Ορθοδοξία και λαιμαργία

Είναι ένα πάθος που απασχολεί πολύ κόσμο. Και ενώ οι περισσότεροι ασθενείς απευθύνονται σε διαιτολόγους ή και σε ψυχολόγους για να βρουν μια λύση στο πρόβλημά τους, υπάρχουν και κάποιοι που αντιμετωπίζουν το θέμα με έναν διαφορετικό τρόπο: τον ορθόδοξο τρόπο.

Στην ερώτηση πώς μπορεί κανείς να αποφύγει το πάθος του φαγητού, η ορθόδοξη απάντηση στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα που διάβασα είναι η εξής:

---

Είναι οξύμωρο το ότι η αίσθηση της γεύσης που είναι ένα από τα πολλά δώρα του Θεού προς τον άνθρωπο γίνεται συχνά αφορμή αμαρτίας. Ο πανάγαθος Θεός θέλοντας να ευχαριστήσει το αγαπημένο Του πλάσμα όρισε έτσι, ώστε καθώς τρέφεται να ευχαριστιέται παράλληλα την αίσθηση της τροφής που αυτή του αφήνει.

Πότε όμως η ανάγκη αυτή του ανθρώπου για τη συντήρησή του στη ζωή γίνεται πάθος; «Μαργαίνω» σημαίνει χάνω την αυτοκυριαρχία μου και τη λογική μου δηλαδή, γίνομαι μανιακός σε κάποιο πάθος. Και «μάργος» λέγεται αυτός που έχει κυριευθεί από το πάθος. Όταν λοιπόν παρατηρείται η νοσηρή επιθυμία του να θέλει κανείς να γεμίζει συνεχώς την κοιλιά του, τότε έχουμε το φαινόμενο της γαστριμαργίας, από το «μαργαίνω την γαστέρα», που σημαίνει έχω τη μανία να γεμίζω το στομάχι μου (η κοιλιά μου με κάνει τρελό). Όταν έχουμε τη νοσηρή επιθυμία να αισθανόμαστε διαρκώς την ευχαρίστηση στο λαιμό, τότε έχουμε το φαινόμενο της λαιμαργίας, από το «μαργαίνω τον λαιμό», που σημαίνει έχω τη μανία της ηδονής του λαιμού. Συνεπώς, ο σκοπός της πράξης είναι αυτός που συνιστά την αμαρτία. Αιχμαλωτίζεται λοιπόν η ψυχή του ανθρώπου από το ίδιο του το σώμα και καταντάει να μην τρώει για να ζει, το οποίο είναι χαρακτηριστικό των λογικών, αλλά να ζει για να απολαμβάνει, το οποίο είναι χαρακτηριστικό των αλόγων όντων και των κτηνών.

Η αιχμαλωσία όμως αυτή έχει πολλές και δυσάρεστες επιπτώσεις για τον άνθρωπο. Βλάπτει κατ’ αρχάς τη σωματική του υγεία. Ο Ιπποκράτης στους αφορισμούς του αναφέρει: «Οι παχύσαρκοι πεθαίνουν πολύ πιο γρήγορα από τους αδύνατους. Η μητέρα της υγείας είναι η αχορτασία της τροφής κι η έλλειψη κόπων».

Οι ασθένειες όμως που προκαλεί η λαιμαργία στην ψυχή – και ιδιαίτερα των νέων – είναι περισσότερες, πιο επιβλαβείς και με αιώνιες επιπτώσεις. Γι’ αυτό κι ο μέγας Βασίλειος λέει: «Αν το θηρίο του νεανικού σώματος είναι καθαυτό αδάμαστο και με την έλλειψη τροφής, ποια άραγε αγριότητα προσλαμβάνει όταν χορτάσει; Την γνωρίζουν οι νέοι που δοκιμάζουν με την πείρα καθημερινά τις ορμές του».

Πώς λοιπόν θα ελευθερωθούμε από αυτόν το στυγνό δυνάστη, που ακόμη και στις περιόδους της νηστείας – μάλλον και εντονότερα τότε – μας πολεμά, σε βαθμό που ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης να παρομοιάζει το αισθητήριο της γεύσης με τρύπιο πιθάρι, το οποίο συνέχεια γεμίζει και πάντα μένει άδειο; 

Θα αριθμήσουμε κάποιους πρακτικούς τρόπους παρμένους από τη ζωή και τη διδασκαλία των αγίων μας, ευχόμενοι να βοηθήσουν στον αγώνα μας αυτό.

1. Περιόρισε την διατροφή σου αποκλειστικά στα βασικά γεύματα της ημέρας (πρωινό, μεσημεριανό, απογευματινό και δείπνο) και μην παρεκκλίνεις από τον κανόνα αυτό με ενδιάμεσα κεράσματα.
2. Απόφυγε τις αφορμές της λαιμαργίας. Από την όραση γεννιέται η επιθυμία. Όσο συχνάζεις σε χώρους με νόστιμα φαγητά, εδέσματα, γλυκά κ.λπ., και τα βλέπεις, τόσο τα σκέφτεσαι, τα επιθυμείς και ευκολότερα υποχωρείς. Μην επισκέπτεσαι λοιπόν την κουζίνα, το ψυγείο και άλλους «επικίνδυνους» χώρους χωρίς λόγο.
3. Όταν έχεις έντονο πόλεμο λαίμαργης επιθυμίας, αντιστάσου εξαρχής και μην κάνεις την πρώτη υποχώρηση! Η γεύση της τροφής μετά από ενδεχόμενη υποχώρηση κάνει πλέον τον αγώνα σου για εγκράτεια δυσκολότερο και οι επόμενες πτώσεις είναι σχεδόν σίγουρες.
4. Γράφει ο άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης ότι το φαγητό έχει τρεις βαθμίδες, την εγκράτεια, την αυτάρκεια και τον κορεσμό. Εγκράτεια είναι όταν κάποιος θέλει ακόμα να φάει, αλλά συγκρατείται και σηκώνεται πεινώντας. Αυτάρκεια είναι όταν φάει το απαραίτητο και κορεσμός όταν χορτάσει. Μας παροτρύνει λοιπόν ο άγιος, αν δε μπορούμε να τηρήσουμε τα δύο πρώτα, τουλάχιστον να αντισταθούμε στο τρίτο και να μην υπερχορταίνουμε, θυμούμενοι τον Κύριο που λέει: «Αλλοίμονο σε σας που είστε τώρα χορτασμένοι γιατί θα πεινάσετε» (Λουκ. 6, 25).
5. Κάλυψε την ανάγκη της διατροφής για την συντήρηση του οργανισμού σου με απλά φαγητά και όχι ιδιαίτερα εύγευστα.
6. Προσπάθησε την ώρα του φαγητού να έχεις τον νου σου στον Χριστό και να προσεύχεσαι ευχαριστώντας Τον για την τροφή που σου έχει χαρίσει, ώστε να μην κολλάει ο νους σ’ εκείνην και την καταναλώνεις με βουλιμία.
7. Αναφέρει ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης: «Αυτοί που δεν γεύθηκαν την Χάρη του Παρακλήτου, επιζητούν οπωσδήποτε να γλυκαίνονται από την ηδονή της λαιμαργίας». Αγωνίσου λοιπόν να εφαρμόζεις το θέλημα του Θεού στη ζωή σου, ώστε να ελκύεις τη Χάρη του και τότε θα εξασθενεί κάθε υλική έλξη και επιθυμία.
8. Μελέτησε τους βίους των αγίων μας και μάλιστα των σύγχρονων στην εποχή μας (π.χ. άγιων Παϊσίου και Πορφυρίου) και εμπνεύσου απ’ την άσκηση και την εγκράτειά τους.
9. Θυμήσου ότι δεν είναι αμαρτία το να χαίρεσαι απαθώς τη γεύση του φαγητού σου, είναι όμως πολύ ανώτερο και ωφελιμότερο για την ψυχή σου το να περιορίζεις τη χαρά αυτή. Όπως η λαιμαργία γίνεται πρόξενος πτώσεων, αντίστοιχα και η εγκράτεια, πολλών αρετών. Μας καθαρίζει κατά τον άγιο Δωρόθεο από τις αμαρτίες, υποδουλώνει το σώμα και τις ορμές ιδιαιτέρως των νέων ανθρώπων κατά τον Μέγα Βασίλειο και γίνεται πρόξενος της αγνότητας κατά τον Σιναΐτη άγιο Ιωάννη.
10. Και το σημαντικότερο! Κάνε θερμή προσευχή στον Κύριό μας Ιησού Χριστό και στους αγίους που αγαπάς ιδιαιτέρως, να σε ενδυναμώσουν στον αγώνα σου ενάντια στη λαιμαργία. Η προσπάθεια επαφίεται σ’ εσένα, η απελευθέρωση όμως από το πάθος στη δική Του Χάρη.

