Άγιοι της γειτονιάς μας

Ζουν ανάμεσά μας και είναι πολύ σημαντικό να τους βρω.

Μπορώ να ψάξω στην εκκλησία: ή την Κυριακή, αν ξυπνήσω και πάω στη λειτουργία (ίσως να πηγαίνω, αλλά με ανοιχτά ή κλειστά τα μάτια;), ή το Σάββατο το απόγευμα στον εσπερινό (μια μικρή τελετή που προετοιμάζει για την κυριακάτικη λειτουργία) ή τη μέρα που οι πιο πολλές ενορίες κάνουν κάποια απογευματινή συνάντηση με ομιλία ή συζήτηση για θέματα πνευματικά ή και κοινωνικά κ.τ.λ. (ρώτα τον παπά της ενορίας σου). 

"Ενορία" σημαίνει η εκκλησία που λειτουργεί κάθε Κυριακή κοντά στο δρόμο όπου μένεις, στην οποία "ανήκει" το σπίτι σου, εσύ με την οικογένειά σου και όλη η περιοχή σας. Όλοι εσείς, που ζείτε εκεί, είστε μια "ενορία", είστε δηλαδή "ενορίτες", μια πνευματική ένωση.

Εκεί θα δω μερικούς ανθρώπους, ελάχιστους, που το πρόσωπό τους φανερώνει την καθαρότητα και την απλότητα της καρδιάς τους, την ταπεινή ψυχή τους, την αγάπη τους. Μπορεί βέβαια να έχουν κι αυτοί ελαττώματα ή και να κάνω λάθος και να περάσω για τέτοιον κάποιον υποκριτή (δεν έχω πείρα σε τέτοιες αναζητήσεις). Πάντως εκεί είναι - μάλλον θα είναι κάποιας ηλικίας (όχι οπωσδήποτε) και πιθανότερο να είναι γυναίκες, αν και υπάρχουν και άντρες.

Αυτοί έχουν το Χριστό μέσα τους σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ' όσο εγώ. Είναι τα πρότυπά μου. Μπορεί να είναι μορφωμένοι ή αγράμματοι, επιστήμονες ή χαμάληδες... Πάντως είναι εκείνοι που, βλέποντάς τους, θα καταλάβω γιατί η ζωή μου -ή η κοινωνία- πάει χάλια και πώς θα γλιτώσω απ' αυτά τα χάλια και θα πλησιάσω το Χριστό, που γιατρεύει τα πάντα.

Αλλά πρέπει να ψάξω, κάνοντας το σταυρό μου και μια ταπεινή προσευχή (για να μου κάνει δώρο ο Θεός το να βρω έναν απ' αυτούς) και μάλλον καλύτερα ν' αρχίσω σήμερα, ή έστω την ερχόμενη Κυριακή.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ.. https://trelogiannis.blogspot.com/2026/06/blog-post_448.html

Μικρή απόδραση στη Νάξο

Ένα ταξιδάκι εξπρές μέχρι τη Νάξο και πίσω έφτασε για να αλλάξει το σκηνικό και τη διάθεση, και να ξαναγεμίσουν οι μπαταρίες. 

Στιγμιότυπο από την πειραϊκή ακτογραμμή, καθώς το πλοίο απομακρυνόταν αργόσυρτα από το λιμάνι νωρίς το πρωί. Οι λήψεις είναι μέσα από το τζάμι του πλοίου.

Ένα πολύωρο ταξίδι με πλοίο επιβάλλει και τον απαραίτητο αντιπερισπασμό για να περνάει η ώρα πιο δημιουργικά. Για μένα, Άγκαθα Κρίστι και Ηρακλής Πουαρό είναι πάντα μια πολλή ταιριαστή επιλογή.

Το πιο ωραίο καλωσόρισμα στο νησί, με την Πορτάρα να κυριαρχεί αγέρωχη και διαχρονική στο κυκλαδίτικο τοπίο. Η θολούρα στο τζάμι του πλοίου πρόσθεσε κάτι το φευγαλέο και ονειρικό στο αποτέλεσμα της λήψης.

Ο τουρισμός ξεκίνησε πολύ δυναμικά αυτό το καλοκαίρι στο νησί, με τον κόσμο να συνωστίζεται ασφυκτικά μέσα στα στενά του Κάστρου και της Χώρας, στα ορεινά χωριά, αλλά και στις καταγάλανες ακρογιαλιές του.

Εδώ φωτογραφίες από καφετέρια όπου σταματήσαμε να πιούμε το πρωινό μας καφεδάκι, πριν κάνουμε τα απαραίτητα ψώνια για το σπίτι. 

Και κάτι σε χρώμα πύρινο πορτοκαλί. Τουρίστες κατακλύζουν κάθε γειτονιά και στεαστό, ό,που και να κοιτάξεις. Κι ακόμα δεν έχει μπει καλά-καλά το καλοκαίρι.

Η Μητρόπολη του νησιού με την γνώριμη κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική φωταγωγημένη σα λαμπερό αστέρι μέσα σε σκοτεινό ουρανό.

Απορροφημένοι από τα κοινωνικά δίκτυα που τείνουν να εξαφανίσουν τις αληθινές ανθρώπινες σχέσεις. Το εν λόγω ζευγάρι ήρθε από Γαλλία με σκοπό να ζήσει από κοντά το κυκλαδικό όνειρο. Παιδιά, η θάλασσα είναι από την άλλη μεριά!

Αμέτρητες φιγούρες επισκεπτών διαγράφονται στον βράχο της Πορτάρας (τα λεγόμενα Παλάτια ή νησάκι του Βάκχου, κατά τους ντόπιους), λίγο πριν ο ήλιος δύσει νωχελικά μέσα στο υδάτινο στοιχείο.

Ήταν ένα ταξίδι εξπρές, κυρίως γιατί έπρεπε να γίνουν πράγματα που δεν μπορούσαν να περιμένουν. Μαζί με τις υποχρεώσεις όμως, προλάβαμε να πάρουμε λίγο αέρα Νάξου, να ευχαριστηθούμε τη φρεσκάδα του νησιού, το σπίτι μας που είχαμε έναν καιρό να το δούμε, να απαντηθούμε με πρόσωπα οικεία και αγαπημένα.

Φύγαμε με την υπόσχεση ότι πολύ σύντομα θα ξαναβρεθούμε εκεί, όχι για δουλειές αυτή τη φορά, αλλά για να ζήσουμε το αγαπημένο νησί λίγο περισσότερο, να το ευχαριστηθούμε πιο πολύ, την ομορφιά του, τις απαλές στιγμές που μας χαρίζει κάθε φορά, χωρίς άγχος και χωρίς υποχρεώσεις.

Φωτογραφία τραβηγμένη από τον σύζυγο την ώρα που ήμουν προσηλωμένη στην εξιχνίαση του μυστηρίου, έτσι όπως εξελισσόταν μέσα από την συναρπαστική πένα της αγαπημένης συγγραφέα.

Κάθε μας ταξίδι στη Νάξο μας αφήνει με την αίσθηση του ανεκπλήρωτου. Ο χρόνος ποτέ δεν είναι αρκετός όταν βρίσκεσαι εκεί. Ίσως επειδή υπάρχει αυτή η έντονη πεποίθηση ότι ο χρόνος τρέχει πιο γρήγορα, ότι πετάει σαν πουλί πάνω στα κύματα του Αιγαίου και μας ξεφεύγει ολοένα. Ίσως για να αδημονούμε ακόμα πιο πολύ για την επιστροφή μας μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθούμε εκεί. Μέχρι την επόμενη φορά, λοιπόν!

Με αγάπη,

Εύα 💗

φωτογραφίες εβδομάδας και βραδιά Ευρωμπάσκετ

Λίγες φωτογραφίες από τις ημέρες που πέρασαν. Ο καιρός ασταθής με βροχές και ήλιο, αφρικανική σκόνη και άνοδο της θερμοκρασίας. Ο ίδιος αλλόκοτος καιρός επικρατεί και μέσα στο πολιτικό προσκήνιο, εντός και εκτός της χώρας. Η προεκλογική περίοδος έχει άτυπα ξεκινήσει και τα όσα συμβαίνουν δεν ξέρω αν πρέπει να με κάνουν να γελάσω ή να πέσω σε κατάθλιψη. Μία αναταραχή κυριαρχεί σε όλο τον κόσμο, μία ανησυχία γενικότερη ότι κάτι αλλάζει στο παγκόσμιο σκηνικό και ότι, με τους τρελούς ρυθμούς που συντελούνται όλα γύρω μας, δεν ξέρω πού θα καταλήξει ή αν θα είναι καλό τελικά όλο αυτό για τους ανθρώπους ή, δεν ξέρω.

