οι φίλοι και οι σκύλοι

Οι φίλοι μου.

Οι σκύλοι μου.

---  Από το ποίημα της Γλυκερίας Μπασδέκη "Οι φίλοι και οι σκύλοι", μπορείτε να το διαβάσετε όλο εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

elminio

Πέστε μου τώρα, όταν ακούτε από τα κανάλια για επικείμενη κακοκαιρία να έρχεται στην Ελλάδα, με ονοματεπώνυμο -εντάξει, μόνο όνομα-, που είναι και της μόδας, δεν σας πιάνει ένα σύγκρυο, ένας φόβος και τρόμος και μια επιθυμία ταυτόχρονα να κολλήσετε πάνω στην οθόνη της τηλεόρασης με τα έκτακτα δελτία, για να μη χάσετε ούτε λεπτομέρεια από την εξέλιξη του φαινομένου; Δεν είναι εθιστικό όλο αυτό; Τρομολάγνο; Δεν είναι και ολίγον σκηνοθετικό; Μία φράση από τον δημοσιογράφο, εκπαιδευμένος να κάθεται και να την αναμασάει επί δύο ώρες, τι ώρες, μέρες. Πόσο φυσιολογικό είναι αυτό; Και πόσο εσκεμμένο. 

Δεν είναι μόνο το Elminio, όπως το χθεσινό. Είναι οι πολεμικές συρράξεις, είναι τα δυστυχήματα στους δρόμους, είναι οι ξυλοδαρμοί παιδιών από άλλα συνομήλικά τους, οι οπαδοί με τις ομάδες τους, η ακρίβεια στα καύσιμα.. Είναι όλα. Και είναι όλα τραγικά και δραματικά και καταστροφικά και ολέθρια σε τέτοια έκταση και ένταση και ανελέητη επανάληψη πάλι και πάλι και πάλι, που σε κάνουν να αισθάνεσαι πως όλος ο κόσμος έχει θρονιαστεί πάνω στις πλάτες σου με μοναδικό σκοπό να σε απελπίσει, να σε εγκλωβίσει και να σε συνθλίψει, μέχρι που να μην έχει μείνει τίποτε άλλο πια από σένα να καταναλώσεις.

Ο οργανισμός του ανθρώπου όμως, αντέχει τόσο φόβο και τόση βία και ανασφάλεια μέχρι ένα σημείο. Μετά, το παιχνίδι αρχίζει και παίζεται σε βάρος σου. Δεν είναι όλα όσα βλέπουμε στην τηλεόραση τόσο αθώα και αντικειμενικά.

Μα, θα μου πεις, και πώς; να μην ξέρω τι γίνεται στον κόσμο; Ναι, φυσικά και να το κάνεις αν το θες. Μπες στο τρίλεπτο δελτίο των ειδήσεων και θα τα μάθεις όλα για το τι γίνεται στον κόσμο. Πρέπει να ξεροσταλιάζεις από την ώρα που ξυπνάς ως την ώρα που πέφτεις στο κρεβάτι σου για ύπνο να μην κάνεις τίποτε άλλο, παρά μόνο να αγωνιάς να μη χάσεις την επόμενη ζουμερή είδηση; 

Δεν χρειάζεται να γίνεται εμμονή, ούτε είναι ωφέλιμο να το αφήνουμε όλο αυτό το παιχνίδι να μας ελέγχει. Πρέπει να βάζουμε τα όριά μας κάποτε. Είναι θέμα αυτοπροστασίας. Και είναι και θέμα διάκρισης.

Λίγο προτού, λοιπόν, ξεσπάσει η κακοκαιρία με το ονοματεπώνυμο που λέγαμε πριν, δυο σπουργίτια ήρθαν και κούρνιασαν στα κάγκελα του παραθύρου. Το ήξεραν με κάποιον τρόπο ότι ο καιρός θα αγρίευε και έπιασαν θέση να προστατευθούν πριν ξεσπάσει η βροχή. Ήταν το ένστικτο που τους καθοδήγησε, όχι κάποιο ειδησεογραφικό κανάλι. Αυτό ακριβώς το ένστικτο που έχουμε αρχίσει να χάνουμε εμείς ως άνθρωποι, μέχρι που μια μέρα να χαθεί εντελώς, αν δεν φροντίσουμε να λάβουμε εγκαίρως τα μέτρα μας.

Λιακάδα σήμερα.

Με αγάπη,

Εύα 💗

ζώντας μια αναστάσιμη ζωή

 

Κάπου διάβασα κάτι πολύ ωραίο, δεν θυμάμαι πού. Έλεγε ότι τα χρόνια πολλά που ευχόμαστε ο ένας στον άλλον τέτοιες γιορτινές μέρες είναι ουσιαστικά οι ευκαιρίες του Θεού να μας δώσει όσο πιο πολλά χρόνια χρειαζόμαστε προκειμένου να έρθουμε σε μετάνοια, σε επιστροφή στον Θεό και σε αγώνα ζωής προς τη θέωση. Είναι, δηλαδή, η ευκαιρία του Θεού προς τον άνθρωπο, ώστε να προλάβουμε να αποφύγουμε την αιώνια καταδίκη και να σωθούμε.

