Boléro

παμ, πα-πα-πα-παμ, πα-πα-πα-παμ, παμ, παμ... 

αδιάλλειπτα, επαναλαμβανόμενα, υποβλητικά. Αυτή η περιοδική ταλάντωση με μια αιχμή που δεν προλαβαίνει να ηρεμήσει, αφού την διαδέχεται αμέσως το επόμενο κρούσμα πάνω στη μεμβράνη του τυμπάνου. Ο τυμπανιστής συνεχίζει να χτυπά κοφτά, αυστηρά, στον ίδιο ρυθμό, με αγωνία, λες και η ζωή του εξαρτάται από αυτό. Σαν μηχανή εργοστασίου που δεν σταματά να λειτουργεί ποτέ. 

παμ, πα-πα-πα-παμ, πα-πα-πα-παμ, παμ, παμ... 

ο ίδιος εμμονικός ρυθμός ξανά και ξανά, σαν χτύπος ρολογιού, σαν γρανάζι μηχανής, σαν παλμός καρδιάς, μέχρι που μπαίνει το πρώτο πνευστό που θα δώσει επιτέλους την ανακούφιση της μελωδίας. Το τύμπανο όμως δεν σταματά να του υπενθυμίζει το καθήκον του, που είναι να κρατήσει τον ρυθμό πάση θυσία. Η μηχανή δεν επιτρέπεται να σταματήσει να λειτουργεί, γιατί, χωρίς τον ρυθμό, δεν μπορεί να παραχθεί τίποτα.

παμ, πα-πα-πα-παμ, πα-πα-πα-παμ, παμ, παμ...

Ο αδυσώπητος χρόνος που δεν μπορείς να σταματήσεις. Το πεπρωμένο που δεν μπορεί να αποφευχθεί. Ο εαυτός σου από τον οποίο δεν μπορείς να ξεφύγεις.

παμ, πα-πα-πα-παμ, πα-πα-πα-παμ, παμ, παμ...

Διαδοχικά αρχίζουν να προστίθενται ένα ένα όλα τα όργανα της ορχήστρας ενισχύοντας αυτή την αρχική μελωδία που, ωστόσο, δεν αλλάζει, παραμένει ως το τέλος σαν ακίδα που σε ενοχλεί, σαν το καθήκον που δεν σου επιτρέπεται να ξεχάσεις. Τα μόνα που αρχίζουν να αλλάζουν τώρα είναι η τονική ένταση, το μουσικό γέμισμα και η σταθερή κλιμάκωση που, μετά από δεκαεπτά λεπτά υπαρξιακού μαρτυρίου, θα εκραγεί σε ένα αγωνιώδες κρεσέντο. Τα γρανάζια μάχονται με τα όριά τους, ο ρυθμός αρχίζει να δυσανασχετεί, τα κρουστά να κραυγάζουν, με το τύμπανο να δυναμώνει ολοένα. Πιέζεται να επαναστατήσει, γνωρίζει ότι δεν θα αντέξει για πολύ την πίεση από αυτόν τον απόλυτο, ολοκληρωτικό ρυθμό που του επιβλήθηκε, χρειάζεται να απελευθερωθεί. 

Τα γρανάζια της μηχανής αρχίσουν να αποσυντονίζονται και τα κρουστά να κραυγάζουν. Όλα, το ένα μετά το άλλο, οδηγούνται σε μια καταστροφική αλυσιδωτή αντίδραση. Μέσα σε αυτή τη νεωτερική επανάσταση των μηχανών και της μαζικής παραγωγής ο άνθρωπος πνίγεται, ασφυκτιά, ασθμαίνει, γιατί ο κόσμος που ήξερε μέχρι τώρα έχει αντικατασταθεί από κάτι άλλο, κάτι χωρίς ψυχή, δυστοπικό και απόκοσμο. Ώσπου να έρθει και γι' αυτόν η στιγμή της τελικής κρίσης: ή να αφήσει τον εαυτό του να οδηγηθεί στην αυτοκαταστροφή και την αφομοίωση, ή να σπάσει τα δεσμά του από την αιχμαλωσία στην οποία βρέθηκε και να απελευθερωθεί, ή κάτι άλλο, τα πεδία ερμηνείας είναι ανοικτά. Όλα έχουν την αξία τους και τα εφαλτήριά τους, και, ασχέτων των όποιων καταστάσεων, οι επιλογές είναι πάντα δικές σου. 

Γιατί, μουσική είναι αυτή. Τέχνη. Και η ελευθερία της τέχνης, όπως και της ζωής, είναι ο καθένας μας να μπορεί να εισπράττει τα νοήματά της όπως εμείς επιθυμούμε, επιζητούμε και αντιλαμβανόμαστε.

Boléro του Ραβέλ, λοιπόν.

