"Μείνε ακίνητος και ξέρε ότι είμαι ο Θεός."

Ο τρόπος που μελετώ την Αγία Γραφή είναι απλός: παίρνω το ιερό βιβλίο στα χέρια μου και πριν το ανοίξω προσεύχομαι με ταπείνωση για διακριτότητα και διδαχή. Να μπορώ να διακρίνω δηλαδή τη σοφία μέσα από το κείμενο που μου έχει δοθεί και να μπορώ να εφαρμόζω αυτή τη σοφία στη ζωή μου για τη δική Του δόξα, και τη δική μου σωτηρία ψυχής.

Προσεύχομαι σημαίνει επικοινωνώ, όχι με τον εαυτό μου (αυτή η μέθοδος ανήκει σε άλλη θρησκεία), αλλά με αυτό που με ξεπερνά. Το θεωρώ πολύ εγωιστικό να κάθεσαι και να μιλάς με σένα για σένα να λύσεις τα θέματά σου με τους άλλους. Υπάρχει ο Θεός γι' αυτό και αν καθίσεις να ασχοληθείς λίγο με αυτά που μας διδάσκει, βλέπεις διάχυτα ότι ο Θεός δεν θέλει από σένα να αναλάβεις την ευθύνη της κατάστασής σου ή των άλλων ανθρώπων γύρω σου όταν είσαι δούλος Κυρίου.

"Μείνε ακίνητος και γνώριζε ότι εγώ είμαι ο Θεός." 

[Ψαλμός 46:10]

Αυτό το 'μείνε ακίνητος' δεν δηλώνει βέβαια την αδράνεια και τον καθησυχασμό λόγω απραξίας ή δειλίας ή μη θέλησης για ζωή, κάθε άλλο. Αναγνωρίζεις την παντοδυναμία του Θεού, τη σέβεσαι και την εμπιστεύεσαι χαμηλώνοντας τον εαυτό σου μπροστά Του και έναντι του δικού σου θνητού εγωισμού. Με λίγα λόγια, επιλέγεις να ταπεινωθείς. Πόσο γιγαντιαίο είναι να πεις ότι ναι, αφήνω τον εαυτό μου στην άκρη για Σένα. Γιατί Εσύ αποφασίζεις για τη ζωή μου κι εγώ ακολουθώ. Εσύ Θεέ μου ξέρεις τι θέλεις από μένα κι εγώ το κάνω. Κι ας με ξεβολεύει. Έχω όμως εμπιστοσύνη στον Θεό γιατί ξέρω ότι δεν είμαι εγώ αυτός που παίρνει τις αποφάσεις, αλλά Εκείνος. Τον εμπιστεύεσαι τόσο ώστε να του επιτρέπεις να το κάνει για σένα. Αυτό επιτυγχάνεται μόνο χάρη στη δική Του αγάπη και τη δική μας πίστη. Η πίστη μας είναι το μόνο πράγμα στον κόσμο που μπορούμε να προσφέρουμε σε έναν παντοκράτορα Θεό που τα ξέρει όλα, τα έχει όλα και τα μπορεί όλα. Γι' αυτό και το δώρο της πίστης είναι ένα πολύτιμο δώρο προσφοράς από μέρους μας.

Αυτό το "Εγώ είμαι", "Εγώ κάνω", "Εγώ μπορώ", κυρίως, αυτό το κοσμικότατο: "Εγώ θέλω", δεν υπάρχουν μέσα στη χριστιανική αντίληψη και δει, την ορθόδοξη. Δεν θέλουμε εμείς, ο Θεός θέλει. Δεν κάνουμε εμείς, ο Θεός κάνει. Δεν είμαστε εμείς, ατομικά, μέσα στον μικρόκοσμό μας, ο Θεός είναι.

"Εγώ ειμί" ήταν η απάντηση του Χριστού όταν του ζητήθηκε να επιβεβαιώσει εάν πράγματι ήταν ο βασιλεύς των Ιουδαίων. Όμως ο Χριστός διασχίζει την ανθρώπινη λογική και σκέψη, τη διαπερνά και προχωράει πέρα και πάνω από το ανθρώπινο στεγανό. Δεν είναι ένας απλός βασιλιάς που έρχεται, τελεί τη θητεία του και αποσύρεται στο εξοχικό του. Είναι ο βασιλεύς στων βασιλέων που ζει για πάντα. Είναι ο Υιός του Ανθρώπου. Είναι η άμπελος κι εσύ, που κομπάζεις για τα όσα έχεις καταφέρει με την αξία σου και τον κόπο σου, δεν είσαι παρά ένα τσαμπί που ζει αποκλειστικά και μόνο χάρη στην άμπελο. Βλέπεις το τσαμπί γυαλισμένο και ζουμερό και λες: Εγώ είμαι, εγώ μπορώ, εγώ το έκανα και μπράβο μου! Κοιτάξτε με, μόνος μου τα έχω καταφέρει.

Ο Θεός όμως λέει "μείνε ακίνητος και ξέρε ότι εγώ είμαι ο Θεός." Όχι εσύ. Γιατί χωρίς το αμπέλι, δεν υπάρχει σταφύλι. Μόνο του το σταφύλι θα κοπεί και μετά από λίγο η φθορά θα το εξαφανίσει. Τόσο είναι το εφήμερο του εγώ, η φθαρτότητά του. Η άμπελος μένει και θα συνεχίσει να παράγει καρπό και με σένα και μετά από σένα, τώρα και για πάντα. Κι όταν το αναγνωρίζεις αυτό, παύει ο εγωισμός να ονειροβατεί στα σύννεφα, έρχεται η ταπείνωση και πετάς στα ουράνια. Γίνεσαι ταπεινός και μένεις ακίνητος. Και ξέρεις ότι είναι ο Θεός. Αυτόν εμπιστεύεσαι και μόνο, όχι τον εαυτό σου, που πόσες φορές ούτε ο ίδιος ξέρει τι θέλει ή πού πηγαίνει. Εκείνος όμως και ξέρει τι θέλεις και πού πηγαίνεις. Αυτόν ακολουθείς, τον Κύριό σου, όχι τον δικό σου ασαφή, ανασφαλή και αβέβαιο δρόμο της μοναχικής σου πορείας. Ο Θεός γίνεται το φως που φωτίζει τον δρόμο σου και δεν είσαι εσύ το φως όπως νομίζεις, δεν είσαι αυτόφωτος. Ο Θεός είναι.

Ο επίγειος κόσμος μας επιβάλει να είμαστε συνεχώς επί ποδός, να είμαστε αγχωμένοι και τρεχάτοι, να βρισκόμαστε σε συνεχή αναστάτωση, να μη σταματάμε ποτέ να ασχολούμαστε με αυτό, με εκείνο, το άλλο. Ο Θεός από την άλλη μεριά ωστόσο μας προτρέπει να μένουμε ακίνητοι. Γιατί ζητάει από εμάς κάτι τέτοιο, δεν βλέπει ότι έχουμε να κάνουμε ένα σωρό πράγματα και η ώρα έχει περάσει, έχουμε αργήσει; Πότε θα τα προλάβουμε;

Όταν μένουμε ακίνητοι, μπορούμε και ακούμε. Δεν το λέει μόνο ο Θεός αυτό, αλλά και η σύγχρονη επιστήμη. Αδειάζουμε από τις σκοτούρες -το ξέρατε ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος κάνει κάπου 50.000 σκέψεις κατά μέσον όρο καθημερινά; και δεν είναι πάντα οι καλύτερες ούτε και ξεχνιούνται αυτόματα με εμάς να συνεχίζουμε αλώβητοι σα να μην έχει συμβεί τίποτα στο μεταξύ.- Όταν το μυαλό μας λοιπόν ηρεμεί μέσα από την προσευχή, τότε σταματάμε να μιλάμε και μπορούμε να ακούμε, μπορούμε συνεπώς να λάβουμε την αγάπη, την ειρήνη, την καθοδήγηση που χρειαζόμαστε για να μπορούμε να πορευόμαστε ορθά, χωρίς στραβοπατήματα και λάθη. Βλέπετε, επομένως, τώρα γιατί δεν εισακούγονται ποτέ οι προσευχές μας; Γιατί απλά, δεν καθόμαστε ακίνητοι σε μια ήσυχη γωνιά του δωματίου μας για πέντε λεπτά, με ηρεμία και συγκέντρωση να ακούσουμε την απάντηση, γιατί υπάρχει πολλή φασαρία συνεχώς, όλη την ώρα, για να μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Γιατί το μυαλό μας βρίσκεται αλλού, σε πολλές άλλες μεριές και μέριμνες. Με τόσες μέριμνες κάθε στιγμή της ημέρας και νύχτας, πώς περιμένεις να ακούσεις από τον Θεό; Αφού δεν έχεις αφήσει ούτε ένα δευτερόλεπτο στο πρόγραμμά σου ελεύθερο για Κείνον.

Είδωμεν το φως το αληθινόν και λάβωμεν πνεύμα επουράνιο, ακούμε στη Θεία Λειτουργία όταν μεταλαμβάνουμε. Για αυτό το φως μας μιλάει η Αγία Γραφή, το φως που διοχετεύεται στις φλέβες μας μέσω του αίματος του Χριστού και μέσα από τον Λόγο Του που μας οδηγεί και μας διδάσκει. Γι' αυτή τη σοφία προσευχόμαστε, για να αδειάσουμε όσο μπορούμε το μυαλό μας από τον κόσμο και να κάνουμε χώρο στο Άγιο Πνεύμα να κατοικήσει μέσα στις καρδιές μας, να μας καθοδηγεί και να μας κατευθύνει. Αμήν.

Με αγάπη,

Εύα 💗



~~~
* Η φωτογραφία είναι από εδώ.

Είμαι καλός άνθρωπος, θα σωθώ;

Υπάρχει αυτή η άποψη που λέει ότι: τι θα γίνει με όλους εκείνους που δεν γνωρίζουν τον Χριστό, είτε επειδή είναι αλλόθρησκοι είτε άθεοι γενικότερα; θα πάνε στην κόλαση, θα καταστραφούν; Ή: όταν εσύ απλά κάνεις το καλό και δεν πηγαίνεις π.χ. στην εκκλησία ή δεν ακολουθείς το νόμο του Χριστού και είσαι πραγματικά καλός άνθρωπος, τι θα γίνει με αυτόν, δε σώζεται αφού είναι καλός;

Στην πραγματικότητα, τα ερωτήματα των "καλών" ανθρώπων δεν είναι στην ουσία τους ερωτήματα, αλλά απόψεις. Βασικά, είναι απαντήσεις που έχουν δώσει ήδη οι ίδιοι για τον εαυτό τους. Οι περισσότεροι, έστω. Σου λέει ο άλλος ότι, αφού είμαι καλός άνθρωπος και πράττω καλά, άρα είμαι ασφαλής ως προς τη σωτηρία και βέβαια, αγαπητός προς τον Θεό. Κάνω αυτό που θέλει, άρα είμαι εντάξει.

Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Κάνουμε, αυτό που θέλει ο Θεός ή τελικά κάνουμε αυτό που θέλουμε εμείς με βάση τα δικά μας πρότυπα και ιδεώδη και συγκριτικά με τους υπόλοιπους;

Δύσκολο ερώτημα που χωράει πολύ ψάξιμο. Πού βρίσκει κανείς λύσεις σε τέτοιου είδους υπαρξιακά ερωτήματα; Πού βρίσκουμε την αλήθεια;

Στον Χριστό, αδελφοί μου. Μόνο στον Χριστό. Μόνο εκεί θα μάθεις την αλήθεια. Για σένα, για Κείνον, για τη σχέση σου μαζί Του και τη δική Του μαζί σου, για τη σχέση μας με τους άλλους.

Λυπάμαι που είναι στενάχωρη αυτή η λύση, θέλει χρόνο και χρόνος δεν υπάρχει, και θέλει και κόπο, να καθίσεις να ασχοληθείς, να σκάψεις, να ματώσεις, γιατί η αλήθεια πολλές φορές πονάει και ματώνει. Και γι' αυτό συνήθως την αποφεύγουμε, παρόλο που αυτό μπορεί να είναι η θεραπεία μας.

Αλλά έτσι πρέπει να γίνει όταν θέλεις να μάθεις και ποιος είσαι και τι θέλει ο Θεός από σένα και τι περιμένει να κάνεις και να γίνεις. Μου λες ότι είσαι καλός άνθρωπος. Δεκτό. Πώς όμως ακριβώς ορίζεις αυτό τον χαρακτηρισμό; Το λες επειδή το πιστεύεις εσύ, επειδή το πιστεύουν οι γύρω σου, ή επειδή το πιστεύει ο Θεός; Γιατί υπάρχει διαφορά, και μάλιστα μεγάλη ως προς αυτό. Γιατί, αν δεις τι πιστεύει ο Θεός (που θα το δεις μέσα στην Αγία Γραφή), και μόνο που το λες και το ισχυρίζεσαι ότι εσύ είσαι καλός άνθρωπος, αυτόματα καταργείς την αρετή της ταπεινοφροσύνης. Όταν αυτοχαρακτηρίζεσαι και αυτοπαινεύεσαι, παύεις να είσαι δούλος του Θεού, αλλά του κόσμου. Γιατί αυτό και μόνο, στα μάτια του Θεού, είναι αμαρτία. Πού το ξέρει κανείς αυτό; Διαβάζει την Αγία Γραφή και το μαθαίνει. Και πλέον, ξέρει το νόμο, άρα ξέρει αν τον εφαρμόζει ή όχι. Αμαρτία σημαίνει κάθε τι που απομακρύνει τον άνθρωπο από τον δημιουργό Του, που θα πει, από την αγιότητα που ζητάει ο Θεός από εμάς, αφού Εκείνος πρώτος είναι Άγιος, κι εμείς, ως παιδιά Του, και άρα οφείλουμε να ακολουθούμε το παράδειγμά Του.

Άρα, μελετάμε το νόμο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και μαθαίνουμε να μιμούμαστε και να εφαρμόζουμε αυτό το παράδειγμα, που είναι το παράδειγμα της αγιότητας και της αγιοσύνης. Αν καθίσει κανείς και μελετήσει την Αγία Γραφή, πουθενά δεν θα δει τον Χριστό να αυτοπαινεύεται ή να προβάλει την ισχύ του. Πουθενά και σε κανέναν δεν το έκανε αυτό. Το απόλυτο παράδειγμα ταπεινοφροσύνης προς μίμηση είναι ο Χριστός, που, ενώ είναι Θεός, καταδέχτηκε να κατεβεί στο επίπεδό μας, να σεβαστεί τις ανθρώπινες ιδιότητες, να ευτελιστεί από την αλαζονία και την άγνοια, ακόμη ακόμη και την ιδιοτέλεια, για εμάς. Κι όμως, ποτέ δεν είπε: εγώ είμαι καλός άνθρωπος. Που είναι ο ορισμός της Καλοσύνης. Το ίδιο και οι άγιοι, ποτέ τους δεν είπαν ότι είναι άγιοι. Τι μας μαθαίνει αυτό; Την ταπεινότητα. Την καλοσύνη μέσα από την ταπεινότητα. Μεγάλο πράγμα. Δεν λες ότι είσαι καλός άνθρωπος, αμαρτωλός είσαι, όλοι μας είμαστε αμαρτωλοί αν πάρουμε ως μέτρο σύγκρισης την αγιότητα του Θεού. Ξεκινάμε επομένως από εκεί και με τη χάρη του Θεού και τη δική μας προσπάθεια, παλεύουμε να κάνουμε βηματάκια προς τη σωστή κατεύθυνση.

Κι ερχόμαστε σε αυτό που πρέπει να ρωτήσουμε στην πραγματικότητα:

Είμαστε καλοί άνθρωποι - ή έστω - προσπαθούμε να είμαστε καλοί άνθρωποι, σύμφωνα με την επιθυμία του Θεού ή κατά τα γούστα του κόσμου;

Αυτή είναι όλη η διαφορά, γιατί εδώ είναι η μεγάλη παγίδα. Γιατί Θεός και ο κόσμος είναι δύο αντίπαλα στρατόπεδα εκ διαμέτρου αντίθετα μεταξύ τους, αυτό λέει ο Λόγος του Θεού. Ότι είναι δυο αντίπαλα, αντιμαχόμενα στρατόπεδα κι εμείς καλούμαστε να πάρουμε θέση, να επιλέξουμε στρατόπεδο ξεκάθαρα, όχι ναι μεν, αλλά. Γιατί η Αγία Γραφή λέει: όποιος δεν είναι μαζί Μου (με τον Χριστό δηλαδή), είναι εναντίον μου. Και ποιος είναι εναντίον του Χριστού; Ο διάβολος και τα τσιράκια του. Και ποια σφαίρα διαφεντεύει αυτή τη δαιμονοπαρέα; Τούτο τον κόσμο. Σ' αυτό το γήπεδο παίζουν, σε αυτό το στρατόπεδο, στο στρατόπεδο αυτού του κόσμου. Όταν λοιπόν έχεις διαλέξει τον κόσμο, τότε ανήκεις σε αυτή την παρέα. Τους ανήκεις. Δεν ανήκεις στον Θεό. Και σε κάνουν ό,τι θέλουν. Πολλές φορές, χωρίς καν να το καταλαβαίνεις. Είναι πολύ καλοί σε αυτό, οι καλύτεροι.

