Η ορκομωσία

 

Συναντήσαμε όλους τους καιρούς μέχρι να φτάσουμε οδικώς και μετά με το καραβάκι ως τον Πόρο. Η κίνηση πολλή, η βροχή ασταμάτητη. Στις 10 π.μ. είχαμε φτάσει στον προορισμό μας. Στις 11 π.μ. ακριβώς ξεκινούσε η παρέλαση. Η έντονη βροχή παραχώρησε τη θέση της σε ένα γλυκό συννεφιασμένο πρωινό, οι καιρικές συνθήκες δεν θα μπορούσαν να είναι πιο ιδανικές. Ο κόσμος πολύς, γονείς, συγγενείς, φίλοι, όλοι εκεί, παρόντες, να παρακολουθήσουν την τελετή της ορκομωσίας, να ζήσουν τις στιγμές, να καμαρώσουν τα παιδιά στο ξεκίνημα ενός νέου κεφαλαίου στην εφηβική τους ζωή, την έναρξη της στρατιωτικής τους θητείας. Η βασική εκπαίδευση, η πρώτη φάση είχε φτάσει αισίως στο τέλος της. Η αρχή είχε γίνει. 

Τα αγόρια μας σε λίγη ώρα θα ορκίζονταν στο όνομα της πατρίδας, της πίστης, της σημαίας. Με μια φωνή εκατοντάδες νέοι τραγούδησαν συγχρονισμένα τον ύμνο στην ελευθερία, τον εθνικό μας ύμνο. Και μετά, η ορκομωσία. Οι πλαγιές στους λόφους του νησιού αντιλάλησαν από τη σθεναρή φωνή τους και ρίγη συγκίνησης διαπέρασαν σαν θάλασσα τις καρδιές όλων. Αγωνία, ενθουσιασμός, δέσμευση να φανούν αντάξιοι υιοί της μητέρας πατρίδας που τους καλούσε στα όπλα. 

Όλα ήταν οργανωμένα στην εντέλεια. Τα όπλα καλογυαλισμένα, οι στολές αψεγάδιαστες, οι κινήσεις συγχρονισμένες. Η παρέλαση άκρως εντυπωσιακή και επιτυχής. Το αποτέλεσμα μοναδικό. Οι νεοσύλλεκτοι ανήκουν πλέον και επίσημα στους κόλπους των ενόπλων δυνάμεων της Ελλάδας, μιας Ελλάδας που σήμερα καμάρωσε με τιμή τα όμορφα παλικάρια της. 

Ήρθαν να παρακολουθήσουν και οι φίλοι του που είναι μαζί από παιδιά. Σεργιανίσαμε τους χώρους των ιστορικών κτιριακών εγκαταστάσεων του κέντρου εκπαίδευσης του πολεμικού ναυτικού. Απολαύσαμε τον καφέ μας στην παραλία του Πόρου. Από το πουθενά, συνάντησα και μια φίλη με την οποία είχαμε χαθεί από καιρό, ο γιος της ορκιζόταν κι αυτός, όπως κι ο δικός μου, πόσο απρόσμενο ήταν αυτό; Και πόσο ευχάριστο! Όμορφες γλυκιές στιγμές, μοναδικές αναμνήσεις. 

Φυσικά βγάλαμε αμέτρητες φωτογραφίες, φυσικά περάσαμε υπέροχα, φυσικά η μέρα θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη όλων μας ως ένας σταθμός στη ζωή των παιδιών μας, αλλά και εμάς των ίδιων. 

Καλή θητεία στα ένστολα παλικάρια μας, στα αγόρια μας. 