Κλείνοντας, θα αναφέρουμε ένα όμορφο παράδειγμα από τη ζωή του σύγχρονού μας αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς. Όταν κάποια μοναχή, επισκέφθηκε τον άγιο στο κελί του για να του προσφέρει λίγο καρπούζι, εκείνος ευχαρίστως το δέχθηκε. Φεύγοντας η μοναχή, κοίταξε περίεργα από τη κλειδαρότρυπα, αν ο άγιος θα το φάει και με έκπληξη τον είδε να ρίχνει στάχτη πάνω στο καρπούζι και μετά να το τρώει. Προβληματιζόταν για μέρες με την ενέργεια του αγίου, ώσπου δεν άντεξε και τον ρώτησε γιατί το έκανε. Εκείνος τότε της απάντησε: «Παιδί μου, δεν ήθελα η γεύση του φρούτου να γίνει πιο γλυκιά από τον γλυκύ Ιησού μου». Με αυτό το φρόνημα αγωνίστηκαν οι άγιοί μας. Μακάρι να ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους.

---

(πηγή)

φωτό από εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Ξίφη στον ήλιο

Αγίου Πνεύματος και θερινό ηλιοστάσιο την ίδια μέρα, παράξενη η χθεσινή συγκυρία, σαν οι αόρατες εξουσίες να έβγαλαν τα ξίφη τους στον ήλιο.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Χαρά, ο καρπός του Αγίου Πνεύματος

 Ένας από τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος που θα πρέπει να επιδιώκουμε στη ζωή μας είναι αυτός της χαράς. Είναι η χαρά όμως άσκηση πνευματική που απαιτεί εργασία και ψάξιμο στην εσωτερική μας φύση και κατάσταση ή μήπως πρόκειται απλά για μια αντίδραση στις αισθήσεις από κάποιο εξωγενές ερέθισμα; 

Ξέρουμε από την Αγία Γραφή ότι ο Θεός σπάνια ασχολείται με τα πράγματα και τις αντιδράσεις του κόσμου έξω από εμάς, και οι αισθήσεις ανήκουν σε αυτές τις επιφανειακές αντιδράσεις του κόσμου. 

Ο Θεός αγαπά να ασχολείται με το μέσα μας, με την καρδιά μας. Αυτήν θέλει να κατακτήσει, την καρδιά μας. Γιατί; Γιατί είναι το κυρίαρχο ζωτικό όργανο που συνδέεται απευθείας με την θεϊκή μας υπόσταση. Όσο τα χαρακτηριστικά του εσώτερου εαυτού είναι υγιή και σε πλήρη λειτουργία και ευθυγράμμιση με το θέλημα του Θεού, τόσο πιο κοντά είμαστε σε μια σχέση μαζί Του. 

Παραθέτω μια σκέψη από τον γέροντα Αιμιλιανό Σιμωνοπετρίτη πάνω στο θέμα της χαράς, όχι αυτής που εκδηλώνεται στα χείλη, την επιφανειακή και εφήμερη, αλλά εκείνης που αναβλύζει απευθείας από την καρδιά. Αυτή που θέλει δουλειά και άσκηση από εμάς προκειμένου να την κατακτήσουμε. Αυτή που ουσιαστικά αγγίζει τον Θεό.

***

"Η ελλειψις χαράς είναι παθολογικό στοιχείο του ανθρώπου, εκούσιο κλείσιμο στον εαυτό του.

Και ο,τιδήποτε θελήση να κάνη δεν θα το επιτύχη.

Πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίση το χωράφι του, να δη τι συμβαίνει και δεν είναι χαρούμενος.

Εν συνεχεία, να επιδιώξη την χαροποίησι του εαυτού του, και κατόπιν η ειρήνη του Θεού να πάρη την θέσι της χαράς.