Το θέμα είναι να μπορείς να το καταλαβαίνεις ώστε να μη σε κάνουν ό,τι θέλουν, αυτός είναι ο όλος αγώνας. Για να μάθεις τι σημαίνει είμαι καλός άνθρωπος και αυτό που λες να έχει εκτόπισμα, πρέπει να συμπορεύεσαι με τον Θεό. Να κάνεις έργα Θεού, να προσεύχεσαι, να ασκείσαι, να μελετάς το νόμο Του μέσα στην Αγία Γραφή με επιμέλεια, με σταθερότητα, γιατί εκεί μέσα σταδιακά θα καταλάβεις πολλά πράγματα και θα δεις ότι αυτό που είσαι, ίσως να μην είναι ακριβώς αυτό που ο Θεός θέλει από σένα να είσαι ή αυτό που απλά νομίζεις ότι είσαι, συνήθως λόγω αμέλειας, χλιαρότητας, άγνοιας ή πλάνης.

Ένα παράδειγμα βρίσκεται στην προς Ρωμαίους επιστολή του αποστόλου Παύλου. Εκεί μέσα λέει με δυο λόγια ότι αν δεν ανήκεις στον Χριστό, είτε ως άθεος είτε ως αλλόθρησκος κτλ., και είσαι καλής προαίρεσης, τότε ο Θεός δεν θα σε αφήσει στη μοίρα σου, θα σε σώσει. Πρόβλημα υπάρχει όταν λες ότι είσαι με τον Χριστό, ότι είσαι χριστιανός και δεν τηρείς το νόμο Του. Γιατί όταν είσαι χριστιανός και δεν τηρείς το νόμο του Χριστού, τότε θα κριθείς και από το Νόμο του Χριστού.

Μα, θα μου πεις, εγώ δεν τον πολυξέρω αυτό το Νόμο, πειράζει; Απλά είμαι ένας καλός χριστιανός και ένας καλός άνθρωπος, δεν φτάνει αυτό;

Αυτό είναι ένα ερώτημα προς ερεύνηση. Αν δεν ξέρω το Νόμο του Χριστού, οφείλω να τον μάθω για να ξέρω αν τον εφαρμόζω στην πράξη ή όχι. Και αυτό το κάνω για πολλούς λόγους: για να καταλάβω ποιος είμαι τώρα και ποιος θέλω να γίνω όταν θα μπορώ να ευαρεστώ τον Θεό που πιστεύω, και για να μπορώ να αντιλαμβάνομαι τις επιθέσεις που δέχομαι από το αντίπαλο στρατόπεδο ώστε να είμαι σε ετοιμότητα να μπορώ να αμυνθώ, να ωριμάσω πνευματικά, να μάθω την αλήθεια της ζωής, να τρέξω τον καλό αγώνα μου και με τη χάρη του Θεού να βγω νικητής. Όχι στον στίβο του κόσμου, αλλά στον στίβο του Θεού. Τουλάχιστον, να έχω προσπαθήσει. Γιατί θα ξέρω ότι έχω διαλέξει στρατόπεδο. Συνειδητά.

Προς Ρωμαίους επιστολή, κεφ. 2: 10-16 

9- Θλίψη και στενοχώρια περιμένουν κάθε άνθρωπο που υπηρετεί το κακό, πρώτα τον Ιουδαίο αλλά και τον εθνικό. 

10 - αντίθετα, δόξα, τιμή και ειρήνη προσμένουν όποιον κάνει το καλό, πρώτα τον Ιουδαίο αλλά και τον εθνικό. 

11 - γιατί ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις. 

12 - Έτσι, λοιπόν, όσοι αμάρτησαν χωρίς να ξέρουν το νόμο του Θεού, θα καταδικαστούν όχι με κριτήριο το νόμο. Κι από την άλλη, όσοι αμάρτησαν γνωρίζοντας το νόμο, θα δικαστούν με κριτήριο το νόμο. 

13 - Γιατί στο θεϊκό δικαστήριο δεν δικαιώνονται όσοι άκουσαν απλά το νόμο αλλά μόνο όσοι τήρησαν το νόμο. 

14 - Όσο για τα άλλα έθνη, που δε γνωρίζουν το νόμο, πολλές φορές κάνουν από μόνοι τους αυτό που απαιτεί ο νόμος. Αυτό δείχνει πως, αν και δεν τους δόθηκε ο νόμος, μέσα τους υπάρχει νόμος. 

15 - Η διαγωγή τους φανερώνει πως οι εντολές του νόμου είναι γραμμένες στις καρδιές τους. και σ' αυτό συμφωνεί και η συνείδησή τους, που  φωνή της τους τύπτει ή τους επαινεί, ανάλογα με τη διαγωγή τους. 

16 - Όλα αυτά θα γίνουν την ημέρα που ο Θεός θα κρίνει δια του Ιησού Χριστού τις κρυφές σκέψεις των ανθρώπων, όπως λέει το ευαγγέλιό μου.

Με αγάπη,

Εύα 💗


---

φωτό από εδώ.

Η Χάρη του Αγίου Πνεύματος

Σημειώσεις:

*  Ο ουσιαστικός σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος, που σημαίνει την παρουσία του Χριστού μέσα στην καρδιά του ανθρώπου και τη θεραπεία του από όλα αυτά τα πράγματα τα οποία τον υποδουλώνουν, τον κρατούν τραυματισμένο και υπόδουλο στα πάθη και στην αμαρτία.

* Οι καλοί καρποί του Αγίου Πνεύματος αρχίζουν να ανατέλλουν και να παράγουν καρπούς όταν έχεις θεραπευτεί δια του Αγίου Πνεύματος από αυτά τα πάθη, που είναι ένδειξη ότι το Άγιο Πνεύμα έχει δουλέψει μέσα μας.

*  Οι καρποί του Αγίου Πνεύματος είναι χειροπιαστοί και μπορεί να το εξακριβώνει ο καθένας μας τσεκάροντας τον εαυτό του να δει αν λειτουργούν αυτοί οι καρποί εντός του ή όχι.

* Για να δεις καρπούς στη ζωή σου θέλει υπομονή όπως όταν φυτεύεις ένα δέντρο που το σκαλίζεις, το ποτίζεις, το φροντίζεις, του αφιερώνεις χρόνο. Πρέπει να εργάζεσαι πάνω σε αυτό συστηματικά, να κάνεις τον αγώνα σου, έτσι θα φτάσεις να δεις και τους καρπούς, που είναι χειροπιαστοί και που χρειάζεται να τους έχεις στη ζωή σου προκειμένου να είσαι ένας υγιής πνευματικά άνθρωπος.

* Οι καρποί του Αγίου Πνεύματος είναι συγκεκριμένοι, κάτι που το κρατάς στο χέρι σου, όπως οι καρποί οποιουδήποτε έργου. Ο Θεός δεν κατοικεί μέσα στον άνθρωπο αφηρημένα και αόριστα ή ως συναίσθημα, αλλά παράγει συγκεκριμένους καρπούς που τους βλέπουμε και τους αισθανόμαστε μέσα μας και γύρω μας, ως ενέργεια που εκπέμπεται από μέσα προς τα έξω: η αγάπη , η χαρά, η ειρήνη, η πραότητα, η πίστη, η αγαθοσύνη, η μακροθυμία, η εγκράτεια, η πραότητα είναι αυτοί οι καρποί. Έτσι, αν θέλει να κρίνει κανείς τον εαυτό του, μπορεί να δει αν όντως λειτουργούν μέσα του αυτοί οι καρποί. Αν βλέπει ότι υπάρχουν και λειτουργούν, να τους διατηρήσει, αν δεν λειτουργούν, να δουλέψει πάνω σε αυτό.

* Δείγμα ότι η καρδιά μας είναι ζωντανή είναι η διάθεσή μας για αναζήτηση του Θεού μέσα στη ζωή μας και ότι η ψυχή μας δεν έχει θαφτεί μέσα στις μέριμνες και τις παγίδες που μας πνίγουν. Αυτή την αναζήτηση του ανθρώπου την βρίσκει πρωτίστως μέσα στον χώρο της Εκκλησίας και είναι κάτι το χαρμόσυνο αλλά ταυτόχρονα, και κάτι πολύ σοβαρό: πρέπει ο άνθρωπος να βρει αντίκρισμα, να βρει αυτό που ψάχνει, γιατί αν δεν το βρίσκει, τότε μπορεί να καταλάβει ότι κάτι δεν δουλεύει σωστά και πρέπει να το ψάξει περισσότερο.

* Εκατομμύρια άνθρωποι μέχρι σήμερα έχουν βρει τον καρπό του Αγίου Πνεύματος, άρα το να μη τον έχεις βρει, σημαίνει ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά και που πρέπει να το ψάξεις στον εαυτό σου για να δεις τι συμβαίνει (ένας τρόπος είναι μέσα από πνευματικούς γιατρούς που μπορούν να του υποδείξουν πώς θα προχωρήσει). Αφού εντοπίσεις την αιτία, τότε το δύσκολο είναι αυτή η θεραπευτική αγωγή που σου δίνεται από τον πνευματικό σου να βρεί εφαρμογή, είναι η ώρα δηλαδή που πρέπει να φροντίσεις το δέντρο.

* Ως τέκνα της Εκκλησίας, η Εκκλησία είναι ο χώρος όπου θα βρούμε τον Θεό (Εκκλησία: όχι μόνο ο χώρος του ιερού ναού, αλλά το σύνολο όλων αυτών των ανθρώπων που είναι μέλη της Εκκλησίας και οργανικά δεμένοι σε αυτή την παράδοση και την εμπειρία του Θεού, με την κεφαλή που είναι ο Χριστός). Αυτή λοιπόν η σχέση μας με την Εκκλησία έχει συγκεκριμένα αποτελέσματα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί είναι αδύνατο ο υγιής άνθρωπος να ψάχνει ή να αγωνίζεται για πράγματα, τα οποία δεν μπορεί να πιάσει στο χέρι του. Δεν μπορείς π.χ. να αγωνίζεσαι για τον Χριστό, όταν ο Χριστός είναι άγνωστος, όταν δεν τον πιάνεις μέσα σου. Όταν αποκτάς γνώση πνευματική, τότε διαπιστώνεις ότι ήταν πάντοτε μαζί σου από την πρώτη στιγμή, περισσότερο δε στις αρχές.

* Στην αρχή το Άγιο Πνεύμα παρέχεται κατά κανόνα δωρεάν, στη συνέχεια διαπιστώνεις ότι χρειάζεσαι να κάνεις άσκηση, αγώνα, άσκηση, εξομολόγηση, Θεία Κοινωνία, νηστεία, προσευχή, μετάνοια κτλ. για να το διατηρήσεις και να το αναπτύξεις. Όλα αυτά, αλλά κυρίως η διάθεση να τα εφαρμόσεις μέσα από την καρδιά σου ως ανάγκη και όχι ως υποχρέωση ή αγγαρεία, είναι η εμφανής παρουσία της Θείας Χάριτος στη ζωή σου. Το Άγιο Πνεύμα έχει αρχίσει να δουλεύει.

* Αφού γευτήκαμε και είδαμε πόσο μας γεμίζει ο Θεός και ότι αυτό ουσιαστικά είναι που έχουμε ανάγκη στη ζωή μας, βλέπουμε ότι οποιαδήποτε άλλη αναζήτηση που είχαμε κάνει ως τότε για να κάνουμε πραγματικότητα τα όνειρα και τις επιθυμίες μας για να βρούμε αυτό που ψάχνουμε γενικότερα, είναι στην πραγματικότητα άνευ ουσίας. Ο Θεός γίνεται η καθολική απάντηση σε όλα μας τα ερωτήματα, η εκπλήρωση όλων μας των αναγκών και επιθυμιών και αναζήτήσεων, γιατί διαπιστώνουμε ότι τελικά δεν χρειαζόμαστε τίποτε άλλο, είμαστε επιτέλους πλήρεις.
Είμαστε πλήρεις από Θεό.

Αυτά και άλλα πολλά και ωφέλιμα μπορείτε να τα παρακολουθήσετε στο βίντεο του Αθανασίου Λεμεσού που ακολουθεί:

*** Η φωτό από εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Πτώση πίστης και ηθικής οι λόγοι των εθνικών καταστροφών

Ιστορικά γεγονότα υπό θεολογική ματιά δείχνουν πώς πριν από κάθε μεγάλη καταστροφή της ρωμιοσύνης ανά τους αιώνες είχε προηγηθεί μια αποστασία, μια προδοσία στην πίστη και μια πτώση στην ηθική.

Ο αρχιμανδρίτης π. Σάββας Αγιορείτης μας παρουσιάζει ένα-ένα όλα αυτά τα γεγονότα που προηγήθηκαν μεγάλων εθνικών καταστροφών, όπως η άλωση της Κωνσταντινούπολης, η καταστροφή της Σμύρνης κ.τ.λ. και συγκρίνει τα όσα προηγήθηκαν τότε με τα όσα συμβαίνουν σήμερα, που είναι πανομοιότυπα, και μας κάνει να βρισκόμαστε σε υποψία επικείμενης καταστροφής εξαιτίας των συνθηκών ηθικής, πίστεως και εθνικής έκπτωσης, όπως συνέβησαν και τότε.

Είναι αυτό που λένε, την πρώτη φορά η ιστορία παρουσιάζεται σαν τραγωδία, τη δεύτερη σαν φάρσα ή ο λαός που ξεχνά την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει, ή όταν δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας η ιστορία επαναλαμβάνεται και άλλα παρόμοια σοφά. Όμως τώρα μιλάμε για τη δική μας ιστορία, και η δική μας ιστορία έχει επαναληφθεί δυστυχώς πολλές φορές, με τα ίδια λάθη, με την ίδια λήθη, με τις ίδιες προειδοποιήσεις και τις ίδιες επιπτώσεις. Όλα πανομοιότυπα. Και τα σημάδια έχουν αρχίσει ήδη να κάνουν εμφανή την παρουσία τους για μία ακόμη φορά...

Σήμερα, είμαστε σε θέση πλέον να έχουμε πρόσβαση σε άπειρη γνώση από παλαιότερες αλλά και σημερινές σύγχρονες φωνές που κρατούν αναμμένο το φως του ελληνισμού και της ορθοδοξίας, αρκεί να μπορούμε να εντοπίζουμε τα ακούσματα και αναγνώσματα που απέχουν από την πλάνη, εκείνα  που χρειαζόμαστε τόσο πολύ στους σκοτεινούς και πονηρούς καιρούς που ζούμε προκειμένου να κρατηθούμε όρθιοι. Πρέπει να αφυπνούμε και να αφουγκραζόμαστε, γιατί δεν είναι όλα όσα βλέπουμε και ακούμε γύρω μας τόσο αθώα όπως μας τα παρουσιάζουν και γιατί τα γεγονότα σε λίγο θα αρχίσουν να μας προσπερνούν και να μας καπελώνουν αν δεν λάβουμε τα μέτρα μας.