Ήδη μας έχετε κάνει υπερήφανους!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Κέικ

Γιατί όταν είσαι ένα νέο ζευγάρι φρεσκοπαντρεμένο, παύεις να είσαι άτομο. Ξεκινάς να κάνεις πράγματα μαζί, στήνεις το σπίτι σου μαζί με τον σύντροφό σου για να στεγάσεις την οικογένειά σου, εκεί που θα μεγαλώσουν τα παιδιά του. Δεν είσαι πια δυο ξεχωριστές προσωπικότητες. Τα υλικά έχουν ήδη μπει στο μπολ και ανακατεύονται γερά και για ώρα πολλή προκειμένου το νέο μείγμα να μπει στο φούρνο. Χρειάζεται τα υλικά σου να τα έχεις διαλέξει με προσοχή και να είναι στις σωστές αναλογίες, να χτυπηθούν καλά, να πάρουν τον χρόνο τους να φουσκώσουν, να ψηθούν από τις δοκιμασίες της ζωής και τις προσωπικές μάχες. 

Μόνο έτσι θα γίνουν κέικ, δεν γίνεται αλλιώς, πρέπει να χτυπηθείς, καρδιά μου. Έτσι έρχεται το αποτέλεσμα πάντα, είναι συνταγή δοκιμασμένη. Μέσα από τη δοκιμασία και την από κοινού συμμετοχή. Πρέπει να συμμετέχεις με όλο σου το είναι, δεν είσαι πια άτομο, δεν κοιτάζεις πια μόνο τον εαυτό σου. Είσαι μαζί, είσαι από κοινού, αγώνας και υποχώρηση, συμμετοχή και δημιουργία, δεν έχει θέση το εγώ στο νέο μείγμα, έχεις γίνει οικογένεια, οι όροι έχουν αλλάξει, δεν θα δούλευε διαφορετικά το πράγμα. Στην οικογένεια δεν υπάρχει χώρος για εγωκεντρισμούς, έχεις ήδη ξεκινήσει να χτίζεις κάτι, ένας θα φέρει το τσιμέντο, ένας θα λασπίσει τα τούβλα. Τούβλο τούβλο χτίζεται η ζωή. Γι' αυτό παντρεύεται ο κόσμος, γι' αυτό το μαζί. Για να χτίσεις το σπιτικό σου, την οικογένειά σου, τη φαμίλια σου, να πάρει τη θέση της στο ρου της ιστορίας της ζωής σου. Με αυτό το μαζί αλλάζει ο κόσμος, όταν αλλάζεις κι εσύ μέσα του.

Με στοργική αγάπη,

Εύα 💗

******

----  φωτό από το διαδίκτυο.

Η αποφοίτηση

Η αίθουσα Τριάντη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών άρχισε από νωρίς το απόγευμα να γεμίζει με κόσμο. Η ζέστη αποπνικτική, η αδημονία μεγάλη. Τα παιδιά ντυμένα στις τηβέννους τους, με μάτια ορθάνοιχτα να λάμπουν κάτω από το φως των καλογυαλισμένων πολυελαίων, με κινήσεις νευρικές, αμήχανες, αγωνιούσαν για τη βραδιά που τους περίμενε μπροστά.
Τη δική τους βραδιά που κυοφορούσε τη στιγμή όπου όλοι οι κόποι, τα ξενύχτια, οι δοκιμασίες τεσσάρων ολόκληρων χρόνων θα έβρισκαν επιτέλους τον πολυπόθητο επίλογο που περίμεναν, που λαχταρούσαν και ονειρεύονταν από την πρώτη μέρα που περνούσαν το άγνωστο για αυτά κατώφλι μιας ανώτατης σχολής μέχρι την αποψινή επίσημη τελετή απονομής των πτυχίων τους από τους καθηγητές τους.

Εκείνα να λαχταρούν για τον επίλογο που κέρδισαν άξια με το σπαθί τους χάρη στη δουλειά και τον χρόνο που αφιέρωσαν για την επίτευξη του στόχου τους κι εμείς οι γονείς για την αρχή που θα σηματοδοτήσει με τον πιο ευοίωνο τρόπο το υπόλοιπο της επαγγελματικής και προσωπικής τους πορείας στον στίβο της ζωής.

