Φθινοπωρινές διακοσμήσεις από τον κήπο μας

Χθες που μπήκε και επίσημα το φθινόπωρο, αποφάσισα να βγω έξω στον κήπο και να ανακαλύψω μικρούς θησαυρούς της φύσης. Να, εδώ, κάτω από το πλατύ πεύκο λίγα κουκουνάρια ανάμεσα στις πευκοβελόνες. Λίγο πιο πέρα, ξερόκλαδα από τα κλαδέματα του ανδρός μου, που δεν σταματούν ποτέ. Μια ξεχωμένη πιπερίτσα που την είχαν πάρει παραμάζεμα τα σκυλιά στο πέρασμά τους πριν από καιρό, να κείτεται κατάχαμα ανάμεσα στις πέτρες που κυκλώνουν το δεντρολίβανο. Δυο κλωναράκια δάφνης κομμένα απευθείας από το δέντρο. Άνθη τριανταφυλλιάς που είχαν ξεχαστεί πάνω στον θάμνο τους τώρα ξεραμένα, χωρίς να έχουν ωστόσο χάσει το σχήμα τους. 

Ένα ματσάκι λεβάντα δεμένο σε σκοινί αποξηραίνεται πλέον κρεμασμένο ανάποδα, στο χερούλι του ντουλαπιού, για να τοποθετηθεί όταν θα είναι έτοιμο στα συρτάρια της ντουλάπας για άρωμα και προστασία. 

Και χαρούπια ένα χαλί, μια σοκολατένια θάλασσα από αναρίθμητα κυματιστά χαρούπια, να μην ξέρεις πού να πρωτοκοιτάξεις και τι να πρωτοθαυμάσεις από όλη αυτή την ομορφιά, την τόσο απλόχερη και ευεργετική.

Μια χαλαρή απογευματινή βόλτα μέσα στο κτήμα με τα σκυλάκια μου συνοδεία, τη φρεσκάδα του δροσερού αέρα και της νοτισμένης γης, μέσα σε πλήρη ευδαιμονία, εκεί που σμίγουν οι εποχές και ψιθυρίζουν αυτή τη μαγευτική μεταβίβαση, την αθόρυβη και ευγενική, που βλέπεις να ξεχειλίζει παντού γύρω σου και μέσα σου, μέσα στην καρδιά σου, και το μόνο που μπορείς να ψελλίσεις είναι ευχαριστώ! 

Μέσα σε λίγη ώρα και χωρίς να το καταλάβω καλά-καλά, το καλαθάκι μου είχε γεμίσει από ένα σωρό καλούδια του φθινοπώρου.

Με τον αχνιστό μου καφέ παραδίπλα, άρχισα πρωί πρωί να καταπιάνομαι με τη φθινοπωρινή καθαριότητα και διακόσμηση του σπιτιού. Καμία καινούργια αγορά για φέτος, μόνο τα υπάρχοντα, και τα όσα μάζεψα χτες από τον κήπο.

Οι αρχοντικές ορτανσίες, πλέον αποξηραμένες, τοποθετούνται μέσα στο πήλινο βάζο ομορφαίνοντας το ανώφλι του τζακιού. Οι ξύλινες κολοκύθες που είχαν αγοραστεί σε προγενέστερη εποχή, βγήκαν από το κουτί με τα εποχιακά και πήραν κι αυτές τη θέση τους δίπλα στο βάζο με τις ορτανσίες. 

Ένα δοχείο που κάποτε φιλοξενούσε τις κουτάλες μου στην κουζίνα, τώρα υποδέχεται μια ανθοσύνθεση με τα μαζεμένα μου από τη χθεσινή συγκομιδή. Και στο τραπέζι του σαλονιού, ο δίσκος με τα κεριά, που αλλάζουν σε κάθε σεζόν ανάλογα με την εποχή, και μέσα σε αυτόν, το φθινοπωρινό χειροποίητο ποτ-πουρί που μάζεψα χθες από τη βόλτα μου με όλα τα πέταλα, τους καρπούς και τα φύλλα με τις χίλιες αποχρώσεις.

Φέτος, παρόλο που η ροδιά μας γέμισε από ρόδια, δεν προλάβαμε να τα χαρούμε. Είχαν όλα τους φαγωθεί από πλάσματα του αγρού. Έτσι, δεν είχε ρόδια η φετινή μου διακόσμηση, παρόλο που θα έδειχναν πολύ όμορφα, γιατί ήταν μικροκαμωμένα σαν χριστουγεννιάτικες μπάλες πάνω στο δεντράκι τους. Ελπίζω του χρόνου να σταθούμε πιο τυχεροί να τα απολαύσουμε.