Ας αναρωτηθούμε γιατί τόσο μένος και τόση εμμονή με την μικρή μας ταπεινή Ελλαδίτσα να αφανιστεί, να αλλοτριωθεί, να σβηστεί η γλώσσα της, η ιστορία της, το ήθος της, η ορθόδοξη πίστη της, που πάντα ήταν κόκκινο πανί για τους αλλόπιστους και αλλοεθνείς, πόσο μάλλον όταν η δική μας πίστη είναι πίστη ειρήνης, αγάπης και ο λαός της λαός εσωτερικής σιωπηλής πνευματικότητας, φιλευσπλαχνίας, ταπεινότητας και καλοσύνης. Έτσι ήταν από πάντα ο Έλληνας, τι πάθαμε και τα τελευταία χρόνια μεταλλαχτήκαμε σε κάτι που δεν είμαστε εμείς; Τι μας επιβλήθηκε; Ποιοι μας έχουν κάνει αυτή την πλύση εγκεφάλου και έχουμε ξεχάσει ποιοι είμαστε στην καρδιά του είναι μας και σε τι χώρα ζούμε;

Υπάρχουν σκοτεινοί εχθροί που επιβουλεύονται την ελευθερία του Έλληνα στο πνεύμα, γιατί δεν είναι πολλλοί οι λαοί που έχουν απομείνει που να έχουν ελευθερία σκέψης και έκφρασης ως προσωπικότητες, ελευθερία πίστης και ηθικής. Αυτή η σαλαμοποίηση στο όνομα της παγκοσμιοποίησης που δεχόμαστε δεν είναι αθώα. Ο ορθόδοξος χριστιανός πάντοτε ξεχώριζε, γιατί, όπως μας έχει διδάξει το Ευαγγέλιο, δεν είναι του κόσμου τούτου, ο ρόλος του πάνω στη γη είναι για να ξεχωρίζει, να αποστασιοποιείται από τη νόρμα του κόσμου, της πτώσης και της αμαρτίας. Και αυτό φαίνεται πως ενοχλεί.

Κάθε φορά που ο ελληνισμός ξεστράτησε από την οδό του Χριστού, κάποια καταστροφή συνέβαινε. Είναι πολλές οι ιδιωτικές προσκλήσεις από σύγχρονους Αγίους μας που μας χτυπούν το καμπανάκι ότι δεν βαδίζουμε ορθά κι ότι αν συνεχίσουμε να ολισθαίνουμε, σύντομα θα μας καταπιεί το μαύρο σκοτάδι, και δεν θα μπορούμε να πούμε μετά ότι δεν ξέραμε.

Με αγάπη,

Εύα

💗

Ένα "κακό παιδί" είναι ένα πληγωμένο παιδί

(αναδημοσίευση)

Ένα «κακό παιδί» είναι ένας πληγωμένος εν δυνάμει Άγιος που χρειάζεται επειγόντως θεραπεία. Και αυτό που λέμε εμείς κακή αντίδραση είναι η πληγωμένη κραυγή της τραυματισμένης καρδιάς που φωνάζει «πονάω!». Μια εκκεντρική εξωτερική εμφάνιση ενός παιδιού είναι οι πληγές που κάποιοι το σταύρωσαν για να ικανοποιηθούν οι ίδιοι. Μια εκκεντρικότητα που στην ουσία είναι μια έκφραση απελπισίας για λίγες σταγόνες αγάπης

Μας ενδιαφέρει το παιδί μας αν είναι καλός μαθητής, το καλό παιδί της γειτονιάς, αν κρατάει καλά τα παράσημα από το ένδοξο σόϊ αλλά δεν μας ενδιαφέρει τι γίνεται στον πυρήνα της ψυχής του. Γιατί κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για αυτήν. Μας ενδιαφέρει να είναι πρώτος στον κόσμο αλλά όχι στα μάτια του Θεού και στον ουράνιο κόσμο.
Πολλές φορές αυτή η πληγή ξεκίνησε από την βάπτιση που κάποιοι το έβλεπαν σαν προϊον και τσακωνόντουσαν ποιανού όνομα θα πάρει. Στην συνέχεια οι περισσότεροι ενδιαφερόντουσαν για το αν θα φάει επίγεια τροφή και όχι ουράνια.

Του μιλούσαν να κυνηγάει γήινα πλούτη και ηδονές κανείς όμως δεν του είπε ότι είναι προορισμένος να κληρονομήσει την αιώνια ζωή και την Βασιλεία των ουρανών.
Ένα παιδί που δεν μπορεί να ερωτευθεί τον Χριστό και τον άνθρωπο γιατί τον έρωτα τον διάβαζε μόνο στα παραμύθια και σε καψουροτράγουδα που άκουγε τα βράδια με αναμμένο πορτατίφ, μέσα στην θλιμμένη μοναξιά του. Εκεί έκανε όνειρα ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει μια αγάπη που θα ενδιαφερθεί πραγματικά για την αληθινή του καρδιά.

Δεν είδε όμως αυτή την εν Χριστώ αγάπη ποτέ στα μάτια των γονιών του και άρα του φαίνεται ψέμα. Έτσι φαντάζεται τον έρωτα και τον συνδέει με την ηδονή χωρίς να τον ριζώνει με την αγάπη και όλα αυτά μόνο στην φαντασία του διότι την αλήθεια δεν την βλέπει πουθενά. Ένα παιδί που οι γονείς του φωνάζουν ότι του έδωσαν τα πάντα και είναι αχάριστο αλλά εκείνο νιώθει ορφανό. Πήρε τα πάντα αλλά κανείς δεν του είπε για τον Χριστό και την Βασιλεία των Ουρανών και νιώθει μέσα του μια μοναξιά που μοιάζει με μια πληγή που πονάει πολύ. Ένα "κακό παιδί" είναι ένα πληγωμένο παιδί , μια τραυματισμένη ύπαρξη που πονάει. Φωνάζει μέσα του η υιοθεσία του Αγίου Βαπτίσματος , βιώνει αυτήν την φλόγα να καίει την καρδιά του , άραγε ποιός θα του μιλήσει..; Ποιός θα σταθεί δίπλα στην ύπαρξη του για να του πει ότι σε αυτή την ζωή προορισμός μας είναι να κοινωνούμε την αλήθεια και όχι να ψάχνουμε ψεύτικες αλήθειες σε σκοτεινούς δρόμους. Πως θα γλιτώσει αυτό το παιδί όταν ο γονιός του μιλάει για αμαρτία και όχι για αρετή. Για εξωτερική ομορφιά και για το κέρδος της σοφίας του κόσμου αλλά όχι για την Βασιλεία του Θεού.

Γι'αυτό το παιδί που μοιάζει με πληγωμένο αετό ο Κύριος λέει "Δεύτε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς".

Μην μαλώνουμε τους αετούς , μην τους κατακρίνουμε αλλά να φωνάξουμε τον γιατρό για αυτούς και ο ίδιος ξέρει τι θα κάνει. Ο γονιός που αγαπάει πραγματικά το παιδί που έχει φέρει στο κόσμο , το βλέπει ως παιδί του Θεού και όχι ως δικό του. Το θεωρεί υιοθετημένο και ο ίδιος νιώθει συνοδοιπόρος. Η διαπαιδαγώγηση του γονιού οφείλει να έχει σαν βάση την έκφραση "Τα σα εκ των σων".....
"Δικό σου είναι Χριστέ μου το τέκνο μου και βοήθησε με σε παρακαλώ να γίνει πολίτης της Βασιλεία σου." Η καλύτερη προσευχή που μπορεί να κάνει κάθε άνθρωπος που έχει φέρει παιδί στο κόσμο.
Γι'αυτό αγαπητοί μου αν δεις πληγωμένο αετό μην του κακιώσεις , αγκάλιασε τον ..
euxh.gr - π.Σπυρίδων Σκουτής

***

Η φωτογραφία είναι από εδώ.

Θυμήσου τον θάνατο

Όσο προχωράει η πορεία μου προς τη σωτηρία, τόσο πιο αποφασιστικά γυρίζω πίσω στην αφετηρία επειδή απλά θέλω να βρω την σωστή διαδρομή που θα με φέρει στο ζητούμενο. Είναι φυσικό να κάνεις στραβοπατήματα, να λαθεύεις, να σκέφτεσαι με λάθος τρόπο, όμως όταν επιμένεις, κάποια στιγμή έρχεται και το ποθούμενο. "Ψάξε με και θα με βρεις" έχει πει ο Χριστός, κι εγώ ψάχνω συνεχώς, μέχρι να Τον βρω, έτσι όπως Εκείνος θέλει από μένα να κάνω, όχι όπως θέλω εγώ μέσα από το εγωιστικό και λανθασμένο μου πνεύμα. Νομίζω ότι έχω ανακαλύψει την Αμερική, ενώ δεν ξέρω τίποτα. Και ξέρω ότι γελάει ίσως μαζί μου με καλοσύνη και πατρική αγάπη, επειδή βλέπει ότι σκοντάφτω σαν το μικρό παιδάκι που προσπαθεί να ορθοποδήσει μέχρι να τα καταφέρει. Όταν ψάχνεις, ο Χριστός δεν σε εγκαταλείπει να παραπαίεις στο σκοτάδι, ρίχνει φως στα βήματά σου και σε καθοδηγεί.

Στον δρόμο μου λοιπόν του σκοταδιού και της άγνοιας έρχονται κάθε τόσο μικρά φωτάκια που καμία σχέση δεν έχουν με τα τεχνητά λαμπιόνα της καθημερινότητας, αλλά με άλλη προέλευση και άλλη αποστολή. Ένα τέτοιο φωτάκι έριξε το φως του πάνω στον δρόμο μου διακριτικά και σεμνά, χωρίς να μου διαφημίσει τίποτα φανφαρώδες που να με τυφλώσει και να χάσω τον προσανατολισμό μου με πλύσεις εγκεφάλου όπως συμβαίνει στον κόσμο που θέλει με νύχια και με δόντια να με κρατήσει εκεί, αιχμάλωτο του κόσμου. Δεν υπήρχαν δεσμά σε αυτό το φωτάκι που όσο πιο πολύ έδινα την προσοχή μου προς τα εκεί, τόσο αυτό δυνάμωνε και με φώτιζε σαν το πιο λαμπρό αστέρι. Κι εγώ ξέρω πως το έκανε μόνο για να με φέρει ξανά πίσω στον δρόμο του Χριστού. Μου έδειξε την αφετηρία, που είναι η μετάνοια, το πρώτο σκαλοπάτι που κάθε ορθόδοξος χριστιανός οφείλει να κάνει προκειμένου να βαδίσει τον δρόμο του Χριστού.

Θυμήσου τον θάνατο, είναι η φράση που ειπώθηκε και από εκείνη τη στιγμή έρχεται μέσα μου ξανά και ξανά σαν ψαλμωδία πέρα του κόσμου τούτου. Μα, μέσα στις εορταστικές μέρες που διανύουμε; Όλοι είναι χαρούμενοι περιμένοντας να έρθουν οι εορτές των Χριστουγέννων κι εγώ θα θυμάμαι τον θάνατο;

Όμως οι πατέρες της εκκλησίας μας αυτό πρέσβευαν από πάντα, είναι αρχή της ορθοδοξίας να θυμόμαστε τον θάνατο παντού και πάντα. Να τον θυμόμαστε αδιάκοπα, γιατί ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή που θα κρίνει τη σωτηρία μας. Θυμόμαστε τον θάνατο, ώστε να μπορούμε να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Ποιοι είμαστε. Τι έχουμε κάνει. Τι έχουμε σκεφτεί. Πώς έχουμε νιώσει. Όλα αυτά τα μελανά που αφήνουν λεκέδες πάνω στην καρδιά μας και που σφραγίζονται με καταδίκη αν δεν φτάσουμε στη μετάνοια. Για να μετανοήσεις, πρέπει πρώτα να έχεις ψάξει τον εαυτό σου ως τα έγκατα του είναι σου. Λίγοι το κάνουν αυτό γιατί είναι επώδυνο και σε ξεμπροστιάζει μπροστά στη δήθεν εικόνα που έχεις υιοθετήσει για να σε βλέπουν οι άλλοι γύρω σου και να λένε πω πω, τι καλός άνθρωπος που είναι, τι όμορφος, τι σωστός, τι πλούσιος, τι δοξασμένος. Όμορφος με πλαστικές επεμβάσεις στο πρόσωπό σου; Δεν βλασφημείς λοιπόν στον Θεό όταν βεβηλώνεις την εικόνα που σου έδωσε; Δεν βλασφημείς όταν όλος ο πλούτος του κόσμου που εσύ κυνηγάς να αποκτήσεις δεν είναι τίποτα περισσότερο από κενοδοξία; Από υπερηφάνεια; Από εγωισμό; Δεν αμαρτάνεις όταν αισθάνεσαι με τέτοιον τρόπο;

Γι' αυτό θέλει η ορθόδοξη εκκλησία να μετανοούμε μέσα από το μυστήριο της εξομολόγησης, για να πάρει τους λεκέδες μακριά από την καρδιά μας, ώστε να γίνει πιο λευκή από το χιόνι. Και γιατί η μετάνοια θα φέρει την ταπείνωση, που θα φέρει στο τέλος την θέωση. Ο δρόμος για την θέωση περνά μέσα από την ταπείνωση, κάτι που οι άγιοί μας το βίωναν στην πράξη. Γι' αυτό και οι άγιοί μας είναι οι μεγαλύτεροι θεολόγοι. Γιατί η θεολογία τους είναι απαύγασμα της φώτισής τους από τον Θεό. Γι' αυτό και η θεολογία των Πατέρων της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας είναι η μόνη που φέρει την Αλήθεια του Χριστού. Την έζησαν μέσα τον αγώνα που έκαναν μέσω της χριστιανικής ζωής και την μετέδωσαν ως θησαυρό γνώσης και κατεύθυνσης, ως φωτάκια στο δικό μας δρόμο προς τη δική μας θέωση και σωτηρία.

Άρα, μόνο η μετάνοια φέρνει το πρώτο βήμα προς την σωστή κατεύθυνση. Στη σωστή οδό του Χριστού. Αν δεν μετανοήσω, δεν έχει προηγηθεί η αλήθεια μου, που είναι ότι είμαι αμαρτωλή. Και αμαρτίες δεν είναι μόνο ότι π.χ. έχω σκοτώσει κάποιον. Υπάρχουν και άλλου τύπου "φόνοι" που είναι αμαρτία στα μάτια του Θεού. Φόνος είναι όταν έχεις σκοτώσει την ελπίδα κάποιου άλλου. Όταν έχεις δολοφονήσει την αγάπη του και τα ειλικρινή του αισθήματα απέναντι σε κάποιον διπλανό. Όταν προσβάλεις τα Θεία, με το να μη τιμάς τον Θεό, να μην αγαπάς τον Υιό Του. Και η Αγία Γραφή μου το λέει ξεκάθαρα επανειλημένως: "Με αγαπάς; Αν με αγαπάς, πρέπει να τηρείς τις εντολές μου."

Λέμε ότι αγαπάμε τον Χριστό, το λέμε όμως με πράξεις; Πώς τον αγαπάμε όταν δεν τηρούμε τις εντολές που μας έχει δώσει; Τις εντολές δεν μας τις έχει δώσει για Κείνον, αλλά για μας. Τις έχει δώσει ως οδηγίες που φωτίζουν τον δρόμο της σωτηρίας της ψυχής μας. Όταν κρίνουμε τον διπλανό μας, είναι καταπάτηση εντολής. Όταν ασχολούμαστε με τον γείτονα, κουτσομπολεύοντάς τον,είναι κι αυτό καταπάτηση εντολής. Όταν φιλοδοξούμε να αποκτήσουμε χρήματα, περιουσία, γόητρο να μη μας λένε υποδεέστερους είναι καταπάτηση εντολής. Πώς λοιπόν λέμε ότι αγαπάμε τον Χριστό όταν καταπατάμε τις εντολές του κάθε στιγμή της μέρας; Θεολογία χωρίς μετάνοια είναι αίρεση και είναι αμαρτία.

Και μόνο που λέω αγαπάω τον Χριστό όταν καταπατώ ασύστολα τις εντολές Του, είναι αμαρτία. Η καθαρή μου καρδιά δεν είναι τελικά και τόσο καθαρή όσο πιστεύω στ' αλήθεια, επειδή είμαι αμαρτωλή κάθε στιγμή της μέρας μου. Και χωρίς καθαρή καρδιά, δεν μπορείς να γράφεις για τον Χριστό. Δεν είσαι άξιος να το κάνεις. Γιατί όταν το κάνεις μην έχοντας μετανοήσει, αμαρτάνεις. Ακούσια μεν, όμως αμαρτάνεις. Και ο Θεός απεχθάνεται την αμαρτία. Μας θέλει άγιους, γιατί και ο Θεός είναι άγιος, κι εμείς παιδιά Του.

Γι' αυτό και επανέρχομαι στην αρχή. Ξανά. Είμαι τυχερή που η πίστη μου είναι ορθόδοξη. Μέσα στην άγνοιά μου κάνω βέβαια τα παραστρατήματά μου, όμως μέσα μου ξέρω ένα πράγμα: ότι η ματιά μου είναι εστιασμένη στο Χριστό, που είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή. Ξέρω ότι με κάποιον τρόπο θα βρω τον δρόμο, την πορεία μου προς τον δικό Του δρόμο και τη δική Του αλήθεια και τη δική Του ζωή, αυτή που προσφέρει σε όλους εμάς, αρκεί να μη σταματώ να Τον αναζητώ.

