Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τέχνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τέχνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

10.3.25

Γιατί άλλο τέχνη, κι άλλο βλασφημία και προπαγάνδα


Από τα παλλόμενα πέη στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου επί εποχής προοδευτικής αριστεράς πριν από λίγα χρόνια, στις βλάσφημες καρικατούρες των ιερών και οσίων της χριστιανικής πίστης των Ελλήνων στην Εθνική Πινακοθήκη από τη συντηρητική δεξιά σήμερα. Δεν ξέρεις από πού να κρυφτείς πια, τα πράγματα έχουν αρχίσει και ξεφεύγουν επικίνδυνα.

Καλή είναι η ελευθερία της έκφρασης, δεν θα διαφωνήσω, αγαπώ την τέχνη, αλλά, όταν ο "προοδευτισμός" που έχει γίνει με το έτσι θέλω το μότο της σύγχρονης εποχής αγγίζει τα όρια της επιδημικά αρρωστημένης και διαστροφικής ανηθικότητας, τότε αυτοακυρώνεται ως προς τον ορισμό της, γίνεται σήψη και δυσωδία που μας ασφυκτιά και μας αηδιάζει όλους.

Δεν επιβραβεύουμε την βία, δεν είμαστε μασκοφόροι μπαχαλάκηδες αγνώστου προελεύσεως που τα σπάνε κάθε Κυριακή στο Σύνταγμα και τα Εξάρχεια, ανήκουμε στη μεριά των φυσιολογικών. Δεν μπορούμε όμως να μην αναγνωρίσουμε το θάρρος και το σθένος του ενός που ξεμπροστιάζει αυτή τη σήψη, πόσο μάλλον όταν γίνεται από επιλογή και εις βάρος της δημόσιας εικόνας του, και δει, πολιτικής. 

Αυτού του ενός την ανδρεία επικροτούμε, που τόλμησε να κάνει δημόσια ομολογία πίστεως σε μια εποχή που η πίστη στον Χριστό, στην Παναγία Θεοτόκο, στους αγίους και στα θεία είναι αντικείμενο χλεύης και ειρωνίας και βάλλεται από παντού. Την σκοτεινή αυτή ώρα που όλες οι δημόσιες περσόνες επιλέγουν συστηματικά (ή συστημικά) να κωφεύουν αδιαφορώντας απέναντι σε κάθε τι που προσβάλλει πατρίδα, πίστη και οικογένεια, στην προκειμένη, την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη των Ελλήνων, όταν ακόμη και ο ίδιος ο προκαθήμενος της Εκκλησίας, αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, να έχει, πολύ βολικά, εξαφανιστεί από παντού την ώρα που ο κόσμος γύρω μας χάνεται, αυτός ο ένας, ο κ. Νίκος Παπαδόπουλος, ιατρός χειρουργός και βουλευτής στο κόμμα της Νίκης, αποφάσισε εμπράκτως να πει: ως εδώ και μη παρέκει.

Γράφει ο Βασίλης Αθανασιάδης στο facebook:

Η προσβολή οποιασδήποτε θρησκείας είναι απαράδεκτη. Η βεβήλωση της Ορθοδοξίας και της Χριστιανικής Πίστης δεν αποτελεί Τέχνη ή άποψη. Παρά το γεγονός ότι ή χρήση βίας δεν αποτελεί λύση, συγχαρητήρια στο βουλευτή Κο Παπαδόπουλο για το ηχηρό μήνυμα που στέλνει ενάντια στην ισοπέδωση και στην αρρωστημένη ελεύθερη σκέψη και έκφραση. Οι εικόνες στη Χριστιανική μας πίστη είναι ιερές ,τα πρόσωπα αποτελούν σύμβολα λατρείας, προσκυνήματος , προσευχής και ελπίδας. Σεβόμαστε παράλληλα κάθε μορφή θρησκείας και λατρευτικής έκφρασης. Στην εικόνα βλέπουμε την Παναγία να κρατά τον νεογέννητο Χριστό μας. Αυτή η εικόνα με ξεπερνά. Φανταστείτε αν αντίστοιχο σχέδιο εμφάνιζε τον Μωάμεθ. Μόνο ντροπή στους υπεύθυνους της Πινακοθήκης.

Δεν έχω παρά να συμφωνήσω με τον γράφοντα. Όλα αυτά τα άθλια, για μένα, εκτρώματα που έχει κατασκευάσει ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης δεν είναι μορφή τέχνης. Προσβάλλουν βαθιά το θρησκευτικό φρόνημα,την ελληνική ταυτότητα, το ελληνικό ήθος, την ελληνική πίστη, τους ίδιους τους Έλληνες στην συντριπτική πλειοψηφία τους, άσχετα αν από πνευματική επιλογή δεν φωνασκούν στα κανάλια προκειμένου να επιβάλουν τις ηθικές αρχές και αξίες του τόπου μας με το έτσι θέλω. 

Υπάρχουν όμως και όρια.

Οι χριστιανοί Έλληνες είναι ευγενικοί, διακριτικοί, και τα πιστεύω τους είναι φρονήματα αγάπης, απέναντι στον συνάνθρωπο και απέναντι στον Θεό. Έτσι είναι όλοι όσοι ακολουθούν με επίγνωση τον Χριστό. Το γεγονός ότι κάποιος αντέδρασε σε μια τόσο εξώφθαλμη ανθελληνική, αντιχριστιανική - αντίχριστη προπαγάνδα, ακόμη κι αν ο άνθρωπος εξωθήθηκε στα όριά του και οδηγήθηκε από συναισθηματική οργή και αγανάκτηση για αυτά τα αίσχη που συντελλούνται γύρω μας, δίνει ελπίδα και ένα εφαλτήριο ότι, παιδιά, φτάνει με την αναγούλα, φτάνει με τον εμετό. Ο εμετός δεν είναι μόδα, ποτέ δεν ήταν, κι όταν έρχεται στο προσκήνιο, σίγουρα δεν έρχεται στο όνομα της τέχνης. 

Κι όταν μου προσβάλλεις την πίστη, θα αντιδράσω, και μπορεί να μη σου αρέσει καθόλου αυτό, όσο ευγενικός τύπος κι αν μπορεί να είμαι. Όχι εγώ, ο καθένας. Και είμαστε πολλοί. Γιατί κανένας δεν παίζει με την πίστη και κανένας δεν παίζει με τον Θεό. Για να συνεννοούμαστε και να μην παρεξηγούμαστε.

