Κατά Ματθαίον, ια' 28-30

 

28 -  Έλθετε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, και εγώ θέλει σας αναπαύσει.

29 -  Άρατε τον ζυγόν μου εφ' υμάς, και μάθετε απ' εμού. Διότι πράος είμαι και ταπεινός την καρδίαν. Και θέλετε ευρεί ανάπαυσιν εν ταις ψυχαίς υμών.

30 -  Διότι ο ζυγός μου είναι καλός, και το φορτίον μου ελαφρόν.

~  Κατά Ματθαίον ια' 28 - 30

******

---- Ζυγός =  Ξύλινη (συνήθως) κατασκευή που προσαρμόζεται στον τράχηλο των ζώων (π.χ. βοοειδή) προκειμένου να ζεύξουν (= να οργώσουν με το άροτρο) το χωράφι. (από εδώ.)

----  Ταπεινός =  Αυτός που δέχεται να μπει κάτω από τον ίδιο ζυγό με τον Χριστό. Αυτός που έχει καταλάβει ότι δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνος του.

----  Όταν δεχόμαστε την πρόσκληση του Ιησού Χριστού να μπει στον ίδιο ζυγό μαζί μας, μας συμβαίνουν τα εξής: 

α) Το βάρος των προβλημάτων μας διαμοιράζεται στα δύο, αφού μέρος του βάρους αυτών το επωμίζεται ο Κύριος, αν όχι το μεγαλύτερο. Εμείς κάνουμε το πρώτο βήμα (ελεύθερη βούληση και πίστη), εκείνος όλα τα υπόλοιπα. Αυτό εξ' άλλου είναι υπόσχεση μέσα από τον λόγο του Θεού: 

"Ο Κύριος, αυτός είναι που προπορεύεται μπροστά από σένα. Αυτός θα είναι μαζί σου. Δεν θα σε αφήσει, ούτε θα σε εγκαταλείψει. Να μη φοβάσαι, ούτε να δειλιάζεις." ~ Δευτερονόμιο 31: 8

β) Οι σκοτούρες (λέξη που έρχεται από το σκότος, εξ' ου και σκοτούρες) φωτίζονται, γιατί δίπλα μας συμβαδίζει το φως του κόσμου που είναι ο Χριστός και ο θείος λόγος Του. Έχουμε έτσι παρηγοριά και οδηγό ότι υπάρχει κάποιος να μας καθοδηγεί και να μας προσέχει από τα ολισθήματα και τις τρικλοποδιές τούτου του πονηρού κόσμου που σε ρίχνουν στη λάσπη και τον βάλτο της αμαρτίας. 

----  Ο Κύριός μας περπατάει δίπλα μας και μας δείχνει τον δρόμο τον ανηφορικό και τεθλιμμένο, αυτόν που μας οδηγεί στη βασιλεία των ουρανών και την προσωπική μας σωτηρία.

----  Το να βρίσκεσαι κάτω από τον ίδιο ζυγό με τον Χριστό δεν μας αφήνει να λοξοδρομήσουμε και να οδηγηθούμε στην πλατειά λεωφόρο της απώλειας και του χαμού.

----  Βαδίζω με τον Χριστό σημαίνει έχω επιλέξει να βαδίζω τον δρόμο μου δίπλα Του. Απαλλάσσομαι από το φορτίο των καθημερινών μου προβλημάτων, είτε στην υγεία μου είτε στο σπίτι και την οικογένειά μου, ό,τι κι αν είναι αυτό κάθε φορά, αφήνοντάς Τον να πάρει Εκείνος τις αποφάσεις για μένα και να μην εμπιστεύομαι τις δικές μου επιλογές με τους εγωισμούς, τα πάθη και την τυφλότητα της θνητότητας και της αμαρτωλότητάς μου. Ξέρω ότι του έχω εμπιστοσύνη απόλυτη, γιατί μελετώ την Αγία Γραφή, άρα γνωρίζω την ακεραιότητα, την πιστότητα και την δικαιοσύνη Του απέναντί μου, καθώς και τις επαγγελίες και τις υποσχέσεις που μου προσφέρει απλόχερα σε καθημερινή βάση, και ξέρω ότι χάρη σε Εκείνον που μου μιλάει καθημερινά μέσα από το πνεύμα το άγιο και τον γραπτό του λόγο, θα φυλάξω την ψυχή μου καθαρή και προστατευμένη, μέχρι να με οδηγήσει με τη δική Του δύναμη και τη δική Του σοφία σε οδό σωτηρίας και αναψυχής.

Με αγάπη,

Εύα 💗

******

----  Η Αγία Γραφή, μτφ. Νεοφύτου Βάμβα, εκδ. Ελληνική Βιβλική Εταιρία, Αθήνα 2021.

Ψαλμός 150 - Αινείτε τον Κύριο

Συνήθως τα βράδια πριν πέσω για ύπνο ανοίγω την Αγία Γραφή σε κάποια τυχαία σελίδα, ίσα για να τελειώσω όμορφα τη μέρα μου πριν κοιμηθώ. Χτες το βράδυ η σελίδα άνοιξε στον Ψαλμό του Δαβίδ, αριθμός 150, στον τελευταίο δηλαδή από τους 150 που υπάρχουν στη Βίβλο.

Μου αρέσει να διαβάζω τους Ψαλμούς γιατί είναι σύντομοι, περιεκτικοί και μιλούν μέσα από τη γλώσσα της μουσικής. Γι' αυτό εξάλλου ονομάζονται και ψαλμοί, γιατί είναι γραμμένοι για να ψάλλονται, να τραγουδιούνται.

Άρχισα να διαβάζω:

"Αινείτε το Θεό μέσα στον άγιο του ναό!

Αινείτε τον μέσα στο στερέωμα που λάμπει η δύναμή του!

Αυτόν αινείτε για τις μεγαλοσύνες του,

αινείτε τον για το άπειρο που έχει μεγαλείο.

Αυτόν αινείτε για της σάλπιγγας τους ήχους,

αινείτε τον με λαούτο και κιθάρα!

Αυτόν αινείτε με το τύμπανο και με τον κυκλικό χορό,

αινείτε τον με έγχορδα και με φλογέρα!

Αυτόν αινείτε με τα κρόταλα τα ηχηρά,

αινείτε τον με κύμβαλα που αλαλάζουν.

Καθετί που ανασαίνει ας αινεί τον Κύριο!

Αινείτε τον Κύριο! Αλληλούια!"

~ Ψαλμός 150

Όση ώρα το διάβαζα, ήχοι ξεπηδούσαν από παντού. Έβλεπα μια χορωδία πολυάνθρωπη, μια συμφωνική ορχήστρα, ένα τραγούδι δυνατό, άγριο από χαρά και πάθος να υμνηθεί ο δημιουργός της πλάσης. Και το διάβαζα στα μουγκά (ήταν κι η ώρα βλέπεις), ενώ ήθελα κι εγώ να τραγουδήσω μαζί τους, να μπω στην έπαρση του ύμνου, να συμμετάσχω κάπως κι εγώ.

