Ο Άνθρωπος του Θεού

Όταν όρμησε η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ποπ κορν στον χώρο έκδοσης εισιτηρίων και λίγο πιο μετά, μέσα στη σκοτεινή αίθουσα προβολής, με τα γνώριμα ανακλινόμενα καθίσματα από σκούρο κόκκινο βελούδο και τους προβολείς να θαμπώνουν σταδιακά ώσπου να σβήσουν τελείως, με αυτή τη σιωπηλή αδημονία να κυριεύει τις αισθήσεις μέχρι να ξεκινήσουν οι τίτλοι έναρξης και να μείνεις μοναχά εσύ και η οθόνη, συνειδητοποίησα πόσο πολύ μου είχε λείψει η όλη εμπειρία του κινηματογράφου μέσα στο φυσικό του περιβάλλον. Ακόμα και με τη νέα αποστειρωμένη πραγματικότητα έκεκα των πανδημιών και μεταλλάξεων και με τα πιστοποιητικά ανά χείρας να περνούν από εξονυχιστικό έλεγχο, με τις μάσκες φορεμένες μέχρι τα μάτια και τις απαιτούμενες αποστάσεις ασφαλείας, έστω κι έτσι, η όλη εμπειρία της τέχνης του κινηματογράφου παραμένει για μένα μαγική κάθε φορά. Πόσο μάλλον, όταν όλη αυτή η μαγεία βρήκε την εκπλήρωσή της σε μια ταινία που περίμενα πολύ καιρό να παρακολουθήσω και που με αποζημίωσε νομίζω με τον καλύτερο τρόπο.

Από την πρώτη λήψη μέχρι την τελευταία, ο Άνθρωπος του Θεού είχε κάτι το διαφορετικό, έφερε αυτό που έλειπε κατά τη γνώμη μου από την θεματολογία του ελληνικού πρωτίστως κινηματογράφου, ένα κενό που κανείς δεν είχε το θάρρος να καλύψει ως τώρα. Ένας άγιος της Ορθοδοξίας γίνεται θέμα κινηματογραφικής ταινίας, ένας άγιος του εικοστού αιώνα, σύγχρονος όπως κι εμείς, μέσα στο ίδιο κοινωνικό περιβάλλον με το δικό μας, με τα προβλήματα που ο ίδιος αντιμετώπισε στη ζωή του, τις αδικίες, τα παιχνίδια εξουσίας, τη ζήλια, τον φθόνο, τον ανταγωνισμό, που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει ο καθένας μας. Η διαφορά ωστόσο ανάμεσα σε εκείνον με έναν κοινό καθημερινό άνθρωπο με τις αντίστοιχες δυσκολίες και συνθήκες γίνεται διακριτή στον τρόπο αντιμετώπισης του αγίου, στις επιλογές που δεν υιοθέτησε, τις προτεραιότητες που δεν υπερασπίστηκε, μόνο διατήρησε τις ορθόδοξες αρχές και αξίες, την πίστη του στον Θεό και την πνευματικότητά του ως το τέλος. 

Το περιβάλλον είναι πάντα αφιλόξενο γιατί ο κόσμος είναι γενικά ένα εχθρικό αφιλόξενο περιβάλλον, κυρίως για ανθρώπους αγνούς, πνευματικούς και αγίους σαν τον Άγιο Νεκτάριο, ανθρώπους της πίστης και της ορθοδοξίας, ανθρώπους που ακολουθούν το θέλημα του Κυρίου και μιμούνται την πορεία του στις κακουχίες, τα ραπίσματα, τον εμπαιγμό, τον Γολγοθά, τη σταύρωση. Ο Άγιος Νεκτάριος θα μπορούσε να ήταν στην κορυφή της ιεραρχικής κλίμακας, ωστόσο επέλεξε την κλίμακα του Ιωάννη του Σιναΐτη, αυτή των αρετών και των ασκητικών αγώνων, της ανθρωπιάς, της μακροθυμίας, της προσφοράς και της συγχώρησης. Θα μπορούσε να έχει στα πόδια του τον κόσμο, προτίμησε όμως τον ουρανό. Θα μπορούσε να γίνει λύκος, επέλεξε όμως να γίνει αμνός. Επέλεξε τον ορθόδοξο τρόπο της θυσίας και της αυταπάρνησης, επέλεξε τον τρόπο του Χριστού.

Λιτά γυρισμένη, δωρικοί χαρακτήρες, μετρημένο σενάριο, ήσυχη υποκριτική, χωρίς εντυπωσιασμούς και κορώνες, προσγειωμένη και βαθιά εκφραστική, η ταινία μου μίλησε κυρίως μέσα από όλα αυτά που δεν ειπώθηκαν, αφήνοντας στην άκρη ηθικολογίες και θεολογισμούς, κάτι που νομίζω ότι κέρδισε τελικά τον κόσμο, εμένα πάντως σίγουρα. Είναι πράγματι εντυπωσιακός ο μεγάλος αριθμός των εισιτηρίων που κόπηκαν από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες προβολής της ταινίας κι αυτό θα μπορούσε να δίνει ένα ηχηρό μήνυμα στους παραγωγούς, και γενικά στον χώρο της τέχνης και του κινηματογράφου να στρέψουν την προσοχή τους σε μια θεματολογία περισσότερο αυθεντική και πνευματική και ανεξάντλητη, σίγουρα πιο κοντά στις ρίζες μας και την ταυτότητά μας, μια αλήθεια που ο σημερινός μπερδεμένος άνθρωπος έχει ίσως περισσότερο ανάγκη από ποτέ. 

Με αγάπη,

Εύα 💗

******

----- η φωτό είναι από εδώ.