Ένα όνειρο που για τον γονιό δεν ξεκινάει με την εισαγωγή του παιδιού του στην ανώτατη βαθμίδα εκπαίδευσης αλλά από πολύ-πολύ νωρίτερα, από εκείνη τη μαγική στιγμούλα που ακούς για πρώτη φορά το κλάμα του, δυνατό και ρωμαλέο, θαρρείς κι έτσι του έχει ορίσει η φύση να κάνει προκειμένου να διεκδικήσει από την πρώτη αναπνοή δυναμικά τη θέση του στη ζωή.

Οι καθηγητές, αρωγοί στον αγώνα για την κατάκτηση ενός καλύτερου αύριο για τα παιδιά μας, κέρδισαν επάξια μια θέση στην καρδιά τους, όπως φάνηκε τόσο ξεκάθαρα από τον λόγο που έβγαλε ο πρώτος των πρώτων, ένα παιδί που μεταπήδησε από την κρατική εκπαίδευση στην ιδιωτική και κατέθεσε την εμπειρία του και από τα δύο εκπαιδευτικά συστήματα κάνοντας τις αναπόφευκτες συγκρίσεις με δυστυχώς όχι τιμητικά σχόλια για το δημόσιο ανώτατο εκαιδευτικό σύστημα της χώρας μας που στερείται σε τραγικό βαθμό αποτελεσματικότητας, επάρκειας, στόχων και οράματος.

Η ώρα των απονομών των πτυχίων είχε φτάσει και ο ένας τελειόφοιτος άρχισε να διαδέχεται τον άλλον σε μια αδιάσπαστη αλυσίδα αποτελούμενη από καλά παιδιά γεμάτα όρεξη και αισιοδοξία να χτίσουν ένα μέλλον καλύτερο από αυτό που τους αφήνουμε παρακαταθήκη χάρη στις ελλείψεις, παραλείψεις και σφάλματά μας.

Η μεγάλη στιγμή ήρθε και για το δικό μου το παιδί...

Θαρρείς και πετούσε από υπερηφάνεια και καμάρι, η βραδιά που περίμενε με τόση λαχτάρα επιτέλους είχε φτάσει! 1st Class ανακοίνωνε ο καθηγητής δίπλα στο όνομά του, ο πρώτος τη βαθμολογία στη σχολή του...

Με το πτυχίο πλέον στα χέρια και με την τιμητική διάκριση να τον ακολουθεί σε όλη του τη ζωή από εδώ και μπρος, πέρασε και επίσημα στην πλευρά των αριστούχων πτυχιούχων αποφοίτων στο ναυτικό δίκαιο...

Μια μεγάλη βραδιά πλημμυρισμένη από συγκίνηση, ποτισμένη από αισιοδοξία και διδαχή, πως όταν είσαι αποφασισμένος, όταν παραμένεις πιστός στον στόχο σου παρά τις όποιες δυσκολίες ή πειρασμούς που θα βρεις μπροστά σου, όταν δεν το βάζεις κάτω, δεν λιγοψυχείς, όταν πιστεύεις στον εαυτό σου και παλεύεις για τα θέλω σου και τα όνειρά σου με όλο σου το είναι, τότε όλα είναι δυνατά. Και τα παιδιά μας, το παιδί μου, το απέδειξε έμπρακτα με τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο, μέσα από το παράδειγμά του.
Είμαι μια πολύ περήφανη μανούλα και ό,τι κι αν αποφασίσεις να κάνεις στο υπόλοιπο της ζωής σου, η οικογένειά σου θα είναι πάντα εκεί να σε στηρίζει και να σε καμαρώνει.
Σε αγαπώ πολύ!

Προμελετημένο έγκλημα

Η έκπληξη ήταν από αυτές που σου μένουν για μια ζωή. Είχαμε να του μιλήσουμε κάπου τρεις μέρες. Μας είχε προϊδεάσει με τα λεγόμενά του ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να επικοινωνήσουμε όλη την εβδομάδα επειδή ο λόχος του θα βρισκόταν σε συνεχή επιφυλακή. Μας είπε ότι η άδειά του ίσως και να αναβαλόταν επ' αόριστον, γιατί θα ερχόταν νέος λόχος στο στρατόπεδο και χρειάζονταν όλοι για να κάνουν υπηρεσίες.

