Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού

 "Το δώρο της μητέρας μου που μου άλλαξε τη ζωή — Η πορεία από τη φιλοσοφική αναζήτηση στην προσευχή της καρδιάς"

~ αντί Μνημοσύνου ~🕯️

«Για εκείνη που πίστεψε πριν από μένα για μένα.»🕊️

~ του Στυλιανού Καβάζη

Αν έπρεπε να διαλέξω ένα μόνο βιβλίο ανάμεσα στα εκατοντάδες που έχω διαβάσει στη ζωή μου, θεολογικά, ιστορικά, λογοτεχνικά, φιλοσοφικά κ.ο.κ ένα βιβλίο που δεν αποτέλεσε απλώς μια ακόμη ανάγνωση, αλλά άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στην ψυχή μου και επηρέασε βαθιά την πορεία της ζωής μου, η επιλογή μου θα ήταν χωρίς δεύτερη σκέψη μία και μοναδική.

«Οι Περιπέτειες ενός Προσκυνητού».

Ίσως για κάποιους αυτή η απάντηση να φανεί παράξενη. Ένα μικρό και φαινομενικά απλό βιβλίο, γραμμένο από έναν άγνωστο Ρώσο συγγραφέα περίπου στα μέσα του 19ου αιώνα, να στέκεται ανάμεσα σε μεγάλα φιλοσοφικά έργα, σπουδαίες λογοτεχνικές δημιουργίες και τόμους που διαμόρφωσαν την ανθρώπινη σκέψη.

Κι όμως..

Υπάρχουν βιβλία που η αξία τους δεν μετριέται από τη φήμη τους, τον όγκο τους ή την ακαδημαϊκή τους αναγνώριση. Μετριέται από τη δύναμη με την οποία αγγίζουν τον άνθρωπο, από την αλλαγή που προκαλούν μέσα του, από τον δρόμο που ανοίγουν εκεί που πριν υπήρχε μόνο αναζήτηση. Ένα τέτοιο βιβλίο υπήρξε για μένα το έργο αυτό. Δεν μου πρόσθεσε απλώς κάποιες ακόμη γνώσεις. Δεν έγινε μια ακόμη ψηφίδα στη βιβλιοθήκη της ζωής μου. Έγινε σταθμός, αφορμή εσωτερικής αναμέτρησης και τελικά ένας δρόμος επιστροφής.

Ωστόσο η πιο συγκινητική πλευρά αυτής της ιστορίας είναι ότι δεν έφτασε στα χέρια μου μέσα από τη δική μου αναζήτηση όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές. Ήρθε ως ένα απρόσμενο δώρο, πριν αρκετά χρόνια από τη μητέρα μου. Τη μητέρα μου που σήμερα, λίγο περισσότερο από ένα χρόνο μετά την κοίμησή της, δεν βρίσκεται πλέον δίπλα μου με τη φυσική της παρουσία, αλλά συνεχίζει να υπάρχει μέσα από όλα εκείνα που άφησε πίσω της. Ανάμεσα σε αυτά, αυτό το βιβλίο έχει μια ξεχωριστή θέση, γιατί τελικά αποδείχθηκε κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό αντικείμενο.

Ήταν μια παρακαταθήκη.

Ήταν ένας σπόρος που έπεσε στη ζωή μου και περίμενε υπομονετικά την κατάλληλη εποχή για να βλαστήσει. Γιατί όταν μου το χάρισε, δεν ήμουν έτοιμος να το δεχθώ όπως του άξιζε.

Εκείνη την περίοδο η μεγάλη μου αγάπη ήταν η φιλοσοφία. Είχα διαβάσει με πάθος τους αρχαίους φιλοσόφους, τους στωικούς, τους επικούρειους, αλλά και τους νεότερους μεγάλους στοχαστές. Από τον Μάρκο Αυρήλιο και τον Επίκουρο μέχρι τον Καντ, τον Νίτσε και άλλους εκπροσώπους της ανθρώπινης διανόησης, αναζητούσα απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα της ύπαρξης μέσα από τη δύναμη της σκέψης και του ορθού λόγου.

Η γνώση, η ανάλυση, η αμφισβήτηση και η φιλοσοφική αναζήτηση ήταν οι δρόμοι μέσα από τους οποίους προσπαθούσα να κατανοήσω τον κόσμο.

Μέσα σε αυτή την πορεία βέβαια δεν έλειψαν και οι έντονες συζητήσεις με τη μητέρα μου για θέματα πίστης, Εκκλησίας και θεολογίας. Συζητήσεις που πολλές φορές γίνονταν θυελλώδεις, καθώς εγώ προσπαθούσα να προσεγγίσω τα πάντα μέσα από τα εργαλεία της φιλοσοφίας, ενώ εκείνη κρατούσε με απλότητα και βαθιά εμπιστοσύνη την παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τότε δυστυχώς δεν μπορούσα να καταλάβω ότι υπάρχουν ερωτήματα τα οποία ο άνθρωπος δεν τα προσεγγίζει μόνο με τη δύναμη του νου. Υπάρχουν δρόμοι που δεν ανοίγουν μόνο με τη σκέψη, αλλά με την αλλαγή της καρδιάς.

Έτσι κάποια στιγμή, αντί για μια ακόμη συζήτηση, η μητέρα μου μου έδωσε ένα βιβλίο.

Αυτό το βιβλίο. Στην αρχή, όμως, δεν του έδωσα τη σημασία που του άρμοζε. Διάβασα το οπισθόφυλλο και, μέσα στην αυτοπεποίθηση της νεανικής μου σκέψης, το θεώρησα υπερβολικά απλό μπροστά σε όλα εκείνα τα "μεγάλα φιλοσοφικά έργα" που είχα μελετήσει.

Το έβαλα στην άκρη.

Το άφησα σε μια γωνιά της βιβλιοθήκης μου.

Όμως κάποια βιβλία έχουν έναν παράξενο τρόπο να επιστρέφουν. Κάποια στιγμή, ψάχνοντας ένα άλλο βιβλίο, έπεσε μπροστά μου ξανά. Το σήκωσα και, ανοίγοντάς το τυχαία, το βλέμμα μου στάθηκε σε ένα απόσπασμα:

«Ο Θεός ζητά από τους πιστούς να παραιτούνται από το θέλημά τους και από κάθε προσκόλληση σ' αυτό, ώστε να υποτάσσονται ολοκληρωτικά στο θείο θέλημα. Ό,τι κάνει είναι για το καλό και για τη σωτηρία του ανθρώπου».

Δεν μπορώ να εξηγήσω πλήρως τι συνέβη εκείνη τη στιγμή. Ήταν σαν κάτι μέσα μου να σταμάτησε για λίγο και να άκουσε.

Συνέχισα να διαβάζω και όσο προχωρούσα στις σελίδες, τόσο ανακάλυπτα ότι πίσω από την απλότητα του λόγου υπήρχε ένα τεράστιο βάθος. Δεν ήταν ένα βιβλίο που προσπαθούσε να επιβληθεί στη σκέψη μου. Δεν ζητούσε να κερδίσει μια φιλοσοφική αντιπαράθεση.

Μιλούσε για κάτι διαφορετικό.

Για εμπειρία. Για βίωμα. Για μια γνώση που δεν αποκτάται μόνο με το μυαλό, αλλά με ολόκληρη την ύπαρξη.

Μέσα στις σελίδες του γνώρισα έναν άγνωστο προσκυνητή, έναν άνθρωπο που περιπλανιέται στους δρόμους της Ρωσίας με μια μοναδική δίψα να μάθει τι σημαίνει η αποστολική εντολή:

«ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε».

Πώς μπορεί ο άνθρωπος να προσεύχεται πάντοτε; Πώς μπορεί η προσευχή να πάψει να είναι μια απλή πράξη της ημέρας και να γίνει η ίδια η αναπνοή της ψυχής;

Η απάντηση έρχεται μέσα από την καθοδήγηση ενός γέροντα μοναχού και από τη σοφία των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, όπως αυτή διασώθηκε στη μεγάλη πνευματική κληρονομιά της Φιλοκαλίας των Νηπτικών.

Εκεί βρίσκεται και η μεγάλη δύναμη αυτού του βιβλίου. Δεν μιλά απλώς για τον Θεό.

Μιλά για τη συνάντηση του ανθρώπου με τον Θεό.

Η περίφημη ευχή της καρδιάς,

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με»

δεν είναι απλώς μια φράση. Για την Ορθόδοξη πνευματική παράδοση είναι ένας ολόκληρος δρόμος. Είναι η κραυγή της καρδιάς που αναζητά την ένωση με τον Δημιουργό της, η προσευχή που πέρασε μέσα από αιώνες ασκητών, μοναχών και Αγίων. Η Φιλοκαλία, καρπός της σοφίας μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας και της εργασίας του Αγίου Μακαρίου Νοταρά και του σπουδαίου Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη που γιορτάζε πριν λίγες μέρες, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα πνευματικά θησαυροφυλάκια της Ορθοδοξίας.

Εκεί συναντά κανείς όχι θεωρίες, αλλά μαρτυρίες ανθρώπων που αγωνίστηκαν, πόνεσαν, προσευχήθηκαν και μεταμορφώθηκαν.

Γιατί τελικά υπάρχει μια μεγάλη διαφορά,

άλλο να γνωρίζει κάποιος πράγματα για τον Θεό και άλλο να γνωρίζει τον Θεό.

Το βιβλίο αυτό υπήρξε για μένα ακριβώς αυτή η γέφυρα. Από τη γνώση προς την εμπειρία.

Από τη σκέψη προς την καρδιά.

Από την αναζήτηση προς την επιστροφή.

Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, καταλαβαίνω πως η μητέρα μου δεν μου χάρισε απλώς ένα βιβλίο.

Μου άφησε έναν δρόμο. Έναν δρόμο που ίσως τότε δεν μπορούσα να δω, αλλά που εκείνη, με την απλότητα της πίστης της, γνώριζε.

Κάθε φορά που ανοίγω αυτές τις σελίδες, δεν συναντώ μόνο έναν Ρώσο προσκυνητή του 19ου αιώνα, ούτε μόνο τη σοφία των Αγίων Πατέρων.

Συναντώ και εκείνη. Τη μορφή που μου έδωσε αυτό το βιβλίο. Τον άνθρωπο που πίστεψε πριν από μένα για μένα και ίσως τελικά αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ζωής ότι ορισμένα δώρα αποκαλύπτουν την πραγματική τους αξία όχι τη στιγμή που τα λαμβάνουμε, αλλά πολλά χρόνια αργότερα, όταν η ψυχή μας είναι πλέον έτοιμη να τα καταλάβει.

Οι «Περιπέτειες ενός Προσκυνητού» δεν είναι απλώς η ιστορία ενός ανθρώπου που αναζητά την αδιάλειπτη προσευχή. Είναι η ιστορία κάθε ανθρώπου που ψάχνει το νόημα και για μένα προσωπικά θα παραμείνει για πάντα, το αγαπημένο μου βιβλίο. Το βιβλίο που μου χάρισε η αγαπημένη μου μητέρα. Το βιβλίο που έγινε δρόμος επιστροφής.🕊️🌿 

Άγιοι της γειτονιάς μας

Ζουν ανάμεσά μας και είναι πολύ σημαντικό να τους βρω.

Μπορώ να ψάξω στην εκκλησία: ή την Κυριακή, αν ξυπνήσω και πάω στη λειτουργία (ίσως να πηγαίνω, αλλά με ανοιχτά ή κλειστά τα μάτια;), ή το Σάββατο το απόγευμα στον εσπερινό (μια μικρή τελετή που προετοιμάζει για την κυριακάτικη λειτουργία) ή τη μέρα που οι πιο πολλές ενορίες κάνουν κάποια απογευματινή συνάντηση με ομιλία ή συζήτηση για θέματα πνευματικά ή και κοινωνικά κ.τ.λ. (ρώτα τον παπά της ενορίας σου). 

"Ενορία" σημαίνει η εκκλησία που λειτουργεί κάθε Κυριακή κοντά στο δρόμο όπου μένεις, στην οποία "ανήκει" το σπίτι σου, εσύ με την οικογένειά σου και όλη η περιοχή σας. Όλοι εσείς, που ζείτε εκεί, είστε μια "ενορία", είστε δηλαδή "ενορίτες", μια πνευματική ένωση.

Εκεί θα δω μερικούς ανθρώπους, ελάχιστους, που το πρόσωπό τους φανερώνει την καθαρότητα και την απλότητα της καρδιάς τους, την ταπεινή ψυχή τους, την αγάπη τους. Μπορεί βέβαια να έχουν κι αυτοί ελαττώματα ή και να κάνω λάθος και να περάσω για τέτοιον κάποιον υποκριτή (δεν έχω πείρα σε τέτοιες αναζητήσεις). Πάντως εκεί είναι - μάλλον θα είναι κάποιας ηλικίας (όχι οπωσδήποτε) και πιθανότερο να είναι γυναίκες, αν και υπάρχουν και άντρες.

