η αλήθεια της Καινής Διαθήκης

Σε κανένα άλλο βιβλίο του κόσμου, όσο κι αν ψάξετε, δεν θα βρείτε εντολές, κηρύγματα, διδασκαλίες τόσο υψηλές και ανεξήγητες με τα μέτρα της ανθρώπινης λογικής, όσο στην Καινή Διαθήκη! 

Μόνο στην Καινή Διαθήκη θα διαβάσετε πως ο Χριστός όχι μόνο συγχωρεί τους δημίους Του, αλλά και εύχεται υπέρ αυτών ωσάν να ήταν ευεργέτες Του! Εκείνο το «Πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» που αλλού θα το συναντήσετε; Που ακούστηκε ποτέ το θύμα να συγχωρεί τον θύτη του; Ο αδικημένος, ο ασπλάχνως βασανιζόμενος, ο υβριζόμενος και συκοφαντούμενος, ο αδίκως καταδικαζόμενος και θανατούμενος να συγχωρεί τους σταυρωτές Του και να εύχεται υπέρ αυτών; Υπάρχει καμιά θρησκεία στον κόσμο που να παραγγέλλει στους οπαδούς της να συγχωρούν τους εχθρούς τους και όλους εκείνους που τους έβλαψαν, αδίκησαν, συκοφάντησαν, κατηγόρησαν αδίκως και καταδίκασαν ακόμη και σε θάνατο; 

Σε καμία απολύτως θρησκεία δεν θα βρείτε, όσο κι αν ψάξετε, παρόμοια εντολή και κηρύγματα, διότι ακριβώς πρόκειται για «θρησκείες», ανθρώπινα δηλαδή κατασκευάσματα, ιδεολογήματα και ιδεοληψίες ακόμη, που δεν μπορούν να ανεβάσουν τον άνθρωπο σε τέτοια δυσθεώρητα πνευματικά ύψη και να τον απαλλάξουν απ' όλα εκείνα τα συναισθήματα και καταστάσεις που τον κρατούν δέσμιο στο άρμα της κακίας και της ενστικτώδους εκδικητικής συμπεριφοράς! 

Μόνο στην Καινή Διαθήκη η λογική μας θα σκοντάψει σε πλήθος «ακατανόητων» ανθρωπίνως εντολών, οι οποίες μας φαίνονται υπέρλογες, υπερβατικές και υπεράνθρωπες! Μόνο εκεί ο νους του ανθρώπου ιλιγγιά μπροστά στο ακατανόητο μυστήριο της θυσίας του Χριστού, το οποίο ο άνθρωπος δεν μπόρεσε να ερευνήσει και εξιχνιάσει με τη λογική του παρά μόνο με την πίστη του! Ποιά θρησκεία προβάλλει τον θεό της ως πατέρα των ανθρώπων, αδελφό και φίλο τους; Καμιά απολύτως, αλλά όλες ανεξαιρέτως οι θρησκείες θέλουν τους οπαδούς τους υποταγμένους και δούλους στον πλαστό θεό τους. 

Μόνο ο Χριστός διακηρύττει προς όλους τους πιστούς τούτα τα ακατανόητα λόγια: «Υμείς φίλοι μου έστε... ουκέτι υμάς λέγω δούλους ότι ο δούλος ουκ οίδε τι ποιεί αυτού ο κύριος. Υμάς δε είρηκα φίλους ότι πάντα α ήκουσα παρά του πατρός μου εγνώρισα υμίν» (Ιω. ιε' 14-15). 

Και μόνο ο Χριστός αγαπά τους φίλους Του μέχρι θυσίας διαβεβαιώνοντας τους ότι «μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού» (Ιω. ιε' 13). 

Κι έπειτα σου λένε ότι ο χριστιανισμός θέλει τους οπαδούς του δούλους. Ψέμα ασύστολο, το οποίο δείχνει το κατάντημα των απίστων! 

Διαβάστε λοιπόν την Καινή Διαθήκη για να γνωρίσετε από πρώτο χέρι «τις έστιν ο Χριστός», και τότε να είστε βέβαιοι πως θα πιστέψετε, όχι επειδή σας το είπαν οι άλλοι, αλλά επειδή θ' ανοίξουν μόνα τους τα μάτια σας στην αλήθεια!

(Βασίλειος Ευτ. Νικόπουλος, Πρόεδρος Αρείου Πάγου ε.τ. Δ.Ν., "Η δυστυχία του να είσαι άθεος", εκδ.Αρμός, σελ.93,94)

Κατά Ματθαίον, ια' 28-30

 

28 -  Έλθετε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, και εγώ θέλει σας αναπαύσει.

29 -  Άρατε τον ζυγόν μου εφ' υμάς, και μάθετε απ' εμού. Διότι πράος είμαι και ταπεινός την καρδίαν. Και θέλετε ευρεί ανάπαυσιν εν ταις ψυχαίς υμών.

30 -  Διότι ο ζυγός μου είναι καλός, και το φορτίον μου ελαφρόν.

~  Κατά Ματθαίον ια' 28 - 30

******

---- Ζυγός =  Ξύλινη (συνήθως) κατασκευή που προσαρμόζεται στον τράχηλο των ζώων (π.χ. βοοειδή) προκειμένου να ζεύξουν (= να οργώσουν με το άροτρο) το χωράφι. (από εδώ.)

----  Ταπεινός =  Αυτός που δέχεται να μπει κάτω από τον ίδιο ζυγό με τον Χριστό. Αυτός που έχει καταλάβει ότι δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνος του.

----  Όταν δεχόμαστε την πρόσκληση του Ιησού Χριστού να μπει στον ίδιο ζυγό μαζί μας, μας συμβαίνουν τα εξής: 

α) Το βάρος των προβλημάτων μας διαμοιράζεται στα δύο, αφού μέρος του βάρους αυτών το επωμίζεται ο Κύριος, αν όχι το μεγαλύτερο. Εμείς κάνουμε το πρώτο βήμα (ελεύθερη βούληση και πίστη), εκείνος όλα τα υπόλοιπα. Αυτό εξ' άλλου είναι υπόσχεση μέσα από τον λόγο του Θεού: 

"Ο Κύριος, αυτός είναι που προπορεύεται μπροστά από σένα. Αυτός θα είναι μαζί σου. Δεν θα σε αφήσει, ούτε θα σε εγκαταλείψει. Να μη φοβάσαι, ούτε να δειλιάζεις." ~ Δευτερονόμιο 31: 8

β) Οι σκοτούρες (λέξη που έρχεται από το σκότος, εξ' ου και σκοτούρες) φωτίζονται, γιατί δίπλα μας συμβαδίζει το φως του κόσμου που είναι ο Χριστός και ο θείος λόγος Του. Έχουμε έτσι παρηγοριά και οδηγό ότι υπάρχει κάποιος να μας καθοδηγεί και να μας προσέχει από τα ολισθήματα και τις τρικλοποδιές τούτου του πονηρού κόσμου που σε ρίχνουν στη λάσπη και τον βάλτο της αμαρτίας. 

----  Ο Κύριός μας περπατάει δίπλα μας και μας δείχνει τον δρόμο τον ανηφορικό και τεθλιμμένο, αυτόν που μας οδηγεί στη βασιλεία των ουρανών και την προσωπική μας σωτηρία.

----  Το να βρίσκεσαι κάτω από τον ίδιο ζυγό με τον Χριστό δεν μας αφήνει να λοξοδρομήσουμε και να οδηγηθούμε στην πλατειά λεωφόρο της απώλειας και του χαμού.