Όμως εμένα, δεν μου αρέσουν οι αλλαγές, αποζητώ την σταθερότητα, την ισορροπία, την ηρεμία. Αγαπώ να παρακολουθώ τα παιχνιδίσματα του ήλιου μέσα από τα σύννεφα, ανάμεσα στις φυλλωσιές, με μουσικό χαλί τα ασταμάτητα τιτιβίσματα των σπουργιτιών να σιγοντάρουν καθημερινά τις ήρεμες στιγμές μου.

  

Αγαπώ να διασχίζω το κέντρο της πόλης μετά από πολύ καιρό, όταν όλα φαντάζουν στα μάτια μου και πάλι σαν καινούργια. Με την μετεγκατάστασή μου στην επαρχία, αν και δεν έφυγα πολύ μακριά, ωστόσο έχω αρχίσει να βλέπω την πρωτεύουσα μέσα από τα μάτια του ταξιδιώτη, ή, του απλού επισκέπτη, όποτε χρειάζεται να κατεβαίνω προς τα εκεί. Ευτυχώς, αυτό συμβαίνει σπάνια πλέον, και κυρίως για ιατρικά θέματα, τα οποία δεν μπορώ, αναγκαστικά, να αποφύγω.

Εδώ η Βουλή των Ελλήνων σε άσπρο-μαύρο

Και μία πιο κοντινή λήψη με χρώμα.

Τίποτα όμως δεν αναπληρώνει την επιστροφή στο σπίτι. Η άνοιξη οργιάζει μέσα στο κτήμα αυτό τον καιρό. Τα μούρα είναι έτοιμα και η συγκομιδή σημερινή. Εννοείται πως είναι εντελώς βιολογικά, όπως όλα όσα μεγαλώνουν μαζί μας. Ναι, γιατί κι εμείς μεγαλώνουμε μαζί με αυτά. Αποκτούμε ρίζες, φυλλώνουμε, φυλλοροούμε και ξανά ανασταινόμαστε κάθε που ολοκληρώνεται ακόμα ένας κύκλος στη ζωή μας.

Οι τριανταφυλλιές έχουν φτάσει να ανθίζουν σχεδόν όλο το χρόνο. Όχι όλες μαζί, διαδοχικά. Έτσι, δεν μας λείπουν ποτέ, και τα βάζα είναι πάντα γεμάτα από την ομορφιά και το άρωμά τους.

Δυσκολεύτηκα, αλλά κατάφερα να συγκρατήσω την ονομασία τους. Είναι οι οινοθήρες, αυτά τα πλατυπέταλα ποώδη φυτά με τον ροζ ανθό που γεμίζουν τον κόσμο όλο, κάθε που έρχεται η εποχή τους να ανθίσουν. Από δύο γλαστράκια από το φυτώριο ξεκίνησαν όταν τα φέραμε εδώ, και τώρα, δεν ξέρεις πού να πρωτοκοιτάξεις!

Αστικά στιγμιότυπα στον δρόμο προς άλλη μια ιατρική εξέταση. Αναγκαίο, υποθέτω, κακό, που είναι, όμως, για καλό, φαντάζομαι.

Ένα από τα πουλιά της Αττικής Οδού κολλημένο πάνω στο ηχομονωτικό πλεξιγκλάς να ατενίζει αποσβολωμένο και ακίνητο μια τσιμεντένια πόλη που έχει σταματήσει από καιρό να ονειρεύεται.

Κάτι μαγικό συντελείται όταν ο ήλιος λούζει τα πάντα στο κτήμα την πιο όμορφη στιγμή της ημέρας, λίγο προτού οδεύσει προς άλλες πολιτείες.

Ο κρίνος της Παναγίας μόλις άνθισε κι αυτός, το λουλούδι του Ευαγγελισμού. Πριν από λίγο καιρό έμαθα ότι δεν είναι ορθόδοξη αυτή η απεικόνιση, καθότι δεν υπάρχει καμία αναφορά μέσα στο Ευαγγέλιο για κρίνο ή οποιοδήποτε άλλο λουλούδι γενικώς που να προσφέρεται από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στην Παναγία την ώρα του Ευαγγελισμού. Ο κρίνος είναι μια απεικόνιση που προστέθηκε στους αναγεννησιακούς θρησκευτικούς πίνακες από τους καθολικούς πολύ αργότερα. Άσχετο, αλλά είναι ωραίο να μαθαίνουμε πράγματα που δεν γνωρίζαμε και να που τώρα τα μαθαίνουμε. 

Τα κίτρινα τριαντάφυλλα με τις ροζ νευρώσεις στα πέταλα, όλα αυτά που βλέπετε στο βάζο, είναι από έναν βλαστό! Ολόκληρο μπουκέτο από τριαντάφυλλα πάνω σε ένα κλωνάρι. Τα ωραία και θαυμαστά της φύσης!

Στην άκρη της προσοχής μου ακούγεται η τηλεόραση με τον τελικό αγώνα Ολυμπιακού - Ρεάλ Μαδρίτης, που παρακολουθεί ο σύζυγος με προσήλωση. Οι φίλαθλοι σε κατάσταση αλλοφροσύνης αμφότεροι να αδημονούν για το τρόπαιο της νίκης που θα τους στέψει πρωταθλητές Ευρώπης. Όσο συγγράφω αυτό το άρθρο στο ιστολόγιο ακούω τον εκφωνητή να περιγράφει με πάθος τα όσα συμβαίνουν στο ξύλινο παρκέ. Επιφωνήματα αποδοκιμασίας στις κερκίδες όποτε κερδίζουν καλάθι οι αντίπαλοι, ζητωκραυγές και εξαλλοσύνη όταν κερδίζουν οι ημέτεροι. Πρόσωπα γεμάτα αγωνία, κατακόκκινα από την ένταση των στιγμών, χέρια ψηλά στον αέρα και το βλέμμα πάντα καρφωμένο στο ρολόι που θα σημάνει την λήξη του παιχνιδιού. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, ένα παιχνίδι είναι όλα, με νικητές και ηττημένους, με πρωταγωνιστές και θεατές και με το ρολόι του χρόνου αμείλικτο, που δεν γυρίζει ούτε ένα λεπτό προς τα πίσω, μήπως και προλάβουμε να κάνουμε τα πράγματα κάπως αλλιώς.

Όσο εκείνοι παίζουν για το πρωτάθλημα, εγώ σκέφτομαι την εβδομάδα που έρχεται, η οποία θα είναι αφιερωμένη στο σπίτι. Χαλιά που πρέπει να σηκωθούν, παπλώματα να πλυθούν και να αποθηκευτούν, ρούχα χειμωνιάτικα να ανεβούν για να κατεβούν τα καλοκαιρινά, ό,τι είναι απαραίτητο για να ελαφρώσει το σπίτι να ανασάνει, για να υποδεχτεί τις θερμότερες μέρες που έρχονται. Τι έρχονται, ορίστε, έφτασαν κιόλας, που σημαίνει ότι το σπίτι πρέπει να φορέσει κι αυτό τα καλοκαιρινά του.

Ο αγώνας κοντεύει να τελειώσει και οι Έλληνες έχουν βγει μπροστά. Ο εκφωνητής ουρλιάζει εκστατικός πασχίζοντας να περιγράψει τα τεκταινόμενα. Όλο το γήπεδο σείεται στον ίδιο παλμό. Η ατμόσφαιρα κάτι παραπάνω από εκρηκτική, τα ντεσιμπέλ στο τέρμα, μια κόκκινη λαοθάλασσα που πάλλεται πάνω στις κερκίδες αποθεώνοντας την ομάδα του Πειραιά και την Ελλάδα όλη. Τρία λεπτά έχουν απομείνει ακόμα και η διαφορά είναι στο ένα καλάθι. Ο τελικός εξελίσσεται σε θρίλερ για γερά νεύρα. Όλοι κρατούν την αναπνοή τους από την αγωνία. Οι προπονητές φυσούν και ξεφυσούν έτοιμοι να πάθουν εγκεφαλικό.  

