Και ...content creator?

Είπα να το δοκιμάσω, ήθελα να πειραματιστώ, να εκφραστώ καλλιτεχνικά και με αυτόν τον τρόπο. Άλλωστε, αγαπώ να παρακολουθώ βιντεάκια από το youtube, κυρίως αυτά τα αμοντάριστα, τα χωρίς στημένο σενάριο ή εξεζητημένη επεξεργασία. Μου αρέσει να παρακολουθώ ανεπιτήδευτα στιγμιότυπα από την καθημερινότητα, τη φύση, την απλή ζωή, έτσι, φυσικά και απαλά, και αυτό ήθελα να εκφράσω. Αυτά τα μικρά και καθημερινά, στιγμές, αναμνήσεις, λεπτομέρειες που προσπερνάμε βιαστικά, χάνοντας έτσι κάτι από την ομορφιά και την αξία της απλής καθημερινής ζωής, που είναι η ζωή μας.

Όλα αυτά, λοιπόν, τα τετριμμένα και ασήμαντα, που όμως είναι σημαντικά, γιατί είναι μέρος της δικής μας ιστορίας, αυτής που ζούμε και καταγράφουμε στη συνείδησή μας, πλέον και μέσα από την κάμερα του κινητού ή της φωτογραφικής μηχανής που έχουν γίνει αναγκαιότητα, αυτά είναι που με μαγνητίζουν και αυτά ήθελα να δοκιμάσω να καταγράψω. 

Δημιουργός περιεχομένου, οπότε, εν εξελίξει, κοινώς content creator, από τούδε και στο εξής! Είναι πολλές οι τεχνικές ατέλειες, η κατάρτισή μου είναι πολύ φτωχή ακόμα, λογικό είναι και επόμενο, αλλά δεν το βάζω κάτω. Συνεχίζω να εξερευνώ και να δοκιμάζω, ελπίζω να μου συγχωρήσετε την απειρία και τα όποια λάθη. 

Στο κανάλι που έχω δημιουργήσει στο youtube θα δείτε και τα υπόλοιπα βιντεάκια που δημιούργησα το τελευταίο διάστημα, που δεν πρόλαβα να τα μεταφέρω εδώ. Ίσως το κάνω σταδιακά, ώστε να έρθουν όλα και εδώ στο blog. 

Είμαι πολύ ενθουσιασμένη και χαρούμενη που έχω μπει σε αυτό το νέο είδος έκφρασης, όλα είναι άγνωστα και καινούργια για μένα, μια τεχνολογία που ανυπομονώ να εξερευνήσω και να αξιοποιήσω όσο μπορώ πιο αυθεντικά και σε αρμονία με αυτό που είμαι ως προσωπικότητα και με ορίζει ως φιλοσοφία ζωής και αντίληψης. Εύχομαι να ανταποκριθώ στους στόχους και τις προθέσεις μου με αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό.

Και όσο για εκείνους που διστάζουν να ξεκινήσουν κάτι καινούργιο στη ζωή τους, λόγω ηλικίας ως επί το πλείστον, θα σας πω μόνο ότι η τέχνη και η διάθεση να θέλει ο άνθρωπος να εκφράσει αυτά που αισθάνεται και επιθυμεί να τα μεταδώσει προς τα έξω, δεν έχουν όριο ηλικίας. Η τέχνη δεν αφορά αποκλειστικά τους νέους, μας αφορά όλους. Αυτό που ο άλλος το μεταφέρει με τον τάδε τρόπο, εμένα μπορεί να μη με εμπνέει, μπορεί όμως να με εμπνεύσει ένας τρίτος ή τέταρτος δημιουργός που θα το μεταφέρει με έναν διαφορετικό τρόπο. 

Αυτή είναι η μαγεία της τέχνης, εξάλλου, το ίδιο πράγμα να μπορεί να εκφράζεται με άπειρους τρόπους, γιατί ο καθένας μας έχει τον δικό του μοναδικό, προσωπικό τρόπο να πει αυτό που έχει να πει. Και αυτό είναι κάτι που, εμένα τουλάχιστον, με συναρπάζει.