Προμελετημένο έγκλημα πράξη πρώτη όλο το σενάριο.

Ο άντρας μου κάθε τόσο με ρωτούσε αν πήρε το παιδί κανένα τηλέφωνο. Παρόλο που ξέρει πως δεν υπήρχε περίπτωση να μη του το έλεγα αν είχε πάρει, όταν περιμένεις κάτι πολύ, και μόνο με τη λεκτική επιβεβαίωση μερικές φορές σβήνεται οποιαδήποτε ελπίδα να έχει γίνει κάτι διαφορετικό από αυτό που ξέρεις ότι έχει γίνει πραγματικά. Έφυγε για λίγο προς την είσοδο και μετά από ένα λεπτό ξαναγύρισε λες κι είχε αλλάξει γνώμη. "Θα δοκιμάσω να τον πάρω τηλέφωνο τώρα, ίσως και να το σηκώσει."  με αιφνιδίασε, αφού ποτέ δεν τον είχε ξαναενοχλήσει σε ώρα υπηρεσίας ως εκείνη την ώρα.

Προμελετημένο έγκλημα πράξη δεύτερη, αφού ο λόγος που πήγε στην είσοδο ήταν για να ανοίξει την πόρτα - που δεν είχα ακούσει γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή εγώ βρισκόμουν σε άλλο δωμάτιο - για να δει προς κατάπληξή του ..το παιδί! Το οποίο όχι μόνο είχε πάρει έγκριση αδείας, αλλά χωρίς να πει τίποτα σε εμάς, είχε πάρει το αεροπλάνο από τη Λάρνακα για την Αθήνα και μέσα σε λίγες ώρες βρισκόταν μαζί μας! Εγώ ακόμα δεν είχα καταλάβει το παραμικρό. 

"Έλα Λευτέρη, τι κάνεις;" έκανε πως μιλούσε στο τηλέφωνο κι εγώ παραξενεύτηκα, αφού ήξερα πόσο απίθανο ήταν να μπορούσε να απαντήσει στο τηλέφωνο. "Μια χαρά!" ακούστηκε φωνή από την είσοδο του σπιτιού. Προς στιγμήν σάστισα, να πω ψέματα; Η λογική μου έλεγε ότι το παιδί βρίσκεται στην Κύπρο, αλλά τα αυτιά μου με διέψευδαν. Τι γίνεται; Τώρα τον ακούω και live;;; Ο άντρας μου δεν κρατήθηκε άλλο, μαρτυρήθηκε αμέσως από το πλατύ χαμόγελο που ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του. "Μια χαρά, τώρα που γύρισα σπίτι!" ξανάπε η φωνή και είδα το φανταράκι μου να μπαίνει καμαρωτός και γελαστός στο σαλόνι... Το καθαρματάκι κατέστρωσε ολόκληρο σχέδιο για να μας κάνει έκπληξη! Συνωμότες μπαμπάς και γιος για να με τρελάνουν, καταλάβατε; Ε, και με τρέλαναν, αφού δεν την περίμενα με τίποτα μια τέτοια έκπληξη...

Με τίποτα όμως!...

Καλωσήρθες καλοκαίρι!

Εντάξει, επίσημα μπορεί να αρχίζει στις 21 Ιουνίου, όμως το δικό μου καλοκαίρι από τότε που ξεκίνησα τη σχολή ξεκινάει με το που τελειώνουν οι εξετάσεις, δηλαδή... σήμερα!

Πάει κι αυτό, ένα ακόμα μάθημα έμεινε πίσω μου και, ευτυχώς, όλα πήγαν καλά!

