φωτογραφίες εβδομάδας και βραδιά Ευρωμπάσκετ

Λίγες φωτογραφίες από τις ημέρες που πέρασαν. Ο καιρός ασταθής με βροχές και ήλιο, αφρικανική σκόνη και άνοδο της θερμοκρασίας. Ο ίδιος αλλόκοτος καιρός επικρατεί και μέσα στο πολιτικό προσκήνιο, εντός και εκτός της χώρας. Η προεκλογική περίοδος έχει άτυπα ξεκινήσει και τα όσα συμβαίνουν δεν ξέρω αν πρέπει να με κάνουν να γελάσω ή να πέσω σε κατάθλιψη. Μία αναταραχή κυριαρχεί σε όλο τον κόσμο, μία ανησυχία γενικότερη ότι κάτι αλλάζει στο παγκόσμιο σκηνικό και ότι, με τους τρελούς ρυθμούς που συντελούνται όλα γύρω μας, δεν ξέρω πού θα καταλήξει ή αν θα είναι καλό τελικά όλο αυτό για τους ανθρώπους ή, δεν ξέρω.

Όμως εμένα, δεν μου αρέσουν οι αλλαγές, αποζητώ την σταθερότητα, την ισορροπία, την ηρεμία. Αγαπώ να παρακολουθώ τα παιχνιδίσματα του ήλιου μέσα από τα σύννεφα, ανάμεσα στις φυλλωσιές, με μουσικό χαλί τα ασταμάτητα τιτιβίσματα των σπουργιτιών να σιγοντάρουν καθημερινά τις ήρεμες στιγμές μου.

  

Αγαπώ να διασχίζω το κέντρο της πόλης μετά από πολύ καιρό, όταν όλα φαντάζουν στα μάτια μου και πάλι σαν καινούργια. Με τη μετατόπισή μου στην επαρχία, αν και δεν έφυγα πολύ μακριά, ωστόσο έχω αρχίσει να βλέπω την πρωτεύουσα μέσα από τα μάτια του ταξιδιώτη, ή, του απλού επισκέπτη, όποτε χρειάζεται να κατεβαίνω προς τα εκεί. Ευτυχώς, αυτό συμβαίνει σπάνια πλέον, και κυρίως για ιατρικά θέματα, τα οποία δεν μπορώ, αναγκαστικά, να αποφύγω.

Εδώ η Βουλή των Ελλήνων σε άσπρο-μαύρο

Και μία πιο κοντινή λήψη με χρώμα.

Τίποτα όμως δεν αναπληρώνει την επιστροφή στο σπίτι. Η άνοιξη οργιάζει μέσα στο κτήμα αυτό τον καιρό. Τα μούρα είναι έτοιμα και η συγκομιδή σημερινή. Εννοείται πως είναι εντελώς βιολογικά, όπως όλα όσα μεγαλώνουν μαζί μας. Ναι, γιατί κι εμείς μεγαλώνουμε μαζί με αυτά. Αποκτούμε ρίζες, φυλλώνουμε, φυλλοροούμε και ξανά ανασταινόμαστε κάθε που ολοκληρώνεται ακόμα ένας κύκλος στη ζωή μας.

Οι τριανταφυλλιές έχουν φτάσει να ανθίζουν σχεδόν όλο το χρόνο. Όχι όλες μαζί, διαδοχικά. Έτσι, δεν μας λείπουν ποτέ, και τα βάζα είναι πάντα γεμάτα από την ομορφιά και το άρωμά τους.

Δυσκολεύτηκα, αλλά κατάφερα να συγκρατήσω την ονομασία τους. Είναι οι οινοθήρες, αυτά τα πλατυπέταλα ποώδη φυτά με τον ροζ ανθό που γεμίζουν τον κόσμο όλο, κάθε που έρχεται η εποχή τους να ανθίσουν. Από δύο γλαστράκια από το φυτώριο ξεκίνησαν όταν τα φέραμε εδώ, και τώρα, δεν ξέρεις πού να πρωτοκοιτάξεις!

Αστικά στιγμιότυπα στον δρόμο προς άλλη μια ιατρική εξέταση. Αναγκαίο, υποθέτω, κακό, που είναι, όμως, για καλό, φαντάζομαι.

Ένα από τα πουλιά της Αττικής Οδού κολλημένο πάνω στο ηχομονωτικό πλεξιγκλάς να ατενίζει αποσβολωμένο και ακίνητο μια τσιμεντένια πόλη που έχει σταματήσει από καιρό να ονειρεύεται.

Κάτι μαγικό συντελείται όταν ο ήλιος λούζει τα πάντα στο κτήμα την πιο όμορφη στιγμή της ημέρας, λίγο προτού οδεύσει προς άλλες πολιτείες.

Ο κρίνος της Παναγίας μόλις άνθισε κι αυτός, το λουλούδι του Ευαγγελισμού. Πριν από λίγο καιρό έμαθα ότι δεν είναι ορθόδοξη αυτή η απεικόνιση, καθότι δεν υπάρχει καμία αναφορά μέσα στο Ευαγγέλιο για κρίνο ή οποιοδήποτε άλλο λουλούδι γενικώς που να προσφέρεται από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στην Παναγία την ώρα του Ευαγγελισμού. Ο κρίνος είναι μια απεικόνιση που προστέθηκε στους αναγεννησιακούς θρησκευτικούς πίνακες από τους καθολικούς πολύ αργότερα. Άσχετο, αλλά είναι ωραίο να μαθαίνουμε πράγματα που δεν γνωρίζαμε και να που τώρα τα μαθαίνουμε. 

Τα κίτρινα τριαντάφυλλα με τις ροζ νευρώσεις στα πέταλα, όλα αυτά που βλέπετε στο βάζο, είναι από έναν βλαστό! Ολόκληρο μπουκέτο από τριαντάφυλλα πάνω σε ένα κλωνάρι. Τα ωραία και θαυμαστά της φύσης!

Στην άκρη της προσοχής μου ακούγεται η τηλεόραση με τον τελικό αγώνα Ολυμπιακού - Ρεάλ Μαδρίτης, που παρακολουθεί ο σύζυγος με προσήλωση. Οι φίλαθλοι σε κατάσταση αλλοφροσύνης αμφότεροι να αδημονούν για το τρόπαιο της νίκης που θα τους στέψει πρωταθλητές Ευρώπης. Όσο γράφω αυτό το post στο ιστολόγιο ακούω τον εκφωνητή να περιγράφει με πάθος τα όσα συμβαίνουν στο ξύλινο παρκέ. Επιφωνήματα αποδοκιμασίας στις κερκίδες όποτε κερδίζουν καλάθι οι αντίπαλοι, ζητωκραυγές και εξαλλοσύνη όταν κερδίζουν οι ημέτεροι. Πρόσωπα γεμάτα αγωνία, κατακόκκινα από την ένταση των στιγμών, χέρια ψηλά στον αέρα και το βλέμμα πάντα καρφωμένο στο ρολόι που θα σημάνει την λήξη του παιχνιδιού. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, ένα παιχνίδι είναι όλα, με νικητές και ηττημένους, με πρωταγωνιστές και θεατές και με το ρολόι του χρόνου αμείλικτο, που δεν γυρίζει ούτε ένα λεπτό προς τα πίσω, μήπως και προλάβουμε να κάνουμε τα πράγματα κάπως αλλιώς.