Με αγάπη,

Εύα 💗

 

*****  Το συμβάν με το επεισόδιο του βουλευτή Νίκου Παπαδόπουλου στην Εθνική Πινακοθήκη μπορείτε να το δείτε και εδώ.

*****  Έτερα έργα του καλλιτέχνη ίδιας προσέγγισης μπορείτε να τα θαυμάσετε εδώ.


22.8.24

Γιατί φωτογραφίζω

 

Φωτογραφίζω για να εντοπίζω την ψυχή, το συναίσθημα, την αρμονία,

φωτογραφίζω για να αναδείξω την ομορφιά και ευγένεια στο απλό και καθημερινό,

φωτογραφίζω για να οπτικοποιήσω το συναίσθημα που υποβόσκει σε όλα,

φωτογραφίζω για να σταματήσω τον χρόνο και τη λήθη σε ανθρώπους, γεγονότα, αναμνήσεις,

φωτογραφίζω για την τέχνη, την έρευνα, τον πειραματισμό,

φωτογραφίζω για το μήνυμα που θέλω να περάσω κάθε φορά,

φωτογραφίζω γιατί με ευχαριστεί, με εμπνέει, με εκφράζει,

φωτογραφίζω για να μπορώ να βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια της τέχνης,

φωτογραφίζω γιατί γίνομαι παιδί όταν φωτογραφίζω.


Με αγάπη,

Εύα 💗


*****   Η συμμετοχή μου στο ερώτημα "γιατί φωτογραφίζω" που τέθηκε σε δημόσια συζήτηση στο iFocus Community στο Facebook, το link εδώ.

 

12.7.16

Οι Διαδρομές Τέχνης αποκτούν το δικό τους 'σπίτι'


 Για την αγαπημένη φίλη και ζωγράφο Όλγα Χάνουζα το να αποκτήσει μια βάση για τις καλλιτεχνικές της ανησυχίες και δραστηριότητες ήταν ένα όνειρο ζωής. Ένα όνειρο που πριν από λίγες μέρες πήρε σάρκα και οστά, χάρη στην πίστη της ότι κάπως, κάπου, κάποτε αυτό το όνειρο θα πραγματοποιηθεί. 
Η πρόσκληση ήρθε και, φυσικά, ανταποκριθήκαμε με χαρά και την επισκεφθήκαμε στο νέο της 'σπίτι', έναν απέριττο φινετσάτο χώρο που μοσχοβολούσε φρεσκοβαμμένη μπογιά και αυτή την ευχάριστη μυρωδιά και αίσθηση του αχρησιμοποίητου και καινούργιου. 

Η γκαλερί 'Διαδρομές Τέχνης' βρίσκεται στην καρδιά της Αθήνας επί της οδού Ερμού στο Μοναστηράκι και στεγάζεται στο ισόγειο ενός ολοκαίνουργιου κτηρίου που μόλις πριν από λίγες μέρες άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό. Η Όλγα φυσικά ήταν εκεί και μας ξενάγησε στους χώρους και τα έργα των καλλιτεχνών που συμμετέχουν στην πρώτη έκθεση που εγκαινιάστηκε πριν από λίγες μέρες και συνεχίζεται για όλο τον Ιούλιο, από όσο γνωρίζω.

Το πρώτο βήμα έγινε και η αρχή, όπως λένε, είναι το ήμισυ του παντός. Τις θερμότερες ευχές μας η γκαλερί Διαδρομές Τέχνης να αποτελέσει μια πνοή δημιουργίας και ομορφιάς για την πόλη, μια δραστήρια και δυναμική καλλιτεχνική κυψέλη που θα αναδείξει πολλούς ταλαντούχους εικαστικούς και ένα σημείο αναφοράς για συναντήσεις, αναζητήσεις και όνειρα!












Με την Όλγα σε κλασική πόζα.





Τα λευκώματα που έχουν ήδη ολοκληρωθεί, διατίθενται προς πώληση στον χώρο της γκαλερί. Κάπου στις σελίδες του μεσαίου, υπάρχει και δική μου συμμετοχή. 
Οι σχετικές αναρτήσεις: εδώ και εδώ.





Ξεκινήσαμε με ένα όνειρο
τέσσερις φίλοι καλλιτέχνες
πριν τέσσερα χρόνια.
Όλγα, Ελένη, Λιάνα, Ιωάννης.
Το όνειρο έγινε πραγματικότητα.
Ζήστε το μαζί μας!

(Από τη σελίδα Διαδρομές Τέχνης στο Facebook.)


Στην Όλγα και την καλλιτεχνική της ομάδα, εύχομαι 
καλές, πολύχρωμες και εμπνευσμένες Διαδρομές Τέχνης!

Φιλιά πολλά σε όλους σας!


17.3.14

Λουλούδια και Πεταλούδες για τη Φλόγα - η συμμετοχή μου

Στην εκπνοή του χρόνου στέλνω κι εγώ τη συμμετοχή μου για τον σύλλογο της Φλόγας, μια σημαντική εκδήλωση φιλανθρωπικού χαρακτήρα με σκοπό να βοηθηθούν παιδιά που πάσχουν από νεοπλασματική ασθένεια.

Το θέμα των έργων των Ελληνίδων Βloggers σε Δράση που θα συμμετάσχουν στο bazaar της Ναυπάκτου είναι:

"Πεταλούδες & Λουλούδια"

Πεταλούδες και λουλούδια λοιπόν κι από μένα σε ένα έργο που ολοκληρώθηκε μετά από αρκετά διαδικαστικά στάδια.

