10 Μαΐου - Παγκόσμια Ημέρα Λύκου

Για την Παγκόσμια Ημέρα Λύκου στις 10 Μαΐου (ΣΕΛ, Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος) δεν θέλω να πω πολλά, γιατί αν αρχίσω δεν πρόκειται να σταματήσω ποτέ, άσε που θα με πάρουν και τα κλάματα, μη χαλάσω το μακιγιάζ (που δεν φοράω), μη χαλάσω και τη διάθεση, ακόμα δεν μπήκε η εβδομάδα. 

Κρατάω, λοιπόν, επίπεδο, φοράω τη μάσκα "είμαι καλά" και, αντί να τα πω εγώ, θα αφήσω μια συμπολεμίστρια σε αυτή την μάχη με την απίστευτη νόσο, να τα πει για μένα. 

Το κείμενο-κατάθεση με εκφράζει και με εκπροσωπεί μέχρι το τελευταίο κόμμα. Περιγράφει επακριβώς αυτό που ζω και βιώνω μέσα στο πετσί μου σε καθημερινή βάση, νύχτα-μέρα, μπορώ-δεν μπορώ, έχω-δεν έχω υποχρεώσεις/δυνάμεις/αντοχές, επί τρεισήμισι δεκαετίες, και, παρά τις προσωπικές μου δυσοίωνες προβλέψεις, για κάποιον μυστήριο λόγο είμαι ακόμα εδώ να αγωνίζομαι, να αντέχω, να προχωρώ.

Το κείμενο το βρήκα εδώ και η φωτογραφία είναι από εδώ.

Τη δική μου μαρτυρία την έχω ήδη καταθέσει παλαιότερα στο blog μου εδώ. 

Είναι ένα θέμα που κυριαρχεί στη ζωή μου, ίσως ξαναγράψω γι' αυτό κάποια στιγμή, όταν θα καταφέρω - ελπίζω - να αποστασιοποιηθώ τόσο ώστε να μπορέσω να βρω το σθένος να το ξανακάνω.

Με αγάπη,

Εύα 💗

------

Lupus Didn't Walk Gently Into My Life

 

Lupus didn't walk gently into my life.

 

It stormed into my life, rearranging everything.

Not just my health.

 

Everything.

There was another version of me before lupus. A version I desperately want back.

The me who didn't have to calculate energy like currency.

The me who could say yes without hesitation.

The me who could work hard, clean the house, take care of the children, run errands, cook, and make plans all in the same day.

 

Then lupus joined the chat.

A battle that never clocks out.

Since then, every decision has a price tag.

An energy price tag, a "what will it cost me later" price tag, a "can I really afford this" price tag.

 

If I go out to dinner tonight, will I be in bed for two days?

I'm so exhausted - if I push too hard, will I trigger a flare?

If I clean the kitchen, will I have enough strength left to take a shower?

 

I feel like I live in negotiations with my own body.

I seem to be losing most of them lately.

 

Time has changed.

Energy has changed.

Limitations have changed.

Even the way I think has changed.

 

Plans are "maybe" now.

Commitments are "I'll try."

Spontaneity is a painful memory.

 

The hardest part?

There are days that I grieve my old life.

I lost a lot of pieces of my identity.

I lost a lot of my independence.

I lost a lot of my security.

My dreams postponed or quietly buried.

Frustrated.

Angry.

Sad.

Lupus just didn't make me sick.

It reshaped my entire world, including the person I used to be.

 

It changed how long I can stand.

How far I can walk.

How much energy I have.

It dictates most of my days.

I cancel. I apologize.

I feel guilty. I feel misunderstood.

I feel like a burden. 

 

It touches my body, my mind, my relationships, my finances, my future.

And some days, the grief of that is overwhelming.

I feel like the fire I used to have, the independence, the "me" is being held captive under the weight of this disease.

 

Living with lupus means rebuilding my life around limitations I never saw coming.

But, that adjustment happens again whenever my health takes another hit and I lose more abilities.

I have to find courage on days I can barely lift my head.

 

Now, I have to redefine what a good day means. I have to redefine productivity and success for myself.

If lupus has rearranged your life, you're not weak when you grieve it - You are human.

I know we can't stay in that mindset.

Keep fighting. Keep loving. Keep trying.

It's okay to rest. It's okay to grieve sometimes. But, don't quit!

Keep Flying, Lupus Warriors!

~The Lupus Warriors Community~   

Η καθημερινότητα με τον λύκο

"I am struggling today to get anything done. I am currently trying to get my laundry started. I've had to stop and come back to the washing machine three times just to get it going. The exhaustion and weakness in my muscles is unbearable today. So, I thought I would share what lupus fatigue can feel like ...