Άρχισα να το διαβάζω πάλι από την αρχή, και μετά πάλι και πάλι και σκεφτόμουν μουσικές να ακολουθήσω κι εγώ, έπιασα τον εαυτό μου να αυτοσχεδιάζω, να προσπαθώ με τα υλικά που είχα διαθέσιμα, τις λέξεις, τα θαυμαστικά, τη χαρά που πήγαζε από εκεί μέσα, να το εκφράσω. Προσπαθούσα να το τραγουδήσω (!) κι ας ήξερα ότι έλειπαν τα πάντα, η μελωδία, οι στίχοι οι σωστοί, οι ρίμες, κυρίως εγώ ως μουσικός. Ήμουν εκτός τονικότητας, όπως λένε και στις μουσικές εκπομπές της τηλεόρασης, δεν ήξερα από οκτάβες, νότες και ενορχήστρωση, τι ανάσες να παίρνω και πότε να σιωπώ.  

Όμως ήμουν τόσο συνεπαρμένη από την όλη ατμόσφαιρα που παρουσιαζόταν μπροστά μου που δε με ένοιαζε. Το μόνο που ήθελα ήταν να συμμετάσχω κι εγώ. Να μπω κι εγώ σε αυτή τη δοξασία, τη δοξολογία, να υμνήσω κι εγώ με κάποιον τρόπο, στην άκρη-άκρη της ορχήστρας τον Κύριο και να τραγουδήσω μαζί τους για χάρη Του. 

Το χωρίο στεκόταν μπροστά μου ακίνητο, ανάμεσα στην κουστωδία της γιορτής: "Καθετί που ανασαίνει ας αινεί τον Κύριο." Καθετί! Κούμπωσα, ήταν το χωρίο που μου μίλησε. Με προσκαλούσε  με πρόσκληση ανοιχτή, επίμονη, κι εγώ καιγόμουν να ανταποκριθώ, να πω ναι! με ένα ναι ευχαριστήριο, ευεργετικό, ξεσηκωτικό, ένα ναι λατρείας.

Ο Θεός λατρεύει να Τον λατρεύουμε, είναι γραμμένο στην Αγία Γραφή. Όλα γίνονται για τη δόξα του Θεού και η λατρεία προς Αυτόν είναι εκδήλωση αγάπης από εμάς που θέλουμε από αγάπη να τον λατρεύουμε, να τον ευχαριστούμε, να τον ευγνωμονούμε.

Ο Ψαλμός 150 προτρέπει σε χορό και σε τραγούδι. Προτρέπει σε ξέφρενη μουσική και κυκλικό χορό. Γιατί κυκλικό χορό; Γιατί στον κυκλικό χορό με όλα τα βήματα του καθενός, άλλος άτσαλα, άλλος διστακτικά, σιγά σιγά όλοι όσοι βρίσκονται στο χορό, χορεύουν. Αρχίζουν να συγχρονίζονται και να ακολουθούν χωρίς να το σκέφτονται τον ίδιο βηματισμό, του σώματος στην αρχή και στη συνέχεια του πνεύματος, που είναι και το ποθούμενο. Ο Ψαλμός προτρέπει σε ενότητα μεταξύ μας, και σε ενότητα με τον Θεό.

Θα ήθελα να μπορώ να ψέλνω μελωδικά, όμως δεν μπορώ, δεν έχω την κατάρτιση. Ωραία, το γνωρίζουμε αυτό, όμως, και τι έγινε; Είμαι ξεκούρδιστη; Και τι έγινε; Φάλτσα; Ε, και; Ξέρουμε αν ο Δαβίδ είχε βγάλει μουσικά σχολεία και ωδεία ή είχε κάνει σπουδές στο εξωτερικό; Βοσκός ήταν και αυτοσχέδια τραγουδούσε με τη φλογέρα του και υμνούσε τον Θεό και έγραφε γι' αυτό στο ημερολόγιό του. Ένα ημερολόγιο είναι οι Ψαλμοί, που γράφτηκαν από έναν άνθρωπο που δεν ήξερε μεν από νότες, ήξερε όμως να προσεύχεται, να επικοινωνεί με τον Θεό, να υμνεί και να δοξολογεί. Αυτή η αλήθεια φαίνεται εκεί μέσα και μεταλαμπαδεύεται σε όποιον καθίσει να το διαβάσει και διαλογιστεί πάνω σε αυτό, πως οι αλήθειες βγαίνουν μέσα από την ψυχή, το κομμάτι ακριβώς που μας ενώνει με τον Θεό. Ας έχεις την τελειότερη κατάρτιση, ας είσαι βιρτουόζος. Αν λείπει η ψυχή, και το καλύτερο όργανο να παίζεις, είσαι ένας απλός κενός εκτελεστής, μένεις στην τεχνική και, στο μεταξύ, έχεις χάσει όλη την ουσία. Μένεις στη μουσική και χάνεις την ψυχή.

Ο Ψαλμός του Δαβίδ δεν προϋποθέτει γνώση μουσικής, κάτσε μάθε πρώτα μουσική και μετά, αν είσαι καλός, παίξε την. Αυτό όμως που κάνει εδώ είναι διαφορετικό. Πάρτε κύμβαλα, κιθάρες και λαούτα, χορέψτε με την ψυχή σας, υμνείστε το Θεό. Ο Δαβίδ προτρέπει σε δοξολογία και συμμετοχή. Πάρτε το χέρι μου και χορέψτε μαζί μου. Τραγουδήστε μαζί μου. Και όλοι μαζί να τραγουδήσουμε για τον Έναν, τον Ύψιστο, τον Δημιουργό.  Να ευχαριστούμε τον Θεό που είμαστε κι εμείς μέρος της πλάσης που Εκείνος δημιούργησε. Ας είμαστε και φάλτσοι, αρκεί να είμαστε αληθινοί και αυτή η αλήθεια μας να βγαίνει μέσα από την καρδιά μας, με την αγάπη μας.

Αυτό είναι το μήνυμα που κράτησα από τον Ψαλμό 150. Αυτό, και μια αίσθηση χαράς και γλύκας πριν κλείσω το βιβλίο και πέσω για ύπνο. Ένα κύμα αγάπης φουσκωμένο από όλες αυτές τις μουσικές που με παρέσυραν μαζί τους και με έφεραν πιο κοντά Του, στην αγάπη Του. Ο γέροντας Γαβριήλ ο Αγιορείτης είχε πει κάποτε: "Η αγάπη εμφανίζει τον Θεό."  Όταν αγαπάς, ο Θεός εμφανίζεται μπροστά σου. Μεγάλη κουβέντα από ένα μικροκαμωμένο γεροντάκι χωμένο στα χαρτιά του για τη δόξα του Θεού και τη δική μας γνώση και αποκάλυψη. Αμήν.

Με αγάπη,

Εύα 💗

*******

αινώ (α.ε.): 1. επαινώ, εγκωμιάζω 2. υμνώ, εξυμνώ

*******

Για όποιον ενδιαφέρεται, βρήκα στο YouTube τον Ψαλμό 150 σε βυζαντινή ψαλμωδία εδώ.

*******

Μία διαφορετική εκδοχή της δοξολογίας του Ψαλμού 150 από εκκλησία βαπτιστών μάλλον στα λατινικά, με χορωδία νέων, μπορείτε να το βρείτε εδώ.