Αυτοί έχουν το Χριστό μέσα τους σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ' όσο εγώ. Είναι τα πρότυπά μου. Μπορεί να είναι μορφωμένοι ή αγράμματοι, επιστήμονες ή χαμάληδες... Πάντως είναι εκείνοι που, βλέποντάς τους, θα καταλάβω γιατί η ζωή μου -ή η κοινωνία- πάει χάλια και πώς θα γλιτώσω απ' αυτά τα χάλια και θα πλησιάσω το Χριστό, που γιατρεύει τα πάντα.

Αλλά πρέπει να ψάξω, κάνοντας το σταυρό μου και μια ταπεινή προσευχή (για να μου κάνει δώρο ο Θεός το να βρω έναν απ' αυτούς) και μάλλον καλύτερα ν' αρχίσω σήμερα, ή έστω την ερχόμενη Κυριακή.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ.. https://trelogiannis.blogspot.com/2026/06/blog-post_448.html

Κυριακή των Αγίων Πάντων

 

Κυριακή των Αγίων Πάντων σήμερα. Γιορτάζουν εκείνοι που πέρασαν από τον κόσμο δίχως να αφήσουν το όνομά τους χαραγμένο σε μάρμαρα, παρά μόνο στις χούφτες του Θεού. Οι ασκητές των βράχων, οι μάρτυρες της διπλανής πόρτας, οι μάνες που νύχτωσαν πάνω από ένα άρρωστο παιδί ψιθυρίζοντας μια προσευχή, οι ταπεινοί που μοιράστηκαν το τελευταίο τους ψωμί στο σκοτάδι.

Αν κλείσεις τα μάτια, μπορείς να ακούσεις το ποδοβολητό τους. Είναι το «νέφος των μαρτύρων», ένας αόρατος χορός που μας περιβάλλει. Δεν στέκονται μακριά, σε απρόσιτα βάθρα. Σκύβουν πάνω από την κούρασή μας, πιάνουν το χέρι μας στις ανηφόρες, μας θυμίζουν πως ο ουρανός δεν είναι ένα άδειο υπερπέραν, αλλά ένα σπίτι γεμάτο αδέλφια.

Οι Άγιοι Πάντες είναι η απόδειξη πως ο άνθρωπος πλάστηκε για να λάμπει. Μας κοιτάζουν μέσα από τα εικονίσματα με μάτια γεμάτα κατανόηση και μας ψιθυρίζουν: «Μην φοβάσαι την αδυναμία σου. Κι εμείς από χώμα ήμασταν. Απλώς αφήσαμε το Φως να περάσει από τις ρωγμές μας».

----  Κείμενο αλλιευμένο από το διαδίκτυο, αγνώστου.

----  Φωτογραφία από εδώ.

περί Εκκλησίας

 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

             από τη σειρά «Ομιλίες εις προσκυνητάς» με θέμα:

ΠΕΡΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ: «Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι;»

   [εκφωνήθηκε επί απορίας προσκυνητών στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-5-1985] [Σειρά 1/Δ45Α]           

---------   

      […] από το κατά Ματθαίον ευαγγέλιον, η οποία θα σταθεί και αφετηριακή όχι μόνον του σημερινού μας θέματος, αλλά και όλης της σειράς των θεμάτων που θα ακολουθήσουν. Είναι από το 16ον κεφάλαιον: «᾿Ελθὼν δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς τὰ μέρη Καισαρείας τῆς Φιλίππου ἠρώτα τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ λέγων· τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι, τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου; Οἱ δὲ εἶπον· οἱ μὲν ᾿Ιωάννην τὸν βαπτιστήν, ἄλλοι δὲ ᾿Ηλίαν, ἕτεροι δὲ ῾Ιερεμίαν ἢ ἕνα τῶν προφητῶν.  Λέγει αὐτοῖς· ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε εἶναι; Ἀποκριθεὶς δὲ Σίμων Πέτρος εἶπε· σὺ εἶ ὁ Χριστὸς, ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος. Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτῷ· μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνᾶ, ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ᾿ ὁ πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Κἀγὼ δέ σοι λέγω ὅτι σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς. Καὶ δώσω σοι τὰς κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, καὶ ὃ ἐὰν δήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ ὃ ἐὰν λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται λελυμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς».

      «Κάποτε ο Κύριός μας ήρθε εις τα μέρη», λέγει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, «εις τα μέρη της Καισαρείας της Φιλίππου –που είχε κτίσει ο Φίλιππος- και ηρώτησε τους μαθητάς Του οι άνθρωποι τι επίστευαν δια το πρόσωπόν Του, τι επίστευαν δια τον Ιησούν». Και οι μαθηταί του μεταφέρουν τας γνώμας του κόσμου. «Λένε άλλοι ότι είσαι ένας προφήτης, άλλοι ότι είσαι ο Ηλίας, άλλοι ότι είσαι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής», αν και ο Ιωάννης είχε ήδη αποκεφαλιστεί αλλά, ωστόσο, όμως, κάποιοι, όπως ο Ηρώδης πίστευαν ότι είχε αναστηθεί. Και γενικά διάφορες γνώμες γύρω από το πρόσωπον του Χριστού. Όπως και σήμερα δυστυχώς, όταν ρωτήσομε τους ανθρώπους τι ιδέα, τι γνώμη έχουν περί του προσώπου του Ιησού Χριστού, περί του ιστορικού Ιησού Χριστού, ε; Εκείνος ο οποίος έζησε μέσα εις την Ιστορίαν, εκείνο που λέγει ο Ευαγγελιστής Λουκάς ότι.. «όταν αυτοκράτωρ της Ρώμης ήταν ο τάδε, ο Αύγουστος και τετραρχούντος της Ιουδαίας του τάδε» κ.λπ. κ.λπ. «εγεννήθη ο Ιησούς». Ο ιστορικός Ιησούς. Θα ακούσομε τις απαντήσεις, τις ποικίλες απαντήσεις. Ότι «είναι ένας θρησκευτικός αναμορφωτής, ένας προφήτης, ένας διδάσκαλος, ένας σπουδαίος άνθρωπος», εκτός από εκείνην την μόνην απάντησιν: Ότι είναι Αυτός ο Υιός του Θεού, Αυτός ο Θεός.

     Και ο Κύριος ερωτά, εκ δευτέρου τώρα τους μαθητάς: «Κι εσείς τι γνώμη έχετε για το πρόσωπό μου;». Και απαντά ο Απόστολος Πέτρος εκ μέρους και των υπολοίπων μαθητών: «Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς, ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος». «Συ», λέγει, «είσαι ο Χριστός, ο Μεσσίας, ο Υιός του Θεού, του ζώντος Θεού. Δηλαδή είσαι ο Θεός, που έγινες άνθρωπος».

     Φυσικά αυτό ήτο μία τεραστία ομολογία με διαστάσεις ανεκτιμήτους. Άνθρωπος να συλλάβει του Ποίος ήτο ο Ιησούς Χριστός, βλέποντας μπροστά του έναν κοινόν άνθρωπον, δεν θα μπορούσε ποτέ, εάν δεν απεκάλυπτε Αυτός ο Θεός Πατήρ εις τον άνθρωπον αυτόν εκείνο που έπρεπε να πει. Γι’ αυτό και ο Κύριος βεβαιώνει τον Απόστολον Πέτρον ότι «Δεν σου απεκάλυψε τούτη την μεγάλη αλήθεια, την τεραστίαν αλήθειαν, άνθρωπος, αλλά Αυτός ο Πατήρ μου ο Ουράνιος. Λοιπόν, εάν εσύ για μένα είπες ότι «σὺ εἶ ὁ Χριστὸς», κι εγώ τώρα θα σου πω με την σειρά μου: «Σὺ εἶ Πέτρος -αυτό το «σὺ εἶ», «συ είσαι». «Συ είσαι ο Πέτρος». Δηλαδή ο βράχος. «Σὺ εἶ Κηφᾶ». «Κηφᾶ» εβραϊκά θα πει «βράχος». Η λέξις η ελληνική, «πέτρα», στην εβραϊκή είναι αρσενικού γένους. Ο Πέτρος. Και συνεπώς «Σὺ εἶ Κηφᾶ» -  καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ κηφᾷ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν (:Συ είσαι ο Πέτρος, ο βράχος και πάνω εις αυτήν την πέτραν, τον βράχον της ομολογίας σου, ότι Εγώ είμαι ο Υιός του Θεού, είμαι ο Θεάνθρωπος, θα οικοδομήσω, θα θεμελιώσω αυτήν ταύτην την Εκκλησία μου)».

      Ώστε, λοιπόν, η Εκκλησία, αγαπητοί μου, το μεγάλο αυτό θέμα, το οποίον συν Θεώ θα μας απασχολήσει εφέτος, πιστεύω, σε αρκετά θέματα, στηρίζεται και θεμελιούται επί της πίστεως, καλύτερα, επί της θεότητος του προσώπου του Ιησού Χριστού. Εάν ο Ιησούς Χριστός δεν είναι Θεός, τότε η Εκκλησία είναι μετέωρος. Δεν έχει ομολογουμένως κανένα βάθος και κανένα νόημα από εκείνο το οποίον έχει, αναλύοντας την σειρά των θεμάτων μας, εφόσον ο Χριστός είναι Αυτός ο Θεάνθρωπος.

     Για πρώτη φορά εις το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, αλλά και όχι στα άλλα τρία Ευαγγέλια, άλλη μία φορά, γίνεται χρήσις της λέξεως «Εκκλησία». Ενώ ο Απόστολος Παύλος αναφέρει πολλές φορές, πολλές δεκάδες φορές την λέξιν «Εκκλησία», οι τέσσερις ευαγγελισταί δεν λέγουν την λέξη «Εκκλησία», αλλά συνωνύμους λέξεις. Όπως θα δούμε παρακάτω, «Βασιλεία τοῦ Θεοῦ», «Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν» κ.λπ. Η «Βασιλεία τοῦ Θεοῦ» και η «Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν» είναι η Εκκλησία. Γι'αυτό λέγει: «Θα σου δώσω τα κλειδιά της Βασιλείας των Ουρανών». Δηλαδή «θα σου δώσω τα κλειδιά της Εκκλησίας. Και ό,τι κάτω εργαστείς», όπως λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, «εσύ ο Πέτρος, καλύτερα, εσείς οι κληρικοί -διότι οι διάδοχοι των Αποστόλων είναι οι Επίσκοποι, μέσα εις την Ιστορίαν- ‘’ἄνω –λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος- ὁ Δεσπότης κυροῖ’’, επικυρώνει από πάνω ο Χριστός. Συνεπώς, η Εκκλησία είναι η Βασιλεία του Θεού, είναι η Βασιλεία των Ουρανών. Και δια πρώτην φοράν συναντούμε τουλάχιστον την λέξιν «Εκκλησία» όπως σας είπα στα Ευαγγέλια. Αλλά η Εκκλησία είναι μία πραγματικότης.

    Και ερωτούμε: Τι είναι η Εκκλησία; Να το μεγάλο μας ερώτημα. Τι είναι η Εκκλησία. Πριν απαντήσουμε εις το ερώτημα αυτό, πρέπει να σημειώσομε εκείνο που και μόλις προ ολίγου είπα. Ότι η Εκκλησία του Χριστού είναι μία αδιάκοπος πραγματικότης μέσα εις τους είκοσι τώρα αιώνας. Και μέσα εις αυτήν την πραγματικότητα εμείς ζούμε, εμείς κινούμεθα. Κι ακόμη, αν θέλετε, είμεθα μέλη αυτής της Εκκλησίας.

     Αλλά πρέπει να σημειώσομε και κάτι ακόμα. Ότι ενώ επέρασαν είκοσι αιώνες, ενώ εμείς είμεθα ζώντα μέλη της Εκκλησίας του Χριστού, δυστυχώς στερούμεθα μίας βαθείας επιγνώσεως, μίας βαθείας συνειδήσεως του τι ακριβώς είναι η Εκκλησία. Νομίζομε πολλές φορές ότι η Εκκλησία είναι αυτός τούτος ο ναός. Εδώ μέσα λέμε: «Θα πάμε στην Εκκλησία». Τι είναι η Εκκλησία; Ένα κτίριο. Αυτό είναι η Εκκλησία. Ένα κτίριο. Ακόμη πολλές φορές λέμε, νομίζομε ότι η Εκκλησία είναι η μητρόπολις, το μητροπολιτικόν οίκημα, ή τα γραφεία ή ακόμη, αν θέλετε, ο μητροπολίτης. Ή, αν θέλετε, η ιεραρχία της Ελλάδος. Λέμε: «Η Εκκλησία να λύσει το πρόβλημα αυτό ή το ζήτημα αυτό». «Η Εκκλησία να φωνάξει για εκείνο ή εκείνο». Δηλαδή με άλλα λόγια, νομίζομε ότι η Εκκλησία είναι αυτή η διοικητική οργάνωσις. Ενώ δεν είναι αυτό η Εκκλησία, παρακαλώ.