Σαν βάση χρησιμοποιήσα έναν τετράγωνο καμβά μεσαίου μεγέθους. Με τη βοήθεια ακρυλικού στόκου δημιούργησα σε πρώτη φάση τις βασικές φόρμες του θέματος, ώστε να επιτευχθεί η αναγλυφότητα που επιθυμούσα.

evapsarrou.blogspot.com

   Στη συνέχεια άρχισαν να μπαίνουν τα πρώτα χρώματα

evapsarrou.blogspot.com

 Από κοντά φαίνεται πιο καθαρά η τρισδιάστατη αίσθηση που ήθελα να έχει το έργο.

evapsarrou.blogspot.com

 Υπήρχαν ακόμα ατέλειες εδώ κι εκεί, αλλά η διαδικασία απείχε πολύ από την ολοκληρωσή της.

evapsarrou.blogspot.com

 Επόμενο βήμα: να φτιάξω τις πεταλούδες. Προτίμησα να χρησιμοποιήσω ένα διαφορετικό υλικό ώστε να φαίνονται ότι πραγματικά έχουν καθίσει πάνω στα πέταλα των λουλουδιών. Σε ένα κομμάτι από φύλλο χαλκού σχεδίασα δύο αρκετά μεγάλες πεταλούδες, που στη συνέχεια τους έδωσα τη σχετική αναγλυφότητα με το ειδικό εργαλείο. Η δουλειά σε αυτή τη φάση γίνεται από την πίσω πλευρά του φύλλου χαλκού, ώστε η αναγλυφότητα που θα δώσει η πίεσή μας πάνω του να αναδειχθεί στην κανονική πλευρά του σχεδίου.

evapsarrou.blogspot.com

 Όταν τελείωσα αυτό το κομμάτι της διαδικασίας, γύρισα το φύλλο χαλκού από την καλή του πλευρά και με τη φλόγα ενός καμινέτου άρχισα να καίω προσεκτικά τις πεταλούδες μου. Αυτή η τεχνική πετυχαίνει να αλλοιώσει το χρώμα του χαλκού χαρίζοντάς του πολύ όμορφα πετρόλ νερά.

evapsarrou.blogspot.com

 Το επόμενο βήμα ήταν να τις κόψω περιμετρικά με ένα ψαλίδι

evapsarrou.blogspot.com

 και μετά να τις γυρίσω και πάλι από την πίσω πλευρά για να γεμίσω τα βαθουλώματα με στόκο, ώστε να μην χαλούν αν κάποιο χέρι τύχει και πέσει πάνω τους. Πριν στεγνώσει, δεν ξεχνώ να προσθέσω τις κεραίες από σύρμα στο χρώμα του χαλκού, καθώς και ένα κομματάκι καλαμιού κατά μήκος του σώματός τους ώστε όταν έρθει η ώρα να τοποθετηθούν πάνω στον πίνακα, να υπάρχει απόσταση μεταξύ αυτών και της επιφάνειας του καμβά.

evapsarrou.blogspot.com

 Όταν στέγνωσε και ο στόκος, τις γύρισα και πάλι από την καλή τους πλευρά. Καθάρισα κάποια υπολείμματα στόκου που είχαν διαρεύσει από τις εσοχές των φτερών, προσεχτικά για να μην τις χαράξω, και στη συνέχεια με λίγο μαύρο χρώμα τόνισα κάποιες λεπτομέρειες του σχεδίου. Στη συνέχεια τις πέρασα με λίγο γυαλιστικό βερνίκι.

evapsarrou.blogspot.com

 Αυτό επιτυγχάνει δύο πράγματα, τονίζει τα χρώματα, ενώ ταυτόχρονα προστατεύει τον χαλκό από τις ατμοσφαιρικές συνθήκες διατηρώντας τον αναλλοίωτο με το πέρασμα του χρόνου.
Εδώ φαίνονται λίγο πιο καθαρά τα νερά που επιτεύχθηκαν από το κάψιμο, καθώς και η απόστασή τους από την επιφάνεια του καμβά.

evapsarrou.blogspot.com

 Κάποια τελευταία φινιρίσματα στο χρώμα του φόντου που έπρεπε να βαθύνει ακόμα περισσότερο προκειμένου να αναδειχθούν οι πεταλούδες

evapsarrou.blogspot.com

και το έργο ολοκληρώθηκε! Εδώ το βλέπετε στην τελική του μορφή!

evapsarrou.blogspot.com

Ήταν μια διαδικασία που μου πήρε αρκετές ημέρες, αφού χρειαζόταν να στεγνώνει κάθε φορά το εκάστοτε  υλικό ή χρώμα, ώστε να μπορώ να περνάω στο επόμενο, αλλά και που απόλαυσα το κάθε της λεπτό.

evapsarrou.blogspot.com

 Η έκθεση με τις δημιουργίες των Ελληνίδων Bloggers σε Δράση θα πραγματοποιηθεί στην όμορφη Ναύπακτο στις 4, 5 και 6 του Απρίλη και όλα τα έσοδα θα διατεθούν, όπως προανέφερα, στον σύλλογο γονέων παιδιών με νεοπλασματική ασθένεια Φλόγα.


Αυτή είναι η επίσημη πρόσκληση για όσους θελήσουν να επισκεφθούν την έκθεση - bazaar στη Ναύπακτο:



Όλες τις συμμετοχές μπορείτε να τις δείτε συγκεντρωμένες στον ιστότοπο της Δράσης Ελληνίδων Bloggers εδώ.

Εύχομαι κάθε επιτυχία!


25.1.12

'Έφυγε' ο ποιητής των εικόνων...



Γι' αυτό που κατακρίθηκε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος κατά κόρον
ήταν πως θέλησε να κάνει τον χρόνο
να τρέχει σιγότερα
για να τον προλαβαίνει η ψυχή
να τον ευχαριστιέται...
Σίγουρα, τώρα που πέθανε, κάπου στους δρόμους της Δραπετσώνας,
σίγουρα τώρα όλοι θα τον λατρέψουν...
Όπως έκανε πάντα η Ελλάδα στα μεγάλα παιδιά της,
αυτά που την βγάζουν από την αφάνεια, κάθε φορά
Όπως θα συνεχίσει να κάνει...
 ...

φωτό από εδώ.

7.7.11

Trompe l' oeil στην εποχή του photoshop



Στην εποχή του Photoshop λίγες εικόνες μπορούν πλέον να ξαφνιάσουν με την πρωτοτυπία και δημιουργικότητά τους.