*******

Και μια διασκευή του Ψαλμού 150 με ορχήστρα και χορωδία του Γιάννη Δροσίτη, μπορείτε να τη βρείτε εδώ.

********

Τέλος, μια απλοποιημένη εκδοχή του, πάλι στα ελληνικά, με ρίμες και συνοδεία πιάνου, μπορείτε να τη βρείτε εδώ.

*******

Για το ιερό κείμενο στις αναρτήσεις μου, χρησιμοποιώ την Αγία Γραφή από τις εκδόσεις της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας (ΕΒΕ), 2003.

Επιστολή Ιακώβου

Για να δείτε πόσο απέχω ακόμα από τη σοφία και τη γνώση του Θεού, ένα θα σας πω: ότι μέχρι πρόσφατα ήξερα μεν ότι ο Χριστός είναι ο μονογενής υιός του Θεού, δεν γνώριζα ότι είχε αδέλφια. Θέλω να πω, το γνώριζα, αλλά δεν το είχα συνδυάσει. Είναι πολλά αυτά που δεν γνωρίζω, αλλά δε σταματώ να ελπίζω και να μαθαίνω, ο δρόμος συνεχίζεται και μαζί, συνεχίζω να πορεύομαι κι εγώ.

Ο Χριστός, λοιπόν, είχε αδέλφια, όχι βέβαια από την Παρθένο Μαρία, αλλά από την πρώτη σύζυγο του μνήστορα Ιωσήφ, η οποία σύζυγος είχε πεθάνει πριν ο Ιωσήφ γνωρίσει και νυμφευτεί την Παναγία μας και Μητέρα του Χριστού.

Να πούμε ότι γίνεται αναφορά σε δύο από τα ετεροθαλή αδέλφια του Χριστού σε δύο βιβλία μέσα στην Αγία Γραφή, την Επιστολή του Ιακώβου και την Επιστολή του Ιούδα.

Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος πίστευαν στη μεσσιανική ιδιότητα του αδελφού τους, αφού γεννήθηκαν και μεγάλωσαν μαζί με τον Θεάνθρωπο σαν μια κοινή, συνηθισμένη οικογένεια της εποχής τους και δεν θα μπορούσαν να γνωρίζουν κάτι περισσότερο από αυτό που συνέβαινε.

Μόνο όταν άρχισαν να φανερώνονται τα σημεία και το αποστολικό έργο του Ιησού κατά τα τρία τελευταία χρόνια της επίγειας ζωής Του, τα δύο αδέλφια άρχισαν να καταλαβαίνουν ποιος πραγματικά ήταν Εκείνος που βρισκόταν ανάμεσά τους. Και όχι μόνο πίστεψαν και ακολούθησαν τη διδασκαλία Του ως πιστοί μαθητές Του, αλλά τον ακολούθησαν με απόλυτη αφοσίωση ως τον μαρτυρικό τους θάνατο λίγα χρόνια αργότερα.

Σήμερα η εκκλησία τιμά τον Απόστολο και Αδελφόθεο Ιάκωβο. Μαθαίνω λοιπόν ότι ο Ιάκωβος έγινε ο πρώτος επίσκοπος των Ιεροσολύμων μετά τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Χριστού, όπου δίδαξε 'από πρώτο χέρι' όπως θα έλεγε κανείς τον Θείο Λόγο, φέρνοντας πίσω στον δρόμο της σωτηρίας πολλούς εθνικούς αλλά και Ιουδαίους, γραμματείς και φαρισαίους, που συνέχιζαν να εχθρεύονται τον Ιησού και την επίδραση της διδασκαλίας Του στους πιστούς.

Ο ίδιος ο Χριστός δίδαξε στον αδεφό του Ιάκωβο την Θεία Λειτουργία (!!!) προς δόξαν Θεού, η οποία Θεία Λειτουργία αργότερα πέρασε στα χέρια του Μεγάλου Βασιλείου, ο οποίος την συμπύκνωσε επειδή ήταν πάρα πολύ μεγάλη και στη συνέχεια πέρασε στα χέρια του Ιωάννη του Χρυσοστόμου για να γίνει πιο προσιτή στους ανθρώπους που ήθελαν να πιστέψουν.

Τη Θεία Λειτουργία λοιπόν ακούμε εμείς σήμερα τις Κυριακές στην εκκλησία, με τα λόγια και τα νοήματα που έρχονται αυτοπροσώπως και δια στόματος Ιησού Χριστού από τον ίδιο τον αδελφό του, ως αυτόπτης μάρτυρας του έργου και της διδαχής του Θεανθρώπου.

Γι' αυτό και η Ορθοδοξία μας θεωρείται ως ο πλέον αξιόπιστος θεματοφύλακας της παρακαταθήκης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Είχα, πρέπει να πω, στις αρχές αρχές της πορείας μου τους ενδοιασμούς μου για τη γλώσσα του Ευαγγελίου, τις μεταφράσεις, τον εκσυγχρονισμό των Παραδόσεων και κατά πόσο θα έπρεπε να αλλάξουν τα πράγματα ώστε να προσαρμοστούν καλύτερα στο σήμερα. Όχι πλέον. Όταν κάτι τόσο σημαντικό όσο ο Λόγος του Θεού παραμένει αναλλοίωτος μέσα στους αιώνες, ατόφια κληρονομιά στις επόμενες γενεές, δεν μπορώ να το θεωρήσω ως κάτι το αναχρονιστικό ή γραφικό. Δεν μιλάμε για μεσαίωνα εδώ, όπως θέλουν να πιστεύουν μερικοί, ίσως και οι περισσότεροι, δεν μπορώ να κρίνω. Οι αιώνιες αλήθειες δεν έχουν καμία σχέση με τα δικά μας επίγεια, με τις γνώμες και τις απόψεις μας. Υπάρχουν πολλοί που θεωρούν ότι οι εντολές δεν βολεύουν ή δε συμβαδίζουν με το σήμερα. Άκουσα πρόσφατα ότι στο εξωτερικό εκδόθηκε μία Αγία Γραφή σε μια πιο 'ήπια' εκδοχή του Θείου Λόγου, πιο βολευτική, πιο προσαρμοσμένη, ώστε να μη θορυβεί τους 'εναλλακτικούς' τρόπους ζωής που αντιτίθενται στον τρόπο ζωής που ο Θεός θέλει για μας. Εντάξει, ίσως να έχετε και δίκιο από τη δική σας οπτική, μόνο που εδώ δεν μιλάμε για ανθρώπινα μέτρα και σταθμά, αλλά για κάτι που μας ξεπερνά και που δεν ανήκει σε εμάς. Δεν είμαστε εμείς οι αρχιτέκτονες του Σχεδίου, δεν γράψαμε εμείς τον Λόγο του Θεού. Ο Λόγος του Θεού μας δόθηκε, μας χαρίστηκε ως δώρο στην ανθρωπότητα. Ως εκ τούτου, οι αιώνιες αλήθειες δεν αγγίζουν τη μοντερνικότητα των καιρών, η οποία έρχεται και παρέρχεται. Είναι πάνω και πέρα από εμάς, αφού ως γνώση Θεού, παραμένουν εκτός δικής μας νοητικής αντίληψης σε πολύ μεγάλο ποσοστό. Παραμένουν δηλαδή Μυστήριο.