Σας αφήνω να το απολαύσετε!

 

---  Περισσότερα για τον συνθέτη Μωρίς Ραβέλ μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

---  Για την ομώνυμη ταινία μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

---  Η φωτογραφία είναι από εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Η συναυλία του André Rieu στην Αθήνα

Ναι, ήμουν κι εγώ εκεί. Ναι, ήταν καταπληκτικά! Οι μουσικοί, η οργάνωση, τα εφέ, ο ήχος, τα κοστούμια, η ποικιλία του ρεπερτορίου, η χαρούμενη διάθεση, ο ίδιος ο μαέστρος, που μας χάρισε μια τόσο ατμοσφαιρική, εμπνευσμένη, υπέροχη, μοναδική, χαρούμενη μουσική βραδιά. 

Γιατί, παρά τα αδιάκοπα προβλήματα, παρά τους διχασμούς και τις εντάσεις, στο τέλος της ημέρας, σε αυτή την κουκκίδα του κόσμου, αυτή την γλυκειά ανοιξιάτικη βραδιά, για λίγες ώρες, αυτό που μίλησε ήταν η μουσική, η γλώσσα που μας ενώνει όλους, με έναν τρόπο ουράνιο, αυθεντικό, μαγευτικό.

Ευχαριστούμε πολύ την Johann Strauss Orchestra και τους διεθνούς φήμης σολίστες που συμμετείχαν για το άρτιο τεχνικό και καλλιτεχνικό αποτέλεσμα που μας προσφέρατε.

Ευχαριστούμε πολύ τους διοργανωτές για την άψογη διοργάνωση και το εξαίρετο αποτέλεσμα που εκπονήσατε.

Αλλά πάνω απ' όλα, ευχαριστούμε εσάς, κύριε Rieu, για την Μελίνα, τον Ζορμπά, τα παιδιά του Πειραιά, τον Χατζηδάκη, τον Θεοδωράκη, που τιμήσατε με την παρουσία και τη συμβολή σας, που σμίξατε τον δικό μας μουσικό πολιτισμό με τον δικό σας, όπως τιμήσατε και όλους εμάς που συναντηθήκαμε εδώ από όλα τα μέρη της Ελλάδας, και όχι μόνο, που δώσαμε ραντεβού με τη μουσική σε αυτό τον χώρο, σε αυτή την πόλη, για πρώτη φορά, που μπορέσαμε να σας θαυμάσουμε, να σας απολαύσουμε, να ταξιδέψουμε μαζί σας και να εμπνευστούμε. 

Κι αν τυχόν καθυστέρησαν κάποιοι στο ραντεβού τους, όπως προσέξατε εμφανώς κι εσείς, μη μας το καταλογίζετε. Είμαστε μεσογειακοί τύποι, η ακρίβεια στα ραντεβού ποτέ δεν ήταν το πιο δυνατό μας σημείο. Αλλά η καρδιά μας και η φιλοξενία μας και η αγάπη μας για τη μουσική είναι μεγάλη, ειλικρινής και αληθινή πάντοτε.

Μέχρι την επόμενη φορά!

Με αγάπη,

Εύα 💗

*****  To site του διεθνούς φήμης μαέστρου, καθώς και το πρόγραμμα για τις επόμενες συναυλίες του μπορείτε να το βρείτε εδώ.

***** Τα βιντεάκια και οι φωτογραφίες της ανάρτησης τραβήχτηκαν από το κινητό μου, ως εκ τούτου, συγχωρήστε μου τις όποιες τεχνικές ελλείψεις λόγω ερασιτεχνικού εξοπλισμού και λήψεων. Ευχαριστώ.

Αστερομάτα

  

Αστέρι μου

Αστέρι μου

Γλυκιά μου μάνα μην μου κλαις

Μαύρα και αν σου φορούνε

Το ξέθωρο το σώμα μου

Φλόγες δεν το νικούνε

Τα χελιδόνια της φωτιάς

Θάλασσες και αν περνούνε

Του ριζωμού τα χώματα

Ποτέ δεν λησμονούνε

Αστερομάτα μου μικρή

Γύρε να σε φιλήσω

Στα άγια σου τα δάκρυα

Τα χείλη μου να σβήσω

Αστερομάτα μου μικρή

Γύρε μου να σε πιάσω

Τα ξεχασμένα μου φτερά

Στερνά να ξαποστάσω

Αχ αστέρι μου, τζιβαέρι μου

Γλυκιά μου μάνα μην μου κλαις

Καράβι είναι η ζωή μου

Που ψάχνει για τον γυρισμό

Αγέρα το πανί μου

Αστερομάτα μου μικρή

Γύρε μου να σε πιάσω

Τα ξεχασμένα μου φτερά

Στερνά να ξαποστάσω

Αχ αστέρι μου, τζιβαέρι μου

Αχ αστέρι μου, τζιβαέρι μου

Αστέρι μου

******

--- Ένα τραγούδι-ποίημα για τη γενοκτονία των Ποντίων από τους φίλους μας τους Τούρκους. Επιτέλους, λίγη Ελλάδα σε αυτό τον διαγωνισμό. Επιτέλους, λίγη ποιότητα. Φωνή, παρουσία υπέροχα. Φτάνει να αλλάξουν τη σκηνοθεσία.