Κάπου-κάπου όμως, εμφανίζονται κάποιες δουλειές που προκαλούν τη λογική



και ξαφνιάζουν τη φαντασία,



αφήνοντάς σε με την απορία: "Μα, πώς το έκανε;"



Αυτό το οπτικό αστείο που σκοπό έχει να ξεγελάσει τον θεατή με την ψευδή πραγματικότητά του δεν είναι κάτι το καινούργιο, είναι ένα παιχνίδι που συνήθιζε από αιώνες η Δύση για να μην πλήττει αισθητικά και για να καλλιεργεί την ευγενή αγωγή της. Η τεχνική είναι γνωστή ως trompe l' oeil, μια γαλλική έκφραση που μεταφράζεται ως 'τέχνασμα ματιού', ως οφθαλμαπάτη δηλαδή.



Οι κλειστοί χώροι διαστέλλονται, τα όρια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας θολώνουν, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια εικόνα όπου τα πάντα εμφανίζονται με απόλυτα ρεαλιστικό τρόπο, ωστόσο τίποτα από όσα βλέπεις δεν είναι πραγματικά.




Οι φωτογραφίες ανήκουν στον Erik Johansson, έναν νεαρό φωτογράφο από τη Σουηδία - μόλις 25 χρονών - ο οποίος προσάρμοσε την παλιά τεχνική στα νέα hi-tech δεδομένα της εποχής δημιουργώντας έναν δικό του μοναδικό κόσμο φαντασίας και τέχνης. Η δουλειά του έχει βρει θερμή ανταπόκριση κάνοντάς τον γνωστό ανά τον κόσμο.


2.7.11

Επιδαύρια 2011


Με την Ειρήνη του Αριστοφάνη άνοιξε η αυλαία των φετινών Επιδαυρίων, σε σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη, ο οποίος κράτησε και τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Τρυγαίου. Ο ίδιος μιλώντας για την παράσταση, αναφέρει:

"Ήθελα να έχω την ευθύνη όλης της παράστασης για να μεταφέρω το όραμά μου. Κι είναι πρώτη φορά που σκηνοθετώ Αριστοφάνη ενώ παίζω κιόλας. Ο στόχος μου είναι να αφήσω τη δουλειά να μιλήσει. Με τις επιλογές μου στη σκηνογραφία, τα κοστούμια, τη μουσική και φυσικά με τον θίασο, δίνω το στίγμα μου και την εικόνα της παράστασης. Ανεβάζουμε την "Ειρήνη" του Αριστοφάνη και το υπογραμμίζω αυτό. Οχι μια παράσταση με αφορμή τον Αριστοφάνη. Λέω αυτά που σήμερα θα μπορούσε να είχε πει ο Αριστοφάνης. Συνδυάζω τη βαθειά λαϊκή παράδοση με τις δικές μου παραδόσεις, τις θεατρικές μου καταβολές, τον Κουν. Αισιοδοξώ να παρουσιάσω ένα ευφρόσυνο λαϊκό θέαμα, σαν πανηγύρι. Μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής που ζωντανεύει. Είναι πολύ γήινη η δουλειά, βγαίνει από το χώμα, από τον αγρό. Ακόμα και το παίξιμο, οι υποκριτικές οδηγίες επηρεάζονται από τη γη. Είναι όλοι τους άνθρωποι που πατάνε γερά στη γη».

Ποιος είναι ο δικός του Τρυγαίος;

«Είναι ο καθημερινός οραματιστής, ουτοπιστής άνθρωπος. Σήμερα έχουμε παρεξηγήσει τα πράγματα: Οποιος διαλέγει την ουτοπία, τον λέμε τρελό. Ομως όλοι την ουτοπία κυνηγάμε. Με την Ειρήνη λέμε ότι μπορεί να μην είναι άπιαστο όνειρο. Οτι το πιο μεγάλο όνειρο μπορεί να συμβεί. Σήμερα μας απαγορεύουν το επιχειρείν. Εμείς αυτό θέλουμε να καταπολεμήσουμε και με τη θεατρική μας πρόταση. Ζούμε σε μια εμπόλεμη κατάσταση. Ζούμε τον οικονομικό πόλεμο κι απ΄έξω κι από μέσα. Είμαστε όμηροι και μετανάστες στην ίδια μας τη χώρα, αιχμάλωτοι του οικονομικού αυτού πολέμου. Σαν σε κατοχή. Το μόνο που μπορεί να μας σώσει είναι η τέχνη, ο πολιτισμός που είναι άρρηκτα δεμένα με τον τουρισμό». (το βήμα)

H Ειρήνη κέρδισε το δεύτερο βραβείο στα Μεγάλα Διονύσια του 421 π.Χ. Ο Αριστοφάνης έγραψε την κωμωδία κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων μεταξύ Αθηναίων και Σπαρτιατών, που κατέληξαν στην ειρήνη του Νικία, με την οποία οι λαοί των δύο αντιπάλων ήλπιζαν ότι θα λήξει ο Πελοποννησιακός πόλεμος. Εργο αντιπολεμικό με ήρωα τον Τρυγαίο, τον αμπελουργό, που απελπισμένος από την κατάντια των αμπελιών του, αποφασίζει να πάει και να ελευθερώσει την Ειρήνη. Ξεκινάει για τον Όλυμπο, πετώντας πάνω σ' ένα τεράστιο σκαθάρι. Από εκεί αρχίζουν οι περιπέτειες του μέχρι να επιστρέψει νικητής στη γη...

Τέλος, γνωρίζοντας ότι ο Τρυγαίος ήταν και ο τελευταίος ρόλος του Θανάση Βέγγου, αφιερώνει τη δική του «Ειρήνη» στη μνήμη του.


******


Επιδαύρια 2011 - Πρόγραμμα παραστάσεων:


Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Ιούλιος

Θεατρική Διαδρομή - Πέτρος Φιλιππίδης

Ειρήνη - Αριστοφάνη

1 & 2 Ιουλίου 2011

Μικρά Διονύσια

Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

8-9 Ιουλίου

Εθνικό Θέατρο - Σταμάτης Φασουλής

Σκηνοβάτες

15-16 Ιουλίου,21:00

Απλό Θέατρο - Αντώνης Αντύπας

Μήδεια, Ευριπίδη

22-23 Ιουλίου

Η Bank of America Merrill Lynch παρουσιάζει:

The Bridge Project

Ριχάρδος ο Γ', του W. Shakespeare

29-30 Ιουλίου

Αύγουστος

Εθνικό Θέατρο - Μιχαήλ Μαρμαρινός

Ηρακλής Μαινόμενος, του Ευριπίδη

5-6 Αυγούστου


Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου

Ιούλιος


Συναυλία με τον Νίκο Πορτοκάλογλου


Ρεμίξ


1-2 Ιουλίου 2011


Η Μόνικα στη Μικρή Επίδαυρο


8-9 Ιουλίου 2011


Συναυλία με τη Δήμητρα Γαλάνη και τον Vassiliko


15-16 Ιουλίου 2011


Ο Γνωστός μας Άγνωστος κύριος Γκάτσος


22-23 Ιουλίου 2011



22.5.11

Μετά τον μετα-μοντερνισμό, τι;


Αν ανατρέξει κανείς στη νεότερη ιστορία της τέχνης διαπιστώνει ότι σε κάθε περίοδο υπήρξαν λίγο ως πολύ κάποιες κοινές κατευθυντήριες γραμμές σε τεχνοτροπίες και ιδεολογικές αφετηρίες. Όλα βρίσκονταν σε άμεση συνάρτηση με το ιστορικό γίγνεσθαι της περιόδου, αλλά και με το τι συνέβαινε στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο, που πάντα βέβαια προπορευόταν σε πρωτοτυπία και καινοτομίες. Ήρθε λοιπόν η μόδα του κλασικισμού, μετά του ρομαντισμού, ύστερα έκανε την εμφάνισή της η ηθογραφία, ο ρεαλισμός.. Και εντάξει ως εκεί, όλα αυτά τα ρεύματα και οι τεχνοτροπικές τάσεις θεωρήθηκαν ως παράδοση και έγιναν ευρέως αποδεκτά. Με τον μοντερνισμό, τι γίνεται; Πάλι ρεαλισμός, πάλι εσωτερικοί μονόλογοι, αλλά όλα κατακερματισμένα πλέον. Φεύγει το διήγημα, έρχεται το μυθιστόρημα, εκλείπει το επικό, έρχεται η εσωτερικότητα, το εγώ, η υποκειμενική λήψη της πραγματικότητας. Δεν σταματάει όμως εκεί. Μετά την κάμψη της ήττας σε πολιτικό και ιστορικό επίπεδο (κατάρρευση Μεγάλης Ιδέας, χαμένες πατρίδες, βαλκανικοί, παγκόσμιοι πόλεμοι, κατοχή, αντίσταση, ήττα αριστεράς, μεταξική δικτατορία και πάει λέγοντας), η ηττοπάθεια και στην λογοτεχνία, πάλι η τέχνη κατά πόδας. Οράματα και ιδεολογίες που σβήσαν, ηγέτες που δεν υπάρχουν και μια πατρίδα που ολοένα συρρικτώνει και εξαφανίζεται.. Οι λογοτέχνες στρέφονται προς αναζήτηση απαντήσεων σε υπαρξιακά πλέον ζητήματα και η τεχνοτροπία τους ακολουθεί: αποσπασματικότητα, ελλειπτικότητα, ο χρόνος να τρέχει μπρος πίσω, η τάξη εξαφανίζεται, η αρμονία επίσης, χάος, εγκλωβισμός και απογοήτευση, όλα χαρακτηριστικά ενός μετα-μοντερνισμού και μετα-υπερρεαλισμού που ακολουθεί κατά πόδας την σύγχρονή τους πραγματικότητα. Πολυπρόσωπα έργα, υπερίσχυση του υποσυνείδητου, λόγος που βγαίνει σπασμωδικά, μέσα από σπασμένες προτάσεις, ακατάστατη στίξη και σύνταξη, άλογες σκέψεις και μια απουσία αίτιου-αιτιατού που υποχρέωνε τον δέκτη να συμμετάσχει, τον διέταζε να στίψει το μυαλό του προκειμένου να βρει τι βρίσκεται ανάμεσα στις λέξεις, να φτάσει σε ένα συμπέρασμα, σε μια ουσία..

Ωραία! Και μετά; Μετά την ουσία, τι;...

Σήμερα βρισκόμαστε σε ένα επόμενο στάδιο από αυτό. Οι γενιές με τα κοινά οράματα και τις παράλληλες πορείες έχουν εκλείψει, το ίδιο και η αναζήτηση για κάτι καινούργιο και πρωτοποριακό. Και το κυριότερο; Φαίνεται πως έχει χαθεί η ουσία. Βλέπεις, διαβάζεις κάτι ακραίο και αναζητάς πίσω από αυτό, τον λόγο, το τι υπαινίσσεται ο δημιουργός.. και δεν βρίσκεις τίποτα, κανέναν συνειρμό, κανένα υπόβαθρο θεωρητικό ή συνομιλία με το παρελθόν ή έστω με το μέλλον. Είναι όμως έτσι; Ή μήπως είναι αυτό ακριβώς που θέλουν να καταδείξουν οι σημερινοί δημιουργοί, το ότι δηλαδή όσο και να ψάξεις, δεν πρόκειται να βρεις κανένα απολύτως νόημα, καμιά ουσία;
Και πάλι δηλαδή, η τέχνη μιμείται τη ζωή; Ένα γίγνεσθαι και μια ιστορική συγκυρία απόλυτης διάλυσης τόσο σε εθνικό επίπεδο, όσο και σε ατομικό; Ο άνθρωπος έχει χάσει το ενδιαφέρον του για τα σημαντικά και τα πανανθρώπινα, και είναι φυσικό: όταν γύρω σου όλα καταρρέουν, ποιος ο λόγος να ψάξεις για την ουσία και να την εκφράσεις μέσα από την τέχνη σου; Αφού κάτι τέτοιο δεν ανταποκρίνεται πλέον σε κανένα επίπεδο. Έτσι θα μπορούσε να εξηγηθεί όλος αυτός ο καταιγισμός από έργα που μας κάνουν να αναρωτούμαστε: είναι τέχνη τώρα αυτό που βλέπω ή μια μπούρδα στο τετράγωνο;
Κι όμως, είναι τέχνη. Ζούμε στην εποχή της μη ουσίας και ως συνεπακόλουθο, μη ουσίας θα είναι και η τέχνη της - μη έλλογης, τουλάχιστον - δεν θα μπορούσε να ήταν και διαφορετικά.

