Θυμάμαι ένα από τα πρώτα πρωινά που πέρασα στο μοναστήρι

Αν κάποιος μου έλεγε, όταν ήμουν φοιτήτρια και περνούσα τις μέρες μου ανάμεσα σε βιβλιοθήκες, ότι μια μέρα θα φορούσα λαστιχένιες μπότες και θα έκανα μια πολύ σοβαρή συζήτηση με μια αγελάδα για την υπομονή, θα χαμογελούσα ευγενικά και θα άλλαζα θέμα.

Αλλά ο Θεός έχει μια αίσθηση του χιούμορ που ανακαλύπτεις μόνο αφού σταματήσεις να παίρνεις τον εαυτό σου τόσο σοβαρά.

Θυμάμαι ένα από τα πρώτα πρωινά που πέρασα στο μοναστήρι.

Μετά την ακολουθία του Όρθρου, περίμενα, με την τόσο... πνευματική μου αφέλεια, να ακολουθήσει κάποια χρήσιμη λέξη, ίσως μια συζήτηση για την προσευχή της καρδιάς, για τη Φιλοκαλία, για τα ύψη της πνευματικής ζωής.

Η οικονόμος με κοίταξε ήρεμα και είπε:

— Αδελφή, σήμερα πάμε στον στάβλο.

Αυτό είναι.

Όλη η Φιλοκαλία μου χωρούσε, εκείνη τη στιγμή, σε έναν τσίγκινο κουβά.

Ομολογώ ότι η πρώτη μου αντίδραση δεν ήταν ακριβώς πνευματική.

Ενστικτωδώς κοίταξα τα χέρια μου.

Ήταν χέρια συνηθισμένα σε βιβλία και γύριζαν αργά σελίδες, όχι σανό, κουβάδες και ζώα.

Είχα μάλιστα μια πολύ σοβαρή σκέψη στο μυαλό μου:

«Θεέ μου, νομίζω ότι υπήρξε μια μικρή διοικητική σύγχυση στον παράδεισο».

Δεν είχε υπάρξει.

Η σύγχυση ήταν μόνο στο μυαλό μου.

Αυτή η αγελάδα, που ούτε καν υποψιαζόταν ότι είχε γίνει καθηγήτρια θεολογίας, με κοίταξε με ήρεμη ανωτερότητα. Δεν με ρώτησε από ποιο κολέγιο είχα αποφοιτήσει. Δεν φαινόταν εντυπωσιασμένη από τα βιβλία που είχα διαβάσει ή τα αποφθέγματα που ήξερα απέξω.

Είχε μόνο μία απαίτηση: να σταματήσω να είμαι αδέξια.

Και, χωρίς να το καταλάβω, ο Θεός γελούσε απαλά με όλες τις ιδέες μου για τον εαυτό μου.

Για χρόνια προσπαθούσα να καλλιεργήσω το μυαλό μου, να τελειοποιήσω τον εαυτό μου.

Ήταν καλό.

Αλλά είχα ξεχάσει να καλλιεργήσω την ταπεινότητά μου.

Και η ταπεινότητα, προς έκπληξή μου, δεν μαθαίνονταν σε βιβλιοθήκη.

Μαθόταν σε στάβλο.

Ή σε κουζίνα.

Ή στον κήπο.

Ή πλένοντας την ίδια κατσαρόλα που κανείς δεν θα προσέξει ποτέ.

Τότε ανακάλυψα κάτι που με αφόπλισε.

Η υπερηφάνεια δεν φοράει πάντα πολυτελή ρούχα.

Μερικές φορές φοράει πολύ αξιοπρεπή ρούχα.

Μιλάει όμορφα.

Αναφέρει άψογα αποσπάσματα.

Έχει επιχειρήματα.

Ξέρει ακόμη και πώς να είναι ευσεβής.

Αλλά βαθιά μέσα της, εξακολουθεί να θεωρεί τον εαυτό της λίγο πιο σημαντικό από τη σκούπα στη γωνία.

Και ο Θεός, με την υπομονή που μόνο Αυτός έχει, δεν επιπλήττει την υπερηφάνεια.

Την κάνει να σαρώνει.