Μαζί τους συμπαρασύρομαι κι εγώ. Περιμένω να τελειώσει ο αγώνας μαζί με την ανάρτηση. Θυμάμαι μια άλλη εποχή, το 1987, όταν διάβαζα πυρετωδώς για τις πανελλήνιες. Την επομένη θα έδινα λατινικά και όλη η γειτονιά σειόταν ολόκληρη γιατί εκείνο το βράδυ παιζόταν ένα αντίστοιχο παιχνίδι, με την Ελλάδα να στέφεται τελικά πρωταθλήτρια Ευρώπης στο μπάκετ. Γκάλης, Γιαννάκης και όλη η υπόλοιπη ομάδα έγιναν οι ήρωες όλης εκείνης της χρονιάς, αλλά και μέχρι σήμερα, που μιλάμε για τους Έλληνες θρύλους που νίκησαν τα μεγαθήρια της Ευρώπης εκείνον τον ιστορικό Ιούνιο του 1987, τη χρονιά του Ευρωμπάσκετ, που συνέπεσε με τις πανελλήνιες εξετάσεις μου. Σα να τα έζησα σε μιαν άλλη ζωή, τόσο μακρινά μου φαίνονται όλα εκείνα τώρα. Και τόσο κοντινά.

52 δευτερόλεπτα ακόμα και το σκορ είναι 86-80 υπέρ του Ολυμπιακού. Στην κορυφή του δράματος ο αγώνας διακόπτεται για διαφημίσεις. Ευκαιρία να τελειώσω την ανάρτησή μου κάπου εδώ, μήπως και δω τουλάχιστον το τέλος του αγώνα απρόσκοπτα. Ο σύζυγος λαγοκοιμάται στον καναπέ από την κόπωση της ημέρας εδώ και αρκετή ώρα. Που και που ξεξυπνάει να ρωτήσει πού βρισκόμαστε στο αποτέλεσμα. Καταλαβαίνω πως θα το δω μόνη μου και το υπόλοιπο του αγώνα, και το αποτέλεσμα της λήξης, και την απονομή έτσι όπως δείχνουν τα πράγματα, αφού η διαφορά τώρα έχει αμβλυθεί προς το μέρος μας! :))

Εύχομαι καλή εβδομάδα σε όλους, και με το καλό να πάρουμε τη νίκη!

Με αγάπη,

Εύα 💗

---  Update : Πρωταθλητές Ευρώπης! Ε, ναι!! Ώρα για ύπνο τώρα. Τα λέμε!

diy σημειωματάριο

Ένα μικρό αυτοσχέδιο σημειωματάριο από σελίδες που δεν είχαν χρήση και πλέον ξαναβρίσκουν σκοπό και δεύτερη ζωή. Το εξώφυλλο είναι από μια τυχαία σελίδα περιοδικού, που κάλυψα με αυτοκόλλητη ταινία πακεταρίσματος για περισσότερη αντοχή, διάφανη μπροστά και πίσω, και μαύρη στη ράχη. Τις σελίδες τις έραψα με νήμα πλεξίματος, δεν είναι κολλημένο, έτσι ανοίγουν πάρα πολύ εύκολα και κάθονται επίπεδα χωρίς υποστήριξη.  

Έχει διαστάσεις 15 cm x 11.5 cm στο περίπου, δεν είναι τέλειο, αλλά γι' αυτό μου αρέσει τόσο πιο πολύ περισσότερο, αφού μπορεί και καταπολεμάει τον ψυχαναγκασμό της τελειομανίας με τον πλέον ικανοποιητικό και δημιουργικό τρόπο. 

Η πρώτη σκέψη ήταν να χρησιμοποιηθεί για αντιγραφή εδαφίων από την Αγία Γραφή. Μου αρέσει να εμπιστεύομαι τις πρώτες μου σκέψεις.

Τα τριαντάφυλλα είναι από τον κήπο.

Εύχομαι καλό μήνα σε όλους.

Με αγάπη,

Εύα 💗

View this post on Instagram

A post shared by evapsarrou (@psarroueva)

μαργαρίτες του Απρίλη

Δεν ξέρω για σας, αλλά η καρδιά μου χαμογελάει κάθε φορά που τις αντικρίζω, ένα κυματιστό χαλί υφασμένο με φως, χρώμα και ομορφιά. Αν η άνοιξη ήταν λουλούδι, για μένα αυτό θα ήταν το δίχως άλλο οι μαργαρίτες του Απρίλη.

Με αγάπη,

Εύα 💗 

ευχαριστούμε, κοτούλες!

 

Να μην παραλείψουμε να ευχαριστήσουμε και τις πλουμιστές χορηγούς μας για την ευγενική προσφορά τους με τα ολόφρεσκα αυγουλάκια τους στο πασχαλινό μας τραπέζι!

Χριστός Ανέστη!

Με αγάπη,

Εύα 💗

ω, γλυκύ μου έαρ!

 

Καλή Ανάσταση σε όλους!

Με αγάπη,

Εύα 💗

*******

"Η Μεγάλη Παρασκευή δεν προσφέρει παρηγοριά.

Δεν εξηγεί. Δεν δικαιολογεί. Δεν υπόσχεται.

Στέκεται σε κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται να κοιτάξουν.

Τον πόνο που δεν φεύγει.

Ο Ιησούς Χριστός δεν απέφυγε τον πόνο.

Δεν τον μείωσε.

Δεν τον αρνήθηκε.

Τον έζησε πλήρως.

Και αυτό είναι που κάνει αυτή τη μέρα τόσο βαριά ψυχολογικά.

Γιατί έρχεται σε σύγκρουση με κάτι βαθιά ανθρώπινο:

Την ανάγκη να σταματήσει ο πόνος γρήγορα.

Αλλά η αλήθεια είναι άλλη.

Κάποιοι πόνοι δεν έρχονται για να φύγουν άμεσα.

Έρχονται για να σε αλλάξουν.

Ψυχολογικά, αυτό που αποκαλύπτεται εδώ είναι σκληρό.

Είναι το ότι δεν ελέγχεις πάντα τι θα σου συμβεί ούτε και το πόσο θα πονέσεις.

Αλλά υπάρχει κάτι που καθορίζει τα πάντα, και αυτό είναι το αν θα αντέξεις να μείνεις μέσα σε αυτό χωρίς να καταρρεύσεις.

Γιατί όταν ο πόνος γίνεται παρατεταμένος, ο άνθρωπος αρχίζει να διαλύεται από μέσα.

Όχι μόνο από αυτό που συμβαίνει.

Αλλά από αυτό που αρχίζει να πιστεύει.

Ότι ο πόνος αυτός δεν θα τελειώσει ποτέ.

Ότι δεν μπορεί να τον αντέχει άλλο.

Ότι δεν υπάρχει νόημα να συνεχίζει να τον υπομένει.

Και εκεί είναι το πιο επικίνδυνο σημείο, όχι όταν πονάς, αλλά όταν αρχίζεις να χάνεις το νόημα.

Η Μεγάλη Παρασκευή δεν είναι απλώς θλίψη.

Είναι το σημείο όπου η ζωή δεν σου δίνει τίποτα πίσω.

Και παρ’ όλα αυτά… συνεχίζεις.

Αυτό είναι που οι περισσότεροι δεν αντέχουν.

Να συνεχίσουν χωρίς ανταμοιβή.

Χωρίς ανακούφιση.

Χωρίς απάντηση.

Και όμως εκεί χτίζεται κάτι που δεν φαίνεται εκείνη τη στιγμή.

Αντοχή. Ψυχή.

Όχι επιφανειακή.

Αλλά βαθιά.

Γιατί η πραγματική δύναμη δεν φαίνεται όταν είσαι καλά.

Φαίνεται όταν δεν είσαι και δεν εγκαταλείπεις τον εαυτό σου.

Η Μεγάλη Παρασκευή δεν σε ρωτά αν πονάς.

Σε ρωτά:

"μπορείς να μείνεις μέσα σε αυτό χωρίς να χαθείς;"

Να θυμάσαι ότι κανένας πόνος δεν σε ορίζει.

Αλλά ο τρόπος που τον αντέχεις…σε αλλάζει για πάντα."

-  Γιώργος Ζωχιός - Ψυχολόγος

(το κείμενο αλλιεύθηκε από εδώ.)

Μεγάλη Πέμπτη

 

μαζί Του στο Μαρτύριο,

μαζί και στην Ανάσταση.

Μεγάλη Πέμπτη σήμερα. 

Άγια Πάθη.

Κοντεύουμε.

Με αγάπη,

Εύα 💗

*******

"Η νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης

δεν είναι σαν τις άλλες...