Αυτά για την ώρα. Ελπίζω να απολαύσετε το πιο πρόσφατό μου βίντεο που ενσωμάτωσα σε αυτή την ανάρτηση. Για τα υπόλοιπα, σας παραπέμπω στη διεύθυνση του καναλιού μου, που μπορείτε να βρείτε εδώ: 

https://www.youtube.com/@eva23ps

Υπάρχει επισήμανση και στο πλαϊνό μενού του blog μου για μεγαλύτερη ευκολία.

Τα βιντεάκια είναι διαμορφωμένα στα αγγλικά, αφού απευθύνομαι και σε διεθνές κοινό, οπότε η αγγλική γλώσσα ήταν απαραίτητη για αυτό που προσπαθώ να κάνω.

Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά.

Εύχομαι καλή εβδομάδα!

Με αγάπη,

Εύα 💜

Υπερνικώντας τους φόβους μας

Το "μη φοβού" αναφέρεται μέσα στην Αγία Γραφή λίγο περισσότερο από εβδομήντα φορές. Υπάρχει και ο μύθος που θέλει να αναφέρεται 365 φορές, μία για κάθε μέρα του χρόνου για ενίσχυση, ωστόσο αυτό δεν ισχύει. Παρόλα αυτά, εβδομήντα και κάτι φορές δεν είναι και λίγες. 

Ο Θεός φροντίζει να μας υπενθυμίζει να Τον εμπιστευόμαστε, γιατί είναι πιστός, γιατί δεν λέει ποτέ Του ψέματα, γιατί δεν ξεγελάει, δεν απιστεί, δεν βάζει τρικλοποδιές. Και όταν ο Θεός μας λέει να μην φοβόμαστε, δεν ψεύδεται, το εννοεί. Αρκεί, βέβαια, να ανήκουμε στους δικούς Του ανθρώπους, τους πιστούς Του, που αναγνωρίζουν τον χαρακτήρα Του, δέχονται τον Λόγο Του και Τον ακολουθούν.

Το να ξεπερνάς προβλήματα που πολλές φορές φαίνονται αξεπέραστα, δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, και ο φόβος που συνεπάγεται, δεν είναι αμελητέος. Όλοι μας τον έχουμε νιώσει, κυρίως όταν αισθανόμαστε ανήμποροι μπροστά σε αυτό που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Μια απειλή, μια ασθένεια, μια οικονομική αστάθεια, προβλήματα οικογενειακά, επαγγελματικά και τόσα άλλα, τα οποία δεν εξαρτώνται από εμάς, γιατί είναι πάνω από τις δυνάμεις μας. Τι κάνουμε τότε; Εγκαταλείπουμε; Υπεκφεύγουμε; Στρεφόμαστε σε υποκατάστατα; Πέφτουμε σε κατάθλιψη; Σε απόγνωση; Ή καταφεύγουμε στην εμπιστοσύνη του Κυρίου μας; 

Καταφεύγουμε στην εμπιστοσύνη του Κυρίου μας, γιατί είμαστε Χριστιανοί συνειδητοί, που σημαίνει ότι πιστεύουμε στον Κύριό μας, τον Ιησού Χριστό, που σημαίνει ότι Τον εμπιστευόμαστε γιατί ξέρουμε ποιος είναι, το ποιον του και το τι έχει κάνει για μας και συνεχίζει να κάνει. Εκείνον που μας έχει διδάξει και μας δείχνει καθημερινά και τον τρόπο και την οδό. Το πώς να φερόμαστε και το πώς να σκεφτόμαστε, ώστε να πορευόμαστε πάνω στην οδό, που είναι η οδός της σωτηρίας μας. Δεόμαστε σε Κείνον, που βαστάει όλη τη δύναμη και φιλευσπλαχνία και συγχώρηση. Σε Εκείνον, που σταυρώθηκε για την αγάπη Του προς εμάς, για να κάνει το χατήρι του Θεού Πατέρα και να δοξάσει την Εκκλησία Του, που είμαστε όλοι εμείς.

