24.4.18

Καιρός για πόλεμο και καιρός για ειρήνη (μέρος β')

Η εντολή είναι σαφής: "Ου φονεύσεις". Δεν λέει ου σκοτώσεις. Στο ρήμα λοιπόν βρίσκεται όλη η διαφορά. Ο Θεός έδωσε εντολή όχι να μη σκοτώνεις, αλλά να μη δολοφονείς. Όταν σκοτώνεις, σε πόλεμο παραδείγματος χάριν, τον αντίπαλό σου, το κάνεις για να υπερασπιστείς κάποια πράγματα, κάποιες αξίες οι οποίες απειλούνται. Το κάνεις επίσης για να σταματήσεις από το κακό να γεννηθεί περισσότερο κακό. Ο πόλεμος δηλαδή, όσο δυσάρεστος κι αν είναι, γίνεται αναγκαίος και αποδεκτός, όταν αποσκοπεί στην αποκατάσταση της δικαιοσύνης και της ισορροπίας που έχει χαθεί. Αντίθετα, όταν δολοφονείς το κάνεις για τον εαυτό σου, άρα, αμαρτάνεις.

Στην Αγία Γραφή αναφέρει: υπάρχει ο χρόνος για ειρήνη και υπάρχει και ο χρόνος για πόλεμο. Δεν γράφει πουθενά θα έρχονται να σας σκοτώσουν, ή θα σας απειλούν πατρίδα, την οικογένειά σας, τις αξίες σας, τη θρησκεία σας κ.ο.κ. κι εσείς θα δέχεστε και θα δέχεστε μέχρι που στο τέλος δεν θα έχει μείνει πέτρα πάνω στην πέτρα. Δεν το λέει γιατί κάτι τέτοιο δεν υπηρετεί την έννοια της δικαιοσύνης.

Ο Θεός του Χριστιανισμού είναι θεός της δικαιοσύνης. Στην Παλαιά Διαθήκη όπου περιγράφεται ένας κόσμος καινούργιος, νεοσύστατος που βρίσκεται σε συνεχή αναβρασμό, οι μάχες είναι αμέτρητες. Ο πόλεμος λοιπόν είναι μια έννοια που διαχέει όλα σχεδόν τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης και ο Θεός πρωταγωνιστεί σε όλες τις φάσεις του με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Όταν διασαλεύεται η έννοια της δικαιοσύνης, ο Θεός παρεμβαίνει και μάλιστα δραστικά, δεν χαρίζεται. Δε διστάζει να αφανίσει πολιτείες ολόκληρες, όταν οι άνθρωποι δεν σέβονται τις εντολές του. Είναι ο βασιλιάς, ο απόλυτος κυρίαρχος, ο δημιουργός των πάντων και - ως εκ τούτου - απαιτεί τυφλή υπακοή. Και η παράβαση τιμωρείται αυστηρά.

Αυτό έχει ξενίσει πολύ κόσμο που ισχυρίζεται ότι μέσα από αυτές τις μάχες και συμπεριφορές διαγράφεται ένας θεός αιμοβόρος και τιμωρός που ευχαριστιέται με το να καταστρέφει ανθρώπους και πολιτισμούς. Αυτό μπορεί να ισχύει ίσως για άλλες θρησκείες, όχι όμως για εμάς. Αυτή είναι η επανάσταση του Χριστιανισμού και την κάνει να διαφέρει από κάθε άλλη θρησκεία, μία φιλοσοφία αγάπης, συγχώρεσης, ανεκτικότητας και δικαιοσύνης, όλα στον υπέρμετρο βαθμό. Είναι ασύλληπτο αν το σκεφτεί κανείς, μεγαλειώδες. Και κάποιοι θέλουν να το λένε σκοταδισμό και γραφικότητες. Οι άνθρωποι είναι που υποκύπτουν στα ατοπήματα, οι άνθρωποι είναι που παρερμηνεύουν, που εκμεταλλεύονται και ιδιοποιούνται τις εντολές. Οι άνθρωποι όλων των εποχών, όχι μόνο της σημερινής. Το έκαναν στα χρόνια του Μωυσή, το έκαναν στα χρόνια του Ιησού, αργότερα στα χρόνια των σταυροφοριών, στην εποχή της Μεταρρύθμισης και της Αντιμεταρρύθμισης και συνεχίζουν μέχρι σήμερα. Είναι η ανθρώπινη φύση που υποκύπτει στην αμαρτία συνεχώς. Αμαρτία σημαίνει ατέλεια και είναι αυτό που μας αλλοιώνει απομακρύνοντάς μας από αυτό που είμαστε πραγματικά. Ο Θεός, αντίθετα, παραμένει αναλλοίωτος και τότε, και σήμερα, και πάντα.