 Ένα μάθημα δύσκολο, κατά γενική ομολογία το πιο δύσκολο της σχολής. Πολλοί το έχουν χαρακτηρήσει το Βατερλώ των σπουδών στον ελληνικό πολιτισμό και όχι άδικα, αν αναλογιστείς ότι πρέπει να καλύψεις μια περίοδο από τον 6ο αιώνα π.Χ. με όλους τους προσωκρατικούς, να περάσεις από τον σωκρατικό κύκλο, στα μεγαθήρια Πλάτωνα και Αριστοτέλη, τους σοφιστές (Γοργίας, Πρωταγόρας και υπόλοιποι), να περάσεις στην ελληνιστική και ύστερη αρχαιότητα με Πλωτίνο και Πορφύριο και όλες τις σχολές (κυνικοί, επικούρειοι, στωικοί κτλ.), να μπεις στο Βυζάντιο με τα ατέλειωτα ονόματα (Φώτιο, Ψελλό, Βλεμμύδη, Ακροπολίτη, Μετοχίτη, Πλήθωνα Γεμιστό, Λέοντα Φιλόσοφο, Ησυχαστές κτλ.) και φιλοσοφικά ρεύματα, με τις αλληλοεπιδράσεις τους με Σύριους, Άραβες και Δυτικούς, να μπεις στους σκοτεινούς αιώνες, να βγεις στην τουρκοκρατούμενη περίοδο μέχρι την Επανάσταση και μετά να περάσεις ξανά από όλες τις περιόδους, αλλά αυτή τη φορά όχι από το πρίσμα της φιλοσοφίας, αλλά της επιστήμης, με όλα τα ονόματα και επιτεύγματά τους... Αρχίζω να πιστεύω πλέον αυτό που λένε οι παλαιότεροι, ότι μετά την Φιλοσοφία ο δρόμος για το πτυχίο είναι ευθεία, αφού μετά τη δοκιμασία της φιλοσοφίας, όλα σου φαίνονται παιχνιδάκι...

Είχα βγάλει την ύλη από τρεις φορές το κάθε βιβλίο, πολλά μάλιστα σημεία και κεφάλαια που ήταν περισσότερο δυσκολόπεπτα από άλλα, και τέσσερις και πέντε φορές. Ξενύχτησα πολλά βράδια πάνω στο βιβλίο, άλλα τόσα μεσημέρια τα πέρασα στο μπαλκόνι και δεν σηκωνόμουν παρά μόνο όταν είχε σκοτεινιάσει τόσο που δεν έβλεπα να διαβάσω άλλο, και αφού με είχαν καταφάει τα κουνούπια. Έκανα σχεδόν το διπλάσιο διάβασμα από όλα τα προηγούμενα μαθήματα και πάλι αισθανόμουν αβέβαιη για το πόσο τα έχω εμπεδώσει επαρκώς ως την τελευταία στιγμή...

Χτες ήταν η μέρα της εξεταστικής, θα δίναμε στις 6 το απόγευμα. Σηκωμένη από τις επτά το πρωί έφτιαξα καφέ και είπα να κάνω ένα τελικό πέρασμα για να δω τι θυμόμουν. Με κλειστά τα βιβλία έφερνα στο μυαλό μου ονόματα και προσπαθούσα να θυμηθώ το έργο τους. Δεν θυμόμουν τίποτα.. Άνοιγα το βιβλίο και έβλεπα με τρόμο ότι τα ήξερα όλα και ότι αν δεν το είχα ανοίξει ..δεν θα απαντούσα σε τίποτα;!... Πέρασα στα βιαστικά τους προσωκρατικούς που ήταν πολλοί, ξανάκλεισα τα βιβλία και πάλι το απόλυτο κενό! Είχα πάθει μπλακ-άουτ.... Τόσο διάβασμα, πού είχε πάει;

