Υπάρχει μια γλυκιά σιωπή αυτές τις μέρες του Αυγούστου.
Η κτίση ολόκληρη κρατά την ανάσα της, καθώς η Μάνα του Φωτός ετοιμάζεται για το μεγάλο Της ταξίδι στους ουρανούς.
Σε κάθε αναμμένο κερί, ακουμπάμε έναν πόνο και μια προσευχή.
Καλό και ευλογημένο Δεκαπενταύγουστο,
κάτω από τη μητρική Της σκέπη!
---- αλλιεύθηκε από εδώ.
******
Οι άγιοι λένε πως την εορτή μας πρέπει να την τιμούμε περισσότερο από τα γενέθλιά μας, γιατί τότε λαμβάνουμε το μυστήριο του βαπτίσματος, το χρίσμα του Αγίου Πνεύματος και το όνομά μας, από το όνομα του αγίου που θα είναι ο προστάτης μας για το υπόλοιπο της ζωής μας.
Φαντάζομαι πως για μένα είναι η Παναγία. Όμως, παρόλο που, λόγω εορτής μου (Ευαγγελία) είναι η προστάτιδά μου (Ευαγγελισμός της Θεοτόκου), ποτέ δεν είχα την ίδια σύνδεση μαζί Της, όπως με αυτήν που έχω με τον Χριστό. Σε κάθε αχ της ζωής μου, τον Χριστό βάζω μπροστά χωρίς να το σκεφτώ καν, με τον πιο φυσικό και αβίαστο τρόπο.
Με την Παναγία αυτό, δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν συμβαίνει. Δεν μου βγαίνει φυσικά, χρειάζεται να μπω σε μια διαδικασία, σε μια προετοιμασία. Και η προσευχή μου είναι σε ένα πιο επίσημο, πιο σεβάσμιο πλαίσιο, μιλάω προς την Κυρία Θεοτόκο, όχι τη Μητέρα μου ή την προστάτιδά μου.
Είναι αλλιώς, πιο τυπικό, δεν αισθάνομαι εντάξει με όλο αυτό και θα ήθελα αυτό να μπορούσε να αλλάξει. Πώς μπορώ να το κάνω να αλλάξει; Δεν έχω ιδέα... Καμιά βοήθεια κανείς;
Ξέρω, πάντως, πως χρειάζομαι την εξοικείωση, γιατί χωρίς αυτή την οικειότητα, δεν μπορώ να είμαι άμεση και ανοιχτή, δεν μπορώ να είμαι ο εαυτός μου, όπως είμαι όταν μιλάω με τον Κύριο. Και πρέπει να είμαστε ο εαυτός μας όταν ερχόμαστε σε κοινωνία με τα θεία, σε αυτή την εσώτερη κατάσταση, την κατάσταση της προσευχής.
Δεν ξέρω... Ίσως πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο. Να συστηθώ ξανά από την αρχή. Να μείνω ανοιχτή στο ξεκίνημα μιας πιο άμεσης σχέσης μαζί Της, όχι τύποις, αλλά ουσίας, όπως θα πρέπει να είναι. Όπως Της αξίζει να είναι.
Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, κατά την ημέρα του Ευαγγελισμού επήλθε δια Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου το πρώτο-πρώτο σκίρτημα της Ενανθρώπισης του Ιησού Χριστού σ' αυτό τον κόσμο, και γι' αυτό η σχέση μου με τον Χριστό να είναι τόσο δυνατή και άμεση: Απλά για να μου αποκαλύψει το ποιος τελικά είναι ο πραγματικός προστάτης μου! Όχι Εκείνη, αλλά Εκείνος, που, μέσω Εκείνης, ήρθε στη ζωή (μου), και στη ζωή όλων μας, για να τα αλλάξει όλα! Κάτι που έχει κάνει ήδη.. Ναι, τώρα μπορεί να εξηγηθεί!... Ευγνωμοσύνη μόνο!...
Συν το ότι Ευαγγελία σημαίνει χαρμόσυνο μήνυμα, που είναι το Ευαγγέλιο, που είναι ο Λόγος του Θεού, που είναι ο Ιησούς Χριστός. Όχι η Παναγία, που είναι Μαρία ή Δέσποινα ή Παναγιώτα ή Μαριάμ, τα ονόματα δηλαδή που εορτάζουν σήμερα. Το όνομά μου, οπότε, παραπέμπει, μέσω της Παναγίας, στον Χριστό και το χαρμόσυμο μήνυμα που φέρει, αυτό της σωτηρίας του ανθρώπου, της ελπίδας, της αλήθειας, της αιώνιας ζωής, μία μεγάλη Θεομητορική εορτή με κέντρο της, ωστόσο, τον Κύριο, αφού όλο Της το έργο και η ζωή και οι αποφάσεις της, τα πάντα, προς τον Κύριο δείχνουν, διακριτικά και ρωμαλαία και με μια σταθερότητα απαράμιλλης αρετής και αγιότητας και μεγαλοσύνης, και δεν θα μπορούσα να είμαι περισσότερο ευγνώμων και η ταπείνωσή μου πιο μεγάλη.
Αποκαλύψεις που δεν σταματούν ποτέ, αυτό είναι το θαύμα της πίστης! Και ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσω πλέον να χρησιμοποιώ υποκοριστικά το όνομά μου. Ναι, αυτό σκοπεύω να κάνω. Το όνομά μου το θέλω ακέραιο, όπως μου το έδωσε ο ιερέας που με βάπτισε και με έχρισε. Ευαγγελία, λοιπόν, από εδώ και στο εξής, ξεκινώντας από σήμερα, από αυτή την ανάρτηση! Τι όμορφα και ωραία που τακτοποιούνται όλα τώρα, που μπαίνουν επιτέλους σε σειρά!
Η φωτό παραπάνω είναι από ένα ταξίδι μου που είχα κάνει στη Σαντορίνη πριν από μερικά χρόνια. Εύχομαι Καλό Δεκαπενταύγουστο, φίλοι μου, ό,που κι αν βρίσκεστε, και καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!
Με αγάπη,
Ευαγγελία! 💗