Ο ισχυρισμός, επομένως, ότι ο Θεός αρέσκεται στη βία δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Πρόκειται για νουθεσία, για εκπαίδευση ενός κόσμου άναρχου, ο οποίος δεν είχε ούτε ιερό ούτε όσιο. Τρανταχτό παράδειγμα τα Σόδομα και τα Γόμορα που κάηκαν συθέμελα από την οργή του Θεού, αφού αρνούνταν συστηματικά να συμμορφωθούν στις εντολές. Αλλά και οι ίδιοι οι Ισραηλίτες, ο εκλεκτός λαός του Θεού, σαράντα χρόνια περιπλανούνταν στην έρημο μέχρι να φτάσουν στη γη της επαγγελίας, εκεί όπου έρεε μέλι και γάλα. Αλλά και όταν έφτασαν εκεί, χρειάστηκε να δώσουν μάχες μέχρι να την κατακτήσουν, γιατί ήδη κατοικούνταν από άλλους λαούς. Η απόσταση από την Αίγυπτο ως τη γη της Χαναάν δεν δικαιολογεί τη σαραντάχρονη διάρκεια της πορείας τους προς τα εκεί, οι άνθρωποι βασανίστηκαν, πολλοί πέθαναν πριν καν δουν τη γη της επαγγελίας. Όμως, αν διαβάσει κανείς τις περιπέτειές τους όλα αυτά τα χρόνια, θα δει πόσες αμέτρητες φορές παρέβησαν τις εντολές.

Ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης είναι ο αυστηρός γονιός που προσπαθεί να εκπαιδεύσει τα παιδιά του. Η τιμωρία έρχεται από την αγάπη του για αυτά. Και μέσα από την τιμωρία έρχεται η εκπαίδευση. Αν αυτό απαιτεί πως πρέπει να πεθάνεις, πρέπει να πεθάνεις. Αυτό άλλαξε με την έλευση του Χριστού, όπου σύναψε με την ανθρωπότητα την Καινή Διαθήκη. Καινή σημαίνει καινούργια. Διαθήκη σημαίνει συμφωνία. Μία καινούργια συμφωνία λοιπόν του Θεού με τους ανθρώπους, όπου ο Χριστός παίρνει πάνω του όλη την αμαρτία της ανθρωπότητας και κάνει την ύστατη θυσία πάνω στον Σταυρό, την ύστατη απόδοση δικαιοσύνης. Το δικό του αίμα ξεχρεώνει τα δικά μας ατοπήματα σώζοντάς μας από την αιώνια καταδίκη. Είναι ο αμνός που θυσιάστηκε για εμάς, γιατί τόσο πολύ μας αγαπά. Αυτό βέβαια δεν τον φέρνει σε αντίθεση με τον Πατέρα. Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη γίνεται αναφορά στο πόσο βίαιη θα είναι η δεύτερη έλευση του Ιησού, ένας πόλεμος δικαιοσύνης, όπου θα κρίνει ζώντες και νεκρούς, και αποκατάστασης της χαμένης - ξανά - ισορροπίας.

Ο Θεός του Χριστιανισμού είναι θεός της αγάπης. Είναι ο ορισμός της αγάπης. Αγάπη θα πει ενέργεια. Η ενέργεια λοιπόν της αγάπης, όπως διέπει τον Θεό, διέπει και τα δημιουργήματά του, εμάς δηλαδή. Ως παιδιά του Θεού της αγάπης είμαστε κι εμείς φορείς αυτής της ενέργειας. Ο Θεός αυτό που θέλει από εμάς είναι να τηρούμε τις εντολές του. Αυτή η φράση διέπει όλη σχεδόν την Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή. Για τον Θεό είναι ο μόνος τρόπος για να δουλέψει το σύστημα αρμονικά. Έφτιαξε τον κόσμο και έδωσε ένα βιβλίο οδηγιών για τη σωστή λειτουργία του. Το βιβλίο αυτό είναι η Αγία Γραφή και οι οδηγίες είναι οι εντολές.