Ο αρχ. Σάββας ο Αγιορείτης είναι ένα από αυτά τα φωτάκια στα οποία αναφερόμουν στην αρχή του κειμένου. Είναι ένα φωτάκι ορθοδοξίας. Στις ομιλίες του που έχω παρακολουθήσει ως τώρα, μου άνοιξε ένα μεγάλο παράθυρο αλήθειας προς Εκείνον. Την ευλογία σου, πάτερ.

https://drive.google.com/file/d/1Fol_llrVrQx2X4f-pUM7qx9jqK3V9OPP/view

Με αγάπη,

Εύα 💗

Κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση

Τον τίτλο θα τον βρείτε στο βιβλίο της Γένεσης, κεφάλαιο 1, εδάφιο 26. Είναι στο σημείο που, αφού ο Θεός έχει ολοκληρώσει τη δημιουργία του κόσμου, αποφασίζει να δημιουργήσει τον άνθρωπο και λέει: "Ας φτιάξουμε τον άνθρωπο κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν", σύμφωνα δηλαδή με την εικόνα του Θεού και σύμφωνα με την ομοιότητα του Θεού. Φοβερό εδάφιο. Μας λέει ότι ο Μεγαλοδύναμος Θεός που έχει φτιάξει τα πάντα, από το πιο μικρό και ασήμαντο δομικό στοιχείο του κόσμου μέχρι τον μεγαλύτερο πλανήτη του κόσμου και δεν ξέρω τι άλλο πιο μεγάλο μπορεί να υπάρχει εκεί έξω, εδώ μέσα όμως, σε αυτόν τον μικρό πλανήτη που ζούμε, αυτό το δημιούργημα που λέγεται άνθρωπος, είναι φτιαγμένο για να μοιάζει και να δρα όπως Εκείνος.

Η πρώτη απορία είναι: Γιατί στο εδάφιο μιλάει σε αριθμό πληθυντικό; Γιατί "ας φτιάξουμε;" Ποιος είναι ο "εμείς;"

Η ορθοδοξία δίνει απάντηση σε αυτό, και φαίνεται πεντακάθαρα μέσα σε πολλά εδάφια της Αγίας Γραφής. Το "εμείς" είναι οι τρεις διαστάσεις του Θεού, η λεγόμενη τριαδικότητα. Τρεις φύσεις έχει ο Θεός, είναι ο Πατέρας (Θεός και δημιουργός των πάντων), ο Υιός (Ιησούς Χριστός, ο ενανθρωπήσας Θεός που πήρε μορφή ανθρώπινη με συγκεκριμένο σκοπό και πλάνο που δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα), και το Άγιο Πνεύμα, αυτό που ενώνει τα πάντα.

Η δεύτερη όμως απορία είναι πολύ πιο προσωπική: Γιατί μας έφτιαξε έτσι, όταν κανένα άλλο δημιούργημα δεν μοιάζει σε εικόνα και ομοίωση με κανένα άλλο; Γιατί επέλεξε να φτιάξει κάτι που να του μοιάζει τόσο; Ποιο το νόημα σε αυτό;

Η δική μου απάντηση που έχω καταλήξει είναι ότι ο Θεός το έκανε για εμάς. Ότι είμαστε η τελευταία και ομορφότερη και τελειότερη δημιουργία που έφτιαξε όλες τις προηγούμενες μέρες της δημιουργίας, έφτιαξε μια τέλεια φύση, ένα τέλειο φυτικό και ζωικό βασίλειο, έναν υπέροχο ουρανό που καθόριζε τον χρόνο και τον προσανατολισμό και έναν υπέροχο κήπο, στον οποίο θα έρθει και θα μείνει το τελειότερό του δημιούργημα: εμάς.

Μας ήθελε στον κήπο Του, τέλειους όπως Εκείνος, όμορφους όπως Εκείνος, δίκαιους όπως Εκείνος, φιλεύσπαχνους, συγχωρητικούς, εγκρατείς, υπομονετικούς, αναμάρτητους, άγιους, σοφούς και αθάνατους, όλα όπως Εκείνος. Ο άνθρωπος δεν γνώριζε τότε τι θα πει καλό και κακό, δεν είχε σχέση με τη φθορά, την παρακμή, τις ασθένειες, τις εξαρτήσεις, τα πάθη, γνώριζε μόνο το καλό και έπραττε μόνο το καλό, μέχρι που ο Θεός του έδωσε την πρώτη δοκιμασία: "Όλα μπορείς να τα κάνεις, σου δίνω εξουσία σε ό,τι υπάρχει γύρω σου, όμως δεν θα φας από τον απαγορευμένο καρπό." Γιατί το έκανε αυτό; Γιατί είχε ανάγκη τα μήλα και δεν ήθελε να του τα πάρουν; Το έκανε για δοκιμή. Του άφησε την ελευθερία της βούλησης, τον άφησε ελεύθερο δηλαδή για να διαλέξει μόνος του αν αγαπάει τον Δημιουργό του εξίσου όπως ο Δημιουργός αγαπούσε το πολυτιμότερο δημιούργημα που είχε φτιάξει ως τότε, το αγαπημένο του παιδί, τον άνθρωπο.

Ε, κι εκεί το γλυκό χάλασε. Όλα όσα ακολούθησαν από εκεί και μετά και συνεχίζουν μέχρι τώρα είναι μέρος του σχεδίου του Δημιουργού να επαναφέρει τον άνθρωπο στην πρότερη, την αρχική μορφή και κατάσταση, δίνοντας μια και καλή την οριστική ρήξη με την αμαρτία, την αδικία, την παραβατικότητα, τη βία, τους πολέμους, την ανομία και όλα τα ωραία που υπομένουμε στον κόσμο. Πώς; Με το να φέρει στον κόσμο τον Υιό Του, Ιησού Χριστό. Γιατί; Για να μας φέρει το τέλειο παράδειγμα του πώς πρέπει να είναι ο αρχικός, ο αψεγάδιαστος άνθρωπος, ο απαλλαγμένος από πάθη και πειρασμούς, ο άγιος και αναμάρτητος όπως ο Θεός Πατέρας, και όπως ο Θεός Υιός, και ο Θεός το Άγιο Πνεύμα, που κατοικεί μέσα μας και προστατεύει την ψυχή μας, το αθάνατο κομμάτι του εαυτού μας, κομμάτι Θεού που μας περιμένει, μας διδάσκει, μας ενισχύει, μας βοηθά να υπομένουμε, να αντιστεκόμαστε και να μένουμε εκεί, προσηλωμένοι στον Δρόμο του Θεού Πατέρα μας (όσων τουλάχιστον δεν τον έχουν απαρνηθεί), κατευθύνοντάς μας στο αρχικό προορισμό, στο πραγματικό Σπίτι μας και στην πραγματική Οικογένειά μας, που είναι η αγκαλιά του Πατέρα, του Θεού και Δημιουργού μας.

Αυτή είναι η ελπίδα σωτηρίας που μας υποσχέθηκε, αυτός είναι ο δρόμος στην αγάπη μας πίσω σε Εκείνον, την ανόθευτη, την ατελεύτητη, την απόλυτη αγάπη που διδαχτήκαμε από τον Χριστό, αυτή που σε κάνει να θυσιάζεις τη ζωή σου για κάποιον, να μαρτυρείς, να εξευτελίζεσαι, να δέχεσαι τα πάνδεινα, όπως ο Χριστός, για μια αγάπη ουράνια, που μπορεί να αντέξει τα πάντα, να υπομείνει τα πάντα, χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Όταν νηστεύουμε, το κάνουμε για Κείνον. Όταν εκκλησιαζόμαστε, το κάνουμε για Κείνον. Όταν υπομένουμε ανθρώπους και καταστάσεις, το κάνουμε για Κείνον. Όταν δεχόμαστε χτυπήματα, τα δεχόμαστε για Κείνον. Γιατί τόσο μας αγάπησε. Γιατί είναι ο τρόπος μας να ανταποδώσουμε αμυδρά, την αγάπη που Εκείνος έχει για εμάς. Όχι από συμφέρον, όχι επειδή κάποιος μας έχει υποδείξει ότι αυτό πρέπει να κάνουμε. Ο ίδιος ο Θεός και δεν το έκανε. Γιατί τόσο μας αγαπά. Μας άφησε ελεύθερους γιατί τόσο μας μας αγαπά. Δεν μας ζήτησε τίποτα για αντάλλαγμα, το έκανε από την αγάπη Του για μας, απλά γιατί τόση είναι η αγάπη του για εμάς. Γιατί είναι ο ίδιος ο ορισμός της αγάπης. Είναι αγάπη. Κι όταν έρχεται ο Χριστός και μας λέει να αγαπάτε ο ένας τον άλλον, δείγμα της αγάπης Του είναι, ως προς το ποιος είναι Εκείνος και ποιοι είμαστε εμείς, που είναι το ίδιο, μόνο που το έχουμε ξεχάσει ή χάσει. Γιατί, αν το έχουμε ξεχάσει, οφείλουμε να το ξαναβρούμε, κι αν το έχουμε χάσει, να το ανακαλύψουμε από την αρχή. Και η αρχή είναι ο Χριστός. Όπως και το τέλος, και η αλήθεια, και η οδός. Όλα γραμμένα στην Αγία Γραφή. Όλα τα ψέματα που μας έχουν πει, όλες οι ψευδαισθήσεις ότι δεν ανήκουμε εκεί που ανήκουμε, ότι δεν είμαστε αυτό που είμαστε, ότι δεν "κολλάμε" σε αυτό τον κόσμο και ότι πρέπει να προσαρμοστούμε στα επίγεια, στις κραιπάλες, τις ηδονές, το χρήμα, την εξουσία, την καταξίωση, τη δόξα, την επιτυχία, το ότι είμαστε κάποιοι, την ευκολία του να πατάμε επί πτωμάτων προκειμένου να ικανοποιήσουμε τις όποιες φιλοδοξίες μας, να αφομοιωθούμε με τη νόρμα, να γίνουμε ένα με αυτόν τον κόσμο και με αυτόν που τον αφεντεύει, και όλη η αλήθεια για τους λόγους που αισθανόμαστε κενοί, δυστυχισμένοι, απογοητευμένοι, όταν πρακτικά τα έχουμε όλα, τι είναι αυτό που μας κρατάει πίσω (ή ποιος, πρέπει να το ψάξετε αυτό), ποιοι είμαστε πραγματικά και πώς μπορούμε αυτό να το ανακτήσουμε και να γίνουμε ξανά κύριοι της ζωής μας και κάτω από ποιον καπετάνιο.

Για τους ενσυνείδητους χριστιανούς που πιστεύουν, αυτός ο καπετάνιος είναι ο Χριστός. Ο σταυρός που φοράμε δεν είναι σύμβολο μαρτυρίου, είναι σύμβολο αγάπης. Τόσο της δικής Του, απέναντι σε εμάς τους ανθρώπους, όσο όμως και της δικής μας, που επιλέγουμε να σταυρώσουμε κι εμείς, όπως κι Εκείνος, τα πάθη μας, τους πειρασμούς και τις αμαρτίες μας, να τις καρφώσουμε πάνω στο σταυρό του μαρτυρίου, όπως το έκανε κι Εκείνος, να θυσιάσουμε την καλοπέρασή μας, όπως κι Εκείνος, να θυσιάσουμε τα του κόσμου όπως κι Εκείνος, γιατί πιστεύουμε σε Εκείνον που τόσο μας αγάπησε και ελπίζουμε στη σωτηρία μας, δηλαδή στην επιστροφή μας στην αρχική μας κατάσταση.

Η καρδιά μου πλημμυρίζει όποτε επιχειρώ να διανοηθώ το εύρος και τις διαστάσεις αυτής της πράξης. Για ποιον; Για έναν αμαρτωλό, ένα χαμένο πρόβατο όπως στην παραβολή. Για έναν ληστή, όπως στο Ευαγγέλιο, που σώθηκε ακριβώς πριν την τελευταία στιγμή πάνω στον σταυρό μαζί Του. Είπε ήμαρτον, αμάρτησα, συγχώρεσέ με, και του χάρισε τη βασιλεία των ουρανών. Όπως έκανε στον Πέτρο που λιγοψύχησε, στον Θωμά που ήθελε αποδείξεις, στη Μαρία τη Μαγδαληνή, στον Δαβίδ, όλη η Αγία Γραφή είναι γεμάτη από παραδείγματα που φανερώνουν την αδυναμία του ανθρώπου και τη δύναμη που αποκτά με το που επιστρέφει πίσω στην αγάπη του Θεού. Γιατί τόσο ήθελε ο Χριστός για να συγχωρήσει, δεν ήθελε τίποτα, παρά μόνο την μετάνοια. Να μετανοήσει, να μετανοήσουμε, να αλλάξουμε ρότα, να σπάσουμε τις αλυσίδες του κόσμου, να μπούμε στη ρότα του Θεού, να γυρίσουμε πορεία προς τη σωτηρία, να κοιτάξουμε ψηλά, να πετάξουμε στ' αστέρια, να πιστέψουμε στην αγάπη Του, που την απέδειξε με τον πιο βαθύ και συνταρακτικό τρόπο. Και να επιλέξουμε Εκείνον. Να πιστέψουμε ξανά σε Κείνον και να ξαναβρούμε την θέση μας στον κόσμο ξαναβρίσκοντας τον χαμένο μας εαυτό, σώμα, ψυχή και πνεύμα, εικόνα και ομοίωσή του ενός και αληθινού και παντοδύναμου Θεού, του Δημιουργού των πάντων, του Πατέρα μας. Αμήν.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Τι λέτε να γνωρίσουμε λίγο τον Χριστό;

Την ώρα που μια μερίδα ανθρώπων αμφισβητεί ακόμα και την ιστορικότητα του Ιησού υποστηρίζοντας λίγο ως πολύ ότι είναι ένα πρόσωπο που δεν υπήρξε ποτέ, κάπου σε μια βιβλιοθήκη της Ρώμης και μακριά από τα δημόσια βλέμματα υπάρχει μία επιστολή που φυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού. Γράφτηκε στα χρόνια του Ιησού, στην Ιερουσαλήμ. Αποστολέας της είναι ο Πούπλιος Λέντουλος, ο οποίος τελούσε κυβερνήτης της Ιουδαίας για χάρη της Ρώμης επί εποχής του Ιησού, πριν από τον Πόντιο Πιλάτο. Παραλήπτης της επιστολής είναι ο αυτοκράτορας της Ρώμης Τιβέριος.

Είναι ένα γράμμα επαγγελματικής φύσεως, μια αναφορά ενός υφιστάμενου προς τον προϊστάμενό του. Θέλετε να δούμε τι γράφει;
Πάμε, λοιπόν:

"Άκουσα, ω Καίσαρα, ότι επιθυμείς να μάθεις για τον Ιησού. Πρόκειται για άνθρωπο πολύ ενάρετο, τον οποίο ο λαός θεωρεί προφήτη και οι μαθητές του Θεό, δημιουργό των ουρανών και της γης και όλων όσων υπάρχουν σε αυτή. Αλήθεια, ω Καίσαρα, κάθε μέρα ακούγονται πράγματα θαυμάσια για τον Χριστό, ανασταίνει νεκρούς και θεραπεύει αρρώστους με έναν μόνο λόγο του.
Είναι άνδρας μετρίου αναστήματος, καλός στην όψη, περιβεβλημένος με μεγαλοπρέπεια κυρίως στο πρόσωπο, ώστε όσοι τον κοιτάζουν αναγκάζονται να τον αγαπούν και να τον σέβονται.
Τα μαλλιά του έχουν χρώμα ώριμου καρυδιού, φτάνουν μέχρι τους ώμους και χωρίζονται στο μέσω άνωθεν, κατά το σύστημα των Ναζαρηνών. Το μέτωπό του είναι λείο, γαλήνιο, χωρίς ρυτίδες, η μύτη και τα χείλη κανονικότατα. Τα γένια του είναι πυκνά και έχουν το ίδιο χρώμα με τα μαλλιά του. Το βλέμμα του είναι σοβαρό και εμπνέει φόβο, έχει τη δύναμη ηλιακής ακτίνας. Κανείς δεν μπορεί να τον κοιτάζει ατενώς (προσηλωμένα, κατάματα).
Όταν επιτιμά φοβίζει, όταν το πράττει αυτό κλαίει.
Είναι αξιαγάπητος και χαρίεις μετά σοβαρότητος. Λέγεται ότι κανείς δεν τον είδε να γελά, πολλές φορές όμως τον είδαν να κλαίει.
Έχει ωραία χέρια και βραχίονες (μαραγκός, γαρ). Στη συνομιλία του ευχαριστεί τους πάντες.
