Δεκαπενταύγουστος

Υπάρχει μια γλυκιά σιωπή αυτές τις μέρες του Αυγούστου. 

Η κτίση ολόκληρη κρατά την ανάσα της, καθώς η Μάνα του Φωτός ετοιμάζεται για το μεγάλο Της ταξίδι στους ουρανούς. 

Σε κάθε αναμμένο κερί, ακουμπάμε έναν πόνο και μια προσευχή. 

Καλό και ευλογημένο Δεκαπενταύγουστο, 

κάτω από τη μητρική Της σκέπη!

----  αλλιεύθηκε από εδώ. 

******

Οι άγιοι λένε πως την εορτή μας πρέπει να την τιμούμε περισσότερο από τα γενέθλιά μας, γιατί τότε λαμβάνουμε το μυστήριο του βαπτίσματος, το χρίσμα του Αγίου Πνεύματος και το όνομά μας, από το όνομα του αγίου που θα είναι ο προστάτης μας για το υπόλοιπο της ζωής μας. 

Για μένα είναι η Παναγία. Κι όμως, παρόλο που, λόγω εορτής μου (Ευαγγελία) είναι η προστάτιδά μου (Ευαγγελισμός της Θεοτόκου), ποτέ δεν είχα την ίδια σύνδεση μαζί Της, όπως με αυτήν που έχω με τον Χριστό. Σε κάθε αχ της ζωής μου, τον Χριστό βάζω μπροστά χωρίς να το σκεφτώ καν, με τον πιο φυσικό και αβίαστο τρόπο.

Με την Παναγία αυτό, δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν συμβαίνει. Δεν μου βγαίνει φυσικά, χρειάζεται να μπω σε μια διαδικασία, σε μια προετοιμασία. Και η προσευχή μου είναι σε ένα πιο επίσημο, πιο σεβάσμιο πλαίσιο, μιλάω προς την Κυρία Θεοτόκο, όχι τη Μητέρα μου ή την προστάτιδά μου.

Είναι αλλιώς, πιο τυπικό, δεν αισθάνομαι εντάξει με όλο αυτό και πρέπει να αλλάξει. Πώς μπορώ να το κάνω να αλλάξει; Δεν έχω ιδέα... Καμιά βοήθεια κανείς; 

Ξέρω, πάντως, πως χρειάζομαι την εξοικείωση, γιατί χωρίς αυτή την οικειότητα, δεν μπορώ να είμαι άμεση και ανοιχτή, δεν μπορώ να είμαι ο εαυτός μου, όπως είμαι όταν μιλάω με τον Κύριο. Και πρέπει να είμαστε ο εαυτός μας όταν ερχόμαστε σε κοινωνία με τα θεία, σε αυτή την εσώτερη κατάσταση, την κατάσταση της προσευχής. 

Δεν ξέρω... Ίσως πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο. Να συστηθώ ξανά από την αρχή. Να μείνω ανοιχτή στο ξεκίνημα μιας πιο άμεσης σχέσης μαζί Της, όχι τύποις, αλλά ουσίας, όπως θα πρέπει να είναι. Όπως Της αξίζει να είναι.

Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, κατά την ημέρα του Ευαγγελισμού επήλθε δια Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου το πρώτο-πρώτο σκίρτημα της Ενανθρώπισης του Ιησού Χριστού σ' αυτό τον κόσμο, και γι' αυτό η σχέση μου με τον Χριστό να είναι τόσο δυνατή και άμεση: Απλά για να μου αποκαλύψει το ποιος τελικά είναι ο πραγματικός προστάτης μου: Όχι Εκείνη, αλλά Εκείνος, που, μέσω Εκείνης, ήρθε στη ζωή (μου), και στη ζωή όλων μας, για να τα αλλάξει όλα! Κάτι που έχει κάνει ήδη... Ναι, τώρα μπορεί να εξηγηθεί.. Ευγνωμοσύνη μόνο!...