Η εκκλησία μας και μέσα από τον Λόγο του Θεού εφαρμόζει επτά. Ένα από αυτά τα Μυστήρια που έμαθα σήμερα ως προς την εξήγησή του διαβάζοντας για τον Ιάκωβο, την ημέρα του οποίου τιμούμε σήμερα, συνδέεται με το Μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου. Διάβασα λοιπόν την Επιστολή του Ιακώβου (περιλαμβάνεται στις επτά καθολικές επιστολές της Καινής Διαθήκης, καθολικές, γιατί απευθύνονται στο σύνολο της Εκκλησίας) ξανά από την αρχή και έφτασα στο σημείο που μιλάει για το Ιερό Ευχέλαιο, που ανήκει στις πρακτικές της εκκλησίας ήδη από τα χρόνια του Χριστού, τα πρωτοχριστιανικά δηλαδή χρόνια, οι οποίες πρακτικές παραμένουν αναλλοίωτες στην Ορθοδοξία μας μέχρι σήμερα. Λέει λοιπόν το κείμενο της Αγίας Γραφής:

"Βρίσκεται κανένας σε δύσκολη θέση; Να προσεύχεται. Είναι κάποιος χαρούμενος; Να υμνεί το Θεό. Είναι κάποιος από σας άρρωστος; Να προσκαλέσει τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας να προσευχηθούν γι' αυτόν και να τον αλείψουν με λάδι, επικαλούμενοι το όνομα του Κυρίου. Και η προσευχή που γίνεται με πίστη θα σώσει τον άρρωστο. ο Κύριος θα τον κάνει καλά. Κι αν έχει κάνει αμαρτίες, θα του τις συγχωρήσει."

~ Επιστολή Ιακώβου (Ιακ. 5:13-15)

Θυμίζω λίγο εδώ για τους αναγνώστες της Αγίας Γραφής ότι ο αριθμός 5 που σημειώνεται εδώ αναφέρεται στο κεφάλαιο 5 της επιστολής και οι αριθμοί 13 έως 15 σημαίνουν τα εδάφια του συγκεκριμένου κεφαλαίου. Η επίσημη σύντμηση του  βιβλίου είναι Ιακ (= Επιστολή Ιακώβου). Και λέμε βιβλίο, επειδή αναφέρεται στα ξεχωριστά κεφάλαια της Αγίας Γραφής, η οποία Αγία Γραφή δεν είναι ένα βιβλίο όπως είπαμε, αλλά ένα σύνολο βιβλίων, τα οποία έχουν ενσωματωθεί σε ένα μεγάλο συλλεκτικό βιβλίο που λέγεται Αγία Γραφή. Γι' αυτό υπάρχει μπέρδεμα με τα κεφάλαια, γιατί τα κεφάλαια μέσα στο βιβλίο της Αγίας Γραφής είναι στην ουσία βιβλία. Έτσι λέμε 'το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο' με τα κεφάλαια και τα εδάφιά του ή 'η Επιστολή του Ιακώβου', επίσης με τα κεφάλαια και τα αντίστοιχα εδάφια. Και το Κατά Λουκάν όμως και η επιστολή του Ιακώβου αναφέρονται σε ξεχωριστά ανεξάρτητα βιβλία, τα οποία συμπεριλαμβάνονται στην Αγία Γραφή.

Διαβάζοντας την Επιστολή του Ιακώβου, μπορώ να διακρίνω την αυθεντικότητα του συγγραφέα της (πάντα υπό την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, το οποίο διέπει ολόκληρη την Αγία Γραφή), το προτρεπτικό του ύφους του, τη σοβαρότητα και τη σεμνότητα που τον διακατέχει, παρόλο που μαθαίνω τώρα πως ήταν ηγετική μορφή της πρώτης εκκλησίας, ως αυτόπτης μάρτυρας του Θείου Λόγου και της εφαρμογής του στη ζωή των ανθρώπων.

Ο Ιάκωβος μιλάει για τους πειρασμούς και το πώς κανείς μπορεί να τους αντιμετωπίσει. Μιλάει για την πρόνοια των πλουσίων έναντι των φτωχών και αδύναμων. Για το πόσο σημαντικό είναι η πίστη να συνοδεύεται από έργα, για τη γλώσσα που πρέπει να δαμαστεί. Μιλάει για τη σοφία του Θεού και πώς αυτή εκδηλώνεται με τον ανάλογο τρόπο ζωής. Για το πώς η προσκόλληση στα υλικά αγαθά τελικά αποβαίνει εναντίον μας και εναντίον της θέλησης του Θεού. Και την παρακοή στη θέληση του Θεού και πώς αυτή γυρίζει μπούμερανγκ εναντίον μας.

Το θέλημα του Θεού εξάλλου είναι βασικός άξονας σε όλη την Αγία Γραφή. Όποιο βιβλίο και να διαβάσω, όποιον συγγραφέα του, σε όποιον ήρωα της Αγίας Γραφής κι αν αναφερθώ, πίσω από κάθε πράξη, από κάθε επίπτωση και από κάθε ελπίδα της ανθρωπότητας κρύβονται στο θέλημα του Θεού. Εμπιστεύεσαι το θέλημα του Θεού; Εφαρμόζεις στην πράξη τις εντολές Του; Τις κάνεις τρόπο ζωής για σένα; Τότε περπατάς πάνω στον δρόμο του Θεού. Που σημαίνει, προχωράς σωστά και προς την σωστή κατεύθυνση. Δεν υπακούς στον Θεό; Αρνείσαι; Αντιδράς; Αντιστέκεσαι; Επαναστατείς; Ο δρόμος σου αλλάζει πορεία, διολισθαίνει στην ανομία, στην αναρχία, στην αμαρτία και επέρχεται η οργή, η δικαιοσύνη και η Θεία τιμωρία. Μέχρι να επανέλθει η αποκατάσταση και η ισορροπία στον κόσμο. Γιατί ο Θεός δεν είναι μόνο δίκαιος, είναι και ελεήμων. Και πάντα πιστεύει στους ανθρώπους και στη σωτηρία τους και μας αγαπά ως γνήσια παιδιά Του.

Ο Ιάκωβος προειδοποιεί για την κρίση που πλησιάζει και προτρέπει τους ανθρώπους σε προσευχή, εξομολόγηση και μετάνοια. Τους προτρέπει επίσης να επαναφέρουν τους αμαρτωλούς από την πλάνη πίσω στον δρόμο του Θεού.