Έτσι μπορεί ο άνθρωπος να διατηρήση την σχέσι του με τον Θεόν και με τον Γέροντά του και να ζήση μία ζωή αληθινή.

Είμαι καλός, πιστός, τέλειος, άγιος;

Είμαι διδάσκαλος;

Εάν δεν είμαι χαρούμενος, δεν είμαι τίποτε.

Αξίζει να μου πουν: «Ιατρέ, θεράπευσον σεαυτόν και μετά παραδώσου στον Θεόν».

Ο Θεός δεν μπορεί να μπη σε μια καρδιά που δεν είναι χαρούμενη, δεν μπορεί να βρη σημείο επαφής, διότι είναι ειρήνη, είναι πλήρωμα χαράς.

Μόνον τα ομοιογενή μπορούν να ενωθούν, γι’ αυτό και μόνον με μια χαρούμενη ψυχή μπορεί να ενωθή ο Θεός.

Στον μοναχό ο οποίος δεν είναι χαρούμενος ο Γέροντας δεν μπορεί να κάνη τίποτε απολύτως, τα χέρια του είναι πλήρως δεμένα.

Όποιος νομίζει ότι κοντεύει να φθάση «εις το μέτρον του πληρώματος των απαιτήσεων του Χριστού» αλλά δεν είναι χαρούμενος, μπορεί να καταλάβη ότι είναι εν τελειότητι πλάνης.

Η χαρά είναι το κριτήριο, το θερμόμετρο.

Η χαρά είναι κάτι το εξωτερικό, αλλά και κάτι το εσωτερικό.

Πάντως είναι αναγκαία προϋπόθεσις, διότι η έλλειψις χαράς κάνει τον άνθρωπο να ερμηνεύη διαφορετικά τα πράγματα και να τα αλλοιώνη.

Όπως, εάν ρίξης σε καθαρό νερό μία σταγόνα νιτρικού οξέος, αμέσως θα αλλάξη ουσία, έτσι ακριβώς και μία σταγόνα πικρίας, στενοχώριας, θλίψεως, αλλοιώνει όλη την ατμόσφαιρα του ανθρώπου, εξοβελίζει τον Θεόν.

Αλλά η χαρά χρειάζεται να υπάρχη και στην αδελφότητα, διότι είναι στοιχείο και της προσωπικής ζωής και της αδελφότητος.

Δεν μπορώ να είμαι χαρούμενος, αν όλοι πλάι μου δεν έχουν την τάσι και την ατμόσφαιρα της χαράς, ούτε όμως έχω κάποιο όφελος, αν δεν προσλαμβάνω αυτή την χαρά από την αδελφότητα.

Μόνον όταν την προσλαμβάνω, μπορώ να πω ότι έχω κοινωνία με τον Γέροντα, και τότε μπορώ να απορροφήσω τον Θεόν διότι ο Θεός είναι η ζωή η οποία υπάρχει μέσα στον άνθρωπο, αλλά και η ζωή η οποία διά του ανθρώπου διαβιβάζεται.

(επιμ: Στ. Κούκος)

 

Από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτη Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη, «Νηπτική ζωή και Ασκητικοί κανόνες», των εκδόσεων Ίνδικτος."

***

"Μην ξεχνάτε ότι η βασιλεία του Θεού δεν είναι φαγητά και ποτά, αλλά δικαιοσύνη, ειρήνη και χαρά, που δίνει το Άγιο Πνεύμα."

~ Επιστολή προς Ρωμαίους 14:17

***

(πηγή κεμένου για γ. Αιμιλιανό)

(πηγή φωτογραφίας)

***

Καλό μήνα Φεβρουάριο!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής Δεκεμβρίου: Άγιο Πνεύμα

Είναι η φωνή που μιλάει μέσα στη συνείδησή μας. Που μας κατευθύνει. Είναι η αποκάλυψη που εισπράττουμε όταν ξεσκεπάζεται η αλήθεια. Η απάντηση που έρχεται μετά την προσευχή. Η παρηγορία που μας αγκαλιάζει μετά την συντριβή.

Το Άγιο Πνεύμα είναι το τρίτο πρόσωπο του Τριαδικού Θεού. Δεν είναι περιστέρι. Είναι πρόσωπο, όπως ο Ιησούς Χριστός και ο Πατέρας Θεός μας. 