      Βεβαίως και η διοίκησις της Εκκλησίας είναι μία πτυχή της Εκκλησίας. Αλλά δεν είναι η Εκκλησία. Τότε τι είναι η Εκκλησία; Είπαμε τι δεν είναι η Εκκλησία. Αλλά τότε τι είναι η Εκκλησία; Αγαπητοί μου, η Εκκλησία είναι ένα βαθύ μυστήριο. Από τα πλέον βαθέα μυστήρια. Θα ελέγαμε είναι το μυστήριον το αμέσως ερχόμενον, μετά το μυστήριον της Ενανθρωπήσεως του Θεού· με το οποίον αρρήκτως συνδέεται. Και το μυστήριον της Ενανθρωπήσεως του Θεού, του Δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος, είναι το αμέσως μυστήριον, μετά το παμμέγιστο και τελείως ακατάληπτον μυστήριον της Αγίας Τριάδος.

      Όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας μας, αυτό που λέμε «βάπτισμα», αυτό που λέμε «ιερωσύνη», «ευχέλαιον», «γάμος» κ.λπ. όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας ξεκινούν από το μεγάλο αυτό μυστήριον, που λέγεται  «Εκκλησία».

     Η Εκκλησία δεν έχει ορισμόν. Θα το δούμε αυτό την ερχομένη φορά που κάπου θα καταλήξομε, αλλά η Εκκλησία δεν έχει ορισμό, γιατί είναι μυστήριον. Ό,τι είναι μυστήριον, δεν ορίζεται. Ό,τι ορίζομε, σημαίνει ότι το κατέχομε. Τι είναι τραπέζι; Ένα αντικείμενον, το οποίον είναι επίπεδον στο επάνω μέρος κι έχει τέσσερα πόδια ή τρία ή δύο, δεν ξέρω πώς μπορεί να είναι τα πόδια αυτά. Κι επί του οποίου τοποθετούμε αντικείμενα ή να φάμε κ.λπ. Ορίσαμε τι είναι τραπέζι. Το ορίσαμε. Να ο ορισμός. Τι είναι η Εκκλησία; Είναι μυστήριο. Κι ό,τι είναι μυστήριον εκφράζεται με πολλούς τρόπους και με πολλά ονόματα, όπως κι ο Θεός έχει πολλά ονόματα· φερειπείν, το Πνεύμα το Άγιον έχει περί τα πενήντα ονόματα· τα οποία αναλύει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος και που η εργασία του αυτή του προσεπόριζε τον τίτλον του Θεολόγου, ακριβώς γιατί ο Θεός δεν έχει όνομα. Και διότι δεν ορίζεται.

      Όμως, παρ’ όλα αυτά, σας είπα, γίνεται μία απόπειρα από την Αγίαν Γραφήν, όπως λέγει ο Κύριος κάπου: «Τίνι ομοιώσω την Βασιλείαν των ουρανών;». «Με τι να παρομοιάσω», λέγει, «την βασιλείαν των ουρανών;». Δηλαδή την «αδυναμία» -ας μου το συγχωρέσει ο Χριστός, εντός εισαγωγικών το βάζω αυτό- «την αδυναμία του Χριστού» να μας πει τι είναι η Βασιλεία του Θεού, τι είναι η Εκκλησία. Όχι διότι ήτο αδυναμία του Χριστού, αλλά διότι η Εκκλησία του Θεού, επειδή είναι μυστήριο, δεν χωράει στα μέτρα του χρόνου και του χώρου. Και συνεπώς είναι ένα κάτι που έρχεται από αλλού και φανερούται εις τους ανθρώπους. Και συνεπώς οι άνθρωποι δεν είναι δυνατόν να κατακτήσουν με τη νόησή τους, να κατανοήσουν αυτό το μυστήριο. Γι'αυτό ο Κύριος λέγει: «Τίνι ὁμοιώσω τὴν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν;». «Με τι πράγμα να την παρομοιάσω». Δηλαδή ακριβώς αυτό το «τίνι», «με τι τρόπο», εκφράζει το μυστήριον. Όμως, παρ’ όλα αυτά, σας λέγω, ο Κύριος μάς δίνει αρκετές πτυχές της Βασιλείας του Θεού, της Εκκλησίας. Όπως και η Αγία Γραφή γενικότερα και η Παλαιά Διαθήκη και η Καινή Διαθήκη και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας μάς δίδουν αρκετές πτυχές δια να καταλάβουμε πρώτον ότι η Εκκλησία είναι μυστήριον και δεύτερον ότι το μυστήριο αυτό μόλις και μπορούμε να το προσεγγίσομε. Τόσο όσο χρειάζεται δια την σωτηρία μας. Διότι η Εκκλησία, θα το δούμε αυτό στα παρακάτω θέματά μας, η Εκκλησία είναι ταμιούχος της Θείας Χάριτος και συνεπώς της σωτηρίας. Όπως θα μας πει κατοπινά ο άγιος Κυπριανός ότι έξω της Εκκλησίας σωτηρία δεν υπάρχει.

      Μία πρώτη ή καλύτερα, μία τελευταία και βασική ονομασία της Εκκλησίας, είναι αυτή που μας λέγει ο Απόστολος Παύλος ότι «ἐκκλησία ἐστὶ τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ· ἐστὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ». Μας το λέγει στην προς Εφεσίους επιστολήν του στο πρώτο κεφάλαιο και προς Κορινθίους το λέγει αυτό και σημειώσατε ότι η προς Εφεσίους επιστολή είναι ολόκληρη εκκλησιολογική. Ιδίως το πρώτο κεφάλαιο είναι καθαρά εκκλησιολογικόν.

     Αφού, λοιπόν, η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού, άρα η κεφαλή πρέπει να είναι Αυτός ο Χριστός. Διότι όταν ομιλούμε περί σώματος, ποτέ δεν μπορούμε να φανταστούμε σώμα ακέφαλον. Σώμα, λοιπόν, η Εκκλησία, κεφαλή του σώματος αυτού είναι ο Χριστός. Και μας λέγει ο Απόστολος Παύλος: «Καὶ αὐτὸν ἔδωκε –Ποιος; Ο Θεός Πατήρ. Ποίον; Τον Ιησούν Χριστόν- κεφαλὴν ὑπὲρ πάντα τῇ Ἐκκλησίᾳ». «Αυτόν», λέει, «έδωκε στην Εκκλησία, κεφαλή πάνω απ’ όλα».

       Και συνεπώς αυτή η κεφαλή είναι ηνωμένη οργανικώς, με όλη τη σημασία της λέξεως «οργανικώς», με ό,τι θα εννοούσε ένας γιατρός, επί παραδείγματι, την ένωσιν την οργανικήν, την βιολογικήν, την οργανικήν ένωσιν, ενός μέλους του σώματος με το υπόλοιπον σώμα. Η κεφαλή, λοιπόν, ηνωμένη οργανικώς μετά του όλου σώματος.

     Αλλά εδώ τώρα τίθεται το ερώτημα: Εάν η Εκκλησία είναι ηνωμένη μετά του Χριστού, ο Χριστός έχει αιώνιον προΰπαρξιν, μήπως και η Εκκλησία έχει αιώνιον προΰπαρξιν;

       Πολλές φορές νομίζουμε, το διδασκόμεθα και εις τα σχολεία, κακώς, κάκιστα, ότι η Εκκλησία εθεμελιώθη επί της γης την ημέρα της Πεντηκοστής. Και ότι είναι η γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας. Αυτό δεν είναι καθόλου ακριβές, διότι απλούστατα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία συνηνωμένη με το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος είναι προαιωνία. Υπήρχε αρχικά εις την σκέψιν του Θεού. Όπως ταυτοχρόνως υπήρχε εις την σκέψιν του Θεού και η Δημιουργία του κόσμου.

        Συνεπώς, όταν ο Θεός εδημιούργησε τον κόσμον, κατά νουν είχε και την δημιουργίαν της Εκκλησίας. Αλλά η Εκκλησία είναι πρεσβυτέρα του κόσμου και της Δημιουργίας. Διότι απλούστατα υπήρξε προ του υλικού κόσμου. Θα το δούμε αυτό στη συνέχεια πώς. Συνεπώς η αρχή και η ρίζα της Εκκλησίας ευρίσκεται εις Αυτόν τον Θεόν και όχι εις τους ανθρώπους. Είναι μία αρχή θεία και υπερφυσική και ουράνιος και όχι ανθρωπίνη και φυσική.

      Όταν, επί παραδείγματι, λέγει η Αγία Γραφή ότι όταν ο Μελχισεδέκ ηυλόγησε τον Αβραάμ, ήδη εν τω προσώπω του Αβραάμ, ηυλογήθη και ο Ααρών· ο οποίος στάθηκε αρχιερεύς. Συνεπώς, λέγει ο απόστολος Παύλος: «Τό ἔλαττον ὑπὸ τοῦ μείζονος εὐλογεῖται». «Το κατώτερο από το ανώτερο ευλογείται». Και συνεπώς, ο Ααρών ήτο κατώτερος του Μελχισεδέκ. Αλλά ο Ααρών ακόμη δεν είχε γεννηθεί. Πού ήτο; Γεννήθηκε, αν το θέλετε, ούτε λίγο ούτε πολύ, 500 χρόνια μετά, 400-500 χρόνια μετά. Πού ήτο ο Ααρών; Ο Ααρών ήτο εις την οσφύν του Αβραάμ. Ήτο μέσα εις τον Αβραάμ. Έτσι και η Εκκλησία ήτο μέσα εις το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος.

       Συνεπώς, δεν είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα η Εκκλησία. Δεν έχει την αρχή της από τους ανθρώπους και από τον κόσμον αυτόν. Θα μας πει ο Ιησούς Χριστός ότι «οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου ἡ βασιλεία» Του, η Εκκλησία Του.

    Αλλά αποτελεί μυστήριον μέγα, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος: «Ἐγὼ δὲ λέγω μυστήριον μέγα εἰς Χριστὸν καὶ εἰς τὴν ἐκκλησίαν». Το μέγα μυστήριον εκεί που το λέγει, το ακούμε εις τον Απόστολο του γάμου. Δεν είναι το μέγα μυστήριον ο γάμος. Το μέγα μυστήριον είναι η Εκκλησία. Και η Εκκλησία ήτο το μέγα μυστήριον, όπως λέγει στους Εφεσίους, «τὸ ἀποκεκρυμμένον ἀπὸ τῶν αἰώνων ἐν τῷ Θεῷ». «Ήταν», λέει, «το μεγάλο μυστήριο που ήταν κρυμμένο από τους αιώνες, ήταν κρυμμένο από την Δημιουργία». Και πού ήτο; «Ἐν τῷ Θεῷ». «Μέσα στον Θεό». Εκεί ήτο η Εκκλησία. Μέσα στον Θεό ήτο η Εκκλησία. Προχρονική, λοιπόν, αγαπητοί μου, η ύπαρξη της Εκκλησίας, προϊστορική, υπερφυσική, υπερκόσμιος, ουρανία και, όπως σας είπα, και αυτής της Ιστορίας της ανθρωπότητος και της Ιστορίας και αυτού, ακόμη, του σύμπαντος.

     Αλλά εμείς ξέρομε την Εκκλησίαν και ως επίγειον. Βεβαίως. Η Εκκλησία έχει μία διπλήν ύπαρξιν. Είναι και ουράνιος, είναι και επίγειος. Διέγραψε δε την εξής τροχιάν η Εκκλησία: Ξεκίνησε από τον Θεό ως πνευματική κατάστασις, διήλθεν από την γην και ξαναγυρίζει πίσω εις τον Θεόν. Αυτή είναι η τροχιά της Εκκλησίας μέσα… ή καλύτερα μέσα… πώς να το εκφράσω, ξεκίνησε από το άχρονον, όπως ακριβώς ένας κομήτης φεύγει από πολύ μακριά, έχοντας βεβαίως κέντρον τον ήλιον και κόβει την τροχιάν της γης που γυρίζει γύρω από τον ήλιο και ξαναφεύγει πάλι.

     Έτσι ακριβώς και η Εκκλησία, έφυγε από τον Θεό σαν μία πνευματική κατάσταση, ήρθε εις την γην συναποκομίζουσα πιστούς, δια να μην είπω εκείνο που θα πούμε προσεχώς, συναποκομίζουσα ολόκληρη την Δημιουργία και φέρνοντάς την εις Αυτόν τον Θεόν. Ολόκληρη την Δημιουργία· η οποία Δημιουργία πρέπει, κατά το σχέδιον του Θεού, να εκκλησιαστικοποιηθεί. Ολόκληρη η Δημιουργία, προσέξτε, όχι η γη μας απλώς, όχι οι άνθρωποι· το σύμπαν ολόκληρο πρέπει να γίνει Εκκλησία. Και να εισέλθει εις την Βασιλείαν του Θεού. Καλύτερα, να γίνει Βασιλεία του Θεού. Γι’ αυτό ωραιότατα, ωραιότατα, η Ορθόδοξος Εκκλησία το εκφράζει αυτό με το να βάζει κατά πλησμονήν το υλικόν στοιχείον μέσα εις την λατρείαν. Να φτιάξει ωραίον ναόν η Ορθοδοξία μας, θα διακοσμήσει τον ναό, θα βάλει εικόνες, θα βάλει ωραία μουσική, θα βάλει λουλούδια, θα βάλει, θα βάλει, θα στολίσει, θα παραφορτώσει, γιατί; Γιατί ακριβώς αυτό εκφράζει. Ότι θέλει ήδη εκ προοιμίων να εισαγάγει δια του αγιασμού των ανθρώπων, τον αγιασμόν της αλόγου Δημιουργίας. Και να εισαγάγει την Δημιουργίαν εν τω Θεώ, δηλαδή να κάνει την Δημιουργία, Εκκλησία.

