Ο ανανεωμένος νους

Ένας από τους λόγους που αγαπώ τόσο τον Σεπτέμβριο είναι γιατί οριοθετεί την εποχή πολλών ενάρξεων. Ξεκινάει το φθινόπωρο, η ομορφότερη για μένα εποχή του χρόνου, όταν η κάψα του καλοκαιριού αρχίζει σταδιακά να υποχωρεί και τα χρώματα τριγύρω να αλλάζουν. Ξεκινούν τα σχολεία, με τα βιβλιοπωλεία, τους γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικούς να έχουν αυτό τον μήνα την τιμητική τους. Και, βέβαια, ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας έναρξης της εκκλησιαστικής χρονιάς, ο μήνας του ινδίκτου. Για μένα, η χρονιά μου αρχίζει πάντα τον Σεπτέμβριο, και ακαδημαϊκά και πνευματικά.

Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής για τον μήνα αυτό έχει τίτλο: "The Renewed Mind", ο ανανεωμένος νους, ένα ενδιαφέρον και καλαίσθητο πλάνο που ωστόσο είναι ανώνυμο, αφού ο δημιουργός του επέλεξε να μην αναφέρει το όνομά του πάνω σε αυτό. Το βρήκα, ωστόσο, εδώ για όποιον ενδιαφέρεται.

Στον πνευματικό χώρο ο νους ανανεώνεται με τον λόγο του Θεού, το Ευαγγέλιο και την Αγία Γραφή. Ο πιστός καλείται να μελετάει καθημερινά τον λόγο του Θεού, να εντρυφεί πάνω σε αυτό, να διαλογίζεται, να προσεύχεται και να αναζητά συνεχώς την αλήθεια μέσα στο ιερό κείμενο. Στην συνέχεια καλείται όλα αυτά να τα εφαρμόσει στη ζωή του, καθαρίζοντας από μέσα του όλα τα αρνητικά συναισθήματα και σκέψεις, αφήνοντας χώρο να μπει και να κατοικήσει ο ίδιος ο Θεός μέσα μας, αναγεννώντας και μεταμορφώνοντάς μας από παλαιό άνθρωπο και καινούργιο, σε άνθρωπο του Χριστού.

Όλα αυτά, βέβαια, δεν συμβαίνουν από τη μία μέρα στην άλλη, χρειάζεται υπομονή και συστηματικότητα, καθημερινή μελέτη και πίστη πολλή. Σε αυτό τον αγώνα πορείας προς το καθ' ομοίωση, την αγιότητα και τη θέωση, υπάρχουν δίπλα μας αρωγοί, η χάρη του Θεού, ο Παράκλητος που θα βρίσκεται δίπλα μας έως συντελείας του κόσμου, όπως μας το υποσχέθηκε ο Ιησούς Χριστός, που είναι το Άγιο Πνεύμα, αλλά και η εκκλησιαστική ζωή, στην οποία καλούμαστε να βρισκόμαστε κοντά της, με συχνό εκκλησιασμό, εξομολόγηση για καθάρισμα του έσω εαυτού από όλα τα αρνητικά βαρίδια που μας εμποδίζουν να προχωρήσουμε στην πνευματική μας ζωή, και η Θεία Ευχαριστία. Αρωγοί μας είναι και οι άγιοι της Εκκλησίας μας, που με τη ζωή, το έργο και το προσωπικό τους παράδειγμα συνεχίζουν την Ιερά Παράδοση, που δεν είναι άλλο από το βιβλίο των Πράξεων του Ευαγγελίου. Ένα βιβλίο που ξεκίνησε να γράφεται από τον Απόστολο Λουκά, αλλά που όμως συνεχίζεται να γράφεται αδιάλλειπτα από τότε έως και σήμερα από όλους εκείνους που αγωνίστηκαν τον καλό αγώνα, αλλά και όλους εμάς που βρισκόμαστε ακόμα καθ' οδόν. 

Με αγάπη,

Εύα 💗

Δεκαπενταύγουστος

Υπάρχει μια γλυκιά σιωπή αυτές τις μέρες του Αυγούστου. 