Μέρα με τη μέρα.

Μέχρι που η σκούπα δεν φαίνεται πλέον σαν ταπείνωση, αλλά σαν ευλογία.

Το μοναστήρι με εξέπληξε ακριβώς με την κανονικότητά του.

Νόμιζα ότι θα έβλεπα θαύματα.

Και τα είδα.

Αλλά όχι αυτά που περίμενα.

Το θαύμα ήταν μια ογδοντάχρονη μοναχή που ξεφλούδιζε πατάτες ενώ σιγοτραγουδούσε έναν ψαλμό.

Το θαύμα ήταν μια αδελφή που έλαβε μια άδικη επίπληξη και απάντησε με ένα ειλικρινές χαμόγελο.

Το θαύμα ήταν ότι κάποιος μπορούσε να είναι κουρασμένος μέχρι δακρύων και, όταν χτυπούσε η καμπάνα για τη λειτουργία, να τα αφήνει όλα και να πηγαίνει ενώπιον του Θεού σαν να ξεκινούσε εκεί η αληθινή ανάπαυση.

Σιγά σιγά, κατάλαβα ότι ο Χριστός δεν με είχε καλέσει να κάνω εξαιρετικά πράγματα.

Με είχε καλέσει να κάνω συνηθισμένα πράγματα με έναν εξαιρετικό τρόπο.

Με αγάπη.

Και αυτός είναι, ίσως, ο πιο δύσκολος από όλους τους ασκητισμούς.

Όχι να νηστεύω.

Όχι να παρακολουθώ.

Αλλά να ξεφλουδίζω πατάτες χωρίς να μουρμουρίζω.

Να ακούω χωρίς να διαπραγματεύομαι.

Να σιωπώ χωρίς να νιώθω ηττημένη.

Να συγχωρώ χωρίς να συντάσσω νοερά μια αναφορά για τις αδικίες που υπέστησα.

Εν τω μεταξύ, τα χέρια μου έχουν αλλάξει.

Δεν είναι πια τα χέρια που παρακολουθούσα με τόση προσοχή.

Έχουν μάθει τη μυρωδιά του στάβλου, της ζύμης, του κεριού και του θυμιάματος.

Και, παραδόξως, τα βρίσκω πιο όμορφα τώρα.

Όχι επειδή έχουν γίνει πιο ευαίσθητα.

Αλλά επειδή έχουν αρχίσει επιτέλους να σταματούν να μιλάνε για μένα.

Αν με ρωτούσατε σήμερα τι κέρδισα φεύγοντας από τον κόσμο, δεν θα σας απαντούσα αμέσως.

Θα σταματούσα για μια στιγμή.

Έπειτα θα σας έλεγα, ίσως χαμογελώντας:

«Έχασα πολλά από τα πράγματα για τα οποία ήμουν πεπεισμένη ότι δεν μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτά.

Και ανακάλυψα ότι ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει χωρίς αυτά.

Αλλά δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τον Χριστό!

Και μερικές φορές, για να βρεις τον Χριστό, πρέπει να έχεις την ταπεινότητα να λάβεις το πρώτο σου μάθημα από μια αγελάδα και να ευχαριστήσεις τον Θεό που επέλεξε έναν τόσο καλό δάσκαλο».

(Μοναχή από την Ιερουσαλήμ)

(Posted by PROSKINITIS at 18:52 0 comments) 

******

------  Κείμενο και φωτό αλλιεύθηκαν από εδώ.

Φθινοπωρινές διακοσμήσεις από τον κήπο μας

Χθες που μπήκε και επίσημα το φθινόπωρο, αποφάσισα να βγω έξω στον κήπο και να ανακαλύψω μικρούς θησαυρούς της φύσης. Να, εδώ, κάτω από το πλατύ πεύκο λίγα κουκουνάρια ανάμεσα στις πευκοβελόνες. Λίγο πιο πέρα, ξερόκλαδα από τα κλαδέματα του ανδρός μου, που δεν σταματούν ποτέ. Μια ξεχωμένη πιπερίτσα που την είχαν πάρει παραμάζεμα τα σκυλιά στο πέρασμά τους πριν από καιρό, να κείτεται κατάχαμα ανάμεσα στις πέτρες που κυκλώνουν το δεντρολίβανο. Δυο κλωναράκια δάφνης κομμένα απευθείας από το δέντρο. Άνθη τριανταφυλλιάς που είχαν ξεχαστεί πάνω στον θάμνο τους τώρα ξεραμένα, χωρίς να έχουν ωστόσο χάσει το σχήμα τους. 

