Περί μακιγιάζ και λοιπών ψευδαισθήσεων

Έχω καταργήσει το μακιγιάζ εδώ και κάμποσα χρόνια, αν θα βαφτώ θα είναι μόνο για έναν γάμο ή κάποιο επίσημο γεγονός. Στην καθημερινότητά μου όμως, όποτε έπρεπε να βγω έξω, ποτέ δεν βαφόμουν έντονα, το έκανα ίσα για να λέω ότι είμαι περιποιημένη. Το ελαφρύ έως καθόλου μακιγιάζ δεν ήταν από κάποια ιδεολογική απόφαση ή επιλογή, ήταν κάτι που ανταποκρινόταν πιο πολύ στην ιδιοσυγκρασία μου και γι' αυτό έπραττα με αυτό τον τρόπο. Μου άρεσε το φυσικό και το ανεπιτήδευτο, μέχρι που σταδιακά άρχισαν να εξαφανίζονται από πάνω μου όλα τα διακοσμητικά αξεσουάρ και φτιασιδώματα, τα οποία τα θεωρούσα βάρος και έξω από μένα, δεν με εξέφραζαν καθόλου ούτε και μου ταίριαζαν.

Πρόσφατα διάβασα στο διαδίκτυο ένα κείμενο σχετικά με το τι πραγματικά εκπροσωπεί το μακιγιάζ πάνω σε μια γυναίκα και, πρέπει να ομολογήσω πως θορυβήθηκα αρκετά. Στο εν λόγω σάιτ έλεγε πως το βάψιμο σε μια γυναίκα είναι ένα τέχνασμα προκειμένου να μιμηθεί τον ερωτικό οίστρο της, έτσι ώστε να προσελκύει με αυτό τον τρόπο, τα αρσενικά. Το ίδιο συμβαίνει και με τα πολλά κοσμήματα και με το προκλητικό ντύσιμο, το οποίο βέβαια το γνώριζα αυτό, δεν γνώριζα όμως συγκεκριμένα για το μακιγιάζ και σε τι μεταφράζεται πάνω μας.

Όταν μια γυναίκα, λοιπόν, βρίσκεται σε ερωτική διέγερση, εμφανίζει κάποιες αντιδράσεις στο πρόσωπό της. Τα μάγουλα κοκκινίζουν από την έντονη κυκλοφορία του αίματος, κάτι που θα μιμηθεί με το ρουζ της στο μακιγιάζ όταν θα βγει από το σπίτι. Το ίδιο σύμπτωμα συμβαίνει και στα χείλη, τα οποία όχι μόνο κοκκινίζουν, αλλά πρήζονται κιόλας ελαφρά, πάλι εξαιτίας της αύξησης της ροής του αίματος. Εδώ έρχεται το κραγιόν για να κάνει αυτή τη δουλειά στο μακιγιάζ. Κάποιες γυναίκες, προχωρούν ακόμη πιο επιθετικά επί του συγκεκριμένου, με τα επιθέματα σιλικόνης στα χείλη για να μιμηθούν αυτό το πρήξιμο, όπως εφαρμόζουν χειρουργικά και σε άλλες επίμαχες ερωτικές ζώνες, που κάνουν τους άνδρες να αφηνιάζουν ερωτικά. Ένα τρίτο σύμπτωμα της ερωτικής διέγερσης της γυναίκας εντοπίζεται στις κόρες των ματιών, οι οποίες διαστέλλονται, αφήνοντας μια ψευδαίσθηση ότι τα μάτια σκοτεινιάζουν λόγω της διεσταλμένης κόρης και μεγαλώνουν. Εδώ θα έρθουν να κάνουν τη δουλειά τους στο μακιγιάζ η μάσκαρα, το eye liner, τα μολύβια και οι σκιές των ματιών. 