Καλή επιτυχία.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Μίκης

"Αρκετά κοιμηθήκαμε έως τώρα. Καιρός να ξυπνήσουμε, να εγερθούμε, να εξεγερθούμε και ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε, όπως αρμόζει, τους μεγάλους κινδύνους που απειλούν την ιστορία, τον πολιτισμό, το ήθος, τις παραδόσεις και τελικά την ακεραιότητά μας."

~ Μίκης Θεοδωράκης (1925 - 2/9/2021)

 

 ******

---- Τριήμερο εθνικό πένθος για τον Μίκη της οικουμένης, για τον δικό μας Μίκη...

---- φωτό από εδώ.

"PIAF! The Show" στο θέατρο Πέτρας

Από πέρυσι προσπαθούσαμε να πάμε, φέτος τελικά το καταφέραμε. Μόλις έμαθα το πρόγραμμα για το φετινό καλοκαίρι, έτρεξα να κλείσω εισιτήρια μη και προκύψει οτιδήποτε που θα μας το ακύρωνε και πάλι.
Η Anne Carrere έλαμψε στον ρόλο της Πιαφ. Μέσα σε λίγα λεπτά η γλώσσα έπαψε να είναι εμπόδιο, ξεπεράστηκε χάρη στην επικοινωνιακή της μαεστρία και χάρη στην ίδια τη μουσική που θριάμβευσε και πάλι. Η παράσταση λιτή, ταίριαζε με το απέριττο σκηνικό του θεάτρου Πέτρας με τους γυμνούς βράχους, την χωμάτινη ορχήστρα και το τσιμεντένιο κοίλον, ταίριαζε και με το ανεπιτήδευτο παρουσιαστικό της καλλιτέχνιδας, σε απόλυτη αντίθεση, από την άλλη, με την πλούσια χροιά της φωνής της, τη μεστή, τη γήινη, τη βαθειά και απέραντη, που τόσο πλησίαζε με εκείνης του Σπουργιτιού των Παρισίων του μεσοπολέμου και του κόσμου όλου.
Η Εντίθ Πιαφ έζησε μια ζωή πολυτάραχη, σημάδεψε και σημαδεύτηκε, έφυγε νωρίς. Η φωνή της όμως, ωω!! Η φωνή της είναι μια άλλη ιστορία..!!

Η Anne Carrere προσιτή και υπέροχη υπογράφει το cd με τα τραγούδια της παράστασης.

*  Περισσότερα για την Edith Piaf μπορείτε να διαβάσετε <εδώ>.

    ******

*  Θέλετε να την ακούσετε; Πατήστε στο link <εδώ>. Διάλεξα playlist για να είναι χορταστική. Μπορείτε να μπείτε και στη σελίδα μου στο FB (link <εδώ>) όπου έχω ανεβάσει ένα μικρό βιντεάκι με την Carrere να τραγουδάει Πιαφ από το κινητό μου. (Δεν έχω μάθει ακόμα να μεταφέρω βιντεάκια μου στο blog, πού θα πάει όμως, κάποια στιγμή θα μάθω!)

    ******

*  Για την Anne Carrere διαβάστε <εδώ>.

    ******

*  Για το φετινό πρόγραμμα Διεθνές Φεστιβάλ Πέτρας, μπορείτε να ενημερωθείτε <εδώ>.

    ******

ΥΓ:  Για όσους/-ες με διαβάζουν και πιθανόν να γνωρίζουν, θα ήθελα να ενημερώσω ότι οι εξετάσεις μου στο πανεπιστήμιο ολοκληρώθηκαν με επιτυχία και μαζί με αυτές, ολοκληρώθηκαν και οι σπουδές μου στον Ελληνικό Πολιτισμό του ΕΑΠ. Από τις 8 του Ιουλίου θεωρούμαι και επισήμως απόφοιτη και πτυχιούχος (και αριστούχος, παρακαλώ, ναιιι!!!!!). Πάει κι αυτό, τελείωσε... Νομίζω πως είναι ελευθερία αυτό που αισθάνομαι τώρα που τελείωσαν όλα; Γιατί και να μην είναι, σίγουρα πάντως της μοιάζει...

Φιλώ σας!