Πράγματα που ισχύουν μέχρι σήμερα. Είναι εκπληκτικό το πόσο επίκαιρος είναι ο Λόγος του Θεού, και το πόσο άμεσα σχετίζεται με τον καθένα μας ξεχωριστά. Είναι σα να μας μιλάει σε προσωπικό επίπεδο. Δοκιμάστε το. Είναι ένα βιβλίο που πραγματικά σου αλλάζει τη ζωή. Το σχέδιο του Θεού είναι απλό, ανέκαθεν ήταν. Μείνε στον δρόμο Μου, ακολούθησε τις εντολές Μου και παράμεινε κοντά Μου, δίπλα Μου, σύμμαχός σου, οδηγός σου, διδάσκαλός σου, στήριγμά σου, παρηγορητής και ελπίδα σου. Γιατί σε αγαπώ. Είσαι το παιδί Μου και από την αγάπη Μου για σένα συνεχίζω να πολεμώ για σένα. Να πιστεύω σε Σένα. Ακόμα κι όταν δεν πιστεύεις εσύ. Όμως Εγώ σε αγαπώ και είμαι με το μέρος σου. Και μέσα σου αυτό το ξέρεις.

Το ξέρουμε, όμως; Φυσικά και το ξέρουμε. Μας το έχει πει ο Ίδιος. Μέσα από τον Λόγο Του.

Αγία Γραφή, Επιστολή προς Ρωμαίους:

"Όταν είναι ο Θεός με το μέρος μας, ποιος μπορεί να είναι εναντίον μας;" (Ρωμ. 8:31)

Αυτά. Δεν έγραψα για τον Νώε αυτή τη φορά, επιφυλάσσομαι. Όμως, σήμερα, ήθελα να μιλήσω για τον Ιάκωβο, να τον μελετήσω λίγο καλύτερα, να μπω στο συγκεκριμένο κείμενο και να μελετήσω την Επιστολή του, μέσα στην Αγία Γραφή. Και αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι μερικές φορές δεν ακολουθώ εγώ το κείμενο, αλλά με ακολουθεί εκείνο. Σήμερα ήταν η γιορτή του Ιακώβου, χτες ήταν μια απορία που μου γεννήθηκε από το πουθενά, αύριο θα είναι κάτι άλλο, κάποιο ερέθισμα, κάτι που θα με οδηγήσει στο να μάθω λίγο περισσότερο, λίγο καλύτερα. Κάτι που θα με φέρει πιο κοντά στην αλήθεια.

Μέχρι το επόμενο φως, λοιπόν.

Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες

Με αγάπη,

Εύα 💗

"...και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα"

Είμαστε στο πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής που φέρει τον τίτλο "Γένεση", στο σημείο που ο Θεός έχει πλάσει τον Αδάμ, του έχει χαρίσει έναν παραδεισένιο κόσμο γεμάτο ομορφιά και αρμονία με πουλάκια που κελαηδούν και κελαριστά νερά, καθώς κι έναν κήπο στα ανατολικά της Εδέμ που τον πρόσεξε ιδιαίτερα, για να στεγάσει το αγαπημένο του δημιούργημα, τον Αδάμ, να τον χαρεί και να τον φροντίζει. Κι εκεί που θαρρείς πως όλα είναι ειδυλλιακά και ωραία, ο Θεός λέει το εξής: "Δεν είναι καλό ο άνθρωπος να είναι μόνος του. Θα κάνω σ' αυτόν έναν σύντροφο όμοιο μ' αυτόν." (Γέν. 2:18) Και έπλασε τη γυναίκα.

Ας μοιραστώ όμως μαζί σας αυτά που παρατηρώ στο κείμενο. Τον Αδάμ τον έφτιαξε από πηλό που κατασκεύασε ο ίδιος ο Θεός. Ο Θεός έφτυσε στο χώμα, έφτιαξε τον πηλό, έπλασε τον Αδάμ καθ' εικόνα και ομοίωση (τι σημαίνει αυτό; Ότι εμφανισιακά και ως στοιχεία που μας ορίζουν είμαστε το ίδιο με τον δημιουργό μας!) και μετά εμφύσησε πνοή μέσα στα ρουθούνια του Αδάμ και του έδωσε ζωή. Παρατήρηση εδώ, ότι πνοή από την πνοή του Θεού δεν διαπερνούσε κανένα άλλο ζωντανό είδος πάνω στον πλανήτη, αφού για τα υπόλοιπα είδη είχε δώσει απλά προφορική εντολή. "Να γίνει αυτό" και γινόταν.

Με τη δημιουργία της Εύας, η διαδικασία διαφέρει. Ενώ θα περίμενε κανείς να κάνει το ίδιο και για την κατασκευή της γυναίκας, αντί αυτού βύθισε τον Αδάμ σε βαθύ ύπνο, πήρε ένα από τα πλευρά του και από αυτό το πλευρό κατασκεύασε την πρώτη γυναίκα και την έφερε στον Αδάμ. Εδώ είναι που λέει το κείμενο: "Γι' αυτό ο άνθρωπος θα αφήσει τον πατέρα του και τη μητέρα του, και θα προσκολληθεί στη γυναίκα του. Και θα είναι οι δύο σε μία σάρκα." (Γέν. 2:24)

Βλέπουμε λοιπόν ότι, όχι μόνο διέφερε η δημιουργία του ανθρώπου από αυτή των λοιπών ζωντανών οργανισμών, διαφέρει και ο τρόπος δημιουργίας του άνδρα από τη γυναίκα. Γιατί, το εύλογο θα ήταν να επαναλάβει ό,τι είχε κάνει με τον Αδάμ άλλη μία φορά, αφού ήταν και δοκιμασμένη η συνταγή, και να έχει ξεμπερδέψει. Αντ' αυτού όμως, ξεκινάει μια ολοκαίνουργια διαδικασία, χρονοβόρα, λεπτεπίλεπτη και με ρίσκο να χαλάσει το πρώτο μοντέλο που είχε κατασκευάσει, γιατί του αφαιρεί το ένα πλευρό! Το είχε ανάγκη; Όχι, βέβαια! Τότε γιατί το έκανε με αυτό τον τρόπο;

Ας το δούμε με σημερινά δεδομένα. Κατ' αρχάς το σημείο που λέει "βύθισε τον Αδάμ σε βαθύ ύπνο" εύκολα παραπέμπει σε αναισθησία. Βασικά, αυτό που λέει το κείμενο είναι ότι ο Θεός έκανε στην ουσία μία χειρουργική επέμβαση! Προκάλεσε αναισθησία και αφαίρεσε ένα πλευρό, ένα οστό δηλαδή, από τον σκελετό του Αδάμ.

Επίσης, ένα άλλο ερώτημα: Γιατί το πλευρό; Γιατί να μην πάρει ένα μέρος του εγκεφάλου ή της καρδιάς, που έχουν και μεγαλύτερο συμβολικό χαρακτήρα, παρά διαλέγει ένα εντελώς αδιάφορο και ασήμαντο μέρος του ανθρώπινου σώματος, όπως ένα απλό, ταπεινό παΐδι; Η σύγχρονη βιοϊατρική δίνει μια απάντηση ως προς αυτό. Μελέτες χρόνων έχουν φτάσει στο συμπέρασμα ότι από τα 206 οστά του ανθρώπινου οργανισμού, μόνο ένα μπορεί να παράξει τα απαραίτητα βλαστοκύτταρα που χρειάζονται ώστε να επανέλθει στην αρχική του κατάσταση σε περίπτωση αλλοίωσης για οποιονδήποτε λόγο, από ατύχημα π.χ.. Μαντέψτε ποιο είναι αυτό. Καλά το μαντέψατε: το πλευρικό οστό!!!

