ζώντας μια αναστάσιμη ζωή

 

Κάπου διάβασα κάτι πολύ ωραίο, δεν θυμάμαι πού. Έλεγε ότι τα χρόνια πολλά που ευχόμαστε ο ένας στον άλλον τέτοιες γιορτινές μέρες, είναι ουσιαστικά οι ευκαιρίες του Θεού να μας δώσει όσο πιο πολλά χρόνια χρειαζόμαστε προκειμένου να έρθουμε σε μετάνοια, σε επιστροφή στον Θεό και σε αγώνα ζωής προς τη θέωση. Είναι, δηλαδή, η ευκαιρία του Θεού προς τον άνθρωπο, ώστε να προλάβουμε να αποφύγουμε την αιώνια καταδίκη και να σωθούμε.

Εορτάζουμε, επομένως, το Πάσχα για το γλέντι της Ανάστασης, τα σουβλιστά αρνιά, τις συνάξεις και τις εκδρομές, ή μήπως εορτάζουμε την Ανάσταση του εαυτού μας, αφού επιλέξαμε να βιώσουμε τον Γολγοθά της μετάνοιας, της πάταξης της αμαρτίας,  και του θανάτου του αμαρτωλού μας εαυτού, ώστε να έρθουμε σε κατάσταση ανέγερσης και ελευθερίας, σε κατάσταση ανάστασης και αναγέννησης σωματικής, πνευματικής και ψυχικής, έτσι όπως ο Θεός ήθελε από την αρχή, προ της πτώσης, να είμαστε; 

Γιατί, αναστημένος είναι αυτός που εγείρεται από τον ύπνο του θανάτου και στέκεται στα πόδια του, και άνθρωπος, αυτός που κοιτάζει ή στοχεύει ψηλά. 

Ο Θεός, λοιπόν, κατά το σχέδιό Του και σύμφωνα με τον Λόγο Του, θέλει τα παιδιά Του ανθρώπους αναστημένους από την πτώση και καθαρούς, να στέκονται στα πόδια τους σύμφωνα με το κατ' εικόνα Θεού, με στόχο ζωής το καθ' ομοίωση, και έχοντας την ψυχή στραμμένη ψηλά, στο άγιο, στο ύψιστο, στο αγαθό, στη βασιλεία, δηλαδή, των Ουρανών, που είναι και ο τελικός προορισμός.

Για όσους επιθυμούν να ακολουθήσουν το πλάνο αντιγραφής της Αγίας Γραφής για τον μήνα Απρίλιο, μπορείτε να το βρείτε εδώ. Εκεί μπορείτε να κατεβάσετε το pdf του πλάνου για να το μεγενθύνετε όσο θέλετε.

Βροχερός Απρίλης ξημέρωσε σήμερα. Καλό μήνα σε όλους.

Με αγάπη,

Εύα 💗

εβδομάδα της σιωπής

 

Σε ένα μοναστήρι, λίγο πριν από την Κυριακή των Βαΐων, ένας νέος μοναχός ρώτησε τον γέροντα:

 - Γέροντα, γιατί λένε ότι αυτή η εβδομάδα είναι βουβή;

 Ο γέροντας τον πήρε και τον οδήγησε στον κήπο. Εκεί υπήρχε ένα δέντρο γεμάτο μπουμπούκια.

 - Τι βλέπεις; τον ρώτησε.

 - Βλέπω μπουμπούκια που ετοιμάζονται να ανθίσουν.

 Ο γέροντας χαμογέλασε.

 - Ακούς κάποιο θόρυβο όταν ανοίγουν;

 - Όχι.

 - Κι όμως, εκείνη τη στιγμή γίνεται το μεγαλύτερο θαύμα της φύσης. Το λουλούδι γεννιέται μέσα στη σιωπή.

 Έπειτα ο γέροντας του είπε:

 - Έτσι είναι και αυτή η εβδομάδα πριν από τα Βάγια. Η Εκκλησία σωπαίνει λίγο περισσότερο, γιατί κάτι μεγάλο ετοιμάζεται να ανθίσει.

 Ο νέος τον ρώτησε:

 - Και τι ανθίζει;

 Ο γέροντας απάντησε:

 - Η καρδιά του ανθρώπου που ετοιμάζεται να συναντήσει το Πάθος και την Ανάσταση του Χριστού.

 Και πρόσθεσε:

 - Αν γεμίσουμε αυτές τις μέρες με θόρυβο, δεν θα ακούσουμε τίποτα.