Εύα 💗

Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα

Είναι κάποιοι μουσικοί που ο χρόνος τους αγαπά λίγο περισσότερο από άλλους, θαρρείς σαν να' ναι τα χαϊδεμένα του παιδιά. Που γι' αυτούς το πεπρωμένο δείχνει τόσο φανερά προδιαγεγραμμένο που δεν μπορείς παρά να αποδεχτείς το γεγονός πως είχε γραφτεί για εκείνους πριν από εκείνους, πριν καν δηλαδή ξεκινήσουν από μόνοι τους τη δική τους διαδρομή και προσπάθεια. Και πως απλά ακολούθησαν τον ρου της ιστορίας, όπως εκείνη ήθελε γι' αυτούς από την αρχή να κάνουν.

Ο Βασίλης Τσιτσάνης ανήκει σε αυτή την ομάδα των εκλεκτών. Παρακολουθώ το αφιέρωμα της σειράς "Έλληνες του Πνεύματος και της Τέχνης" στο κανάλι της τηλεόρασης, ακούω τον αφηγητή να περιγράφει τα παιδικά του χρόνια, όταν ο πατέρας του δεν ήθελε ούτε σαν αστείο να ακούσει για μπουζούκι, αφού εκείνους τους δύσκολους μεταπολεμικούς καιρούς το μπουζούκι ήταν ένα όργανο στιγματισμένο, το εργαλείο των ναρκομανών, των φυλακισμένων και της αποδιοπομπαίας μουσικής τους, του ρεμπέτικου. Ο γιος του δεν θα ακολουθούσε αυτό τον δρόμο, όχι αν περνούσε από το χέρι του, ο κόσμος να γυρνούσε ανάποδα.

Όμως ο κόσμος είχε άλλα σχέδια κατά νου για το εντεκάχρονο αγόρι από τα Τρίκαλα. Παρόλο που ο πατέρας είχε στην κατοχή του ένα μπουζούκι, είχε ωστόσο απαγορεύσει στον νεαρό Βασίλη κάθε επιθυμία να δοκιμάσει να παίξει. Αντί αυτού, του αγόρασε ένα βιολί και τον έγραψε στο ωδείο να μάθει την καθωσπρέπουσα μουσική της δύσης. Δεν θα κρατούσε όμως για πολύ. Αναρωτιέμαι ποια θα ήταν η κατάληξη του Βασίλη Τσιτσάνη, πώς θα είχε εξελιχθεί ως μουσικός αν εκείνη τη χρονιά στα έντεκά του χρόνια δεν πέθαινε ο πατέρας του, και εκείνος δεν αθετούσε την πατρική εντολή σπάζοντας το βιολί που του είχε αγοράσει χωρίς τη δική του συναίνεση και διακόπτοντας τις κλασικές σπουδές προκειμένου να αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι στην πραγματική του αγάπη και σκοπό στη ζωή του, που ήταν τι άλλο από το μπουζούκι. Το οποίο βέβαια από εκείνη τη στιγμή και μέχρι το τέλος της ζωής του δεν θα έφευγε από τα χέρια του παρά μόνο όταν τα δάχτυλά του θα μάτωναν πάνω στις χορδές από την επίμονη και ακατάπαυστη εξάσκηση. Χάρη σε αυτή την επιμονή και το ταλέντο αυτού του σεμνού και ακάματου υπηρέτη της μουσικής, το μπουζούκι έχει φτάσει σήμερα να είναι άρρηκτα συνυφασμένο με το αυθεντικό ελληνικό λαϊκό τραγούδι.