23.9.09

Van Gogh: Ο πυρετός του χρώματος


Για μια ακόμη χρονιά το Νέο Ψηφιακό Πλανητάριο του Ιδρύματος Ευγενίδου υποδέχεται τους φίλους του με μια νέα φαντασμαγορική όσο και τρυφερή ταινία αφιερωμένη σε έναν από τους μεγαλύτερους ζωγράφους όλων των εποχών: τον Βίνσεντ Βαν Γκογκ. Πρόκειται για την νέα ταινία θόλου «VAN GOGH: Ο πυρετός του χρώματος», μέσα από την οποία ο τεράστιος θόλος του Πλανηταρίου θα γεμίσει με το εκθαμβωτικό κίτρινο των χωραφιών με τα καλαμπόκια αλλά και με το βαθύ μπλε του έναστρου νυκτερινού ουρανού, που με τόση ομορφιά αποτύπωσε στον καμβά ο «μαέστρος» του χρώματος Βαν Γκογκ.

Η ταινία, που ξεκίνησε να προβάλλεται στο κοινό στις 22 Σεπτεμβρίου 2009, μας δίνει την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε τη σύντομη, θυελλώδη ζωή και συνάμα την σπουδαία καλλιτεχνική πορεία του μεγάλου δημιουργού -από την ηλικία των 27 ετών ως και τον τραγικό του θάνατο στα 37 του χρόνια- τη δεκαετία εκείνη δηλαδή κατά την οποία ο παγκόσμιος πολιτισμός έγινε πλουσιότερος κατά 900 τουλάχιστον έργα του.

Κάνοντας ένα εικονικό ταξίδι στον χρόνο και τον χώρο γνωρίζει κανείς το έργο ενός μεγάλου δημιουργού, ενός ανθρώπου που έφερε την επανάσταση στον χρώμα και βέβαια θα απολαύσουμε μερικά από τα πιο σημαντικά έργα στην Ιστορία της Τέχνης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι για την ολοκλήρωση της ταινίας αυτής συνεργάστηκαν μερικά από τα μεγαλύτερα μουσεία της Ευρώπης, όπως το μουσείο D' Orsay στη Γαλλία αλλά και τα Μουσεία Van Gogh και Kroller Muller στην Ολλανδία, ενώ συμμετείχαν ακόμη τα Μουσεία: Maison Van Gogh, το Fundacion Colleccion Τhyssen –Bornemisza, και το Μusee Rodin, αλλά και έμπειρες εταιρίες όπως η MacGillivray Freeman Films, η La Geode και η Camera Lucida Productions.
Στην Ελλάδα, την ταινία «έντυσαν» με την φωνή τους και με ιδιαίτερη επιτυχία οι ηθοποιοί Κώστας Τζούμας και Θέμις Μπαζάκα.

Παράλληλα με την προβολή της ταινίας, το Ίδρυμα Ευγενίδου προγραμματίζει εκδηλώσεις για παιδιά. Πρόκειται για μια σειρά μαθημάτων ηλεκτρονικής εικονογράφησης με τίτλο «Το χρώμα μέσα από τα μάτια του Van Gogh», τα οποία θα πραγματοποιηθούν από τον εικονογράφο Αντώνη Ασπρόμουργο στον φιλόξενο χώρο της Βιβλιοθήκης του Ιδρύματος Ευγενίδου.
Τα παιδιά θα μπορούν να παρακολουθήσουν το μάθημα χωρίς κόστος αρκεί να έχουν πρώτα δηλώσει συμμετοχή. Περισσότερες πληροφορίες για τα μαθήματα οι ενδιαφερόμενοι θα μπορούν να πάρουν από την Ιστοσελίδα του Ιδρύματος Ευγενίδου (http://www.eugenfound.edu.gr/).


8.6.09

Σαπφώ - η δέκατη Μούσα

Τα ποιήματά της έχουν διασωθεί αποσπασματικά, θραύσματα λυρισμού, αρκούν όμως για να την εντάξουν στις κορυφαίες διαχρονικά ποιήτριες όλου του κόσμου. Πολλοί έχουν χαρακτηρίσει τη Σαπφώ ως την ενσάρκωση της Ποίησης, ωστόσο η ίδια παραμένει ανάμεσα στις «γνωστές άγνωστες» της παγκόσμιας λογοτεχνίας, αφού το κέντρο βάρους συνηθίζει να πέφτει σχεδόν αποκλειστικά στο περίφημο λεσβιακό θέμα που έχει συνδεθεί με το όνομά της, παρά στην ίδια ως προσωπικότητα.

Και ενώ τα μυκηναϊκά χρόνια έχουν κατανοηθεί από το ευρύτερο κοινό, χάρη στα έπη του Ομήρου, και η κλασική Ελλάδα του Περικλή έχει αναλυθεί εξονυχιστικά από πλειάδα επιστημόνων και μελετητών ανά τον κόσμο σε σημείο κορεσμού, με την εποχή της Σαπφούς, το πρώτο δηλαδή μισό του 6ου αι π.Χ. δε συμβαίνει το ίδιο. Από τους περισσότερους μελετητές η αρχαϊκή εποχή θεωρείται μια μεταβατική περίοδος για την Ελλάδα, τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της οποίας γίνονται εμφανή στην τέχνη, ιδιαίτερα στη γλυπτική και αγγειογραφία, όπου κανείς διαπιστώνει την αγωνία του καλλιτέχνη να ξεπεράσει όλα τα τεχνικά προβλήματα εκείνα που θα τον οδηγήσουν στο αποκορύφωμα της κλασικής ωριμότητας. Είναι μια πρώιμη εποχή του ελληνικού πολιτισμού, με την οποία λίγοι θα είχαν ασχοληθεί αν δεν υπήρχε η Σαπφώ να τη στιγματίσει με το έργο της. Γιατί η ποίηση της Σαπφούς έρχεται να φωτίσει μια ολόκληρη εποχή, που ως τότε βρισκόταν στα αζήτητα, και κοντά σε αυτήν να αρχίσουν να ανασύρονται σιγά-σιγά όλοι οι προκάτοχοι και σύγχρονοι με αυτήν ποιητές από την αφάνεια, συμπληρώνοντας τελικά όλες τις βαθμίδες εξέλιξης της ελληνικής ποίησης.