      Αλλά ας τα πάρομε τα πράγματα λιγάκι με τη σειρά τους. Αν μπορούσαμε να διακρίνομε αυτήν την πορεία της Εκκλησίας αχρόνως ή εγχρόνως, έξω από τον χρόνο και μέσα εις τον χρόνον, αν ήταν δυνατόν να παρατηρηθεί ανθρωπίνως, θα μπορούσαμε να διακρίνομε τρεις φάσεις, τρεις περιόδους.

       Η πρώτη περίοδος, που είναι και το ξεκίνημα της Εκκλησίας είναι, προσέξτε, τρεις φάσεις, αλλά η Εκκλησία είναι μία, μία και αδιαίρετος, απλώς είναι τρεις φάσεις, τρεις περίοδοι, όπως θα λέγαμε είναι τρεις περίοδοι του ενός ανθρωπίνου προσώπου. Είναι τα νεανικά, τα παιδικά του χρόνια, τα ώριμά του χρόνια και τα γεροντικά του χρόνια. Δεν παύει, όμως, το ίδιο πρόσωπο να είναι το αυτό. Έτσι, λοιπόν, και η Εκκλησία είναι η μία, η αδιαίρετος Εκκλησία, διερχομένη τας τρεις αυτάς φάσεις. Η πρώτη φάσις έχει το ουράνιο τμήμα της. Είναι η ουρανία Εκκλησία, εκείνη η οποία δημιουργήθηκε προ καταβολής υλικού κόσμου, πριν γίνει ο υλικός κόσμος, αγαπητοί μου· υπήρχε η Εκκλησία. Όχι πρεσβυτέρα του Αδάμ και της Εύας, όχι πρεσβυτέρα του ηλίου και της σελήνης, αλλά ολοκλήρου του κτιστού, υλικού ορατού κόσμου.

      Και από ποιον απετελείτο η Εκκλησία αυτή; Απετελείτο από τον κόσμον των πνευμάτων, από τους αγγέλους. Γι'αυτό θα μας πει ο Απόστολος Παύλος ότι ο κόσμος των αγγέλων ήτο «ὡς ἐκκλησία πρωτοτόκων ἐν οὐρανοῖς». «Ἐκκλησία πρωτοτόκων ἐν οὐρανοῖς», στο 12ο κεφάλαιό του. Και ακόμη θα μας πει ότι ήτο «πόλις Θεοῦ ζῶντος». Κι ακόμη θα μας πει ότι ήτο «Ἱερουσαλὴμ ἐπουράνιος». Εκεί, λοιπόν, ήτο η Εκκλησία. Προϋπάρχουσα ἐν τῷ Θεῷ Λόγῳ ως πνευματική προπάντων όλων των δημιουργημάτων, ηνωμένη μετά του Θεού Λόγου.

        Αυτήν την επουράνιον Εκκλησίαν, ο Απόστολος Παύλος την ονομάζει, όπως σας είπα, «ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἥτις ἐστὶ μήτηρ πάντων ἡμῶν», «η οποία», λέγει, «είναι η μητέρα όλων ημών». Και ότι «ἡμῖν τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει». «Ότι το πολίτευμά μας», λέγει, «η πολιτεία μας, η πατρίδα μας, είναι», λέγει, «εις τον ουρανόν». Και θα μας πει ακόμη ότι «προσεληλύθατε (:έχετε έλθει)», λέγει, «Σιὼν ὄρει» (:στο όρος Σιών) καὶ πόλει Θεοῦ ζῶντος, Ἱερουσαλὴμ ἐπουρανίῳ καὶ μυριάσιν ἀγγέλων πανηγύρει (: και η οποία, λέει, είναι ένα πανηγύρι, είναι μία πανήγυρις, λέγει, από μυριάδες αγγέλους, η άνω Ιερουσαλήμ, η Εκκλησία η Ουράνιος) ἐν οὐρανοῖς ἀπογεγραμμένων (:που είναι, λέγει, απογεγραμμένοι οι άγγελοι αυτοί, είναι καταγεγραμμένοι ως πολίται αυτής της ζώσης πόλεως του Θεού, οι άγγελοι. Και ότι η Εκκλησία δεν είναι χειροποίητος, δεν είναι κατασκεύασμα των ανθρωπίνων χεριών). «Τῆς μείζονος καὶ τελειοτέρας σκηνῆς – λέγει στην προς Εβραίους ο Απόστολος- οὐ χειροποιήτου (:όχι χειροποίητος) τουτέστιν οὐ ταύτης τῆς κτίσεως (: δηλαδή όχι από τον κόσμον αυτόν)».

     Η δευτέρα επιστολή του Κλήμεντος Ρώμης, είναι ένας πατήρ της Εκκλησίας μας, είναι τρίτος επίσκοπος, αν θυμάμαι καλά, δεύτερος, τρίτος της ρωμαϊκής Εκκλησίας. Πανάρχαιος πατήρ, ε; Λέγει ότι: «Ἄνωθεν πρώτη –δηλαδή η Εκκλησία-, πρὸ ἡλίου καὶ σελήνης ἐκτισμένη (:ότι η Εκκλησία κτίστηκε, λέει, πριν τον ήλιο, πριν την σελήνη) πνευματική. Πνευματικὴ δὲ οὖσα ἐφανερώθη ἐν τῇ σαρκὶ τοῦ Χριστοῦ (:και υπάρχουσα –λέγει- πνευματική, φανερώθηκε εις την σάρκα του Χριστού. Φανερώθηκε εις την σάρκα του Χριστού)». Αγαπητοί μου, αυτό θα το εξαντλήσουμε και την ερχομένη φορά, τι σημαίνει «εἰς τὴν σάρκα τοῦ Χριστοῦ». Είναι εκείνο που θα μας πει ο Απόστολος, το είπα και προηγουμένως ότι η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού.

     Ακόμη, αυτή η μεγάλη αλήθεια ότι η πρώτη φάσις της Εκκλησίας ήτο άγγελοι, το βλέπομε και στη Θεία Λειτουργία. Και του Ιερού Χρυσοστόμου και του Μεγάλου Βασιλείου. Αλλά σχηματικώς, θα λέγαμε, έτσι κατά έναν τρόπον εποπτικόν, το βλέπομε εις την Προσκομιδήν.

      Πριν δύο χρόνια, όταν είχαμε κάνει μία ανάλυση σε οκτώ θέματα της Θείας Λειτουργίας, χωρίς να γνωρίζω πόσοι εξ υμών των κυρίων ήσαστε, είχαμε κάνει εδώ μία πλήρη περιγραφή εποπτικώς της Προσκομιδής που γίνεται σε κάθε Θεία Λειτουργία. Εκεί, δηλαδή, εις την βορείαν κόγχην του ιερού που με το πρόσφορο, ο ιερεύς παίρνει και προσκομίζει, βάζει κρασί στο άγιο Ποτήριο, τον άρτον επί του αγίου δισκαρίου, για να γίνει η μεγάλη Είσοδος κα εν συνεχεία η τέλεσις του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Εκεί ο ιερεύς, όταν βάλει τον Αμνόν εις την μέσην, το «Ιησούς Χριστός Νικά», τον Αμνόν, τον Ιησούν Χριστόν, εις το μέσον, που θα γίνει σώμα Χριστού, δεξιά βάζει την μερίδα της Θεοτόκου και αριστερά βάζει… κακώς λέμε «τα εννέα τάγματα», δεν είναι εννέα τάγματα, είναι εννέα μερίδες που η κάθε μερίδα αντιπροσωπεύει όχι τάγματα, ούτε τάξεις, δεδομένου ότι… μάλιστα η τελευταία μερίδα αντιπροσωπεύει τον Ιερόν Χρυσόστομον. Ένα πρόσωπο δεν είναι μία τάξις ανθρώπων. Ωστόσο, η πρώτη μερίς είναι προς τιμήν των αγίων αγγέλων. Αγγέλων, αρχαγγέλων και λοιπά.

     Ολόκληρο το άγιο δισκάριο είναι η Εκκλησία. Σχηματικώς. Μάλιστα, όταν θα γίνει Σώμα Χριστού, πραγματικό σώμα Χριστού εν τη Θεία Ευχαριστία, βλέπομε ότι έχομε Αυτόν τον Χριστόν ενανθρωπιζόμενον συνεχώς εν τη Ιστορία, αν θέλετε, παρατεινόμενον μέσα εις την Ιστορίαν, που περικυκλούται πάντοτε, πάντοτε, υπό των αγίων, υπό της Εκκλησίας Του. Οι άγιοι είναι η Εκκλησία Του. Αλλά και οι άγιοι άγγελοι. Γι'αυτό και οι άγγελοι λέγονται άγιοι. Γιατί Άγιος και ο Θεός, Αγία και η Εκκλησία. Γι'αυτό θα δείτε στο άγιο δισκάριο την μερίδα της Θεοτόκου, των αγγέλων, των αγίων. Θα βάλομε ακόμη τις μερίδες των κεκοιμημένων αδελφών που έφυγαν από τον κόσμον αυτόν, εν τη Εκκλησία, πάντοτε και των ζώντων αδελφών εν τη Εκκλησία πάντοτε. Και πάντοτε ο Χριστός συνοδεύεται από την Εκκλησία Του, πάντοτε. Γι'αυτό και όταν βγάζομε και τα Εξαπτέρυγα, τον Σταυρόν, πάντα θα συνοδεύεται ο Σταυρός από τα Εξαπτέρυγα. Ποτέ ο Χριστός, καλύτερα ο Τριαδικός Θεός, ποτέ δεν εμφανίζεται μόνος Του. Είτε με την νεφέλη, είτε με τους αγγέλους Του ή την θεία δόξα κ.λπ. Όλα αυτά εκφράζουν την Εκκλησίαν Του. Όπου ο Χριστός, εκεί και η Βασιλεία Του, δηλαδή η Εκκλησία Του. Δεν υπάρχει ο Θεός χωρίς την Βασιλεία Του, δηλαδή χωρίς την Εκκλησία Του. Αν θέλετε ακόμη και γι'αυτό γιορτάζομε πολύ συχνά μέσα στο εκκλησιαστικό μας έτος, τους αγγέλους. Πολύ συχνά. Όχι μόνο 8 Νοεμβρίου, αλλά και άλλες μέρες. Όπως λέμε: «το θαύμα του αρχαγγέλου Μιχαήλ εν Χώναις» κ.λπ. κ.λπ. Πολλές φορές γιορτάζομε τους αγγέλους. Είναι, παρακαλώ, οι πρωτότοκοι αδελφοί μας μέσα εις την Εκκλησίαν.

      Η δευτέρα φάσις. Η δευτέρα φάσις της Εκκλησίας δεν ήτο τι άλλο, παρά ως να κατέβηκε η Εκκλησία από τον Ουρανό, από τον Θεό κάτω στη γη. Μας το λέγει αυτό το βιβλίο της «Ἀποκαλύψεως»: «Κατέβη ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ». Θα έχετε διαβάσει στην Αποκάλυψη που λέγει: «Και είδα - λέει ο ευαγγελιστής Ιωάννης- την άνω Ιερουσαλήμ καταβαίνουσαν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ εις την γην». Τι θα πει «κατεβαίνει»; Είδε σαν μία πόλη την Ιερουσαλήμ, την άνω Ιερουσαλήμ, δηλαδή την Εκκλησίαν να κατεβαίνει κάτω. Τι σημαίνει «κατεβαίνει η Εκκλησία»; Σημαίνει ότι η Εκκλησία τώρα, κατά την δευτέρα της φάση, μεταφυτεύεται εις την γην. Αλλά η γη αντιπροσωπεύει το σύμπαν. Συνεπώς η Εκκλησία τώρα επεκτείνεται εις αυτήν την υλικήν Δημιουργίαν.