Η αγάπη είναι η μεγαλύτερη εντολή όλων. Δε νοείται να λέγεσαι χριστιανός και στην ψυχή σου να κουβαλάς κακία, μίσος, φθόνο, ζήλεια, απέχθεια, μισαλλοδοξία, μνησικακία, όχι. Δεν είναι αυτά που μας ορίζουν ως γένος. Είμαστε παιδιά του φωτός και της αγάπης, αυτά κουβαλάμε μέσα μας από γεννησιμιού μας, μόνο που το έχουμε ξεχάσει. Αυτό ζητάει από εμάς ο Θεός μέσα από τον Λόγο του, να θυμηθούμε ποιοι είμαστε, όχι ποιοι έχουμε απογίνει μετά την αλλοίωση που ασκεί η κοσμικότητα, και να πράττουμε στη ζωή μας ανάλογα, ως τα τέλεια παιδιά του. Μας ζητάει να μην ξεχνάμε το καθ' ομοίωσιν, το πόσο του μοιάζουμε. Να μην Τον ξεχνάμε. Να επιζητούμε τη συμβουλή του, την κατεύθυνσή του, τη νουθεσία του, μέσα από τη συνεχή επικοινωνία μαζί του, μέσα δηλαδή από την προσευχή. Τόσο στον καιρό της ειρήνης όσο και στον καιρό του πολέμου. Γιατί υπάρχει ο χρόνος και για τα δύο. Αμήν.

"Για όλα πάνω στη γη υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος και ο συγκεκριμένος καιρός: καιρός που γεννιέται κανείς και καιρός που πεθαίνει. που φυτεύει και που ξεριζώνει αυτό που φύτεψε. Καιρός που θανατώνει κανείς και που θεραπεύει. που γκρεμίζει και που χτίζει. Καιρός που κλαίει κανείς και που γελάει. που θρηνεί και που χορεύει. Καιρός που πετάει κανείς λιθάρια και καιρός που τα μαζεύει. που αγκαλιάζει και που απομακρύνεται από τ' αγκάλιασμα. Καιρός που αποκτάει κανείς και καιρός που χάνει. που συγκρατεί και που σκορπάει. Καιρός που σκίζει κανείς και καιρός που ράβει. που σιωπά και που μιλάει. Καιρός που αγαπάει κανείς και καιρός που μισεί. καιρός για πόλεμο και καιρός για ειρήνη."

~ Εκκλησιαστής 3: 1-8

από το κτήμα μας στην Περαχώρα.

Φιλώ σας,

Εύα

23.3.18

Στην αγάπη και στον πόλεμο

Όταν χτύπησαν το κουδούνι της εξώπορτας είχε ήδη αρχίσει να σκοτεινιάζει. "Είμαστε από τη Βασιλεία του Θεού, κάνουμε μια εκδήλωση το σαββατοκύριακο, σας προσκαλούμε αν θέλετε να έρθετε." Ιεχωβάδες. Ο Νίκος εκνευρίστηκε πολύ. "Εγώ τους χτυπάω την πόρτα; Γιατί με ενοχλούν θέλοντας να με προσηλυτίσουν; Εγώ πάω να τους προσηλυτήσω; Εγώ τους ενοχλώ;" και τα λοιπά. Συνέχισε βέβαια και με το πόσο τον ενοχλεί το γεγονός ότι σε περίπτωση πολέμου δεν παίρνουν όπλο στα χέρια τους λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων, και καλείται να πολεμήσει εκείνος και για δικό τους λογαριασμό.