Lupus fatigue isn’t just being tired. It is so much more.

It’s an overwhelming, debilitating exhaustion that rest doesn’t fix. Sleep doesn’t reset it. Naps don’t cure it. You can do everything right and still wake up feeling like you never slept at all.

Some days it feels like having the flu — your body heavy, your muscles weak, your head foggy. Simple, everyday activities like showering, getting dressed, or making a meal can feel impossible. Not because you don’t want to do them … but because your body simply doesn’t have the energy to give.

This kind of fatigue goes deeper than the body. It affects your mind, too. It can make it hard to concentrate, remember things, or even find the right words. Conversations can feel draining. Decisions feel overwhelming. Even minimal activity can wipe you out completely, leaving you unable to function for hours — or days.

Lupus fatigue is disproportionate to effort.

A short shower can feel like running a marathon.

Folding laundry can feel like lifting weights.

Making it through the day can feel like survival.

And the hardest part?

It’s invisible.

From the outside, you may look “fine.”

Inside, your battery is sitting at 10%, or completely empty. Can you imagine living every day with 10% of the energy most everyone has for their day?

This exhaustion impacts every part of life. It can mean missing work, canceling plans, skipping social events, and struggling with basic chores. It’s the constant awareness that your energy is limited, and once it’s gone, there’s no pushing through. Yes, there is a point of no pushing through. It is an exhaustion where you have nothing left to give.

This is what makes lupus fatigue different from normal tiredness. Normal tiredness is relieved by rest. Lupus fatigue is constant, severe, and often unrelated to how much you’ve done. It’s one of the most disabling symptoms of lupus, and one of the least understood.

If you live with this, please know:

You are not lazy.

You are not weak.

You are not imagining it.

You are navigating life with a body that is fighting itself every single day.

Every day is different, but every day brings battles.

And you still show up in every way that you can, and that makes you a warrior."

πηγή

Με αγάπη,

Εύα 💗

Attraversiamo

Διασχίζοντας την ξύλινη γέφυρα του κοινοτικού πάρκου στο Kindersley, Καναδά. Στα ιταλικά η λέξη attraversiamo σημαίνει ας περάσουμε απέναντι, ας διασχίσουμε εμπόδια, ας ενώσουμε όχθες, ας πατήσουμε στεριά. Θα μπορούσε να συμβολίζει και ένα προσωπικό ταξίδι εσωτερικής αναζήτησης και αποφάσεων ζωής. Ένα ταξίδι όχι αναψυχής, αλλά κυρίως ψυχής, ψυχικής ανάτασης και προσωπικής ωρίμανσης. Ένα ταξίδι μεταμόρφωσης που μας οδηγεί στην αποδοχή των όποιων αλλαγών ή δυσκολιών μπορεί να προκύπτουν μέσα στο διάβα του χρόνου, ίσως και του ίδιου μας του εαυτού. Και μια άφιξη γιορτινή και νικηφόρα στην βαθειά συγχώρηση, στην ανώτερη σοφία, στην απλόχερη, απλόχωρη αγάπη.

Ας περάσουμε απέναντι, λοιπόν. Με τόλμη. Με παρρησία. Ας τολμήσουμε τη μετάβαση σε έναν νέο τρόπο ζωής και σκέψης πολύ πιο αυθεντικό, πιο απλό, πιο αληθινό. Έναν τρόπο ζωής που σε αναγεννά καθημερινά πλαταίνοντας αβίαστα το μέσα σου, θυμίζοντάς σου ποιος είσαι στην ουσία σου, στον πυρήνα σου. Στον δρόμο που καλείσαι να διανύσεις και στον σκοπό που καλείσαι να εκπληρώσεις. Μια αλλαγή του νου ελπιδοφόρα, μια ανατροπή και μια επανάσταση που υπόσχονται την ειλικρινή, φωτισμένη ματιά για το πώς μπορεί να δει πλέον τα πράγματα ένας τέτοιος ταξιδευτής σαν εσένα, σαν εμάς. Ένας ταξιδευτής του attraversiamo.