είναι μια νύχτα που το σκοτάδι

δανείζεται λίγο από το φως των κεριών

για να αντέξει το βάρος της θυσίας.

Στον ναό, η σιωπή γίνεται προσευχή.

Καθώς ακούγονται τα Δώδεκα Ευαγγέλια,

κάθε λέξη πέφτει σαν σταγόνα

σε μια λίμνη που ταράζεται.

Κι ύστερα, η στιγμή που η καρδιά σταματά

για ένα δευτερόλεπτο: ο Σταυρός βγαίνει στο φως.

Ο Ήχος των βημάτων του ιερέα

και το «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου»

δεν είναι απλώς ένας ύμνος,

είναι η κραυγή της αγάπης

που δέχεται να ταπεινωθεί για να μας υψώσει.

Είναι η νύχτα που ο Θεός μένει μόνος,

για να μην νιώσει ποτέ ξανά μόνος

κανένας άνθρωπος.

Οι πιστοί σκύβουν το κεφάλι, 

με  ευγνωμοσύνη...

Ξέρουν πως πίσω από το ξύλο του Σταυρού,

πέρα από τον πόνο και τη σιωπή του θανάτου,

η Ανάσταση προμηνύεται ως βεβαιότητα."

(από:  τοπία για λίγους)

Κυριακή των Βαΐων

"Ωσαννά εν τοις υψίστοις, ευλογημένος ο Ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου!" ψάλλουν σήμερα στις εκκλησίες των χριστιανών, ψάλλουν και οι χορωδίες των αγγέλων. Κυριακή των Βαΐων σήμερα, ημέρα γιορτινή και γλυκόπικρη συνάμα, αφού από αύριο ξεκινάει η Μεγάλη Εβδομάδα, εβδομάδα των Παθών του Κυρίου. 

Σαν σήμερα ο Ιησούς Χριστός έμπαινε μέσα στα Ιεροσόλυμα πάνω σε γαϊδουράκι, υποδεχούμενος σαν βασιλιάς. Φοινικόκλαδα ανέμιζαν στον αέρα, χαλιά και ενδύματα έπεφταν στη γη για να πατήσει πάνω τους ο βασιλιάς. Μία εβδομάδα αργότερα θα σταυρωνόταν σαν ληστής και κακούργος από τους ίδιους ανθρώπους, που σε λίγο θα εξαφανίζονταν όλοι. Κανένας δεν Του στάθηκε στην ώρα της δοκιμασίας, πέρα από ελάχιστους. Κανένας δεν ήθελε τα χέρια του βαμμένα από το αίμα ενός αθώου. Του ίδιου αθώου, που πριν από λίγο καιρό θεράπευε τις ασθένειές τους και ανέσταινε από τον θάνατο τους αγαπημένους τους ανθρώπους. Όλοι θα μείνουν κρυμμένοι μέσα στα σπίτια τους. Ποιος αντέχει, άλλωστε, μια συνείδηση κηλιδωμένη; Ποιος αντέχει τόση αλήθεια; Και ποιος τολμά να αντισταθεί στον φόβο των πολλών;

Μέσα σε μια βδομάδα, η ζωή μας όλη. Από την αποδοχή στην αφύπνιση, στην απομόνωση, στην χλεύη, την εγκατάλειψη, την προδοσία, στο μαρτύριο και τον θάνατο. Και μετά, το θαύμα. Η ανάσταση, η σωτηρία, η αιώνια ζωή. 

Ή η αιώνια καταδίκη, αναλόγως σε ποιον Θεό πιστεύει κανείς. Και γι' αυτόν, από την ίδια εβδομάδα θα περάσει. Από την συμμετοχή, στην υποκρισία, στην άρνηση, την αδιαφορία, την προδοσία, στο έγκλημα ή την ανοχή σ' αυτό, στην τιμωρία, στη θεία καταδίκη και την απώλεια στη γέενα του πυρός. 

Γιατί ο Θεός βρέχει για δικαίους και αδίκους και στο τέλος της ημέρας, τίποτα δεν μένει κρυφό κάτω από τον ήλιο, οι πάντες θα κριθούν.

Καλή Μεγαλοβδομάδα, φίλοι μου, και Καλή μας Ανάσταση.

Με αγάπη,

Εύα 💗

οι φίλοι και οι σκύλοι

Οι φίλοι μου.

Οι σκύλοι μου.

---  Από το ποίημα της Γλυκερίας Μπασδέκη "Οι φίλοι και οι σκύλοι", μπορείτε να το διαβάσετε όλο εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

ζώντας μια αναστάσιμη ζωή

 

Κάπου διάβασα κάτι πολύ ωραίο, δεν θυμάμαι πού. Έλεγε ότι τα χρόνια πολλά που ευχόμαστε ο ένας στον άλλον τέτοιες γιορτινές μέρες είναι ουσιαστικά οι ευκαιρίες του Θεού να μας δώσει όσο πιο πολλά χρόνια χρειαζόμαστε προκειμένου να έρθουμε σε μετάνοια, σε επιστροφή στον Θεό και σε αγώνα ζωής προς τη θέωση. Είναι, δηλαδή, η ευκαιρία του Θεού προς τον άνθρωπο, ώστε να προλάβουμε να αποφύγουμε την αιώνια καταδίκη και να σωθούμε.

Εορτάζουμε, επομένως, το Πάσχα για το γλέντι της Ανάστασης, τα σουβλιστά αρνιά, τις συνάξεις και τις εκδρομές, ή μήπως εορτάζουμε την Ανάσταση του εαυτού μας, αφού επιλέξαμε να βιώσουμε τον Γολγοθά της μετάνοιας, της πάταξης της αμαρτίας,  και του θανάτου του αμαρτωλού μας εαυτού, ώστε να έρθουμε σε κατάσταση ανέγερσης και ελευθερίας, σε κατάσταση ανάστασης και αναγέννησης σωματικής, πνευματικής και ψυχικής, έτσι όπως ο Θεός ήθελε από την αρχή, προ της πτώσης, να είμαστε; 

Γιατί, αναστημένος είναι αυτός που εγείρεται από τον ύπνο του θανάτου και στέκεται στα πόδια του, και άνθρωπος, αυτός που κοιτάζει και στοχεύει ψηλά. 

Ο Θεός, λοιπόν, κατά το σχέδιό Του και σύμφωνα με τον Λόγο Του, θέλει τα παιδιά Του ανθρώπους αναστημένους από την πτώση και καθαρούς, να στέκονται στα πόδια τους σύμφωνα με το κατ' εικόνα Θεού, με στόχο ζωής το καθ' ομοίωση, και έχοντας την ψυχή στραμμένη ψηλά, στο άγιο, στο ύψιστο, στο αγαθό, στη βασιλεία, δηλαδή, των Ουρανών, που είναι και ο τελικός προορισμός.

Για όσους επιθυμούν να ακολουθήσουν το πλάνο αντιγραφής και μελέτης της Αγίας Γραφής για τον μήνα Απρίλιο, μπορείτε να το βρείτε εδώ. Εκεί μπορείτε να κατεβάσετε το pdf του πλάνου για να το μεγενθύνετε όσο θέλετε.

8 - Ένα πράγμα να μην ξεφεύγει από την προσοχή σας αγαπητοί μου: Ότι για τον Κύριο μία μέρα είναι σαν χίλια χρόνια, και χίλια χρόνια σαν μία μέρα.

9 - Δεν καθυστερεί ο Κύριος να εκπληρώσει την υπόσχεσή του, όπως νομίζουν μερικοί. Κάνει υπομονή, γιατί δε θέλει να καταστραφούν μερικοί από σας, αλλά να μετανοήσουν όλοι.

     ~  Β' Πέτρου επιστολή, κεφ. 3: 8 - 9

Βροχερός Απρίλης ξημέρωσε σήμερα. Καλό μήνα σε όλους.

Με αγάπη,

Εύα 💗

εβδομάδα της σιωπής

 

Σε ένα μοναστήρι, λίγο πριν από την Κυριακή των Βαΐων, ένας νέος μοναχός ρώτησε τον γέροντα:

 - Γέροντα, γιατί λένε ότι αυτή η εβδομάδα είναι βουβή;

 Ο γέροντας τον πήρε και τον οδήγησε στον κήπο. Εκεί υπήρχε ένα δέντρο γεμάτο μπουμπούκια.

 - Τι βλέπεις; τον ρώτησε.

