Καλή Ανάσταση!

Την άνοιξη, μαζί με τα αποδημητικά πουλιά, επιστρέφει και το ξύπνημα των αισθήσεων.

You know I know when it's a dream, a photo by Eva Psarrou on Flickr.

 Ακούμε ομορφότερους ήχους, τα κελαηδίσματα των κοτσυφιών, το τέντωμα των φύλλων,

ρουφάμε αχόρταγα το άρωμα των λουλουδιών που ξυπνάνε γεμάτα όρεξη

μετά τη χειμερία τους νάρκη

Βλέπουμε την ομορφιά της φύσης που ξαναγεννιέται

Και φυσικά...

γευόμαστε τους πρώτους ανοιξιάτικους καρπούς.

Για μένα, κανένας καρπός της φύσης δεν είναι τόσο στενά συνδεδεμένος με την άνοιξη

όσο οι μοσχοβολιστές, ζουμερές, λαχταριστές φράουλες,

αφού καμία αίσθηση δε μένει αδιάφορη στην παρουσία τους.

Άνοιξη σημαίνει επιστροφή των αισθήσεων, που σημαίνει επιστροφή της ζωής.

Μια λέξη με σχεδόν τελετουργική διάσταση, αφού, όπως θα έλεγε και ο Τάσος Μπουλμέτης,

η επιστροφή είναι μια λέξη που μέσα της φυλάσσει τη λέξη στροφή,

που μέσα της φυλάσσει τη λέξη τροφή...

Μεγάλη Εβδομάδα, εβδομάδα των Παθών

Εβδομάδα νηστείας και περισυλλογής.

Τα νηστίσιμα σοκολατάκια της Όστριας ήταν μια ιδανική επιλογή

και χτες, ημέρα Κυριακή των Βαΐων, είπα να τα φτιάξω. Περιττό να σας πω πως έγιναν ανάρπαστα.

Μέχρι να τα τελειώσω, είχαν ήδη εξαφανιστεί τα μισά!

Όποιος έμπαινε στην κουζίνα, έβγαινε με μια χούφτα.

Ιδού το αποτέλεσμα. Τη συνταγή για τις νηστίσιμες τρούφες θα τη βρείτε εδώ.

Δεν μου έφτασε όμως η τρούφα για να πασπαλίσω όλη τη δόση,

έτσι έκανα μια μικρή παραλλαγή στη συνταγή:

Έπιασα και γέμισα με όση δόση μου είχε μείνει δαμάσκηνα αποξηραμένα (χωρίς κουκούτσι),

αφού πρώτα τα είχα βουτήξει σε κονιάκ για να πάρουν το άρωμα.

Έλιωσα σε κατσαρολάκι κουβερτούρα μαζί με λίγο βούτηρο για να γυαλίσει,

τα έριξα μέσα και ανακάτεψα μέχρι να καλυφθούν ολόκληρα.

Τα άπλωσα σε ορθογώνιο δίσκο πάνω σε λαδόκολλα ώστε να ξεκολλήσουν εύκολα μετά

και τα έβαλα στο ψυγείο όπως ήταν με τον δίσκο για να στερεοποιηθεί η κουβερτούρα.

Όταν ήταν έτοιμα, τα πασπάλισα με κακάο

και με το ελάχιστο υπόλοιπο της τρούφας που μου είχε απομείνει.

Ιδού το αποτέλεσμα

Με δροσερά χρώματα και με γλυκές γεύσεις

και με την μοναδική μουσική της λατρεμένης μου Ευανθίας Ρεμπούτσικα

εύχομαι σε όλους αυτές τις Άγιες Μέρες

να τις περάσετε με υγεία και αγάπη

κοντά στους ανθρώπους που αγαπάτε.

Καλή Ανάσταση!



