι ωραίο να μαθαίνουμε πράγματα που δεν γνωρίζαμε και που τώρα τα μαθαίνουμε.
Τα κίτρινα τριαντάφυλλα με τις ροζ νευρώσεις στα πέταλα, όλα αυτά που βλέπετε στο βάζο, είναι από έναν βλαστό! Ολόκληρο μπουκέτο από τριαντάφυλλα πάνω σε ένα κλωνάρι. Τα ωραία και θαυμαστά της φύσης!
Στο βάθος ακούγεται η τηλεόραση με τον τελικό αγώνα Ολυμπιακός - Ρεάλ Μαδρίτης, που παρακολουθεί ο σύζυγος. Οι φίλαθλοι σε κατάσταση αλλοφροσύνης αμφότεροι να αδημονούν για το τρόπαιο της νίκης που θα τους στέψει πρωταθλητές Ευρώπης. Όσο γράφω αυτό το post ακούω τον εκφωνητή να περιγράφει με πάθος τα όσα συμβαίνουν στο παρκέ. Γιουχαΐσματα στις κερκίδες όποτε κερδίζουν καλάθι οι αντίπαλοι, ζητωκραυγές και εξαλλοσύνη όταν κερδίζουν οι δικοί. Πρόσωπα γεμάτα αγωνία, κατακόκκινα από την ένταση των στιγμών, χέρια ψηλά στον αέρα και το βλέμμα πάντα καρφωμένο στο ρολόι που θα σημάνει την λήξη του παιχνιδιού. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, ένα παιχνίδι είναι όλα, με νικητές και ηττημένους, με πρωταγωνιστές και θεατές και με το ρολόι του χρόνου αμείλικτο, που δεν γυρίζει ούτε ένα λεπτό προς τα πίσω, μήπως προλάβουμε να κάνουμε τα πράγματα αλλιώς.
Όσο εκείνοι παίζουν για το πρωτάθλημα, εγώ σκέφτομαι την εβδομάδα που έρχεται, η οποία θα είναι αφιερωμένη στο σπίτι. Χαλιά που πρέπει να σηκωθούν, παπλώματα να πλυθούν και να αποθηκευτούν, ρούχα χειμωνιάτικα να ανεβούν για να κατεβούν τα καλοκαιρινά, ό,τι είναι απαραίτητο για να ελαφρώσει το σπίτι να ανασάνει, για να υποδεχτεί τις θερμότερες μέρες που έρχονται. Τι έρχονται, έφτασαν κιόλας, και το σπίτι πρέπει να φορέσει κι αυτό τα καλοκαιρινά του.
Ο αγώνας κοντεύει να τελειώσει και οι Έλληνες έχουν βγει μπροστά. Ο εκφωνητής ουρλιάζει εκστατικός προσπαθώντας να περιγράψει τα τεκταινόμενα. Όλο το γήπεδο ένας παλμός. Η ατμόσφαιρα μαγευτική, τα ντεσιμπέλ στο τέρμα, μια κόκκινη θάλασσα που πάλλεται αποθεώνοντας την ελληνική ομάδα. Τρία λεπτά έχουν απομείνει ακόμα και η διαφορά είναι στο ένα καλάθι. Θρίλερ, όλοι κρατούν την αναπνοή τους από την αγωνία. Οι προπονητές φυσούν και ξεφυσούν έτοιμοι να πάθουν εγκεφαλικό.
Μαζί τους συμπαρασύρομαι κι εγώ. Περιμένω να τελειώσει ο αγώνας μαζί με το ποστ. Θυμάμαι μια άλλη εποχή, το 1987, όταν διάβαζα για πανελλήνιες. Την επομένη θα έδινα λατινικά και όλη η γειτονιά σειόταν ολόκληρη γιατί εκείνο το βράδυ παιζόταν ένα αντίστοιχο παιχνίδι με την Ελλάδα να στέφεται τελικά πρωταθλήτρια Ευρώπης στο μπάκετ. Γκάλης, Γιαννάκης και όλη η υπόλοιπη ομάδα έγιναν οι ήρωες όλης εκείνης της χρονιάς, αλλά και μέχρι σήμερα, που μιλάμε για τους Έλληνες θρύλους που νίκησαν τα μεγαθήρια της Ευρώπης εκείνο τον ιστορικό Ιούνιο του 1987, τη χρονιά του Ευρωμπάσκετ, αλλά και των πανελληνίων εξετάσεών μου.
52 δευτερόλεπτα ακόμα και το σκορ είναι 86-80 υπέρ του Ολυμπιακού. Και μπαίνουν διαφημίσεις. Λέω να τελειώσω το ποστ εδώ, να δω το τέλος του αγώνα με την ησυχία μου. Ο σύζυγος αποκοιμήθηκε στον καναπέ δίπλα μου. Που και που ξεξυπνάει να δει πού βρισκόμαστε. Θα τον παρακολουθήσω τελικά εγώ, όπως φαίνεται.
Καλή εβδομάδα σε όλους, και με το καλό να πάρουμε τη νίκη!
Με αγάπη,
Εύα 💗
--- υ.γ. : Πρωταθλητές Ευρώπης!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου