20.6.18

"...και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα"


Είμαστε στο πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής που φέρει τον τίτλο "Γένεση", στο σημείο που ο Θεός έχει πλάσει τον Αδάμ, του έχει χαρίσει έναν παραδεισένιο κόσμο γεμάτο ομορφιά και αρμονία με πουλάκια που κελαηδούν και κελαριστά νερά, καθώς κι έναν κήπο στα ανατολικά της Εδέμ που τον πρόσεξε ιδιαίτερα, για να στεγάσει το αγαπημένο του δημιούργημα, τον Αδάμ, να τον χαρεί και να τον φροντίζει. Κι εκεί που θαρρείς πως όλα είναι ειδυλλιακά και ωραία, ο Θεός λέει το εξής: "Δεν είναι καλό ο άνθρωπος να είναι μόνος του. Θα κάνω σ' αυτόν έναν σύντροφο όμοιο μ' αυτόν." (Γέν. 2:18) Και έπλασε τη γυναίκα.

Ας μοιραστώ όμως μαζί σας αυτά που παρατηρώ στο κείμενο. Τον Αδάμ τον έφτιαξε από πηλό που κατασκεύασε ο ίδιος ο Θεός. Ο Θεός έφτυσε στο χώμα, έφτιαξε τον πηλό, έπλασε τον Αδάμ καθ' εικόνα και ομοίωση (τι σημαίνει αυτό; Ότι εμφανισιακά και ως στοιχεία που μας ορίζουν είμαστε το ίδιο με τον δημιουργό μας!) και μετά εμφύσησε πνοή μέσα στα ρουθούνια του Αδάμ και του έδωσε ζωή. Παρατήρηση εδώ, ότι πνοή από την πνοή του Θεού δεν διαπερνούσε κανένα άλλο ζωντανό είδος πάνω στον πλανήτη, αφού για τα υπόλοιπα είδη είχε δώσει απλά προφορική εντολή. "Να γίνει αυτό" και γινόταν.

Με τη δημιουργία της Εύας, η διαδικασία διαφέρει. Ενώ θα περίμενε κανείς να κάνει το ίδιο και για την κατασκευή της γυναίκας, αντί αυτού βύθισε τον Αδάμ σε βαθύ ύπνο, πήρε ένα από τα πλευρά του και από αυτό το πλευρό κατασκεύασε την πρώτη γυναίκα και την έφερε στον Αδάμ. Εδώ είναι που λέει το κείμενο: "Γι' αυτό ο άνθρωπος θα αφήσει τον πατέρα του και τη μητέρα του, και θα προσκολληθεί στη γυναίκα του. Και θα είναι οι δύο σε μία σάρκα." (Γέν. 2:24)

Βλέπουμε λοιπόν ότι, όχι μόνο διέφερε η δημιουργία του ανθρώπου από αυτή των λοιπών ζωντανών οργανισμών, διαφέρει και ο τρόπος δημιουργίας του άνδρα από τη γυναίκα. Γιατί, το εύλογο θα ήταν να επαναλάβει ό,τι είχε κάνει με τον Αδάμ άλλη μία φορά, αφού ήταν και δοκιμασμένη η συνταγή, και να έχει ξεμπερδέψει. Αντ' αυτού όμως, ξεκινάει μια ολοκαίνουργια διαδικασία, χρονοβόρα, λεπτεπίλεπτη και με ρίσκο να χαλάσει το πρώτο μοντέλο που είχε κατασκευάσει, γιατί του αφαιρεί το ένα πλευρό! Το είχε ανάγκη; Όχι, βέβαια! Τότε γιατί το έκανε με αυτό τον τρόπο;

Ας το δούμε με σημερινά δεδομένα. Κατ' αρχάς το σημείο που λέει "βύθισε τον Αδάμ σε βαθύ ύπνο" εύκολα παραπέμπει σε αναισθησία. Βασικά, αυτό που λέει το κείμενο είναι ότι ο Θεός έκανε στην ουσία μία χειρουργική επέμβαση! Προκάλεσε αναισθησία και αφαίρεσε ένα πλευρό, ένα οστό δηλαδή, από τον σκελετό του Αδάμ.

Επίσης, ένα άλλο ερώτημα: Γιατί το πλευρό; Γιατί να μην πάρει ένα μέρος του εγκεφάλου ή της καρδιάς, που έχουν και μεγαλύτερο συμβολικό χαρακτήρα, παρά διαλέγει ένα εντελώς αδιάφορο και ασήμαντο μέρος του ανθρώπινου σώματος, όπως ένα απλό, ταπεινό παΐδι; Η σύγχρονη βιοϊατρική δίνει μια απάντηση ως προς αυτό. Μελέτες χρόνων έχουν φτάσει στο συμπέρασμα ότι από τα 206 οστά του ανθρώπινου οργανισμού, μόνο ένα μπορεί να παράξει τα απαραίτητα βλαστοκύτταρα που χρειάζονται ώστε να επανέλθει στην αρχική του κατάσταση σε περίπτωση αλλοίωσης για οποιονδήποτε λόγο, από ατύχημα π.χ.. Μαντέψτε ποιο είναι αυτό. Καλά το μαντέψατε: το πλευρικό οστό!!!

Αν λοιπόν όλα αυτά για το οποία μιλάμε είναι κύημα της φαντασίας του Μωυσή (αυτός είναι ο συγγραφέας της Γένεσης), πώς γίνεται να ξέρει πράγματα όπως η αναισθησία, η χειρουργική επέμβαση, η δυνατότητα ανάπλασης του μοναδικού από τα οστά του ανθρώπινου οργανισμού και να διαλέγει αυτό!, πράγματα που στην εποχή του δεν υπήρχαν ούτε καν σαν ιδέα; Είναι πολλά για να είναι συμπτώσεις, πόσο μάλλον όταν αφορά ένα κείμενο που γράφτηκε το 1513 προ Χριστού.

Ας πάμε όμως και ένα βήμα πιο κάτω. Ποια ανθρώπινη σχέση σε επίπεδο σύνδεσης, δεσμού δηλαδή, είναι ισχυρότερη όλων; Η σχέση μητέρας και παιδιού. Η σύγχρονη επιστήμη αποδίδει αυτή την ανεξήγητη δύναμη στο γεγονός ότι ο ένας οργανισμός δημιουργήθηκε μέσω του άλλου. Τα δύο σώματα δηλαδή, της μητέρας με το παιδί της, δεν μοιράζονται μόνο αφηρημένη αγάπη που ενώνει, αλλά και κυριολεκτική, οργανική ένωση, αφού ο ένας είναι μέρος του άλλου.

Με το να δημιουργήσει λοιπόν ο Θεός ένα σώμα μέσα από το άλλο, τι επιτυγχάνει; Αυτή τη σύνδεση! "Και οι δύο έσονται εις σάρκα μία"!!! Κυριολεκτικά!!

Ο συνδετικός κρίκος, βέβαια, για να γίνει αυτό, είναι ο Θεός. Ο Θεός είναι αυτός που ενώνει τον άνδρα με τη γυναίκα, ώστε να γίνουν σάρκα μία. Και πώς γίνεται αυτό; Μέσα από το μυστήριο του γάμου, του ευλογημένου από τον Θεό. Αν προσέξει κανείς την περιγραφή της δημιουργίας του κόσμου, κάθε φορά που ο Θεός ολοκληρώνει μια δημιουργία, το ιερό κείμενο λέει ότι τα ευλογεί. "Και δημιούργησε ο Θεός τα μεγάλα κήτη, και κάθε έμψυχο που κινείται, τα οποία γέννησαν με αφθονία τα νερά σύμφωνα με το είδος τους, και κάθε πουλί φτερωτό σύμφωνα με το είδος του. Και ο Θεός είδε ότι ήταν καλό. Και ο Θεός τα ευλόγησε λέγοντας: Αυξάνεστε και πληθύνεστε, και γεμίστε τα νερά μέσα στις θάλασσες. και τα πουλιά ας πληθύνονται επάνω στη γη." (Γέν. 1: 21-22)

Αυτό στον Αδάμ όμως, το έκανε αφού δημιούργησε και την Εύα και την έδωσε για γυναίκα του. "Αρσενικό και θηλυκό τους δημιούργησε και τους ευλόγησε ο Θεός. και είπε σ' αυτούς ο Θεός. Αυξάνεστε και πληθύνεστε και γεμίστε τη γη και κυριεύστε την, και εξουσιάζετε επάνω στα ψάρια της θάλασσας και επάνω στα πουλιά του ουρανού και επάνω σε κάθε ζώο που κινείται επάνω στη γη." (Γέν. 1: 27-28)

Ευλογεί και τους δύο μαζί σαν ζευγάρι και δίνει και στους δύο το δικαίωμα να εξουσιάζουν από κοινού το περιβάλλον που δημιούργησε για αυτούς. Αν αυτό δεν είναι ο απόλυτος ορισμός της ισότητας, τότε ποιο είναι; Αυτό το αναφέρω γιατί υπάρχει και αυτή η άποψη σήμερα, ότι ο Θεός θέλει την γυναίκα υπό και ότι θα πρέπει να φοβάται τον άντρα (της) και να υποτάσσεται σε αυτόν. Ισχύουν και αυτά, όχι όμως ακριβώς έτσι. Θα τα αναλύσουμε όταν θα φτάσουμε κι εκεί. Προς το παρόν όμως, μπορούμε να πούμε ότι, βάση του κειμένου που εξετάζουμε τώρα, βλέπουμε έναν Θεό δίκαιο, που αγαπάει εξ' ίσου (αν όχι περισσότερο) τη γυναίκα, όπως βεβαίως και τον άνδρα. Μια απόλυτη ισορροπία επικρατεί στην πλάση που ο Θεός δημιούργησε. Τα πάντα λειτουργούν με δικαιοσύνη και αλληλοσεβασμό και όλα μαζί δοξολογούν τον Θεό και δημιουργό τους.

Όλα αυτά θα αλλάξουν με την πτώση του ανθρώπου και την πρώτη εμφάνιση του πειρασμού, δηλαδή της αμαρτίας. Αυτά όμως θα τα δούμε στη συνέχεια.

***

Δεν ξέρω αν σας αρέσει ο τρόπος που προσεγγίζω το ιερό κείμενο, αν μπορείτε να με ακολουθήσετε στο ξεδίπλωμα της σκέψης μου. Ο σκοπός μου είναι να μοιραστώ μαζί σας πράγματα που μαθαίνω και εγώ όσο προχωράω στη μελέτη μου της Αγίας Γραφής. Βήμα βήμα τη φορά, κομμάτι κομμάτι. Σίγουρα δεν είμαι ειδικός. Αυτό που κάνω είναι να προσεγγίζω το κείμενο με απόλυτο σεβασμό και αγάπη, να διαβάζω προσεχτικά, να προσπαθώ να φωτίσω τις λέξεις, να κρατάω σημειώσεις από αυτά που παρατηρώ, να κάνω έρευνα ό,που χρειάζεται και όλη αυτή τη δουλειά να την καταθέτω εδώ.

Αλλά και για τον τρόπο που διαβάζω την Αγία Γραφή θα μιλήσω κάποια στιγμή εκτενέστερα, για να δώσω ιδέες και έμπνευση σε όποιον πιστεύει ότι αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί. Για μένα, δε νομίζω ότι υπάρχει κάτι σημαντικότερο από αυτό. Από τότε που ξεκίνησα αυτό το οδοιπορικό, όλες οι υπόλοιπες ενασχολήσεις με τα κοσμικά και τα εφήμερα, έχασαν τη λάμψη τους. Ακόμα και η θεματολογία του ιστολογίου μου, μου φάνηκε τόσο αδιάφορη που με έκανε να αναρωτιέμαι γιατί χάλασα τόσο χρόνο πάνω σε τόσο ασήμαντα πράγματα. Σκεφτόμουν μάλιστα σοβαρά να το καταργήσω τελείως και να ξεκινήσω από την αρχή. Βλέπετε στο μυαλό μου είχε ήδη αρχίσει να γεννιέται αυτό το κομμάτι, αυτή η στροφή στην ενασχόληση με τα θεολογικά, συγκεκριμένα, με τα Βιβλικά.

Μετά, όμως, σκέφτηκα πως όλα αυτά τα ασήμαντα είναι που με έφεραν εδώ, σε αυτό το σημείο, κι αυτό τα κάνει εξίσου σημαντικά. Έπαιξαν τον ρόλο τους, είχαν κάποιον έργο να επιτελέσουν, κάποιον σκοπό, όπως όλα εξάλλου, και ο σκοπός τους πλέον ολοκληρώθηκε: Είμαι εδώ!

Το ξέρω ότι η θεματική ξενίζει, σίγουρα έχουν φύγει πολλοί αναγνώστες, όμως δε στενοχωριέμαι. Εγώ γράφω γι' αυτούς που έχουν μείνει. Και για μένα, βέβαια, αφού και εγώ μαθαίνω μέσα από αυτή τη διαδικασία. Και, φυσικά, γι' αυτούς που θα 'ρθουν. Έτσι, αποφάσισα να συνεχίσω στο υπάρχον blog με λίγες αλλαγές που θεώρησα απαραίτητες, ώστε να φαίνεται και ολόκληρη η διαδρομή μου, από εκεί που ήμουν ως εκεί που θέλω να καταλήξω.

Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας.

Με αγάπη,

Εύα 💗

17.6.18

Αισθητική παρέμβαση στη Βίβλο μου

Θέλω χρώμα στα βιβλία μου, στις σελίδες, να εκπέμπουν ζωντάνια, χαρά και ομορφιά. Τα θέλω χαρούμενα για να μου φτιάχνουν τη διάθεση και να με εμπνέουν θετικά. Το ίδιο ισχύει και για τα βιβλία πίστης. Μόνο που η καινούργια μου Αγία Γραφή Μελέτης (μπορείτε να τη δείτε εδώ) βγαίνει μόνο με μαύρο εξώφυλλο και αυτό ήταν κάτι που με 'χαλούσε', με ξένιζε.

Τι έκανα λοιπόν; Πήρα τα ανεξίτηλα μαρκαδοράκια μου, διάλεξα από αυτά το χρώμα που θεώρησα πιο ταιριαστό στα γούστα μου και την περίσταση, το πέρασα δύο φορές κι όταν στέγνωσε, ιχνηλάτησα τον σταυρό με λίγο ροζ. Τέλος, το πέρασα όλο ένα χέρι αραιωμένη ατλακόλ. Άφησα να στεγνώσει και: ιδού! Μία Αγία Γραφή στο χρώμα του ουρανού!

Επίσης, πρόσθεσα ετικετούλες (tabs) για να οροθετούν το ξεκίνημα του κάθε βιβλίου για ευκολότερη πρόσβαση, τις οποίες βρήκα εδώ.

Το αποτέλεσμα με ενθουσίασε. Έφυγαν τα χρυσαφιά στοιχεία πάνω στο μαύρο φόντο και μαζί τους έφυγε και η κατάθλιψη. Τώρα συμφωνεί απόλυτα με τη 'γαλάζια' περίοδο που διανύω στη ζωή μου και που έχει ταυτιστεί με την εκ νέου σύνδεσή μου με τη χριστιανική μου ταυτότητα. Δεν ξέρω γιατί στα ορθόδοξα βιβλία των ελληνικών εκδόσεων επιλέγουν πάντα τόσο αυστηρή αισθητική, σχεδόν καταθλιπτική. Ο Λόγος του Θεού δεν έχει σκοπό να μας μιζεριάζει, ίσια ίσα! Είναι Λόγος ελπίδας, δύναμης, αισιοδοξίας και χαράς. Γιατί λοιπόν και το περίβλημα να μην ακολουθεί τη διάθεση του περιεχομένου;

Μετά από τις πρώτες χρήσεις με το νέο χρώμα στο εξώφυλλο, είδα ότι χρειαζόταν να είμαι ιδιαίτερα προσεχτική στο πού θα ακουμπήσω την Αγία Γραφή, να μη την ταλαιπωρήσω ιδιαίτερα, γιατί το χρώμα ήταν ευαίσθητο και υπήρχε κίνδυνος να χαραχτεί ή να ξεφλουδίσει. Αυτό βέβαια δεν μου άρεσε καθόλου, έτσι προχώρησα σε μια τελευταία παρέμβαση. Την έντυσα με διάφανο αυτοκόλλητο, όπως ντύνουν τα σχολικά βιβλία. Αυτό ήταν! Η Αγία Γραφή μου τώρα είναι όπως ακριβώς τη θέλω, και όμορφη (κατά τα γούστα μου πάντα) και σε σύμπλευση με την προσωπικότητά μου και ανθεκτική στη χρήση!

Το χαρούμενο ασημογαλάζιο χρώμα της που μου κάνει αμέσως συνειρμό με τον ουράνιο Πατέρα μας, με προσκαλεί να την κρατήσω στα χέρια μου, να την ανοίξω, να τη διαβάσω. Τώρα ανυπομονώ ακόμη περισσότερο να βρίσκω τον χρόνο να μπορώ να βυθίζομαι στις σελίδες της, να εντρυφώ στον Λόγο του Θεού. Αυτό εξάλλου δεν είναι και το ζητούμενο; Ο σκοπός λοιπόν επετεύχθη!

Μη φοβάστε να τολμήσετε να παρέμβετε σε πράγματα που πιστεύετε ότι σας απομακρύνουν από τη σύνδεση που χρειάζεστε για να έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Για μένα είναι σημαντικό αυτή η σύνδεση να γίνεται και σε αισθητικό επίπεδο. Γι' αυτό και οι παρεμβάσεις μου τόσο στο περίβλημα όσο και μέσα στις σελίδες είναι συνεχείς. Δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσω ένα μαύρο κι άραχνο εξώφυλλο να μπει ανάμεσα σε μένα και τη μελέτη μου της Αγίας Γραφής. Σε προέκταση, ανάμεσα σε μένα και τη σχέση μου με τον Θεό.

Με αγάπη,

Εύα 💗








12.6.18

Η Μακεδονία 'έπεσε'


Περιμένω να δω πόσο ελαστικός θα γίνει ακόμα ο όρος, όχι Μακεδονία, αλλά προδοσία. Ή μάλλον: εθνική προδοσία για να είμαι πιο ακριβής. Η ανιστορικότητα του Έλληνα (του Έλληνα αριστερού μάλλον πρέπει να πω για να είμαι και πιο σωστή, οι υπόλοιποι τι φταίμε. Και ίσως το Έλληνας θα πρέπει να το διαγράψω κι αυτό για να είμαστε και απολύτως συγχρονισμένοι με τα τεκμήρια που αφήνουν στο διάβα τους).

Η ανιστορικότητα, λοιπόν, και η αδιαφορία των αριστερών που μας κυβερνούν και των αριστερών που τους υποστηρίζουν (τώρα νομίζω ότι το είπα ορθά) δεν έχει όριο. "Και τι έγινε; Ένα όνομα είναι. Ας το δώσουμε. Ας δώσουμε και τον Μέγα Αλέξανδρο, πάρτε τον. Τι άλλο θέλετε; Τη γλώσσα; Πάρτε την κι αυτή. Τι δημοκράτες είμαστε; Τι προοδευτικοί. Πάρτε τα. Εξάλλου, εμείς τι να τα κάνουμε; Σάμπως και γνωρίζουμε την αξία τους; Εσείς που τη γνωρίζετε, πάρτε τα. Εμείς είμαστε οικουμενικοί."

Εδώ κολλάει το προδότες. Λες και είναι δικό σας το όνομα, για να το δώσετε. Ή οτιδήποτε άλλο σε αυτό τον τόπο, για να τα κάνετε ό,τι θέλετε.

Μέσα σε δέκα χρόνια μια χούφτα ανύπαρκτοι κατάφεραν και έγιναν Μακεδόνες. Κι εμείς εν μία νυκτί καταφέραμε και καταλήξαμε περιφέρεια. Γιατί, αν εκείνοι είναι βόρειοι Μακεδόνες, τι κάνει αυτό εμάς; Νότιους Μακεδόνες. Άρα, περιφέρεια. Το κράτος το χαρίσαμε σε αυτούς. Εμείς θα είμαστε απλά μια επαρχία που τυχαίνει να λέγεται Μακεδονία.

Μπράβο τους που τα κατάφεραν. Τους βγάζω το καπέλο. Το δούλεψαν πολύ, το δούλευαν από τότε που διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία. Άρχισαν να χτίζουν την ιστορία τους, τον πολιτισμό τους, τη γλώσσα τους με ξένα κόλυβα. Και σήμερα έφτασαν να λέγονται Μακεδονία. Τα "βόρεια" και "νέα" και "άνω" είναι απλά κορδέλες. Η ουσία είναι ότι το όνομα το πήραν. Ή μάλλον, τους το χαρίσαμε.

Μα, κανείς δεν αναρωτιέται γιατί έχουν κολλήσει με τόση εμμονή στον όρο Μακεδονία λες και δεν υπάρχει αύριο; Τι θα πάθαιναν αν υιοθετούσαν ένα σλαβικό όνομα, που είναι και οι πραγματικές τους ρίζες και θα αντιστοιχούσε και στην ιστορική τους πραγματικότητα; Δεν έχει πονηρευτεί κανείς πια σε αυτόν τον τόπο; Μάτι βγάζει!

Όσο πιο παλιά η ιστορία ενός λαού, τόσο πιο μεγάλη η εδραίωσή του στο χωράφι που διεκδικεί. 

Για τους Σκοπιανούς η ιστορία ήταν ρηχή, πρόσφατη. Η σλαβική ιστορία βαστά από τον το μεσαίωνα και δώθε. Πριν από αυτό ήταν αγέλες που λυμαίνονταν τους γειτονικούς τους πολιτισμούς για να επιβιώσουν.

Αυτό έπρεπε να αλλάξει με τον έναν τρόπο ή τον άλλο. Και πώς αλλάζει η ιστορία; Με το να την αλλοιώνεις. Φλόμωσε τον λαό σου με φούμαρα για δέκα χρόνια και είμαστε εντάξει. Για τους Σκοπιανούς, αυτό έγινε με την καπήλευση της ιστορίας και του πολιτισμού των γειτόνων της. Πάρε λίγο από την Αλβανία, πάρε κι άλλο λίγο από τη Βουλγαρία, ύπουλα, αθόρυβα, ποιος θα μας πάρει χαμπάρι; Κυρίως όμως, πάρε από την Ελλάδα. Την παχιά αγελάδα των Βαλκανίων, όσον αφορά στην ιστορία και στον πολιτισμό. Άσε, που δε τη νοιάζει κιόλας τώρα τελευταία. Που τα ξεπουλάει όλα μπιρ παρά. Στο όνομα του προοδευτισμού.

Για τον Τσίπρα σήμερα είναι μια μέρα νίκης.
Για τους Έλληνες είναι μια μέρα ντροπής.
Ντροπής και πένθους.
Ένα κομμάτι της Ελλάδας έπεσε.
 Εν καιρώ ειρήνης.
Δολοφονήθηκε.

Από τους σύγχρονους Εφιάλτες της.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Μέχρι να μάθουμε.

Ας προσέχαμε.

R.I.P.

***

(Συγγνώμη, αλλά έπρεπε να τα πω.)

7.6.18

Σ' εσένα που δίνεις Πανελλήνιες


Και να που έφτασε ο καιρός, η μέρα που όλοι οι γονείς περιμένουν από χρόνια.
Η πρώτη αναμέτρηση, το πρώτο στοίχημα..
Η αγωνία μεγάλη από όλους, του γονιού λίγο περισσότερο.
Γιατί θυμάται.
Θυμάται όλη τη διαδρομή, τη μεταμόρφωση.
Σε έχει δει να περνάς από την πύλη του σχολείου για πρώτη φορά, να παλεύεις με τα γράμματα και τους αριθμούς που τότε φάνταζαν βουνό.
Κι άρχισες να σκαρφαλώνεις, να ανεβαίνεις.
Χρόνο με το χρόνο. Σκαλί το σκαλί.
Με τον γονιό στο πλάι, να παρακολουθεί με λαχτάρα, να σιγοντάρει, να υποστηρίζει, να αγωνιά.
Σε είδε να αλλάζεις κι από άγουρο παιδί να μεταμορφώνεσαι σε έναν όμορφο, υπέροχο, μοναδικό άνθρωπο.
Σε είδε να μεστώνεις, να ωριμάζεις.
Να διεκδικείς δυναμικά τη θέση σου στη ζωή και να προχωράς.

Και τώρα, σήμερα, σε βλέπει και πάλι έτοιμο, μάχιμο, για την τελευταία αναμέτρηση της παιδικής σου ηλικίας και την πρώτη της ενήλικης.

Βλέπει τον κύκλο να κλείνει, τον αγώνα μιας ζωής να παίρνει σχήμα και μορφή. Να γίνεται χειροπιαστός. Και τα μάτια του βουρκώνουν από υπερηφάνεια, και η καρδιά του φουσκώνει από αγάπη που ποτέ δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να μεγαλώσει κι άλλο, κι άλλο! Και ολοένα να μεγαλώνει περισσότερο, χωρίς τελειωμό.

Κι αν όλο αυτό το διάστημα της προετοιμασίας αισθάνθηκες ίσως το γονιό σου να γίνεται φορτικός και να σε πιέζει χωρίς νόημα, να διαβάσεις λίγο ακόμα, να συγκεντρωθείς λίγο περισσότερο, να εστιάσεις στον στόχο, να κάνεις τη θυσία, το νόημα υπάρχει. Θα το καταλάβεις κι εσύ, όταν θα έρθει η δική σου σειρά να ξεπροβοδίσεις το παλικάρι ή την πριγκίπισσά σου από το κατώφλι του σπιτιού και θα το παρακολουθείς να δίνει τη δική του πρώτη μάχη, με εσένα πλέον στη θέση του θεατή.