Αν όμως αφήσουμε λίγη σιωπή μέσα μας, τότε θα καταλάβουμε γιατί η Εκκλησία μας οδηγεί σιγά - σιγά προς τα Βάγια και τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Αυτή η εβδομάδα είναι σαν ανάσα πριν από τα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας.

Είναι χρόνος για:

*  περισσότερη προσευχή

*  λιγότερα λόγια

*  περισσότερη μετάνοια

* περισσότερη ειρήνη στην καρδιά.

Γιατί η Ανάσταση δεν προετοιμάζεται με φασαρία, αλλά με σιωπή.

******

---  κείμενο αλλιευμένο από το διαδίκτυο.

---  φωτό δική μου.

something yellow

Λεμονιά, ή ό,τι απέμεινε από αυτήν μετά το γερό κλάδεμα που έφαγε η καημένη, όπως και τα περισσότερα φυτά του κήπου. Ήταν η χρονιά τους φέτος. Γιατί δεν είναι μόνο να τα κλαδεύεις, είναι και να τα διαμορφώνεις. Κι ο σύζυγος σε αυτά, όχι να το παινευτούμε, αλλά είναι καλλιτέχνης. Εγώ μόνο που τα θαυμάζω και τα φωτογραφίζω. Άντε, να μαζεύω τους καρπούς και να κόβω λουλούδια για το βάζο, μέχρι εκεί.

Με αγάπη, 

Εύα 💗

Πώς γίνεσαι καλύτερος φωτογράφος;

"Κάθε φωτογράφος έχει τη δική του προσέγγιση. Κάποιοι επικεντρώνονται στην τεχνική, άλλοι στην αφήγηση και άλλοι προσεγγίζουν τη φωτογραφία μέσα από το συναίσθημα — εμπνευσμένη από τις ιστορίες που ζουν και από αυτές που ανακαλύπτουν κάθε μέρα.

Για κάποιους φωτογράφους, η φωτογραφία δεν αφορά μόνο την αποτύπωση αυτού που βλέπουν, αλλά την κατανόηση του εαυτού τους μέσα από αυτό. Χωρίς αυτή την αυτογνωσία, πώς θα μπορούσαν να ελπίζουν να πουν ουσιαστικές ιστορίες;

Αυτή η διαδικασία αυτογνωσίας τους κάνει καλύτερους φωτογράφους. Τους επιτρέπει να βλέπουν τον κόσμο πιο καθαρά, να αναπνέουν για τη φωτογραφία πριν καν σηκώσουν την μηχανή στο μάτι τους. Η φωτογραφία δεν πρέπει να είναι μηχανική, ούτε απλώς μια τεχνική επιδίωξη. Πρέπει να είναι ένα μέσο έκφρασης συναισθήματος και νοήματος. Χωρίς μια βαθιά σύνδεση με τον εσωτερικό μας κόσμο, όλα γίνονται πιο περίπλοκα.

Πώς γίνεσαι καλύτερος φωτογράφος;

Γνωρίζοντας καλύτερα τον εαυτό σου. Αναλύοντας τις επιθυμίες, τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία σου. Περπατώντας χωρίς φωτογραφική μηχανή, παρατηρώντας τα πάντα, μελετώντας τον ρυθμό της ζωής. Φανταζόμενος και νιώθοντας πριν από τη φωτογράφιση. Κάθε μέρα, θα αποκτάτε  μια πιο καθαρή αίσθηση του φωτογράφου που είστε και, το πιο σημαντικό, του φωτογράφου που θα θέλατε να είστε. Όλα ξεκινούν και τελειώνουν με την αυτογνωσία. Η φωτογραφία είναι η ερμηνεία του φωτογράφου για τη ζωή και έχει την ευθύνη να ξεπερνά τα συνηθισμένα."

---   κείμενο: Spiros Skiadopoulos, μπορείτε να τον βρείτε εδώ.

---   φωτό: Κώστας Μπαλάφας, τη σελίδα του μπορείτε να την βρείτε εδώ.

******

Ένα μόνο σχόλιο θέλω να αφήσω εδώ. Από τότε που η τεχνητή νοημοσύνη εισέβαλε τόσο επιθετικά στις οθόνες μας αλλοιώνοντας τόσο εξώφθαλμα ειδικά το κομμάτι της φωτογραφίας που το έχει μεταμορφώσει -παραμορφώσει, θα έλεγα εγώ- σε υπερθετικό βαθμό, δεν θέλω ούτε να τις βλέπω ούτε να τις ποστάρω στις σελίδες μου, ούτε και πρόκειται να το κάνω. 