Ένα ματσάκι λεβάντα δεμένο σε σκοινί αποξηραίνεται πλέον κρεμασμένο ανάποδα, στο χερούλι του ντουλαπιού, για να τοποθετηθεί όταν θα είναι έτοιμο στα συρτάρια της ντουλάπας για άρωμα και προστασία. 

Και χαρούπια ένα χαλί, μια σοκολατένια θάλασσα από αναρίθμητα κυματιστά χαρούπια, να μην ξέρεις πού να πρωτοκοιτάξεις και τι να πρωτοθαυμάσεις από όλη αυτή την ομορφιά, την τόσο απλόχερη και ευεργετική.

Μια χαλαρή απογευματινή βόλτα μέσα στο κτήμα με τα σκυλάκια μου συνοδεία, τη φρεσκάδα του δροσερού αέρα και της νοτισμένης γης, μέσα σε πλήρη ευδαιμονία, εκεί που σμίγουν οι εποχές και ψιθυρίζουν αυτή τη μαγευτική μεταβίβαση, την αθόρυβη και ευγενική, που βλέπεις να ξεχειλίζει παντού γύρω σου και μέσα σου, μέσα στην καρδιά σου, και το μόνο που μπορείς να ψελλίσεις είναι ευχαριστώ! 

Μέσα σε λίγη ώρα και χωρίς να το καταλάβω καλά-καλά, το καλαθάκι μου είχε γεμίσει από ένα σωρό καλούδια του φθινοπώρου.

Με τον αχνιστό μου καφέ παραδίπλα, άρχισα πρωί πρωί να καταπιάνομαι με τη φθινοπωρινή καθαριότητα και διακόσμηση του σπιτιού. Καμία καινούργια αγορά για φέτος, μόνο τα υπάρχοντα, και τα όσα μάζεψα χτες από τον κήπο.

Οι αρχοντικές ορτανσίες, πλέον αποξηραμένες, τοποθετούνται μέσα στο πήλινο βάζο ομορφαίνοντας το ανώφλι του τζακιού. Οι ξύλινες κολοκύθες που είχαν αγοραστεί σε προγενέστερη εποχή, βγήκαν από το κουτί με τα εποχιακά και πήραν κι αυτές τη θέση τους δίπλα στο βάζο με τις ορτανσίες. 

Ένα δοχείο που κάποτε φιλοξενούσε τις κουτάλες μου στην κουζίνα, τώρα υποδέχεται μια ανθοσύνθεση με τα μαζεμένα μου από τη χθεσινή συγκομιδή. Και στο τραπέζι του σαλονιού, ο δίσκος με τα κεριά, που αλλάζουν σε κάθε σεζόν ανάλογα με την εποχή, και μέσα σε αυτόν, το φθινοπωρινό χειροποίητο ποτ-πουρί που μάζεψα χθες από τη βόλτα μου με όλα τα πέταλα, τους καρπούς και τα φύλλα με τις χίλιες αποχρώσεις.

Φέτος, παρόλο που η ροδιά μας γέμισε από ρόδια, δεν προλάβαμε να τα χαρούμε. Είχαν όλα τους φαγωθεί από πλάσματα του αγρού. Έτσι, δεν είχε ρόδια η φετινή μου διακόσμηση, παρόλο που θα έδειχναν πολύ όμορφα, γιατί ήταν μικροκαμωμένα σαν χριστουγεννιάτικες μπάλες πάνω στο δεντράκι τους. Ελπίζω του χρόνου να σταθούμε πιο τυχεροί να τα απολαύσουμε.