Φέτος κλείνουν 29 χρόνια από τον θάνατό του. Μεταφέρω ένα απόσπασμα από το άρθρο που γράφτηκε γι' αυτόν στη σελίδα skai.gr με αφορμή το αφιέρωμα στο κανάλι, το οποίο νομίζω ότι περιγράφει πολύ όμορφα τους δύο κόσμους μέσα στους οποίους ισορροπούσε ο μουσικός: "Το πορτρέτο του Τσιτσάνη συστήνεται σαν ένα ταξίδι μέσα στη γεωγραφία της ζωής του συνθέτη, γεωγραφία που ορίζεται με πρώτη συντεταγμένη τα Τρίκαλα και απλώνεται στη συνέχεια στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, στο σπίτι και το θρυλικό υπόγειο της οδού Αχαρνών, στα ρημαγμένα studio της Κολούμπια, στο Χάραμα, στο άλλο σπίτι και στο άλλο υπόγειο της Γλυφάδας. Ο “πάνω” κόσμος του Τσιτσάνη πάντα πολύβουος, γεμάτος φίλους, παθιασμένους θαυμαστές, δόξα και δημοσιότητα αντιπαρέρχεται μόνιμα στην αφήγηση τον "κάτω" κόσμο των μοναστικών σχεδόν υπόγειων χώρων, που σε κάθε σπίτι φρόντιζε να διαμορφώνει για τον εαυτό του. Υπόγειοι χώροι στους οποίους αποσυρόταν, μάτωνε τα δάχτυλά του στο μπουζούκι, κάπνιζε και δεχόταν μουσικούς και ερμηνευτές για τις ατέρμονες πρόβες που θα τελειοποιούσαν κάθε νέο τραγούδι. Προσωπικά αντικείμενα συντηρημένα από την οικογένειά του και αφημένα εκεί που αυτός τα άφησε σε έναν ακινητοποιημένο χρόνο. Στοιχεία του "ιδιώτη" Τσιτσάνη δεν απασχολούν το ντοκιμαντέρ και κάθε μαρτυρία, κάθε εικόνα, υπάρχει μόνο για να φωτίσει το σημείο συνάντησής του με τη μουσική του. [...] Ο συνθέτης φαινόμενο, ο μουσικός που γεφύρωσε το ρεμπέτικο με την μουσική του Θεοδωράκη και του Χατζιδάκη, ο συνθέτης που αποτύπωσε κάθε τάση, κάθε φάση, κάθε μετατόπιση της ελληνικής κοινωνίας. Ο συνθέτης που συνοψίζει την Ελλάδα από τη δεκαετία του 30 έως και τη δεκαετία του 80, ο φύσει χαρισματικός και θέσει ακραία εργατικός, γίνεται ακόμα γνωστότερός μας, ακόμα πιο αγαπημένος, μέσα από ένα πορτρέτο που εμπλουτίζει την εργογραφία γύρω από τον μεγάλο Έλληνα δημιουργό." Ένα παιχνίδι του πεπρωμένου ή μια ειρωνία της τύχης; Όπως και να' χει, ο Βασίλης Τσιτσάνης έμελε να κατακτήσει το μουσικό στερέωμα του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού με το απαγορευμένο μπουζούκι του αποθανόντος πατέρα του, το μόνο εμπόδιο ανάμεσα σε αυτόν και τη μουσική που τόσο λάτρεψε...

Πώς μπορεί ένα παιδί να μη γελά όταν γελά η μαμά του;

Ένα κύμα αισιοδοξίας και θετικής ενέργειας σε πλημμυρίζει παρακολουθώντας τη συνέντευξη που πήρε ο Anthony Robbins από την 108χρονη Alice Herz Sommer, την γηραιότερη επιζώσα του ολοκαυτώματος, και την οποία ανέβασε πρόσφατα στο blog του.

Η Alice ήταν μία πετυχημένη πιανίστα της οποίας η ζωή άλλαξε για πάντα όταν το 1942 οδηγήθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Μαζί της και ο γιος της ηλικίας 5,5 χρονών. Λόγω του εξαιρετικού της ταλέντου στο πιάνο, επέζησε. Οι Ναζί την χρειάζονταν για να τους ψυχαγωγεί παίζοντας πιάνο, αλλά και να συμμετάσχει σε φιλμ-προπαγάνδα που γύριζαν για τα μάτια του κόσμου.
Το βίντεο της συνέντευξης δεν έχει τη δυνατότητα ενσωμάτωσης, οπότε μπορείτε να το παρακολουθήσετε στο post του Anthonny Robbins.

Αξίζει να σταθούμε σε κάποια σημεία της συνέντευξης:

✔  Αρχικά, στο εκπληκτικό πιάνο που ακούγεται σε όλη τη διάρκεια του βίντεο, αλλά ιδιαίτερα στον Chopin στο ξεκίνημα, ένα από τα ομορφότερα κομμάτια της κλασικής μουσικής.

✔ Σε ηλικία 104 ετών έγραψε βιβλίο με τίτλο “A garden of Edem in hell” (Ο κήπος της Εδέμ στην Κόλαση) με τα απομνημονεύματά της και τις εμπειρίες της από το στρατόπεδο συγκέντρωσης. Όχι απλά επέζησε. ΕΖΗΣΕ και ακόμα ζει.

✔ ”Κοιτάζω τα καλά. Ξέρω τα άσχημα αλλά κοιτάζω τα καλά.”

✔ ”Ποτέ δε μίσησα τους ανθρώπους που μου το έκαναν αυτό. Όλοι μας, μερικές φορές είμαστε καλοί, μερικές φορές κακοί.”

✔ ”Ήμουν ευγνώμων και ευτυχισμένη.”

✔ ”Η μουσική ήταν το φαγητό μας. Η μουσική μας κράτησε ζωντανούς.”