      Ο Θεός μετά τους αγγέλους έκανε τον υλικόν κόσμον. Και συνεπώς τώρα θέλει να επεκτείνει την Εκκλησία Του, την Βασιλεία Του ο Θεός και εις τον υλικόν κόσμον. Ποίος είναι ο σκοπός που ο Θεός θέλει να εκκλησιαστικοποιήσει τα πάντα; Ο σκοπός Του είναι να δοξάσει τα πάντα. Ο σκοπός Του είναι να ζήσουν τα πάντα εν τη ζωή της Αγίας Τριάδος. Ο σκοπός του Θεού είναι να ζήσουν τα πάντα εις την μακαριότητα της ζωής της Αγίας Τριάδος. Έτσι, λοιπόν, τώρα ο Θεός μεταφυτεύει, επεκτείνει την Εκκλησίαν Του, την Βασιλείαν Του, εις τον υλικόν κόσμον. Και πού; Φυσικά όπου υπάρχουν λογικά όντα. Ο Αδάμ και η Εύα.

     «Και ο Θεός», λέγει, «έκανε τον Παράδεισον». Ο Παράδεισος τι ήτο; Η γη μας ήτο, ήτο η γη μας. Και μέσα εις τον Παράδεισον ο Θεός τι κάνει; Συνδιαλέγεται μετά των Πρωτοπλάστων. Δηλαδή, τι έχομε; Μίαν κοινωνίαν του Θεού, με τα ανθρώπινα, τώρα, λογικά Του όντα.

    Έτσι, λοιπόν, εγκαινιάζεται η δευτέρα φάσις της Εκκλησίας, μέσα εις την ανθρωπίνη Ιστορία και γενικότερα μέσα στην Ιστορία του σύμπαντος.

     Αλλά, όπως θα ξέρομε όλοι, δυστυχώς, οι Πρωτόπλαστοι εξέπεσαν. Εξεβλήθησαν του Παραδείσου. Βγήκαν έξω από τον Παράδεισον. Τι σημαίνει αυτό; Ημάρτησαν. Όπως και οι δαίμονες, άγγελοι όντες φωτεινοί, εξέπεσαν. Και συνεπώς απεκόπησαν από την Εκκλησία, από την Βασιλεία. Έτσι, λοιπόν, οι πρωτόπλαστοι απεκόπησαν, βγήκαν από την Εκκλησίαν, βγήκαν από την σωτηρία, βγήκαν από τον Παράδεισον.

     Όμως, δεν βγήκαν ολοτελώς. Έμεινε η ελπίδα της επαναφοράς των. Όταν ο Θεός έδινε την υπόσχεση λέγοντας εκεί εις την Εύα και εις το φίδι, εις τον διάβολον ότι «από την γυναίκα θα γεννηθεί Εκείνος που θα σου συντρίψει την κεφαλήν». Και δεν ήτο τι άλλο παρά ο Λυτρωτής που θα ήρχετο εν καιρώ. «Καὶ σὺ τηρήσεις αὐτοῦ πτέρναν». «Εσύ θα του κάνεις κακό. Αλλά τόσο λίγο κακό, όσο να χτυπήσει κάποιος κάποιον εις την φτέρναν».

      Έτσι, λοιπόν, αμυδρώς, σκιωδώς, με την υπόσχεσιν αυτή του Θεού στους Πρωτοπλάστους, η Εκκλησία, παρακαλώ, παραμένει εις την γην, αλλά όχι με πλήρη φανέρωση της δόξης του Θεού, όπως ήτο εις τον ουρανόν. Συνεπώς, η δευτέρα φάσις δεν είναι τίποτε άλλο παρά πάλι η Εκκλησία επί της γης, με την διαφορά, όμως, πως τώρα είναι η Εκκλησία των δικαίων, των προ του Νόμου, των προ της Παλαιάς Διαθήκης, από τον Άβελ ή μάλλον με τον Άβελ, με τον Νώε κ.λπ. Αυτοί είναι προ της Παλαιάς Διαθήκης. Η Παλαιά Διαθήκη αρχίζει ιστορικώς από το 2000 προ Χριστού. Αρχίζει με τον Αβραάμ. Συμπεριλαμβάνει όλους τους δικαίους που ο Θεός έβαλε τον νόμον της συνειδήσεως εντός, τον ηθικόν νόμον της συνειδήσεως, εντός των ψυχών· και οι οποίοι έμεναν με την προσδοκίαν της ελεύσεως του Μεσσίου. Αυτοί μαζί με τους άνδρας τους δικαίους της Παλαιάς Διαθήκης, οι οποίοι πήραν αποκεκαλυμμένον τον Νόμον, απετέλουν την δευτέραν φάσιν της Εκκλησίας του Χριστού. Σκιωδώς, όμως, όχι απολύτως φανερώς.

       Για να έλθει η τρίτη φάσις. Η τρίτη φάσις έρχεται με την παρουσία του Ιησού Χριστού. Είναι η ενανθρώπησις του Χριστού, που ο ίδιος ο Κύριος πλέον παίρνει την υπάρχουσα εν τη γη Εκκλησία, την αναγεννά, την ανακαινίζει και την τελειοποιεί με το Σώμα Του και το Αίμα Του.

       Λέγει ο Απόστολος Παύλος ότι «ὁ Θεὸς Πατήρ, αὐτὸν τὸν Χριστὸν ἔδωκε κεφαλὴν ὑπὲρ πάντα τῇ ἐκκλησίᾳ, ἥτις ἐστὶ τὸ σῶμα Αὐτοῦ, τὸ πλήρωμα τοῦ τὰ πάντα ἐν πᾶσι πληρουμένου». «Αυτός», λέει, «έδωσε», ο Θεός Πατήρ, «τον Χριστόν κεφαλή της Εκκλησίας, που είναι το Σώμα Του και που συμπληρώνει τα πάντα».

       Και θα μας πει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Ἐκκλησίας σάρκα ἀνέλαβε (: Επήρε, λέει, σάρκα της Εκκλησίας) καὶ ἐλθὼν εἰς τὸ καταφύγιον αὐτῆς (: ήλθε στο καταφύγιό της. Ποιο; Εκείνο που ήδη υπήρχε επάνω εις την γην) καὶ εὑρὼν ῥυπῶσαν (: και αφού την βρήκε βρώμικη), αὐχμῶσαν (:κακοτράχηλη), γυμνήν, ἐνέδυσεν ἱμάτιον (: την έντυσε με ιμάτιο), πεφυρμένην αἵματι (: γεμάτη από αίματα· θυμηθείτε, παρακαλώ, την παραβολή του καλού Σαμαρείτου), ἔλουσεν, ἤλειψεν, ἔθρεψεν, ἐνέδυσεν ἱμάτιον, Αὐτὸς αὐτῇ γενόμενος περιβολή (:ο Ίδιος ο Χριστός έγινε περιβολή της Εκκλησίας) καὶ λαβὼν αὐτήν, οὕτως ἀνάγει (:και αφού την πήρε στα χέρια Του, έτσι την οδήγησε πάλι πίσω εις τον Θεόν Πατέρα)».

       Βλέπετε, λοιπόν, το διάγραμμα αυτό. Από τον ουρανό στη γη και πάλι πίσω εις τον ουρανόν. Όπου ο Χριστός φανερούται εκεί και η Εκκλησία Του. Φανερώθηκε εδώ εις τη γην, και η Εκκλησία μαζί Του.

      Αλλά, αγαπητοί μου, με τα λίγα αυτά που είπα, δεν θέλω να επιμείνω πιο πολύ, γιατί δεν σας είπα παραδείγματα. Σε άλλα θέματα ίσως θα έχομε παραδείγματα. Διότι… πώς να το κάνομε, είναι και μερικά θέματα λίγο δύσκολα. Αλλά και αναγκαία. Πρέπει να ξέρομε μερικά πράγματα από την πίστη μας. Πρέπει… πώς να το πούμε, να συνειδητοποιήσομε την καταγωγή μας. Πρέπει να ξέρομε ποία είναι η θέσις μας μέσα στην Εκκλησία. Τι σημαίνει «είμεθα Εκκλησία». Και ποίος είναι ο σκοπός  μας που ευρισκόμεθα μέσα εις την Εκκλησίαν μας.  Ποίος είναι ακόμη ο σκοπός της υπάρξεώς μας και ποιος είναι ο σκοπός των αγώνων μας και των προσπαθειών μας. Αγαπητέ μου, νηστεύεις, προσεύχεσαι, πας στην Εκκλησία να λειτουργηθείς. Είσαι τίμιος μέσα εις την ζωήν σου. Δεν κάνεις εκείνα που κάνουν οι άλλοι. Υστερείσαι πολλάκις. Ερωτώ: Αδελφέ μου, γιατί; Ξέρεις γιατί; Πώς να το ξέρεις, άμα δεν ξέρεις τι είναι η Εκκλησία. Διότι τα πάντα υπάρχουν μέσα εις την Εκκλησίαν. Κι όταν αποκτήσομε αυτήν την συνείδησιν του τι είμεθα και γιατί αγωνιζόμεθα, τότε ασφαλώς θα βρούμε και τον τελικόν μας σκοπόν.

    Συνεπώς, δεν επιτρέπεται να αγνοούμε. Και, αγνοώντας, να περιφρονούμε Αυτόν τον ιδρυτήν και θεμελιωτήν Θεόν, ιδρυτήν της Εκκλησίας. Ο χρόνος αυτός, ο οποίος υπάρχει μεταξύ του Χριστού, όλως και κατεξοχήν, μέχρι που να τελειώσει η Ιστορία, είναι ο χρόνος της σωτηρίας. Δηλαδή είναι ο χρόνος της Εκκλησίας.

      Γι’ αυτόν, ακριβώς, τον λόγο και ο Χριστός μας μέσα εις τον χρόνον αυτόν, που, όπως και προηγουμένως σας είπα, ο Χριστός είναι ο παρατεινόμενος Χριστός μέσα εις την Εκκλησίαν Του, είναι ο μεγάλος ζητιάνος των ανθρωπίνων καρδιών. Έρχεται και ζητά τις ανθρώπινες καρδιές. Στέκεται μπροστά στον κάθε άνθρωπο. Και του κρούει την θύρα. Και του λέγει, όπως μας το περιγράφει ζωηρότατα ο Ιερός Χρυσόστομος: «Ἐγὼ Πατήρ, Ἐγὼ ἀδελφός, Ἐγὼ Νυμφίος, Ἐγὼ οἰκία, Ἐγὼ τροφαί, Ἐγὼ ἱμάτιον, Ἐγὼ ῥίζα, Ἐγὼ θεμέλιος. Πᾶν ὅπερ ἂν θέλῃς Ἐγώ (:ό,τι ζητήσει η καρδιά σου, ό,τι θέλεις, είμαι Εγώ). Μηδενὸς ἐν χρείᾳ καταστῇς (:να μην κατασταθείς σε τίποτα αναγκαίον, να μην βρεθείς σε κάποια ανάγκη). Ἐγὼ δουλεύσω (: Εγώ, λέει, θα δουλέψω). Ἦλθον γὰρ διακονῆσαι, οὐ διακονηθῆναι (:Ήρθα να διακονήσω, να υπηρετήσω, όχι να υπηρετηθώ). Ἐγὼ καὶ φίλος καὶ ξένος καὶ κεφαλὴ καὶ ἀδελφὸς καὶ ἀδελφὴ καὶ μήτηρ. Πάντα Ἐγώ (:Όλα είμαι Εγώ). Μόνον οἰκείως ἔχε πρὸς ἐμέ (:ένα πράγμα θα σου πω μόνον: Να διάγεσαι φιλικά προς Εμένα. Να με πιστεύεις, να με αγαπάς). Ἐγὼ πένης διὰ σέ (:Εγώ έγινα ζητιάνος για σένα) καὶ ἀλήτης διὰ σέ -‘’’αλήτης’’ θα πει ‘’περιπλανώμενος’’. Κι αυτήν την έννοια έχει και η σύγχρονη λέξις ‘’αλήτης’’. Αυτός που γυρίζει από δω και από κει. Εγώ, λέει, και αλήτης δια σε. Πράγματι, όταν ερωτήθηκε ο Κύριος από κάποιον: «Κύριε, πού μένεις;», του είπε ότι «οι αλεπούδες και τα τσακάλια έχουνε φωλιές και τα πουλιά του ουρανού· Εγώ όμως δεν έχω πού να κλίνω το κεφάλι μου»). Ἐπὶ Σταυροῦ διὰ σέ (: Ανέβηκα στον Σταυρό για σένα), ἐπὶ τάφου διὰ σέ. Ἄνω ὑπὲρ σοῦ ἐντυγχάνω τῷ Πατρί (: επάνω στον ουρανό για σένα προσεύχομαι και μεσιτεύω εις τον Πατέρα μου). Κάτω ὑπὲρ σοῦ πρεσβευτὴς παραγέγονα παρὰ τοῦ Πατρός (:κάτω στη γη, για σένα έγινα πρεσβευτής πάλι προς τον Πατέρα). Πάντα μοι σὺ καὶ ἀδελφὸς καὶ συγκληρονόμος καὶ φίλος καὶ μέλος (: Όλα, λέγει, τα δικά μου, είναι και δικά σου. Και αδελφός και κληρονόμος μαζί σου και φίλος και μέλος). Τί πλέον θέλεις; (: Τι παραπάνω θέλεις;)».

