υποψήφιοι άγιοι

 

Τα καλύτερα αιτήματα προσευχής έρχονται από εκείνους που δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν  παρά μόνο την ψυχή τους.

Βλέπεις καρδιές ερημικές, που όμως μέσα τους ανθίζουν τριαντάφυλλα.

Παιδιά νέα, αγόρια και κορίτσια, να ψάχνουν τον παπά να του μιλήσουν, να βρουν την αλήθεια που αναζητά η ψυχή τους.

Υπάρχουν και αυτοί οι νέοι.

Αυτά είναι θαύματα.

Να σε σταματάει ένα νέο παιδί και να σου λέει:

«Θέλω να μιλήσουμε, πάτερ, κάτι βαραίνει τη συνείδησή μου και θέλω να στο πω».

Ναι, αυτό το παιδί!

Της καφετέριας, με το σκουλαρίκι στο αυτί ή στο φρύδι.

Με το τατού μιας ξεχασμένης αγάπης και τα ακουστικά με τους Iron Maiden στη διαπασών.

Μιλάς με μια παρέα νέων σε καφετέρια και νιώθεις το τραπέζι με τους φραπέδες να γίνεται ένα μικρό εκκλησάκι παρουσίας Χριστού, γιατί μην ξεχνάμε:

«ὅπου εἰσί δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Ματθ. 18,20).

Και να μπαίνεις μέσα στην εκκλησία και να μην προλαβαίνεις να βγάλεις τις μαχαιριές ειδικά από ανθρώπους που είναι «κοντά στον παπά» και «την εκκλησία».

Και να κάνεις θεολογική συζήτηση με τον ροκά νέο που δεν το φανταζόσουν ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα.

Και όμως, μέσα σε αυτόν τον βούρκο, μιλάει εσωτερικά το βάπτισμα.

Μια προσευχή ίσως μιας γιαγιάς, μιας μάνας γονατισμένης στα εικονίσματα να παρακαλάει  όχι για νύφες, γαμπρούς, δουλειές και φράγκα,

αλλά για μετάνοια και Βασιλεία των ουρανών.

Υποψήφιος άγιος σε αναζήτηση πνευματικής στέγης.

Αυτά είναι θαύματα.

Αυτό το καντήλι μέσα στην καρδιά που δεν έχει σβήσει ακόμα και το ανανεώνει κάποια προσευχή.

Και τότε αρχίζει να φωτίζει την καρδιά του ανθρώπου, έτσι για να μυρίζει αλήθεια ο κόσμος.

Και αρχίζει αυτό το «κακό παιδί» για τον κόσμο να βλέπει τον ξεχασμένο θησαυρό μέσα του

και να πηγαίνει στον εξομολόγο να τον γυαλίσει και να λάμψει πάλι.

Αυτές είναι μετάνοιες!

Από εκείνους που ο κόσμος τους είχε ήδη ξεγράψει,

αλλά για τον Θεό είναι από τους πιο ανδρειωμένους.

Σε κάνει να βλέπεις την παρουσία του Θεού ως «φωνή αύρας λεπτής» σε ψυχές διψασμένες.

Και από την άλλη να βλέπεις την κυρία με το ταγέρ και την φανουρόπιτα ανά χείρας σε κάθε παράκληση να ζητάει από τον Χριστό λαγούς με πετραχήλια, έτσι για να μυρίσει εγωισμό ο κόσμος.

Και μόλις δει το παιδί με το σκουλαρίκι θα πει: «Το παλιόπαιδο, ε, τι περιμένεις από τον γιο της τάδε».

Και όποτε σε βλέπει θα σου λέει με το χαμόγελο της πωλήτριας: «Την ευχή σας, πάτερ».

Και 30 χρόνια στην εκκλησία δεν κατάλαβε τίποτα.

Νιώθει ότι με κάποιες δωρεές και μερικά στολίσματα Επιταφίου έχει VIP θέση στον παράδεισο.

Καημένε άνθρωπε…

Τελικά, ο Θεός υπάρχει εκεί που δεν φαίνεται.

Κρύβεται και λάμπει μέσα στη μουγκαμάρα της σιωπής.

Κάτι σαν τον ήλιο.

Ο ήλιος όταν ανατέλλει δεν κάνει φασαρία, δεν μιλάει όπως το κύμα ή ο αέρας.

Απλά παρουσιάζεται με τη λάμψη και την θερμότητά του.

Αυτή η παντοδύναμη παρουσία του αρκεί.

Έτσι ενεργεί ο Χριστός.

Έρχεται όταν τον καλούν όσοι έχουν διψάσει αληθινά.

Ενώ όταν τον προκαλούν οι εγωιστές και οι φαρισαίοι, απομακρύνεται,

γιατί ο χώρος είναι κλειστός γι' Αυτόν.

Μην ξεχνάμε, αγαπητοί μου, ότι τον Παράδεισο τον άνοιξε ένας ληστής με ένα Μνήσθητι.

Μια διψασμένη κραυγή άνοιξε τις πύλες του Παραδείσου.

🌻

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού

******

------  κείμενο και φωτογραφία από εδώ.

μαργαρίτες του Απρίλη

Δεν ξέρω για σας, αλλά η καρδιά μου χαμογελάει κάθε φορά που τις αντικρίζω, ένα κυματιστό χαλί υφασμένο με φως, χρώμα και ομορφιά. Αν η άνοιξη ήταν λουλούδι, για μένα αυτό θα ήταν το δίχως άλλο οι μαργαρίτες του Απρίλη.