----  Βαδίζω με τον Χριστό σημαίνει έχω επιλέξει να βαδίζω τον δρόμο μου δίπλα Του. Απαλλάσσομαι από το φορτίο των καθημερινών μου προβλημάτων, είτε στην υγεία μου είτε στο σπίτι και την οικογένειά μου, ό,τι κι αν είναι αυτό κάθε φορά, αφήνοντάς Τον να πάρει Εκείνος τις αποφάσεις για μένα και να μην εμπιστεύομαι τις δικές μου επιλογές με τους εγωισμούς, τα πάθη και την τυφλότητα της θνητότητας και της αμαρτωλότητάς μου. Ξέρω ότι του έχω εμπιστοσύνη απόλυτη, γιατί μελετώ την Αγία Γραφή, άρα γνωρίζω την ακεραιότητα, την πιστότητα και την δικαιοσύνη Του απέναντί μου, καθώς και τις επαγγελίες και τις υποσχέσεις που μου προσφέρει απλόχερα σε καθημερινή βάση, και ξέρω ότι χάρη σε Εκείνον που μου μιλάει καθημερινά μέσα από το πνεύμα το άγιο και τον γραπτό του λόγο, θα φυλάξω την ψυχή μου καθαρή και προστατευμένη, μέχρι να με οδηγήσει με τη δική Του δύναμη και τη δική Του σοφία σε οδό σωτηρίας και αναψυχής.

Με αγάπη,

Εύα 💗

******

----  Η Αγία Γραφή, μτφ. Νεοφύτου Βάμβα, εκδ. Ελληνική Βιβλική Εταιρία, Αθήνα 2021.

Λόγος Θεού

Το μεγαλύτερο όπλο που ο διάβολος έχει εξαπολύσει εναντίον των ανθρώπων είναι ο ίδιος ο Λόγος του Θεού. Το είχε χρησιμοποιήσει με τον Χριστό στους Πειρασμούς εκείνες τις σαράντα μέρες στην έρημο, συνεχίζει να το χρησιμοποιεί και σήμερα, που ο κόσμος έχει έρθει τα πάνω κάτω, πράγμα που σημαίνει ότι το όπλο αυτό δουλεύει, αλλιώς δεν θα το χρησιμοποιούσε αν δεν του έφερνε αποτελέσματα.

Προσωπικά πιστεύω ότι το κάνει αυτό από εγωισμό πρώτα. Θέλει να αποδείξει στον Θεό ότι, μέσα από την πλάνη, την αποστασία και την απιστία μέσα στην οποία ζουν οι άνθρωποι σήμερα, εκείνος (ο διάβολος) έχει δίκιο, ενώ ο Θεός έχει άδικο που μας υποστηρίζει ακόμα, και ότι αξίζουμε να καταλήξουμε στην κόλαση, αφού με τους τρόπους, τις συμπεριφορές και τα πιστεύω μας έχουμε ήδη επιλέξει και στρατόπεδο και αρχηγό.

Η ατυχία του, βέβαια, είναι ότι ποτέ δεν θα φτάσει να καταλάβει το μέγεθος της αγάπης του Θεού για μας. Ο Χριστός δεν θα αφήσει ποτέ τα πρόβατά του απροστάτευτα, όσο ατίθασα κι αν είναι και εναντιώνονται μαζί Του. Ακόμα κι αν ένα από αυτά πλανηθεί και γυρέψει περιπέτειες σε άλλες πλαγιές να (περι)πλανηθεί, η ματιά του είναι εκεί, πάνω του, διακριτικά και ευγενικά, μέχρι να έρθει η ώρα να του πει: "Πατέρα, μάτωσα, έπαθα και δεν έμαθα, πληγώθηκα, κινδύνεψα, πλανεύτηκα, χάθηκα και θέλω τώρα να γυρίσω πίσω σε σένα, ξανά στη ζεστασιά, τη θαλπωρή και την ασφάλεια που ζούσα όσο ήμουν μαζί Σου υπό την προστασία Σου."

Ο σκοτεινός δεν θα μπορούσε να το κάνει ποτέ του αυτό σε κανέναν άνθρωπο, γιατί δεν ξέρει τι θα πει αγάπη, λόγω εγωισμού και υπερηφάνειας του. Αυτό που ξέρει, ωστόσο, να κάνει είναι να παραπλανά, να μοιράζει καμουφλαρισμένες αλήθειες, να σκορπίζει τη διχόνοια, να προκαλεί χάος και αναστάτωση, να πείθει με ψέματα, να χαρίζει κάλπικες ελπίδες, να υπόσχεται γήινους ουρανούς. 

Όλα αυτά τα κάνει γιατί πρώτα και πάνω από όλα ξέρει τον Λόγο του Θεού. Τον έχει μάθει απ' έξω κι ανακατωτά και πιστεύει απόλυτα σε αυτόν και τη δύναμη που κρύβει, και τον φοβάται. Έχει γνώση για το τι μπορεί να επιφέρει η γνώση του λόγου του Θεού στον άνθρωπο, και τη δύναμη που μπορεί να αποκτήσει μέσα από τη μελέτη του Ευαγγελίου και την αποκάλυψη των μυστικών του που θα του δοθούν με τη χάρη του Κυρίου όταν οι ιερές θείες λέξεις αρχίσουν να χαράζονται επάνω στην καρδιά του ανθρώπου που πιστεύει στον Υιό του Θεού και μένει πιστός στον λόγο Του και τις εντολές Του. Ότι θα του ανοιχτεί η πόρτα της βαθύτερης γνώσης, ότι θα του δοθούν τα κλειδιά να ξεκλειδώσει τον παράδεισο, ότι θα γευτεί τη σωτηρία και την αιώνια ζωή από αυτήν εδώ τη ζωή, όσο είναι ακόμη εδώ σε αυτό τον κόσμο που περπατά και αναπνέει.

Ο σκοτεινός όλα αυτά τα γνωρίζει καλά και, επειδή τα γνωρίζει, κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του να μπλοκάρει τον άνθρωπο και να τον αποπροσανατολίσει προκειμένου να τον εξοντώσει, να του κλέψει την ψυχή, ει δυνατόν, και τη ζωή του ακόμα αν το καταφέρει. Σκοτεινιάζει την αλήθεια, τη μουτζουρώνει, δημιουργεί παράπλευρους δρόμους, παρόμοιους αλλά όχι ακριβώς τους ίδιους, φτιάχνει εφέ που να παραπλανούν και να θολώνουν, αλλά όχι να τυφλώνουν, ξεγελά τους ανθρώπους ότι αυτή η δύναμη του θείου λόγου είναι παραμύθια και μη δίνετε βάση σε αυτά τα κουραφέξαλα, ελάτε σε μένα, στις δικές μου ανακαλύψεις, τα δικά μου επιτεύγματα, τις δικές μου επιστήμες και τεχνολογίες, τη δική μου δόξα που θα γίνει και δική σου, τα δικά μου χρήματα που θα γίνουν και δικά σου, το δικό μου βασίλειο που θα έχουμε από κοινού επί της γης, που είναι, δυστυχώς, της κόλασης, της υποταγής χωρίς έλεος και της αιώνιας καταδίκης, αλλά φυσικά αυτό δεν το λέει σε κανέναν υποψήφιο ακόλουθο, αυτό το κρατάει για τον εαυτό του. 

Κι όσο οι άνθρωποι πλανεύονται από αυτά τα ωραία και τα εφήμερα του κόσμου τούτου, χάνουν τον κόσμο του ουρανού, εκεί που ο Θεός έχει τοποθετήσει τα κλειδιά της αληθινής γνώσης, που είναι η γνώση του Θεού, και είναι εκεί και σε περιμένουν, θησαυρός που δεν φθείρεται ούτε μπορεί να σου τον κλέψει κανείς, μέχρι να καταλάβεις ότι αυτό που ζεις δεν είναι η αλήθεια, αλλά μια ψευδαίσθηση που σου έχει φτιάξει ο εχθρός σου, προκειμένου να σε παγιδέψει με τις απάτες του και να καταστραφείς χωρίς καν να το καταλάβεις, παρά μόνο όταν θα είναι πλέον αργά.