Η Σαπφώ φτιάχνει ποίηση σε μια εποχή που δεν έχει ξεφύγει ακόμα από την ολοκληρωτική υποταγή στο θείο. Ημίθεοι και ήρωες ζουν μέσα από τους μύθους και τους λατρευτικούς θρύλους της κάθε περιοχής και γίνονται κομμάτι της ζωής των ανθρώπων, οι οποίοι τους λατρεύουν και τους υμνούν εξισώνοντάς τους με τους θεούς. Είναι μια εποχή που παλεύει να απαγκιστρωθεί από την επική ηρωική ποίηση, όπου ο ποιητής παρέμενε ανώνυμος στη σκιά του έργου του, και στρέφει την προσοχή προς το εγώ, οδηγώντας πλέον τον καλλιτέχνη να αντιμετωπίσει τον περίγυρό του σαν άτομο. Η Σαπφώ δημιουργεί με εργαλεία καινούργια, άθικτα σχεδόν. Ας μην ξεχνάμε ότι τα ομηρικά έπη (Ιλιάδα-Οδύσσεια) - από τις πρώτες ουσιαστικά σοβαρές προσπάθειες γραφής αμιγώς λογοτεχνικού λόγου που έχουν διασωθεί – έχουν γραφτεί όχι πάνω από δυο γενιές νωρίτερα. Η λογοτεχνική γλώσσα τώρα ανακαλύπτεται, τώρα εξελίσσεται. Δεν υπάρχουν ακόμα μυστικά και συμβολισμοί, δεν υπάρχει κορεσμός, είναι φρέσκια και άμεση, κάτι που καθρεπτίζεται στην ποίηση της Σαπφούς.

Γεννημένη κάπου ανάμεσα στο 617 και 612 π.Χ. η ποιήτρια προέρχεται από αριστοκρατική οικογένεια της Λέσβου. Πηγές μαρτυρούν πως είχε παντρευτεί κάποιον πλούσιο από την Άνδρο και είχε αποκτήσει μια κόρη. Οι πολιτικές αναταράξεις στη Λέσβο την οδήγησαν εξόριστη στη Σικελία. Ξαναγύρισε πίσω στη Μυτιλήνη το 586, γύρω στα τριάντα της χρόνια και χήρα. Εκεί δημιούργησε έναν κύκλο από συντρόφισσες και μαθήτριες και ασχολήθηκε με την δημιουργία λυρικών ασμάτων. Γράφει στην αιολική διάλεκτο. Την ίδια εποχή στη Λέσβο ζούσαν ο ποιητής Αλκαίος και ο πολιτικός Πιττακός, ο οποίος συγκαταλέγεται στους επτά σοφούς. Σχετικά με την εμφάνισή της, αναφέρεται πως ήταν μικροκαμωμένη και μελαχρινή, χαρακτηριστικά που απείχαν κατά πολύ από το ιδεώδες ομορφιάς της εποχής. Δεν ξέρουμε πόσο έζησε, δεν υπάρχει καμία μαρτυρία γι’ αυτό, υπολογίζεται όμως πως θα πρέπει να πέθανε περί το 570-560 π.Χ.

Δύο από τα στοιχεία της βιογραφίας της έχουν εξάψει το ενδιαφέρον των μελετητών της: η αναφορά στο θέμα της ομοφυλοφιλίας καθώς και η αυτοκτονία της εξαιτίας του περιφρονημένου έρωτά της, αφού για χάρη του όμορφου Φάωνα, ρίχνεται στη θάλασσα – το δεύτερο έχει αμφισβητηθεί ως μύθευμα.

Με το τέλος της εξορίας της στη Σικελία, η Σαπφώ, χήρα πια και με μια κόρη επιστρέφει στη Μυτιλήνη. Εκεί δημιουργεί έναν κύκλο από νεαρά κορίτσια, τα οποία έμεναν μαζί της και εκεί διδάσκονταν τις μουσικές τέχνες, τους καλούς τρόπους και τις οικιακές εργασίες. Έμεναν εκεί μέχρι τη στιγμή του γάμου τους, οπόταν και επέστρεφαν στα σπίτια τους. Για το χαρακτήρα αυτού του κύκλου έχει χυθεί πολύ μελάνι. Μερικές από τις θέσεις που έχουν υποστηριχθεί είναι πως η Σαπφώ τελούσε ρόλο διευθύντριας ενός ας πούμε οικοτροφείου θηλέων. Άλλοι, στηριζόμενοι στις επικλήσεις της στη θεά Αφροδίτη, πως υπήρξε ιέρεια της θεάς. Κάποιοι παρομοίασαν τον κύκλο με έναν θίασο προς τιμή των Μουσών, με τη Σαπφώ σαν διευθύντρια μουσικής Ακαδημίας. Στον αντίποδα των μελετών στάθηκε αμέσως η άποψη πως δεν θα έπρεπε να αποδοθεί κανένας επίσημος επαγγελματικός χαρακτηρισμός, αφού τα θέματα της Σαπφούς είναι εντελώς ιδιωτικής φύσεως, άρα τα κορίτσια που μαζεύονταν γύρω της ήθελαν μόνο να ακούσουν ποιήματα, ίσως και να τραγουδήσουν ή να εξασκηθούν στα επιθαλάμια τραγούδια του γάμου. Αυτή η άποψη βέβαια αντικρούει στο γεγονός ότι πολλά από τα κορίτσια στέλνονταν από τις οικογένειές τους από μακρινά μέρη, καθώς και από το ότι στη Λέσβο εκείνης της εποχής υπήρχαν κι άλλοι αντίστοιχοι κύκλοι-σχολές που λειτουργούσαν παράλληλα με εκείνον της Σαπφούς – έχουν διασωθεί τα ονόματα της Γοργώς και της Ανδρομέδας – τις οποίες μάλιστα η Σαπφώ έβλεπε ως αντίζηλους. Εκεί που δεν χωρά αμφιβολία είναι πως ο χαρακτήρας του κύκλου της Σαπφούς είχε λατρευτικό χαρακτήρα, πράγμα που επιβεβαιώνεται από τις πολυάριθμες επικλήσεις θεοτήτων (της Αφροδίτης, της Ήρας, των Μουσών, των Χαρίτων) και πως επρόκειτο για έναν κλειστό κύκλο αγωγής των θηλέων και διαμόρφωσης της προσωπικότητάς τους με βάση τις μουσικές τέχνες και συνδεδεμένο με την λατρεία γενικότερα. Είχε μυητικό χαρακτήρα, σκοπός του οποίου ήταν να προετοιμάσει με παιδαγωγικό τρόπο τα νέα κορίτσια για τον ρόλο της ενήλικης έγγαμης ζωής ως συζύγου, μητέρας και νοικοκυράς.