Η κτίση ολόκληρη κρατά την ανάσα της, καθώς η Μάνα του Φωτός ετοιμάζεται για το μεγάλο Της ταξίδι στους ουρανούς. 

Σε κάθε αναμμένο κερί, ακουμπάμε έναν πόνο και μια προσευχή. 

Καλό και ευλογημένο Δεκαπενταύγουστο, 

κάτω από τη μητρική Της σκέπη!

----  αλλιεύθηκε από εδώ. 

 Η φωτό παραπάνω είναι από ένα ταξίδι μου που είχα κάνει στη Σαντορίνη πριν από μερικά χρόνια. Εύχομαι Καλό Δεκαπενταύγουστο, φίλοι μου, ό,που κι αν βρίσκεστε, και καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Το χρονικό μιας mega-πυρκαγιάς

Κάθε καλοκαίρι εδώ και πέντε-έξι χρόνια η φωτιά κάτι θα κάψει στην ευρύτερη περιοχή. Φέτος ήταν η δική μας σειρά. Στις αρχές του Αυγούστου η mega-πυρκαγιά ξεκίνησε από τη Βοιωτία και σε πέντε ημερόνυχτα κατέκαψε όλο τον παράκτιο ορεινό όγκο της Δυτικής Αττικής, πέρασε από Λιβαδόστρα, Πόρτο Γερμενό, Ψάθα, Αλεποχώρι, Μέγαρα, σκαρφάλωσε στο βουνό, πέρασε την κορυφογραμμή, για να καταλήξει στο Κανδήλι, την περιοχή όπου ζω τα τελευταία χρόνια. 

Η φωτιά περνούσε ανάμεσα από τα σπίτια χωρίς ωστόσο να τα πειράζει, μόνο τη βλάστηση έκαιγε με χειρουργικές κινήσεις. Το ίδιο έγινε και με το μοναστήρι της Αγίας Σκέπης, οι φλόγες έγλειψαν τη μάνδρα της μονής, αφήνοντάς την ανέπαφη. Μόνο μια κτηνοτροφική μονάδα εκεί κοντά στο μοναστήρι καταστράφηκε ολοσχερώς, αυτή ήταν η μόνη απώλεια της περιοχής. 

Τα μέσα δεν πετούσαν πια γιατί είχε νυχτώσει και η φωτιά συνέχισε να καίει κατηφορίζοντας την πλαγιά μας μέχρι που ξημέρωσε. Εννοείται ότι δεν κλείσαμε μάτι όλη τη νύχτα. Εννοείται ότι δεν πήγαμε πουθενά, παρόλο που ήχησε το 112 για να απομακρυνθούμε. Ποιος εγκαταλείπει το σπίτι του άλλωστε, όταν έρχεται η απειλή; Ποιος θα το προστατέψει, την ώρα που το χρειάζεται περισσότερο, αν όχι εμείς, που το νοιαζόματε; Ο υπουργός προστασίας περιβάλλοντος; Ή ο πρωθυπουργός; Και τα πυροσβεστικά οχήματα πού να πρωτοπάνε, όταν καίγεται η μισή Αττική ταυτόχρονα; Με την πρόληψη; Τα είδαμε τα αποτελέσματά της. Ή μήπως εξοφλούνται οι κόποι, η κατάθεση ψυχής, ο χρόνος, ο ιδρώτας, οι αγωνίες, η αξιοπρέπειά μας με έναν τρόπο που περισσότερο προσβάλλει τη νοημοσύνη μας, παρά που βοηθάει στ' αλήθεια;

Δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσουμε το σπίτι μας στο έλεος της φωτιάς, τουλάχιστον όχι χωρίς μάχη. Κι αν νιώθαμε ότι απειλούνταν η ζωή μας, τότε μόνο θα απομακρυνόμασταν. Τουλάχιστον θα είχαμε κάνει ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν.