 - Βλέπω μπουμπούκια που ετοιμάζονται να ανθίσουν.

 Ο γέροντας χαμογέλασε.

 - Ακούς κάποιο θόρυβο όταν ανοίγουν;

 - Όχι.

 - Κι όμως, εκείνη τη στιγμή γίνεται το μεγαλύτερο θαύμα της φύσης. Το λουλούδι γεννιέται μέσα στη σιωπή.

 Έπειτα ο γέροντας του είπε:

 - Έτσι είναι και αυτή η εβδομάδα πριν από τα Βάγια. Η Εκκλησία σωπαίνει λίγο περισσότερο, γιατί κάτι μεγάλο ετοιμάζεται να ανθίσει.

 Ο νέος τον ρώτησε:

 - Και τι ανθίζει;

 Ο γέροντας απάντησε:

 - Η καρδιά του ανθρώπου που ετοιμάζεται να συναντήσει το Πάθος και την Ανάσταση του Χριστού.

 Και πρόσθεσε:

 - Αν γεμίσουμε αυτές τις μέρες με θόρυβο, δεν θα ακούσουμε τίποτα.

Αν όμως αφήσουμε λίγη σιωπή μέσα μας, τότε θα καταλάβουμε γιατί η Εκκλησία μας οδηγεί σιγά - σιγά προς τα Βάγια και τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Αυτή η εβδομάδα είναι σαν ανάσα πριν από τα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας.

Είναι χρόνος για:

*  περισσότερη προσευχή

*  λιγότερα λόγια

*  περισσότερη μετάνοια

* περισσότερη ειρήνη στην καρδιά.

Γιατί η Ανάσταση δεν προετοιμάζεται με φασαρία, αλλά με σιωπή.

******

---  κείμενο αλλιευμένο από το διαδίκτυο.

---  φωτό δική μου.

something yellow

Λεμονιά, ή ό,τι απέμεινε από αυτήν μετά το γερό κλάδεμα που έφαγε η καημένη, όπως και τα περισσότερα φυτά του κήπου. Ήταν η χρονιά τους φέτος. Γιατί δεν είναι μόνο να τα κλαδεύεις, είναι και να τα διαμορφώνεις. Κι ο σύζυγος σε αυτά, όχι να το παινευτούμε, αλλά είναι καλλιτέχνης. Εγώ μόνο που τα θαυμάζω και τα φωτογραφίζω. Άντε, να μαζεύω τους καρπούς και να κόβω λουλούδια για το βάζο, μέχρι εκεί.

Με αγάπη, 

Εύα 💗

Πώς γίνεσαι καλύτερος φωτογράφος;

"Κάθε φωτογράφος έχει τη δική του προσέγγιση. Κάποιοι επικεντρώνονται στην τεχνική, άλλοι στην αφήγηση και άλλοι προσεγγίζουν τη φωτογραφία μέσα από το συναίσθημα — εμπνευσμένη από τις ιστορίες που ζουν και από αυτές που ανακαλύπτουν κάθε μέρα.

Για κάποιους φωτογράφους, η φωτογραφία δεν αφορά μόνο την αποτύπωση αυτού που βλέπουν, αλλά την κατανόηση του εαυτού τους μέσα από αυτό. Χωρίς αυτή την αυτογνωσία, πώς θα μπορούσαν να ελπίζουν να πουν ουσιαστικές ιστορίες;

Αυτή η διαδικασία αυτογνωσίας τους κάνει καλύτερους φωτογράφους. Τους επιτρέπει να βλέπουν τον κόσμο πιο καθαρά, να αναπνέουν για τη φωτογραφία πριν καν σηκώσουν την μηχανή στο μάτι τους. Η φωτογραφία δεν πρέπει να είναι μηχανική, ούτε απλώς μια τεχνική επιδίωξη. Πρέπει να είναι ένα μέσο έκφρασης συναισθήματος και νοήματος. Χωρίς μια βαθιά σύνδεση με τον εσωτερικό μας κόσμο, όλα γίνονται πιο περίπλοκα.

Πώς γίνεσαι καλύτερος φωτογράφος;

Γνωρίζοντας καλύτερα τον εαυτό σου. Αναλύοντας τις επιθυμίες, τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία σου. Περπατώντας χωρίς φωτογραφική μηχανή, παρατηρώντας τα πάντα, μελετώντας τον ρυθμό της ζωής. Φανταζόμενος και νιώθοντας πριν από τη φωτογράφιση. Κάθε μέρα, θα αποκτάτε  μια πιο καθαρή αίσθηση του φωτογράφου που είστε και, το πιο σημαντικό, του φωτογράφου που θα θέλατε να είστε. Όλα ξεκινούν και τελειώνουν με την αυτογνωσία. Η φωτογραφία είναι η ερμηνεία του φωτογράφου για τη ζωή και έχει την ευθύνη να ξεπερνά τα συνηθισμένα."

---   κείμενο: Spiros Skiadopoulos, μπορείτε να τον βρείτε εδώ.

---   φωτό: Κώστας Μπαλάφας, τη σελίδα του μπορείτε να την βρείτε εδώ.

******

Ένα μόνο σχόλιο θέλω να αφήσω εδώ. Από τότε που η τεχνητή νοημοσύνη εισέβαλε τόσο επιθετικά στις οθόνες μας αλλοιώνοντας τόσο εξώφθαλμα ειδικά το κομμάτι της φωτογραφίας που το έχει μεταμορφώσει -παραμορφώσει, θα έλεγα εγώ- σε υπερθετικό βαθμό, δεν θέλω ούτε να τις βλέπω ούτε να τις ποστάρω στις σελίδες μου, ούτε και πρόκειται να το κάνω. 

Αυτό το blog ούτε γράφεται από τον A.I. ούτε φωτογραφίζεται από αυτό. 

Όλα εδώ μέσα είναι ανθρώπινα, αποτέλεσμα της γράφουσας και φωτογραφίζουσας, με τη σκέψη, το νου, την καρδιά και την όποια γνωστική ή καλλιτεχνική τεχνική της ή την έλλειψη αυτής. 

Αλλά και όλα εκείνα τα κείμενα ή φωτογραφίες που ανεβάζω ενίοτε εδώ μέσα και δεν είναι δικά μου, είναι δηλαδή αναδημοσιεύσεις, (που πάντα το επισημαίνω αυτό και στις ετικέτες και στο τέλος των δημοσιευμάτων, ώστε ο αναγνώστης να ξέρει ότι κείμενο ή φωτογραφία δεν είναι της γράφουσας, αλλά κάποιου άλλου δημιουργού, κι όταν δεν τον γνωρίζω, γράφω απλά ότι αλλιεύθηκε από το διαδίκτυο, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν είναι δικό μου), και πάλι, ωστόσο, πρόκειται για έργα ανθρώπων με νοημοσύνη, ψυχή και συναίσθημα, δεν είναι κύημα τεχνητής νοημοσύνης, μέχρι τον βαθμό που μπορώ να γνωρίζω.

Κάθε τι που γράφω εδώ μέσα ή που αναδημοσιεύω ως αναδημοσίευση σε αυτό το blog είναι το αποτέλεσμα ανθρώπινης προσπάθειας και μόχθου και χρόνου που καταναλώθηκε για να φτάσει ως εδώ, στην οθόνη του υπολογιστή. 

Ειδικά για τις αναδημοσιεύσεις, νιώθω τιμή μου και χρέος μου όταν αυτά που έχουν εκφράσει και άγγιξαν κάτι από το μέσα μου, μπορώ να τα προβάλω προς τα έξω ως κάτι που με εκφράζει απόλυτα και μου ταιριάζει με την όλη αισθητική μου και αντιλήψεις μου, ώστε να βρίσκονται εδώ σαν πινακοθήκη ή σαν αρχείο και να μπορούν να τα βλέπουν και άλλοι και να τα διαβάζουν και να τα βλέπω κι εγώ, βέβαια, όταν ανατρέχω σε αυτά, αφού η τέχνη και η πίστη και η γνώση και οι ιδέες είναι για να μοιράζονται, όπως έχω πει χιλιάδες φορές και το υποστηρίζω με θέρμη και θα συνεχίσω να το υποστηρίζω. 

Ως εκ τούτου, αρνούμαι κάθετα να δεχτώ ή να υποστηρίξω οτιδήποτε το artificial ή το artificial intelligent, κοινώς, τεχνητή νοημοσύνη, εδώ μέσα, επ' ουδενί και με κανέναν τρόπο. Καμία μηχανή δεν πρόκειται να αντικαταστήσει για μένα την τέχνη ή τη λογοτεχνία ή τη φωτογραφία ή το δοκίμιο. Επιμένω στο ανθρώπινο, ακόμη και με τα λάθη του, γιατί έχει ψυχή. 