Το Άγιο Πνεύμα είναι αυτό που εκπληρώνει το μεγάλο σχέδιο του Θεού για την ανθρωπότητα και τη ζωή του καθενός, τη δική μου, τη δική σου. Είναι εκείνος που μας οδηγεί προς τη σωτηρία. Η επιθυμία μας να φτάσουμε ως εκεί είναι η δική του παρέμβαση. Εκείνος μας κάνει να το θέλουμε, εκείνος το ενισχύει και το κατευθύνει με το που δώσουμε το πράσινο φως και πούμε πως ναι, τώρα ήρθε η ώρα να αλλάξουμε σελίδα, να αλλάξουμε την πορεία της ζωής μας προς κάτι ανώτερο και καλύτερο και ουσιαστικότερο και καθαρότερο από αυτό που ήταν μέχρι χθες.

Ο Παράκλητος, που βασιλεύει στους Ουρανούς και στις καρδιές μας, που μας φωτίζει και μας διδάσκει, που μας καθοδηγεί, Εκείνος είναι αυτή η παρουσία μέσα μας, η συμμετοχή του σε αυτή μας την απόφαση για αλλαγή. Και είναι απαραίτητη, αν θέλουμε να δούμε αποτελέσματα, αν θέλουμε να σωθούμε. Χωρίς αυτή την παρουσία λίγα πράγματα θα μπορέσουμε να καταφέρουμε. Γι' αυτό και την χρειαζόμαστε απελπισμένα. Γι' αυτό και οι επικλήσεις μας στο Πνεύμα το Άγιο, το Κύριο, το Ζωοποιό, δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να λείπουν από τις προσευχές μας.

Όμως, τι είναι ακριβώς το Άγιο Πνεύμα; Ποια η δύναμή Του; Ποιες οι επιδράσεις Του στις ζωές μας; Γιατί το χρειαζόμαστε τόσο πολύ; 

Οι απαντήσεις βρίσκονται όλες μέσα στην Αγία Γραφή. Μελέτησέ την. Είναι ο λόγος του Θεού, για κάποιον λόγο μας το πρόσφερε, αναρωτήσου γιατί. 

Μπορεί να διαβάζουμε την Αγία Γραφή και να θέλουμε να μάθουμε πράγματα και πράγματι να μαθαίνουμε, όμως μόνο με την παρουσία του Αγίου Πνεύματος έρχεται πραγματικά η αλήθεια. Μόνο μέσω αυτού αποκαλύπτεται σε μας η μυστική πραγματικότητα, αφού άλλο πράγμα είναι η γνώση του κόσμου, και άλλο η αποκάλυψη του ουρανού. Μιλάμε για εντελώς διαφορικές διαστάσεις, βάθη και ύψη σε ταυτόχρονη άμεση σύνδεση με τον είναι μας. 

Για να γίνει αυτό, πρέπει να είμαστε με το μέρος του όλου, που είναι ο Θεός. Να είμαστε στην ίδια ομάδα, σύμμαχοι, όχι αποστάτες Του. Μέσα στην αμαρτία δεν θα δεις Θεό ποτέ, γιατί ο Θεός δεν μπορεί να συνυπάρξει με την αμαρτία, είναι αδύνατο. 

Κι όμως υπάρχει τρόπος αν θέλεις να δεις τον Θεό μέσα σου. Μέσα από τη μετάνοια. Και μέσα από την ταπείνωση. Που όμως θα έρθουν στη ζωή σου μόνο μέσα από το Άγιο Πνεύμα. Δίχως αυτό, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Μελετώ την Αγία Γραφή και αφήνω το φως να τρυπώσει σιγά σιγά μέσα μου. Και αφήνω το Άγιο Πνεύμα να κάνει για μένα όλα τα άλλα. Γιατί επέλεξα να κάνω την αρχή. Επέλεξα τον δρόμο του Θεού. Και οι ενέργειές μου από εδώ και πέρα έχουν δρομολογηθεί.