      Αγαπητοί μου, όλα αυτά τα αγαθά, όλους αυτούς τους θησαυρούς, θα τους βρούμε εις το μέγα μυστήριον που λέγεται Εκκλησία.

           ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

        ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

·       Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

·       https://arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/proskynhtvn/proskynhtvn_016.mp3

*****

-----  Το κείμενο και η φωτογραφία αλλιεύθηκαν από εδώ.

*****

Του Αγίου Πνεύματος σήμερα. Καλό μήνα να έχουμε, και καλό φωτισμό!

Με αγάπη,

Εύα 💗

ω, γλυκύ μου έαρ!

 

Καλή Ανάσταση σε όλους!

Με αγάπη,

Εύα 💗

*******

"Η Μεγάλη Παρασκευή δεν προσφέρει παρηγοριά.

Δεν εξηγεί. Δεν δικαιολογεί. Δεν υπόσχεται.

Στέκεται σε κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται να κοιτάξουν.

Τον πόνο που δεν φεύγει.

Ο Ιησούς Χριστός δεν απέφυγε τον πόνο.

Δεν τον μείωσε.

Δεν τον αρνήθηκε.

Τον έζησε πλήρως.

Και αυτό είναι που κάνει αυτή τη μέρα τόσο βαριά ψυχολογικά.

Γιατί έρχεται σε σύγκρουση με κάτι βαθιά ανθρώπινο:

Την ανάγκη να σταματήσει ο πόνος γρήγορα.

Αλλά η αλήθεια είναι άλλη.

Κάποιοι πόνοι δεν έρχονται για να φύγουν άμεσα.

Έρχονται για να σε αλλάξουν.

Ψυχολογικά, αυτό που αποκαλύπτεται εδώ είναι σκληρό.

Είναι το ότι δεν ελέγχεις πάντα τι θα σου συμβεί ούτε και το πόσο θα πονέσεις.

Αλλά υπάρχει κάτι που καθορίζει τα πάντα, και αυτό είναι το αν θα αντέξεις να μείνεις μέσα σε αυτό χωρίς να καταρρεύσεις.

Γιατί όταν ο πόνος γίνεται παρατεταμένος, ο άνθρωπος αρχίζει να διαλύεται από μέσα.

Όχι μόνο από αυτό που συμβαίνει.

Αλλά από αυτό που αρχίζει να πιστεύει.

Ότι ο πόνος αυτός δεν θα τελειώσει ποτέ.

Ότι δεν μπορεί να τον αντέχει άλλο.

Ότι δεν υπάρχει νόημα να συνεχίζει να τον υπομένει.

Και εκεί είναι το πιο επικίνδυνο σημείο, όχι όταν πονάς, αλλά όταν αρχίζεις να χάνεις το νόημα.

Η Μεγάλη Παρασκευή δεν είναι απλώς θλίψη.

Είναι το σημείο όπου η ζωή δεν σου δίνει τίποτα πίσω.

Και παρ’ όλα αυτά… συνεχίζεις.

Αυτό είναι που οι περισσότεροι δεν αντέχουν.

Να συνεχίσουν χωρίς ανταμοιβή.

Χωρίς ανακούφιση.

Χωρίς απάντηση.

Και όμως εκεί χτίζεται κάτι που δεν φαίνεται εκείνη τη στιγμή.

Αντοχή. Ψυχή.

Όχι επιφανειακή.

Αλλά βαθιά.

Γιατί η πραγματική δύναμη δεν φαίνεται όταν είσαι καλά.

Φαίνεται όταν δεν είσαι και δεν εγκαταλείπεις τον εαυτό σου.

Η Μεγάλη Παρασκευή δεν σε ρωτά αν πονάς.

Σε ρωτά:

"μπορείς να μείνεις μέσα σε αυτό χωρίς να χαθείς;"

Να θυμάσαι ότι κανένας πόνος δεν σε ορίζει.

Αλλά ο τρόπος που τον αντέχεις…σε αλλάζει για πάντα."

-  Γιώργος Ζωχιός - Ψυχολόγος

(το κείμενο αλλιεύθηκε από εδώ.)

Μεγάλη Πέμπτη

 

μαζί Του στο Μαρτύριο,

μαζί και στην Ανάσταση.

Μεγάλη Πέμπτη σήμερα. 

Άγια Πάθη.

Κοντεύουμε.

Με αγάπη,

Εύα 💗

*******

"Η νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης

δεν είναι σαν τις άλλες...

είναι μια νύχτα που το σκοτάδι

δανείζεται λίγο από το φως των κεριών

για να αντέξει το βάρος της θυσίας.

Στον ναό, η σιωπή γίνεται προσευχή.

Καθώς ακούγονται τα Δώδεκα Ευαγγέλια,

κάθε λέξη πέφτει σαν σταγόνα

σε μια λίμνη που ταράζεται.

Κι ύστερα, η στιγμή που η καρδιά σταματά

για ένα δευτερόλεπτο: ο Σταυρός βγαίνει στο φως.

Ο Ήχος των βημάτων του ιερέα

και το «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου»

δεν είναι απλώς ένας ύμνος,

είναι η κραυγή της αγάπης

που δέχεται να ταπεινωθεί για να μας υψώσει.

Είναι η νύχτα που ο Θεός μένει μόνος,

για να μην νιώσει ποτέ ξανά μόνος

κανένας άνθρωπος.

Οι πιστοί σκύβουν το κεφάλι, 

με  ευγνωμοσύνη...

Ξέρουν πως πίσω από το ξύλο του Σταυρού,

πέρα από τον πόνο και τη σιωπή του θανάτου,

η Ανάσταση προμηνύεται ως βεβαιότητα."

(από:  τοπία για λίγους)

not just a week

A lot happens during Orthodox Holy Week ✝️ 

We don’t just observe it…

we live it.

We fast…

we pray…

we reflect…

We walk with Christ through His suffering,

so we can truly feel His Resurrection.

This week is not about routine…

it’s about faith, sacrifice, and renewal.

In silence, in prayer, in tradition…

we prepare our hearts.

 

🇬🇷✝️ This is not just a week…

this is Holy Week ✝️

 

We prepare our hearts for the Resurrection. 🇬🇷

******

--- κείμενο, φωτογραφία αλλιεύθηκαν από εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Κυριακή των Βαΐων

"Ωσαννά εν τοις υψίστοις, ευλογημένος ο Ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου!" ψάλλουν σήμερα στις εκκλησίες των χριστιανών, ψάλλουν και οι χορωδίες των αγγέλων. Κυριακή των Βαΐων σήμερα, ημέρα γιορτινή και γλυκόπικρη συνάμα, αφού από αύριο ξεκινάει η Μεγάλη Εβδομάδα, εβδομάδα των Παθών του Κυρίου. 

Σαν σήμερα ο Ιησούς Χριστός έμπαινε μέσα στα Ιεροσόλυμα πάνω σε γαϊδουράκι, υποδεχούμενος σαν βασιλιάς. Φοινικόκλαδα ανέμιζαν στον αέρα, χαλιά και ενδύματα έπεφταν στη γη για να πατήσει πάνω τους ο βασιλιάς. Μία εβδομάδα αργότερα θα σταυρωνόταν σαν ληστής και κακούργος από τους ίδιους ανθρώπους, που σε λίγο θα εξαφανίζονταν όλοι. Κανένας δεν Του στάθηκε στην ώρα της δοκιμασίας, πέρα από ελάχιστους. Κανένας δεν ήθελε τα χέρια του βαμμένα από το αίμα ενός αθώου. Του ίδιου αθώου, που πριν από λίγο καιρό θεράπευε τις ασθένειές τους και ανέσταινε από τον θάνατο τους αγαπημένους τους ανθρώπους. Όλοι θα μείνουν κρυμμένοι μέσα στα σπίτια τους. Ποιος αντέχει, άλλωστε, μια συνείδηση κηλιδωμένη; Ποιος αντέχει τόση αλήθεια; Και ποιος τολμά να αντισταθεί στον φόβο των πολλών;

Μέσα σε μια βδομάδα, η ζωή μας όλη. Από την αποδοχή στην αφύπνιση, στην απομόνωση, στην χλεύη, την εγκατάλειψη, την προδοσία, στο μαρτύριο και τον θάνατο. Και μετά, το θαύμα. Η ανάσταση, η σωτηρία, η αιώνια ζωή. 

Ή η αιώνια καταδίκη, αναλόγως σε ποιον Θεό πιστεύει κανείς. Και γι' αυτόν, από την ίδια εβδομάδα θα περάσει. Από την συμμετοχή, στην υποκρισία, στην άρνηση, την αδιαφορία, την προδοσία, στο έγκλημα ή την ανοχή σ' αυτό, στην τιμωρία, στη θεία καταδίκη και την απώλεια στη γέενα του πυρός. 

Γιατί ο Θεός βρέχει για δικαίους και αδίκους και στο τέλος της ημέρας, τίποτα δεν μένει κρυφό κάτω από τον ήλιο, οι πάντες θα κριθούν.

Καλή Μεγαλοβδομάδα, φίλοι μου, και Καλή μας Ανάσταση.

Με αγάπη,

Εύα 💗

εβδομάδα της σιωπής

 

Σε ένα μοναστήρι, λίγο πριν από την Κυριακή των Βαΐων, ένας νέος μοναχός ρώτησε τον γέροντα:

 - Γέροντα, γιατί λένε ότι αυτή η εβδομάδα είναι βουβή;

 Ο γέροντας τον πήρε και τον οδήγησε στον κήπο. Εκεί υπήρχε ένα δέντρο γεμάτο μπουμπούκια.

 - Τι βλέπεις; τον ρώτησε.

 - Βλέπω μπουμπούκια που ετοιμάζονται να ανθίσουν.

 Ο γέροντας χαμογέλασε.

 - Ακούς κάποιο θόρυβο όταν ανοίγουν;

 - Όχι.

 - Κι όμως, εκείνη τη στιγμή γίνεται το μεγαλύτερο θαύμα της φύσης. Το λουλούδι γεννιέται μέσα στη σιωπή.

 Έπειτα ο γέροντας του είπε:

 - Έτσι είναι και αυτή η εβδομάδα πριν από τα Βάγια. Η Εκκλησία σωπαίνει λίγο περισσότερο, γιατί κάτι μεγάλο ετοιμάζεται να ανθίσει.

 Ο νέος τον ρώτησε:

 - Και τι ανθίζει;

 Ο γέροντας απάντησε:

 - Η καρδιά του ανθρώπου που ετοιμάζεται να συναντήσει το Πάθος και την Ανάσταση του Χριστού.

 Και πρόσθεσε:

 - Αν γεμίσουμε αυτές τις μέρες με θόρυβο, δεν θα ακούσουμε τίποτα.

Αν όμως αφήσουμε λίγη σιωπή μέσα μας, τότε θα καταλάβουμε γιατί η Εκκλησία μας οδηγεί σιγά - σιγά προς τα Βάγια και τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Αυτή η εβδομάδα είναι σαν ανάσα πριν από τα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας.

Είναι χρόνος για:

*  περισσότερη προσευχή

*  λιγότερα λόγια

*  περισσότερη μετάνοια

* περισσότερη ειρήνη στην καρδιά.

Γιατί η Ανάσταση δεν προετοιμάζεται με φασαρία, αλλά με σιωπή.

******

---  κείμενο αλλιευμένο από το διαδίκτυο.

---  φωτό δική μου.

Νηστεία για την αγάπη του Θεού ή από χριστιανικό καθήκον;

Ήδη βρισκόμαστε στην καρδιά της Σαρακοστής και είναι πολλοί εκείνοι που γενικά πράττουν όλα τα δέοντα σχετικά με τους θρησκευτικούς κανόνες, όπως, στην προκειμένη, η νηστεία. Φτάνει όμως μόνο αυτό, το να τηρούμε δηλαδή τα χριστιανικά μας καθήκοντα ακολουθώντας το τυπικό για να σωθούμε;

Στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο ο ίδιος ο Χριστός μας δίνει την απάντηση: 

"Και πηγαίνετε να μάθετε τι σημαίνει, αγάπη θέλω και όχι θυσία. Γιατί δεν ήρθα να καλέσω σε μετάνοια τους δικαίους αλλά τους αμαρτωλούς."  

~ Κατά Ματθαίον 9: 13.

Η μετάνοια, δηλαδή, από τους αμαρτωλούς ισοδυναμεί με την αγάπη προς τον Χριστό! Η θυσία, τα χριστιανικά μας δηλαδή καθήκοντα, μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, ως λιγότερο ουσιώδη και σημαντικά. Γιατί η πραγματική θυσία μας ως ασθενείς και ως αμαρτωλοί είναι το να μετανοήσουμε.

Το πρώτιστο χριστιανικό μας καθήκον επομένως, όπως διαβάζουμε από τον Λόγο του Θεού, είναι η μετάνοια, η πρώτη εντολή που μας έδωσε ο Χριστός όταν ξεκίνησε την δημόσια διδασκαλία Του. Και μετάνοια εδώ δεν σημαίνει κάνω μετάνοιες (= γονυκλισίες), ή εφαρμόζω τους τύπους της εκκλησίας (= χριστιανικά καθήκοντα), λέω κι ένα συγγνώμη ίσως και είμαι εντάξει.