Αυτά, λοιπόν, προς το παρόν, λίγα πράγματα, λιτά, ίσα για να καταλάβει το σπίτι, αλλά και εμείς, πως κάτι φεύγει, για να έρθει κάτι άλλο. Όσο θα μπαίνουμε όλο και πιο πολύ μέσα στους φθινοπωρινούς μήνες, η φύση θα συνεχίσει να αλλάζει σε πιο δραματικούς τόνους, υφές, και χρώματα. Η χθεσινή βροχή τα ζωντάνεψε όλα με μιας οριοθετώντας και επίσημα την έναρξη. Το χώμα μύρισε βροχή, ομίχλη και φθινόπωρο, και όλα ξεσκονίστηκαν και ποτίστηκαν καλά, έτοιμα για την μεταμόρφωση που ήδη βρίσκεται εδώ. 

Την ίδια ώρα σε κάποιο άλλο σημείο της πόλης ένας κεραυνός αφαιρούσε τη ζωή μιας γυναίκας που έσβησε ξαφνικά από ανακοπή. Την τρόμαξε ο εκκωφαντικός θόρυβος τόσο κοντά της, που η καρδιά της σταμάτησε να χτυπά. Έτσι, στα καλά καθούμενα, εκεί που δεν το βάζει ο νους, ότι το κακό παραμονεύει σε κάθε ευκαιρία, σα το λιοντάρι που βρυχάται έξω από τις πόρτες των ανθρώπων, περιμένοντας την ώρα που θα επιτεθεί. 

Γι' αυτό, φίλοι μου, χαρείτε αυτές τις μικρές ομορφιές της φύσης και δεχτείτε τις σαν μικρά δωράκια από τον Θεό, με αγαλλίαση, με ευγνωμοσύνη, αλλά και εγρήγορση και ενσυναίσθηση, γιατί ποτέ δεν γνωρίζουμε το τι μας ξημερώνει η επόμενη στιγμή.  Πόσο πιο όμορφη γίνεται η ζωή με τις μικρές και καθημερινές στιγμές της όταν αρχίζουμε πραγματικά να κοιτάζουμε, να παρατηρούμε και να εκτιμούμε όλα αυτά τα μικρά θαύματα που συμβαίνουν γύρω μας, φτάνει να τα προσέξουμε, φτάνει να τους δώσουμε την αξία και την αναγνώριση που τους αξίζει.

Καλό φθινόπωρο, αγαπημένοι!

Με αγάπη,

Εύα 💜

Των βιβλίων και της ποίησης

Τώρα με το Φθινόπωρο

στιγμές - στιγμές η θάλασσα

μοσχοβολάει βασιλικό.

Μόνο που καθώς λέγαν οι παλιότεροι

θες καθαρή καρδιά για να το νιώσεις.

~ Γιάννης Νεγρεπόντης, Τα καράβια της Αργυρώς

******

Ανοίγεις μια γυάλινη πόρτα με αλουμινένιο πλαίσιο, και μυείσαι σ' ένα βασίλειο όχι του κόσμου τούτου.

(Από την πρώτη μου επίσκεψη στη δανειστική βιβλιοθήκη της περιοχής μου. Πόσο το είχα καθυστερήσει!)

Με αγάπη,

Εύα 💗

Ο ανανεωμένος νους

Ένας από τους λόγους που αγαπώ τόσο τον Σεπτέμβριο είναι γιατί οριοθετεί την εποχή πολλών ενάρξεων. Ξεκινάει το φθινόπωρο, η ομορφότερη για μένα εποχή του χρόνου, όταν η κάψα του καλοκαιριού αρχίζει σταδιακά να υποχωρεί και τα χρώματα τριγύρω να αλλάζουν. Ξεκινούν τα σχολεία, με τα βιβλιοπωλεία, τους γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικούς να έχουν αυτό τον μήνα την τιμητική τους. Και, βέβαια, ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας έναρξης της εκκλησιαστικής χρονιάς, αρχής της Ινδίκτου. Για μένα, η χρονιά μου αρχίζει πάντα τον Σεπτέμβριο, και ακαδημαϊκά και πνευματικά, αλλά και βιολογικά, αφού με τη δύση του καλοκαιριού συμπληρώνεται ένας ακόμα χρόνος μου επίγειας ζωής.

Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής για τον μήνα αυτό έχει τίτλο: "The Renewed Mind", ο ανανεωμένος νους - ή ανακαινισμένος, όπως το ακούμε πιο επίσημα από το Ευαγγέλιο και την Εκκλησία -, ένα ενδιαφέρον και καλαίσθητο πλάνο που ωστόσο είναι ανώνυμο, αφού ο δημιουργός του επέλεξε να μην αναφέρει το όνομά του πάνω σε αυτό. Το βρήκα, ωστόσο, εδώ για όποιον ενδιαφέρεται.

Στον πνευματικό χώρο ο νους ανανεώνεται με τον λόγο του Θεού, το Ευαγγέλιο και την Αγία Γραφή. Ο πιστός καλείται να μελετάει καθημερινά τον λόγο του Θεού, να εντρυφεί πάνω σε αυτό, να διαλογίζεται, να προσεύχεται και να αναζητά συνεχώς την αλήθεια μέσα από το ιερό κείμενο. Στην συνέχεια καλείται όλα αυτά να τα εφαρμόσει στη ζωή του, καθαρίζοντας από μέσα του όλα τα αρνητικά συναισθήματα, συνήθειες ή σκέψεις, αφήνοντας χώρο να μπει και να κατοικήσει ο ίδιος ο Θεός μέσα μας, αναγεννώντας και μεταμορφώνοντάς μας από παλαιό άνθρωπο σε καινούργιο, ανακαινισμένο, σε άνθρωπο του Χριστού.

Όλα αυτά, βέβαια, δεν συμβαίνουν από τη μία μέρα στην άλλη, χρειάζεται υπομονή και συστηματικότητα, καθημερινή μελέτη και πίστη πολλή. Σε αυτό τον αγώνα πορείας προς το καθ' ομοίωση, την αγιότητα και τη θέωση, υπάρχουν δίπλα μας αρωγοί, η χάρη του Θεού, ο Παράκλητος που θα βρίσκεται δίπλα μας έως συντελείας του κόσμου, όπως μας το υποσχέθηκε ο Ιησούς Χριστός, που είναι το Άγιο Πνεύμα, αλλά και η εκκλησιαστική ζωή, στην οποία καλούμαστε να βρισκόμαστε κοντά της, με συχνό εκκλησιασμό, εξομολόγηση για καθάρισμα του έσω εαυτού από όλα τα αρνητικά βαρίδια που μας εμποδίζουν να προχωρήσουμε στην πνευματική μας ζωή, και η Θεία Ευχαριστία. Αρωγοί μας είναι και οι άγιοι της Εκκλησίας μας, που με τη ζωή, το έργο και το προσωπικό τους παράδειγμα συνεχίζουν την Ιερά Παράδοση, που δεν είναι άλλο από το βιβλίο των Πράξεων του Ευαγγελίου. Ένα βιβλίο που ξεκίνησε να γράφεται από τον Απόστολο Λουκά, αλλά που όμως συνεχίζεται να γράφεται αδιάλλειπτα από τότε έως και σήμερα από όλους εκείνους που αγωνίστηκαν τον καλό αγώνα, αλλά και όλους εμάς που βρισκόμαστε ακόμα καθ' οδόν. 

Με αγάπη,

Εύα 💗

Δεκαπενταύγουστος

Υπάρχει μια γλυκιά σιωπή αυτές τις μέρες του Αυγούστου. 

Η κτίση ολόκληρη κρατά την ανάσα της, καθώς η Μάνα του Φωτός ετοιμάζεται για το μεγάλο Της ταξίδι στους ουρανούς. 

Σε κάθε αναμμένο κερί, ακουμπάμε έναν πόνο και μια προσευχή. 

Καλό και ευλογημένο Δεκαπενταύγουστο, 

κάτω από τη μητρική Της σκέπη!

----  αλλιεύθηκε από εδώ. 