Η φωτό είναι από ένα ταξίδι μου που είχα κάνει στη Σαντορίνη πριν από μερικά χρόνια. Εύχομαι Καλό Δεκαπενταύγουστο, φίλοι μου, ό,που κι αν βρίσκεστε, και καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!

Με αγάπη,

Εύα (Ευαγγελία) 💗

Το χρονικό μιας mega-πυρκαγιάς

Κάθε καλοκαίρι εδώ και πέντε-έξι χρόνια η φωτιά κάτι θα κάψει στην ευρύτερη περιοχή. Φέτος ήταν η δική μας σειρά. Στις αρχές του Αυγούστου η mega-πυρκαγιά ξεκίνησε από τη Βοιωτία και σε πέντε ημερόνυχτα κατέκαψε όλο τον παράκτιο ορεινό όγκο της Δυτικής Αττικής, πέρασε από Λιβαδόστρα, Πόρτο Γερμενό, Ψάθα, Αλεποχώρι, Μέγαρα, σκαρφάλωσε στο βουνό, πέρασε την κορυφογραμμή, για να καταλήξει στο Κανδήλι, την περιοχή όπου ζω τα τελευταία χρόνια. 

Η φωτιά περνούσε ανάμεσα από τα σπίτια χωρίς ωστόσο να τα πειράζει, μόνο τη βλάστηση έκαιγε με χειρουργικές κινήσεις. Το ίδιο έγινε και με το μοναστήρι της Αγίας Σκέπης, οι φλόγες έγλειψαν τη μάνδρα της μονής, αφήνοντάς την ανέπαφη. Μόνο μια κτηνοτροφική μονάδα εκεί κοντά στο μοναστήρι καταστράφηκε ολοσχερώς, αυτή ήταν η μόνη απώλεια της περιοχής. 

Τα μέσα δεν πετούσαν πια γιατί είχε νυχτώσει και η φωτιά συνέχισε να καίει κατηφορίζοντας την πλαγιά μας μέχρι που ξημέρωσε. Εννοείται ότι δεν κλείσαμε μάτι όλη τη νύχτα. Εννοείται ότι δεν πήγαμε πουθενά, παρόλο που ήχησε το 112 για να απομακρυνθούμε. Ποιος εγκαταλείπει το σπίτι του άλλωστε, όταν έρχεται η απειλή; Ποιος θα το προστατέψει, την ώρα που το χρειάζεται περισσότερο, αν όχι εμείς, που το νοιαζόματε; Ο υπουργός προστασίας περιβάλλοντος; Ή ο πρωθυπουργός; Και τα πυροσβεστικά οχήματα πού να πρωτοπάνε, όταν καίγεται η μισή Αττική ταυτόχρονα; Με την πρόληψη; Τα είδαμε τα αποτελέσματά της. Ή μήπως εξοφλούνται οι κόποι, η κατάθεση ψυχής, ο χρόνος, ο ιδρώτας, οι αγωνίες, η αξιοπρέπειά μας με έναν τρόπο που περισσότερο προσβάλλει τη νοημοσύνη μας, παρά που βοηθάει στ' αλήθεια;

Δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσουμε το σπίτι μας στο έλεος της φωτιάς, τουλάχιστον όχι χωρίς μάχη. Κι αν νιώθαμε ότι απειλούνταν η ζωή μας, τότε μόνο θα απομακρυνόμασταν. Τουλάχιστον θα είχαμε κάνει ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν.

Με το πρώτο φως της μέρας, ο αέρας που είχε κατεύθυνση προς τη Νέα Πέραμο και ερχόταν καταπάνω μας, ξαφνικά άλλαξε φορά με κατεύθυνση πίσω προς τα καμένα. Δεν αργήσαμε να ακούσουμε το πρώτο καναντέρ και τα ελικόπτερα κατάσβεσης να πετούν από πάνω μας. Ήρθαν για να μας σώσουν, και το έκαναν... Η φωτιά τελικά σταμάτησε στα πεντακόσια μέτρα απόσταση από τη μάνδρα του σπιτιού μου. Ο οικισμός μας σώθηκε, κανένα σπίτι δεν έπαθε τίποτα, το μοναστήρι μας, επίσης. 