Και εδώ τίθεται το περιβόητο θέμα της παιδεραστίας ως μέρος αυτής της διαπαιδαγώγησης. Κατά την αρχαιότητα η παιδεραστία, τόσο των αγοριών όσο και των κοριτσιών, είχε παιδαγωγική λειτουργία και ήταν άμεσα συνδεδεμένη με το κυρίαρχο ιδανικό του κάλλους. Το να είναι κανείς ο ωραιότερος, ιδιαίτερα κατά την αρχαϊκή εποχή, δεν ήταν απλά τίτλος τιμής, ήταν σημάδι θεϊκό, το ορατό σημάδι της Αρετής. Η παθιασμένη λατρεία του Ωραίου, που κύρια έκφανσή του αποτελούσε η σωματική ωραιότητα, επέδρασε στην ελληνική ζωή σαν ένα έντονα αισθησιακό στοιχείο, δημιουργώντας την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία ξεδιπλώθηκε ο θεσμός της παιδεραστίας. Για να ανταποκριθεί στο αριστοκρατικό ιδεώδες, ο νέος έπρεπε να είναι όχι μόνο αθλητικός και ωραίος αλλά και καλλιεργημένος και κάτοχος του αριστοκρατικού τρόπου ζωής. Κεντρική θέση στην εκπαίδευση είχε ο παιδαγωγός, η δουλειά του οποίου ήταν να προπαρασκευάσει το νέο στον ρόλο του ενήλικα. Μέρος της εισόδου στον κόσμο των ενηλίκων αποτελούσε και η σεξουαλική μύηση. Ήταν κανόνας και βίωμα, ήταν προϋπόθεση, όσο κι αν μας ξενίζει εμάς σήμερα ως αντίληψη.

Η Σαπφώ πέθανε σε μεγάλη για την εποχή εκείνη ηλικία. Ήταν ήδη καταξιωμένη και είχε γίνει γνωστή σε όλη την Ελλάδα, προπάντων στην Αττική, όπου διοργάνωναν και γιορτές προς τιμήν της. Ο Σόλων ευχήθηκε να είχε αποστηθίσει ακόμα ένα άσμα της πριν πεθάνει. Ο Σωκράτης δήλωσε πως εκείνη και ο Ανακρέων του έμαθαν τον Έρωτα. Οι αλεξανδρινοί λόγιοι την συμπεριέλαβαν στον Κανόνα των εννέα μεγάλων λυρικών ποιητών. Ακόμα και οι Ρωμαίοι υποκλίθηκαν στο ταλέντο της. Ο Οράτιος εξυμνεί τη Σαπφώ σαν μια αοιδό, που στο άκουσμα του τραγουδιού της πετρώνουν και βουβαίνονται οι σκιές του Άδη. «Παρόλο που δεν ήταν παρά μοναχά μια γυναίκα» - έτσι άρχισε ο Αριστοτέλης. κάνοντας αναφορά στην υστεροφημία της – «έγραφε με τόλμη και σωστή τεχνική σαν άντρας», ενώ ο Πλάτωνας την ύμνησε σε επίγραμμα ως τη δεκάτη Μούσα. Σαν ποιήτρια ήταν αδιαφιλονίκητα κυρίαρχη στον χώρο της λυρικής ποίησης. Οι συχνές παραθέσεις γραμματικών και ρητόρων των ελληνιστικών χρόνων αποδεικνύουν ότι τα ποιήματά της θεωρούνταν πρότυπα γραφής. Και ενώ ο Μεσαίωνας τη φανταζόταν εντελώς συγκεχυμένα και αόριστα σαν μια θρυλική ελληνίδα ποιήτρια, η Αναγέννηση και ο Ουμανισμός την αντιμετώπισαν με λατρεία και σεβασμό θεωρώντας την ενσάρκωση άφθαρτης ποιητικής δόξας.

Όπως και να’ χει, η Σαπφώ συγκαταλέγεται στις κορυφαίες ποιήτριες όλων των εποχών και παρόλη την αποσπασματική μορφή του έργου της, εξακολουθεί και επηρεάζει μέχρι σήμερα το παγκόσμιο λογοτεχνικό – ποιητικό γίγνεσθαι, ενώ έργα της περιλαμβάνονται σε όλες τις σύγχρονες ανθολογίες λυρικής ποίησης.

Ομορφόθρονη αθάνατη Αφροδίτη,
κόρη του Δία, σου δέομαι, δολοπλέχτρα,
με πίκρες και καημούς μη, Δέσποινα,
παιδεύεις την ψυχή μου

μα έλα μου, αν και κάποτε, από πέρα
μακριά, το κάλεσμά μου όμοια αγροικώντας,
ήρθες, το πατρικό παλάτι αφήνοντας
και το χρυσό σου αμάξι

ζεύοντας κι όμορφα στρουθιά πετώντας
γοργά στη γη σε φέρανε τη μαύρη
παν’ απ’ τον ουρανό με φτεροκόπημα
πυκνό μες στον αιθέρα

κι ως έφτασαν ταχιά, χαμογελώντας
με την αθάνατη όψη, ω μακαρία,
με ρώτησες σαν τι και πάλι να’ παθα,
τι σε καλώ κοντά μου,

τι λαχταρά η ψυχή μου η φρενιασμένη
τόσο πολύ να γίνει; - «Ποια και πάλι
θες η Πειθώ να φέρει στην αγάπη σου;
Σαπφώ, ποια σ’ αδικάει;

Γιατί αν φεύγει, γοργά ξοπίσω θα’ ρθει
κι αν δε παίρνει σου δώρα, θα σου φέρει,
τώρα αν δε σ’ αγαπάει, θα σ’ αγαπήσει
και δίχως να το θέλει».

Ω, έλα μου και τώρα, κι απ’ τις μαύρες
τις έγνοιες λύσε με, κι ό,τι ν’ αληθέψει
ποθεί η ψυχή μου τέλεσ’ το κι ατή σου
συ γίνε ο βοηθός μου.