Προς όλα τα παιδιά που σήμερα μπαίνουν στον στίβο των πανελληνίων εξετάσεων, κρατήστε το μυαλό σας συγκεντρωμένο, θυμηθείτε τα όσα έχετε κάνει, τον αγώνα σας, τα ξενύχτια σας, όλη την κούραση και την προσπάθεια, τον χρόνο που στερηθήκατε από άλλα πράγματα που θα σας διασκέδαζαν σίγουρα περισσότερο και μη μασάτε! Η δουλειά έχει γίνει και δεν ξεκίνησε σήμερα. Ο αγώνας δεν ξεκίνησε φέτος! Ξεκίνησε από την πρώτη ανάσα που πήρατε με το που ανοίξατε τα ματάκια σας στο μαιευτήριο και χτιζόταν κάθε μέρα, κάθε λεπτό, σε όλη τη διάρκεια της ζωής σας.

Και κάτι ακόμα. Για τους γονείς σας είσαστε ήδη νικητές.

Καλή δύναμη σε όλα τα παιδιά, σε σένα!, και Καλή Επιτυχία!!!!!

Με αγάπη,

οι γονείς σας 💗

4.6.18

Τι λέτε να γνωρίσουμε λίγο τον Χριστό;

Την ώρα που μια μερίδα ανθρώπων αμφισβητεί ακόμα και την ιστορικότητα του Ιησού υποστηρίζοντας λίγο ως πολύ ότι είναι ένα πρόσωπο που δεν υπήρξε ποτέ, κάπου σε μια βιβλιοθήκη της Ρώμης και μακριά από τα δημόσια βλέμματα υπάρχει μία επιστολή που φυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού. Γράφτηκε στα χρόνια του Ιησού, στην Ιερουσαλήμ. Αποστολέας της είναι ο Πούπλιος Λέντουλος, ο οποίος τελούσε κυβερνήτης της Ιουδαίας για χάρη της Ρώμης επί εποχής του Ιησού, πριν από τον Πόντιο Πιλάτο. Παραλήπτης της επιστολής είναι ο αυτοκράτορας της Ρώμης Τιβέριος.

Είναι ένα γράμμα επαγγελματικής φύσεως, μια αναφορά ενός υφιστάμενου προς τον προϊστάμενό του. Θέλετε να δούμε τι γράφει;
Πάμε, λοιπόν:

"Άκουσα, ω Καίσαρα, ότι επιθυμείς να μάθεις για τον Ιησού. Πρόκειται για άνθρωπο πολύ ενάρετο, τον οποίο ο λαός θεωρεί προφήτη και οι μαθητές του Θεό, δημιουργό των ουρανών και της γης και όλων όσων υπάρχουν σε αυτή. Αλήθεια, ω Καίσαρα, κάθε μέρα ακούγονται πράγματα θαυμάσια για τον Χριστό, ανασταίνει νεκρούς και θεραπεύει αρρώστους με έναν μόνο λόγο του.
Είναι άνδρας μετρίου αναστήματος, καλός στην όψη, περιβεβλημένος με μεγαλοπρέπεια κυρίως στο πρόσωπο, ώστε όσοι τον κοιτάζουν αναγκάζονται να τον αγαπούν και να τον σέβονται.
Τα μαλλιά του έχουν χρώμα ώριμου καρυδιού, φτάνουν μέχρι τους ώμους και χωρίζονται στο μέσω άνωθεν, κατά το σύστημα των Ναζαρηνών. Το μέτωπό του είναι λείο, γαλήνιο, χωρίς ρυτίδες, η μύτη και τα χείλη κανονικότατα. Τα γένια του είναι πυκνά και έχουν το ίδιο χρώμα με τα μαλλιά του. Το βλέμμα του είναι σοβαρό και εμπνέει φόβο, έχει τη δύναμη ηλιακής ακτίνας. Κανείς δεν μπορεί να τον κοιτάζει ατενώς (προσηλωμένα, κατάματα).
Όταν επιτιμά φοβίζει, όταν το πράττει αυτό κλαίει.
Είναι αξιαγάπητος και χαρίεις μετά σοβαρότητος. Λέγεται ότι κανείς δεν τον είδε να γελά, πολλές φορές όμως τον είδαν να κλαίει.
Έχει ωραία χέρια και βραχίονες (μαραγκός, γαρ). Στη συνομιλία του ευχαριστεί τους πάντες.
Είναι μετριόφρων και έχει το ωραιότερο παράστημα του κόσμου.
Είναι ωραίος, όπως η μητέρα του, η οποία είναι η ωραιότερη γυναίκα που εθεάθει ποτέ σε αυτά τα μέρη.
Αν η μεγαλειότητά σου επιθυμεί να τον δει, πληροφόρησέ με να στον στείλω.
Πάντως στην Ιερουσαλήμ τον θαυμάζουν για τη σοφία του, αν και ουδέποτε σπούδασε κάτι είναι κάτοχος πάσης επιστήμης.
Περιπατεί ανυπόδητος και ασκεπής. Πολλοί τον βλέπουν και γελούν, όταν όμως βρεθούν κοντά του, τρέμουν και τον θαυμάζουν.
Λέγεται πως ουδέποτε φάνηκε άνθρωπος στα μέρη αυτά όπως αυτός. Ουδέποτε κηρύχθηκε διδασκαλία σαν τη δική του.
Πολλοί τον θεωρούν Θεό. Άλλοι εχθρό σου. Πολλές φορές με ενοχλούν μοχθηροί εβραίοι.
Λέγεται ότι ουδέποτε δυσαρέστησε κάποιον. Μόνο καλό έκανε. Όλοι όσοι τον γνώρισαν ευεργετήθηκαν από αυτόν. Όμως, ό,τι θελήσει η μεγαλειότητά σου, ω Καίσαρα, θα εκτελεστεί πρόθυμα.