Αν λοιπόν όλα αυτά για το οποία μιλάμε είναι κύημα της φαντασίας του Μωυσή (αυτός είναι ο συγγραφέας της Γένεσης), πώς γίνεται να ξέρει πράγματα όπως η αναισθησία, η χειρουργική επέμβαση, η δυνατότητα ανάπλασης του μοναδικού από τα οστά του ανθρώπινου οργανισμού και να διαλέγει αυτό!, πράγματα που στην εποχή του δεν υπήρχαν ούτε καν σαν ιδέα; Είναι πολλά για να είναι συμπτώσεις, πόσο μάλλον όταν αφορά ένα κείμενο που γράφτηκε το 1513 προ Χριστού.

Ας πάμε όμως και ένα βήμα πιο κάτω. Ποια ανθρώπινη σχέση σε επίπεδο σύνδεσης, δεσμού δηλαδή, είναι ισχυρότερη όλων; Η σχέση μητέρας και παιδιού. Η σύγχρονη επιστήμη αποδίδει αυτή την ανεξήγητη δύναμη στο γεγονός ότι ο ένας οργανισμός δημιουργήθηκε μέσω του άλλου. Τα δύο σώματα δηλαδή, της μητέρας με το παιδί της, δεν μοιράζονται μόνο αφηρημένη αγάπη που ενώνει, αλλά και κυριολεκτική, οργανική ένωση, αφού ο ένας είναι μέρος του άλλου.

Με το να δημιουργήσει λοιπόν ο Θεός ένα σώμα μέσα από το άλλο, τι επιτυγχάνει; Αυτή τη σύνδεση! "Και οι δύο έσονται εις σάρκα μία"!!! Κυριολεκτικά!!

Ο συνδετικός κρίκος, βέβαια, για να γίνει αυτό, είναι ο Θεός. Ο Θεός είναι αυτός που ενώνει τον άνδρα με τη γυναίκα, ώστε να γίνουν σάρκα μία. Και πώς γίνεται αυτό; Μέσα από το μυστήριο του γάμου, του ευλογημένου από τον Θεό. Αν προσέξει κανείς την περιγραφή της δημιουργίας του κόσμου, κάθε φορά που ο Θεός ολοκληρώνει μια δημιουργία, το ιερό κείμενο λέει ότι τα ευλογεί. "Και δημιούργησε ο Θεός τα μεγάλα κήτη, και κάθε έμψυχο που κινείται, τα οποία γέννησαν με αφθονία τα νερά σύμφωνα με το είδος τους, και κάθε πουλί φτερωτό σύμφωνα με το είδος του. Και ο Θεός είδε ότι ήταν καλό. Και ο Θεός τα ευλόγησε λέγοντας: Αυξάνεστε και πληθύνεστε, και γεμίστε τα νερά μέσα στις θάλασσες. και τα πουλιά ας πληθύνονται επάνω στη γη." (Γέν. 1: 21-22)

Αυτό στον Αδάμ όμως, το έκανε αφού δημιούργησε και την Εύα και την έδωσε για γυναίκα του. "Αρσενικό και θηλυκό τους δημιούργησε και τους ευλόγησε ο Θεός. και είπε σ' αυτούς ο Θεός. Αυξάνεστε και πληθύνεστε και γεμίστε τη γη και κυριεύστε την, και εξουσιάζετε επάνω στα ψάρια της θάλασσας και επάνω στα πουλιά του ουρανού και επάνω σε κάθε ζώο που κινείται επάνω στη γη." (Γέν. 1: 27-28)

Ευλογεί και τους δύο μαζί σαν ζευγάρι και δίνει και στους δύο το δικαίωμα να εξουσιάζουν από κοινού το περιβάλλον που δημιούργησε για αυτούς. Αν αυτό δεν είναι ο απόλυτος ορισμός της ισότητας, τότε ποιο είναι; Αυτό το αναφέρω γιατί υπάρχει και αυτή η άποψη σήμερα, ότι ο Θεός θέλει την γυναίκα υπό και ότι θα πρέπει να φοβάται τον άντρα (της) και να υποτάσσεται σε αυτόν. Ισχύουν και αυτά, όχι όμως ακριβώς έτσι. Θα τα αναλύσουμε όταν θα φτάσουμε κι εκεί. Προς το παρόν όμως, μπορούμε να πούμε ότι, βάση του κειμένου που εξετάζουμε τώρα, βλέπουμε έναν Θεό δίκαιο, που αγαπάει εξ' ίσου (αν όχι περισσότερο) τη γυναίκα, όπως βεβαίως και τον άνδρα. Μια απόλυτη ισορροπία επικρατεί στην πλάση που ο Θεός δημιούργησε. Τα πάντα λειτουργούν με δικαιοσύνη και αλληλοσεβασμό και όλα μαζί δοξολογούν τον Θεό και δημιουργό τους.

Όλα αυτά θα αλλάξουν με την πτώση του ανθρώπου και την πρώτη εμφάνιση του πειρασμού, δηλαδή της αμαρτίας. Αυτά όμως θα τα δούμε στη συνέχεια.

***

Δεν ξέρω αν σας αρέσει ο τρόπος που προσεγγίζω το ιερό κείμενο, αν μπορείτε να με ακολουθήσετε στο ξεδίπλωμα της σκέψης μου. Ο σκοπός μου είναι να μοιραστώ μαζί σας πράγματα που μαθαίνω και εγώ όσο προχωράω στη μελέτη μου της Αγίας Γραφής. Βήμα βήμα τη φορά, κομμάτι κομμάτι. Σίγουρα δεν είμαι ειδικός. Αυτό που κάνω είναι να προσεγγίζω το κείμενο με απόλυτο σεβασμό και αγάπη, να διαβάζω προσεχτικά, να προσπαθώ να φωτίσω τις λέξεις, να κρατάω σημειώσεις από αυτά που παρατηρώ, να κάνω έρευνα ό,που χρειάζεται και όλη αυτή τη δουλειά να την καταθέτω εδώ.

Αλλά και για τον τρόπο που διαβάζω την Αγία Γραφή θα μιλήσω κάποια στιγμή εκτενέστερα, για να δώσω ιδέες και έμπνευση σε όποιον πιστεύει ότι αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί. Για μένα, δε νομίζω ότι υπάρχει κάτι σημαντικότερο από αυτό. Από τότε που ξεκίνησα αυτό το οδοιπορικό, όλες οι υπόλοιπες ενασχολήσεις με τα κοσμικά και τα εφήμερα, έχασαν τη λάμψη τους. Ακόμα και η θεματολογία του ιστολογίου μου, μου φάνηκε τόσο αδιάφορη που με έκανε να αναρωτιέμαι γιατί χάλασα τόσο χρόνο πάνω σε τόσο ασήμαντα πράγματα. Σκεφτόμουν μάλιστα σοβαρά να το καταργήσω τελείως και να ξεκινήσω από την αρχή. Βλέπετε στο μυαλό μου είχε ήδη αρχίσει να γεννιέται αυτό το κομμάτι, αυτή η στροφή στην ενασχόληση με τα θεολογικά, συγκεκριμένα, με τα Βιβλικά.