Όταν λοιπόν ο Κύριος μας λέει "μη φοβάσαι", δεν πρέπει να φοβόμαστε. Πρέπει να αντλούμε δύναμη από τη δύναμή Του, φρόνηση από τη φρόνησή Του και φως από το φως Του. Όταν πιστεύεις σε Κείνον, δεν χρειάζεται να φοβάσαι τίποτα. Γιατί, όταν ο Κύριος είναι μαζί μας, ποιος μπορεί να είναι εναντίον μας; 

Κανείς.

Καλό σαββατοκύριακο και καλό μας μήνα!

Με αγάπη,

Εύα 💜

-------  Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής το βρήκα εδώ.

Από την χθεσινή μου βόλτα στον κήπο

Τελευταία ημέρα του Σεπτεμβρίου ξημέρωσε σήμερα και είπα να ανεβάσω κι εδώ το βιντεάκι που έφτιαξα από την χθεσινή μου απογευματινή βόλτα στον κήπο. Παρέα, βέβαια, είχα και τα σκυλιά, μόνιμοι συνοδοί στις βόλτες μου.

Η απαλή βροχή μόλις είχε σταματήσει, το αεράκι δροσερό και αναζωογοννητικό, κι όλοι οι ήχοι και τα αρώματα της φύσης ανέγγελναν την αλλαγή της εποχής.

Οι τεχνικές ατέλειες δεν παραλείπονται, εννοείται, καθώς αρχάρια, ελπίζω να μου τις συγχωρήσετε.

Καλό υπόλοιπο ημέρας!

Με αγάπη,

Εύα 💜

 

Θυμάμαι ένα από τα πρώτα πρωινά που πέρασα στο μοναστήρι

Αν κάποιος μου έλεγε, όταν ήμουν φοιτήτρια και περνούσα τις μέρες μου ανάμεσα σε βιβλιοθήκες, ότι μια μέρα θα φορούσα λαστιχένιες μπότες και θα έκανα μια πολύ σοβαρή συζήτηση με μια αγελάδα για την υπομονή, θα χαμογελούσα ευγενικά και θα άλλαζα θέμα.

Αλλά ο Θεός έχει μια αίσθηση του χιούμορ που ανακαλύπτεις μόνο αφού σταματήσεις να παίρνεις τον εαυτό σου τόσο σοβαρά.

Θυμάμαι ένα από τα πρώτα πρωινά που πέρασα στο μοναστήρι.

Μετά την ακολουθία του Όρθρου, περίμενα, με την τόσο... πνευματική μου αφέλεια, να ακολουθήσει κάποια χρήσιμη λέξη, ίσως μια συζήτηση για την προσευχή της καρδιάς, για τη Φιλοκαλία, για τα ύψη της πνευματικής ζωής.

Η οικονόμος με κοίταξε ήρεμα και είπε:

— Αδελφή, σήμερα πάμε στον στάβλο.

Αυτό είναι.

Όλη η Φιλοκαλία μου χωρούσε, εκείνη τη στιγμή, σε έναν τσίγκινο κουβά.

Ομολογώ ότι η πρώτη μου αντίδραση δεν ήταν ακριβώς πνευματική.

Ενστικτωδώς κοίταξα τα χέρια μου.

Ήταν χέρια συνηθισμένα σε βιβλία και γύριζαν αργά σελίδες, όχι σανό, κουβάδες και ζώα.

Είχα μάλιστα μια πολύ σοβαρή σκέψη στο μυαλό μου:

«Θεέ μου, νομίζω ότι υπήρξε μια μικρή διοικητική σύγχυση στον παράδεισο».

Δεν είχε υπάρξει.

Η σύγχυση ήταν μόνο στο μυαλό μου.

Αυτή η αγελάδα, που ούτε καν υποψιαζόταν ότι είχε γίνει καθηγήτρια θεολογίας, με κοίταξε με ήρεμη ανωτερότητα. Δεν με ρώτησε από ποιο κολέγιο είχα αποφοιτήσει. Δεν φαινόταν εντυπωσιασμένη από τα βιβλία που είχα διαβάσει ή τα αποφθέγματα που ήξερα απέξω.