Εν Ιερουσαλήμ, Ινδικτιώνος 7, Σελήνη 11

Τη Ση μεγαλειότητι πιστότατος και ευπειιθέστατος

ΠΟΥΠΛΙΟΣ ΛΕΝΤΟΥΛΟΣ

Κυβερνήτης της Ιουδαίας"

(πηγή: Τ. Κιλίφης, Ο Χριστός, Ι.Μ.Πεντέλης, Αθήνα 1996)

Υπάρχουν πολλοί που αμφισβητούν την πιστότητα και αυτής της επιστολής. Πρέπει εδώ να πω ότι δεν είμαι θεολόγος, ούτε αναλύτρια ώστε να μπορώ να πω τι ισχύει και τι όχι πάνω σε αυτό. Ξέρω πάντως ότι αυτή είναι η δουλειά της επιστήμης, να αμφισβητεί και να τεκμηριώνει, το διαπίστωσα από πρώτο χέρι κατά τη φοίτησή μου στο ΕΑΠ.

Πώς όμως τεκμηριώνει κανείς το θείο; Μπορεί κανείς να βάλει τον Θεό μέσα σε ένα πλαίσιο, σε ένα καλούπι, έστω και επιστημονικό; Μπορεί κανείς να τον φτάσει; Αν με ρωτήσετε, θα πω κατηγορηματικά πως όχι. Ούτε καν να τον ορίσει δεν μπορεί. Γιατί τόσο μικροί είμαστε και τόσο μεγάλος, απέραντος, απροσμέτρητος είναι.

Για μένα, επί του συγκεκριμένου, αυτό που δεν μπορεί να φτάσει η επιστήμη, μπορεί να το φτάσει η πίστη. Μέσα από τα μάτια της πίστης, ο Θεός γίνεται προσιτός, οικείος και προσβάσιμος. Αυτό είναι το κλειδί για να ανοίξει η επικοινωνία και η πρόσβαση. Η πίστη είναι το ζητούμενο.

Στην Αγία Γραφή, συγκεκριμένα στο ευαγγέλιο του Ιωάννη, ο Χριστός μετά την Ανάστασή του από τους νεκρούς (πώς εξηγείται άραγε αυτό από την επιστήμη;) εμφανίζεται στον μαθητή του Θωμά και του λέει το εξής:

"Πείστηκες επειδή με είδες με τα μάτια σου. Μακάριοι εκείνοι που πιστεύουν χωρίς να μ' έχουν δει!"

~ Κατά Ιωάννην 20:29

Στο τέλος της ημέρας όλα είναι θέμα επιλογών, ακόμα και στα θέματα της πίστης - ίσως κυρίως στα θέματα αυτά. Επομένως, το τι επιλέγει ο καθείς να πιστέψει και τι βάζει γνώμονα στη ζωή του είναι προσωπικό θέμα του καθενός και αφορά εκείνον αποκλειστικά και κανέναν άλλο.

Αυτή είναι η ελευθερία της θρησκείας μας έναντι των υπολοίπων, η ελευθερία του να μπορούμε να επιλέγουμε. Και μπορούμε να καυχηθούμε γι' αυτό.

Με αγάπη,

Εύα 💗


* φωτό από εδώ.