✔ ”Πάντα γελούσα. Καθόμουν στο έδαφος με το γιο μου και με έβλεπε να γελάω. Πώς μπορεί ένα παιδί να μη γελάει όταν γελάει η μαμά του;"

✔ ”Όταν ένα παιδί είναι κοντά στη μαμά του, δε φοβάται. Νιώθει ασφάλεια. Και πάντα γελούσα!”

✔ “Θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τον Μπετόβεν, τον Schubert, τον Schumann, τον Brahms. Μας έδωσαν ομορφιά. Απερίγραπτη ομορφιά. Μας έκαναν χαρούμενους.”

✔ ”Το χειρότερο στη ζωή κατά τη γνώμη μου είναι η βαρεμάρα. Οι άνθρωποι που δεν ξέρουν τι να κάνουν είναι πολύ πολύ φτωχοί.”

✔ “Γεννήθηκα αισιόδοξη. Δε το έκανα εγώ αυτό! Η μαμά μου έσπρωξε, γεννήθηκα και βγήκα αισιόδοξη! Και γελούσα από την αρχή της ζωής μου. Η δίδυμη αδελφή μου ήταν απαισιόδοξη. Περίμενε την καταστροφή. Και μερικές φορές ερχόταν!”

✔”Νόσησα από καρκίνο. Στα 83. Δεν αισθανόμουν καλά, πήγα στο γιατρό και εκείνος με έβαλε αμέσως στο χειρουργείο. Και είμαι ακόμα ζωντανή!”

✔ “Η μαμά μου με έμαθε να μαθαίνω, να μαθαίνω να μαθαίνω. Κάθε μέρα να βάζω κάτι στο μυαλό μου. Και μου έμαθε να είμαι ευγνώμων. Όλα είναι ένα δώρο. Αυτό έμαθα. Να είμαι ευγνώμων για τα πάντα.”

✔ “Το μυστικό της ευτυχίας καθώς μεγαλώνω είναι να σκέφτομαι προς τα πίσω. ‘Εκείνο ήταν υπέροχο… Το άλλο ήταν υπέροχο…’ Αντί να ζω προς τα μπροστά, ζω τώρα προς τα πίσω.”

✔ “Το μίσος τρώει την ψυχή αυτού που μισεί, όχι αυτού που μισείται.”

Σήμερα η Alice στα 108 της ζει σε ένα μικρό διαμέρισμα στο Λονδίνο χωρίς βοήθεια.

Εξασκείται στο πιάνο τρεις ώρες την ημέρα.

Μπολερό

Τόπος: Σιδηροδρομικός Σταθμός Κοπεγχάγης

Έργο: Μπολερό του Ραβέλ

Λόγος: Γιατί έτσι τους αρέσει...

Απολαύστε...

Summertime and the livin' is easy

Summertime and the livin' is easy, a photo by Eva Psarrou on Flickr.

14 βραβεία Γκράμι, Εθνικό Μετάλλιο Τέχνης, Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας, με εύρος φωνητικό από το ρε μπάσο μέχρι το υψηλό ντο των σοπράνο, με μια ερμηνεία σπάνιας μεστότητας που καθηλώνει, αλλά και με μια παιδικότητα στη χροιά σε παράλληλη πορεία, η Ella Fitzgerald θα παραμείνει μια από τις καλύτερες φωνές στην ιστορία της jazz.

Απλά, απολαύστε την...

  http://youtu.be/1j6avX7ebkM

Casta Diva

 Η Norma είναι ιέρεια στο Ιερό Δάσος των Γαλατών κατά την περίοδο της ρωμαϊκής κυριαρχίας (1ος αι. π.Χ.). Έχει παραβεί τούς ιερούς της όρκους και έχει συνάψει δεσμό με τον Pollione τον Ρωμαίο διοικητή τών Γαλατών, έχοντας αποκτήσει μαζί του δύο παιδιά. Οι Γαλάτες και ο πατέρας της Οroveso την περιμένουν όταν ανατείλλει το φεγγάρι για να έρθει στο Ιερό Δάσος και να κηρύξει την επανάσταση εναντίον τών Ρωμαίων. Η Norma είναι αντίθετη με την επανάσταση γιατί πιστεύει ότι η Ρώμη θα πέσει απο εσωτερικά αίτια.

Κάποια στιγμή η Αdalgisa -πιστή ακόλουθος τής Νόρμα- εξομολογείται στην Norma την αγάπη της για κάποιον και όταν η Νόρμα βλέπει τον Pollione να μπαίνει στο ιερό και αντιλαμβανεται ότι είναι ερωτευμένος με την ακόλουθό της γίνεται έξαλλη από θυμό και ζήλια, και για λίγο σκέπτεται να σκοτώσει τα παιδιά της, ως δεύτερη Μήδεια.