Μέρα ιατρικών εξετάσεων η σημερινή. Δεν ξέρω, αλλά για κάποιον λόγο όποτε πηγαίνω σε γιατρούς και εξετάσεις νιώθω σα να αρρωσταίνω πιο πολύ. Το άγχος της προετοιμασίας, η αγωνία να είμαι στην ώρα μου, να μην έχω ξεχάσει τίποτα, να μην πέσω πάνω στην κίνηση, να βγουν τα αποτελέσματα καλά, να έρθει η επιβεβαίωση από τον γιατρό ότι είμαστε σε καλό δρόμο. Είναι κι αυτή η φευγαλέα σκανδαλιάρικη ελπίδα που όλο με προκαλεί να βρω με κάποιον τρόπο τη δύναμη και τη γνώση να φύγω, να ξεφύγω από τον κύκλο της χρόνιας πάθησης, της χρόνιας κούρασης, του πόνου, των φαρμάκων, των γιατρών και των εξετάσεων που ποτέ δεν την έχω φτάσει μέχρι τώρα και που δεν ξέρω αν θα τη φτάσω ποτέ. 

Όμως, δεν έχει σημασία, τελικά. Είμαι στον δρόμο, συνεχίζω να βαδίζω το ένα βήμα μετά το άλλο. Άλλες φορές πιο γρήγορα, άλλες όσο μου το επιτρέπουν οι δυνάμεις μου. Ένας ταξιδευτής του attraversiamo δεν γίνεται να μην περάσει και μέσα από τη φωτιά. Μπορεί να είναι μια χρόνια ασθένεια όπως συμβαίνει σε εμένα στην προκειμένη, μπορεί για σένα να είναι κάτι άλλο που ούτε μπορώ να φανταστώ. Όπως μου επιβεβαιώθηκε χθες για άλλη μια φορά από ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο, η φωτιά αυτή δεν είναι εδώ για να μας καταστρέψει, αλλά για να μας δοκιμάσει, να μας καθάρει, να μας εξαγνίσει και να μας φωτίσει. Είναι αυτή η φωτιά που καίει, αλλά δεν κατακαίει. Όσοι ξέρουν, ξέρουν. Έτσι, συνεχίζω να προχωρώ, να αγωνίζομαι και να ελπίζω, ένα βήμα τη φορά, μια προσπάθεια τη φορά, με τόλμη, με παρρησία και με πολλή προσευχή, μέχρι, πρώτα ο Θεός, να φτάσω απέναντι, μέχρι να πατήσω στεριά.

"Απ' όσους εμπιστεύονται στην ίδια τους τη δύναμη, κανείς δε θα νικήσει. Εκείνος που επαναστατεί ενάντια στον Κύριο, θα χαθεί."

~ Α' Σαμουήλ 2: 9 - 10

Καλό σαββατοκύριακο!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Λύκος, αυτός ο ύπουλος εχθρός

Είναι μία πάθηση που έχει γίνει πολύ της μόδας τώρα τελευταία, όποιον και να ρωτήσεις, υπάρχει κάποιος στον κύκλο του που να το έχει. Λέγεται λύκος, πιο επιστημονικά Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος (ή ΣΕΛ κατά τα αρχικά του), είναι αυτοάνοσο και ακόμα η επιστήμη δεν μπορεί να εξαλείψει τη νόσο οριστικά, μόνο να την κοιμίσει, ας το πούμε έτσι. Τι ακριβώς όμως είναι αυτό το πράγμα και από πού προήρθε; 

Για κάποιον ανεξήγητο επιστημονικά λόγο μια μέρα μια ομάδα υγιών κυττάρων αποφασίζουν να επαναστατήσουν ενάντια σε άλλα υγιή κύτταρα του οργανισμού, θεωρώντας τα ως εχθρό και επιτίθενται εναντίον τους βλάπτοντάς τα. Άλλες φορές προσβάλλουν το κολλαγόνο, άλλες τις αρθρώσεις προκαλώντας φλεγμονές, ή το δέρμα. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, όταν ο λύκος γίνεται συστηματικός, τότε αρχίζει να προσβάλει ζωτικά όργανα όπως ο εγκέφαλος, το κεντρικό νευρικό σύστημα, τα νεφρά, η καρδιά, οι πνεύμονες, όπου εκεί τα πράγματα σοβαρεύουν αρκετά και γίνονται επικίνδυνα, ενίοτε και θανατηφόρα. Είναι ένας ανηλεής και ύπουλος πόλεμος ανάμεσα σε στρατιώτες του ίδιου στρατοπέδου που αλληλοεξοντώνονται χωρίς εμφανή αιτία και αφορμή με μόνο σκοπό να καταστρέψουν τον υποτιθέμενο εχθρό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο οργανισμός να βρίσκεται σε συνεχή συναγερμό που δεν εφησυχάζει ποτέ γιατί συμπεραίνει ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να δεχτεί επίθεση και να ηττηθεί.