Γι' αυτό και οι Απόστολοι στο Ευαγγέλιο γράφουν παντού: αγρυπνείτε, προσεύχεσθε, ελέγχετε τα πνεύματα του κόσμου, ελέγχετε τον εαυτό σας, μελετάτε τις γραφές και έχετε φόβο Θεού, για να έχετε προστασία και να ευημερείτε στη ζωή σας, ακόμα κι αν το σύμπαν όλο αρχίσει να καταρρέει γύρω σας. Εσείς, μη φοβάστε τίποτα, είναι εντολή Θεού αυτό. Γιατί, όπως είπε και ο Απόστολος Παύλος: 

"Αν ο Θεός είναι μαζί μας, ποιος θα είναι εναντίον μας;"

~ Προς Ρωμαίους Επιστολή, κεφ. 8: 31

Μείνετε, λοιπόν, στον λόγο του Θεού, προσκολληθείτε, γαντζωθείτε πάνω στον Χριστό, πιστέψτε στην αλήθεια Του, τη μόνη αλήθεια. Και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Κυριακή των Μυροφόρων

Ήταν παρούσες σε όλη τη διαδρομή της διακονίας του Χριστού, από την πρώτη ομιλία Του στην "Επί του Όρους Ομιλία" (θα τη βρείτε στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο της Καινής Διαθήκης, κεφάλαια 5-7. Αν δεν έχετε διαβάσει τίποτε άλλο από Αγία Γραφή, διαβάστε αυτά τα τρία κεφάλαια, εκεί βρίσκεται συμπυκνωμένη όλη η ουσία της διδαχής του Χριστού σε αυτόν που θέλει να σωθεί και να πιστέψει), ως τον τάφο Του και την Ανάστασή Του. Δίπλα του στη διακονία, συνβοηθοί και συνοδοιπόροι, ακόλουθοι και εφαρμοστές του Λόγου Του, αυτόπτες μάρτυρες στις διδαχές, στα βασανιστήρια, στα Πάθη και στη Σταύρωση, παρούσες στα θαύματα, απόστολοι στη διάδοση του Ευαγγελίου και του χαρμόσυνου μηνύματος της Ανάστασης του Χριστού. 

Οι Μυροφόρες γυναίκες είδαν πρώτες από όλους τον τάφο του Κυρίου αδειανό. Εκείνες είδαν τον άγγελο του Κυρίου να τους ανακοινώνει ότι ο Χριστός ανέστη, εκείνες έλαβαν πρώτες το μήνυμα της Ανάστασης του Κυρίου, οι μυροφόρες γυναίκες, που Τον ακολουθούσαν σε κάθε Του βήμα, όχι οι άνδρες μαθητές του.

Οι Μυροφόρες γυναίκες λοιπόν ήταν εκείνες που έλαβαν μήνυμα από τον "νεανία να κάθεται στα δεξιά, ντυμένον με λευκή στολή", τον άγγελο του Κυρίου, ότι ο Ιησούς εγέρθη και να ειδοποιήσουν και τους υπόλοιπους μαθητές ότι θα τους συναντούσε στη Γαλιλαία. Ειδικότερα, ωστόσο, το μήνυμα απευθυνόταν στον Πέτρο. 

Γιατί όμως γίνεται ειδική αναφορά στον Πέτρο;

Οι καθολικοί το εξέλαβαν ότι, επειδή ήταν ο πρώτος που ειπώθηκε το όνομά του μετά την Ανάσταση, ότι αυτός θα έπρεπε να ήταν λογικά και ο στήλος της Εκκλησίας (της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας). Η ορθοδοξία όμως ξέρει ότι το μήνυμα τονίστηκε ειδικά για τον συγκεκριμένο μαθητή, γιατί αυτός, ο Πέτρος, ήταν που είχε απαρνηθεί τον Χριστό τρεις φορές και έκτοτε ζούσε με την αγωνία της σωτηρίας ή του χαμού του λόγω της προδοσίας του. Ο άγγελος απευθύνεται συγκεκριμένα σε κείνον προκειμένου να τον καθησυχάσει, να του επιβεβαιώσει ότι θα σωθεί και να μην αγωνιά άλλο, ότι η συνείδησή του μπορεί, παρόλη την προδοσία που είχε κάνει απέναντι στον δάσκαλό του, να ειρηνεύσει. Δεν εδόθη καμία άνωθεν εντολή ότι ο Πέτρος θα είναι από εδώ και στο εξής η πέτρα της Εκκλησίας, πουθενά στην Αγία Γραφή δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο. Αλλά ας προχωρήσουμε παρακάτω:

Ποιες ήταν αυτές οι Μυροφόρες γυναίκες, για την τιμή των οποίων θα γίνει και λόγος αύριο Κυριακή, δεύτερη Κυριακή μετά το Πάσχα; 

Συνολικά οι Μυροφόρες γυναίκες ήταν πολλές, επτά ωστόσο διασώθηκαν μέσα από την Αγία Γραφή με το όνομά τους. Παραθέτω τις πληροφοφίες τους, τις οποίες εντόπισα εδώ:

"Πρώτη εἶναι Μαρία ἡ Μαγδαληνή ἀπό τήν ὁποία ὁ Χριστός ἔβγαλε ἑπτά δαιμόνια καί διά τήν εὐεργεσίαν αὐτήν ἀκολουθοῦσε καί ἀγαποῦσε τόν Χριστόν. Μαγδαληνή δέ ὀνομάζετο ἡ Μαρία διότι ἐκατάγετο ἀπό τά Μάγδαλα. Μετά δέ τήν Ἀνάληψιν τοῦ Χριστοῦ ἐπῆγεν εἰς τήν Ρώμην, πρός τόν Αὐτοκράτορα Τιβέριον, ὁ ὁποῖος ἔπασχε ἀπό τόν ἕνα ὀφθαλμόν καί τόν ἐθεράπευσε. Διά τήν εὐεργεσίαν αὐτήν τῆς Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς ὁ Τιβέριος ἔφερε εἰς τήν Ρώμη τούς Ἀρχιερεῖς τῶν Ἰουδαίων καί τόν Πόντιον Πιλᾶτον καί ἀφοῦ τούς ἐδίκασε, τούς κατεδίκασε εἰς θάνατον, ἐπειδή ἐσταύρωσαν ἕναν ἀθῶον, τόν Ἰησοῦν Χριστόν. Τέλος ἡ Μαρία ἀπέθανεν εἰς τήν Ἔφεσον ὅπου καί τήν ἔθαψεν ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος. Ἀργότερον ὁ Βασιλεύς Λέων ὁ Σοφός ἔφερε τό ἅγιον λείψανόν της εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν.

 

Δεύτερη Μυροφόρος εἶναι ἡ Σαλώμη, περί τῆς ὁποίας λέγουσι κάποιοι ὅτι ἦτο ἡ νόμιμη γυναῖκα τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορος. Ἄλλοι δέ λέγουν ὅτι ἦταν θυγατέρα τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορος, τό ὁποῖον εἶναι ἀληθέστερον, διότι ὁ Ἰωσήφ ὁ Μνήστωρ εἶχε ἑπτά παιδιά. Τέσσερα ἀγόρια, τόν Ἰάκωβον (ὁ ὁποῖος ὀνομάζετο μικρός) τόν Ἰωσῆν, τόν Σίμωνα καί τόν Ἰούδα, ὄχι τόν προδότην, ἀλλά τόν λεγόμενον Ἀδελφόθεον. Εἶχε δέ καί τρεῖς θυγατέρες, τήν Ἐσθήρ, τήν Θάμαρ καί τήν Σαλώμην τήν γυναῖκα τοῦ μικροῦ Ζεβεδαίου. Ὤστε ὅταν ἀκούεις αὐτό πού λέγεται στό Εὐαγγέλιο «Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου τοῦ  μικροῦ καί Ἰωσῆ μήτηρ» (Μάρκ. ιε΄, 40) τήν Παναγία Θεοτόκον νόμιζε ὅτι λέγει, διότι ὡς μήτηρ τῶν τέκνων τοῦ Ἰωσήφ ἐφαίνετο ἡ Παναγία. Ἐκ τούτου δέ προκύπτει ὅτι ὁ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος καί ὁ Χριστός ἦταν ἀνεψιός καί θεῖος. Ὁ μέν Χριστός θεῖος, ὁ δέ Ἰωάννης ἀνεψιός.

 

Τρίτη Μυροφόρος εἶναι ἡ Ἰωάννα, ἡ ὁποῖα ἦταν γυναίκα τοῦ Χουζᾶ, ὁ δέ Χουζᾶς αὐτός ἦτο ἐπίτροπος καί οἰκονόμος εἰς τόν οἶκον τοῦ βασιλέως Ἠρώδου.