Ο Δεκέμβριος, λοιπόν, για μένα θα είναι αφιερωμένος στην τρίτη υπόσταση του Θεού: το Άγιο Πνεύμα. Θα προσπαθήσω να εμβαθύνω όσο περισσότερο μπορώ, ως προς τη γνώση, αλλά, κυρίως, ως προς την επίδραση που μπορεί να έχει επάνω μου και τους τρόπους με τους οποίους μπορώ να το πετύχω. Θέλω να μάθω πώς μπορώ να δεχτώ αυτή την παρουσία μέσα μου, να τη δεχτώ με μια καρδιά καθαρή και άγια. 

Όταν ζούμε ζωές αγιασμένες, μακριά από πράγματα που μολύνουν την ψυχή και το σώμα μας, όταν προσπαθούμε τουλάχιστον, έρχεται η παρουσία του Θεού μέσα μας, και το καταλαβαίνουμε ότι κάτι έχει αλλάξει. Και μετά, δεν θέλουμε να ξαναγυρίσουμε πίσω, γιατί έχουμε γίνει άλλοι άνθρωποι, διαφορετικοί, αναγεννημένοι. Έχουμε (ξανα)δεχτεί το Πνεύμα το Άγιο και έχουν αλλάξει όλα.  

Με αγάπη,

Εύα 💗

*** Η φωτογραφία είναι από εδώ.

Η Χάρη του Αγίου Πνεύματος

Σημειώσεις:

*  Ο ουσιαστικός σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος, που σημαίνει την παρουσία του Χριστού μέσα στην καρδιά του ανθρώπου και τη θεραπεία του από όλα αυτά τα πράγματα τα οποία τον υποδουλώνουν, τον κρατούν τραυματισμένο και υπόδουλο στα πάθη και στην αμαρτία.

* Οι καλοί καρποί του Αγίου Πνεύματος αρχίζουν να ανατέλλουν και να παράγουν καρπούς όταν έχεις θεραπευτεί δια του Αγίου Πνεύματος από αυτά τα πάθη, που είναι ένδειξη ότι το Άγιο Πνεύμα έχει δουλέψει μέσα μας.

*  Οι καρποί του Αγίου Πνεύματος είναι χειροπιαστοί και μπορεί να το εξακριβώνει ο καθένας μας τσεκάροντας τον εαυτό του να δει αν λειτουργούν αυτοί οι καρποί εντός του ή όχι.

* Για να δεις καρπούς στη ζωή σου θέλει υπομονή όπως όταν φυτεύεις ένα δέντρο που το σκαλίζεις, το ποτίζεις, το φροντίζεις, του αφιερώνεις χρόνο. Πρέπει να εργάζεσαι πάνω σε αυτό συστηματικά, να κάνεις τον αγώνα σου, έτσι θα φτάσεις να δεις και τους καρπούς, που είναι χειροπιαστοί και που χρειάζεται να τους έχεις στη ζωή σου προκειμένου να είσαι ένας υγιής πνευματικά άνθρωπος.

* Οι καρποί του Αγίου Πνεύματος είναι συγκεκριμένοι, κάτι που το κρατάς στο χέρι σου, όπως οι καρποί οποιουδήποτε έργου. Ο Θεός δεν κατοικεί μέσα στον άνθρωπο αφηρημένα και αόριστα ή ως συναίσθημα, αλλά παράγει συγκεκριμένους καρπούς που τους βλέπουμε και τους αισθανόμαστε μέσα μας και γύρω μας, ως ενέργεια που εκπέμπεται από μέσα προς τα έξω: η αγάπη , η χαρά, η ειρήνη, η πραότητα, η πίστη, η αγαθοσύνη, η μακροθυμία, η εγκράτεια, η πραότητα είναι αυτοί οι καρποί. Έτσι, αν θέλει να κρίνει κανείς τον εαυτό του, μπορεί να δει αν όντως λειτουργούν μέσα του αυτοί οι καρποί. Αν βλέπει ότι υπάρχουν και λειτουργούν, να τους διατηρήσει, αν δεν λειτουργούν, να δουλέψει πάνω σε αυτό.