Σε αυτή την παράλογη και αλλοπρόσαλλη διαδικασία οφείλεται και η εξάντληση που νιώθει ο ασθενής και που βαθαίνει με τα χρόνια, αυτή η χρόνια ανεξήγητη αβάσταχτη κούραση λες και σε δέρνουν νυχθημερόν, κάνοντας σε να νιώθεις ανήμπορος, αδύναμος, εκτεθειμένος, όπως ένας υπερήλικας ως προς τις αντοχές και τις δυνάμεις του. Όλα αυτά συμβαίνουν με το που ξυπνάς και επιδεινώνονται όσο προχωρά η μέρα. Μέχρι το βράδυ δεν ξέρεις πού να σταθείς, πού να ακουμπήσεις χέρια, πόδια, το κορμί σου από την κούραση και την εξάντληση που σου απομυζεί όλη την ενέργεια, που σε στραγγίζει ολοσχερώς. Και όλα αυτά τις καλές μέρες, που δεν πονάς από φλεγμονές ή δεν έχει προσβληθεί κάποιο όργανο και αρχίζεις να βιώνεις άλλα σενάρια επιστημονικής φαντασίας.

Κανένας γιατρός δεν μπορεί να το ιάσει. Καμία έρευνα δεν μπορεί να το κατανοήσει. Είναι μια πάθηση γεμάτη μυστήριο και αναπάντητα ερωτήματα. Πώς ξεκινά; Τι το προκαλεί; Γιατί τώρα; Γιατί εδώ; Από πού προήλθε; Πώς λειτουργεί; Πώς το αντιμετωπίζεις; Πώς ζεις μαζί του; Πώς το πολεμάς;

Ναι, η 35ετή προσωπική εμπειρία μου με αυτή την ανεπιθύμητη συνύπαρξη, μου έχει δείξει με τον πλέον επώδυνο τρόπο ότι ο λύκος δε νικιέται. Το μόνο που μπορούν να κάνουν οι γιατροί και τα φάρμακα είναι απλά να το κρατούν σε καταστολή. Κοιμίζουν τον λύκο ώστε να μην γίνεται επικίνδυνος, κάτι που δυστυχώς δεν μπόρεσα να αποφύγω. Χάρη στον λύκο εγκατέλειψα τις φιλοδοξίες μου, τα όνειρα που είχα για το μέλλον, τα χόμπι μου, τις φιλίες μου. Απομονώθηκα από τον κύκλο μου, περιορίζομαι στα απολύτως απαραίτητα, αναγκάζομαι να το κάνω γιατί απλά, δεν έχω την ενέργεια ούτε και τη διάθεση να ανταποκριθώ σε κάτι από αυτά. 

Ο λύκος μου έχει στερήσει πολλά, τη διάθεσή μου για ζωή, τις δυνάμεις που χρειάζομαι για να βγάλω τη μέρα μου, νιώθω συνεχώς κουρασμένη, ξυπνάω το πρωί και αισθάνομαι μια απέραντη εξάντληση, η ενέργειά μου είναι στο ναδίρ. Είναι ελάχιστες οι καλές στιγμές μου, και αυτές χάρη στον γιατρό μου που φροντίζει το καλύτερο για την φαρμακευτική μου αγωγή και τα σχετικά, και ο άντρας μου που βοηθάει από τη μεριά του όσο μπορεί και δοκιμάζεται κι αυτός, σχεδόν εξίσου με μένα. Ωστόσο, η παρηγοριά από την οικογένεια, περισσότερο δείχνει να επιδεινώνει την κατάσταση παρά να την ανακουφίζει, αφού πιο πολύ αισθάνεσαι τύψεις και ενοχές όταν όλα τρέχουν κι εσύ μένεις πίσω, να αισθάνεσαι όπως αισθάνεσαι, ανήμπορη, άχρηστη, περιττή, χάρη στον λύκο και όλα αυτά που σου έχει αρπάξει, βασικά τη ζωή σου όλη. 