Όσο εκείνοι παίζουν για το πρωτάθλημα, εγώ σκέφτομαι την εβδομάδα που έρχεται, η οποία θα είναι αφιερωμένη στο σπίτι. Χαλιά που πρέπει να σηκωθούν, παπλώματα να πλυθούν και να αποθηκευτούν, ρούχα χειμωνιάτικα να ανεβούν για να κατεβούν τα καλοκαιρινά, ό,τι είναι απαραίτητο για να ελαφρώσει το σπίτι να ανασάνει, για να υποδεχτεί τις θερμότερες μέρες που έρχονται. Τι έρχονται, ορίστε, έφτασαν κιόλας, που σημαίνει ότι το σπίτι πρέπει να φορέσει κι αυτό τα καλοκαιρινά του.

Ο αγώνας κοντεύει να τελειώσει και οι Έλληνες έχουν βγει μπροστά. Ο εκφωνητής ουρλιάζει εκστατικός πασχίζοντας να περιγράψει τα τεκταινόμενα. Όλο το γήπεδο σείεται στον ίδιο παλμό. Η ατμόσφαιρα κάτι παραπάνω από εκρηκτική, τα ντεσιμπέλ στο τέρμα, μια κόκκινη λαοθάλασσα που πάλλεται πάνω στις κερκίδες αποθεώνοντας την ομάδα του Πειραιά και την Ελλάδα όλη. Τρία λεπτά έχουν απομείνει ακόμα και η διαφορά είναι στο ένα καλάθι. Ο τελικός εξελίσσεται σε θρίλερ για γερά νεύρα. Όλοι κρατούν την αναπνοή τους από την αγωνία. Οι προπονητές φυσούν και ξεφυσούν έτοιμοι να πάθουν εγκεφαλικό.  

Μαζί τους συμπαρασύρομαι κι εγώ. Περιμένω να τελειώσει ο αγώνας μαζί με την ανάρτηση. Θυμάμαι μια άλλη εποχή, το 1987, όταν διάβαζα πυρετωδώς για τις πανελλήνιες. Την επομένη θα έδινα λατινικά και όλη η γειτονιά σειόταν ολόκληρη γιατί εκείνο το βράδυ παιζόταν ένα αντίστοιχο παιχνίδι, με την Ελλάδα να στέφεται τελικά πρωταθλήτρια Ευρώπης στο μπάκετ. Γκάλης, Γιαννάκης και όλη η υπόλοιπη ομάδα έγιναν οι ήρωες όλης εκείνης της χρονιάς, αλλά και μέχρι σήμερα, που μιλάμε για τους Έλληνες θρύλους που νίκησαν τα μεγαθήρια της Ευρώπης εκείνον τον ιστορικό Ιούνιο του 1987, τη χρονιά του Ευρωμπάσκετ, που συνέπεσε με τις πανελλήνιες εξετάσεις μου. Σα να τα έζησα σε μιαν άλλη ζωή, τόσο μακρινά μου φαίνονται όλα εκείνα τώρα. Και τόσο κοντινά.

52 δευτερόλεπτα ακόμα και το σκορ είναι 86-80 υπέρ του Ολυμπιακού. Στην κορυφή του δράματος ο αγώνας διακόπτεται για διαφημίσεις. Ευκαιρία να τελειώσω την ανάρτησή μου κάπου εδώ, μήπως και δω τουλάχιστον το τέλος του αγώνα απρόσκοπτα. Ο σύζυγος λαγοκοιμάται στον καναπέ από την κόπωση της ημέρας εδώ και αρκετή ώρα. Που και που ξεξυπνάει να ρωτήσει πού βρισκόμαστε στο αποτέλεσμα. Καταλαβαίνω πως θα το δω μόνη μου και το υπόλοιπο του αγώνα, και το αποτέλεσμα της λήξης, και την απονομή έτσι όπως δείχνουν τα πράγματα, αφού η διαφορά τώρα έχει αμβλυθεί προς το μέρος μας! :))

Εύχομαι καλή εβδομάδα σε όλους, και με το καλό να πάρουμε τη νίκη!

Με αγάπη,

Εύα 💗

---  Update : Πρωταθλητές Ευρώπης! Ε, ναι!! Ώρα για ύπνο τώρα. Τα λέμε!