Τι να πω... μας λυπήθηκε ο Θεός.. οι προσευχές μας εισακούστηκαν.. Μεγάλη ευγνωμοσύνη γι' αυτούς που παλεύουν με τη φωτιά, η Αγία Σκέπη να τους σκεπάζει!

Συλλυπητήρια σε όσους βίωσαν το θάνατο στις οικογένειές τους. Εύχομαι δύναμη και κουράγιο στον κόσμο που έχασε τις περιουσίες του, ένεκα αυτής της απίστευτης καταστροφής. Όσο για το ζωικό και φυτικό βασίλειο που απανθρακώθηκε στις φλόγες της φετινής mega-πυρκαγιάς, οργή και θλίψη μόνο... πολλή οργή, και πολλή θλίψη.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Στο ίδιο έργο θεατές...

 

Όταν φυσάει, δεν πετάνε τα εναέρια γιατί φυσάει. Όταν σκοτεινιάζει, δεν πετούν γιατί σκοτείνιασε. Ελικόπτερα συγκρούονται στο ίσωμα με καθαρό ουρανό δίπλα στη θάλασσα. Άνθρωποι πεθαίνουν. Σπίτια, κτήματα, καλλιέργειες, περιουσίες, παραδομένα στις φλόγες. Η γη στενάζει και βοά. Ζώα, πουλιά, άγρια φύση, δάση!!! στο έλεος .. ποιου αλήθεια; Όχι ότι με ενδιαφέρει κιόλας πια... Γιατί πάντα θα γίνεται κάτι, κάποιος θα λυπάται, κάποιος θα γλυτώνει, ένας θα την πληρώνει για τα μάτια του κόσμου, κάποιοι θα καίγονται, κάποιοι θα κερδίζουν, κάποιοι άλλοι θα καταστρέφονται, και η ζωή θα συνεχίζεται... χωρίς να έχουμε μάθει ουδέν... Όταν ο άνθρωπος καταστρέφει τη φύση, η φύση απαντάει με τον δικό της τρόπο.

Καλό κουράγιο στους πάσχοντες.

Καλή δύναμη στους ήρωες.

Βοήθειά μας...

Με αγάπη,

Εύα 💗

Προφητείες

Θα 'ρθει μια μέρα που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων και θα σταματήσουν να παράγουν ίσκιο, θροΐσματα κι οξυγόνο. 

Θα πάρουνε τις ρίζες τους και θα φύγουν. 

Μεγάλες τρύπες θα μείνουνε στη γη εκεί που ήταν πριν τα δέντρα. 

Όταν οι άνθρωποι καταλάβουνε τι έχασαν, θα πάνε και θα κλάψουνε πικρά πάνω απ’ αυτές τις τρύπες. 

Πολλοί θα πέσουν μέσα. 

Τα χώματα θα τους σκεπάσουν. 

Κανείς δεν θα φυτρώσει.

| Αργύρης Χιόνης | Όταν τα δέντρα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων | Η φωνή της σιωπής | εκδόσεις Νεφέλη |

| Φωτογραφία: EUROKINISSI, Ιούλιος 2026, το Φοινικόδασος της Πρέβελης μετά την καταστροφική πυρκαγιά στα νότια του νομού Ρεθύμνου |

*******

----- Αύγουστος ξημέρωσε σήμερα, ο μήνας της Παναγίας. Καλό μήνα, φίλοι μου, και καλό κουράγιο στους πυρόπληκτους αυτής της ζοφερής πραγματικότητας που ζούμε, της τυλιγμένης από καπνούς και φλόγες, για άλλη μια φορά...

Με αγάπη,

Εύα 💗

Θα κρυώσεις..