Αυτό το blog ούτε γράφεται από τον A.I. ούτε φωτογραφίζεται από αυτό. 

Όλα εδώ μέσα είναι ανθρώπινα, αποτέλεσμα της γράφουσας και φωτογραφίζουσας, με τη σκέψη, το νου, την καρδιά και την όποια γνωστική ή καλλιτεχνική τεχνική της ή την έλλειψη αυτής. 

Αλλά και όλα εκείνα τα κείμενα ή φωτογραφίες που ανεβάζω ενίοτε εδώ μέσα και δεν είναι δικά μου, είναι δηλαδή αναδημοσιεύσεις, (που πάντα το επισημαίνω αυτό και στις ετικέτες και στο τέλος των δημοσιευμάτων, ώστε ο αναγνώστης να ξέρει ότι κείμενο ή φωτογραφία δεν είναι της γράφουσας, αλλά κάποιου άλλου δημιουργού, κι όταν δεν τον γνωρίζω, γράφω απλά ότι αλλιεύθηκε από το διαδίκτυο, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν είναι δικό μου), και πάλι, ωστόσο, πρόκειται για έργα ανθρώπων με νοημοσύνη, ψυχή και συναίσθημα, δεν είναι κύημα τεχνητής νοημοσύνης, μέχρι τον βαθμό που μπορώ να γνωρίζω.

Κάθε τι που γράφω εδώ μέσα ή που αναδημοσιεύω ως αναδημοσίευση σε αυτό το blog είναι το αποτέλεσμα ανθρώπινης προσπάθειας και μόχθου και χρόνου που καταναλώθηκε για να φτάσει ως εδώ, στην οθόνη του υπολογιστή. 

Ειδικά για τις αναδημοσιεύσεις, νιώθω τιμή μου και χρέος μου όταν αυτά που έχουν εκφράσει και άγγιξαν κάτι από το μέσα μου, μπορώ να τα προβάλω προς τα έξω ως κάτι που με εκφράζει απόλυτα και μου ταιριάζει με την όλη αισθητική μου και αντιλήψεις μου, ώστε να βρίσκονται εδώ σαν πινακοθήκη ή σαν αρχείο και να μπορούν να τα βλέπουν και άλλοι και να τα διαβάζουν και να τα βλέπω κι εγώ, βέβαια, όταν ανατρέχω σε αυτά, αφού η τέχνη και η πίστη και η γνώση και οι ιδέες είναι για να μοιράζονται, όπως έχω πει χιλιάδες φορές και το υποστηρίζω με θέρμη και θα συνεχίσω να το υποστηρίζω. 

Ως εκ τούτου, αρνούμαι κάθετα να δεχτώ ή να υποστηρίξω οτιδήποτε το artificial ή το artificial intelligent, κοινώς, τεχνητή νοημοσύνη, εδώ μέσα, επ' ουδενί και με κανέναν τρόπο. Καμία μηχανή δεν πρόκειται να αντικαταστήσει για μένα την τέχνη ή τη λογοτεχνία ή τη φωτογραφία ή το δοκίμιο. Επιμένω στο ανθρώπινο, ακόμη και με τα λάθη του, γιατί έχει ψυχή. 

Κι εγώ, ψηφίζω ψυχή, πάντα.

Αυτά.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Καλώς ήρθες, άνοιξη!

Με ένα μικρό βιντεάκι καλοσωρίζω τον ερχομό της άνοιξης. Το τράβηξα προχθές, λίγο προτού χαλάσει ο καιρός. Επιστρέφαμε με το αυτοκίνητο από δουλειές, αλλά ήταν τόσο όμορφη η μέρα, ήθελα να περπατήσω. Πήγαινε εσύ, του λέω, θα έρθω με τα πόδια. Εκείνος συνέχισε για το σπίτι. Κι εγώ, έμεινα πίσω. Ο ήλιος έλαμπε γιορτινός, το αεράκι απαλό και ευπρόσδεκτο. Και δίπλα στον δρόμο, ένα λιβάδι γεμάτο μαργαρίτες. Τον αγαπούν αυτόν τον τόπο, και κάθε χρόνο τέτοια εποχή δίνουν σταθερά το παρόν. Και ο τόπος όλος χαμογελά. Μαζί τους, κι εγώ.

   

Καλή άνοιξη να έχουμε!

Με αγάπη, 

Εύα 💗