Μετά, όμως, σκέφτηκα πως όλα αυτά τα ασήμαντα είναι που με έφεραν εδώ, σε αυτό το σημείο, κι αυτό τα κάνει εξίσου σημαντικά. Έπαιξαν τον ρόλο τους, είχαν κάποιον έργο να επιτελέσουν, κάποιον σκοπό, όπως όλα εξάλλου, και ο σκοπός τους πλέον ολοκληρώθηκε: Είμαι εδώ!

Το ξέρω ότι η θεματική ξενίζει, σίγουρα έχουν φύγει πολλοί αναγνώστες, όμως δε στενοχωριέμαι. Εγώ γράφω γι' αυτούς που έχουν μείνει. Και για μένα, βέβαια, αφού και εγώ μαθαίνω μέσα από αυτή τη διαδικασία. Και, φυσικά, γι' αυτούς που θα 'ρθουν. Έτσι, αποφάσισα να συνεχίσω στο υπάρχον blog με λίγες αλλαγές που θεώρησα απαραίτητες, ώστε να φαίνεται και ολόκληρη η διαδρομή μου, από εκεί που ήμουν ως εκεί που θέλω να καταλήξω.

Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας.

Με αγάπη,

Εύα 💗

"Μη φοβάστε"

Καλημέρα καλημέρα με ειρήνη σ' εσάς και στον κόσμο.

Νέα χρονιά ανέτειλε με τα μερομήνια να επαληθεύουν ήδη τις προβλέψεις τους για τον σκληρό χειμώνα που μας περιμένει. Σύννεφα απλώνονται από παντού και πυκνώνουν πάνω από το κεφάλι μας. Λύκοι αδέσποτοι έχουν αρχίζει να ακονίζουν τα δόντια τους ένθεν κακείθεν και να μας περιτριγυρίζουν. Σημεία καιρών που αποσαφηνίζονται ολοένα και πιο καθαρά. Έρχονται δύσκολοι καιροί, το λένε οι επιστήμονες, οι μελετητές, οι σύγχρονοι άγιοί μας που προβλέπουν τα μέλλοντα, με την ίδια πάντα εντολή να έρχεται από τους ουρανούς. Μια εντολή που κατακλύζεται από την Αγία Γραφή, το ιερό μας Βιβλίο. "Μη φοβάστε." "Ακούτε τις εντολές Μου." "Μείνετε πιστοί." Και: "Μη φοβάστε." "Μη φοβάστε". "Μη φοβάστε!"

Αυτό το 'μη φοβάστε' είναι γραμμένο μέσα στην Αγία Γραφή άπειρες φορές από τον Θεό όταν μιλάει στον Αβραάμ, στον Ισαάκ, τον Ιακώβ, αργότερα με τον Δαβίδ, και τους Προφήτες, από τον Χριστό στη συνέχεια, από τους Αποστόλους. Μη φοβάστε. Μη φοβάστε! Εγώ είμαι εδώ, οδηγός, καθοδηγητής, διδάσκαλος, Μη φοβάστε! Είμαι εδώ για σας, σας ξέρω, γνωρίζω την κάθε τρίχα από τα μαλλιά σας, σας ξέρω από πριν γεννηθείτε και είμαι εδώ στα εύκολα και στα δύσκολα. Μη φοβάστε τα σκοτεινά σύννεφα που έρχονται, που πυκνώνουν, είμαι εδώ να πολεμήσω για σας και το γνωρίζετε καλά ποιος είναι ο τελικός νικητής, σας το έχω πει. Δεν έχετε να κάνετε με τα ορατά αυτού του κόσμου, αλλά με δυνάμεις που σας υπερβαίνουν. Έρχεται η μεγάλη μάχη, η μάχη των μαχών. Κι εγώ είμαι εδώ να δώσω την τελική λύση, την τελική Κρίση. Μετανοείτε. Γρηγορείτε! Μην επαναπαύεστε, να είστε σε ετοιμότητα. Σας θέλω κοντά μου, είστε ο στρατός μου. Είστε η εκλεκτή γενιά! Σας έχω επιλέξει έναν-έναν. Γιατί εσείς είστε οι κληρονόμοι των ουρανών. Εσείς που πιστεύετε σε Μένα!

Αυτά σκεφτόμουν όσο τα σύννεφα του κακού πυκνώνουν πάνω από το κεφάλι μας. Μη φοβάστε. Αυτό μας λέει και μας το ξαναλέει, προφανώς για να το εμπεδώσουμε. 'Είναι πολλοί οι μνηστήρες που λιγουρεύονται γαλάζιες πατρίδες, αλυτρωτισμούς και faux μακεδονικά αστέρια. Μη φοβάστε. Υπάρχει διαφθορά και σήψη, βρίθει η πτώση των ηθών, βία στον υπερθετικό, εγκληματικότητα στα ύψη, παιδοκτονίες και βιασμοί, ληστείες, εξαγορές, δωροδοκίες και εθνικές προδοσίες. Τα έχω δει, διαβάστε τα, έχουν ξαναγίνει. Μην πτοείστε. Κρατάτε την πίστη γερά, μείνετε προσκολλημένοι στον Χριστό που σας οδηγεί. Αυτός σας οδηγεί να διασχίσετε την κοιλάδα του θανάτου -το έχω ξανακάνει-, αυτός σας δείχνει τον δρόμο της αλήθειας και της ζωής. Αυτό σας λέει ο Λόγος Μου. Κι απ' όλα πριν υπήρχε ο Λόγος κι ο Λόγος ήτανε με το Θεό κι ήταν Θεός ο Λόγος. Το λέει και το υπόσχεται. Καμία υπόσχεσή δεν έχει πέσει έξω. Εγώ είμαι η Οδός. Εγώ είμαι η Αλήθεια και η Ζωή. Είμαι το Α και το Ω. Μη φοβάστε! Κι ο ήλιος της δικαιοσύνης θα φωτίσει τη μέρα που ο κάθε κατεργάρης θα καθίσει στον πάγκο του. Όλα είναι γραμμένα. Όλα θα γίνουν. Και το ξέρουν όλοι αυτό, αμνοί και ερίφια. Αρνιά και λύκοι. Γι' αυτό και τρέμουν αυτό που μέλει να γενεί.'

Μη φοβάστε.. Δυο λέξεις γραμμένες διάσπαρτα παντού. Μια κουβέντα είναι αυτή. Πώς δεν φοβάσαι; Με ποιον τρόπο; Πώς στέκεσαι δυνατός μπροστά στο θηρίο; Πώς μένεις όρθιος χωρίς να λυγίσουν γόνατα, θέσεις και πεποιθήσεις;

Μελετώντας την Αγία Γραφή. Γραμμένο είναι και αυτό. Έτσι δεν φοβάσαι. Μένοντας μέσα στην Εκκλησία, την κιβωτό σου. Προετοιμάζεσαι για τον κατακλυσμό που έρχεται. Μένεις γερός στην πίστη. Πολεμάς με τον Χριστό για τον Χριστό. Έχεις την Κυρία Θεοτόκο στο πλάι σου. Η Παναγιά μας αγαπάει την Ελλάδα, την έχει σκεπάσει με την αγάπη της απ' άκρου σ' άκρη. Ένας αστροναύτης της NASA που ταξίδεψε στο διάστημα το είχε σχολιάσει μάλιστα αυτό. Το διάστημα είναι σκοτεινό, όμως εκεί που βρίσκεται η Ελλάδα, υπάρχει ένα διάχυτο φως που τη φωτίζει. Άγνωστο πού βρίσκεται αυτή η πηγή και τι το προκαλεί. Γνωστό για μας. Μέσα στο σκοτάδι του διαστήματος υπάρχει το φως της Ελλάδας που μας φωτίζει κι εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί το γνωρίζουμε καλά. Ζούμε σε μια χώρα αυτόφωτη, με τον ήλιο της δικαιοσύνης να στέκεται ακριβώς από πάνω μας, να μας ζεσταίνει τις καρδιές και να ακτινοβολεί τον κόσμο.