 Η φωτό παραπάνω είναι από ένα ταξίδι μου που είχα κάνει στη Σαντορίνη πριν από μερικά χρόνια. Εύχομαι Καλό Δεκαπενταύγουστο, φίλοι μου, ό,που κι αν βρίσκεστε, και καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Το χρονικό μιας mega-πυρκαγιάς

Κάθε καλοκαίρι εδώ και πέντε-έξι χρόνια η φωτιά κάτι θα κάψει στην ευρύτερη περιοχή. Φέτος ήταν η δική μας σειρά. Στις αρχές του Αυγούστου η mega-πυρκαγιά ξεκίνησε από τη Βοιωτία και σε πέντε ημερόνυχτα κατέκαψε όλο τον παράκτιο ορεινό όγκο της Δυτικής Αττικής, πέρασε από Λιβαδόστρα, Πόρτο Γερμενό, Ψάθα, Αλεποχώρι, Μέγαρα, σκαρφάλωσε στο βουνό, πέρασε την κορυφογραμμή, για να καταλήξει στο Κανδήλι, την περιοχή όπου ζω τα τελευταία χρόνια. 

Η φωτιά περνούσε ανάμεσα από τα σπίτια χωρίς ωστόσο να τα πειράζει, μόνο τη βλάστηση έκαιγε με χειρουργικές κινήσεις. Το ίδιο έγινε και με το μοναστήρι της Αγίας Σκέπης, οι φλόγες έγλειψαν τη μάνδρα της μονής, αφήνοντάς την ανέπαφη. Μόνο μια κτηνοτροφική μονάδα εκεί κοντά στο μοναστήρι καταστράφηκε ολοσχερώς, αυτή ήταν η μόνη απώλεια της περιοχής. 

Τα μέσα δεν πετούσαν πια γιατί είχε νυχτώσει και η φωτιά συνέχισε να καίει κατηφορίζοντας την πλαγιά μας μέχρι που ξημέρωσε. Εννοείται ότι δεν κλείσαμε μάτι όλη τη νύχτα. Εννοείται ότι δεν πήγαμε πουθενά, παρόλο που ήχησε το 112 για να απομακρυνθούμε. Ποιος εγκαταλείπει το σπίτι του άλλωστε, όταν έρχεται η απειλή; Ποιος θα το προστατέψει, την ώρα που το χρειάζεται περισσότερο, αν όχι εμείς, που το νοιαζόματε; Ο υπουργός προστασίας περιβάλλοντος; Ή ο πρωθυπουργός; Και τα πυροσβεστικά οχήματα πού να πρωτοπάνε, όταν καίγεται η μισή Αττική ταυτόχρονα; Με την πρόληψη; Τα είδαμε τα αποτελέσματά της. Ή μήπως εξοφλούνται οι κόποι, η κατάθεση ψυχής, ο χρόνος, ο ιδρώτας, οι αγωνίες, η αξιοπρέπειά μας με έναν τρόπο που περισσότερο προσβάλλει τη νοημοσύνη μας, παρά που βοηθάει στ' αλήθεια;

Δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσουμε το σπίτι μας στο έλεος της φωτιάς, τουλάχιστον όχι χωρίς μάχη. Κι αν νιώθαμε ότι απειλούνταν η ζωή μας, τότε μόνο θα απομακρυνόμασταν. Τουλάχιστον θα είχαμε κάνει ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν.

Με το πρώτο φως της μέρας, ο αέρας που είχε κατεύθυνση προς τη Νέα Πέραμο και ερχόταν καταπάνω μας, ξαφνικά άλλαξε φορά με κατεύθυνση πίσω προς τα καμένα. Δεν αργήσαμε να ακούσουμε το πρώτο καναντέρ και τα ελικόπτερα κατάσβεσης να πετούν από πάνω μας. Ήρθαν για να μας σώσουν, και το έκαναν... Η φωτιά τελικά σταμάτησε στα πεντακόσια μέτρα απόσταση από τη μάνδρα του σπιτιού μου. Ο οικισμός μας σώθηκε, κανένα σπίτι δεν έπαθε τίποτα, το μοναστήρι μας, επίσης. 

Τι να πω... μας λυπήθηκε ο Θεός.. οι προσευχές μας εισακούστηκαν.. Μεγάλη ευγνωμοσύνη γι' αυτούς που παλεύουν με τη φωτιά, η Αγία Σκέπη να τους σκεπάζει!

Συλλυπητήρια σε όσους βίωσαν το θάνατο στις οικογένειές τους. Εύχομαι δύναμη και κουράγιο στον κόσμο που έχασε τις περιουσίες του, ένεκα αυτής της απίστευτης καταστροφής. Όσο για το ζωικό και φυτικό βασίλειο που απανθρακώθηκε στις φλόγες της φετινής mega-πυρκαγιάς, οργή και θλίψη μόνο... πολλή οργή, και πολλή θλίψη.

Με αγάπη,

Εύα 💗