Είχε μόνο μία απαίτηση: να σταματήσω να είμαι αδέξια.

Και, χωρίς να το καταλάβω, ο Θεός γελούσε απαλά με όλες τις ιδέες μου για τον εαυτό μου.

Για χρόνια προσπαθούσα να καλλιεργήσω το μυαλό μου, να τελειοποιήσω τον εαυτό μου.

Ήταν καλό.

Αλλά είχα ξεχάσει να καλλιεργήσω την ταπεινότητά μου.

Και η ταπεινότητα, προς έκπληξή μου, δεν μαθαίνονταν σε βιβλιοθήκη.

Μαθόταν σε στάβλο.

Ή σε κουζίνα.

Ή στον κήπο.

Ή πλένοντας την ίδια κατσαρόλα που κανείς δεν θα προσέξει ποτέ.

Τότε ανακάλυψα κάτι που με αφόπλισε.

Η υπερηφάνεια δεν φοράει πάντα πολυτελή ρούχα.

Μερικές φορές φοράει πολύ αξιοπρεπή ρούχα.

Μιλάει όμορφα.

Αναφέρει άψογα αποσπάσματα.

Έχει επιχειρήματα.

Ξέρει ακόμη και πώς να είναι ευσεβής.

Αλλά βαθιά μέσα της, εξακολουθεί να θεωρεί τον εαυτό της λίγο πιο σημαντικό από τη σκούπα στη γωνία.

Και ο Θεός, με την υπομονή που μόνο Αυτός έχει, δεν επιπλήττει την υπερηφάνεια.

Την κάνει να σαρώνει.

Μέρα με τη μέρα.

Μέχρι που η σκούπα δεν φαίνεται πλέον σαν ταπείνωση, αλλά σαν ευλογία.

Το μοναστήρι με εξέπληξε ακριβώς με την κανονικότητά του.

Νόμιζα ότι θα έβλεπα θαύματα.

Και τα είδα.

Αλλά όχι αυτά που περίμενα.

Το θαύμα ήταν μια ογδοντάχρονη μοναχή που ξεφλούδιζε πατάτες ενώ σιγοτραγουδούσε έναν ψαλμό.

Το θαύμα ήταν μια αδελφή που έλαβε μια άδικη επίπληξη και απάντησε με ένα ειλικρινές χαμόγελο.

Το θαύμα ήταν ότι κάποιος μπορούσε να είναι κουρασμένος μέχρι δακρύων και, όταν χτυπούσε η καμπάνα για τη λειτουργία, να τα αφήνει όλα και να πηγαίνει ενώπιον του Θεού σαν να ξεκινούσε εκεί η αληθινή ανάπαυση.

Σιγά σιγά, κατάλαβα ότι ο Χριστός δεν με είχε καλέσει να κάνω εξαιρετικά πράγματα.

Με είχε καλέσει να κάνω συνηθισμένα πράγματα με έναν εξαιρετικό τρόπο.

Με αγάπη.

Και αυτός είναι, ίσως, ο πιο δύσκολος από όλους τους ασκητισμούς.

Όχι να νηστεύω.

Όχι να παρακολουθώ.

Αλλά να ξεφλουδίζω πατάτες χωρίς να μουρμουρίζω.

Να ακούω χωρίς να διαπραγματεύομαι.

Να σιωπώ χωρίς να νιώθω ηττημένη.

Να συγχωρώ χωρίς να συντάσσω νοερά μια αναφορά για τις αδικίες που υπέστησα.

Εν τω μεταξύ, τα χέρια μου έχουν αλλάξει.

Δεν είναι πια τα χέρια που παρακολουθούσα με τόση προσοχή.

Έχουν μάθει τη μυρωδιά του στάβλου, της ζύμης, του κεριού και του θυμιάματος.

Και, παραδόξως, τα βρίσκω πιο όμορφα τώρα.

Όχι επειδή έχουν γίνει πιο ευαίσθητα.

Αλλά επειδή έχουν αρχίσει επιτέλους να σταματούν να μιλάνε για μένα.