Κι εγώ, ψηφίζω ψυχή, πάντα.

Αυτά.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Νηστεία για την αγάπη του Θεού ή από χριστιανικό καθήκον;

Ήδη βρισκόμαστε στην καρδιά της Σαρακοστής και είναι πολλοί εκείνοι που γενικά πράττουν όλα τα δέοντα σχετικά με τους θρησκευτικούς κανόνες, όπως, στην προκειμένη, η νηστεία. Φτάνει όμως μόνο αυτό, το να τηρούμε δηλαδή τα χριστιανικά μας καθήκοντα ακολουθώντας το τυπικό για να σωθούμε;

Στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο ο ίδιος ο Χριστός μας δίνει την απάντηση: 

"Και πηγαίνετε να μάθετε τι σημαίνει, αγάπη θέλω και όχι θυσία. Γιατί δεν ήρθα να καλέσω σε μετάνοια τους δικαίους αλλά τους αμαρτωλούς."  

~ Κατά Ματθαίον 9: 13.

Η μετάνοια, δηλαδή, από τους αμαρτωλούς ισοδυναμεί με την αγάπη προς τον Χριστό! Η θυσία, τα χριστιανικά μας δηλαδή καθήκοντα, μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, ως λιγότερο ουσιώδη και σημαντικά. Γιατί η πραγματική θυσία μας ως ασθενείς και ως αμαρτωλοί είναι το να μετανοήσουμε.

Το πρώτιστο χριστιανικό μας καθήκον επομένως, όπως διαβάζουμε από τον Λόγο του Θεού, είναι η μετάνοια, η πρώτη εντολή που μας έδωσε ο Χριστός όταν ξεκίνησε την δημόσια διδασκαλία Του. Και μετάνοια εδώ δεν σημαίνει κάνω μετάνοιες (= γονυκλισίες), ή εφαρμόζω τους τύπους της εκκλησίας (= χριστιανικά καθήκοντα), λέω κι ένα συγγνώμη ίσως και είμαι εντάξει.

Μετάνοια σημαίνει αλλάζω τρόπο ζωής, αλλάζω τρόπο σκέψης, αλλάζω τρόπο συμπεριφοράς. Ριζικά. Σαρωτικά. Γενναία. Αρχίζω να ξεριζώνω πεποιθήσεις, πάθη, κακές συναναστροφές, κακές συνήθειες, μάσκες που χρειάζεται να πέσουν, τον κακομαθημένο μου εαυτό που χρειάζεται να μετεκπαιδευτεί. 'Ετσι, από κύριο του εαυτού μου, που μόνος του τα λέει και μόνος του τα κάνει, τώρα τοποθετώ ως κύριο της ζωής μου και της ύπαρξής μου τον Χριστό.

Αυτό θα πει μετάνοια. Κάνω στροφή. Αλλάζω ρότα. Επιστρέφω σπίτι. Ανακαλύπτω την πραγματική μου φύση, τον αληθινό μου εαυτό, έτσι όπως με έπλασε ο Θεός, και όχι όπως με διαμόρφωσε η κοινωνία ή η οικογένεια ή η ίδια μου η φύση, η ατελής, η αδαής, η εγωκεντρική, η επηρεασμένη. 

Μετάνοια θα πει βάζω τον εαυτό μου στην άκρη για μια φορά και αφήνω τη ζωή μου στα χέρια του Θεού και στο θέλημά Του. Μαθαίνω από Αυτόν, μαθαίνω για Αυτόν, μαθαίνω ποιος είναι, ποιος είναι ο χαρακτήρας Του, Τον μελετάω, μελετάω αυτά που έχει πει, αυτά που έχει πράξει, τις επιθυμίες Του, τις αντιδράσεις Του, την συμπεριφορά Του, τις επιλογές Του, ώστε να αρχίσω τον αγώνα μου για να Του μοιάσω, να αρχίσω να βαδίζω στα βήματά Του, να κάνω τα λόγια Του λόγια μου και τις εντολές Του εφαρμογές μου, όπως το να αγαπώ χωρίς ιδιοτέλεια, να συγχωρώ χωρίς αντάλλαγμα, να αποζητώ την δικαιοσύνη, την ειρήνη, την αλήθεια, να διώχνω το κακό και να πράττω το καλό. Όπως Εκείνος.

Και τόσα άλλα που μαθαίνω όσο βρίσκομαι σε προσωπική πλέον σχέση μαζί Του, όχι σαν μια εγκυκλοπαιδική πληροφορία που πρέπει απλά να ξέρω, αλλά μέσα από την ένθερμη προσευχή - επικοινωνία - κοινωνία μαζί Του και μέσα από το σταθερό περπάτημά μου στον Λόγο Του, το δώρο Του σε όλους εμάς που θέλουμε να φτάσουμε σε αγιότητα και θέωση, αυτό που ήθελε για εμάς από την αρχή. "Άγιοι γίνεσθε, γιατί άγιος είμαι." Εντολή δοσμένη ήδη από το Λευιτικό, Παλαιά Διαθήκη (Λευ. 19:2). Γιατί το Ευαγγέλιο δεν ξεκινάει από το Κατά Ματθαίον και τελειώνει στο Κατά Ιωάννην. Ξεκινάει ήδη από τη Γένεση και τελειώνει με την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Όλη η Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη είναι χριστοκεντρική με κέντρο τον Χριστό. Και μέσα σε αυτήν ξεδιπλώνεται ολόκληρο το σχέδιο του Θεού για εμάς και τη σωτηρία μας.

Κάθε κεφάλαιο διδάσκει Χριστό. Κάθε προφήτης, προτύπωση Χριστού. Κάθε ίαση στο σώμα προτυπώνει την ίαση της ψυχής που νοσεί και αποζητά την θεραπεία και τον θεραπευτή της, που είναι ο Χριστός. Αυτό είναι το χαρμόσυνο νέο. Αυτό είναι το Ευαγγέλιο. Ο Χριστός είναι το Ευαγγέλιο. Ο Θεός που έγινε άνθρωπος για να σηκώσει τον άνθρωπο από τον βούρκο και την απελπισία και να τον αναστήσει. Να τον αγιάσει. Να τον θεώσει. Να τον κάνει να περπατά με τους αγγέλους. Να τον φτάσει να αγγίξει την καρδιά του Θεού. Να του χαρίσει την αιώνια ζωή. Να τον σώσει.

Αν μπορέσουμε να τα ξεκλειδώσουμε όλα αυτά, είναι αδύνατο να μην ξεχειλίσουμε από αγάπη για τον Κύριο, για όλα αυτά τα θαυμαστά που κάνει για εμάς. Το όνομα που ακούμε να ψάλλεται στην εκκλησία αποκτά διάσταση, γίνεται πρόσωπο, ο Θεός μας είναι πρόσωπο, όχι μια αόριστη λέξη ή ενέργεια που αιωρείται στο σύμπαν. Είναι ο Ιησούς Χριστός που μας γνώρισε τον Πατέρα Θεό, αλλιώς δεν θα το γνωρίζαμε, ακόμα θα ψάχναμε να βγάλουμε άκρη στα τυφλά. 