10 Μαΐου - Παγκόσμια Ημέρα Λύκου

Για την Παγκόσμια Ημέρα Λύκου στις 10 Μαΐου (ΣΕΛ, Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος) δεν θέλω να πω πολλά, γιατί αν αρχίσω δεν πρόκειται να σταματήσω ποτέ, άσε που θα με πάρουν και τα κλάματα, μη χαλάσω το μακιγιάζ (που δεν φοράω), μη χαλάσω και τη διάθεση, ακόμα δεν μπήκε η εβδομάδα. 

Κρατάω, λοιπόν, επίπεδο, φοράω τη μάσκα "είμαι καλά" και, αντί να τα πω εγώ, θα αφήσω μια συμπολεμίστρια σε αυτή την μάχη με την απίστευτη νόσο, να τα πει για μένα. 

Το κείμενο-κατάθεση με εκφράζει και με εκπροσωπεί μέχρι το τελευταίο κόμμα. Περιγράφει επακριβώς αυτό που ζω και βιώνω μέσα στο πετσί μου σε καθημερινή βάση, νύχτα-μέρα, μπορώ-δεν μπορώ, έχω-δεν έχω υποχρεώσεις/δυνάμεις/αντοχές, επί τρεισήμισι δεκαετίες, και, παρά τις προσωπικές μου δυσοίωνες προβλέψεις, για κάποιον μυστήριο λόγο είμαι ακόμα εδώ να αγωνίζομαι, να αντέχω, να προχωρώ.

Το κείμενο το βρήκα εδώ και η φωτογραφία είναι από εδώ.

Τη δική μου μαρτυρία την έχω ήδη καταθέσει παλαιότερα στο blog μου εδώ. 

Είναι ένα θέμα που κυριαρχεί στη ζωή μου, ίσως ξαναγράψω γι' αυτό κάποια στιγμή, όταν θα καταφέρω - ελπίζω - να αποστασιοποιηθώ τόσο ώστε να μπορέσω να βρω το σθένος να το ξανακάνω.

Με αγάπη,

Εύα 💗

------

Lupus Didn't Walk Gently Into My Life

 

Lupus didn't walk gently into my life.

 

It stormed into my life, rearranging everything.

Not just my health.

 

Everything.

There was another version of me before lupus. A version I desperately want back.

The me who didn't have to calculate energy like currency.

The me who could say yes without hesitation.

The me who could work hard, clean the house, take care of the children, run errands, cook, and make plans all in the same day.

 

Then lupus joined the chat.

A battle that never clocks out.

Since then, every decision has a price tag.

An energy price tag, a "what will it cost me later" price tag, a "can I really afford this" price tag.

 

If I go out to dinner tonight, will I be in bed for two days?

I'm so exhausted - if I push too hard, will I trigger a flare?

If I clean the kitchen, will I have enough strength left to take a shower?

 

I feel like I live in negotiations with my own body.

I seem to be losing most of them lately.

 

Time has changed.

Energy has changed.

Limitations have changed.

Even the way I think has changed.

 

Plans are "maybe" now.

Commitments are "I'll try."

Spontaneity is a painful memory.

 

The hardest part?

There are days that I grieve my old life.

I lost a lot of pieces of my identity.

I lost a lot of my independence.

I lost a lot of my security.

My dreams postponed or quietly buried.

Frustrated.

Angry.

Sad.

Lupus just didn't make me sick.

It reshaped my entire world, including the person I used to be.

 

It changed how long I can stand.

How far I can walk.

How much energy I have.

It dictates most of my days.

I cancel. I apologize.

I feel guilty. I feel misunderstood.

I feel like a burden. 

 

It touches my body, my mind, my relationships, my finances, my future.

And some days, the grief of that is overwhelming.

I feel like the fire I used to have, the independence, the "me" is being held captive under the weight of this disease.