Ρουζ, λοιπόν, κραγιόν, σκιές, μάσκαρα, eye liner, και για τις προχωρημένες, υαλουρονικό οξύ, επιθέματα λίπους και σιλικονούχα επιθέματα σε πρόσωπο και σώμα. Συμπλήρωμα σε αυτή την ερωτική φαντασίωση η εφαρμοστή και αποκαλυπτική ένδυση που αφήνει ελάχιστα στην φαντασία, τα ψηλοτάκουνα παπούτσια, τα οποία αλλάζουν την σιλουέτα, ψηλώνοντας αισθησιακά το πόδι και μετατοπίζοντας την λεκάνη του σώματος προς τα πίσω (πρόσθια δλδ κλίση) προτάσσοντας έτσι το στήθος, ανασηκώνοντας τους γλουτούς και τονίζοντας τα οπίσθια. Με αυτό το τρικ, όλες οι καμπύλες του γυναικείου σώματος αναβαθμίζονται έτσι ώστε να τονίσουν έτι περισσότερο την σεξουαλικότητα και τον ερωτισμό που οι φορούσες ψηλοτάκουνα παπούτσια θέλουν να εκπέμψουν. Τα οποία, βέβαια, θα ενισχυθούν ακόμα πιο πολύ με τον ήχο και τη λάμψη φανταχτερών κοσμημάτων σε χέρια, πόδια, λαιμό, αυτιά, αφαλούς κτλ., καθώς και  με την προσθήκη ενός δυνατού μεθυστικού αρώματος, αφού ο ερωτισμός πιάνεται από όλες τις αισθήσεις, για να ολοκληρωθεί αυτή η αποστολή, που είναι το ερωτικό ξελόγιασμα των αρσενικών.

Που θα πει ότι, δεν βαφόμαστε για εμάς τελικά, όπως θέλουμε να πιστεύουμε, ούτε για τον περίγυρο για να δείχνουμε φροντισμένες και περιποιημένες και σικάτες. Υπάρχει, φυσικά, και ο γυναικείος ανταγωνισμός (εμφανής ένδειξη ανασφάλειας), ο απώτερος, ωστόσο, στόχος μας είναι οι άνδρες. Πώς, με τις ψευδαισθήσεις που προσπαθούμε να δημιουργήσουμε, θα τους προσελκύσουμε έτσι ώστε να τους είμαστε επιθυμητές τόσο που να θέλουν να συνευρεθούν μαζί μας. Όλα τα υπόλοιπα που μας αφορούν ως γυναίκες, πηγαίνουν περίπατο.

Αυτό που κάνουμε με αυτές τις μεθόδους, ωστόσο, τι καταφέρνει τελικά; Καταφέρνει να μας οδηγήσει στην υποτίμηση της προσωπικότητάς μας με ποικίλους τρόπους, εφόσον το μόνο που καταφέρνουμε να καλλιεργήσουμε είναι ο φτιασιδωμένος ψευδεπίγραφος ερωτισμός μας, ακόμα και εκεί που δεν υπάρχει, προκειμένου να αυτοεπιβεβαιωθούμε.

Λυπήθηκα πάρα πολύ όταν τα διάβαζα αυτά, γιατί πραγματικά απογοητεύτηκα από τα κριτήρια που θέτουμε εμείς οι γυναίκες στον εαυτό μας. Να είμαστε δηλαδή επιθυμητές στους άνδρες. Κάτι που δείχνει πόση ανασφάλεια, πόση απόγνωση και πόση απελπισία αισθάνεται για το φύλο της και για τον εαυτό της σαν υπόσταση και σαν αξία. Και πόση ανωριμότητα, βέβαια. Τόσο μεγάλη που αναλώσκεται σε τεχνάσματα προκειμένου να γίνει αρεστή από το αντίθετο φύλο. Λες και το χρειάζεται.

Είμαστε όμως πολλά περισσότερα από αυτό, που δεν χρειάζεται να τα αποδείξουμε σε κανέναν. Και είναι κρίμα που χαραμίζουμε τις αξίες μας και το επίπεδό μας, για αυτούς τους απελπισμένους θεατρινισμούς, προσελκύοντας, βέβαια, και την λάθος κατηγορία ανδρών για να μας εκτιμήσει, που μπορεί να αποβεί ενίοτε και επικίνδυνη, αφού εξαιτίας μας εγείρονται αρχέγονα ζωώδη ένστικτα, ίσως και με απρόβλεπτες και δυσάρεστες συνέπειες - πόσο δε για τη νεολαία - χάρη στα λάθος σήματα που εμείς οι γυναίκες εκπέμπουμε τόσο απερίσκεπτα προς πάσα κατεύθυνση.

Αν όλα αυτά τα μεταφέρεις και στον χώρο της εκκλησίας, μπορεί κανείς να αντιληφθεί πόσο ανάρμοστο και πόσο απαγορευτικό, βεβαίως, είναι να εισέρχεται σε έναν ιερό χώρο και να φιλάει εικόνες μια γυναίκα ντυμένη, στολισμένη και μακιγιαρισμένη με τον τρόπο, τους συμβολισμούς και τις προεκτάσεις που προαναφέραμε. 