Ο Χριστός τα έχει κάνει αυτά. Για εμάς. Από την αγάπη Του για εμάς. Μας προσφέρει τα πάντα χωρίς αντάλλαγμα. Σταυρώνεται πάνω στον Σταυρό για να καρφώσει εκεί πάνω τις αμαρτίες μας (Κολ. 2:14). Ξεχρεώνει τα πάντα για εμάς, όλα μας τα πάθη, τα τραύματα, τις θλίψεις, την απόγνωση, τις πτώσεις, το μούδιασμα της ζωής που σε άγει και σε φέρει χωρίς να βρίσκεις άκρη ή νόημα ή σκοπό. Όλα αυτά διαγράφονται με το Άγιο Αίμα του Κυρίου. Αν αυτό δεν είναι αγάπη, τότε τι είναι;

Πώς μπορείς να μη Τον αγαπήσεις; Πώς να μην Τον λατρέψεις; Πώς να μην στερηθείς κάτι από την καλοπέρασή σου για Κείνον; Για όσα έχει κάνει για σένα και συνεχίζει να κάνει; Την αιώνια σωτηρία που μόνο Εκείνος μπορεί να σου προσφέρει; Που μόνο Εκείνος μπορεί να σου ανοίξει διάπλατα τον δρόμο Του να τον βαδίσεις, τον Λόγο Του να φωτιστείς, να δεις την αλήθεια, να γραπωθείς πάνω της, δηλαδή πάνω Του, και να σωθείς; Ποιος άλλος σε δέχεται όπως είσαι, χωρίς υποσημειώσεις, με όλα σου τα σφάλματα και όλες σου τις αδυναμίες; 

Μόνο Εκείνος έχει αυτή τη δύναμη να το κάνει, το μεγαλείο, την προθυμία, την ευθύτητα, την λεβεντιά. Γιατί ο Κύριός μας δεν δίνει αγάπη, είναι αγάπη. Μια αγάπη που ζητάει από εμάς να μιμηθούμε και να εφαρμόσουμε, τόσο προς τον Θεό, όσο και προς τον συνάνθρωπο. Κάθετα προς τον Θεό, οριζόντια προς τον συνάνθρωπο. Αυτή είναι η αγάπη του Θεού: σταυρική, ένας σταυρός, με άξονα κάθετο και άξονα οριζόντιο. Και όχι σ' αγαπώ, μ' αγαπάς, τι θα κάνεις για μένα, κι αν δεν το κάνεις, σε αφήνω, σε εγκαταλείπω, τρέχω για την επόμενη αγάπη.

Όταν περπατάς πάνω στον δρόμο του Χριστού από αγάπη και όχι από θρησκευτικό καθήκον, τα πάντα αποκτούν άλλο νόημα. Και ό,τι κάνω, είτε εκκλησιασμό τις Κυριακές, είτε νηστεία την Σαρακοστή όπως αυτές τις μέρες ή οτιδήποτε που να ακολουθεί το τυπικό, κάθε "χριστιανικό καθήκον" παύει να είναι καθήκον, αλλά εκδήλωση της αγάπης μας προς Εκείνον, που πρώτος μας αγάπησε.

Άνθισε η αγριοδαμασκηνιά και φέτος. Πέρσι δεν προλάβαμε να την χαρούμε ανθισμένη για πολύ, γιατί δυνατός βοριάς φύσηξε μια νύχτα και τα σάρωσε όλα στο πέρασμά του. Το πρωί δεν είχε απομείνει τίποτα. Φέτος ελπίζουμε η φύση να την λυπηθεί και να προλάβουμε να την καμαρώσουμε ανθισμένη και γεμάτη καρπούς.

Καλό υπόλοιπο Σαρακοστής και καλή μας - προσωπική - ανάσταση!

Με αγάπη,

Εύα 💗

η μελέτη του Ευαγγελίου

Όταν μελετάς το Ευαγγέλιο, μη ζητάς απόλαυση, μη ζητάς έξαρση, μη ζητάς περίλαμπρες σκέψεις. Ζήτα να δεις την αλάθητη αγία Αλήθεια. Μην αρκείσαι στην άκαρπη μελέτη του Ευαγγελίου. Μελέτα το έμπρακτα. Αγωνίσου να εκπληρώνεις τις εντολές του. Σαν βιβλίο ζωής, μελέτα το με τη ζωή σου.

Μη νομίζεις ότι χωρίς λόγο το πιο ιερό βιβλίο, το Τετραευάγγελο, αρχίζει με το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και τελειώνει με το κατά Ιωάννην. Ο Ματθαίος μας διδάσκει περισσότερο το πώς να εκπληρώνουμε το θείο θέλημα, και οι διδαχές του να ταιριάζουν σ’ εκείνους που αρχίζουν να βαδίζουν στον δρόμο του Θεού.

Ο Ιωάννης αναφέρεται περισσότερο στον τρόπο της ενώσεως του Θεού με τον ανακαινισμένο από τις εντολές άνθρωπο. Αυτή την ένωση την κατορθώνουν όσοι έχουν προχωρήσει στον δρόμο του Θεού.

Ανοίγοντας το άγιο Ευαγγέλιο, να θυμάσαι ότι αυτό θα καθορίσει την αιώνια κατάστασή σου. Όλοι θα κριθούμε σύμφωνα μ’ Αυτό και είτε θα σωθούμε, είτε θα κολαστούμε αιώνια. «Αυτός που με απορρίπτει», λέει ο Κύριος, «και δεν δέχεται τα λόγια μου, σ’ αυτά θα βρει Εκείνον που θα τον δικάσει• ο λόγος που κήρυξα, αυτός θα τον κρίνει την έσχατη ημέρα» [1].

Ο Θεός αποκάλυψε το θέλημά Του σ’ ετούτον τον τιποτένιο κόκκο σκόνης που λέγεται άνθρωπος! Το βιβλίο όπου είναι καταγραμμένο το πανάγιο και σωτήριο θέλημά Του, βρίσκεται στα χέρια σου. Μπορείς είτε να δεχθείς, είτε να απορρίψεις το θέλημα του Πλάστη και Σωτήρα σου.

Από σένα τον ίδιο εξαρτάται είτε η αιώνια ζωή σου είτε ο αιώνιος θάνατός σου. Αναλογίσου, λοιπόν, πόση προσοχή και πόση σύνεση πρέπει να δείξεις. Μην παίζεις με την αιωνιότητα!

Με συντριμμένο πνεύμα να προσεύχεσαι στον Κύριο, για να σου ανοίξει τα μάτια, να δεις τα θαύματα που κρύβονται στον νόμο Του [2], στο Ευαγγέλιο. Ο Λόγος του Θεού ανοίγει τα μάτια της ψυχής και επιτελεί θαυμαστά τη θεραπεία της από την αμαρτία. Οι θεραπείες των σωμάτων, που επιτελούσε ο Κύριος, ήταν απλώς εικονισμοί και αποδείξεις των θεραπειών των ψυχών, αποδείξεις αναγκαίες για τους σαρκικούς ανθρώπους με τον τυφλωμένο από τη φιληδονία νου [3].

Διάβαζε το Ευαγγέλιο με μεγάλη ευλάβεια και προσοχή. Κανένα χωρίο του μη θεωρήσεις ασήμαντο, κανένα χωρίο του μην παρατρέξεις ανεξέταστα. Κάθε γιώτα του Ευαγγελίου ακτινοβολεί ζωή.

Η αδιαφορία για τη ζωή είναι θάνατος. Διαβάζοντας για τους λεπρούς, τους παράλυτους, τους τυφλούς, τους χωλούς και τους δαιμονισμένους, που θεράπευε ο Κύριος, να συλλογίζεσαι πως η ψυχή σου, καταπληγωμένη από την αμαρτία και αιχμαλωτισμένη από τους δαίμονες, μοιάζει σ’ αυτούς τους αρρώστους. Να διδαχθείς από το Ευαγγέλιο την πίστη τους.

Ο Κύριος θα κάνει καλά κι εσένα, αν με πίστη, όπως εκείνοι, Τον ικετεύεις ακατάπαυστα για την θεραπεία σου.

Για ν’ αξιωθείς να λάβεις την ίαση, πρέπει να αποκτήσεις κατάλληλη ψυχική διάθεση. Την ίαση λαβαίνουν όσοι έχουν επίγνωση της αμαρτωλότητάς τους και παίρνουν απόφαση να την εγκαταλείψουν [4].

Ο Σωτήρας είναι άχρηστος στους υπερήφανους δικαίους, στην πραγματικότητα αμαρτωλούς, που δεν βλέπουν την αμαρτωλότητά τους [5]. Το να δει κανείς την αμαρτωλότητα, την πτώση όλου του ανθρώπινου γένους, είναι ιδιαίτερο χάρισμα του Θεού. Ζήτησέ Του αυτό το χάρισμα, και όταν το λάβεις, θα σου γίνει πολύ περισσότερο κατανοητό το βιβλίο του ουράνιου Γιατρού, το Ευαγγέλιο.

Προσπάθησε να κάνεις οικείο στον νου και την καρδιά σου το Ευαγγέλιο. Ας πλέει ο νους σου μέσα του, ας ζει μέσα του. Έτσι πιο εύκολα όλη σου η δραστηριότητα θα γίνει ευαγγελική. Αυτό μπορεί ο καθένας να το πετύχει με την ακατάπαυστη εντρύφηση στο Ευαγγέλιο και την ευλαβική μελέτη του.