 

Τέταρτη Μυροφόρος εἶναι ἡ Μαρία ἡ ἀδελφή του Λαζάρου, ἡ ὁποῖα καί προτύτερα εἰς τόν οἶκον της ἤλειψε τό Χριστόν μέ τό Μύρον, ὅταν ἀνέστησε τόν ἀδελφόν της τόν Λάζαρον, καθώς τό ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης λέγων: «Ἡ οὖν Μαρία λαβοῦσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικῆς» ( Ἰω. ιβ΄, 3).

 

Πέμπτη Μυροφόρα εἶναι ἡ Μάρθα ἡ ἀδελφή τῆς Μαρίας καί τοῦ Λαζάρου, ἡ ὁποῖα καί πολλήν προθυμίαν ἔδειξε πρός τόν Χριστόν ἀπό τήν ἀρχήν, διότι αὐτή τόν ὑπηρέτει εἰς ὅλα τά σωματικά.

 

Ἕκτη Μυροφόρος εἶναι ἡ Μαρία ἡ γυναίκα τοῦ Κλωπᾶ. Κλωπᾶν δέ κάποιοι τόν Κλεόπαν ὀνομάζουσιν. Αὐτή τήν Μαρία ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, ἀδελφήν τῆς Θεοτόκου τήν ὀνομάζει, λέγων εἰς τήν Σταύρωσιν αὐτό: «Εἰστήκεσαν δέ παρά τῷ Σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ» (Ἰω. ιθ΄, 25). 
Πῶς δέ ἦταν ἀδελφή τῆς Παναγίας ἀκούσατε. Ὁ Ἰωακείμ ὁ πατήρ τῆς Παναγίας, εἶχεν ἀδελφό, ὅστις ἀπέθανε χωρίς νά ἀποκτήσει τέκνον, κατά δέ τόν Νόμον τοῦ Μωϋσέως ἐπῆρε τήν νύμφην του διά γυναῖκα καί ἔκαμε ἀπό ἐκείνην αὐτήν τήν Μαρίαν. Ἀπό δέ τήν  Ἄννα ἔκαμε τήν Παναγίαν Θεοτόκον. Ὥστε λοιπόν ἀδελφή τῆς Παναγίας μας ἦταν ἀπό τόν πατέρα μόνον.

 

Ἑβδόμη Μυροφόρος εἶναι ἡ Σωσσάνα.

Ἦσαν δέ καί ἄλλες πολλές ὡς τό λέγει ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς «αἵτινες ἦσαν διακονοῦσαι αὐτῶ» (Λουκ. η΄, 3 και Ματθ. κζ΄, 55) δηλαδή τόν Χριστόν, ἀλλά οἱ Εὐαγγελιστές δέν ἔγραψαν τά ὀνόματα ὅλων διότι δέν ὑπῆρχε λόγος.

 

Ἐδιαλύσαμεν μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ τό πρῶτον ζήτημα. Ἄς ἔλθωμεν τώρα καί είς τό δεύτερον»...

 

 

(Δαμασκηνοῦ Στουδίτου - Μητροπολίτου Ἄρτης)

 

(Ο ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΤΟΜΟΣ ΙΔ΄, σελ. 38.

Ὅρα καί «Θησαυρός Δαμασκηνοῦ» σελ. 130)"

Στο Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 15: 42-47 και κεφάλαιο 16: 1-8 περιγράφεται πώς ο Ιωσήφ ο Αριμαθαίας, "ένας εκτιμώμενος βουλευτής" (δηλ. πολιτικός), ο οποίος και αυτός περίμενε τη βασιλεία του Θεού (και τη βρήκε), ζήτησε με τόλμη, όπως λέει το κείμενο, από τον Πόντιο Πιλάτο να παραλάβει το νεκρό σώμα του Χριστού για να το θάψει. Είχε ήδη στην κατοχή του έναν τάφο, στον οποίο δεν είχε ταφεί κανείς ποτέ ως τότε. Το πιθανότερο ήταν πως ο τάφος αυτός προοριζόταν για οικογενειακό τάφο εκείνου και της οικογένειάς του. Μετά την έγκριση του Πιλάτου, ο Ιωσήφ πήρε ένα λευκό κομμάτι ύφασμα, ένα σεντόνι, ανέβηκε στον Γολγοθά και με ευλάβεια αποκαθήλωσε το σώμα του Κυρίου τυλίγοντάς με με αυτό το σεντόνι. Στη συνέχεια, το πήγε στον λαξευμένο τάφο όπου και το εναποθέτησε εκεί μέσα. Τέλος, έφραξε τον τάφο με μια μεγάλη πέτρα σφραγίζοντας την είσοδο. (Η πέτρα αυτή υπάρχει μέχρι και σήμερα και βρίσκεται στον Πανάγιο Τάφο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Για την Ιερά Σινδόνη που σήμερα βρίσκεται στο Τορίνο, υπάρχουν αρκετές δεύτερες σκέψεις σχετικά με την αυθεντικότητα της.)

Αυτό που παραλήφθηκε να γίνει, ήταν το μύρωμα του νεκρού, ένα τελετουργικό που η παράδοση ήθελε να σαβανώνουν τον νεκρό με λωρίδες υφάσματος, οι οποίες είχαν προηγουμένως ποτιστεί από ένα παχύρευστο στρώμα μύρου, έτσι ώστε να μη μυρίζει άσχημα ο νεκρός μέχρι την ώρα που θα ταφεί. Αυτόν το ρόλο, του σαβανώματος του νεκρού, τον αναλάμβαναν οι μυροφόρες, οι οποίες ήταν πρωτίστως γυναίκες του άμεσου οικογενειακού περιβάλλοντος του νεκρού, συγγενείς, μητέρα, κόρες, αδελφές κτλ. που αναλάμβαναν όλη τη διαδικασία της νεκρώσιμης τελετουργίας μέχρι να κατευοδωθεί ο νεκρός στην τελευταία του κατοικία.

Το μύρο, διαβάζω από την Βικιπαίδεια, είναι η αρωματική ρυτίνη ενός δέντρου που βρισκόταν στα βάθη της Ανατολής (ίσως στις άνυδρες περιοχές της Αραβίας ή της Σομαλίας). Στην αρχαιότητα λεγόταν και σμύρνα (ένα από τα τρία δώρα που έκαναν στο βρέφος Χριστό οι τρεις μάγοι (αστρονόμοι της εποχής), προμηνύοντας με τη σμύρνα τον σταυρικό θάνατο και Ανάσταση του Κυρίου.

Αυτό το μύρο λοιπόν, ήταν πολύ ακριβό γιατί ταξίδευε από μακριά μέχρι να φτάσει στην Ιερουσαλήμ, οπότε αντιλαμβάνεται κανείς πόσο δύσκολο θα ήταν για τις Μυροφόρες να τρέξουν και να προμηθευτούν το πολύτιμο και ακριβό αυτό αγαθό, όχι μόνο εξαιτίας του υψηλού κόστους, αλλά και της προσωπικής τους ασφάλειας, λόγω του φόβου των Ιουδαίων και της κυριαρχίας των Ρωμαίων.

Αυτές, λοιπόν, είναι οι Μυροφόρες γυναίκες. Γενναίες, πιστές, αφοσιωμένες, διακριτικές πάντα και με αυτοθυσία παραδειγματική, οι γυναίκες ακόλουθοι του Ιησού Χριστού, οι γυναίκες της αλήθειας. Είναι αυτές οι γυναίκες που κυριολεκτικά εγκατέλειψαν τα πάντα για να γίνει αυτό, τη βολή τους, την τακτοποιημένη τους ζωή, την ασφάλεια, τα χρήματα, το κοινωνικό περίγυρο, το θρησκευτικο-πολιτικό status quo της εποχής στην οποία ζούσαν, με τους διωγμούς και την τόσο τυραννική καταστολή της θέσης της γυναίκας τη δεδομένη ιστορική στιγμή. Παρόλα αυτά όμως, τα απαρνήθηκαν όλα με γενναιότητα και θέρμη ψυχής για να ακολουθήσουν την αλήθεια. Και η αλήθεια τις αντάμειψε με μια θέση στη βασιλεία των ουρανών, η ίδια αλήθεια που τις είχε ελευθερώσει. Στο βιβλίο του Θεού Χριστός και αλήθεια είναι λέξεις ταυτόσημες.