Με το πρώτο φως της μέρας, ο αέρας που είχε κατεύθυνση προς τη Νέα Πέραμο και ερχόταν καταπάνω μας, ξαφνικά άλλαξε φορά με κατεύθυνση πίσω προς τα καμένα. Δεν αργήσαμε να ακούσουμε το πρώτο καναντέρ και τα ελικόπτερα κατάσβεσης να πετούν από πάνω μας. Ήρθαν για να μας σώσουν, και το έκαναν... Η φωτιά τελικά σταμάτησε στα πεντακόσια μέτρα απόσταση από τη μάνδρα του σπιτιού μου. Ο οικισμός μας σώθηκε, κανένα σπίτι δεν έπαθε τίποτα, το μοναστήρι μας, επίσης. 

Τι να πω... μας λυπήθηκε ο Θεός.. οι προσευχές μας εισακούστηκαν.. Μεγάλη ευγνωμοσύνη γι' αυτούς που παλεύουν με τη φωτιά, η Αγία Σκέπη να τους σκεπάζει!

Συλλυπητήρια σε όσους βίωσαν το θάνατο στις οικογένειές τους. Εύχομαι δύναμη και κουράγιο στον κόσμο που έχασε τις περιουσίες του, ένεκα αυτής της απίστευτης καταστροφής. Όσο για το ζωικό και φυτικό βασίλειο που απανθρακώθηκε στις φλόγες της φετινής mega-πυρκαγιάς, οργή και θλίψη μόνο... πολλή οργή, και πολλή θλίψη.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Στο ίδιο έργο θεατές...

 

Όταν φυσάει, δεν πετάνε τα εναέρια γιατί φυσάει. Όταν σκοτεινιάζει, δεν πετούν γιατί σκοτείνιασε. Ελικόπτερα συγκρούονται στο ίσωμα με καθαρό ουρανό δίπλα στη θάλασσα. Άνθρωποι πεθαίνουν. Σπίτια, κτήματα, καλλιέργειες, περιουσίες, παραδομένα στις φλόγες. Η γη στενάζει και βοά. Ζώα, πουλιά, άγρια φύση, δάση!!! στο έλεος .. ποιου αλήθεια; Όχι ότι με ενδιαφέρει κιόλας πια... Γιατί πάντα θα γίνεται κάτι, κάποιος θα λυπάται, κάποιος θα γλυτώνει, ένας θα την πληρώνει για τα μάτια του κόσμου, κάποιοι θα καίγονται, κάποιοι θα κερδίζουν, κάποιοι άλλοι θα καταστρέφονται, και η ζωή θα συνεχίζεται... χωρίς να έχουμε μάθει ουδέν... Όταν ο άνθρωπος καταστρέφει τη φύση, η φύση απαντάει με τον δικό της τρόπο.

Καλό κουράγιο στους πάσχοντες.

Καλή δύναμη στους ήρωες.

Βοήθειά μας...

Με αγάπη,

Εύα 💗

Προφητείες

Θα 'ρθει μια μέρα που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων και θα σταματήσουν να παράγουν ίσκιο, θροΐσματα κι οξυγόνο. 

Θα πάρουνε τις ρίζες τους και θα φύγουν. 

Μεγάλες τρύπες θα μείνουνε στη γη εκεί που ήταν πριν τα δέντρα. 

Όταν οι άνθρωποι καταλάβουνε τι έχασαν, θα πάνε και θα κλάψουνε πικρά πάνω απ’ αυτές τις τρύπες. 

Πολλοί θα πέσουν μέσα. 

Τα χώματα θα τους σκεπάσουν. 

Κανείς δεν θα φυτρώσει.

| Αργύρης Χιόνης | Όταν τα δέντρα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων | Η φωνή της σιωπής | εκδόσεις Νεφέλη |

| Φωτογραφία: EUROKINISSI, Ιούλιος 2026, το Φοινικόδασος της Πρέβελης μετά την καταστροφική πυρκαγιά στα νότια του νομού Ρεθύμνου |

*******

----- Αύγουστος ξημέρωσε σήμερα, ο μήνας της Παναγίας. Καλό μήνα, φίλοι μου, και καλό κουράγιο στους πυρόπληκτους αυτής της ζοφερής πραγματικότητας που ζούμε, της τυλιγμένης από καπνούς και φλόγες, για άλλη μια φορά...

Με αγάπη,

Εύα 💗