Μετάνοια σημαίνει αλλάζω τρόπο ζωής, αλλάζω τρόπο σκέψης, αλλάζω τρόπο συμπεριφοράς. Ριζικά. Σαρωτικά. Γενναία. Αρχίζω να ξεριζώνω πεποιθήσεις, πάθη, κακές συναναστροφές, κακές συνήθειες, μάσκες που χρειάζεται να πέσουν, τον κακομαθημένο μου εαυτό που χρειάζεται να μετεκπαιδευτεί. 'Ετσι, από κύριο του εαυτού μου, που μόνος του τα λέει και μόνος του τα κάνει, τώρα τοποθετώ ως κύριο της ζωής μου και της ύπαρξής μου τον Χριστό.

Αυτό θα πει μετάνοια. Κάνω στροφή. Αλλάζω ρότα. Επιστρέφω σπίτι. Ανακαλύπτω την πραγματική μου φύση, τον αληθινό μου εαυτό, έτσι όπως με έπλασε ο Θεός, και όχι όπως με διαμόρφωσε η κοινωνία ή η οικογένεια ή η ίδια μου η φύση, η ατελής, η αδαής, η εγωκεντρική, η επηρεασμένη. 

Μετάνοια θα πει βάζω τον εαυτό μου στην άκρη για μια φορά και αφήνω τη ζωή μου στα χέρια του Θεού και στο θέλημά Του. Μαθαίνω από Αυτόν, μαθαίνω για Αυτόν, μαθαίνω ποιος είναι, ποιος είναι ο χαρακτήρας Του, Τον μελετάω, μελετάω αυτά που έχει πει, αυτά που έχει πράξει, τις επιθυμίες Του, τις αντιδράσεις Του, την συμπεριφορά Του, τις επιλογές Του, ώστε να αρχίσω τον αγώνα μου για να Του μοιάσω, να αρχίσω να βαδίζω στα βήματά Του, να κάνω τα λόγια Του λόγια μου και τις εντολές Του εφαρμογές μου, όπως το να αγαπώ χωρίς ιδιοτέλεια, να συγχωρώ χωρίς αντάλλαγμα, να αποζητώ την δικαιοσύνη, την ειρήνη, την αλήθεια, να διώχνω το κακό και να πράττω το καλό. Όπως Εκείνος.

Και τόσα άλλα που μαθαίνω όσο βρίσκομαι σε προσωπική πλέον σχέση μαζί Του, όχι σαν μια εγκυκλοπαιδική πληροφορία που πρέπει απλά να ξέρω, αλλά μέσα από την ένθερμη προσευχή - επικοινωνία - κοινωνία μαζί Του και μέσα από το σταθερό περπάτημά μου στον Λόγο Του, το δώρο Του σε όλους εμάς που θέλουμε να φτάσουμε σε αγιότητα και θέωση, αυτό που ήθελε για εμάς από την αρχή. "Άγιοι γίνεσθε, γιατί άγιος είμαι." Εντολή δοσμένη ήδη από το Λευιτικό, Παλαιά Διαθήκη (Λευ. 19:2). Γιατί το Ευαγγέλιο δεν ξεκινάει από το Κατά Ματθαίον και τελειώνει στο Κατά Ιωάννην. Ξεκινάει ήδη από τη Γένεση και τελειώνει με την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Όλη η Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη είναι χριστοκεντρική με κέντρο τον Χριστό. Και μέσα σε αυτήν ξεδιπλώνεται ολόκληρο το σχέδιο του Θεού για εμάς και τη σωτηρία μας.

Κάθε κεφάλαιο διδάσκει Χριστό. Κάθε προφήτης, προτύπωση Χριστού. Κάθε ίαση στο σώμα προτυπώνει την ίαση της ψυχής που νοσεί και αποζητά την θεραπεία και τον θεραπευτή της, που είναι ο Χριστός. Αυτό είναι το χαρμόσυνο νέο. Αυτό είναι το Ευαγγέλιο. Ο Χριστός είναι το Ευαγγέλιο. Ο Θεός που έγινε άνθρωπος για να σηκώσει τον άνθρωπο από τον βούρκο και την απελπισία και να τον αναστήσει. Να τον αγιάσει. Να τον θεώσει. Να τον κάνει να περπατά με τους αγγέλους. Να τον φτάσει να αγγίξει την καρδιά του Θεού. Να του χαρίσει την αιώνια ζωή. Να τον σώσει.

Αν μπορέσουμε να τα ξεκλειδώσουμε όλα αυτά, είναι αδύνατο να μην ξεχειλίσουμε από αγάπη για τον Κύριο, για όλα αυτά τα θαυμαστά που κάνει για εμάς. Το όνομα που ακούμε να ψάλλεται στην εκκλησία αποκτά διάσταση, γίνεται πρόσωπο, ο Θεός μας είναι πρόσωπο, όχι μια αόριστη λέξη ή ενέργεια που αιωρείται στο σύμπαν. Είναι ο Ιησούς Χριστός που μας γνώρισε τον Πατέρα Θεό, αλλιώς δεν θα το γνωρίζαμε, ακόμα θα ψάχναμε να βγάλουμε άκρη στα τυφλά. 

Ο Χριστός τα έχει κάνει αυτά. Για εμάς. Από την αγάπη Του για εμάς. Μας προσφέρει τα πάντα χωρίς αντάλλαγμα. Σταυρώνεται πάνω στον Σταυρό για να καρφώσει εκεί πάνω τις αμαρτίες μας (Κολ. 2:14). Ξεχρεώνει τα πάντα για εμάς, όλα μας τα πάθη, τα τραύματα, τις θλίψεις, την απόγνωση, τις πτώσεις, το μούδιασμα της ζωής που σε άγει και σε φέρει χωρίς να βρίσκεις άκρη ή νόημα ή σκοπό. Όλα αυτά διαγράφονται με το Άγιο Αίμα του Κυρίου. Αν αυτό δεν είναι αγάπη, τότε τι είναι;

Πώς μπορείς να μη Τον αγαπήσεις; Πώς να μην Τον λατρέψεις; Πώς να μην στερηθείς κάτι από την καλοπέρασή σου για Κείνον; Για όσα έχει κάνει για σένα και συνεχίζει να κάνει; Την αιώνια σωτηρία που μόνο Εκείνος μπορεί να σου προσφέρει; Που μόνο Εκείνος μπορεί να σου ανοίξει διάπλατα τον δρόμο Του να τον βαδίσεις, τον Λόγο Του να φωτιστείς, να δεις την αλήθεια, να γραπωθείς πάνω της, δηλαδή πάνω Του, και να σωθείς; Ποιος άλλος σε δέχεται όπως είσαι, χωρίς υποσημειώσεις, με όλα σου τα σφάλματα και όλες σου τις αδυναμίες; 

Μόνο Εκείνος έχει αυτή τη δύναμη να το κάνει, το μεγαλείο, την προθυμία, την ευθύτητα, την λεβεντιά. Γιατί ο Κύριός μας δεν δίνει αγάπη, είναι αγάπη. Μια αγάπη που ζητάει από εμάς να μιμηθούμε και να εφαρμόσουμε, τόσο προς τον Θεό, όσο και προς τον συνάνθρωπο. Κάθετα προς τον Θεό, οριζόντια προς τον συνάνθρωπο. Αυτή είναι η αγάπη του Θεού: σταυρική, ένας σταυρός, με άξονα κάθετο και άξονα οριζόντιο. Και όχι σ' αγαπώ, μ' αγαπάς, τι θα κάνεις για μένα, κι αν δεν το κάνεις, σε αφήνω, σε εγκαταλείπω, τρέχω για την επόμενη αγάπη.

Όταν περπατάς πάνω στον δρόμο του Χριστού από αγάπη και όχι από θρησκευτικό καθήκον, τα πάντα αποκτούν άλλο νόημα. Και ό,τι κάνω, είτε εκκλησιασμό τις Κυριακές, είτε νηστεία την Σαρακοστή όπως αυτές τις μέρες ή οτιδήποτε που να ακολουθεί το τυπικό, κάθε "χριστιανικό καθήκον" παύει να είναι καθήκον, αλλά εκδήλωση της αγάπης μας προς Εκείνον, που πρώτος μας αγάπησε.

Άνθισε η αγριοδαμασκηνιά και φέτος. Πέρσι δεν προλάβαμε να την χαρούμε ανθισμένη για πολύ, γιατί δυνατός βοριάς φύσηξε μια νύχτα και τα σάρωσε όλα στο πέρασμά του. Το πρωί δεν είχε απομείνει τίποτα. Φέτος ελπίζουμε η φύση να την λυπηθεί και να προλάβουμε να την καμαρώσουμε ανθισμένη και γεμάτη καρπούς.

Καλό υπόλοιπο Σαρακοστής και καλή μας - προσωπική - ανάσταση!

Με αγάπη,

Εύα 💗

η μελέτη του Ευαγγελίου

Όταν μελετάς το Ευαγγέλιο, μη ζητάς απόλαυση, μη ζητάς έξαρση, μη ζητάς περίλαμπρες σκέψεις. Ζήτα να δεις την αλάθητη αγία Αλήθεια. Μην αρκείσαι στην άκαρπη μελέτη του Ευαγγελίου. Μελέτα το έμπρακτα. Αγωνίσου να εκπληρώνεις τις εντολές του. Σαν βιβλίο ζωής, μελέτα το με τη ζωή σου.

Μη νομίζεις ότι χωρίς λόγο το πιο ιερό βιβλίο, το Τετραευάγγελο, αρχίζει με το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και τελειώνει με το κατά Ιωάννην. Ο Ματθαίος μας διδάσκει περισσότερο το πώς να εκπληρώνουμε το θείο θέλημα, και οι διδαχές του να ταιριάζουν σ’ εκείνους που αρχίζουν να βαδίζουν στον δρόμο του Θεού.

Ο Ιωάννης αναφέρεται περισσότερο στον τρόπο της ενώσεως του Θεού με τον ανακαινισμένο από τις εντολές άνθρωπο. Αυτή την ένωση την κατορθώνουν όσοι έχουν προχωρήσει στον δρόμο του Θεού.

Ανοίγοντας το άγιο Ευαγγέλιο, να θυμάσαι ότι αυτό θα καθορίσει την αιώνια κατάστασή σου. Όλοι θα κριθούμε σύμφωνα μ’ Αυτό και είτε θα σωθούμε, είτε θα κολαστούμε αιώνια. «Αυτός που με απορρίπτει», λέει ο Κύριος, «και δεν δέχεται τα λόγια μου, σ’ αυτά θα βρει Εκείνον που θα τον δικάσει• ο λόγος που κήρυξα, αυτός θα τον κρίνει την έσχατη ημέρα» [1].

Ο Θεός αποκάλυψε το θέλημά Του σ’ ετούτον τον τιποτένιο κόκκο σκόνης που λέγεται άνθρωπος! Το βιβλίο όπου είναι καταγραμμένο το πανάγιο και σωτήριο θέλημά Του, βρίσκεται στα χέρια σου. Μπορείς είτε να δεχθείς, είτε να απορρίψεις το θέλημα του Πλάστη και Σωτήρα σου.

Από σένα τον ίδιο εξαρτάται είτε η αιώνια ζωή σου είτε ο αιώνιος θάνατός σου. Αναλογίσου, λοιπόν, πόση προσοχή και πόση σύνεση πρέπει να δείξεις. Μην παίζεις με την αιωνιότητα!

Με συντριμμένο πνεύμα να προσεύχεσαι στον Κύριο, για να σου ανοίξει τα μάτια, να δεις τα θαύματα που κρύβονται στον νόμο Του [2], στο Ευαγγέλιο. Ο Λόγος του Θεού ανοίγει τα μάτια της ψυχής και επιτελεί θαυμαστά τη θεραπεία της από την αμαρτία. Οι θεραπείες των σωμάτων, που επιτελούσε ο Κύριος, ήταν απλώς εικονισμοί και αποδείξεις των θεραπειών των ψυχών, αποδείξεις αναγκαίες για τους σαρκικούς ανθρώπους με τον τυφλωμένο από τη φιληδονία νου [3].

Διάβαζε το Ευαγγέλιο με μεγάλη ευλάβεια και προσοχή. Κανένα χωρίο του μη θεωρήσεις ασήμαντο, κανένα χωρίο του μην παρατρέξεις ανεξέταστα. Κάθε γιώτα του Ευαγγελίου ακτινοβολεί ζωή.

Η αδιαφορία για τη ζωή είναι θάνατος. Διαβάζοντας για τους λεπρούς, τους παράλυτους, τους τυφλούς, τους χωλούς και τους δαιμονισμένους, που θεράπευε ο Κύριος, να συλλογίζεσαι πως η ψυχή σου, καταπληγωμένη από την αμαρτία και αιχμαλωτισμένη από τους δαίμονες, μοιάζει σ’ αυτούς τους αρρώστους. Να διδαχθείς από το Ευαγγέλιο την πίστη τους.