Κορίτσια στον ήλιο

Το περίεργο δεν είναι ότι προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα και για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, ότι βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τέσσερις φορές ή ότι έσπασε τα ταμεία σε εισπράξεις εντός και εκτός Ελλάδας. Αυτό που κάνει εντύπωση είναι ότι απ' ότι διάβαζα, πρακτικά η ταινία Κορίτσια στον Ήλιο γυρίστηκε εξ' ολοκλήρου από πέντε άτομα!

Μια μικρή παρέα Ελλήνων που ο καθένας τους όμως από τη μεριά του διέθετε ξεχωριστό καλλιτεχνικό ταλέντο και τρελή αγάπη γι' αυτό που έκανε.  Έσμιξαν το ήθος, το μεράκι, η επιμονή, και με τα λιγοστά μέσα της εποχής και με ελάχιστα χρήματα έφτιαξαν κάτι δωρικά και τίμια ελληνικό, μια ταινία γεμάτη λυρισμό, ποίηση, αθωότητα, μια ταινία άξια να προβληθεί προς τα έξω, κρατώντας ωστόσο ατόφιο τον χαρακτήρα της Ελλαδίτσας μας και των ανθρώπων της, εκείνων με το καθαρό κούτελο, το δυνατό αίσθημα φιλοξενίας που σπάνια βλέπεις σε άλλες χώρες, την καλοσύνη, τη σεμνότητα, την απλότητα, τη ντομπροσύνη, το ήθος.

Ωραία πράγματα...  Μια δίωρη στάση σε αυτές τις κλασικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου δεν αφήνουν μόνο νοσταλγία και ένα μειδίαμα ίσως στα χείλη, είναι και ταξίδι στην ιστορία, τη δική σου ιστορία. Είναι ωφέλιμο να κοιτάς που και που προς τα πίσω, στις ρίζες σου, να βλέπεις από πού ξεκίνησες, πώς ήσουν, πώς ήταν η κοινωνία της Ελλάδας τότε, ποιοι ιστοί την κρατούσαν δεμένη, τι έχει αλλάξει από τότε κι αν έχει αλλάξει προς το καλύτερο ή όχι.

Είναι καλό να ξέρεις πώς έχεις εξελιχθεί μέσα στις δεκαετίες και τους αιώνες, και να μπορείς να διαπιστώνεις αν το χθες σου με το τώρα που ζεις είναι ακόμα ενωμένα μεταξύ τους. Γιατί, αν εξακολουθεί να υπάρχει αυτή η σύνδεση, τότε προχωράμε καλά. Αν όμως κάτι κάπου μέσα στα χρόνια χάθηκε στη μετάφραση της αλλοτρίωσης, του μιμιτισμού και όλων των παρεμβολών ή αλλοιώσεων που σε εμποδίζουν να αναγνωρίσεις το ποιος ήσουν και ποιος πραγματικά είσαι σήμερα, τότε ίσως να χρειάζεται να ξαναδούμε τα πράγματα λίγο αλλιώς.

Με αγάπη,

Εύα 💗


***

Με αφορμή την πρόσφατη επαναπροβολή της ταινίας στην τηλεόραση.

***

Η φωτογραφία είναι από εδώ.

Κρίμα στο ταλέντο του...

Ήταν 46 χρονών, στην πιο παραγωγική φάση της ζωής του, πλούσιος και διάσημος, η νέα δύναμη του Χόλιγουντ όπως τον αποκαλούσαν, με διακρίσεις επί διακρίσεων για τις υποκριτικές του ικανότητες που είχαν σαν αποκορύφωμα το Όσκαρ α' ανδρικού ρόλου που κέρδισε για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Καπότε, συνεργάστηκε με ιερά τέρατα του κινηματογράφου, μπορούσε να παίξει σε όποια ταινία ήθελε, είχε οικογένεια και τρία παιδάκια να πάρει η ευχή, είχε τον κόσμο όλο στα πόδια του και το μέλλον του στρωμένο με ροδοπέταλα

τι στα κομμάτια του έλειπε και πήγε κι έριξε τον εαυτό του μέσα στα βρωμοναρκωτικά;!;!;! 

Τον βρήκανε λέει νεκρό στο διαμέρισμά του στη Νέα Υόρκη με μια σύριγγα καρφωμένη στο χέρι και την ηρωίνη δίπλα, η αστυνομία μιλάει για υπερβολική δόση, η είδηση έκανε το γύρο του κόσμου μέσα σε λίγες ώρες... πριν από λίγο το έμαθα και συγχίστηκα... Τον συμπαθούσα πολύ ως ηθοποιό, τον είχα δει σε αρκετές ταινίες, είχε μια προτίμηση στους δευτερεύοντες χαμηλών τόνων ρόλους, ο ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ, Καπότε, Άρωμα γυναίκας, Αμφιβολία εκπληκτικός δίπλα στην Μέριλ Στριπ που το είδα και πρόσφατα... είχε αυτό το ήρεμο παίξιμο, το ανεπιτήδευτο που μου αρέσει όταν το βλέπω στους ηθοποιούς, αυτός το είχε... 

Ο Θεός χάρισε στον Philip Seymour Hoffman ένα ταλέντο, τον έρανε με άστρο στα μαλλιά κι εκείνος τι έκανε; τα πέταξε όλα στα σκουπίδα... αν αυτό δεν είναι αχαριστία τότε τι είναι;

Από τη μια είναι να οργίζεσαι με το μυαλό που κουβαλάμε εμείς οι άνθρωποι και από την άλλη να θλίβεσαι με τη ματαιότητα των πάντων... Είναι αυτό που λέω πάντα, όσο πιο πολλά υλικά αγαθά αποκτάει ο άνθρωπος στη ζωή του τόσο πιο δυστυχισμένος γίνεται... κρίμα...