Είναι μετριόφρων και έχει το ωραιότερο παράστημα του κόσμου.
Είναι ωραίος, όπως η μητέρα του, η οποία είναι η ωραιότερη γυναίκα που εθεάθει ποτέ σε αυτά τα μέρη.
Αν η μεγαλειότητά σου επιθυμεί να τον δει, πληροφόρησέ με να στον στείλω.
Πάντως στην Ιερουσαλήμ τον θαυμάζουν για τη σοφία του, αν και ουδέποτε σπούδασε κάτι είναι κάτοχος πάσης επιστήμης.
Περιπατεί ανυπόδητος και ασκεπής. Πολλοί τον βλέπουν και γελούν, όταν όμως βρεθούν κοντά του, τρέμουν και τον θαυμάζουν.
Λέγεται πως ουδέποτε φάνηκε άνθρωπος στα μέρη αυτά όπως αυτός. Ουδέποτε κηρύχθηκε διδασκαλία σαν τη δική του.
Πολλοί τον θεωρούν Θεό. Άλλοι εχθρό σου. Πολλές φορές με ενοχλούν μοχθηροί εβραίοι.
Λέγεται ότι ουδέποτε δυσαρέστησε κάποιον. Μόνο καλό έκανε. Όλοι όσοι τον γνώρισαν ευεργετήθηκαν από αυτόν. Όμως, ό,τι θελήσει η μεγαλειότητά σου, ω Καίσαρα, θα εκτελεστεί πρόθυμα.

Εν Ιερουσαλήμ, Ινδικτιώνος 7, Σελήνη 11

Τη Ση μεγαλειότητι πιστότατος και ευπειιθέστατος

ΠΟΥΠΛΙΟΣ ΛΕΝΤΟΥΛΟΣ

Κυβερνήτης της Ιουδαίας"

(πηγή: Τ. Κιλίφης, Ο Χριστός, Ι.Μ.Πεντέλης, Αθήνα 1996)

Υπάρχουν πολλοί που αμφισβητούν την πιστότητα και αυτής της επιστολής. Πρέπει εδώ να πω ότι δεν είμαι θεολόγος, ούτε αναλύτρια ώστε να μπορώ να πω τι ισχύει και τι όχι πάνω σε αυτό. Ξέρω πάντως ότι αυτή είναι η δουλειά της επιστήμης, να αμφισβητεί και να τεκμηριώνει, το διαπίστωσα από πρώτο χέρι κατά τη φοίτησή μου στο ΕΑΠ.

Πώς όμως τεκμηριώνει κανείς το θείο; Μπορεί κανείς να βάλει τον Θεό μέσα σε ένα πλαίσιο, σε ένα καλούπι, έστω και επιστημονικό; Μπορεί κανείς να τον φτάσει; Αν με ρωτήσετε, θα πω κατηγορηματικά πως όχι. Ούτε καν να τον ορίσει δεν μπορεί. Γιατί τόσο μικροί είμαστε και τόσο μεγάλος, απέραντος, απροσμέτρητος είναι.

Για μένα, επί του συγκεκριμένου, αυτό που δεν μπορεί να φτάσει η επιστήμη, μπορεί να το φτάσει η πίστη. Μέσα από τα μάτια της πίστης, ο Θεός γίνεται προσιτός, οικείος και προσβάσιμος. Αυτό είναι το κλειδί για να ανοίξει η επικοινωνία και η πρόσβαση. Η πίστη είναι το ζητούμενο.

Στην Αγία Γραφή, συγκεκριμένα στο ευαγγέλιο του Ιωάννη, ο Χριστός μετά την Ανάστασή του από τους νεκρούς (πώς εξηγείται άραγε αυτό από την επιστήμη;) εμφανίζεται στον μαθητή του Θωμά και του λέει το εξής:

"Πείστηκες επειδή με είδες με τα μάτια σου. Μακάριοι εκείνοι που πιστεύουν χωρίς να μ' έχουν δει!"

~ Κατά Ιωάννην 20:29

Στο τέλος της ημέρας όλα είναι θέμα επιλογών, ακόμα και στα θέματα της πίστης - ίσως κυρίως στα θέματα αυτά. Επομένως, το τι επιλέγει ο καθείς να πιστέψει και τι βάζει γνώμονα στη ζωή του είναι προσωπικό θέμα του καθενός και αφορά εκείνον αποκλειστικά και κανέναν άλλο.

Αυτή είναι η ελευθερία της θρησκείας μας έναντι των υπολοίπων, η ελευθερία του να μπορούμε να επιλέγουμε. Και μπορούμε να καυχηθούμε γι' αυτό.

Με αγάπη,

Εύα 💗

* φωτό από εδώ.

Γιατί να διαβάζω την Αγία Γραφή; (+ πλάνο αντιγραφής μηνός Μαΐου)

Σήμερα σκέφτηκα να αφήσω την ίδια την Αγία Γραφή να μας μιλήσει από μόνη της, πώς σας φαίνεται; Γιατί καλό είναι να πληροφορείσαι διάφορα σχετικά με την Αγία Γραφή από τρίτους που κάτι είπαν ή διάβασαν ή σχολίασαν (όπως κάνω εγώ τώρα, π.χ.), αλλά καλό είναι μερικές φορές να αποστασιοποιείσαι και να αφήνεις να σου μιλάει απευθείας το ίδιο το κείμενο ώστε να έχεις άμεση σύνδεση εσύ ο ίδιος πρόσωπο με πρόσωπο με την αλήθεια και τη ζωή. Επέλεξα λοιπόν ένα απόσπασμα που νομίζω ότι απαντά από μόνο του στο ερώτημα: γιατί πρέπει να διαβάζουμε την Αγία Γραφή, όχι μόνο ως χριστιανοί αλλά και ως άνθρωποι, αλλά και τι πρέπει να κάνουμε εμείς οι χριστιανοί ορθόδοξοι επί του συγκεκριμένου.

Το απόσπασμα είναι από την Επιστολή Β' προς Τιμόθεον από το κεφάλαιο 3: 16-17 και από το κεφάλαιο 4: 1-5: Η συγκεκριμένη επιστολή είναι γραμμένη από τον απόστολο Παύλο λίγο πριν τον μαρτυρικό θάνατό του (τέλος 66 μ.Χ. με αρχές 67 μ.Χ.) και απευθύνεται στον πιστό ακόλουθο και σύντροφό του Τιμόθεο που τον συμβουλεύει να διατηρήσει την πίστη ακολουθώντας το παράδειγμά του ως πιστός στρατιώτης του Χριστού.

3:16 - "Ό,τι βρίσκεται στη Γραφή είναι εμπνευσμένο από το Πνεύμα του Θεού κι είναι ωφέλιμο για τη διδασκαλία της αλήθειας, για τον έλεγχο της πλάνης, για τη διόρθωση των λαθών, για τη διαπαιδαγώγηση σε μια ζωή όπως τη θέλει ο Θεός." 

3:17 - "Έτσι ο άνθρωπος του Θεού είναι τέλειος και καταρτισμένος για κάθε καλό έργο."

4:1 - "Εγώ, λοιπόν, (= ο απόστολος Παύλος) σε εξορκίζω (= τον Τιμόθεο) ενώπιον του Θεού και του Κυρίου Ιησού Χριστού, που πρόκειται να κρίνει τους ζωντανούς και τους νεκρούς όταν θα εμφανιστεί και θα βασιλέψει."

4:2 - "Κήρυξε το λόγο του Θεού με επιμονή, στον κατάλληλο και στον ακατάλληλο καιρό. Έλεγξε, επίπληξε, συμβούλεψε. Κι όλα αυτά με όλη τη μακροθυμία σου, διδάσκοντας με όλη σου την υπομονή."

4:3 - "Θα 'ρθεί καιρός που οι άνθρωποι δε θα ανέχονται τη σωστή διδασκαλία, αλλά θα συγκεντρώνουν γύρω τους πλήθος από δασκάλους, που να ταιριάζουν με τις επιθυμίες τους, για ν' ακούνε αυτά που τους αρέσουν." 

4:4 - "Θα κλείνουν τ' αυτιά τους στην αλήθεια και θα στρέφονται στα παραμύθια." 

4:5 - "Εσύ όμως να είσαι άγρυπνος για να τα αντιμετωπίσεις όλα αυτά. Να κακοπαθήσεις, να εργαστείς για τη διάδοση του ευαγγελίου, να εκπληρώσεις το καθήκον σου στην υπηρεσία του Θεού."

Το κείμενο δίνει πιστεύω απάντηση ως προς τη χρησιμότητα του να διαβάζει κανείς την Αγία Γραφή. Μάλλον να τη μελετά, αφού η αποκάλυψη των μυστικών της, πέρα από την θεόπνευστη αποκάλυψη αυτή καθαυτή, έρχεται με τη μελέτη και την εμβάθυνση των εννοιών του ιερού κειμένου.
Με την απλή ανάγνωση, σα να διαβάζουμε μυθιστόρημα δηλαδή, είναι πολύ δύσκολο να φτάσουμε στα βάθη και τα πλάτη του Θείου Λόγου. Απλά ενημερωνόμαστε πληροφοριακά για τα όσα συμβαίνουν μέσα στις σελίδες και επιφανειακά για να δεις τι θα γίνει παρακάτω.

Εκεί είναι που γίνεται και το όλο μπέρδεμα με τους 'χλιαρούς' χριστιανούς ή τους σκεπτικιστές. 'Εντάξει μωρέ, τις ξέρω τις παραβολές του Χριστού, τις έκανα στο σχολείο, χάσιμο χρόνου.' Κι αυτό στην καλύτερη περίπτωση. Το θέμα όμως δεν είναι να τις ξέρεις απλώς πληροφοριακά, αλλά να μπορέσεις να σκάψεις κάτω από την επιφάνεια της πληροφορίας και να δεις τι προσπαθεί ο Θεός να σε διδάξει και τι ζητάει από σένα. Πώς δηλαδή μπορείς αυτή τη συγκεκριμένη π.χ. παραβολή, τη διδαχή της, να την προσεγγίσεις, να την 'ξεκλειδώσεις' και να καταφέρεις να φτάσεις στην αλήθεια της εφαρμόζοντάς τη στη ζωή σου. Όχι επειδή το θες εσύ, αλλά επειδή το θέλει Εκείνος, αφού για Εκείνον γίνονται όλα, για τη δόξα τη δική Του και τη σωτηρία τη δική μας.

Πάντα προσπαθώ να μπω στη θέση του ήρωα της κάθε ιστορίας της Αγίας Γραφής και να σκεφτώ τι θα μπορούσε να με συνδέσει μαζί του. Και εμείς είμαστε αδαείς ως προς τις γραφές, κι εμείς ζούμε σε μια εποχή δύσκολη, όπως οι απόστολοι τότε. Μήπως οι σημερινοί χριστιανοί δεν καλούνται να αναμετρηθούν με την κυνικότητα και την ειρωνεία των καιρών, με την καχυποψία, την ειδωλολατρία που μπορεί να μη λέγεται θυσίες στα είδωλα, αλλά κι εμείς έχουμε τους ψεύτικους θεούς που λατρεύουμε, το χρήμα, τη δόξα, τη μόδα, τον καταναλωτισμό, τα αυτοκίνητα, τα κινητά και οτιδήποτε μας κρατάει δέσμιους με τα εγκόσμια. Σε αυτούς λοιπόν τους "ακατάλληλους καιρούς" μήπως κι εμείς δεν καλούμαστε να προβάλουμε και την άλλη πλευρά, την πλευρά του Θεού; Την αλήθεια; Κι αυτό η Αγία Γραφή το λέει "καθήκον", όχι αν θέλετε και σας αρέσει κι αν έχετε χρόνο και διάθεση. Είναι εντολή, και μία από τις βασικότερες που βρίσκεις διάσπαρτη σε ολόκληρη την Αγία Γραφή είναι ακριβώς αυτή: Να τηρείς τις εντολές. Όχι βέβαια της κοινωνίας, ούτε του εαυτού σου, αλλά του Θεού, γιατί αυτό έχει ζητήσει από εμάς, και γιατί αυτό θέλει. Οφείλουμε, επομένως, να τηρούμε τις εντολές του Θεού, οι οποίες βρίσκονται όλες τους μέσα στην Αγία Γραφή.

Ο 'καλός χριστιανός' επομένως, όχι σύμφωνα με εκκλησιαστκά τυπολατρικά (που για να πω την αλήθεια μου, δεν με βρίσκουν και τόσο σύμφωνη με όλα αυτά, μπορεί να κάνω και λάθος), αλλά όπως ακριβώς τον θέλει ο Θεός, αυθεντικό και υπάκουο, οφείλει να τηρεί τις εντολές σε όλες τις πτυχές της ζωής του, εξωτερικής και εσωτερικής. Για να μπορεί να το κάνει πρέπει να καθίσει ο ίδιος και να μελετήσει την Αγία Γραφή. Γιατί ο ίδιος; Γιατί η Αγία Γραφή είναι ένα θαυμαστό βιβλίο, το οποίο αποκαλύπτεται στον καθέναν μας με έναν μοναδικό τρόπο. Είναι σα να μιλάει στον καθέναν μας ξεχωριστά. Και πρέπει να μιλάμε κι εμείς πίσω. Μέσα από την προσευχή, ζητώντας τη χάρη του Αγίου Πνεύματος που θα μας φωτίσει τον δρόμο της αλήθειας, της διδαχής και της σοφίας, ζητώντας μας, πέρα από την καθοδήγηση, την δύναμη και το θάρρος να τα κάνουμε πράξη στη ζωή μας.

Γι' αυτό και είναι τόσο σημαντικό να αφιερώνεις λίγο από τον χρόνο σου και σε καθημερινή βάση για να μελετάς τον Λόγο του Θεού. Κάπου το γράφει μάλιστα αυτό πολύ περιφραστικά, η Αγία Γραφή δεν είναι το παντεσπάνι που το τρως μια φορά τις Κυριακές, αλλά το ψωμί που σε θρέφει σε καθημερινή βάση. Είναι η τροφή της ψυχής και η ψυχή, όπως λέει και το λαϊκόν άσμα, είναι Πολύ Μεγάλο Πράγμα!

***

Για το πλάνο αντιγραφής Αγ. Γραφής σας έχω για το μήνα Μάιο ένα πολύ πολύ ενδιαφέρον θέμα:

"Αυτο-έλεγχος". Αγγλιστί: "Self-control".

Είναι ένα θέμα τεράστιο που πονά και που χρειάζεται μεγάλος αγώνας από μέρους μου για να το κατακτήσω. Όταν το εντόπισα στο διαδίκτυο από την αγαπημένη νικήτρια από καρκίνο Sweet Blessings, μου χτύπησε αμέσως καμπανάκι. Γιατί; Γιατί σε όλα τα απαγορευτικά της Αγίας Γραφής, εγώ χτυπάω κόκκινο. Γκρινιάζω, εκνευρίζομαι για το παραμικρό, τρελαίνομαι όταν κάτι δεν πηγαίνει με τα νερά μου, μουρμουράω με τα πάντα, όλα με πειράζουν και όλα με τσαντίζουν. Ενθουσιάζομαι εύκολα, βαριέμαι εύκολα, κουράζομαι εύκολα, εγκαταλείπω εύκολα, απελπίζομαι εύκολα, κλαίω εύκολα, παραπονιέμαι εύκολα και γελάω εύκολα και συγκινούμαι εύκολα.
Όλα αυτά βέβαια, δεν δείχνουν μακροθυμία, κάθε άλλο παρά, αφού απέχω έτη φωτός από την υπακοή στη θεία εντολή, αυτή του αυτο-ελέγχου. Που θα πει, ότι για να κατακτήσεις αυτό το πνευματικό πεδίο μάχης, χρειάζεται αγώνας, άσκηση, επιμονή και θεία χάρη. Που θα πει επίσης και μελέτη και εφαρμογή στην πράξη, όσο άτσαλη και αν είναι η αρχική προσπάθεια. Φτάνει να επιμένεις και να προχωράς.

Χρόνια πολλά και Χριστός Ανέστη!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Γιατί Ορθοδοξία

Αν μπει κανείς στο Βικιπαίδεια στο λήμμα Χριστιανισμός, μεταξύ άλλων, θα διαβάσει:

"Χριστιανισμός ονομάζεται το θρησκευτικό σύστημα πίστης το οποίο αναγνωρίζει ως ιδρυτή και κεντρικό πρόσωπο του συνόλου της διδασκαλίας του τον Ιησού Χριστό όπως παρουσιάζεται στα βιβλία της Αγίας Γραφής."