Αν με ρωτούσατε σήμερα τι κέρδισα φεύγοντας από τον κόσμο, δεν θα σας απαντούσα αμέσως.

Θα σταματούσα για μια στιγμή.

Έπειτα θα σας έλεγα, ίσως χαμογελώντας:

«Έχασα πολλά από τα πράγματα για τα οποία ήμουν πεπεισμένη ότι δεν μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτά.

Και ανακάλυψα ότι ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει χωρίς αυτά.

Αλλά δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τον Χριστό!

Και μερικές φορές, για να βρεις τον Χριστό, πρέπει να έχεις την ταπεινότητα να λάβεις το πρώτο σου μάθημα από μια αγελάδα και να ευχαριστήσεις τον Θεό που επέλεξε έναν τόσο καλό δάσκαλο».

(Μοναχή από την Ιερουσαλήμ)

(Posted by PROSKINITIS at 18:52 0 comments) 

******

------  Κείμενο και φωτό αλλιεύθηκαν από εδώ.

Φθινοπωρινές διακοσμήσεις από τον κήπο μας

Χθες που μπήκε και επίσημα το φθινόπωρο, αποφάσισα να βγω έξω στον κήπο και να ανακαλύψω μικρούς θησαυρούς της φύσης. Να, εδώ, κάτω από το πλατύ πεύκο λίγα κουκουνάρια ανάμεσα στις πευκοβελόνες. Λίγο πιο πέρα, ξερόκλαδα από τα κλαδέματα του ανδρός μου, που δεν σταματούν ποτέ. Μια ξεχωμένη πιπερίτσα που την είχαν πάρει παραμάζεμα τα σκυλιά στο πέρασμά τους πριν από καιρό, να κείτεται κατάχαμα ανάμεσα στις πέτρες που κυκλώνουν το δεντρολίβανο. Δυο κλωναράκια δάφνης κομμένα απευθείας από το δέντρο. Άνθη τριανταφυλλιάς που είχαν ξεχαστεί πάνω στον θάμνο τους τώρα ξεραμένα, χωρίς να έχουν ωστόσο χάσει το σχήμα τους. 

Ένα ματσάκι λεβάντα δεμένο σε σκοινί αποξηραίνεται πλέον κρεμασμένο ανάποδα, στο χερούλι του ντουλαπιού, για να τοποθετηθεί όταν θα είναι έτοιμο στα συρτάρια της ντουλάπας για άρωμα και προστασία. 

Και χαρούπια ένα χαλί, μια σοκολατένια θάλασσα από αναρίθμητα κυματιστά χαρούπια, να μην ξέρεις πού να πρωτοκοιτάξεις και τι να πρωτοθαυμάσεις από όλη αυτή την ομορφιά, την τόσο απλόχερη και ευεργετική.

Μια χαλαρή απογευματινή βόλτα μέσα στο κτήμα με τα σκυλάκια μου συνοδεία, τη φρεσκάδα του δροσερού αέρα και της νοτισμένης γης, μέσα σε πλήρη ευδαιμονία, εκεί που σμίγουν οι εποχές και ψιθυρίζουν αυτή τη μαγευτική μεταβίβαση, την αθόρυβη και ευγενική, που βλέπεις να ξεχειλίζει παντού γύρω σου και μέσα σου, μέσα στην καρδιά σου, και το μόνο που μπορείς να ψελλίσεις είναι ευχαριστώ! 

Μέσα σε λίγη ώρα και χωρίς να το καταλάβω καλά-καλά, το καλαθάκι μου είχε γεμίσει από ένα σωρό καλούδια του φθινοπώρου.

Με τον αχνιστό μου καφέ παραδίπλα, άρχισα πρωί πρωί να καταπιάνομαι με τη φθινοπωρινή καθαριότητα και διακόσμηση του σπιτιού. Καμία καινούργια αγορά για φέτος, μόνο τα υπάρχοντα, και τα όσα μάζεψα χτες από τον κήπο.