Με αγάπη,

Εύα 💗 

Μυρτώ

Δεν υπάρχουν πια λόγια για την κατάντια του ανθρώπινου είδους, μόνο θλίψη. Δεν είναι ελευθερία αυτό το πράγμα που μας έχει επιβληθεί, το αντίθετο θα έπρεπε να λέμε πως είναι: 

Η απόλυτη σκλαβιά, η αιχμαλωσία, τα δεσμά, που μόνο με την παρουσία του Θεού μπορούν να σπάσουν. 

Ιδού τα αποτελέσματα, ήρθαν, τα βλέπουμε γύρω μας παντού, νέα παιδιά καταδικασμένα, και άνθρωποι θηρία... 

Όλα είναι γραμμένα πως θα γίνονταν και θα συνεχίσουν να γίνονται μέχρι Τελικής Κρίσης αν δεν αλλάξει κάτι, αν δεν αλλάξουμε. Ο Θεός να μας λυπηθεί.

Χριστός Ανέστη.

Με αγάπη, 

Εύα 💗

*****

-----  το άρθρο, ένα από τα πολλά που έχουν κατακλύσει την επικαιρότητα.

-----  άλλο ένα άρθρο όσο ξεδιπλώνεται το γαϊτανάκι, μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

-----  φωτογραφία (και έτερο άρθρο) από εδώ.

ευχαριστούμε, κοτούλες!

 

Να μην παραλείψουμε να ευχαριστήσουμε και τις πλουμιστές χορηγούς μας για την ευγενική προσφορά τους με τα ολόφρεσκα αυγουλάκια τους στο πασχαλινό μας τραπέζι!

Χριστός Ανέστη!

Με αγάπη,

Εύα 💗

ω, γλυκύ μου έαρ!

 

Καλή Ανάσταση σε όλους!

Με αγάπη,

Εύα 💗

*******

"Η Μεγάλη Παρασκευή δεν προσφέρει παρηγοριά.

Δεν εξηγεί. Δεν δικαιολογεί. Δεν υπόσχεται.

Στέκεται σε κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται να κοιτάξουν.

Τον πόνο που δεν φεύγει.

Ο Ιησούς Χριστός δεν απέφυγε τον πόνο.

Δεν τον μείωσε.

Δεν τον αρνήθηκε.

Τον έζησε πλήρως.

Και αυτό είναι που κάνει αυτή τη μέρα τόσο βαριά ψυχολογικά.

Γιατί έρχεται σε σύγκρουση με κάτι βαθιά ανθρώπινο:

Την ανάγκη να σταματήσει ο πόνος γρήγορα.

Αλλά η αλήθεια είναι άλλη.

Κάποιοι πόνοι δεν έρχονται για να φύγουν άμεσα.

Έρχονται για να σε αλλάξουν.

Ψυχολογικά, αυτό που αποκαλύπτεται εδώ είναι σκληρό.

Είναι το ότι δεν ελέγχεις πάντα τι θα σου συμβεί ούτε και το πόσο θα πονέσεις.

Αλλά υπάρχει κάτι που καθορίζει τα πάντα, και αυτό είναι το αν θα αντέξεις να μείνεις μέσα σε αυτό χωρίς να καταρρεύσεις.

Γιατί όταν ο πόνος γίνεται παρατεταμένος, ο άνθρωπος αρχίζει να διαλύεται από μέσα.

Όχι μόνο από αυτό που συμβαίνει.

Αλλά από αυτό που αρχίζει να πιστεύει.

Ότι ο πόνος αυτός δεν θα τελειώσει ποτέ.

Ότι δεν μπορεί να τον αντέχει άλλο.

Ότι δεν υπάρχει νόημα να συνεχίζει να τον υπομένει.

Και εκεί είναι το πιο επικίνδυνο σημείο, όχι όταν πονάς, αλλά όταν αρχίζεις να χάνεις το νόημα.

Η Μεγάλη Παρασκευή δεν είναι απλώς θλίψη.

Είναι το σημείο όπου η ζωή δεν σου δίνει τίποτα πίσω.

Και παρ’ όλα αυτά… συνεχίζεις.

Αυτό είναι που οι περισσότεροι δεν αντέχουν.

Να συνεχίσουν χωρίς ανταμοιβή.

Χωρίς ανακούφιση.

Χωρίς απάντηση.

Και όμως εκεί χτίζεται κάτι που δεν φαίνεται εκείνη τη στιγμή.

Αντοχή. Ψυχή.

Όχι επιφανειακή.

Αλλά βαθιά.

Γιατί η πραγματική δύναμη δεν φαίνεται όταν είσαι καλά.

Φαίνεται όταν δεν είσαι και δεν εγκαταλείπεις τον εαυτό σου.

Η Μεγάλη Παρασκευή δεν σε ρωτά αν πονάς.

Σε ρωτά:

"μπορείς να μείνεις μέσα σε αυτό χωρίς να χαθείς;"

Να θυμάσαι ότι κανένας πόνος δεν σε ορίζει.

Αλλά ο τρόπος που τον αντέχεις…σε αλλάζει για πάντα."

-  Γιώργος Ζωχιός - Ψυχολόγος

(το κείμενο αλλιεύθηκε από εδώ.)