Με όλα αυτά τα καταιγιστικά που συμβαίνουν στην πραγματικότητά μας, είπα να προσπεράσω για την ώρα όλη την Παλαιά Διαθήκη και με την έναρξη του καινούργιου χρόνου να μπω κατευθείαν στην Καινή Διαθήκη, που είναι το ώριμο κομμάτι της Αγίας Γραφής, αυτό που μας αφορά άμεσα και μας καίει λόγω επικαιρότητας. Όλη η Παλαιά Διαθήκη έχει γραφτεί για να σπρώξει την ιστορία στον Έναν που θα σώσει την ανθρωπότητα, τον Ιησού Χριστό. Όλα στην Παλαιά Διαθήκη έχουν προεικονιστεί σε αυτά που θα ακολουθούσαν.
Η κιβωτός του Νώε που σώζει την οικογένειά του από τον κατακλυσμό γίνεται η Παναγία που θα γεννήσει τον Υιό του Θεού ως η κιβωτός του κόσμου, που θα σώσει τους πιστούς που θα Τον ακολουθήσουν και που συνεχίζει να τους σώζει μέχρι σήμερα. Μια κιβωτός που μεταλλάσσεται σε Εκκλησία, στην ευρεία της έννοια, την Εκκλησία που δαμάζεται από τα κύματα και τις θεομηνίες, αλλά που φυλάσσει εντός της το πλήρωμα του Χριστού, όλους εμάς που πιστεύουμε στον έναν και αληθινό Θεό.
Ο αμνός στη θυσία του Ισαάκ γίνεται ο αμνός του Θεού που θα θυσιαστεί για να μας σώσει από τις αμαρτίες μας, μια θυσία που δεν έχει σταματήσει να μας θρέφει με το Σώμα και το Αίμα Του, από την αγάπη Του για μας.
Οι προφήτες που μιλούσαν για τον Μεσσία προετοίμαζαν το έδαφος για Κείνο κι όταν ο τελευταίος όλων, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, φίλησε τα πόδια του Χριστού και τον προσκύνησε ως τον Βασιλέα των Βασιλέων.

Όλες οι προφητείες βρήκαν την απάντησή τους: Ο Χριστός που όλοι προσμέναμε, είναι εδώ, μαζί μας. Χαράς ευαγγέλια. Και δόξα Θεού. Όλη η Παλαιά Διαθήκη γράφτηκε για Εκείνον, που ήρθε, περπάτησε πάνω σε αυτή τη γη, κατοίκησε ανάμεσά μας, αναμετρήθηκε με το σκοτάδι, αλλά το σκοτάδι δεν τον δέχτηκε. Αυτοί, ωστόσο, που τον δέχτηκαν, έγιναν ακαριαία τα παιδιά του Θεού, και ως παιδιά του Θεού, οι γνήσιοι βασιλικοί κληρονόμοι των ουρανών.

Αυτοί που τον δέχονται είναι η εκλεκτή γενιά που φτάνει ως τις μέρες μας. Όχι των Ισραηλιτών της Παλαιάς Διαθήκης. Τώρα έχει γραφτεί μια νέα συμφωνία, μια Καινή Διαθήκη, που υπογράφτηκε με το αίμα του Χριστού και αφορά την εκλεκτή γενιά των πιστών Του. Αυτή η συμφωνία, δεν έχει γραφτεί πλέον πάνω σε πλάκες, είναι χαραγμένη στις καρδιές μας.

Δεν μπορώ να θυμηθώ τι από όλα αυτά που αναφέρω έχει γραφτεί πού, όλα τους όμως είναι γραμμένα μέσα στην Αγία Γραφή, και κάθε φορά επαληθεύονται περίτρανα μέχρι την τελευταία τελεία. ''

Ο Λόγος του Θεού, λένε πως είναι κάτι το αναχρονιστικό. Λένε επίσης ότι πρέπει να εξορθολογιστεί και να έρθει στο σήμερα. Μιλάτε για τον Λόγο του Θεού, βρε παιδιά; Πόσο αλαζόνας πρέπει να είναι κάποιος για να διορθώσει τον ίδιο τον Θεό;!! Είσαι το κανάτι και είναι ο αγγειοπλάστης. Λίγο να στραβοκαθίσει στο τραπέζι, έπεσε κάτω και έγινε χίλια κομμάτια. Τόση είναι η αδυναμία μας. Αλλά εμείς πιστεύουμε ότι είμαστε καλύτεροι από τον αγγειοπλάστη, έχουμε απαντήσεις για όλα, καλύτερες απαντήσεις, και μέσα στα πλαίσια του μυαλού που διαθέτει ένα κανάτι, θέλουμε να τον εξορθολογήσουμε φιλοδοξώντας να τον ξεπεράσουμε και να γίνουμε οι κυρίαρχοι του κόσμου...

Μ' αυτά και μ' αυτά όμως έρχεται η οργή, αναπόφευκτα έρχεται και η τιμωρία. Όποιος διαβάζει Αγία Γραφή και μαθαίνει τον Θεό και αυτά που θέλει από εμάς, το ξέρει καλά και το σέβεται και το περιμένει.

Το 2019 έχει ξεκινήσει ήδη να καταγράφει γεγονότα. Καλά ή κακά, η εντολή είναι μία: "Μη φοβάστε." Και: "Μείνετε πιστοί στην πίστη." "Μετανοείτε". Αλλάξτε δηλαδή μυαλά, συνετιστείτε. Συμπορευτείτε με τον Δημιουργό σας. Ακολουθείστε το παράδειγμα του Χριστού, μάθετε από το παράδειγμά Του. Μείνετε πιστοί στην πίστη και μη φοβάστε. Φωτιστείτε και σωθείτε.

Μένουμε λοιπόν πιστοί στην πίστη και δεν φοβόμαστε. Η Αγία Γραφή, ο Χριστός είναι ο οδηγός μας, το Φως που μας δείχνει τον δρόμο μέσα στην απέραντη πυκνή σκοτεινιά που μας περιζώνει.

Πρώτο βιβλίο της Καινής Διαθήκης: το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο. Με αυτό λέω να ξεκινήσω τη μελέτη μου για φέτος, πρώτα ο Θεός. Ευπρόσδεκτοι όσοι ακολουθήσουν.

Με αγάπη,

Εύα 💗