Στην πραγματικότητα κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, γιατί δεν υπάρχει τίποτα το εμφανές πάνω σου που να υποδεικνύει όλο αυτό το βασανιστήριο που συντελείται εντός σου. Το μόνο που βλέπουν είναι εσένα να αρνείσαι να παραβρεθείς στις συναντήσεις τους, να συμμετάσχεις στις δραστηριότητές τους, να αναρωτιούνται γιατί τα φυτά σου είναι απεριποίητα ή η αυλή ασκούπιστη, και πόσο ακατάδεκτη είμαι επιτέλους που δεν συναινώ σε συναρθροίσεις, που σε όλα λέω όχι. Και το όχι μου όμως που θα πω απαιτεί ενέργεια να δαπανηθεί από μέρους μου, και πολλές φορές δεν είναι επαρκής ούτε καν αυτή και πού να εξηγώ στον καθένα και τι να πρωτοπώ και τι να καταλάβει και τι φταίει που δεν καταλαβαίνει αφού δεν το έχει ζήσει και άρα δεν ξέρει ό,τι ξέρω και γι' αυτό δεν μπορεί να καταλάβει. Έτσι, επειδή ακριβώς η όλη κατάσταση είναι τόσο μπερδεμένη, προτιμώ να απέχω και να μην εξηγώ τίποτα, πέρα από ένα είμαι κουρασμένη, πρέπει να φύγω ή ότι δεν πρέπει να βγω στον ήλιο εντολές γιατρού, αιτιάσεις που μεν είναι αληθείς, ωστόσο δεν καταφαέρνουν να ακουμπήσουν ούτε την επιφάνεια των όσων συντελούνται κάτω από το ορατό επίπεδο αντίληψης του καθενός.

Είναι μία άνιση μάχη μεταξύ Δαβίδ και Γολιάθ, μάλλον, μεταξύ Δαβίδ και Γολιάθ μαζί με όλο του το σόι. Έχουν απαγορευτεί πολλά πράγματα, όπως η έκθεση στον ήλιο, η κούραση, η φασαρία, το έντονο φως, το άγχος, η αναστάτωση, οι καταχρήσεις, η ταλαιπωρία, η αϋπνία, οι εγκυμοσύνες, φυσικά. Πολλές φορές αισθάνομαι σαν το χρυσόψαρο μέσα σε γυάλα, και αν δεν είχα τον άντρα μου να με υποστηρίζει και τον Θεό να με καθοδηγεί, σίγουρα θα ήταν πολύ χειρότερα τα πράγματα. Είναι ένα αυτοάνοσο που προσβάλλει τα πάντα, έτσι, γίνεται απρόβλεπτο, επικίνδυνο και ολέθριο. Δεν αφήνει τίποτε ανεπηρέαστο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι σηκώνουμε και τα χέρια ψηλά. Είναι μία πάθηση που απαιτεί να είσαι από πάνω του, να το παρακολουθείς συνεχώς, να κάνεις τις εξετάσεις σου συστηματικά, να παίρνεις τα φάρμακά σου, αν χρειαστεί  να μπεις νοσοκομείο να μη διστάσεις να το κάνεις. 

Είναι πολλά αυτά που μπορείς να κάνεις από τη μεριά σου, ως ασθενής, ως πολεμιστής μάλλον - γιατί πολεμιστής είσαι, δεν το επεδίωξες, οι συνθήκες σε εξωθούν, αλλά μόνο έτσι μπορείς να επιβιώσεις και μακάρι να μη χρειαζόταν τίποτα από όλα αυτά - ενάντια στο λύκο. Μετά την οργή από την αδικία που με χτύπησε, και ύστερα το πένθος όλων αυτών που έχασα μέσα στα χρόνια και συνεχίζω να χάνω, κάποια στιγμή έρχεται η αποδοχή και η δράση. Και σιγά-σιγά, ξεκίνησα να κάνω κάποια πράγματα από μόνη μου, μικρά πρακτικά πράγματα που να μπορούν να διευκολύνουν τη ζωή και την καθημερινότητά μου μέρα με τη μέρα, μιας και η καθημερινότητά μου περιλαμβάνει και το να ζω παρέα με αυτό το άγριο θηρίο που έχει μπαστακωθεί μέσα μου και δεν λέει να φύγει. Επέλεξα ηρεμία, όχι περιττές δραστηριότητες που ξεζουμούν την ενέργειά μου, όχι τσακωμοί και εντάσεις, όχι υπερβολές, ελαφριά διατροφή όσο μπορώ, ήπια άσκηση, ασχολίες που με ευχαριστούν και με γεμίζουν, βόλτες στο ύπαιθρο και τον καθαρό αέρα, ύπνος επαρκής, ζωή ποιοτική όσο πιο πολύ μπορώ, και πολλή πολλή ξεκούραση, που είναι ζωτικής σημασίας.