Από ό,που και να το πιάσεις, είναι λάθος, και φυσικά όχι μόνο στην εκκλησία, αλλά παντού. Αν θέλουμε να αποδείξουμε τον εαυτό μας, δεν χρειάζεται να καταφεύγουμε σε απέλπιδες λύσεις επιφανείας, που τελικά αν το σκεφτείς, πρόκειται για απάτη προς τον συνάνθρωπο, αφού άλλο πράγμα δείχνουμε προς τους απέναντι και άλλο είμαστε πραγματικά. Το φαίνεσθαι είναι εφήμερο και πλασματικό. Αυτό που διαρκεί και αυτό που αξίζει βρίσκεται κάπου αλλού. Αναζητήστε το.  

Με αγάπη,

Εύα 💜

-----  φωτό από εδώ.

Πλάνο Νοεμβρίου: Ευχαριστία

Νέο πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής για τον μήνα Νοέμβριο ξεκινάει από σήμερα με θέμα την ευχαριστία. 

Το να λέμε ευχαριστώ ακόμα και στα δύσκολα, στη θλίψη, στην αδυναμία, στην αγωνία δεν είναι κάτι το εύκολο. Φαντάσου ότι υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι που δεν έχουν πει στη ζωή τους ποτέ ούτε ένα ευχαριστώ, καμία αναγνώριση, καμία εκτίμηση ή αποδοχή, σε κανέναν και για τίποτα. 

Δεν αναγνωρίζουν την παρουσία του Θεού στη ζωή τους, όχι στ' αλήθεια, τουλάχιστον, αφού όλη αυτή την εξουσία την έχουν μεταθέσει αυθεπίβολα στον εαυτό τους, στα δικά τους επιτεύγματα και κατακτήσεις, στη δική τους δύναμη και επιλογές, με όλες τις δυσάρεστες επιπτώσεις που όλα αυτά επιφέρουν αργά ή γρήγορα στους ίδιους και στο περιβάλλον τους. Άνθρωποι χωρίς Χριστό έτσι λειτουργούν συνήθως. 

Όταν όμως είσαι παιδί του Θεού, το να νιώθεις ευγνωμοσύνη για τα πάντα, γιατί ξέρεις ότι δεν είσαι και κάτι σπουδαίο για να κοκορεύεσαι, είναι κάτι που βγαίνει από μέσα σου φυσικά. Δεν είσαι εσύ αυτός που φέρνει τις νίκες, αλλά Εκείνος. Και πώς να μη συμβαίνει αυτό, όταν με τα μάτια της πίστης επιβεβαιώνεσαι καθημερινά πως όλα πηγάζουν από αυτήν την μία πηγή, αυτήν που ορίζει και καθορίζει τις ζωές μας. Ότι χάρη σε Εκείνον ζούμε, αναπνέουμε, δρούμε, ονειρευόμαστε, δημιουργούμε. 

Αν υπάρχει κάτι καλό μέσα μας, κάτι ευγενές, φιλεύσπλαχνο, συγχωρητικό, αληθινό, το οφείλουμε σε Εκείνον. Γιατί χάρη σε Εκείνον πιστεύουμε, και χάρη σε Εκείνον αγαπούμε, συγχωρούμε, προοδεύουμε εν αληθεία, δικαιοσύνη και συνεχή ευχαριστία. Έτσι μόνο μπορεί να μετατρέψει και Εκείνος με τη σειρά Του, όλη αυτή την ευχαριστία από μέρους μας στο μεγαλύτερο και σπουδαιότερο μυστήριο της χριστιανοσύνης: την Θεία Ευχαριστία, που οδηγεί στην αιώνια ζωή και την ουράνια βασιλεία, η οποία - ας μην το ξεχνάμε - εντός ημών εστί. Αμήν.

Ευχές για έναν όμορφο, δροσερό, βροχερό, φθινοπωρινό μήνα!

Το πλάνο αλλιεύθηκε από εδώ.

Καλό μήνα Νοέμβριο σε όλους!

Με αγάπη,

Εύα 💜

Και ...content creator?

Είπα να το δοκιμάσω, ήθελα να πειραματιστώ, να εκφραστώ καλλιτεχνικά και με αυτόν τον τρόπο. Άλλωστε, αγαπώ να παρακολουθώ βιντεάκια από το youtube, κυρίως αυτά τα αμοντάριστα, τα χωρίς στημένο σενάριο ή εξεζητημένη επεξεργασία. Μου αρέσει να παρακολουθώ ανεπιτήδευτα στιγμιότυπα από την καθημερινότητα, τη φύση, την απλή ζωή, έτσι, φυσικά και απαλά, και αυτό ήθελα να εκφράσω. Αυτά τα μικρά και καθημερινά, στιγμές, αναμνήσεις, λεπτομέρειες που προσπερνάμε βιαστικά, χάνοντας έτσι κάτι από την ομορφιά και την αξία της απλής καθημερινής ζωής, που είναι η ζωή μας.