Όλη η κοσμοθεωρία του Χριστιανισμού περιστρέφεται γύρω από τον Ιησού, το Α και το Ω, τον ενανθρωπήσαντα Θεό επί της γης, τον Υιό του Θεού που ήρθε στη Γη, δίδαξε, έκανε θαύματα, σταυρώθηκε και αναστήθηκε για εμάς τους ανθρώπους, εξαγοράζοντάς μας από την αμαρτία και την καταδίκη και προσφέροντάς μας την σωτηρία. Βασική προϋπόθεση σε όλα αυτά, η πίστη στον Θεό και η αγάπη στον συνάνθρωπο.

Η πορεία του Χριστιανισμού ωστόσο δεν υπολείπεται σε περιπέτειες και δοκιμασίες που οδήγησαν πολλές φορές σε διαφωνίες, συγκρούσεις, ενίοτε και διασπάσεις, κυρίως κατά τους πρώτους αιώνες που προσπαθούσε να στερεώσει τη δογματική και θεολογική του ταυτότητα.

Ο Καθολικισμός ήταν η πρώτη μεγάλη διάσπαση του Χριστιανισμού, το πρώτο παρακλάδι που αποκόπηκε από τον βασικό κορμό της μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής εκκλησίας που λέμε στο Πιστεύω μας (Σύμβολο της Πίστεως) εμείς οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Υπήρξαν πολλά που οδήγησαν τους καθολικούς να πάρουν τον δικό τους ανεξάρτητο δρόμο, μεταξύ των οποίων και λόγοι οικονομικοί (ας μην ξεχνάμε την άλωση της Κωνσταντινούπολης λίγα χρόνια αργότερα από τους ομόθρησκους Λατίνους), αλλά και πολιτικού γοήτρου, όπως η αυθαίρετη "θείω δικαίω" διεκδίκηση των πρωτείων μεταξύ των διαφόρων εκκλησιών της Ανατολής και της Δύσης από τον πάπα.

Ωστόσο, το σημαντικότερο στοιχείο που οδήγησε στη οριστική ρήξη με την Ορθοδοξία ήταν όταν ο πάπας διεκδίκησε για τον εαυτό του το περιβόητο αλάθητο. Αυτό για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, που εξακολουθούσε να παραμένει ο αναλλοίωτος κορμός του Χριστιανισμού, εκλήφθηκε ως η απόλυτη ύβρις απέναντι στον Θεό. Το να διεκδικεί κάποιος το αλάθητο είναι η ύστατη μορφή ανθρώπινης αλαζονείας, η οποία, όσο εξακολουθεί να υφίσταται, μία σύμπνοια με τους καθολικούς είναι μάλλον αδύνατη. Για τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό, ο μόνος αναμάρτητος και ο μόνος που κατέχει το αλάθητο σε αυτόν τον κόσμο είναι ο Θεός.

Μετά την πρώτη διάσπαση με τον καθολικισμό, άρχισαν να δημιουργούνται άπειρα παρακλάδια το ένα μετά το άλλο, παρακλάδια διαφοροποίησης τα οποία ξεκίνησαν αρχικά ως διαμαρτυρία στις απόψεις των καθολικών, όπως ο Λουθηρανισμός, η Αγγλικανική Εκκλησία, ο Προτεσταντισμός, ο Καλβινισμός, Ευαγγελιστές, Πεντηκοστιανοί, Μάρτυρες του Ιεχωβά, Μεθοδιστές και ο κατάλογος συνεχίζεται. Δεν έχει νόημα να μπω σε ιστορικές λεπτομέρειες για το κάθε παρακλάδι (μπορείτε να τα αναζητήσετε στο διαδίκτυο ή στις βιβλιοθήκες, όποιος ενδιαφέρεται να το ψάξει περισσότερο, οι πληροφορίες είναι εύκολα προσβάσιμες). Αυτό που έχει σημασία, είναι πως όλα τους ανεξαιρέτως βασίζονται στον ανθρώπινο παράγοντα, σε γνώμες και ερμηνείες των Γραφών από πολλούς και διαφόρους που έκοβαν και έραβαν τις Γραφές κατά τα μέτρα και σταθμά τους.

Η Αγία Γραφή όμως λέει ξεκάθαρα ότι δεν δικαιούται κανείς να προσθέσει, να αφαιρέσει ή να παραποιήσει οτιδήποτε από τον Λόγο του Θεού, ούτε μία τελεία. Ο λόγος είναι πως όταν ανακατεύεται ο ανθρώπινος παράγοντας, ακόμα και με τη μορφή της μετάφρασης που θα κάνει στο κείμενο, πόσο μάλλον όταν αρχίζει να εκφέρει και την άποψή του πάνω σε αυτήν, τότε η Γραφή αλλοιώνεται, το αρχικό νόημα αρχίζει να απομακρύνεται πολύ και οι άνθρωποι μπαίνουν σε μία αιρετική διαδικασία, πιστεύοντας αυτά που τους έχει υπαγορευτεί από κάποιον άνθρωπο και όχι από τον Θεό. Παύει επομένως να είναι Αγία η Αγία Γραφή και αρχίζει να μπερδεύεται το πράγμα.

Αυτό ακριβώς έγινε και με τους Προτεστάντες της Αμερικής. Ο προτεσταντισμός υπήρξε ένα ακόμα παρακλάδι που άνθισε στη βόρεια Ευρώπη και αργότερα στην Αμερική, που σκοπός του ήταν να διαμαρτυρηθεί (προτεσταντισμός >protest=διαμαρτύρομαι) αποποιούμενος την χλιδή και την εξεζητημένη πολυτέλεια του καθολικισμού αρχικά και στη συνέχεια να "σβήσει" τις όποιες διαφορές και διαφωνίες, όταν καθολικοί και προτεστάντες άρχισαν να σμίγουν μεταξύ τους στη νέα ήπειρο με δεσμούς γάμου. Οι ίδιοι οι καθολικοί τους ονομάτιζαν απλά "Χριστιανούς" επειδή με αυτό τον τρόπο όλες οι διαφορές Ευρωπαίων Καθολικών και Αμερικανών Προτεσταντών κρύβονταν διακριτικά κάτω από το χαλί και όλοι τους εμφανίζονταν ως μία ευτυχισμένη οικογένεια. Αυτό δεν σήμαινε ότι δεν υπήρχαν ενστάσεις, όπως π.χ. από τον πάπα Λέοντα 13ο ο οποίος έξω από τα δόντια τους χαρακτήριζε αιρετικούς, μάλλον όμως επρόκειτο για την εξαίρεση που επιβεβαίωνε τον κανόνα.

Οι ίδιοι οι Αμερικανοί θέλοντας να αποποιηθούν το γεγονός ότι ο προτεσταντισμός είναι μία σχετικά πρόσφατη διάσπαση από τον κεντρικό κορμό του Χριστιανισμού που στηρίχτηκε απλά στην ερμηνεία των Γραφών από έναν άνθρωπο και την άποψή του πάνω σε αυτές, οικειοποιήθηκαν με θέρμη τον χαρακτηρισμό των καθολικών και πλέον κανένας στην Αμερική δεν μιλάει για προτεσταντισμό. Όλοι τους έγιναν "Χριστιανοί" σκέτο, με όλες τις παραποιήσεις που αυτό συνεπάγεται και με όλες τις διασπάσεις που ακολούθησαν αυτή την πρώτη διάσπαση. Όποιος είχε κάτι περισσότερο να πει, έφτιαχνε μια δική του "εκκλησία" και ένα δικό του δόγμα. Σήμερα στην Αμερική υπάρχουν χιλιάδες τέτοιες εκκλησίες, η κάθε μια εκ των οποίων υιοθετεί τη δική της ερμηνεία των Γραφών.

Αυτό ήταν ένα αναμενόμενο επακόλουθο γιατί, όταν το παρακλάδι της θρησκείας σου είναι βασισμένο στην ανθρώπινη γνώμη και ερμηνεία, είναι θέμα χρόνου να εμφανιστεί κι άλλος στην πορεία που θα ερμηνεύσει τις Γραφές σύμφωνα με τη δική του άποψη, όπως έγινε με τους Καλβινιστές, κι έπειτα με τους Μεθοδιστές και ένα σωρό άλλα παρακλάδια.

Η Ορθοδοξία απέχει έτη φωτός από όλα αυτά. Είναι ο κορμός, γι' αυτό. Είναι η πρώτη εκκλησία, η αρχαιότερη, που δημιουργήθηκε από τους ίδιους τους Αποστόλους και τους συνεχιστές τους. Τα δόγματά της, και οι τελετουργίες της και όλα όσα έχουν να κάνουν με την εκκλησιαστική δραστηριότητα και θεολογία, ελάχιστα έχουν αλλάξει μέσα στους αιώνες. Ό,τι ισχύει σήμερα στην εκκλησία μας, ισχύει εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια. Αυτό την φέρνει εγγύτερα από όλα τα υπόλοιπα παρακλάδια στην αυθεντική διδασκαλία του ιδρυτή και κεντρικού προσώπου του Χριστιανισμού που είναι ο Ιησούς Χριστός, όπως παρουσιάζεται στα βιβλία της Αγίας Γραφής.

Ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι είμαστε ιδιαίτερα ευνοημένοι και για έναν ακόμα λόγο, εξίσου σημαντικό. Τα κείμενα, ιδίως αυτά που έχουν να κάνουν με την έλευση του Θεού στη γη, τα Ευαγγέλια, οι Επιστολές, οι Πράξεις, με όλες τις διδαχές και τον βίο του Ιησού, έχουν γραφτεί στην ελληνιστική κοινή, δηλαδή δεν έχουν μεταφραστεί από κάποια άλλη γλώσσα στη γλώσσα μας για να τα καταλαβαίνουμε, όπως έγινε με όλους τους υπόλοιπους. Τα κείμενα είναι αυθεντικά, όπως γράφτηκαν από τους θεόπνευστους συγγραφείς τους. Η θεία λειτουργία που ακούμε τις Κυριακές στις εκκλησίες μας, οι διάφορες ακολουθίες κτλ. είναι όπως ακριβώς τα εμπνεύστηκε ο δημιουργός της, χωρίς την παραμικρή παρέμβαση από κάποιον τρίτο. Πρόκειται για τα αυτούσια κείμενα και διδαχές των Αγίων Πατέρων της πρώτης χριστιανικής εκκλησίας, κατά τους πρώτους-πρώτους αιώνες που ακολούθησαν της ζωής, του θανάτου και της Ανάστασης του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού, κάτι που αποκλείει σε συντριπτικό ποσοστό τον κίνδυνο παρερμηνείας ή αλλοίωσης από κάποιον τρίτο. Κανένα άλλο παρακλάδι του Χριστιανισμού σήμερα δεν μπορεί να ισχυριστεί το ίδιο.

Η Ορθοδοξία είναι η αυθεντική εκκλησία, η αρχαιότερη, η εγγύτερη στη διδασκαλία του Χριστού, η συγγενέστερη των πρώτων αποστολικών εκκλησιών. Ίσως να ξενίζει λίγο η αρχαϊκή μορφή του συνόλου της γραμματείας της - εμένα σίγουρα με ξένισε, κυρίως στην αρχή (μετά εξοικειώνεσαι) - όμως, αν σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται για τα ίδια λόγια που γράφτηκαν και ειπώθηκαν από τους πρωταγωνιστές της ομορφότερης ιστορίας του κόσμου, νομίζω ότι μπορεί να ξεπεράσει τον γλωσσικό σκόπελο και να τολμήσει να μπει στο συναρπαστικό ταξίδι της ανακάλυψης, της αποκάλυψης μάλλον, της Αλήθειας.

"Ό,τι βρίσκεται στη Γραφή είναι εμπνευσμένο από το Πνεύμα του Θεού κι είναι ωφέλιμο για τη διδασκαλία της αλήθειας, για τον έλεγχο της πλάνης, για τη διόρθωση των λαθών, για τη διαπαιδαγώγηση σε μια ζωή όπως τη θέλει ο Θεός. Έτσι ο άνθρωπος του Θεού θα είναι τέλειος και καταρτισμένος για κάθε καλό έργο."

~ Β' Προς Τιμόθεον 3:16-17

Η σύγκρουση

Το 2017 ολοκλήρωσα το πρώτο πέρασμά μου στην Αγία Γραφή. Μου πήρε έναν χρόνο. Τι μου άφησε; Μια αίσθηση του τι περίπου συμβαίνει μέσα στις σελίδες του. Πρωταγωνιστές, γεγονότα, ίσως και κάποιες διδαχές, αδιάφορες και αναχρονιστικές για μένα. Ζούσα στο σήμερα και τίποτα από όσα είχα διαβάσει δεν συμφωνούσε με την κοσμοθεωρία μου.

Όμως η αίσθηση ότι ο χρόνος που είχα αφιερώσει δεν είχε πιάσει τόπο ήταν αλλόκοτα αντίθετη. Κάτι έλειπε. Κάτι σημαντικό που είχα παραλείψει ή που δεν είχα καταλάβει. Αυτή ήταν λοιπόν η περίφημη Αγία Γραφή; Ένα κείμενο με παραμύθια; Και η ιερότητα; η διδαχή; η γνώση που μου υπόσχεται ο Θεός; Εγώ γιατί δεν τα είχα αποκομίσει όλα αυτά; Γιατί, ενώ ήθελα να το κλείσω και να μην το ξαναπιάσω στα χέρια μου, δεν με άφηνε να το αφήσω στην ησυχία του;  

Η αλήθεια που μαθαίνεται εμπειρικά στην πορεία είναι ότι τότε που πρωτοήρθα σε επαφή με το ιερό κείμενο δεν ήμουν έτοιμη. Ο δρόμος του Θεού είναι δρόμος υπομονής και ωρίμανσης και σε περνά από πολλά στάδια μέχρι να αρχίσεις έστω να υποψιάζεσαι το τι πραγματικά συμβαίνει με αυτό το βιβλίο και αυτού που πρεσβεύει, που ωστόσο έχει επηρεάσει και συνεχίζει να επηρεάζει την ανθρωπότητα μέχρι σήμερα, και δεν έχει ξεχαστεί ούτε αφανιστεί, παρόλο που ο πόλεμος που της έχει γίνει πανταχόθεν είναι αιώνιος, αμείλικτος και σθεναρός σε όλα τα επίπεδα που μπορείς να φανταστείς. 

Και προς τι τόσος πόλεμος για ένα βιβλίο αδιάφορο, όπως λένε, γραφικό όπως πιστεύουν, αναληθές, αναχρονιστικό, άσχετο με την πραγματικότητα, όπως η ίδια διαπίστωσα και στην πράξη, που δεν σου τραβά καν την προσοχή; Γιατί λοιπόν τόσος ντόρος για ένα ανούσιο κατά τα άλλα βιβλίο;

Και με αυτό το ερώτημα έγινε η δική μου αρχή στην πορεία μου προς το Θεό. Γιατί κανένας δεν πολεμά κάτι που δεν έχει την σημασία του, καλή ή κακή. Για να πολεμάς κάτι επί αιώνες, αυτό κάτι πρέπει να σημαίνει, κανείς δεν κάθεται να ασχοληθεί με ψευδά και ανούσια πράγματα. Και αυτό το κάτι είχα σκοπό να το ανακαλύψω. Γι' αυτό και ξεκίνησα πάλι από την αρχή, αργά, τόσο αργά σαν σαλιγκάρι, να μπορώ να διακρίνω ανάμεσα στις σελίδες, πίσω από τις λέξεις, να ψάχνω, να αναζητώ και να ανακαλύπτω.

Στην περίπτωσή μου, ο πόλεμος που ανέφερα στην αρχή βιωνόταν σε προσωπικό επίπεδο. Κάθε τι που ξεκινούσα να διαβάζω το αμφισβητούσα. Υπήρχε μεγάλη άρνηση και αντίσταση σε αυτά που έβλεπα να συμβαίνουν στο κείμενο. 'Καλά, σιγά μην έγινε αυτό', ή 'μην είπε το άλλο'. Αμφισβητούσα τα πάντα και ο μόνος λόγος που συνέχιζα ήταν να φτάσω στο τέλος για να ξέρω ότι δεν μου το είπε κάποιος άλλος και απλά μου μεταφέρθηκε, αλλά να πω ότι πράγματι το διάβασα και πράγματι δεν είχε τίποτα να μου πει, επειδή το είδα από μόνη μου γιατί το διάβασα μόνη μου.