Για μένα, αυτό που με βοήθησε πάρα πολύ ήταν που ελάττωσα κατά πολύ, λόγω λύκου, τον όγκο των υποχρεώσεών μου. Αυτό μου έδωσε μια ανάσα σημαντική και τον χρόνο να ηρεμήσω και να επανεκτιμήσω την κατάσταση έτσι όπως είχε εξελιχθεί. Και αυτά τα δεδομένα έλεγαν πως έπρεπε να γίνουν αλλαγές και μάλιστα δραστικές. Πώς θα γινόταν αυτό; Απλοποίηση, απλοποίηση, απλοποίηση. Είναι το motto μου στο blog εξάλλου: Simplicity. Ξεκίνησα μια εκστρατεία απλοποίησης προκειμένου οι δυνάμεις μου να μην σπαταλώνται σε πράγματα άνευ ουσίας. Ήξερα ότι οι φυσικές δραστηριότητες έπρεπε να περιοριστούν δραματικά, ότι έπρεπε να περιορίσω αλόγιστες κοινωνικές συνευρέσεις και εξαλλοσύνες. Ήξερα ότι δεν μπορούσα να εκτείθεμαι σε δυνατό ήλιο, έστρεψα, λοιπόν, τις δραστηριότητές μου στα του οίκου μου. Οι διακοπές μου δεν οργανώνονται πλέον για το καλοκαίρι αλλά για τους πιο δροσερούς και κρύους μήνες. Οι βόλτες μου στον κήπο γίνονται νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα και το βράδυ. Κι αν δεν αισθάνομαι καλά, δεν πιέζω τον εαυτό μου να το κάνει, γιατί αναγνωρίζω και σέβομαι τις δυνάμεις του εαυτού μου και τα όριά του. Και άλλες τέτοιες μικροαλλαγές, που όμως με προστατεύουν και αφήνουν το θηρίο κοιμισμένο. Προστατεύω την ηρεμία και τη γαλήνη μου ως κόρη οφθαλμού, αποφεύγω τις συρράξεις, τις εντάσεις, τις προστριβές. Έχω απομακρύνει πολύ κόσμο από τον κύκλο μου ακριβώς για αυτόν το λόγο. Και προσεύχομαι συνεχώς, κάθε ώρα της ημέρας προσεύχομαι στον Κύριο να μου δίνει υπομονή, κουράγιο και δύναμη να μπορώ να αντέχω.

Όλα αυτά που μοιράζομαι μαζί σας δεν έγιναν φυσικά εν μία νυκτί, η στροφή, η μεταμόρφωση πήρε πολύ χρόνο και αρκετά πισωγυρίσματα και ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί. Όμως ο Θεός είναι υπομονετικός με αυτούς που τον ζητούν και τον θέλουν στη ζωή τους. Κι εγώ τον αναζητούσα συνεχώς, όλο αυτό το διάστημα και συνεχίζω ακόμη. Το ότι στράφηκα προς Εκείνον, έφερε μια αλυσίδα αλλαγών στη ζωή μου. Κατ' αρχάς άλλαξαν οι προτεραιότητές μου, η τετ-α-τετ αναμέτρηση με τον θάνατο το κάνει συνήθως αυτό. Τα όνειρά που είχα για καριέρα και αναγνώριση και όλα τα σχετικά, έπαψαν πια να φαντάζουν τόσο εντυπωσιακά. Έβλεπα τη ματαιότητα σε πολλά πράγματα που άρχισαν να μην έχουν σημασία πια για μένα, όταν πριν από κάποιον καιρό ήταν πρώτα πρώτα στις λίστες προτεραιοτήτων μου.

Έπαψα να αντιστέκομαι στον λύκο, αντ' αυτού, άρχισα να στρέφομαι στον εαυτό μου και τι πρέπει να κάνω για να τον προστατέψω από αυτή την απαίσια ασθένεια. Οι δυνάμεις μου δεν έπρεπε να σπαταλούνται πλέον αλόγιστα, η ενέργειά μου, όση μου είχε απομείνει, έπρεπε να προστατευτεί. Ήταν θέμα επιβίωσης και καλύτερης ποιότητας ζωής. 

Δεν είναι μόνο τα φάρμακα. Δεν είναι μόνο οι γιατροί. Κάποιες φορές καλούμαστε να γίνουμε γιατροί του εαυτού μας. Γιατί μόνο εμείς ξέρουμε τι συμβαίνει στο σώμα μας, πώς αντιδράει, πώς ανταποκρίνεται, τι χρειάζεται για να γιάνει. Προσωπικά, τη γιατρειά μου πνευματικά την βρήκα στον Χριστό. Όλη αυτή η περιπέτεια με έκανε να ανοίξω τα μάτια μου, να κατανοήσω καλύτερα τον εαυτό μου, και να επιδιώξω την συμφιλίωση μαζί του και την ειρήνη με τον Δημιουργό μου.  