Ο Κύριος θα κάνει καλά κι εσένα, αν με πίστη, όπως εκείνοι, Τον ικετεύεις ακατάπαυστα για την θεραπεία σου.

Για ν’ αξιωθείς να λάβεις την ίαση, πρέπει να αποκτήσεις κατάλληλη ψυχική διάθεση. Την ίαση λαβαίνουν όσοι έχουν επίγνωση της αμαρτωλότητάς τους και παίρνουν απόφαση να την εγκαταλείψουν [4].

Ο Σωτήρας είναι άχρηστος στους υπερήφανους δικαίους, στην πραγματικότητα αμαρτωλούς, που δεν βλέπουν την αμαρτωλότητά τους [5]. Το να δει κανείς την αμαρτωλότητα, την πτώση όλου του ανθρώπινου γένους, είναι ιδιαίτερο χάρισμα του Θεού. Ζήτησέ Του αυτό το χάρισμα, και όταν το λάβεις, θα σου γίνει πολύ περισσότερο κατανοητό το βιβλίο του ουράνιου Γιατρού, το Ευαγγέλιο.

Προσπάθησε να κάνεις οικείο στον νου και την καρδιά σου το Ευαγγέλιο. Ας πλέει ο νους σου μέσα του, ας ζει μέσα του. Έτσι πιο εύκολα όλη σου η δραστηριότητα θα γίνει ευαγγελική. Αυτό μπορεί ο καθένας να το πετύχει με την ακατάπαυστη εντρύφηση στο Ευαγγέλιο και την ευλαβική μελέτη του.

Ο όσιος Παχώμιος ο Μέγας (15 Μαΐου), ένας από τους πιο ονομαστούς αρχαίους πατέρες, γνώριζε απ’ έξω το Ευαγγέλιο. Έπειτα από θεία αποκάλυψη, μάλιστα, παρακινούσε και τους μαθητές του να το μαθαίνουν.

Έτσι το Ευαγγέλιο τους συντρόφευε και τους χειραγωγούσε παντού και πάντα. Γιατί, άραγε, οι σύγχρονοι χριστιανοί παιδαγωγοί δεν στολίζουν τον νου των αθώων μικρών παιδιών με το Ευαγγέλιο, αντί να το γεμίζουν με τους μύθους του Αισώπου και άλλες μάταιες γνώσεις;

Τι ευτυχία, τι πλούτος η απομνημόνευση του Ευαγγελίου! Δεν έχουμε, βλέπετε, τη δυνατότητα να προβλέπουμε τις μεταλλαγές των βιοτικών μας συνθηκών και τις συμφορές που θα μας βρουν στη διάρκεια της επίγειας ζωής μας.

Έτσι, το Ευαγγέλιο που έχει αποθηκευθεί στη μνήμη, μελετάται από τον τυφλό, ακολουθεί τον κατάδικο στη φυλακή, συνομιλεί με τον αγρότη στο χωράφι, νουθετεί τον δικαστή στο δικαστήριο, χειραγωγεί τον έμπορο στην αγορά, παρηγορεί τον άρρωστο στον καιρό της κουραστικής αϋπνίας και της βαριάς μοναξιάς του.

Μην αποτολμήσεις, πάντως, να εξηγήσεις μόνος σου το Ευαγγέλιο και τα άλλα βιβλία της αγίας Γραφής, που γράφηκαν από τους προφήτες και τους αποστόλους: όχι αυθαίρετα αλλά με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος [6].

Αν, λοιπόν, δεν γράφτηκαν αυθαίρετα, δεν είναι αλόγιστο το να ερμηνεύονται αυθαίρετα; Το Άγιο Πνεύμα έγραψε μέσω των προφητών και των αποστόλων τον λόγο του Θεού και τον ερμήνευσε μέσω των αγίων πατέρων.

Τόσο η δυνατότητα καταγραφής του λόγου του Θεού, όσο και η δυνατότητα ερμηνείας του αποτελούν δώρα, χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Αυτό και μόνο δέχεται η αγία Ορθόδοξη Εκκλησία. Αυτό και μόνο δέχονται τα γνήσια παιδιά της.

Όποιος ερμηνεύει τη Γραφή αυθαίρετα, απορρίπτει την αγιοπνευματική ερμηνεία της από τους αγίους πατέρες. Και όποιος απορρίπτει την αγιοπνευματική ερμηνεία της Γραφής, αναμφίβολα απορρίπτει και την ίδια τη Γραφή.

Και καταντά ο λόγος του Θεού, που είναι λόγος σωτηρίας, να γίνεται για τους αυθαίρετους ερμηνευτές του, θανάσιμο δίστομο ξίφος, με το οποίο θανατώνουν οι ίδιοι τις ψυχές τους, οδηγώντας τες στην αιώνια καταστροφή [7].

Έτσι αυτοκτόνησαν πνευματικά ο Άρειος, ο Νεστόριος, ο Ευτυχής και οι άλλοι αιρετικοί, που, με τις τολμηρές τους ερμηνείες της Γραφής, βλασφήμησαν το Άγιο Πνεύμα.

«Σε ποιόν θα ρίξω το βλέμμα μου, παρά στον άνθρωπο τον ταπεινό, τον ήσυχο, που τρέμει τα λόγια μου;» [8], λέει ο Κύριος. Τέτοιος να είσαι μπροστά στον Κύριο και στο Ευαγγέλιο, όπου Εκείνος βρίσκεται. Άφησε την αμαρτωλή ζωή σου, άφησε τη γήινη εμπάθεια και φιληδονία.

Απαρνήσου τη ζωή σου, δηλαδή τον εγωισμό σου, και τότε θα μπορέσεις να προσεγγίσεις και να κατανοήσεις το Ευαγγέλιο. «Αυτός, που αγαπά τη ζωή του, θα τη χάσει», λέει ο Κύριος. «Αυτός, όμως, που τη ζωή του δεν τη λογαριάζει όσο κρατάει αυτός ο κόσμος, θα τη φυλάξει για την αιώνια ζωή» [9].

Γι’ αυτόν που αγαπά τον εαυτό του και δεν είναι αποφασισμένος να τον απαρνηθεί, το Ευαγγέλιο είναι κλειστό. Το διαβάζει, αλλά ο λόγος της ζωής και του Αγίου Πνεύματος παραμένει για την ψυχή του ένα αδιαπέραστο παραπέτασμα.

Όταν ο Κύριος ήταν στη γη με το πανάγιο ανθρώπινο σώμα Του, πολλοί Τον έβλεπαν και συνάμα δεν Τον έβλεπαν. Τι ωφελείται ο άνθρωπος, όταν βλέπει με τα σωματικά μάτια, όπως όλα τα ζώα, δεν βλέπει όμως με τα μάτια της ψυχής, με τον νου και την καρδιά;

Υπάρχουν και σήμερα πολλοί που διαβάζουν το Ευαγγέλιο, αλλά το αγνοούν εντελώς, σαν να μην το διάβασαν ποτέ. Το Ευαγγέλιο διαβάζεται σωστά μόνο από τον καθαρό νου και, όπως είπε κάποιος όσιος, κατανοείται ανάλογα με την προθυμία και την εργασία των εντολών [10].

Ωστόσο, η ακριβής και τέλεια γνώση του Ευαγγελίου δεν μπορεί να αποκτηθεί με τη δική μας προσπάθεια• είναι χάρισμα του Χριστού. Το Άγιο Πνεύμα, αφού κατοικήσει μέσα στον αληθινό και πιστό διάκονό Του, τον κάνει τέλειο μελετητή και ακριβή τηρητή του Ευαγγελίου.

Στο Ευαγγέλιο απεικονίζονται τα χαρακτηριστικά του νέου Ανθρώπου, του Κυρίου, που προέρχεται από τον ουρανό [11] και που είναι Θεός «κατά φύσιν». Το άγιο γένος Του, τους ανθρώπους που πιστεύουν σ’ Αυτόν και ομοιώνονται μ΄ Αυτόν, τους κάνει θεούς «κατά χάριν».

Εσείς που κυλιέστε στα βρωμερά βαλτονέρια των αμαρτιών και βρίσκετε εκεί ευχαρίστηση, σηκώστε τα κεφάλια σας και κοιτάξτε τον καθαρό ουρανό• εκεί είναι η θέση σας! Ο Θεός σας δίνει τόση αξία, σας κάνει θεούς. Κι εσείς, απορρίπτοντας αυτή την αξία, κατεβάζετε τον εαυτό σας στην τάξη των ζώων, και μάλιστα των πιο ακάθαρτων ζώων.

Συνέλθετε! Βγείτε από τον βρωμερό βάλτο. Λουστείτε με τα δάκρυα της μετάνοιας. Καθαριστείτε με την εξομολόγηση. Στολιστείτε με την κατάνυξη. Σηκωθείτε από τη γη. Ανεβείτε στον ουρανό. Εκεί θα σας οδηγήσει το Ευαγγέλιο. «Όσο έχετε το φως», δηλαδή το Ευαγγέλιο, όπου είναι κρυμμένος ο Χριστός, «πιστεύετε στο φως, για να γίνετε παιδιά του φωτός» [12].

Τέλος και τω Θεώ δόξα!

___________________

[1] Ιω. 12:48.

[2] Ψαλμ. 118:18.

[3] Βλ. Λουκ. 5:24.

[4] Βλ. Ιω. 9:39, 41.

[5] Βλ. Ματθ. 9:13.

[6] Βλ. Β Πέτρ. 1:21.

[7] Βλ. Β Πέτρ. 3:16.

[8] Ησ. 66:2.

[9] Ιω. 12:25.

[10] Πρβλ. Οσίου Μακαρίου του ασκητού, Περί νόμου πνευματικού κεφάλαια Σ , ρς )

[11] Α Κορ. 15:47.

[12] Ιω. 12:36.

(Από το βιβλίο «ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ», Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ,

ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, ΩΡΩΠΟΣ, ΑΤΤΙΚΗ)

---   αλλιεύθηκε από το διαδίκτυο.

μια προσευχή

 

"Ω Κύριε, αιώνιε και Δημιουργέ των πάντων,

ο οποίος με την ανεξερεύνητη αγαθότητα Σου με κάλεσες σε αυτήν την ζωή,

ο οποίος μου έδωσες την χάρη του Βαπτίσματος και την σφραγίδα του αγίου Πνεύματος,

ο οποίος με προίκισες με την επιθυμία να αναζητήσω Εσέ, τον μόνο αληθινό Θεό, εισάκουσε την προσευχή μου.

Δεν έχω ζωή, φως, χαρά ή σοφία, ούτε δύναμη χωρίς εσένα, ω Θεέ.

Τολμώ να Σε επικαλεστώ:

Καθάρισέ με από κάθε ρύπο σωματικό και πνευματικό.

Δίδαξέ με να προσεύχομαι ορθά.

 Ευλόγησε αυτήν την μέρα που χάρισες σε εμένα, τήν ανάξια δούλη Σου.

Δώσε μου με την δύναμη της αγάπης Σου να κρατηθώ σταθερά στο αγαθό.

Διατήρησε την ζωή μου στον κόσμο τούτο, μέχρι να μπορέσω να σου προσφέρω άξια μετάνοια.

Μη με οδηγήσεις σε θάνατο στην μέση των ημερών μου, ούτε ενόσω ο νους μου είναι τυφλωμένος.

Όταν όμως θελήσεις να βάλεις τέρμα στην ζωή μου, να μου το δείξεις από πρωτύτερα, για να προετοιμάσω την ψυχή μου πριν παρουσιαστεί μπροστά Σου.

Να είσαι μαζί μου κατά την φοβερή αυτή ώρα και να μου δωρίσεις την χαρά της σωτηρίας.

Καθάρισέ με από τις κρυφές αμαρτίες μου και απ΄ όλη την αχαριστία που έχω μέσα μου και δώρισέ μου καλή απολογία μπροστά στον θρόνο της κρίσης Σου.

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ!!!   

Ναι, ω Θεέ, με το μεγάλο Σου έλεος και την αμέτρητη αγάπη Σου για το ανθρώπινο γένος, άκουσε την προσευχή μου...."

--- το κείμενο αλιεύθηκε από το διαδίκτυο.

---  οι φωτογραφίες δικές μου πλην της τελευταίας που την τράβηξε ο σύζυγος. 

---  η τοποθεσία:  Ι.Ν. Αγίας Νάπας, Λεμεσός Κύπρου.

---  "Αγία Νάπα" σημαίνει άγιο δάσος. Ονομάστηκε έτσι γιατί σε εκείνο το σημείο βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας της Νάπης, της Αγίας δηλαδή του δάσους, που για συντομία πήρε το προσωνύμιο Αγία Νάπα. Τιμάται στις 8 Σεπτεμβρίου, που είναι το Γενέθλιον της Θεοτόκου. Περισσότερες λεπτομέρειες για το πώς βρέθηκε η εικόνα και άλλα σχετικά, μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