🌿Έρχεται ο Αύγουστος...*
Μπαίνουμε σιγά σιγά στον μήνα
τής Παναγίας.🌹
Και η ψυχή, σαν το χωράφι που ξεράθηκε από τον ήλιο, διψάει για δροσιά. Μα όχι τη δροσιά του νερού αλλά τη δροσιά της χάρης….
Της Παναγίας μας!
Ο Αύγουστος δεν είναι απλώς ένας μήνας στο ημερολόγιο. Είναι μια κλήση. Ένα κάλεσμα Της Θεοτόκου προς κάθε κουρασμένο, φορτωμένο, προβληματισμένο άνθρωπο. «Ελάτε», μοιάζει να λέει, «πριν φύγω, πριν υψωθώ στους ουρανούς, αφήστε με να σας πάρω στην αγκαλιά μου».
Μα πώς να βαδίσουμε τον μήνα αυτόν; Πώς να τον ζήσουμε όχι επιφανειακά, μα βιωματικά, ώστε η ψυχή μας να νιώσει το μυστήριο της Κοιμήσεώς Της;
Πρώτα απ’ όλα, χρειάζεται σιωπή. Ο Αύγουστος έχει τη δική του μουσική, τον ήχο του ανέμου, το τρίξιμο των τζιτζικιών, τη βουή της θάλασσας. Μα εμείς καλούμαστε να προσθέσουμε μιαν άλλη σιωπή! Εκείνη της καρδιάς που σταματά να γκρινιάζει, να αγχώνεται, να τρέχει. Σιωπή που ακούει. Γιατί η Παναγία μίλησε λίγο στη Γραφή, μα όσα είπε ήταν πυρά. Το «γένοιτό μοι» και το «ποιήσατε ότι αν λέγη». Μια ψυχή που φλυαρεί, δεν μπορεί να ακούσει τον ψίθυρό Της.
Δεύτερον, νηστεία. Οχι μόνο σώματος, μα και βλέμματος και λόγου. Όπως νηστεύουμε από τροφές, ας νηστέψουμε από κριτική, από κατάκριση, από το κουτσομπολιό. Η Παναγία υπήρξε το «δοχείον της χαράς», χαρά δεν χωράει σε καρδιά γεμάτη πίκρα. Ας αδειάσουμε τα σκουπίδια της ψυχής μας, για να γεμίσει με ευωδία προσευχής.
Και τρίτον. Η εξομολόγηση. Όχι σαν τυπικό καθήκον, μα σαν πλύσιμο. Η μητέρα Του Χριστού πλησίασε τον Υιό της με άχραντη καρδιά. Εμείς, με πόσα τραύματα και σκόνες πορευόμαστε; Αυτός ο μήνας είναι ευκαιρία να αφήσουμε πίσω ό,τι μας βαραίνει. Να πούμε «συγχώρα με» και να πούμε «συγχωρώ». Γιατί η Παναγία είναι μητέρα, κι η μάνα πάντα αγκαλιάζει το παιδί που επιστρέφει.
Στα μέσα του μήνα, η Εκκλησία θα μας καλέσει σε ολονύχτιες αγρυπνίες. Δεν είναι τυχαίο. Η ψυχή που αγρυπνά, βλέπει. Βλέπει ότι η Θεοτόκος δεν πεθαίνει αλλά μεταβαίνει. Περνά από τον θάνατο στη ζωή. Και το δικό μας τέλος παύει να είναι τρόμος, όταν το βλέπουμε μέσα από τα δικά Της μάτια. Αυτός είναι ο βαθύτερος σκοπός του μήνα! Το να μάθουμε να πεθαίνουμε καθημερινά για τον εαυτό μας, για να ζήσουμε για τον άλλο, για Τον Θεό.
Κι όταν έρθει η 15η Αυγούστου, ας μη βρεθούμε άδειοι. Ας έχουμε μέσα μας κάτι για να προσφέρουμε. Μια συγχώρεση που δώσαμε, μια προσευχή που είπαμε με πόνο, μια στιγμή σιωπής που κράτησε περισσότερο από βιασύνη. Η Παναγία δεν ζητά λαμπρά λόγια, ζητά καρδιές που έμαθαν να λένε «ναι», όπως εκείνη είπε το δικό της ναι στον Αρχάγγελο.
Αδελφοί μου.
Έρχεται ο Αύγουστος.
Όχι για να περάσει, μα για να μας αλλάξει. Αρκεί να το θελήσουμε. Να κάνουμε την ψυχή μας σπιτάκι καθαρό, φωτεινό, ανοιχτό. Για να δεχθεί το πέρασμά Της. Και τότε, το «καλό καλοκαίρι» γίνεται «καλή συνάντηση» με τη Μητέρα του Φωτός, που πάντα, στο τέλος του ταξιδιού, μας περιμένει με ανοιχτές αγκάλες.
Έρχεται ο Αύγουστος.
Που έναν ολόκληρο χρόνο καρτερούσαμε!
Έρχεται ο Αύγουστος.
Ο μήνας που είναι αφιερωμένος στη Μητέρα μας.
Έρχεται ο Αύγουστος.
Όλοι να γονατίσουμε μπροστά σε ένα εικόνισμά Της.
Έρχεται ο Αύγουστος.
Που τα δάκρυα μας στην ποδιά Της θα εναποθέσουμε.
Έρχεται ο Αυγουστος…
Ⲡⲁⲧⲏⲣ ⲀⲐⲁⲛⲁⲥⲓⲟⲥ
******
----- η φωτό είναι τραβηγμένη στο Τωλό.