Το να ακολουθείς την αλήθεια και να την κάνεις λάβαρο στη ζωή σου, ποτέ δεν ήταν κάτι εύκολο, ούτε τότε, ούτε τώρα. Ίσως λίγο περισσότερο να είναι δύσκολο σήμερα, που η λέξη αλήθεια έχει βιαστεί - παραβιαστεί - υπονομευτεί - παραποιηθεί τόσα δισεκκατομύρια φορές που δύσκολα μπορείς πια να την αναγνωρίσεις, πόσο μάλλον να την ακολουθήσεις. Όταν όμως συμβαίνει αυτό, τότε είναι που ο κόσμος αλλάζει προς το καλύτερο και το υψηλότερο. Τότε είναι που ο άνθρωπος βρίσκεται στο επίπεδο που του ταιριάζει, γιατί έχει αλλοιωθεί, έχει αλλάξει.

Και τότε είναι που αλλάζουν τα πάντα.

Με αγάπη,

Εύα 💗

*****

---- Ποιες ήταν οι Μυροφόρες; Πληροφορίες από εδώ.

---- Μύρο. Πληροφορίες από εδώ.

---- φωτό από εδώ.

---- Αποσπάσματα Καινής Διαθήκης από: Αγία Γραφή Πλήρους Μελέτης, εκδ. Life Publishers Int.

"Δεν πειράζει για το γάλα"

Βρίσκομαι, λέει, στον ίδιο χώρο με ένα μωρό, που όμως δεν είναι δικό μου, αλλά και δικό μου ταυτόχρονα. Η μαμά μου που ήταν εκεί μου λέει "φτιάξε του ένα γάλα γιατί το μωρό πεινάει". Εγώ στο μεταξύ πάλευα με ένα κολάζ, μόλις μου είχε έρθει μια έμπνευση για αυτόν τον διαγωνισμό στον οποίο θα συμμετείχα και βρισκόμουν στη μέση της διαδικασίας. Είχα το μυαλό μου στο γάλα, αλλά περισσότερο στην εικόνα που είχα οραματιστεί και ήθελα διακαώς να φτιάξω για να μη μου φύγει η ιδέα. Αισθανόμουν ότι ο χρόνος τελείωνε και έπρεπε να το τρέξω για τον διαγωνισμό. Έστρεψα το κεφάλι μου να δω το μωρό, αλλά το μωρό ήταν τώρα νήπιο και στο δευτερόλεπτο πάνω, άρχισε να περπατάει προς το μέρος μου και να μιλάει. Πάντα χαμογελαστό, πάντα πανέμορφο.. Ένιωσα τρομερή έκπληξη, αλλά και κάτι άλλο, διαφορετικό. Ήταν ένα μικρό παιδάκι πια που ακόμα περίμενε από μένα το γάλα του, το οποίο ακόμα δεν του το είχα δώσει. Γεμάτο με μια απίστευτη αγάπη και υπομονή με περίμενε. Τα έχασα γιατί τώρα είχα αρχίσει να ξεκαθαρίζω μέσα μου ποιο ήταν αυτό το παιδί που βρισκόταν στο σπίτι μου. "Μια στιγμή, περίμενε, σου φτιάχνω το γάλα σου" του είπα "εντάξει" μου απάντησε,"σε περιμένω." Μου χαμογελούσε με μια αποστομωτική γλύκα και αθωότητα που με έκανε να τα χάσω. Το στρογγυλό προσωπάκι του έλαμπε ολόκληρο από μιαν απίστευτη μοναδική Αγάπη. Ήταν ολόξανθο και τα μάτια του έλαμπαν στο χρώμα του ουρανού. Εγώ γύρισα ξανά πίσω σε αυτό που έφτιαχνα, γιατί είχα ένα ακόμα κομμάτι κολάζ να κολλήσω, το κρατούσα στα χέρια και έπρεπε να το τελειώσω. Θα το τελείωνα και μετά θα του έφτιαχνα το γάλα. Εκείνη την ώρα ήρθε κάποιος, ο οποίος μάλλον ήταν διαγωνιζόμενος, και περίλυπος μου είπε ότι είχε χάσει στον διαγωνισμό. Γεμάτη αγωνία να κολλήσω και το τελευταίο κομμάτι, στράφηκα στο έργο που έφτιαχνα για να προλάβω. Αυτός μου είπε ότι δεν χρειάζεται να τρέχω πλέον, γιατί ο διαγωνισμός έχει λήξει. Όμως εγώ, επέμενα να πασχίζω να το τελειώσω. Ξαφνικά, μου ήρθε στο μυαλό ότι με αυτά και μ' εκείνα, δεν είχα ακόμα ταΐσει το μωρό, το οποίο όλη αυτή την ώρα με κοιτούσε και με περίμενε. Γυρίζω και το κοιτάζω κι εγώ, και τότε καταλαβαίνω ποιος είναι αυτό το παιδί. Με πλημμύρισε μια απίστευτη θάλασσα αγάπης και ζεστασιάς και μου είπε: "Δεν πειράζει για το γάλα" και μου χαμογελάει με το πιο όμορφο χαμόγελο που έχω δει στη ζωή μου. Και φεύγει.. κι έχω μείνει να τον κοιτάζω να παίρνει τη θέση του σε μια χορωδία, έτσι, πιο ψηλά από μένα, αλλά όχι τόσο ώστε να μη τον βλέπω, να ψάλλει κι Εκείνος μαζί με τους αγγέλους και να μου χαμογελάει.. 

Και ξύπνησα... 

Η καρδιά μου κοπανούσε, είχε σφιχτεί σα γροθιά πάνω στο στήθος μου και σκεφτόμουν με μια ενοχή ότι τελικά δεν είχα προλάβει να δώσω το γάλα σε αυτό το παιδί που με επισκέφτηκε, αλλά και με μια απέραντη αίσθηση αγαλλίασης για όλο αυτό που είχε συμβεί. Και στο μυαλό μου ξαφνικά καρφώθηκε μια φράση που την είχα ξανακούσει: "Διψούσα και δεν μου δώσατε να πιω, τώρα δε σας ξέρω, δεν σας αναγνωρίζω." Όμως, με ήξερε, μου μίλησε, μου χαμογέλασε, με πλημμύρισε από μια απέραντη θάλασσα αγάπης, με έκανε να νιώσω ασφαλής και προστατευμένη, μου είπε ότι δεν πειράζει.. Πόσο ήθελα να του είχα δώσει αυτό που ζητούσε, πόσο μετάνιωσα γι' αυτό.. ήμουν απασχολημένη με το κολάζ και τον άφησα να φύγει... Ένιωσα ενοχή και με μια διάθεση μετάνοιας για την αδιαφορία που Του έδειξα... αλλά και μια αίσθηση ότι δεν με τιμώρησε, ότι δεν τον πείραξε που δεν του έδωσα να πιει.. αλλά ούτε κι εγώ του είχα δώσει να πιεί και μέσα μου με πείραζε... με πείραζε βαθειά...  Άνοιξα τον υπολογιστή και αναζήτησα με λέξεις-κλειδιά τη φράση. Και τη βρήκα.. Ήταν στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο... Άνοιξα την Καινή Διαθήκη που βρισκόταν πάνω στο τραπέζι, αναζήτησα ξεφυλλίζοντας και βρέθηκα μπροστά του. Το κεφάλαιο τιτλοφορούνταν: 

Μια εικών της τελικής κρίσεως - Χωρισμός των προβάτων από τα ερίφια

Παραθέτω το κεφάλαιο ολόκληρο, αφού περιέγραφε αυτό ακριβώς που είχα δει στο όνειρό μου και την ενοχή, αλλά και την παρηγορία ταυτόχρονα που με έκανε να νιώσω:

"Όταν δε έλθη ο Υιός του ανθρώπου με τη δόξα του και όλοι οι άγιοι άγγελοι μαζί του, τότε θα καθήση στον ένδοξο θρόνο του, και θα συναχθούν μπροστά του όλα τα έθνη, και θα χωρίση τους μεν από τους δε, όπως ο βοσκός χωρίζει τα πρόβατα από τα γίδια, και θα θέση τα μεν πρόβατα στα δεξιά του, τα δε γίδια στα αριστερά. Τότε ο Βασιλεύς θα ειπή σ' αυτούς στα δεξιά του "Ελάτε σεις, οι ευλογημένοι του Πατέρα μου, και κληρονομήσετε τη Βασιλεία, που έχει ετοιμασθή για σας απ' την αρχή του κόσμου. Διότι πείνασα και μου δώσατε να φάγω, δίψασα και με ποτίσατε, ξένος ήμουν και με πήρατε στο σπίτι σας, γυμνός και με ντύσατε, ασθένησα και με επισκεφτήκατε, ήμουν στη φυλακή και ήλθατε να με ειδήτε".  Τότε οι ευσεβείς θα του αποκριθούν λέγοντας "Κύριε, πότε σε είδαμε πεινασμένο και σε θρέψαμε, ή διψασμένο και σε ποτίσαμε; Πότε επίσης σε είδαμε ξένο και σε πήραμε στο σπίτι μας, ή γυμνό και σε ντύσαμε; Πότε πάλι σε είδαμε ασθενή ή φυλακισμένο και σε επισκεφθήκαμε;". Ο δε Βασιλεύς θα αποκριθή και θα τους πη "Αληθινά σας λέγω, αφού κάνατε αυτά σε ένα απ' αυτούς τους μικρούς και ασήμους αδελφούς μου, σε μένα το κάνατε. Τότε θα ειπή σ' εκείνους, που θα είναι στα αριστερά "Φύγετε από μένα σεις, οι καταραμένοι, και πηγαίνετε στο πυρ το αιώνιο, που έχει ετοιμασθή από το Διάβολο και τους αγγέλους του. Διότι πείνασα και δεν μου δώσατε να φάγω, δίψασα και δεν με ποτίσατε, ήμουν ξένος και δεν με πήρατε στο σπίτι σας, γυμνός και δεν με ντύσατε, ασθενής και φυλακισμένος και δεν μ' επισκεφθήκατε". Τότε θα του αποκριθούν και αυτοί λέγοντας "Κύριε, πότε σε είδαμε πεινασμένο ή διψασμένο ή ξένο ή γυμνό ή ασθενή ή φυλακισμένο και δεν φροντίσαμε για σένα;" Θα αποκριθή δε σ' αυτούς λέγοντας "Αληθινά σας λέγω, αφού δεν κάνατε αυτά σε ένα απ' αυτούς τους μικρούς και ασήμους, ούτε σε μένα τα κάνατε". Και θα πάνε αυτοί σε κόλασι αιώνια, οι δε ευσεβείς σε ζωή αιώνια".

~ Κατά Ματθαίον, κεφ. 25: 31-46

***

Η Καινή Διαθήκη, μτφρ. στη δημοτική Ν.Ι. Σωτηροπούλου, Αθήνα 2012

***

Είμαστε κοντά...

Με αγάπη,

Εύα 💗

Από δόξα σε δόξα

Η καμπάνα χτυπάει πένθιμη όλο το πρωί.
Σε τζαμί μεταλλάχτηκε από σήμερα η Αγια-Σοφιά.
Ιμάμηδες αντί για ψάλτες.
Μουσουλμάνοι αντί για χριστιανούς πιστούς που γέμιζαν κάποτε τις κλίτες.
Και μια Θεία Λειτουργία που έχει μείνει μισοτελειωμένη από τότε.

Κάποιοι φτάνουν να μιλούν για μια νέα άλωση.

Κι απ' όλες της μέρες της εβδομάδας, Παρασκευή, ημέρα Σταύρωσης του Κυρίου...

Στην Καινή Διαθήκη εντοπίζεται ένα κυρίαρχο χαρακτηριστικό της Ορθοδοξίας, το οποίο συνοψίζεται στους εξής στίχους:

"Όλοι εμείς, λοιπόν, χωρίς κάλυμμα στο πρόσωπο, κοιτάζουμε σαν σε καθρέφτη τη λαμπρότητα του Κυρίου και μεταμορφωνόμαστε σ' αυτήν τη λαμπρή εικόνα του. 

Με την ενέργεια του Κυρίου, που είναι το Πνεύμα, βαδίζουμε από δόξα σε δόξα."

~ Επιστολή Προς Κορινθίους Β' 3:18

Ως Χριστιανοί, λοιπόν, και ως Ορθόδοξοι, εμείς οι πιστοί, χωρίς κάλυμμα στο πρόσωπο, έτσι ξέρουμε να βαδίζουμε: από δόξα σε δόξα.

Εμένα όμως για κάποιον μυστήριο λόγο, τον τελευταίο καιρό μου κάνει σα να οδεύουμε από ήττα σε ήττα. Ελπίζω να είναι ιδέα μου. Κι αν δεν είναι, ελπίζω να συνέλθουμε γρήγορα.

Με αγάπη,

Εύα 💗

---

Η φωτό από ταξίδι μου στην Κωνσταντινούπολη.

---

Είμαι καλός άνθρωπος, θα σωθώ;

Υπάρχει αυτή η άποψη που λέει ότι: τι θα γίνει με όλους εκείνους που δεν γνωρίζουν τον Χριστό, είτε επειδή είναι αλλόθρησκοι είτε άθεοι γενικότερα; θα πάνε στην κόλαση, θα καταστραφούν; Ή: όταν εσύ απλά κάνεις το καλό και δεν πηγαίνεις π.χ. στην εκκλησία ή δεν ακολουθείς το νόμο του Χριστού και είσαι πραγματικά καλός άνθρωπος, τι θα γίνει με αυτόν, δε σώζεται αφού είναι καλός;

Στην πραγματικότητα, τα ερωτήματα των "καλών" ανθρώπων δεν είναι στην ουσία τους ερωτήματα, αλλά απόψεις. Βασικά, είναι απαντήσεις που έχουν δώσει ήδη οι ίδιοι για τον εαυτό τους. Οι περισσότεροι, έστω. Σου λέει ο άλλος ότι, αφού είμαι καλός άνθρωπος και πράττω καλά, άρα είμαι ασφαλής ως προς τη σωτηρία και βέβαια, αγαπητός προς τον Θεό. Κάνω αυτό που θέλει, άρα είμαι εντάξει.

Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Κάνουμε, αυτό που θέλει ο Θεός ή τελικά κάνουμε αυτό που θέλουμε εμείς με βάση τα δικά μας πρότυπα και ιδεώδη και συγκριτικά με τους υπόλοιπους;

Δύσκολο ερώτημα που χωράει πολύ ψάξιμο. Πού βρίσκει κανείς λύσεις σε τέτοιου είδους υπαρξιακά ερωτήματα; Πού βρίσκουμε την αλήθεια;

Στον Χριστό, αδελφοί μου. Μόνο στον Χριστό. Μόνο εκεί θα μάθεις την αλήθεια. Για σένα, για Κείνον, για τη σχέση σου μαζί Του και τη δική Του μαζί σου, για τη σχέση μας με τους άλλους.

Λυπάμαι που είναι στενάχωρη αυτή η λύση, θέλει χρόνο και χρόνος δεν υπάρχει, και θέλει και κόπο, να καθίσεις να ασχοληθείς, να σκάψεις, να ματώσεις, γιατί η αλήθεια πολλές φορές πονάει και ματώνει. Και γι' αυτό συνήθως την αποφεύγουμε, παρόλο που αυτό μπορεί να είναι η θεραπεία μας.