Εορτάζουμε, επομένως, το Πάσχα για το γλέντι της Ανάστασης, τα σουβλιστά αρνιά, τις συνάξεις και τις εκδρομές, ή μήπως εορτάζουμε την Ανάσταση του εαυτού μας, αφού επιλέξαμε να βιώσουμε τον Γολγοθά της μετάνοιας, της πάταξης της αμαρτίας,  και του θανάτου του αμαρτωλού μας εαυτού, ώστε να έρθουμε σε κατάσταση ανέγερσης και ελευθερίας, σε κατάσταση ανάστασης και αναγέννησης σωματικής, πνευματικής και ψυχικής, έτσι όπως ο Θεός ήθελε από την αρχή, προ της πτώσης, να είμαστε; 

Γιατί, αναστημένος είναι αυτός που εγείρεται από τον ύπνο του θανάτου και στέκεται στα πόδια του, και άνθρωπος, αυτός που κοιτάζει και στοχεύει ψηλά. 

Ο Θεός, λοιπόν, κατά το σχέδιό Του και σύμφωνα με τον Λόγο Του, θέλει τα παιδιά Του ανθρώπους αναστημένους από την πτώση και καθαρούς, να στέκονται στα πόδια τους σύμφωνα με το κατ' εικόνα Θεού, με στόχο ζωής το καθ' ομοίωση, και έχοντας την ψυχή στραμμένη ψηλά, στο άγιο, στο ύψιστο, στο αγαθό, στη βασιλεία, δηλαδή, των Ουρανών, που είναι και ο τελικός προορισμός.

Για όσους επιθυμούν να ακολουθήσουν το πλάνο αντιγραφής και μελέτης της Αγίας Γραφής για τον μήνα Απρίλιο, μπορείτε να το βρείτε εδώ. Εκεί μπορείτε να κατεβάσετε το pdf του πλάνου για να το μεγενθύνετε όσο θέλετε.

8 - Ένα πράγμα να μην ξεφεύγει από την προσοχή σας αγαπητοί μου: Ότι για τον Κύριο μία μέρα είναι σαν χίλια χρόνια, και χίλια χρόνια σαν μία μέρα.

9 - Δεν καθυστερεί ο Κύριος να εκπληρώσει την υπόσχεσή του, όπως νομίζουν μερικοί. Κάνει υπομονή, γιατί δε θέλει να καταστραφούν μερικοί από σας, αλλά να μετανοήσουν όλοι.

     ~  Β' Πέτρου επιστολή, κεφ. 3: 8 - 9

Βροχερός Απρίλης ξημέρωσε σήμερα. Καλό μήνα σε όλους.

Με αγάπη,

Εύα 💗

εβδομάδα της σιωπής

 

Σε ένα μοναστήρι, λίγο πριν από την Κυριακή των Βαΐων, ένας νέος μοναχός ρώτησε τον γέροντα:

 - Γέροντα, γιατί λένε ότι αυτή η εβδομάδα είναι βουβή;

 Ο γέροντας τον πήρε και τον οδήγησε στον κήπο. Εκεί υπήρχε ένα δέντρο γεμάτο μπουμπούκια.

 - Τι βλέπεις; τον ρώτησε.

 - Βλέπω μπουμπούκια που ετοιμάζονται να ανθίσουν.

 Ο γέροντας χαμογέλασε.

 - Ακούς κάποιο θόρυβο όταν ανοίγουν;

 - Όχι.

 - Κι όμως, εκείνη τη στιγμή γίνεται το μεγαλύτερο θαύμα της φύσης. Το λουλούδι γεννιέται μέσα στη σιωπή.

 Έπειτα ο γέροντας του είπε:

 - Έτσι είναι και αυτή η εβδομάδα πριν από τα Βάγια. Η Εκκλησία σωπαίνει λίγο περισσότερο, γιατί κάτι μεγάλο ετοιμάζεται να ανθίσει.

 Ο νέος τον ρώτησε:

 - Και τι ανθίζει;

 Ο γέροντας απάντησε:

 - Η καρδιά του ανθρώπου που ετοιμάζεται να συναντήσει το Πάθος και την Ανάσταση του Χριστού.

 Και πρόσθεσε:

 - Αν γεμίσουμε αυτές τις μέρες με θόρυβο, δεν θα ακούσουμε τίποτα.

Αν όμως αφήσουμε λίγη σιωπή μέσα μας, τότε θα καταλάβουμε γιατί η Εκκλησία μας οδηγεί σιγά - σιγά προς τα Βάγια και τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Αυτή η εβδομάδα είναι σαν ανάσα πριν από τα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας.

Είναι χρόνος για:

*  περισσότερη προσευχή

*  λιγότερα λόγια

*  περισσότερη μετάνοια

* περισσότερη ειρήνη στην καρδιά.

Γιατί η Ανάσταση δεν προετοιμάζεται με φασαρία, αλλά με σιωπή.

******

---  κείμενο αλλιευμένο από το διαδίκτυο.

---  φωτό δική μου.

something yellow

Λεμονιά, ή ό,τι απέμεινε από αυτήν μετά το γερό κλάδεμα που έφαγε η καημένη, όπως και τα περισσότερα φυτά του κήπου. Ήταν η χρονιά τους φέτος. Γιατί δεν είναι μόνο να τα κλαδεύεις, είναι και να τα διαμορφώνεις. Κι ο σύζυγος σε αυτά, όχι να το παινευτούμε, αλλά είναι καλλιτέχνης. Εγώ μόνο που τα θαυμάζω και τα φωτογραφίζω. Άντε, να μαζεύω τους καρπούς και να κόβω λουλούδια για το βάζο, μέχρι εκεί.

Με αγάπη, 

Εύα 💗