Συμφώνησα, λίγο ως πολύ, λόγω του πρακτικού του πράγματος. Πώς μπορείς να μην πολεμήσεις όταν σου κάνουν επίθεση; Πώς αλλιώς θα υπερασπιστείς πατρίδα, θρησκεία και οικογένεια; Μέσα μου όμως κάτι άρχισε να με προβληματίζει. Εντάξει, δεν είναι και πολύ ωραίο να προσηλυτίζεις κόσμο, αλλά, αν το σκεφτούμε, και οι απόστολοι το ίδιο δεν έκαναν; Οι καινούργιες εκκλησίες που σχηματίζονταν αυξητικά μέσα σε αλλόθρησκα περιβάλλοντα προσηλυτισμό δεν έκαναν στη νέα θρησκεία του Χριστού; Και ο ίδιος ο Χριστός αυτό δεν ήθελε; 'Σκορπιστείτε στα πέρατα του κόσμου και διαδώστε το σωτήριο μήνυμα' δεν τους έλεγε; (Μάρκ. 16:15-16)

Κάτι κλώτσαγε μέσα μου. Άρχισα να σκέφτομαι το θέμα του πολέμου, ίσως και λόγω όλων αυτών που συμβαίνουν στις μέρες μας και με έχουν ταράξει. Συμφωνούσα με τον άντρα μου και με το πόσο ουτοπία φαντάζει η αντίληψη του 'εγώ δεν πιάνω όπλο', αλλά η Γραφή τι έλεγε πάνω σε αυτό; Χρειαζόμουν κάτι από την Αγία Γραφή να με καλύψει. Ήθελα να κρατηθώ επιχειρηματολογικά από τις γραφές, διαφορετικά, και οι Ιεχωβάδες που δεν πιάνουν όπλο στα χέρια τους και πάνω στην Αγία Γραφή βαδίζουν ('Όταν σε χτυπάνε από το ένα μάγουλο, εσύ θα γυρίζεις και το άλλο', 'Η εκδίκηση είναι του Θεού', 'Αγάπα το πλησίον σου' και χίλια δυο άλλα), θα είχαν επίσης δίκιο και δεν γίνεται να έχουμε και οι δύο δίκιο, όταν η μία άποψη λέει ναι και η άλλη όχι.

Σκεφτόμουν ότι οι σημερινές συγκυρίες δεν διαφέρουν και τόσο από τις αντίστοιχες επί εποχής Ιησού. Σήμερα έχουμε την εξωτερική απειλή από ανατολάς, έναν λαό φιλοπόλεμο και αλλόθρησκο, που θέλει να επιβληθεί κυριαρχικά στις γειτονικές χώρες, ανάμεσά τους και σε εμάς. Επί εποχής Ιησού αυτόν τον ρόλο τον έπαιζαν οι Ρωμαίοι, οι οποίοι επίσης ήταν επεκτατικοί και επίσης αλλόθρησκοι και φιλοπόλεμοι. Για εμάς τους Χριστιανούς το απόλυτο μοντέλο μίμησης είναι ο Χριστός, ο μόνος αναμάρτητος που περπάτησε πάνω στη γη μέχρι σήμερα. Ο Χριστός, επομένως, είναι για μας το απόλυτο μοντέλο ανθρώπινης συμπεριφοράς, σωστά; Όμως, πουθενά στην Καινή Διαθήκη δεν βλέπουμε τον Χριστό να παίζει τον ρόλο του τιμωρού. Σε όλη του τη ζωή - την επίγεια - δεν είχε πειράξει κουνούπι, παρόλο που ζούσε σε ένα μέρος που βρισκόταν υπό καθεστώς ξένης κυριαρχίας, και παρόλο που συλλήφθηκε άδικα, βασανίστηκε άδικα και σταυρώθηκε άδικα. Όταν ο Πέτρος έκοψε το αυτί του 'εχθρού' ο Χριστός του έβαλε χέρι. Ακόμα και στο ναό, όταν επιτέθηκε στους πλανόδιους εμπόρους, και πάλι, επιτέθηκε λεκτικά και η μόνη βία που άσκησε ήταν στους πάγκους με τις πραμάτειες, όχι στους ανθρώπους. Ποτέ στους ανθρώπους.