Όλα αυτά, λοιπόν, τα τετριμμένα και ασήμαντα, που όμως είναι σημαντικά, γιατί είναι μέρος της δικής μας ιστορίας, αυτής που ζούμε και καταγράφουμε στη συνείδησή μας, πλέον και μέσα από την κάμερα του κινητού ή της φωτογραφικής μηχανής που έχουν γίνει αναγκαιότητα, αυτά είναι που με μαγνητίζουν και αυτά ήθελα να δοκιμάσω να καταγράψω. 

Δημιουργός περιεχομένου, οπότε, εν εξελίξει, κοινώς content creator, από τούδε και στο εξής! Είναι πολλές οι τεχνικές ατέλειες, η κατάρτισή μου είναι πολύ φτωχή ακόμα, λογικό είναι και επόμενο, αλλά δεν το βάζω κάτω. Συνεχίζω να εξερευνώ και να δοκιμάζω, ελπίζω να μου συγχωρήσετε την απειρία και τα όποια λάθη. 

Στο κανάλι που έχω δημιουργήσει στο youtube θα δείτε και τα υπόλοιπα βιντεάκια που δημιούργησα το τελευταίο διάστημα, που δεν πρόλαβα να τα μεταφέρω εδώ. Ίσως το κάνω σταδιακά, ώστε να έρθουν όλα και εδώ στο blog. 

Είμαι πολύ ενθουσιασμένη και χαρούμενη που έχω μπει σε αυτό το νέο είδος έκφρασης, όλα είναι άγνωστα και καινούργια για μένα, μια τεχνολογία που ανυπομονώ να εξερευνήσω και να αξιοποιήσω όσο μπορώ πιο αυθεντικά και σε αρμονία με αυτό που είμαι ως προσωπικότητα και με ορίζει ως φιλοσοφία ζωής και αντίληψης. Εύχομαι να ανταποκριθώ στους στόχους και τις προθέσεις μου με αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό.

Και όσο για εκείνους που διστάζουν να ξεκινήσουν κάτι καινούργιο στη ζωή τους, λόγω ηλικίας ως επί το πλείστον, θα σας πω μόνο ότι η τέχνη και η διάθεση να θέλει ο άνθρωπος να εκφράσει αυτά που αισθάνεται και επιθυμεί να τα μεταδώσει προς τα έξω, δεν έχουν όριο ηλικίας. Η τέχνη δεν αφορά αποκλειστικά τους νέους, μας αφορά όλους. Αυτό που ο άλλος το μεταφέρει με τον τάδε τρόπο, εμένα μπορεί να μη με εμπνέει, μπορεί όμως να με εμπνεύσει ένας τρίτος ή τέταρτος δημιουργός που θα το μεταφέρει με έναν διαφορετικό τρόπο. 

Αυτή είναι η μαγεία της τέχνης, εξάλλου, το ίδιο πράγμα να μπορεί να εκφράζεται με άπειρους τρόπους, γιατί ο καθένας μας έχει τον δικό του μοναδικό, προσωπικό τρόπο να πει αυτό που έχει να πει. Και αυτό είναι κάτι που, εμένα τουλάχιστον, με συναρπάζει.

Αυτά για την ώρα. Ελπίζω να απολαύσετε το πιο πρόσφατό μου βίντεο που ενσωμάτωσα σε αυτή την ανάρτηση. Για τα υπόλοιπα, σας παραπέμπω στη διεύθυνση του καναλιού μου, που μπορείτε να βρείτε εδώ: 

https://www.youtube.com/@eva23ps

Υπάρχει επισήμανση και στο πλαϊνό μενού του blog μου για μεγαλύτερη ευκολία.

Τα βιντεάκια είναι διαμορφωμένα στα αγγλικά, αφού απευθύνομαι και σε διεθνές κοινό, οπότε η αγγλική γλώσσα ήταν απαραίτητη για αυτό που προσπαθώ να κάνω.

Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά.

Εύχομαι καλή εβδομάδα!