Ο όσιος Παχώμιος ο Μέγας (15 Μαΐου), ένας από τους πιο ονομαστούς αρχαίους πατέρες, γνώριζε απ’ έξω το Ευαγγέλιο. Έπειτα από θεία αποκάλυψη, μάλιστα, παρακινούσε και τους μαθητές του να το μαθαίνουν.

Έτσι το Ευαγγέλιο τους συντρόφευε και τους χειραγωγούσε παντού και πάντα. Γιατί, άραγε, οι σύγχρονοι χριστιανοί παιδαγωγοί δεν στολίζουν τον νου των αθώων μικρών παιδιών με το Ευαγγέλιο, αντί να το γεμίζουν με τους μύθους του Αισώπου και άλλες μάταιες γνώσεις;

Τι ευτυχία, τι πλούτος η απομνημόνευση του Ευαγγελίου! Δεν έχουμε, βλέπετε, τη δυνατότητα να προβλέπουμε τις μεταλλαγές των βιοτικών μας συνθηκών και τις συμφορές που θα μας βρουν στη διάρκεια της επίγειας ζωής μας.

Έτσι, το Ευαγγέλιο που έχει αποθηκευθεί στη μνήμη, μελετάται από τον τυφλό, ακολουθεί τον κατάδικο στη φυλακή, συνομιλεί με τον αγρότη στο χωράφι, νουθετεί τον δικαστή στο δικαστήριο, χειραγωγεί τον έμπορο στην αγορά, παρηγορεί τον άρρωστο στον καιρό της κουραστικής αϋπνίας και της βαριάς μοναξιάς του.

Μην αποτολμήσεις, πάντως, να εξηγήσεις μόνος σου το Ευαγγέλιο και τα άλλα βιβλία της αγίας Γραφής, που γράφηκαν από τους προφήτες και τους αποστόλους: όχι αυθαίρετα αλλά με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος [6].

Αν, λοιπόν, δεν γράφτηκαν αυθαίρετα, δεν είναι αλόγιστο το να ερμηνεύονται αυθαίρετα; Το Άγιο Πνεύμα έγραψε μέσω των προφητών και των αποστόλων τον λόγο του Θεού και τον ερμήνευσε μέσω των αγίων πατέρων.

Τόσο η δυνατότητα καταγραφής του λόγου του Θεού, όσο και η δυνατότητα ερμηνείας του αποτελούν δώρα, χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Αυτό και μόνο δέχεται η αγία Ορθόδοξη Εκκλησία. Αυτό και μόνο δέχονται τα γνήσια παιδιά της.

Όποιος ερμηνεύει τη Γραφή αυθαίρετα, απορρίπτει την αγιοπνευματική ερμηνεία της από τους αγίους πατέρες. Και όποιος απορρίπτει την αγιοπνευματική ερμηνεία της Γραφής, αναμφίβολα απορρίπτει και την ίδια τη Γραφή.

Και καταντά ο λόγος του Θεού, που είναι λόγος σωτηρίας, να γίνεται για τους αυθαίρετους ερμηνευτές του, θανάσιμο δίστομο ξίφος, με το οποίο θανατώνουν οι ίδιοι τις ψυχές τους, οδηγώντας τες στην αιώνια καταστροφή [7].

Έτσι αυτοκτόνησαν πνευματικά ο Άρειος, ο Νεστόριος, ο Ευτυχής και οι άλλοι αιρετικοί, που, με τις τολμηρές τους ερμηνείες της Γραφής, βλασφήμησαν το Άγιο Πνεύμα.

«Σε ποιόν θα ρίξω το βλέμμα μου, παρά στον άνθρωπο τον ταπεινό, τον ήσυχο, που τρέμει τα λόγια μου;» [8], λέει ο Κύριος. Τέτοιος να είσαι μπροστά στον Κύριο και στο Ευαγγέλιο, όπου Εκείνος βρίσκεται. Άφησε την αμαρτωλή ζωή σου, άφησε τη γήινη εμπάθεια και φιληδονία.

Απαρνήσου τη ζωή σου, δηλαδή τον εγωισμό σου, και τότε θα μπορέσεις να προσεγγίσεις και να κατανοήσεις το Ευαγγέλιο. «Αυτός, που αγαπά τη ζωή του, θα τη χάσει», λέει ο Κύριος. «Αυτός, όμως, που τη ζωή του δεν τη λογαριάζει όσο κρατάει αυτός ο κόσμος, θα τη φυλάξει για την αιώνια ζωή» [9].

Γι’ αυτόν που αγαπά τον εαυτό του και δεν είναι αποφασισμένος να τον απαρνηθεί, το Ευαγγέλιο είναι κλειστό. Το διαβάζει, αλλά ο λόγος της ζωής και του Αγίου Πνεύματος παραμένει για την ψυχή του ένα αδιαπέραστο παραπέτασμα.

Όταν ο Κύριος ήταν στη γη με το πανάγιο ανθρώπινο σώμα Του, πολλοί Τον έβλεπαν και συνάμα δεν Τον έβλεπαν. Τι ωφελείται ο άνθρωπος, όταν βλέπει με τα σωματικά μάτια, όπως όλα τα ζώα, δεν βλέπει όμως με τα μάτια της ψυχής, με τον νου και την καρδιά;

Υπάρχουν και σήμερα πολλοί που διαβάζουν το Ευαγγέλιο, αλλά το αγνοούν εντελώς, σαν να μην το διάβασαν ποτέ. Το Ευαγγέλιο διαβάζεται σωστά μόνο από τον καθαρό νου και, όπως είπε κάποιος όσιος, κατανοείται ανάλογα με την προθυμία και την εργασία των εντολών [10].

Ωστόσο, η ακριβής και τέλεια γνώση του Ευαγγελίου δεν μπορεί να αποκτηθεί με τη δική μας προσπάθεια• είναι χάρισμα του Χριστού. Το Άγιο Πνεύμα, αφού κατοικήσει μέσα στον αληθινό και πιστό διάκονό Του, τον κάνει τέλειο μελετητή και ακριβή τηρητή του Ευαγγελίου.

Στο Ευαγγέλιο απεικονίζονται τα χαρακτηριστικά του νέου Ανθρώπου, του Κυρίου, που προέρχεται από τον ουρανό [11] και που είναι Θεός «κατά φύσιν». Το άγιο γένος Του, τους ανθρώπους που πιστεύουν σ’ Αυτόν και ομοιώνονται μ΄ Αυτόν, τους κάνει θεούς «κατά χάριν».

Εσείς που κυλιέστε στα βρωμερά βαλτονέρια των αμαρτιών και βρίσκετε εκεί ευχαρίστηση, σηκώστε τα κεφάλια σας και κοιτάξτε τον καθαρό ουρανό• εκεί είναι η θέση σας! Ο Θεός σας δίνει τόση αξία, σας κάνει θεούς. Κι εσείς, απορρίπτοντας αυτή την αξία, κατεβάζετε τον εαυτό σας στην τάξη των ζώων, και μάλιστα των πιο ακάθαρτων ζώων.

Συνέλθετε! Βγείτε από τον βρωμερό βάλτο. Λουστείτε με τα δάκρυα της μετάνοιας. Καθαριστείτε με την εξομολόγηση. Στολιστείτε με την κατάνυξη. Σηκωθείτε από τη γη. Ανεβείτε στον ουρανό. Εκεί θα σας οδηγήσει το Ευαγγέλιο. «Όσο έχετε το φως», δηλαδή το Ευαγγέλιο, όπου είναι κρυμμένος ο Χριστός, «πιστεύετε στο φως, για να γίνετε παιδιά του φωτός» [12].

Τέλος και τω Θεώ δόξα!

___________________

[1] Ιω. 12:48.

[2] Ψαλμ. 118:18.

[3] Βλ. Λουκ. 5:24.

[4] Βλ. Ιω. 9:39, 41.

[5] Βλ. Ματθ. 9:13.

[6] Βλ. Β Πέτρ. 1:21.

[7] Βλ. Β Πέτρ. 3:16.

[8] Ησ. 66:2.

[9] Ιω. 12:25.

[10] Πρβλ. Οσίου Μακαρίου του ασκητού, Περί νόμου πνευματικού κεφάλαια Σ , ρς )

[11] Α Κορ. 15:47.

[12] Ιω. 12:36.

(Από το βιβλίο «ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ», Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ,

ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, ΩΡΩΠΟΣ, ΑΤΤΙΚΗ)

---   αλλιεύθηκε από το διαδίκτυο.