Βλέπει λοιπόν κανείς πως, όσο κι αν οι συγκυρίες της εποχής του συνάδουν στο αντίθετο, ο Ιησούς αρνείται να ασκήσει βία απέναντι στους ανθρώπους κατηγορηματικά και εκ πεποιθήσεως. Πώς λοιπόν εγώ, ως Χριστιανός που καλείται να τον μιμηθεί, θα κάνω κάτι άλλο, ακόμα κι αν οι συγκυρίες θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν μια τέτοια επιλογή;

Το μόνο λογικό για μένα ήταν να κάνω αυτό που κάνω πάντα: να αρχίσω να ψάχνω. Κάπου δίνεται η απάντηση, αφού η Αγία Γραφή υπόσχεται απάντηση σε όλα όσα αφορούν στον άνθρωπο και τη ζωή του. Αποκλείεται, λοιπόν, να μη δίνει απάντηση για ένα ζήτημα τόσο σοβαρό όπως ο πόλεμος. Ο Χριστός δεν έζησε σε εποχή συρράξεων, τους είχαν ήδη κατακτήσει, όμως η Παλαιά Διαθήκη βρίθει από πολέμους και συρράξεις. Κάπου εκεί μέσα λοιπόν υπάρχει η αλήθεια και η αλήθεια, όπως λέει και στο ευαγγέλιο του Ιωάννη, σε απελευθερώνει. Από τι; Από την αμαρτία. Γι' αυτό διαβάζουμε την Αγία Γραφή, για να μείνουμε μακριά από την αμαρτία. Πώς; Με το να τηρούμε αυτά που γράφονται εντός της. Τι γράφει λοιπόν η Αγία Γραφή για τον πόλεμο; Αν μάθω την απάντηση σε αυτό θα μάθω και τι θέλει από μένα ο Θεός να κάνω.

Η συνέχεια με τις απαντήσεις που βρήκα, στην επόμενη ανάρτηση. Εύχομαι σε όλους καλό σαββατοκύριακο και χρόνια μας πολλά (και μου βεβαίως-βεβαίως), μέρα που' ρχεται! :-)


*  Το σετάκι κασκόλ-σκούφος ολοκληρώθηκε. Τι όμορφη απασχόληση! Αγχολυτική, χαλαρωτική, δημιουργική.. την έχω καταβρεί με τα νήματα και τα βελονάκια μου χαχα! Αυτές τις μέρες παλεύω με ένα σάλι που το φτιάχνω με βελονάκι. Θα επανέλθω με φωτό και σχόλια όταν θα το έχω τελειώσει.

Φιλώ σας, 

Εύα 💗

28.2.18

'Van Gogh Alive' στο Μέγαρο Μουσικής

Ο λόγος που πήγα ήταν επειδή λατρεύω τον Van Gogh. Εννοώ, τον λατρεύω. Έχω ασχοληθεί άπειρες ώρες με το έργο του, τη ζωή του, έχω διαβάσει όλες τις βιογραφίες που έχουν γραφτεί για αυτόν, έχω διαβάσει την αλληλογραφία του με τον αδελφό του, ο οποίος και τον συντηρούσε μέχρι τα στερνά, το ταξιδιωτικό ημερολόγιο του Γκωγκέν Νόα Νόα, στο οποίο κάνει αναφορά στη διαμονή του στο Κίτρινο Σπίτι της Αρλ, όπου ο Βαν Γκογκ ήλπιζε πως θα το μετέτρεπε σε εικαστικό κέντρο για να φιλοξενούνται οι ζωγράφοι που θα ήθελαν να αιχμαλωτήσουν, όπως κι εκείνος, το φως της νότιας Γαλλίας. Είδα τους πίνακές του στο μουσείο του Λονδίνου, στο Λούβρο, ταξίδεψα ως την Ολλανδία για να δω από κοντά το σύνολο του έργου του του στο μουσείο του Άμστερναμ, το Rijksmusevm, που είναι αφιερωμένο εξ' ολοκλήρου σε αυτόν.

Όταν λοιπόν ο Νίκος μου πρότεινε να πάμε να δούμε την έκθεση που έχουν διοργανώσει στο Μέγαρο Μουσικής, ήμουν διστακτική. Όχι επειδή θα έβλεπα ξανά Van Gogh, απεναντίας. Όμως, .. δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Μου φαινόταν κάλπικο μια ολόκληρη ομάδα καλλιτεχνών, διοργανωτών, τεχνικών κ.ο.κ. να βασίζουν το αποτέλεσμα του έργου τους (σε επέκταση την επιτυχία της έκθεσης) στο έργο κάποιου άλλου. Μου φαινόταν σαν 'μαρκετίστικη' εκμετάλλευση, έστω, χρησιμοποίηση, του ίδιου του ζωγράφου.