Γενικά, η πρώτη εντύπωση όταν ξεκινά να το διαβάσει κανείς είναι ότι επαναστατείς πάνω σε αυτά που διαβάζεις. Το κυριότερο που αμφισβητείς είναι η προέλευση αυτών που διαβάζεις. Ότι είναι καθοδηγούμενα, ότι άνθρωπος τα έχει γράψει και όχι ο Θεός. Όμως, πώς γίνεται και πράγματα που γράφτηκαν πέντε αιώνες π.χ. πριν έρχονται να επαληθευτούν πέντε αιώνες μετά σε άλλη χώρα, σε άλλες θρησκείες, σε άλλες συνθήκες; Πώς γίνεται να επαληθεύονται πράγματα σχεδόν κατά γράμμα στο πρόσωπο του Χριστού; Σε όλα αυτά που θα ακολουθούσαν; Στην πορεία του κόσμου και του ανθρώπου; Ποιος θα μπορούσε να γράψει τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης, όταν οι ίδιοι οι συγγραφείς μόνοι τους παραδέχονται ότι πρόδωσαν τον διδάσκαλό τους; ότι σκότωσαν; ότι τον αρνήθηκαν για τριάντα αργύρια; ότι δείλιασαν μπροστά στην αλήθεια Του; Και ότι το καταγράφουν γιατί απλά είναι αλήθεια και γιατί η αλήθεια αυτή είναι η μόνη αλήθεια και ως τέτοια πρέπει να διαδοθεί στα πέρατα του κόσμου; Κι ας κοστίζει αυτό να βασανιστούν; να μαρτυρήσουν; να απαξιωθούν; να δώσουν τη ζωή τους; Ποιος δίνει σήμερα τη ζωή του, ποιος θυσιάζεται για μια αλήθεια και μάλιστα αφηρημένη; μια αλήθεια που δεν ανήκει στον κόσμο αυτό αλλά σε έναν άλλον που δεν έχει δει ποτέ του; Γιατί αυτό ακριβώς έκαναν τότε.

Όσο περισσότερο διαβάζεις, μάλλον όσα περισσότερα ρωτάς και αναρωτιέσαι για πράγματα σύγκρουσης και σύγκρισης με τον εαυτό σου, τον κόσμο σου, τη σχέση με τους ανθρώπους, με τον Θεό και το μέλλον γενικότερα που σε περιμένει, τόσο μπαίνεις στην όλη φιλοσοφία του χριστιανισμού, μια φιλοσοφία σύγκρουσης με την απατηλή πεπατημένη στην οποία πορεύεσαι ως τώρα και διδαχής και καθοδήγησης στην οδό της αλήθειας και του Θεού. Ή της αλήθειας του Θεού, συνώνυμα είναι.

Ο λόγος είναι γιατί η Αγία Γραφή δεν μιλάει για συμβατικά πράγματα. Η επανάσταση δεν είναι σε σένα και στα πιστεύω σου, που έχουν παγιωθεί και ξέρεις ποιος είσαι. Αντίθετα, η επανάσταση έρχεται από το κείμενο. Η επανάσταση δεν είσαι εσύ, αλλά ο Λόγος του Θεού, όσο κι αν πιστεύεις το αντίθετο. Σου λέει: Αυτά που γνώριζες ως τα τώρα, ξέχασέ τα. Διαγραφή. Delete. Και ξεκίνα από την αρχή.

Μα, γίνονται αυτά; Ποιος κολυμπάει αντίθετα στο ρεύμα και συγκρούεται με τις πεποιθήσεις του κόσμου; Ποιος λέει όχι στο χρήμα, στην εξουσία, στην εξουσία των παθών, τις ηδονές, την καλοπέραση, το γόητρο, την υπεροχή, στο τι θα πει ο κόσμος;

Κι όμως, υπάρχει κάποιος που το λέει, κι όχι μόνο το λέει αλλά το έχει ζήσει ως το ζωντανό παράδειγμα που σε καλεί να ακολουθήσεις και να μάθεις από αυτό: ο Ιησούς Χριστός, ο Υιός του Θεού, ο ενανθρωπήσας. ο Λόγος. Ο Θεός και δημιουργός σου.

Η πρώτη λοιπόν σύγκρουση που έρχεται είναι ότι η Αγία Γραφή, ο Λόγος δηλαδή του Θεού, ανατρέπει τις ως τώρα πεποιθήσεις μας. Ξέρουμε ότι αυτό που προσπαθούμε οι περισσότεροι είναι να καταξιωθούμε στην κοινωνία, να αναδειχθούμε, να γίνουμε κάποιοι, ο καθένας στον τομέα του, επιτυχημένοι στη δουλειά μας, στο όνομα που παλεύουμε να χτίσουμε, στη δόξα, στο χρήμα. Το να αποκτήσουμε χρήματα ειδικά, είναι μάλιστα το νούμερο ένα στις επιδιώξεις του ανθρώπου. Όσο περισσότερα χρήματα έχουμε τόσο πιο ευτυχισμένοι είμαστε. Γιατί όμως τότε, η πιο εύρωστη μερίδα της υψηλής κοινωνίας και του status quo, συνηθίζει να καταφεύγει στα ναρκωτικά; στον αλκοολισμό; στην κατάθλιψη; στην αυτοκτονία; Γιατί τελικά οι επιτυχημένοι δεν είναι και τόσο ευτυχισμένοι; Όχι όλοι βέβαια, αλλά κατά μέσον όρο; Τι συμβαίνει με την ανθρωπότητα και δεν ευτυχεί; Και πώς ευτυχεί όταν ευτυχεί ο φτωχός με τα λίγα; Τι είναι αυτό που τους λείπει; Πώς το ερμηνεύει κανείς αυτό; Μήπως έχει άλλο σύστημα αξιολόγησης ο ένας από την πεπατημένη του άλλου; Μήπως αυτός ο άλλος έχει βρει έναν διαφορετικό δρόμο από αυτόν της κοινωνίας; του υλικού κόσμου; της κοσμικής ζωής; της εξουσίας; της ηδονής; του χρήματος και της δόξας; Πώς το έχει καταφέρει; Με ποια κοσμοθεωρία; Πώς το έχει κάνει να δουλέψει;

Αν το μελετήσει κανείς μέσα του, αν ψαχτεί που λένε, ο σύγχρονος άνθρωπος διαπιστώνει ότι όλα αυτά τα πιστεύω τελικά οδηγούνται στο ότι δεν προέρχονται πραγματικά από μέσα του αλλά απ' έξω, σε αντίθεση με το παράδειγμα του φτωχού π.χ. που ωστόσο ζει ευτυχισμένα. Δεν γεννιόμαστε με την πεποίθηση ότι πρέπει να είμαι επιτυχημένος ή σπουδαίος ή πλούσιος, κανένα μωρό δεν έρχεται στον κόσμο με την πεποίθηση ότι είναι πλούσιο π.χ. Αυτά έρχονται στην πορεία. Και φτάνουμε σήμερα να πιστεύουμε εκ πεποιθήσεως ότι αυτοί είμαστε και αυτό δεν αλλάζει.

Η Αγία Γραφή λέει όμως το εξής; Όλα αυτά που πίστευες ως τα τώρα, εγώ σου λέω να τα ξεχάσεις. Σου φέρνω ένα νέο σύστημα αξιών, που ωστόσο είναι το παλαιότερο όλων. Βασικά, είναι το σύστημα που εγώ, ο Θεός, έχω δημιουργήσει από το μηδέν για σένα, τον άνθρωπο, το δημιούργημά μου. Η Αγία Γραφή, που είναι η ενσάρκωση του Θεού μέσα από το ιερό κείμενο, είναι αυτό που έχουμε διαγράψει και που στη θέση του το αντικαταστήσαμε με κάποιο αντίγραφο που προέρχεται από έξω, όχι από μέσα μας. Ζούμε δηλαδή με ένα σύστημα αξιών επίκτητο, το οποίο έχει αλλοιωθεί από τον κόσμο, και έχει επιβληθεί σε εμάς, σαν σε πλύση εγκεφάλου, όταν το πρωτότυπο βρίσκεται αλλού, που υπάρχει ήδη μέσα μας, απλά είναι καταπλακωμένο από την κοσμικότητα και τις αρχές της.

Μέσα από την Αγία Γραφή λοιπόν έρχεται η πρώτη σύγκρουση, η οποία ούτε ανώδυνη είναι ούτε ανούσια. Δεν είναι λίγο να ανατρέπεται η πάγια αξιοκρατία σου επειδή όλα ως τώρα είναι λάθος! Γιατί; Γιατί είχες ακολουθήσει τον δρόμο του ανθρώπου. Γιατί; Γιατί άλλαξε πορεία από την πρώτη επανάσταση του Κάιν, ο οποίος αρνήθηκε τον Θεό και προτίμησε τον κόσμο.

Βλέπουμε λοιπόν ότι αυτό που ως τώρα θεωρούσαμε ως έναν δρόμο, τώρα προκύπτουν δύο: ο δρόμος του κόσμου και ο δρόμος του Θεού. Ο δεύτερος δρόμος, αυτός του Θεού, έρχεται να ανατρέψει, αντικαθιστώντας τον παγιωμένο πρώτο δρόμο της ανθρωπότητας, ο οποίος ήταν μια αποτυχημένη μίμηση του δρόμου του Θεού, για τον οποίο δεν ήσουν προορισμένος να περπατήσεις αυθής εξαρχής. Ο δρόμος που σου ανήκει είναι ο δρόμος του Θεού. Αυτός σε οδηγεί στον αυθεντικό προορισμό, αυτός σου αποσαφηνίζει τον λόγο που υπάρχεις, γι' αυτόν ήσουν φτιαγμένος από την πρώτη στιγμή.

Έρχονται πολύ εύκολα τα κύματα της άρνησης, της αμφισβήτησης, ενίοτε και της κοροϊδίας, ιδίως από ανθρώπους που δεν έχουν διαβάσει καν την Αγία Γραφή και επηρεάζουν τις μάζες. Η επιστήμη μου με έχει διδάξει πολλές φορές ότι πρώτα πρέπει να ψάχνεις ο ίδιος να φτάσεις στην απάντηση πριν βρεις εύκολες απαντήσεις από αλλού. Το να θεωρείς κάτι ως δεδομένο απλά επειδή κάποιος σου το είπε είναι επικίνδυνο έως καταστροφικό και βλάπτει την ελεύθερη βούληση. Οι μάζες δέχονται πολύ εύκολα αυτά τα κύματα και συνήθως είναι τα πρώτα θύματα που υφίστανται τις συνέπειες. Χρειάζεται εγρήγορση και προσωπική βούληση για να μπορεί κανείς να διακρίνει το αληθινό από το ψεύτικο.  

Δεν είναι εύκολο να πετάξεις όλη την κοσμοθεωρία σου στα σκουπίδια και να ξεκινήσεις και πάλι από την αρχή. Αυτό όμως μας ζητάει ο Χριστός, Γίνε ένας καινούργιος άνθρωπος, ξαναγεννήσου από την αρχή, αναστήσου από τον θάνατο της φθοράς και της αμαρτίας, όπως έκανα εγώ, γίνε το παράδειγμά μου και ακολούθησέ με ανακαλύπτοντας μόνος σου την ομορφιά και την αλήθεια της ζωής και του ποιος είσαι πραγματικά, και απορρίπτοντας ταυτόχρονα οτιδήποτε είναι ψεύτικο και αναληθές. Η Αγία Γραφή σε βοηθά πώς μπορείς να διακρίνεις τη διαφορά και να πράξεις ανάλογα.

Ζόρικα πράγματα αυτά. Ίσως γι' αυτό και υπάρχει τόση άρνηση απέναντι στον χριστιανισμό και την ορθοδοξία, είναι η σύγκρουση του επίγειου με το ουράνιο, του φθαρτού με το άφθαρτο, του τώρα με το πάντα. Είναι οι δύο θεωρίες που η μία καλείται να ανατρέψει την άλλη. Στην ουσία, είναι πόλεμος. Ένας πόλεμος ανάμεσα στο καλό και το κακό. Η Αγία Γραφή μας θέτει στη μέση και μας καλεί να διαλέξουμε. Και αυτό που θα διαλέξουμε να το κάνουμε τρόπο ζωής. Ο Θεός δεν είναι δυνάστης. Δεν θα ήταν αν δεν μας είχε δώσει επιλογές, όμως μας δίνει την επιλογή, γιατί αυτό στην ουσία, σημαίνει ελευθερία. Ο κόσμος επιβάλει. Ο Θεός προσκαλεί. Υπάρχει διαφορά και, παρόλο που υπάρχει πυκνή ομίχλη γύρω από το θέμα, πρέπει να μπορούμε να ξεχωρίζουμε πότε κάτι μας έχει επιβληθεί και πότε όχι. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη μορφή ελευθερίας από τη δυνατότητα επιλογής, όχι μόνο σαν πράξη αλλά και σαν γνώση. Ξέρω τι θέλω να κάνω και γι' αυτό το κάνω, όχι γιατί κάποιος άλλος έχει παραποιήσει τα δεδομένα για να με πείσει. Αυτό δεν είναι ελευθερία.

Όταν έχουμε γεννηθεί μέσα σε ένα σύστημα που αν το καλοσκεφτείς, σου έχει επιβληθεί με το έτσι θέλω και όχι επειδή εσύ το επέλεξες, και άρα δεν μιλάμε για ελευθερία βούλησης αλλά για ένα τυραννικό καθεστώς που σε εξουσιάζει, είναι συνταρακτικό να έρχεται μια διαφορετική άποψη που πηγάζει από μια άλλου τύπου κοσμοθεωρία, που δεν σε καταδυναστεύει αλλά μέσα από την αγάπη του δημιουργού της και λόγω της αγάπης του για σένα, σε καλεί να διαλέξεις από μόνος σου τι θα πετάξεις και τι θα κρατήσεις. Και αυτός ο διαχωρισμός μπορεί να είναι επώδυνος στην αρχή, να σε κάνει να αντιδράς, να κλωτσάς, να θες να εγκαταλείψεις, αλλά στο τέλος της ημέρας να διαπιστώνεις ότι παρόλα τα λάθη, τις αστοχίες, τις αδυναμίες σου, αξίζει την κάθε δοκιμασία και προσπάθεια στον αγώνα σου, στον καλό αγώνα, όπως λένε και οι άγιοί μας, να σηκώνεσαι και πάλι όρθιος και να συνεχίζεις με πίστη και λίγη περισσότερη σοφία κάθε φορά, αφού, αντί για τα σκουπίδια που μάζευες ως τώρα, πλέον συλλέγεις θησαυρούς.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Αγία Γραφή - γιατί και πώς πρέπει να την διαβάζουμε

Είχε ξεκινήσει να διαμορφώνεται στο μυαλό μου ένα κείμενο που ήθελα να αναρτήσω σχετικά με την Αγία Γραφή, για τους λόγους που το κάνουν τόσο σημαντικό να τη διαβάζουμε, τα οφέλη της στη ζωή μας κ.τ.λ., όταν νωρίτερα σήμερα το πρωί έπεσα πάνω στο κείμενο που ακολουθεί. Επειδή δε νομίζω ότι θα μπορούσα να το γράψω καλύτερα, το παραθέτω για όσους επιθυμούν να ασχοληθούν περισσότερο με το θέμα, το οποίο είναι τόσο τεράστιο που σίγουρα θα επανέλθω κάποια στιγμή και με δικές μου σκέψεις. Αυτό που μπορώ πάντως να πω από δική μου μαρτυρία είναι πως άπαξ και γευθείς έστω κι ένα απειροελάχιστο ψήγμα από την αλήθεια του Θεού, τίποτα δεν μένει πια το ίδιο. Κάπως σαν όλα εκείνα που σε ενδιέφεραν μέχρι τώρα, ρούχα, διασκεδάσεις, κους κους, φρου φρου κι αρώματα, να χάνουν προοδευτικά τη γοητεία τους και τη σημαντικότητά τους.
Κάπως σα να βλέπεις τον κόσμο με άλλα μάτια.

Το κείμενο το βρήκα εδώ και σας αφήνω να το απολαύσετε.