* Δείγμα ότι η καρδιά μας είναι ζωντανή είναι η διάθεσή μας για αναζήτηση του Θεού μέσα στη ζωή μας και ότι η ψυχή μας δεν έχει θαφτεί μέσα στις μέριμνες και τις παγίδες που μας πνίγουν. Αυτή την αναζήτηση του ανθρώπου την βρίσκει πρωτίστως μέσα στον χώρο της Εκκλησίας και είναι κάτι το χαρμόσυνο αλλά ταυτόχρονα, και κάτι πολύ σοβαρό: πρέπει ο άνθρωπος να βρει αντίκρισμα, να βρει αυτό που ψάχνει, γιατί αν δεν το βρίσκει, τότε μπορεί να καταλάβει ότι κάτι δεν δουλεύει σωστά και πρέπει να το ψάξει περισσότερο.

* Εκατομμύρια άνθρωποι μέχρι σήμερα έχουν βρει τον καρπό του Αγίου Πνεύματος, άρα το να μη τον έχεις βρει, σημαίνει ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά και που πρέπει να το ψάξεις στον εαυτό σου για να δεις τι συμβαίνει (ένας τρόπος είναι μέσα από πνευματικούς γιατρούς που μπορούν να του υποδείξουν πώς θα προχωρήσει). Αφού εντοπίσεις την αιτία, τότε το δύσκολο είναι αυτή η θεραπευτική αγωγή που σου δίνεται από τον πνευματικό σου να βρεί εφαρμογή, είναι η ώρα δηλαδή που πρέπει να φροντίσεις το δέντρο.

* Ως τέκνα της Εκκλησίας, η Εκκλησία είναι ο χώρος όπου θα βρούμε τον Θεό (Εκκλησία: όχι μόνο ο χώρος του ιερού ναού, αλλά το σύνολο όλων αυτών των ανθρώπων που είναι μέλη της Εκκλησίας και οργανικά δεμένοι σε αυτή την παράδοση και την εμπειρία του Θεού, με την κεφαλή που είναι ο Χριστός). Αυτή λοιπόν η σχέση μας με την Εκκλησία έχει συγκεκριμένα αποτελέσματα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί είναι αδύνατο ο υγιής άνθρωπος να ψάχνει ή να αγωνίζεται για πράγματα, τα οποία δεν μπορεί να πιάσει στο χέρι του. Δεν μπορείς π.χ. να αγωνίζεσαι για τον Χριστό, όταν ο Χριστός είναι άγνωστος, όταν δεν τον πιάνεις μέσα σου. Όταν αποκτάς γνώση πνευματική, τότε διαπιστώνεις ότι ήταν πάντοτε μαζί σου από την πρώτη στιγμή, περισσότερο δε στις αρχές.

* Στην αρχή το Άγιο Πνεύμα παρέχεται κατά κανόνα δωρεάν, στη συνέχεια διαπιστώνεις ότι χρειάζεσαι να κάνεις άσκηση, αγώνα, άσκηση, εξομολόγηση, Θεία Κοινωνία, νηστεία, προσευχή, μετάνοια κτλ. για να το διατηρήσεις και να το αναπτύξεις. Όλα αυτά, αλλά κυρίως η διάθεση να τα εφαρμόσεις μέσα από την καρδιά σου ως ανάγκη και όχι ως υποχρέωση ή αγγαρεία, είναι η εμφανής παρουσία της Θείας Χάριτος στη ζωή σου. Το Άγιο Πνεύμα έχει αρχίσει να δουλεύει.

* Αφού γευτήκαμε και είδαμε πόσο μας γεμίζει ο Θεός και ότι αυτό ουσιαστικά είναι που έχουμε ανάγκη στη ζωή μας, βλέπουμε ότι οποιαδήποτε άλλη αναζήτηση που είχαμε κάνει ως τότε για να κάνουμε πραγματικότητα τα όνειρα και τις επιθυμίες μας για να βρούμε αυτό που ψάχνουμε γενικότερα, είναι στην πραγματικότητα άνευ ουσίας. Ο Θεός γίνεται η καθολική απάντηση σε όλα μας τα ερωτήματα, η εκπλήρωση όλων μας των αναγκών και επιθυμιών και αναζήτήσεων, γιατί διαπιστώνουμε ότι τελικά δεν χρειαζόμαστε τίποτε άλλο, είμαστε επιτέλους πλήρεις.
Είμαστε πλήρεις από Θεό.

Αυτά και άλλα πολλά και ωφέλιμα μπορείτε να τα παρακολουθήσετε στο βίντεο του Αθανασίου Λεμεσού που ακολουθεί:

*** Η φωτό από εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