Πήγα, ωστόσο, περισσότερο από περιέργεια. Ναι, ήταν εντυπωσιακό και ναι, σε έβαζε κατά κάποιον τρόπο μέσα στην τέχνη του. Όχι όμως έτσι όπως ήθελα. Όχι αγνά. Σε αποστόμωναν τα εφέ και οι εντυπωσιασμοί έτσι ακριβώς όπως καθηλώνουν τα εφέ του Χόλιγουντ στις αμερικανικές ταινίες και από ουσία μηδέν. Έμεινε στην επιφάνεια, στο θεαθήναι. Και σε καθήλωνε με τα τεράστια πάνελς, τις ημι-3D αποτυπώσεις και τις γρήγορες εναλλαγές που δεν σου άφηναν χρόνο και χώρο να σκεφτείς, να νιώσεις, να επικοινωνήσεις με τον δημιουργό.

Κάπως έτσι μου φάνηκε. Αυτό που για μένα άξιζε στην έκθεση ήταν ο ίδιος. Η αξία του. Η διαχρονικότητά του. Για μένα, πάλι, δεν χρειάζονταν όλες αυτές οι γαρνιτούρες. Ο Βαν Γκογκ είναι ο Βαν Γκογκ, αυτό φτάνει από μόνο του και περισσεύει. Τον έβλεπα στα μεγάλα ταμπλώ, το βλέμμα του που έκρυβε τον ψυχισμό του όλο, το παράπονό του πως δεν τον καταλάβαινε κανείς - πώς θα μπορούσε άλλωστε να τον καταλάβει η εποχή του, αφού δεν ανήκε σε αυτήν, την είχε ξεπεράσει; - τα λόγια του τα γεμάτα λυρισμό και ποίηση που ξεχείλιζαν από αγάπη για τη ζωή και τους ανθρώπους και φυσικά τους πίνακές του που λάτρεψα και με παρακίνησαν να τα δω και πάλι, για άλλη μία φορά, από κοντά.

Ωστόσο, οι πίνακες έλειπαν. Στη θέση τους υπήρχε η εικονική πραγματικότητα, μια ψηφιακή εκδοχή τους. Αισθάνθηκα ότι γινόταν θύμα και πάλι από μια εποχή και πάλι αλλότρια, και πάλι αδύναμη να τον καταλάβει... Αισθάνθηκα το παράπονο στο βλέμμα του πιο επίκαιρο από ποτέ και λυπήθηκα αφάνταστα...

Έφυγα από την έκθεση με θλίψη. Πήγα να δω τον λατρεμένο μου Vincent σε μία έκθεση αφιερωμένη σε αυτόν και ο ίδιος, η ουσία του, η παρακαταθήκη του, η ποίησή του, η ομορφιά του, όλα απουσίαζαν. Πώς εξάλλου να στριμώξεις σε δύο διαστάσεις και μερικά εφέ ένα αστέρι; Η θέση του είναι στον ουρανό.

Αλλά, τουλάχιστον είδα κάτι. Κόσμο πολύ που πήγαν εκεί να δουν Βαν Γκογκ, αντί για οτιδήποτε άλλο. Έστω κι έτσι, ψηφιακά. Κάτι είναι κι αυτό. Μια εισαγωγή. Μια υποψία. Τουλάχιστον ξαναθυμήθηκα γιατί τον λατρεύω. Γιατί ταξίδεψα στη μισή Ευρώπη για να τον βρω. Ο κόσμος μένει στο δυνατό φως του ήλιου που αποτυπώνεται με επιτυχία, τα έργα του όμως έχουν κι ένα άλλο φως διαφορετικό, το φως της ψυχής του, την απίστευτη διαύγεια της τέχνης του ακόμα κι όταν το μυαλό του είχε σκοτεινιάσει, ιδίως τότε. Γιατί τότε κάνουν στην άκρη όλα τα εφέ και η παραζάλη των αισθήσεων και της τεχνολογίας και μένει η ουσία. Τότε βλέπεις τον πραγματικό καλλιτέχνη, το πραγματικό έργο και τότε εξηγούνται, αποκαλύπτονται μάλλον, όλα.





