Ξέρω ότι ο λύκος θα συνεχίσει να κάνει τα δικά του, αλλά πλέον έχω τον Θεό σύμμαχο στις μάχες μου, δεν είμαι μόνη μου. Η ασθένειά μου με έκανε πιο δυνατή, πιο σοφή. Με έμαθε να ελίσσομαι, να προσαρμόζομαι, να προστατεύομαι, να μάχομαι, και αυτό το χρωστάω στον Κύριό μου Ιησού Χριστό. Στις πιο σκοτεινές μου ώρες είναι εκεί, δάσκαλος, φίλος, αδελφός. Εκείνος με βοήθησε να υπερβώ τον εαυτό μου προκειμένου να τον ανακαλύψω και να τον μάθω από την αρχή, να αντλήσω από τον Κύριο δύναμη και κουράγιο και υπομονή και ελπίδα, και να φτάσω να λέω σήμερα ότι κανένας λύκος και καμία δοκιμασία και κανένας θάνατος δεν μπορεί να υποσκελίσει την πίστη μου σ' Εκείνον που με έσωσε και στον οποίο γνωρίζω καλά ότι Του χρωστάω τα πάντα. Αμήν.

Με αγάπη,

Εύα 💗

-------

Η φωτό είναι από το internet, την βρήκα εδώ.

Κάποιες σκέψεις

Ναι, δεν θα διαφωνήσω μαζί σου. Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν όντως ο ορισμός της ομορφιάς, ευθυτενείς, υπερήφανοι, όμορφοι, οι γυναίκες καλοχτενισμένες, με λεπτή μέση και αραχνοΰφαντα διάφανα προκλητικά ιμάτια, πρότυπο για τους γλύπτες και ζωγράφους της εποχής που αντέγραφαν με ρεαλισμό την πραγματικότητα που έβλεπαν γύρω τους. Ήταν η αποθέωση του εαυτού, η θεοποίησή του. 

Σε όλα αυτά συμφωνώ, και, ναι, είναι μίζερο να βλέπεις από την άλλη μαυροφορεμένα και άχαρα ράσα και σκυφτές ατημέλητες μοναχές στη νεοελληνική πραγματικότητα, όπως λες, όταν τριγύρω σου υπάρχει τόσο χρώμα και μουσική και ένταση και σταρς και ινφλουένσερς και παιχνίδια στις αμμουδιές και ροκ συγκροτήματα στις συναυλίες και έρωτας και αυτοκίνητα και δράση, δράση, δράση σε όλα τα επίπεδα. 

Κάπως έτσι ήμουν κι εγώ, μέρος αυτού του υλιστικού συστήματος, όχι στην υπερβολή του, αλλά επηρεαζόμουν κι εγώ, δεχόμουν αυτά τα ερεθίσματα, ανήκα σε αυτό το σύστημα αξιών και ήμουν ευχαριστημένη. 

Μέχρι που αρρώστησα. Και είδα πόσο φθαρτά είναι όλα αυτά και πόσο εφήμερα. Είδα επίσης, πως όσο δυνατή και ατρόμητη κι αν πίστευα πως ήμουν, δεν είχα τη δυνατότητα να κάνω τον χρόνο να κρατήσει ούτε ένα δευτερόλεπτο παραπάνω, γιατί απλά ο χρόνος, η ζωή, η αναπνοή, τίποτα από όλα αυτά δεν εξαρτόταν από μένα, ούτε έστω από τους θεράποντες γιατρούς. Ήμουν έρμαιο στο παιχνίδι που παιζόταν για τη ζωή μου. Όλα αυτά τα χρόνια πίστευα πως ήμουν κυρία του εαυτού μου κι ότι θα ζήσω για πάντα, αυτά ήταν τα δεδομένα μου. Τίποτα δεν ήμουν στην πραγματικότητα, παρά σκόνη και νερό. Τι ήταν όμως αυτό που μου ψιθύριζε στο αυτί τις αβάσταχτες νύχτες της οδύνης στον θάλαμο του νοσοκομείου: "συνέχισε, μην εγκαταλείπεις, τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα, έχε θάρρος, δεν είσαι μόνη. Μη φοβάσαι, όλα θα πάνε καλά." Συνέχεια και συνέχεια. Τι μου συνέβαινε τώρα;