 

Living with lupus means rebuilding my life around limitations I never saw coming.

But, that adjustment happens again whenever my health takes another hit and I lose more abilities.

I have to find courage on days I can barely lift my head.

 

Now, I have to redefine what a good day means. I have to redefine productivity and success for myself.

If lupus has rearranged your life, you're not weak when you grieve it - You are human.

I know we can't stay in that mindset.

Keep fighting. Keep loving. Keep trying.

It's okay to rest. It's okay to grieve sometimes. But, don't quit!

Keep Flying, Lupus Warriors!

~The Lupus Warriors Community~   

diy σημειωματάριο

Ένα μικρό αυτοσχέδιο σημειωματάριο από σελίδες που δεν είχαν χρήση και πλέον ξαναβρίσκουν σκοπό και δεύτερη ζωή. Το εξώφυλλο είναι από μια τυχαία σελίδα περιοδικού, που κάλυψα με αυτοκόλλητη ταινία πακεταρίσματος για περισσότερη αντοχή, διάφανη μπροστά και πίσω, και μαύρη στη ράχη. Τις σελίδες τις έραψα με νήμα πλεξίματος, δεν είναι κολλημένο, έτσι ανοίγουν πάρα πολύ εύκολα και κάθονται επίπεδα χωρίς υποστήριξη.  

Έχει διαστάσεις 15 cm x 11.5 cm στο περίπου, δεν είναι τέλειο, αλλά γι' αυτό μου αρέσει τόσο πιο πολύ περισσότερο, αφού μπορεί και καταπολεμάει τον ψυχαναγκασμό της τελειομανίας με τον πλέον ικανοποιητικό και δημιουργικό τρόπο. 

Η πρώτη σκέψη ήταν να χρησιμοποιηθεί για αντιγραφή εδαφίων από την Αγία Γραφή. Μου αρέσει να εμπιστεύομαι τις πρώτες μου σκέψεις.

Τα τριαντάφυλλα είναι από τον κήπο.

Εύχομαι καλό μήνα σε όλους.

Με αγάπη,

Εύα 💗

View this post on Instagram

A post shared by evapsarrou (@psarroueva)

υποψήφιοι άγιοι

 

Τα καλύτερα αιτήματα προσευχής έρχονται από εκείνους που δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν  παρά μόνο την ψυχή τους.

Βλέπεις καρδιές ερημικές, που όμως μέσα τους ανθίζουν τριαντάφυλλα.

Παιδιά νέα, αγόρια και κορίτσια, να ψάχνουν τον παπά να του μιλήσουν, να βρουν την αλήθεια που αναζητά η ψυχή τους.

Υπάρχουν και αυτοί οι νέοι.

Αυτά είναι θαύματα.

Να σε σταματάει ένα νέο παιδί και να σου λέει:

«Θέλω να μιλήσουμε, πάτερ, κάτι βαραίνει τη συνείδησή μου και θέλω να στο πω».

Ναι, αυτό το παιδί!

Της καφετέριας, με το σκουλαρίκι στο αυτί ή στο φρύδι.

Με το τατού μιας ξεχασμένης αγάπης και τα ακουστικά με τους Iron Maiden στη διαπασών.

Μιλάς με μια παρέα νέων σε καφετέρια και νιώθεις το τραπέζι με τους φραπέδες να γίνεται ένα μικρό εκκλησάκι παρουσίας Χριστού, γιατί μην ξεχνάμε:

«ὅπου εἰσί δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Ματθ. 18,20).

Και να μπαίνεις μέσα στην εκκλησία και να μην προλαβαίνεις να βγάλεις τις μαχαιριές ειδικά από ανθρώπους που είναι «κοντά στον παπά» και «την εκκλησία».

Και να κάνεις θεολογική συζήτηση με τον ροκά νέο που δεν το φανταζόσουν ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα.