Με αγάπη,

Εύα 💜

Υπερνικώντας τους φόβους μας

Το "μη φοβού" αναφέρεται μέσα στην Αγία Γραφή λίγο περισσότερο από εβδομήντα φορές. Υπάρχει και ο μύθος που θέλει να αναφέρεται 365 φορές, μία για κάθε μέρα του χρόνου για ενίσχυση, ωστόσο αυτό δεν ισχύει. Παρόλα αυτά, εβδομήντα και κάτι φορές δεν είναι και λίγες. 

Ο Θεός φροντίζει να μας υπενθυμίζει να Τον εμπιστευόμαστε, γιατί είναι πιστός, γιατί δεν λέει ποτέ Του ψέματα, γιατί δεν ξεγελάει, δεν απιστεί, δεν βάζει τρικλοποδιές. Και όταν ο Θεός μας λέει να μην φοβόμαστε, δεν ψεύδεται, το εννοεί. Αρκεί, βέβαια, να ανήκουμε στους δικούς Του ανθρώπους, τους πιστούς Του, που αναγνωρίζουν τον χαρακτήρα Του, δέχονται τον Λόγο Του και Τον ακολουθούν.

Το να ξεπερνάς προβλήματα που πολλές φορές φαίνονται αξεπέραστα, δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, και ο φόβος που συνεπάγεται, δεν είναι αμελητέος. Όλοι μας τον έχουμε νιώσει, κυρίως όταν αισθανόμαστε ανήμποροι μπροστά σε αυτό που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Μια απειλή, μια ασθένεια, μια οικονομική αστάθεια, προβλήματα οικογενειακά, επαγγελματικά και τόσα άλλα, τα οποία δεν εξαρτώνται από εμάς, γιατί είναι πάνω από τις δυνάμεις μας. Τι κάνουμε τότε; Εγκαταλείπουμε; Υπεκφεύγουμε; Στρεφόμαστε σε υποκατάστατα; Πέφτουμε σε κατάθλιψη; Σε απόγνωση; Ή καταφεύγουμε στην εμπιστοσύνη του Κυρίου μας; 

Καταφεύγουμε στην εμπιστοσύνη του Κυρίου μας, γιατί είμαστε Χριστιανοί συνειδητοί, που σημαίνει ότι πιστεύουμε στον Κύριό μας, τον Ιησού Χριστό, που σημαίνει ότι Τον εμπιστευόμαστε γιατί ξέρουμε ποιος είναι, το ποιον του και το τι έχει κάνει για μας και συνεχίζει να κάνει. Εκείνον που μας έχει διδάξει και μας δείχνει καθημερινά και τον τρόπο και την οδό. Το πώς να φερόμαστε και το πώς να σκεφτόμαστε, ώστε να πορευόμαστε πάνω στην οδό, που είναι η οδός της σωτηρίας μας. Δεόμαστε σε Κείνον, που βαστάει όλη τη δύναμη και φιλευσπλαχνία και συγχώρηση. Σε Εκείνον, που σταυρώθηκε για την αγάπη Του προς εμάς, για να κάνει το χατήρι του Θεού Πατέρα και να δοξάσει την Εκκλησία Του, που είμαστε όλοι εμείς.

Όταν λοιπόν ο Κύριος μας λέει "μη φοβάσαι", δεν πρέπει να φοβόμαστε. Πρέπει να αντλούμε δύναμη από τη δύναμή Του, φρόνηση από τη φρόνησή Του και φως από το φως Του. Όταν πιστεύεις σε Κείνον, δεν χρειάζεται να φοβάσαι τίποτα. Γιατί, όταν ο Κύριος είναι μαζί μας, ποιος μπορεί να είναι εναντίον μας; 

Κανείς.

Καλό σαββατοκύριακο και καλό μας μήνα!

Με αγάπη,

Εύα 💜

-------  Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής το βρήκα εδώ.

Από την χθεσινή μου βόλτα στον κήπο

Τελευταία ημέρα του Σεπτεμβρίου ξημέρωσε σήμερα και είπα να ανεβάσω κι εδώ το βιντεάκι που έφτιαξα από την χθεσινή μου απογευματινή βόλτα στον κήπο. Παρέα, βέβαια, είχα και τα σκυλιά, μόνιμοι συνοδοί στις βόλτες μου.

Η απαλή βροχή μόλις είχε σταματήσει, το αεράκι δροσερό και αναζωογοννητικό, κι όλοι οι ήχοι και τα αρώματα της φύσης ανέγγελναν την αλλαγή της εποχής.

Οι τεχνικές ατέλειες δεν παραλείπονται, εννοείται, καθώς αρχάρια, ελπίζω να μου τις συγχωρήσετε.

Καλό υπόλοιπο ημέρας!

Με αγάπη,

Εύα 💜