Έβλεπα ότι άρχισα να χάνω τη μπάλα και αποφάσισα να τα κλείσω όλα και να μην τα ξανανοίξω μέχρι το απόγευμα που έδινα, πριν με πιάσει πανικός. 'Ό,τι διάβασα, διάβασα', είπα από μέσα μου προσπαθώντας να με εμψυχώσω. Δεν είχε αποτέλεσμα, βέβαια, αφού διαπίστωνα ότι μετά από τόσο διάβασμα και τόσα ξενύχτια, ακόμα δεν ήμουν έτοιμη... Από την ένταση στην οποία βρισκόμουν, έπιασα τη σκούπα. Καθάρισα όλο το σπίτι. Κι όταν τελείωσα με το σπίτι, καθάρισα και τις σκάλες της εισόδου. Μετά συγύρισα όλα τα δωμάτια, τακτοποίησα κρεβάτια, μάζεψα τα ρούχα, ξεσκόνισα, συμμάζεψα τον νεροχύτη, έβαλα το φαγητό να γίνεται, έβαλα και δυο πλυντήρια, άπλωσα, μάζεψα, καθάρισα το μπαλκόνι... Και φυσικά, περιποιήθηκα ό,τι θα πάρει μαζί του ο μεγάλος μου γιος τη Δευτέρα που είναι να παρουσιαστεί, σεντόνια, ρούχα, πετσέτες...

Ειδικές δυνάμεις... "Special forces, δηλαδή;" ρώτησα τον άντρα μου και τον γιο μου. "Όχι", μου είπαν και οι δυο τους. "Στην αρχή θα είναι το αντίστοιχο των Rangers που έχουν οι Αμερικανοί", είπε ο άντρας μου. "Ή το αντίστοιχο των Commandos που έχουν οι Εγγλέζοι", συμπλήρωσε ο γιος μου.

"Στην αρχή;" συνέχισα εγώ, που δεν ήξερα τίποτα από όλα αυτά που μου λέγανε. Τους μόνους rangers που ήξερα ήταν οι ..power rangers, και αυτό, από την παιδική σειρά που έβλεπε ο μικρός μου σε μικρότερη ηλικία. "Ναι, γιατί σε δέκα με δεκαπέντε μέρες θα πάρει ας πούμε ειδίκευση, μια κατεύθυνση. Μπορεί να τον ρίξουν π.χ. στους αλεξιπτωτιστές, ή στους καταδρομείς. Μπορεί επίσης να καταλήξει πεζοναύτης, marine στα αγγλικά. Μπορεί να πάει στους Ο.Υ.Κ (ομάδα υποβρύχιων καταδρομών σημαίνει αυτό. Είδατε; Μαθαίνω σιγά-σιγά :)) Και φυσικά, υπάρχουν και οι Λ.Ο.Κ., κοινώς Λοκατζήδες ή πρασινοσκούφηδες (από το: λόχος ορεινών καταδρομών).

Άρχισαν να μου λένε τι καλούνται να φέρουν εις πέρας κάθε μια από αυτές τις ομάδες όταν το ζητήσει η ανάγκη (χτύπα ξύλο), εγώ ωστόσο, το μόνο που έβλεπα σε όλα αυτά ήταν οι extreme συνθήκες εκπαίδευσης που περιμένουν τον Λευτέρη τους επόμενους εννέα μήνες, που μπορεί να γίνουν και χρόνος αν τον προλάβει η αλλαγή...

"Ειδικές δυνάμεις;" μου είπε με ενθουσιασμό κάποιος συγγενής μας, παππούς στην ηλικία, όταν το αναφέραμε. "Μπράβο του που το επέλεξε, οι περισσότεροι νέοι σήμερα δυστυχώς κοιτάνε πώς να λουφάρουν, δεν κοιτάνε να κερδίσουν κάτι από αυτή την εμπειρία που δεν θα ξαναέρθει στη ζωή τους. Μην ανησυχείς σε τίποτα. Θα δεις, θα μπει παιδί και θα βγει αητός."

'Θα βγει αητός'.. Τι ποιητικό... Έτσι μου είπε ο συγγενής και αναθάρρησα. "Μην ανησυχείς" μου είπε και ο γιος μου, που μαζί δίναμε χτες, εγώ φιλοσοφία το απόγευμα και εκείνος αγγλικά το πρωί "έχε μου εμπιστοσύνη". "Μην ανησυχείς" είπε και ο άντρας μου "όλα θα πάνε καλά."
Και δεν ξαναέδειξα την ανησυχία μου. Αυτήν, την κράτησα για μένα...