Πάθη και Ανάσταση

Τρεις μέρες είχαν περάσει από το «Τετέλεσται» και η πλάση δεν έλεγε να ξημερώσει. Όλα σκοτεινά, σα να πενθούσαν το νεκρό βασιλέα. Ακόμα και οι πιο δύσπιστοι πίστεψαν. Ακόμα και οι δήμιοι μετανόησαν. Ο άνθρωπος-Χριστός ήταν νεκρός και μαζί του είχαν εκπνεύσει όλη η θνητότητα και η φθορά του ανθρώπινου γένους. Παναγία, Μαγδαληνή και Ιωάννης κατέβασαν σιωπηλά το άγιο Σώμα από το σταυρό, το τύλιξαν σε σάβανα και το μετέφεραν σε σκοτεινή σπηλιά, στο σπίτι των νεκρών, και πέτρα κύλησε στην είσοδο σφραγίζοντας το μνημείο, ενώ στρατιώτες διατάχτηκαν να φυλούν σκοπιά μέρα-νύχτα. Νωρίς το πρωί της Κυριακής η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία του Ιακώβου και η Σαλώμη πήραν μύρο και κίνησαν για τον τάφο, για να περιποιηθούν τον νεκρό όπως όριζε το έθιμο. Μόνο που ο τάφος ήταν κενός. Ένας άγγελος, καθισμένος στην πέτρα που σφράγιζε την είσοδο, τους ρώτησε: «Γιατί αναζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς;» Αυτό τους ρώτησε. Ο θεός-Χριστός είχε αναστηθεί…

Είναι μέσα σ’ αυτή τη φράση που διακρίνω όλο το νόημα του Χριστιανισμού, γιατί τι είναι ο Χριστιανισμός αν όχι η νίκη της ζωής πάνω στον θάνατο; Και ο θάνατος δεν είναι εύκολος αντίπαλος, μοιάζει με λερναία ύδρα που τα κεφάλια της εισχωρούν σε κάθε πτυχή της ζωής ύπουλα και αθόρυβα, χωρίς κανείς να τον παίρνει είδηση, παρά μόνο όταν είναι αργά. Το νόημα της Ανάστασης, της αναγέννησης δηλαδή και της ελπίδας, της εσωτερικής ενδοσκόπησης και ανάτασης, της υπερίσχυσης του θεϊκού στοιχείου μέσα μας που καταπνίγεται από το ανθρώπινο, παρόλο που το ξεπερνάει, και που πρέπει να σκάψει κανείς βαθιά για να το ανακαλύψει και να το απελευθερώσει, όλα αυτά είναι μηνύματα που πρεσβεύει η χριστιανική θρησκεία σε ένα δεύτερο, πέρα από το θρησκευτικό νόημα των ημερών, επίπεδο, ως ιδεολογία και ως φιλοσοφία ζωής.

Δεν είναι τυχαίο ότι η γιορτή του Πάσχα συμπίπτει με την άνοιξη, εποχή που η φύση ξυπνά και ξαναγεννιέται μετά από τη χειμερία της νάρκη. Η εβδομάδα των Παθών μπορεί συνειρμικά να συγκριθεί με την σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου, ο οποίος, φυλακισμένος στους φόβους, τη συνήθεια, τη στασιμότητα, την αρνητικότητα, την προκατάληψη, την ψυχολογική τελμάτωση και με τυφλωμένη την πνευματική του όραση, κουβαλάει έναν προσωπικό σταυρό μη εξέλιξης. Η εσωτερική αναμέτρηση με τον πόνο, τη δυστυχία, τον θάνατο (κυριολεκτικό και μεταφορικό) ως θέματα υπαρξιακά, γίνεται ο προσωπικός Γολγοθάς που ανηφορίζουμε όλοι μας, επιδιώκοντας την δική μας προσωπική Ανάσταση, ώστε να ξαναγεννηθούμε με διαφορετικό τρόπο.

Στην ελπίδα που προσφέρει η γιορτή της Ανάστασης στους ανθρώπους, η οποία χτίζεται από τις μέρες της Σαρακοστής και κορυφώνεται την εβδομάδα των Παθών, κρύβεται όλο το νόημα των ημερών. Το μήνυμα ότι παρά τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζει ο καθένας στη ζωή του, μπορεί να τις ξεπεράσει, φτάνει να θέλει και να τολμά να αλλάξει τον ίδιο του τον εαυτό εκ των έσω, είναι φιλοσοφία ζωής που δεν περιορίζεται στα στενά όρια μιας θρησκείας, αλλά γίνεται το δώρο αυτής της θρησκείας στην ανθρωπότητα και μπορεί να εισπραχθεί ή όχι από τον καθένα κατά βούληση, είναι-δεν είναι χριστιανός.



Καλό Πάσχα σε όλους!