Και όμως, μέσα σε αυτόν τον βούρκο, μιλάει εσωτερικά το βάπτισμα.

Μια προσευχή ίσως μιας γιαγιάς, μιας μάνας γονατισμένης στα εικονίσματα να παρακαλάει  όχι για νύφες, γαμπρούς, δουλειές και φράγκα,

αλλά για μετάνοια και Βασιλεία των ουρανών.

Υποψήφιος άγιος σε αναζήτηση πνευματικής στέγης.

Αυτά είναι θαύματα.

Αυτό το καντήλι μέσα στην καρδιά που δεν έχει σβήσει ακόμα και το ανανεώνει κάποια προσευχή.

Και τότε αρχίζει να φωτίζει την καρδιά του ανθρώπου, έτσι για να μυρίζει αλήθεια ο κόσμος.

Και αρχίζει αυτό το «κακό παιδί» για τον κόσμο να βλέπει τον ξεχασμένο θησαυρό μέσα του

και να πηγαίνει στον εξομολόγο να τον γυαλίσει και να λάμψει πάλι.

Αυτές είναι μετάνοιες!

Από εκείνους που ο κόσμος τους είχε ήδη ξεγράψει,

αλλά για τον Θεό είναι από τους πιο ανδρειωμένους.

Σε κάνει να βλέπεις την παρουσία του Θεού ως «φωνή αύρας λεπτής» σε ψυχές διψασμένες.

Και από την άλλη να βλέπεις την κυρία με το ταγέρ και την φανουρόπιτα ανά χείρας σε κάθε παράκληση να ζητάει από τον Χριστό λαγούς με πετραχήλια, έτσι για να μυρίσει εγωισμό ο κόσμος.

Και μόλις δει το παιδί με το σκουλαρίκι θα πει: «Το παλιόπαιδο, ε, τι περιμένεις από τον γιο της τάδε».

Και όποτε σε βλέπει θα σου λέει με το χαμόγελο της πωλήτριας: «Την ευχή σας, πάτερ».

Και 30 χρόνια στην εκκλησία δεν κατάλαβε τίποτα.

Νιώθει ότι με κάποιες δωρεές και μερικά στολίσματα Επιταφίου έχει VIP θέση στον παράδεισο.

Καημένε άνθρωπε…

Τελικά, ο Θεός υπάρχει εκεί που δεν φαίνεται.

Κρύβεται και λάμπει μέσα στη μουγκαμάρα της σιωπής.

Κάτι σαν τον ήλιο.

Ο ήλιος όταν ανατέλλει δεν κάνει φασαρία, δεν μιλάει όπως το κύμα ή ο αέρας.

Απλά παρουσιάζεται με τη λάμψη και την θερμότητά του.

Αυτή η παντοδύναμη παρουσία του αρκεί.

Έτσι ενεργεί ο Χριστός.

Έρχεται όταν τον καλούν όσοι έχουν διψάσει αληθινά.

Ενώ όταν τον προκαλούν οι εγωιστές και οι φαρισαίοι, απομακρύνεται,

γιατί ο χώρος είναι κλειστός γι' Αυτόν.

Μην ξεχνάμε, αγαπητοί μου, ότι τον Παράδεισο τον άνοιξε ένας ληστής με ένα Μνήσθητι.

Μια διψασμένη κραυγή άνοιξε τις πύλες του Παραδείσου.

🌻

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού

******

------  κείμενο και φωτογραφία από εδώ.

μαργαρίτες του Απρίλη

Δεν ξέρω για σας, αλλά η καρδιά μου χαμογελάει κάθε φορά που τις αντικρίζω, ένα κυματιστό χαλί υφασμένο με φως, χρώμα και ομορφιά. Αν η άνοιξη ήταν λουλούδι, για μένα αυτό θα ήταν το δίχως άλλο οι μαργαρίτες του Απρίλη.

Με αγάπη,

Εύα 💗