"Η Αγία Γραφή είναι κατά κάποιον τρόπο η βιογραφία του Θεού στον κόσμο αυτό. Και μάλιστα από την Αγία Γραφή η Καινή Διαθήκη είναι η βιογραφία του σαρκωθέντος Θεού σ' αυτόν τον κόσμο. Μέσα σ' αυτήν περιγράφεται πώς ο Θεός, για να δείξει τον Εαυτό Του στους ανθρώπους, έστειλε τον Θεό Λόγο, ο οποίος σαρκώθηκε και έγινε άνθρωπος, και σαν άνθρωπος είπε στους ανθρώπους όλα όσα ο Θεός έχει, όλα όσα ο Θεός επιθυμεί για τον κόσμο αυτόν και για τους ανθρώπους που ζουν σ' αυτόν. Αποκάλυψε ο Θεός Λόγος το σχέδιο του Θεού προς τον κόσμο. Ο Θεός Λόγος με τη βοήθεια του λόγου, έδειξε τον Θεό στους ανθρώπους, όσο είναι δυνατό ο ανθρώπινος λόγος να περιλάβει τον Απερίληπτο Θεό. Ό,τι είναι απαραίτητο στον κόσμο αυτό και στους ανθρώπους που ζουν σ' αυτόν, ο Κύριος το έδωσε μέσα στην Αγία Γραφή. Μέσα σ' Αυτήν έδωσε τις απαντήσεις για όλα τα ερωτήματα. Δεν υπάρχουν ερωτήματα που να βασανίζουν την ανθρώπινη ψυχή και για τα οποία να μην έχει δοθεί μέσα στην Αγία Γραφή είτε άμεση είτε έμμεση απάντηση. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να επινοήσουν περισσότερα ερωτήματα απ' όσες απαντήσεις υπάρχουν μέσα στην Αγία Γραφή. Το ότι δεν βρίσκεις στην Αγία Γραφή απάντηση σε κάποιο σου ερώτημα, σημαίνει ή ότι έθεσες ασήμαντο ερώτημα ή ότι δεν μπόρεσες να διαβάσεις την Αγία Γραφή και να πάρεις την τελική απάντηση.

Στην Αγία Γραφή ο Θεός έδειξε:

• Τι είναι ο κόσμος, από πού προέρχεται, για ποιο λόγο υπάρχει, προς τα πού πορεύεται, πού θα καταλήξει.
• Τι είναι ο άνθρωπος, από πού έρχεται, πού πηγαίνει, ποια είναι η ουσία του, για ποιο λόγο υπάρχει, πώς θα τελειωθεί.

• Τι είναι τα ζώα, τι είναι τα φυτά, για ποιο λόγο υπάρχουν, τι εξυπηρετεί η ύπαρξή τους, τι προσφέρουν.

• Τι είναι το καλό, από πού προέρχεται, πού οδηγεί, για ποιο λόγο υπάρχει, πώς αποκτάται.

• Τι είναι το κακό, από πού προέρχεται, πώς υπάρχει, για ποιο λόγο υπάρχει, πώς θα τελειώσει.

• Τι είναι δίκαιοι και τι αμαρτωλοί, πώς από έναν αμαρτωλό βγαίνει δίκαιος και πώς ένας επηρμένος δίκαιος μπορεί να καταντήσει αμαρτωλός. πώς ο άνθρωπος υπηρετεί τον Θεό και πώς τον διάβολο. ολόκληρος ο δρόμος από το αγαθό ως το κακό, από τον Θεό ως τον διάβολο.

• Όλα, από την αρχή ως το τέλος, ολόκληρος ο δρόμος του ανθρώπου από την σάρκα ως το Θεό, από τη σύλληψή του μέχρι την εκ νεκρών ανάστασή του.

• Τι είναι η ιστορία του κόσμου, η ιστορία του ουρανού και της γης, τί είναι η ιστορία της ανθρωπότητος, ποιος ο δρόμος τους, ο σκοπός και η τελείωσή τους.

Γενικά, ο Θεός στην Αγία Γραφή είπε όσα χρειάζονταν να πει στους ανθρώπους. Στην Αγία Γραφή βρίσκεται η βιογραφία του κάθε ανθρώπου, του καθενός μας ανεξαιρέτως. Σ' αυτήν ο καθένας μας μπορεί να βρει ολόκληρο τον εαυτό του να παρουσιάζεται και να περιγράφεται λεπτομερώς: όλες οι αρετές σου και τα ελαττώματα που έχεις και δεν έχεις. Θα βρεις τους δρόμους μέσω των οποίων η ψυχή σου και η ψυχή κάθε ανθρώπου, βαδίζει από την αμαρτία στην τελειότητα και ολόκληρο το δρόμο από τον άνθρωπο ως το Θεό και από τον άνθρωπο ως το διάβολο. Στην Αγία Γραφή θα βρεις τρόπους πώς ν' απελευθερωθείς από την αμαρτία, θα βρεις με μια λέξη, όλη την ιστορία της αμαρτίας και της αμαρτωλότητος, και όλη την ιστορία της αρετής και των δικαίων.

Είσαι θλιμμένος; στην Αγία Γραφή θα βρεις παρηγοριά. Είσαι λυπημένος; την χαρά. είσαι θυμώδης; την γαλήνη. είσαι εμπαθής; την σωφροσύνη. είσαι άφρων; την σοφία. είσαι κακός; την καλοσύνη. είσαι εγκληματίας; το έλεος και την δικαιοσύνη. είσαι μισάνθρωπος; την αγάπη. Σ' αυτήν θα βρεις φάρμακο για όλες σου τις ατέλειες και τα ελαττώματα, και τροφή για όλες σου τις αρετές και τις ασκήσεις. Είσαι αγαθός; Η Αγία Γραφή θα σε μάθει να γίνεις αγαθότερος και αγαθότατος. Είσαι ευαίσθητος; αυτή θα σε μάθει την αγγελική τρυφερότητα. είσαι έξυπνος; αυτή θα σε μάθει την σοφία. αγαπάς την ομορφιά και την ωραιότητα του τρόπου και του λόγου; Δεν υπάρχει ωραιότερος και συγκινητικότερος από τον λόγο που υπάρχει στο βιβλίο του Ιώβ, και του Σολομώντος, και του Δαβίδ, και του Ιωάννου του Θεολόγου, και του Αποστόλου Παύλου... Εδώ η μουσική, η αγγελική μουσική της αιώνιας αλήθειας του Θεού, ντύθηκε με ανθρώπινες λέξεις.

Όσο περισσότερο ο άνθρωπος διαβάζει και μελετά την Αγία Γραφή, τόσο περισσότερο βρίσκει αιτίες όλο και πιο πολύ να την μελετά ασταμάτητα. Αυτή είναι, κατά τους λόγους του Αγίου Χρυσοστόμου, σαν την εύοσμο ρίζα, που όσο περισσότερο τρίβεται, τόσο περισσότερο ευωδιάζει.

Όσο βασικό είναι το γιατί πρέπει να διαβάζει κανείς την Αγία Γραφή, το ίδιο επίσης βασικό είναι το πώς πρέπει να διαβάζει κανείς την Αγ. Γραφή. Οι άγιοι Πατέρες, με επικεφαλής τον Άγιο Χρυσόστομο, είναι οι καλύτεροι καθηγητές σ' αυτό. Ο Άγιος Χρυσόστομος, μπορούμε να πούμε, έγραψε το Πέμπτο Ευαγγέλιο. Οι άγιοι Πατέρες συνιστούν σοβαρή προετοιμασία για την ανάγνωση και την μελέτη της Αγίας Γραφής. Και η προετοιμασία έγκειται σε τί; Κατ' αρχήν στην προσευχή. Προσευχήσου στον Κύριο να φωτίσει τον νου σου, ώστε να κατανοήσεις τους λόγους της Αγίας Γραφής, και να χαριτώσει την καρδιά σου να αισθανθείς την αλήθεια των λόγων αυτών και την ζωή. Συνειδητοποίησε ότι αυτά είναι τα λόγια του Θεού, που Αυτός ο Ίδιος απευθύνει σε σένα. Η προσευχή, σε σχέση με τις άλλες ευαγγελικές αρετές, είναι η καταλληλότερη για να καταστήσει ικανό τον άνθρωπο να κατανοήσει την Αγία Γραφή.

Και πώς πρέπει να διαβάζεται η Αγ. Γραφή;

Με προσευχή, φόβο και σεβασμό, γιατί σε κάθε λέξη υπάρχει και από μια σταγόνα αιώνιας αλήθειας, και όλες οι λέξεις αποτελούν απέραντο ωκεανό της Αιώνιας Αλήθειας. Η Αγία Γραφή δεν είναι βιβλίο, αλλά ζωή. Γιατί οι λέξεις της «πνεύμα και ζωή εστιν» (Ιωάν. 6, 63), γι' αυτό μπορούν να γίνουν καταληπτές εάν τις κάνουμε ψυχή της ψυχής μας και ζωή της ζωής μας. Αυτό είναι βιβλίο που διαβάζεται με ζωή, με έργο. Πρώτα αξίζει να ζήσει κανείς και μετά να καταλάβει... Δούλεψε για να καταλάβεις. Αυτό είναι βασικός κανόνας της ορθοδόξου ερμηνευτικής....

Ξέρετε πότε ο άνθρωπος είναι σοφός μπροστά στα μάτια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού; Όταν ακούει τους λόγους και τους εκτελεί. Η αρχή της σοφίας είναι η υπακοή στον λόγον του Θεού (Ματθ. 7, 24). Κάθε λόγος του Σωτήρος έχει την ισχύ και την δύναμη να θεραπεύσει και τις φυσικές και τις ψυχικές ασθένειες. «Ειπέ λόγω, και ιαθήσεται ο παις μου» (Ματθ. 8, 8). Ο Σωτήρ «είπε λόγω» και θεραπεύθηκε ο δούλος του εκατοντάρχου. Όπως τότε, έτσι και τώρα, ο Κύριος αδιάκοπα επαναλαμβάνει τους λόγους Του και σε σένα και σε μένα και σ' όλους μας. Μόνο πρέπει να σταθούμε, να εμβαθύνουμε σ' αυτούς και να τους δεχθούμε με την πίστη του εκατοντάρχου. Και το θαύμα θα γίνει και σε μας. Και θα θεραπευθεί η ψυχή μας όπως ακριβώς θεραπεύθηκε ο δούλος του εκατοντάρ­χου. Γιατί στο Ευαγγέλιο είναι γραμμένο και το ακόλουθο: «προσήνεγκαν αυτώ δαιμονιζομένους πολλούς και εξέβαλε τα πνεύματα λόγω, και πάντας τους κα­κώς έχοντας εθεράπευσεν» (Ματθ. 8, 16). Αυτό κάνει και σήμερα, γιατί ο Κύριος «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο Αυτός, και εις τους αιώνας» (Εβρ. 13, 8).

Στην μέλλουσα Κρίση θα κριθούν εκείνοι που δεν υπάκουσαν στο λόγο του Θεού και θα είναι ανεκτότερη η γη των Σοδόμων και της Γομόρρας απ' ό,τι η ημέρα της κρίσεως γι' αυτούς (Ματθ. 10, 14-15). Πρόσεξε! Στην τελική κρίση θα σου ζητηθεί λόγος, για το τί έκανες με τους λόγους του Θεού, για το αν τους υπάκουσες και υιοθέτησες, αν χαιρόσουν ή ντρεπόσουν γι' αυτούς. Αν ντρεπόσουν γι' αυτούς, και ο Θεός θα ντραπεί για σένα «όταν έλθη εν τη δόξη του Πατρός Αυτού μετά των αγγέλων των αγίων» (Μάρκ. 8, 38). Λίγες είναι οι λέξεις των ανθρώπων που δεν είναι έρημες και κενές, γι' αυτό και είναι λίγες εκείνες για τις οποίες δεν θα κριθούμε (Ματθ. 12, 36). Για ν' αποφύγει αυτό ο άνθρωπος πρέπει να μελετήσει και να μάθει τα λόγια του Θεού από την Αγία Γραφή, να τα οικειοποιηθεί. Γιατί γι' αυτόν το λόγο ο Θεός τα ανακοίνωσε στους ανθρώπους, για να τα κάνουν κτήμα τους και μέσω αυτών να κάνουν δική τους και την ίδια την Αλήθεια του Θεού.

Σε κάθε λόγο του Σωτήρος υπάρχει περισσότερη αιωνιότητα και αφθαρσία, απ' ό,τι σ' ολόκληρο τον ουρανό και σ' ολόκληρη την γη με ολόκληρη την ιστορία τους. Γι' αυτό ο Κύριος είπε: «ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσιν» (Ματθ. 24, 35). Αυτό σημαίνει ότι στους λόγους του Σωτήρος υπάρχει ο Θεός και κάθε τι θεϊκό, γι' αυτό δεν θα παρέλθουν. Ο άνθρωπος που τους οικειοποιείται γίνεται πιο άφθαρτος από τον ουρανό και την γη, γιατί μέσα σ' αυτούς υπάρχει μία δύναμη που κάνει τον άνθρωπο αθάνατο και αιώνιο....

Στους λόγους του Θεού υπάρχει κάποιος χυμός αθανασίας, ο οποίος με την ανάγνωση των λόγων Του πέφτει σταγόνα - σταγόνα στην ψυχή του ανθρώπου και την ζωογονεί από το θάνατο και τη φθορά. Αυτό αποκαλύπτει ο Σωτήρ όταν λέει: «Αμήν, αμήν λέγω υμίν, ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον... και μεταβέβηκε εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ιωάν. 5, 24). Τούτο σημαίνει ότι με την ανάγνωση, και την εκμάθηση των λόγων του Θεού διδάσκεσαι την αθανασία και την αιωνιότητα, διδάσκεσαι την αθάνατη και αιώνια ζωή. Αν πιστεύεις σ' αυτούς τους λόγους μ' όλη σου την πίστη, έμαθες ήδη τί είναι αιώνια ζωή και πέρασες από τον θάνατο στη ζωή. Γι' αυτό ο Σωτήρ επιμένει αποφασιστικά: «Αμήν, αμήν λέγω υμίν, εάν τις τον εμόν λόγον τηρήση, θάνατον ου μη θεωρήση εις τον αιώνα» (Ιω­άν. 8, 51).

Κάθε λόγος του Χριστού είναι γεμάτος Θεό, γι' αυτό όταν εισέρχεται στην ψυχή του ανθρώπου, την καθαρίζει από κάθε ρύπο. Από κάθε του λόγο βγαίνει δύναμη, η οποία καθαρίζει από την αμαρτία....

Κάθε λόγος του Σωτήρος είναι γεμάτος Αλήθεια και όταν εισέλθει στην ψυχή την αγιάζει σ' όλη την αιωνιότητα....

Σε κάθε λόγο του Σωτήρος υπάρχουν πολλές υπερφυσικές αλήθειες και ευλογίες. Και αυτό είναι που χαριτώνει την ψυχή του ανθρώπου, όταν ο λόγος του Χριστού την επισκεφτεί... Σαν ζώσα χαροποιός δύναμη, ο λόγος του Θεού ενεργεί θαυματουργικά και ζωοδοτικά, όταν ο άνθρωπος τον ακούει και τον δέχεται με πίστη (Α' Θεσ. 2, 13). Όλα έχουν σπιλωθεί από την αμαρτία, αλλά και όλα καθαρίζονται με τον λόγο του Θεού και την προσευχή, τα πάντα, κάθε δημιούργημα του Θεού από τον άνθρωπο ως το σκουλήκι (Α' Τιμ. 4, 6). Με την Αλήθεια που φέρει μέσα του, με την Δύναμη που έχει μέσα του, ο λόγος του Θεού είναι «τομώτερος υπέρ πάσαν μάχαιραν δίστομον και διικνούμενος άχρι μερισμού ψυχής τε και πνεύματος, αρμών τε και μυελών, και κριτικός ενθυμήσεων και εννοιών καρδίας» (Εβρ. 4, 12)....

Όλοι οι λόγοι, που είπε ο Θεός στους ανθρώπους, προέρχονται από τον Αιώνιο Λόγο, που είναι Λόγος ζωής και παρέχει Αιώνια ζωή. Ζώντας με τον Λόγο αυτό ο άνθρωπος αναγεννάται από το θάνατο στη ζωή. Γεμίζοντας τον εαυτό του με την αιώνια ζωή, ο άνθρωπος γίνεται νικητής του θανάτου και κοινωνός θείας φύσεως (Β' Πέτρ. 1, 4) και η μακαριότητά του δεν θα έχει τέλος.

Σ' όλα αυτά το βασικό, το βασικότερο, είναι η πίστη και το αίσθημα αγάπης προς τον Κύριο Ιησού Χριστό. Γιατί με την θαλπωρή αυτού του αισθήματος ανοίγεται το μυστήριο κάθε λόγου του Θεού, όπως με την θαλπωρή των ακτίνων του ήλιου ανοίγει ο κάλυκας του εύοσμου λουλουδιού. Αμήν."

22 Δεκεμβρίου 1929, πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς
(Από το Δελτίο της Ενορίας Κοιμήσεως Θεοτόκου Βούλας, 1979).

"Για να γνωρίσουμε την ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ
το θεόσδοτο βιβλίο της σωτηρίας μας"

(αναδημοσίευση)