Αλλά έτσι πρέπει να γίνει όταν θέλεις να μάθεις και ποιος είσαι και τι θέλει ο Θεός από σένα και τι περιμένει να κάνεις και να γίνεις. Μου λες ότι είσαι καλός άνθρωπος. Δεκτό. Πώς όμως ακριβώς ορίζεις αυτό τον χαρακτηρισμό; Το λες επειδή το πιστεύεις εσύ, επειδή το πιστεύουν οι γύρω σου, ή επειδή το πιστεύει ο Θεός; Γιατί υπάρχει διαφορά, και μάλιστα μεγάλη ως προς αυτό. Γιατί, αν δεις τι πιστεύει ο Θεός (που θα το δεις μέσα στην Αγία Γραφή), και μόνο που το λες και το ισχυρίζεσαι ότι εσύ είσαι καλός άνθρωπος, αυτόματα καταργείς την αρετή της ταπεινοφροσύνης. Όταν αυτοχαρακτηρίζεσαι και αυτοπαινεύεσαι, παύεις να είσαι δούλος του Θεού, αλλά του κόσμου. Γιατί αυτό και μόνο, στα μάτια του Θεού, είναι αμαρτία. Πού το ξέρει κανείς αυτό; Διαβάζει την Αγία Γραφή και το μαθαίνει. Και πλέον, ξέρει το νόμο, άρα ξέρει αν τον εφαρμόζει ή όχι. Αμαρτία σημαίνει κάθε τι που απομακρύνει τον άνθρωπο από τον δημιουργό Του, που θα πει, από την αγιότητα που ζητάει ο Θεός από εμάς, αφού Εκείνος πρώτος είναι Άγιος, κι εμείς, ως παιδιά Του, και άρα οφείλουμε να ακολουθούμε το παράδειγμά Του.

Άρα, μελετάμε το νόμο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και μαθαίνουμε να μιμούμαστε και να εφαρμόζουμε αυτό το παράδειγμα, που είναι το παράδειγμα της αγιότητας και της αγιοσύνης. Αν καθίσει κανείς και μελετήσει την Αγία Γραφή, πουθενά δεν θα δει τον Χριστό να αυτοπαινεύεται ή να προβάλει την ισχύ του. Πουθενά και σε κανέναν δεν το έκανε αυτό. Το απόλυτο παράδειγμα ταπεινοφροσύνης προς μίμηση είναι ο Χριστός, που, ενώ είναι Θεός, καταδέχτηκε να κατεβεί στο επίπεδό μας, να σεβαστεί τις ανθρώπινες ιδιότητες, να ευτελιστεί από την αλαζονία και την άγνοια, ακόμη ακόμη και την ιδιοτέλεια, για εμάς. Κι όμως, ποτέ δεν είπε: εγώ είμαι καλός άνθρωπος. Που είναι ο ορισμός της Καλοσύνης. Το ίδιο και οι άγιοι, ποτέ τους δεν είπαν ότι είναι άγιοι. Τι μας μαθαίνει αυτό; Την ταπεινότητα. Την καλοσύνη μέσα από την ταπεινότητα. Μεγάλο πράγμα. Δεν λες ότι είσαι καλός άνθρωπος, αμαρτωλός είσαι, όλοι μας είμαστε αμαρτωλοί αν πάρουμε ως μέτρο σύγκρισης την αγιότητα του Θεού. Ξεκινάμε επομένως από εκεί και με τη χάρη του Θεού και τη δική μας προσπάθεια, παλεύουμε να κάνουμε βηματάκια προς τη σωστή κατεύθυνση.

Κι ερχόμαστε σε αυτό που πρέπει να ρωτήσουμε στην πραγματικότητα:

Είμαστε καλοί άνθρωποι - ή έστω - προσπαθούμε να είμαστε καλοί άνθρωποι, σύμφωνα με την επιθυμία του Θεού ή κατά τα γούστα του κόσμου;

Αυτή είναι όλη η διαφορά, γιατί εδώ είναι η μεγάλη παγίδα. Γιατί Θεός και ο κόσμος είναι δύο αντίπαλα στρατόπεδα εκ διαμέτρου αντίθετα μεταξύ τους, αυτό λέει ο Λόγος του Θεού. Ότι είναι δυο αντίπαλα, αντιμαχόμενα στρατόπεδα κι εμείς καλούμαστε να πάρουμε θέση, να επιλέξουμε στρατόπεδο ξεκάθαρα, όχι ναι μεν, αλλά. Γιατί η Αγία Γραφή λέει: όποιος δεν είναι μαζί Μου (με τον Χριστό δηλαδή), είναι εναντίον μου. Και ποιος είναι εναντίον του Χριστού; Ο διάβολος και τα τσιράκια του. Και ποια σφαίρα διαφεντεύει αυτή τη δαιμονοπαρέα; Τούτο τον κόσμο. Σ' αυτό το γήπεδο παίζουν, σε αυτό το στρατόπεδο, στο στρατόπεδο αυτού του κόσμου. Όταν λοιπόν έχεις διαλέξει τον κόσμο, τότε ανήκεις σε αυτή την παρέα. Τους ανήκεις. Δεν ανήκεις στον Θεό. Και σε κάνουν ό,τι θέλουν. Πολλές φορές, χωρίς καν να το καταλαβαίνεις. Είναι πολύ καλοί σε αυτό, οι καλύτεροι.

Το θέμα είναι να μπορείς να το καταλαβαίνεις ώστε να μη σε κάνουν ό,τι θέλουν, αυτός είναι ο όλος αγώνας. Για να μάθεις τι σημαίνει είμαι καλός άνθρωπος και αυτό που λες να έχει εκτόπισμα, πρέπει να συμπορεύεσαι με τον Θεό. Να κάνεις έργα Θεού, να προσεύχεσαι, να ασκείσαι, να μελετάς το νόμο Του μέσα στην Αγία Γραφή με επιμέλεια, με σταθερότητα, γιατί εκεί μέσα σταδιακά θα καταλάβεις πολλά πράγματα και θα δεις ότι αυτό που είσαι, ίσως να μην είναι ακριβώς αυτό που ο Θεός θέλει από σένα να είσαι ή αυτό που απλά νομίζεις ότι είσαι, συνήθως λόγω αμέλειας, χλιαρότητας, άγνοιας ή πλάνης.

Ένα παράδειγμα βρίσκεται στην προς Ρωμαίους επιστολή του αποστόλου Παύλου. Εκεί μέσα λέει με δυο λόγια ότι αν δεν ανήκεις στον Χριστό, είτε ως άθεος είτε ως αλλόθρησκος κτλ., και είσαι καλής προαίρεσης, τότε ο Θεός δεν θα σε αφήσει στη μοίρα σου, θα σε σώσει. Πρόβλημα υπάρχει όταν λες ότι είσαι με τον Χριστό, ότι είσαι χριστιανός και δεν τηρείς το νόμο Του. Γιατί όταν είσαι χριστιανός και δεν τηρείς το νόμο του Χριστού, τότε θα κριθείς και από το Νόμο του Χριστού.

Μα, θα μου πεις, εγώ δεν τον πολυξέρω αυτό το Νόμο, πειράζει; Απλά είμαι ένας καλός χριστιανός και ένας καλός άνθρωπος, δεν φτάνει αυτό;

Αυτό είναι ένα ερώτημα προς ερεύνηση. Αν δεν ξέρω το Νόμο του Χριστού, οφείλω να τον μάθω για να ξέρω αν τον εφαρμόζω στην πράξη ή όχι. Και αυτό το κάνω για πολλούς λόγους: για να καταλάβω ποιος είμαι τώρα και ποιος θέλω να γίνω όταν θα μπορώ να ευαρεστώ τον Θεό που πιστεύω, και για να μπορώ να αντιλαμβάνομαι τις επιθέσεις που δέχομαι από το αντίπαλο στρατόπεδο ώστε να είμαι σε ετοιμότητα να μπορώ να αμυνθώ, να ωριμάσω πνευματικά, να μάθω την αλήθεια της ζωής, να τρέξω τον καλό αγώνα μου και με τη χάρη του Θεού να βγω νικητής. Όχι στον στίβο του κόσμου, αλλά στον στίβο του Θεού. Τουλάχιστον, να έχω προσπαθήσει. Γιατί θα ξέρω ότι έχω διαλέξει στρατόπεδο. Συνειδητά.

Προς Ρωμαίους επιστολή, κεφ. 2: 10-16 

9- Θλίψη και στενοχώρια περιμένουν κάθε άνθρωπο που υπηρετεί το κακό, πρώτα τον Ιουδαίο αλλά και τον εθνικό. 