Ένα από αυτά τα βουβά βράδια της αγωνίας μου, μπήκε στο θάλαμο ένας ιερέας, νεαρός στην ηλικία, μαύρο ράσο, ξανθοκόκκινο μουσάκι, μαλλιά τυλιγμένα πίσω σε κότσο, ήταν δεν ήταν στα τριάντα. Είδε ότι δεν κοιμόμουν και με πλησίασε με ένα χαμόγελο. "Πώς είναι το όνομά σου;" με ρώτησε. "Ευαγγελία" απάντησα εγώ. "Θέλω να εξομολογηθώ" συνέχισα χωρίς δεύτερη σκέψη, μια σκέψη που δεν είχε έρθει ποτέ στο μυαλό ως τότε. Ο ιερέας έσκυψε προς το μέρος μου και άρχισε χαμηλόφωνα να λέει μια προσευχή. Δεν καταλάβαινα τις λέξεις, όμως δε με ένοιαζε, γιατί κάτι συντελούνταν μέσα μου εκείνη τη στιγμή που δεν μπορούσα να εξηγήσω. Με είχε συνεπάρει, με πλημμύριζε σαν ένα ορμητικό κύμα δύναμης που με τραβούσε μακριά από τον θάνατο προς τη ζωή. Αυτό το κύμα φούσκωνε ολοένα και περισσότερο. Τα δάκρυα έτρεχαν ποταμός από τα μάτια μου, έκλαιγα με αναφιλητά. "Έχε θάρρος, καλή μου. Ο Θεός είναι εδώ, μαζί σου. Μη φοβάσαι, όλα θα πάνε καλά." Έβγαλε ένα κομποσχοίνι που κρατούσε κρυμμένο στη ζώνη του ράσου, μου έδειξε τη νοερά προσευχή, "πάρ' το" μου είπε, "χρησιμοποίησέ το. Αυτό είναι το όπλο σου. Θα προσεύχομαι για σένα". Μου έδωσε την ευχή του και έφυγε... το ίδιο αθόρυβα όπως είχε έρθει. Και εκείνη τη στιγμή ήξερα μέσα μου ότι θα γίνω καλά. Και ότι δεν θα ξαναμείνω μόνη.

Όπως και έγινε...

Είναι εμπειρίες που δύσκολα μπορείς να τις πιστεύεις, όταν γύρω σου η πραγματικότητα σφυροκοπά ανελέητα με τον κυνισμό και την σκληρότητά της. Όταν έχεις δεχτεί όμως τέτοιες αλλοιώσεις, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν ξαναγυρνάς πίσω, σε όλα αυτά που θεωρούσες για δεδομένα ως τότε. Έχεις αλλάξει μέσα σου με έναν τόσο έντονο, επαναστατικό, ολοκληρωτικό, σαρωτικό τρόπο, που πια οι επιστημονικές κατακτήσεις και τα ωραία ρούχα και η τεχνολογία και η δράση δράση δράση, δεν σε συγκινούν πλέον. Βρίσκεσαι αλλού. Έχεις γευτεί κάτι από Θεό και έχουν αλλάξει όλα. 

Η χάρη του Θεού δεν μπορεί να εξηγηθεί με ανθρώπινες λέξεις και δεδομένα, όσο και να προσπαθήσεις να το κάνεις. Γιατί δεν χωράει μέσα σε όλο αυτό που έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος κι όσα παραπάνω και καλύτερα και πιο προηγμένα και να κατακτήσει, πάλι δεν θα μπορέσει να το φτάσει. Γιατί δεν είναι θέμα γνώσης, αλλά αποκάλυψης. Είναι δώρο στον άνθρωπο από τον Δημιουργό του. Και μόνο από αυτό, δεν μπορεί παρά να σε πιάνει δέος και συντριβή. Νιώθεις τόσο μικρός και ασήμαντος και τρωτός μπροστά σε αυτή τη Δόξα, που χαραγματιές μόνο έχει ανοίξει για σένα, για να υποψιαστείς. Η Χάρη του Θεού θα σε ξεπερνά πάντα. Γιατί είσαι το δημιούργημα, είσαι σκόνη και νερό. Αλλά και τόσο μεγάλος, μέσα σου, μέσα στην ψυχή σου. Γιατί έτσι σε δημιούργησε, για να έχεις ένα κομμάτι δικό Του μέσα σου. Για να μπορείς να συνδέεσαι με αυτό το ανώτερο, το ανεξήγητο, το θεϊκό που δεν μπορείς να κατανοήσεις, παρά μόνο όταν σου το αποκαλύπτει Εκείνος. Σε μια ανείπωτη στιγμή, σε έναν θάλαμο νοσοκομείου.  

Με αγάπη,

Εύα 💗