26.2.18

Τα πρώτα μου πλεκτά δημιουργήματα

Χθες βράδυ τελείωσα το δεύτερό μου κασκόλ. Διαφορετική πλέξη αυτή τη φορά, διαφορετικό χρώμα. Το κίτρινο έφυγε κατευθείαν στο εξωτερικό, ίσα που πρόλαβα να βγάλω μερικές φωτογραφίες. Το πορτοκαλί έχει αρκετούς μνηστήρες, ο άντρας μου, τα παιδιά μου, εγώ.. Η πλέξη λέγεται γαλλικό λάστιχο, πόντος άριχτος, ρίξιμο, πόντος διπλός πλεκτός. Μόνο ανάποδη. Βελόνες Νο 8. Νήμα Άλπεις. Μάλλον το χρώμα του πρέπει να λέγεται έτσι, καλύτερα τα χρώματα, πληθυντικός, τα πορτοκαλο-πορφυρο-καφετιά γήινα, ζεστά χρώματα των Άλπεων του φθινοπώρου. Καινούργιο λεξιλόγιο, εξωτικό. Η διαδικασία, μύηση. Το αποτέλεσμα, μαγεία. Για μένα, που μόλις ξεκίνησα..



 Φιλώ σας,

Εύα 💗

9.2.18

Μάθημα πλεκτικής



Ξεκίνησε εντελώς τυχαία όλο αυτό. Περνούσα μπροστά από το συνοικιακό κατάστημα πλεκτικής και ραπτικής και είπα: Αυτή τη φορά θα μπω και θα ρωτήσω, κάτι θα ξέρει να μου πει, να με ξεκινήσει. Και τη ρώτησα από πού μπορεί να ξεκινήσει κανείς όταν είναι αρχάριος;
'Πόσο αρχάρια είσαι;' αντερώτησε εκείνη. 'Εντελώς. Δεν έχω πιάσει βελόνες στα χέρια μου ποτέ, μόνο βελονάκι κάποτε στην εφηβεία.' 'Έχεις χρόνο να'ρθεις αύριο το απογευματάκι πάλι εδώ που έχουμε μάθημα για αρχάριους, να ξεκινήσεις όμορφα, με το δεξί;' 'Δεν έχω, αλλά θα 'ρθώ.'
Και πήγα, όπως πήγα και την επόμενη εβδομάδα. Και τη μεθεπόμενη. Κι έτσι, ξεκίνησα να μαθαίνω πλεκτική, που τόσο το είχα μαράζι να μάθω. Και γέμισα κούκλες και μαλλιά, και βελόνες και βελονάκια και σχέδια ένα σωρό! Ένα νέο σύμπαν, απαλό και αφράτο και πολύχρωμο και χνουδωτό κι αγαπησιάρικο, ένας κόσμος ολόκληρος κρυμμένος στα έγκατα ενός συνοικιακού καταστήματος πλεκτικής-ραπτικής μόλις ανέτειλε για μένα!

5.2.18

Ένα κομμάτι ουρανό



Έχει ασχήμιες, το ξέρω, έχει όμως κι ομορφιές. Αναπάντεχες, όπως όλα σε αυτή την πόλη, μικρές ομορφιές που σε ξαφνιάζουν. Την είδα σήμερα νωρίς το πρωί καθώς οδηγούσα για το γραφείο. Έτσι φευγαλέα όπως έπεσε το μάτι μου πάνω της, μου φάνηκε λες και είχε δραπετεύσει από γιαπωνέζικη καρτ-ποστάλ. Ξέρεις, αυτές με τις ανθισμένες κερασιές που σε κάνουν να θες να ταξιδέψεις ως την Ιαπωνία μόνο για να δεις από κοντά τις ανθισμένες κερασιές της. Πνιγμένη από το τσιμέντο τριγύρω, τα κτήρια της γειτονιάς την περικύκλωναν ασφυκτικά, κι όμως είχε βρει το δικό της κομμάτι ουρανό κι ολάνθιστη το χάρηκα που την είδα να το γιορτάζει.