Η Adalgisa της ορκίζεται ότι δεν θα την αφήσει ποτέ και της ζητά να την αφήσει να φύγει μαζί του στη Ρώμη, προκειμένου να τον πείσει να επιστρέψει στην ιέρεια.

Όταν αποτυγχάνει στην αποστολή της και μάλιστα ο Pollione της εξομολογείται για δεύτερη φορά τον έρωτά του, η Norma καλεί το ιερό συμβούλιο τών Γαλατών για να κηρύξει τον πόλεμο στους Ρωμαίους.

Ταυτόχρονα ο Pollione συλλαμβάνεται να έχει πατήσει στο ιερό τών Γαλατών, πράξη που θεωρείται βλάσφημη και τιμωρείται με θάνατο.

Η Norma εξακολουθεί να τον αγαπά και προσπαθεί να τον σώσει βάζοντάς τον να της ορκιστεί ότι θα γυρίσει μόνος του στη Ρωμη. Αυτός αρνείται και τότε η Norma μπροστά σε όλους ομολογεί την παραβίαση των όρκων της και την αγάπη της προς αυτόν.

Ο Pollione μετανιώνει και της ζητά συγχώρεση. Το τέλος είναι τραγικό, αφού καίγονται και οι δυο μαζί στην ιερή και εξαγνιστική πυρά.

***

Η Νόρμα του Βιντσέντζο Μπελίνι, ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του παγκοσμίου λυρικού ρεπερτορίου, είναι ένα κλασικό μελόδραμα που ανήκει στη σχολή bel canto. Ο ρόλος της Νόρμα θεωρείται από τους δυσκολότερους ρόλους και ελάχιστες σοπράνος κατάφεραν να αναμετρηθούν με επιτυχία μαζί του. Η Κάλλας το πρωτοτραγούδησε το 1948 στην Φλωρεντία σε ηλικία 25 ετών. Από τότε, τραγούδησε Νόρμα γύρω στις 40 φορές, μία από αυτές στην Επίδαυρο, στις 24/8/1960, παρουσία 20.000 θεατών που ήρθαν να την θαυμάσουν και να την αποθεώσουν από όλα τα μέρη του κόσμου. Τριάντα τέσσερα χρόνια έχουν περάσει από τον θάνατό της και η ερμηνεία της παραμένει αξεπέραστη.

Στα πλαίσια της επετείου των 34 χρόνων από τον θάνατο της μεγάλης ντίβας, η Εθνική Λυρική Σκηνή θα παρουσιάσει πρόγραμμα προς τιμή της απόψε στις 9 το βράδυ στον κήπο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Το ρεπερτόριο της συναυλίας θα περιλαμβάνει άριες από όπερες τις οποίες η Κάλλας σημάδεψε με την ερμηνεία της. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Η Συμφωνική Ορχήστρα της Βιέννης στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Δύο ξεχωριστές συναυλίες δίνει η Συμφωνική Ορχήστρα της Βιέννης με τον Ζορζ Πρετρ στο πόντιουμ και τις αδελφές Κάτια και Μαριέλ Λαμπέκ στο πιάνο στις 24 και 25 Νοεμβρίου, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στην αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης.

Στο πρόγραμμα των συναυλιών, «συνομιλούν» δυο αιώνες και δυο εποχές της μουσικής: ο απόλυτος ρομαντισμός του Γιοχάνες Μπραμς με τη Δεύτερη Συμφωνία του, και ο ιδιοσυγκρασιακός πρώιμος μοντερνισμός του Φρανσίς Πουλένκ, συνθέτη με τον οποίο έχει συνδέσει στενά την καριέρα του ο Ζορζ Πρετρ, με το συναρπαστικό κοντσέρτο του για δυο πιάνα και ορχήστρα και την ορχηστρική σουίτα, Les Animaux Modules.

Ο Ζορζ Πρετρ επιλέγει για δεύτερη φορά φέτος την Αθήνα και το Μέγαρο Μουσικής, μετά την εμφάνισή του τον περασμένο Μάιο με την περίφημη Στάατσκαπέλε της Δρέσδης.

Η επιλογή του αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, αφού πλέον ο φημισμένος μαέστρος έχει περιορίσει τις συναυλίες του σε δέκα μόνο το χρόνο.

Ο Πρετρ υποστήριξε με πάθος, σε όλη την καριέρα του, τη γαλλική μουσική και αφοσιώθηκε με ευλάβεια στον Φρανσίς Πουλένκ, με τον οποίο συνδέθηκε και προσωπικά.

Ήταν ο μαέστρος στην πρεμιέρα της όπεράς του, «Η Ανθρώπινη Φωνή», το 1959 στην Όπερα Κομίκ, στο Παρίσι και από τότε, η μουσική του έχει σταθερή θέση στα προγράμματα των συναυλιών του.