Αυτά, λοιπόν, προς το παρόν, λίγα πράγματα, λιτά, ίσα για να καταλάβει το σπίτι, αλλά και εμείς, πως κάτι φεύγει, για να έρθει κάτι άλλο. Όσο θα μπαίνουμε όλο και πιο πολύ μέσα στους φθινοπωρινούς μήνες, η φύση θα συνεχίσει να αλλάζει σε πιο δραματικούς τόνους, υφές, και χρώματα. Η χθεσινή βροχή τα ζωντάνεψε όλα με μιας οριοθετώντας και επίσημα την έναρξη. Το χώμα μύρισε βροχή, ομίχλη και φθινόπωρο, και όλα ξεσκονίστηκαν και ποτίστηκαν καλά, έτοιμα για την μεταμόρφωση που ήδη βρίσκεται εδώ. 

Την ίδια ώρα σε κάποιο άλλο σημείο της πόλης ένας κεραυνός αφαιρούσε τη ζωή μιας γυναίκας που έσβησε ξαφνικά από ανακοπή. Την τρόμαξε ο εκκωφαντικός θόρυβος τόσο κοντά της, που η καρδιά της σταμάτησε να χτυπά. Έτσι, στα καλά καθούμενα, εκεί που δεν το βάζει ο νους, ότι το κακό παραμονεύει σε κάθε ευκαιρία, σα το λιοντάρι που βρυχάται έξω από τις πόρτες των ανθρώπων, περιμένοντας την ώρα που θα επιτεθεί. 

Γι' αυτό, φίλοι μου, χαρείτε αυτές τις μικρές ομορφιές της φύσης και δεχτείτε τις σαν μικρά δωράκια από τον Θεό, με αγαλλίαση, με ευγνωμοσύνη, αλλά και εγρήγορση και ενσυναίσθηση, γιατί ποτέ δεν γνωρίζουμε το τι μας ξημερώνει η επόμενη στιγμή.  Πόσο πιο όμορφη γίνεται η ζωή με τις μικρές και καθημερινές στιγμές της όταν αρχίζουμε πραγματικά να κοιτάζουμε, να παρατηρούμε και να εκτιμούμε όλα αυτά τα μικρά θαύματα που συμβαίνουν γύρω μας, φτάνει να τα προσέξουμε, φτάνει να τους δώσουμε την αξία και την αναγνώριση που τους αξίζει.

Καλό φθινόπωρο, αγαπημένοι!

Με αγάπη,

Εύα 💜

Των βιβλίων και της ποίησης

Τώρα με το Φθινόπωρο

στιγμές - στιγμές η θάλασσα

μοσχοβολάει βασιλικό.

Μόνο που καθώς λέγαν οι παλιότεροι

θες καθαρή καρδιά για να το νιώσεις.

~ Γιάννης Νεγρεπόντης, Τα καράβια της Αργυρώς

******

Ανοίγεις μια γυάλινη πόρτα με αλουμινένιο πλαίσιο, και μυείσαι σ' ένα βασίλειο όχι του κόσμου τούτου.

(Από την πρώτη μου επίσκεψη στη δανειστική βιβλιοθήκη της περιοχής μου. Πόσο το είχα καθυστερήσει!)

Με αγάπη,

Εύα 💗

Ο ανανεωμένος νους

Ένας από τους λόγους που αγαπώ τόσο τον Σεπτέμβριο είναι γιατί οριοθετεί την εποχή πολλών ενάρξεων. Ξεκινάει το φθινόπωρο, η ομορφότερη για μένα εποχή του χρόνου, όταν η κάψα του καλοκαιριού αρχίζει σταδιακά να υποχωρεί και τα χρώματα τριγύρω να αλλάζουν. Ξεκινούν τα σχολεία, με τα βιβλιοπωλεία, τους γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικούς να έχουν αυτό τον μήνα την τιμητική τους. Και, βέβαια, ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας έναρξης της εκκλησιαστικής χρονιάς, αρχής της Ινδίκτου. Για μένα, η χρονιά μου αρχίζει πάντα τον Σεπτέμβριο, και ακαδημαϊκά και πνευματικά, αλλά και βιολογικά, αφού με τη δύση του καλοκαιριού συμπληρώνεται ένας ακόμα χρόνος μου επίγειας ζωής.

Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής για τον μήνα αυτό έχει τίτλο: "The Renewed Mind", ο ανανεωμένος νους - ή ανακαινισμένος, όπως το ακούμε πιο επίσημα από το Ευαγγέλιο και την Εκκλησία -, ένα ενδιαφέρον και καλαίσθητο πλάνο που ωστόσο είναι ανώνυμο, αφού ο δημιουργός του επέλεξε να μην αναφέρει το όνομά του πάνω σε αυτό. Το βρήκα, ωστόσο, εδώ για όποιον ενδιαφέρεται.

Στον πνευματικό χώρο ο νους ανανεώνεται με τον λόγο του Θεού, το Ευαγγέλιο και την Αγία Γραφή. Ο πιστός καλείται να μελετάει καθημερινά τον λόγο του Θεού, να εντρυφεί πάνω σε αυτό, να διαλογίζεται, να προσεύχεται και να αναζητά συνεχώς την αλήθεια μέσα από το ιερό κείμενο. Στην συνέχεια καλείται όλα αυτά να τα εφαρμόσει στη ζωή του, καθαρίζοντας από μέσα του όλα τα αρνητικά συναισθήματα, συνήθειες ή σκέψεις, αφήνοντας χώρο να μπει και να κατοικήσει ο ίδιος ο Θεός μέσα μας, αναγεννώντας και μεταμορφώνοντάς μας από παλαιό άνθρωπο σε καινούργιο, ανακαινισμένο, σε άνθρωπο του Χριστού.

Όλα αυτά, βέβαια, δεν συμβαίνουν από τη μία μέρα στην άλλη, χρειάζεται υπομονή και συστηματικότητα, καθημερινή μελέτη και πίστη πολλή. Σε αυτό τον αγώνα πορείας προς το καθ' ομοίωση, την αγιότητα και τη θέωση, υπάρχουν δίπλα μας αρωγοί, η χάρη του Θεού, ο Παράκλητος που θα βρίσκεται δίπλα μας έως συντελείας του κόσμου, όπως μας το υποσχέθηκε ο Ιησούς Χριστός, που είναι το Άγιο Πνεύμα, αλλά και η εκκλησιαστική ζωή, στην οποία καλούμαστε να βρισκόμαστε κοντά της, με συχνό εκκλησιασμό, εξομολόγηση για καθάρισμα του έσω εαυτού από όλα τα αρνητικά βαρίδια που μας εμποδίζουν να προχωρήσουμε στην πνευματική μας ζωή, και η Θεία Ευχαριστία. Αρωγοί μας είναι και οι άγιοι της Εκκλησίας μας, που με τη ζωή, το έργο και το προσωπικό τους παράδειγμα συνεχίζουν την Ιερά Παράδοση, που δεν είναι άλλο από το βιβλίο των Πράξεων του Ευαγγελίου. Ένα βιβλίο που ξεκίνησε να γράφεται από τον Απόστολο Λουκά, αλλά που όμως συνεχίζεται να γράφεται αδιάλλειπτα από τότε έως και σήμερα από όλους εκείνους που αγωνίστηκαν τον καλό αγώνα, αλλά και όλους εμάς που βρισκόμαστε ακόμα καθ' οδόν. 

Με αγάπη,

Εύα 💗

Δεκαπενταύγουστος

Υπάρχει μια γλυκιά σιωπή αυτές τις μέρες του Αυγούστου. 

Η κτίση ολόκληρη κρατά την ανάσα της, καθώς η Μάνα του Φωτός ετοιμάζεται για το μεγάλο Της ταξίδι στους ουρανούς. 

Σε κάθε αναμμένο κερί, ακουμπάμε έναν πόνο και μια προσευχή. 

Καλό και ευλογημένο Δεκαπενταύγουστο, 

κάτω από τη μητρική Της σκέπη!

----  αλλιεύθηκε από εδώ. 

 Η φωτό παραπάνω είναι από ένα ταξίδι μου που είχα κάνει στη Σαντορίνη πριν από μερικά χρόνια. Εύχομαι Καλό Δεκαπενταύγουστο, φίλοι μου, ό,που κι αν βρίσκεστε, και καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!

Με αγάπη,

Εύα 💗