Οι αρχοντικές ορτανσίες, πλέον αποξηραμένες, τοποθετούνται μέσα στο πήλινο βάζο ομορφαίνοντας το ανώφλι του τζακιού. Οι ξύλινες κολοκύθες που είχαν αγοραστεί σε προγενέστερη εποχή, βγήκαν από το κουτί με τα εποχιακά και πήραν κι αυτές τη θέση τους δίπλα στο βάζο με τις ορτανσίες. 

Ένα δοχείο που κάποτε φιλοξενούσε τις κουτάλες μου στην κουζίνα, τώρα υποδέχεται μια ανθοσύνθεση με τα μαζεμένα μου από τη χθεσινή συγκομιδή. Και στο τραπέζι του σαλονιού, ο δίσκος με τα κεριά, που αλλάζουν σε κάθε σεζόν ανάλογα με την εποχή, και μέσα σε αυτόν, το φθινοπωρινό χειροποίητο ποτ-πουρί που μάζεψα χθες από τη βόλτα μου με όλα τα πέταλα, τους καρπούς και τα φύλλα με τις χίλιες αποχρώσεις.

Φέτος, παρόλο που η ροδιά μας γέμισε από ρόδια, δεν προλάβαμε να τα χαρούμε. Είχαν όλα τους φαγωθεί από πλάσματα του αγρού. Έτσι, δεν είχε ρόδια η φετινή μου διακόσμηση, παρόλο που θα έδειχναν πολύ όμορφα, γιατί ήταν μικροκαμωμένα σαν χριστουγεννιάτικες μπάλες πάνω στο δεντράκι τους. Ελπίζω του χρόνου να σταθούμε πιο τυχεροί να τα απολαύσουμε.

Αυτά, λοιπόν, προς το παρόν, λίγα πράγματα, λιτά, ίσα για να καταλάβει το σπίτι, αλλά και εμείς, πως κάτι φεύγει, για να έρθει κάτι άλλο. Όσο θα μπαίνουμε όλο και πιο πολύ μέσα στους φθινοπωρινούς μήνες, η φύση θα συνεχίσει να αλλάζει σε πιο δραματικούς τόνους, υφές, και χρώματα. Η χθεσινή βροχή τα ζωντάνεψε όλα με μιας οριοθετώντας και επίσημα την έναρξη. Το χώμα μύρισε βροχή, ομίχλη και φθινόπωρο, και όλα ξεσκονίστηκαν και ποτίστηκαν καλά, έτοιμα για την μεταμόρφωση που ήδη βρίσκεται εδώ. 

Την ίδια ώρα σε κάποιο άλλο σημείο της πόλης ένας κεραυνός αφαιρούσε τη ζωή μιας γυναίκας που έσβησε ξαφνικά από ανακοπή. Την τρόμαξε ο εκκωφαντικός θόρυβος τόσο κοντά της, που η καρδιά της σταμάτησε να χτυπά. Έτσι, στα καλά καθούμενα, εκεί που δεν το βάζει ο νους, ότι το κακό παραμονεύει σε κάθε ευκαιρία, σα το λιοντάρι που βρυχάται έξω από τις πόρτες των ανθρώπων, περιμένοντας την ώρα που θα επιτεθεί. 

Γι' αυτό, φίλοι μου, χαρείτε αυτές τις μικρές ομορφιές της φύσης και δεχτείτε τις σαν μικρά δωράκια από τον Θεό, με αγαλλίαση, με ευγνωμοσύνη, αλλά και εγρήγορση και ενσυναίσθηση, γιατί ποτέ δεν γνωρίζουμε το τι μας ξημερώνει η επόμενη στιγμή.  Πόσο πιο όμορφη γίνεται η ζωή με τις μικρές και καθημερινές στιγμές της όταν αρχίζουμε πραγματικά να κοιτάζουμε, να παρατηρούμε και να εκτιμούμε όλα αυτά τα μικρά θαύματα που συμβαίνουν γύρω μας, φτάνει να τα προσέξουμε, φτάνει να τους δώσουμε την αξία και την αναγνώριση που τους αξίζει.

Καλό φθινόπωρο, αγαπημένοι!

Με αγάπη,

Εύα 💜