«Η τέχνη του μαέστρου δεν μαθαίνεται, δεν υπάρχουν σχολεία γι αυτήν. Είναι μια προίκα, που αξιοποιείται και αποκτάει βάθος μόνο με την επανάληψη», δηλώνει ο μαέστρος που δεν εγκατέλειψε ποτέ το πόντιουμ, αν και ποτέ δεν θέλησε να αναλάβει μια ορχήστρα για να μην περισπάται από τις διοικητικές ευθύνες του μόνιμου μαέστρου.

Η Συμφωνική της Βιέννης δημιουργήθηκε το 1900 και μαζί με την αρχαιότερη Φιλαρμονική συνθέτουν την εμβληματική μουσική ταυτότητα της πόλης - κέντρου της παγκόσμιας μουσικής σκηνής.

Οι συναυλίες ανήκουν στον Κύκλο Μεγάλες Ορχήστρες-Μεγάλοι Μαέστροι του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

in.gr

Τα τσιγγάνικα βιολιά της Βουδαπέστης στην Αθήνα

54 βιολιά, 10 βιόλες, 10 τσέλο, 10 κοντραμπάσο, 10 κλαρινέτα, 6 κύμβαλα, 100 δεξιοτέχνες, 2 σολίστες, καμία παρτιτούρα, μία γλώσσα, μία ψυχή. Η γλώσσα της μουσικής και η ψυχή των τσιγγάνων. Το ουγγρικό όνομα της ορχήστρας: Szaztagn Cinanyzencokow (στα ουγγρικά σημαίνει 100 τσιγγάνικα βιολιά), ίσως όμως τους ξέρετε με το άλλο τους όνομα:

Budapest Gypsy Symphony Orchestra,

τουτέστιν Συμφωνική Ορχήστρα Τσιγγάνων της Βουδαπέστης.

Η μεγαλύτερη τσιγγάνικη συμφωνική ορχήστρα στον κόσμο έρχεται στην Αθήνα για δεύτερη συνεχή χρονιά, μετά τις sold-out παραστάσεις που έδωσε πέρσι ξεσηκώνοντας το κοινό της πρωτεύουσας με το πάθος της μουσικής τους. Ο ήχος τους μεθυστικός και αυθόρμητος σαν τσιγγάνικη γιορτή, που δεν χωρά μέσα σε πεντάγραμμα, αλλά γίνεται ουράνιο τόξο και μαγεία και συναίσθημα και ένστικτο αλάνθαστο. Οι μουσικοί παίζουν από μνήμης με κοινή ψυχή και με κοινό υπόστρωμα την κουλτούρα ενός λαού που γνωρίζει την μουσική πιο καλά από τις λέξεις, με την απόλυτη όμως πειθαρχία και ακρίβεια ενός κλασικού ορχηστρικού σχήματος.

Η παγκόσμιας φήμης Budapest Gypsy Symphony Orchestra γεννήθηκε σε μια στιγμή αυτοσχεδιασμού, από τους μουσικούς που συνόδεψαν τον διασημότερο τσιγγάνο σολίστα της Ουγγαρίας Sandor Jaroka στην τελευταία του κατοικία. Έκτοτε, όπου κι αν παίξει ξεσηκώνει θύελλα χειροκροτημάτων και ενθουσιασμού. Το σχήμα δεν μένει ποτέ σταθερό, αφού κάθε χρόνο, διοργανώνει διαγωνισμό για σολίστες στην Βουδαπέστη και οι νικητές γίνονται αυτόματα μέλη της.

Το φετινό ρεπερτόριο περιλαμβάνει τόσο τσιγγάνικες μελωδίες, από τον «Χορό των Σπαθιών» του Kachaturian (έναν ξεσηκωτικό ρυθμό στα βήματα των Αρμενίων πολεμιστών), Ουγγαρέζικους Χορούς του Brahms και σλάβικες μελωδίες, όπου οι μουσικοί θα φορούν τις πολύχρωμες φανταχτερές παραδοσιακές στολές τους, μέχρι κλασικό ρεπερτόριο με έργα των Straus (πατέρα και γιου), Bizet, Liszt, Berlioz, όπου θα εμφανιστούν με φράκα.

Οι 100 δεξιοτέχνες της Βουδαπέστης θα πλημμυρίσουν με την μπριόζικη μουσική τους το θέατρο Badminton, στο Γουδί (τηλ: 211 1086024), από τις 13 – 18 Φεβρουαρίου και από τις 20 – 22 Φεβρουαρίου στη Θεσσαλονίκη, στο Μέγαρο Μουσικής.

Πληροφορίες – Κρατήσεις: http://www.ticketnet.gr/

Τα εισιτήρια κυμαίνονται από 20€ - 80€