10 - αντίθετα, δόξα, τιμή και ειρήνη προσμένουν όποιον κάνει το καλό, πρώτα τον Ιουδαίο αλλά και τον εθνικό. 

11 - γιατί ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις. 

12 - Έτσι, λοιπόν, όσοι αμάρτησαν χωρίς να ξέρουν το νόμο του Θεού, θα καταδικαστούν όχι με κριτήριο το νόμο. Κι από την άλλη, όσοι αμάρτησαν γνωρίζοντας το νόμο, θα δικαστούν με κριτήριο το νόμο. 

13 - Γιατί στο θεϊκό δικαστήριο δεν δικαιώνονται όσοι άκουσαν απλά το νόμο αλλά μόνο όσοι τήρησαν το νόμο. 

14 - Όσο για τα άλλα έθνη, που δε γνωρίζουν το νόμο, πολλές φορές κάνουν από μόνοι τους αυτό που απαιτεί ο νόμος. Αυτό δείχνει πως, αν και δεν τους δόθηκε ο νόμος, μέσα τους υπάρχει νόμος. 

15 - Η διαγωγή τους φανερώνει πως οι εντολές του νόμου είναι γραμμένες στις καρδιές τους. και σ' αυτό συμφωνεί και η συνείδησή τους, που  φωνή της τους τύπτει ή τους επαινεί, ανάλογα με τη διαγωγή τους. 

16 - Όλα αυτά θα γίνουν την ημέρα που ο Θεός θα κρίνει δια του Ιησού Χριστού τις κρυφές σκέψεις των ανθρώπων, όπως λέει το ευαγγέλιό μου.

Με αγάπη,

Εύα 💗


---

φωτό από εδώ.

Επιστολή Ιακώβου

Για να δείτε πόσο απέχω ακόμα από τη σοφία και τη γνώση του Θεού, ένα θα σας πω: ότι μέχρι πρόσφατα ήξερα μεν ότι ο Χριστός είναι ο μονογενής υιός του Θεού, δεν γνώριζα ότι είχε αδέλφια. Θέλω να πω, το γνώριζα, αλλά δεν το είχα συνδυάσει. Είναι πολλά αυτά που δεν γνωρίζω, αλλά δε σταματώ να ελπίζω και να μαθαίνω, ο δρόμος συνεχίζεται και μαζί, συνεχίζω να πορεύομαι κι εγώ.

Ο Χριστός, λοιπόν, είχε αδέλφια, όχι βέβαια από την Παρθένο Μαρία, αλλά από την πρώτη σύζυγο του μνήστορα Ιωσήφ, η οποία σύζυγος είχε πεθάνει πριν ο Ιωσήφ γνωρίσει και νυμφευτεί την Παναγία μας και Μητέρα του Χριστού.

Να πούμε ότι γίνεται αναφορά σε δύο από τα ετεροθαλή αδέλφια του Χριστού σε δύο βιβλία μέσα στην Αγία Γραφή, την Επιστολή του Ιακώβου και την Επιστολή του Ιούδα.

Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος πίστευαν στη μεσσιανική ιδιότητα του αδελφού τους, αφού γεννήθηκαν και μεγάλωσαν μαζί με τον Θεάνθρωπο σαν μια κοινή, συνηθισμένη οικογένεια της εποχής τους και δεν θα μπορούσαν να γνωρίζουν κάτι περισσότερο από αυτό που συνέβαινε.

Μόνο όταν άρχισαν να φανερώνονται τα σημεία και το αποστολικό έργο του Ιησού κατά τα τρία τελευταία χρόνια της επίγειας ζωής Του, τα δύο αδέλφια άρχισαν να καταλαβαίνουν ποιος πραγματικά ήταν Εκείνος που βρισκόταν ανάμεσά τους. Και όχι μόνο πίστεψαν και ακολούθησαν τη διδασκαλία Του ως πιστοί μαθητές Του, αλλά τον ακολούθησαν με απόλυτη αφοσίωση ως τον μαρτυρικό τους θάνατο λίγα χρόνια αργότερα.

Σήμερα η εκκλησία τιμά τον Απόστολο και Αδελφόθεο Ιάκωβο. Μαθαίνω λοιπόν ότι ο Ιάκωβος έγινε ο πρώτος επίσκοπος των Ιεροσολύμων μετά τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Χριστού, όπου δίδαξε 'από πρώτο χέρι' όπως θα έλεγε κανείς τον Θείο Λόγο, φέρνοντας πίσω στον δρόμο της σωτηρίας πολλούς εθνικούς αλλά και Ιουδαίους, γραμματείς και φαρισαίους, που συνέχιζαν να εχθρεύονται τον Ιησού και την επίδραση της διδασκαλίας Του στους πιστούς.

Ο ίδιος ο Χριστός δίδαξε στον αδεφό του Ιάκωβο την Θεία Λειτουργία (!!!) προς δόξαν Θεού, η οποία Θεία Λειτουργία αργότερα πέρασε στα χέρια του Μεγάλου Βασιλείου, ο οποίος την συμπύκνωσε επειδή ήταν πάρα πολύ μεγάλη και στη συνέχεια πέρασε στα χέρια του Ιωάννη του Χρυσοστόμου για να γίνει πιο προσιτή στους ανθρώπους που ήθελαν να πιστέψουν.

Τη Θεία Λειτουργία λοιπόν ακούμε εμείς σήμερα τις Κυριακές στην εκκλησία, με τα λόγια και τα νοήματα που έρχονται αυτοπροσώπως και δια στόματος Ιησού Χριστού από τον ίδιο τον αδελφό του, ως αυτόπτης μάρτυρας του έργου και της διδαχής του Θεανθρώπου.

Γι' αυτό και η Ορθοδοξία μας θεωρείται ως ο πλέον αξιόπιστος θεματοφύλακας της παρακαταθήκης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Είχα, πρέπει να πω, στις αρχές αρχές της πορείας μου τους ενδοιασμούς μου για τη γλώσσα του Ευαγγελίου, τις μεταφράσεις, τον εκσυγχρονισμό των Παραδόσεων και κατά πόσο θα έπρεπε να αλλάξουν τα πράγματα ώστε να προσαρμοστούν καλύτερα στο σήμερα. Όχι πλέον. Όταν κάτι τόσο σημαντικό όσο ο Λόγος του Θεού παραμένει αναλλοίωτος μέσα στους αιώνες, ατόφια κληρονομιά στις επόμενες γενεές, δεν μπορώ να το θεωρήσω ως κάτι το αναχρονιστικό ή γραφικό. Δεν μιλάμε για μεσαίωνα εδώ, όπως θέλουν να πιστεύουν μερικοί, ίσως και οι περισσότεροι, δεν μπορώ να κρίνω. Οι αιώνιες αλήθειες δεν έχουν καμία σχέση με τα δικά μας επίγεια, με τις γνώμες και τις απόψεις μας. Υπάρχουν πολλοί που θεωρούν ότι οι εντολές δεν βολεύουν ή δε συμβαδίζουν με το σήμερα. Άκουσα πρόσφατα ότι στο εξωτερικό εκδόθηκε μία Αγία Γραφή σε μια πιο 'ήπια' εκδοχή του Θείου Λόγου, πιο βολευτική, πιο προσαρμοσμένη, ώστε να μη θορυβεί τους 'εναλλακτικούς' τρόπους ζωής που αντιτίθενται στον τρόπο ζωής που ο Θεός θέλει για μας. Εντάξει, ίσως να έχετε και δίκιο από τη δική σας οπτική, μόνο που εδώ δεν μιλάμε για ανθρώπινα μέτρα και σταθμά, αλλά για κάτι που μας ξεπερνά και που δεν ανήκει σε εμάς. Δεν είμαστε εμείς οι αρχιτέκτονες του Σχεδίου, δεν γράψαμε εμείς τον Λόγο του Θεού. Ο Λόγος του Θεού μας δόθηκε, μας χαρίστηκε ως δώρο στην ανθρωπότητα. Ως εκ τούτου, οι αιώνιες αλήθειες δεν αγγίζουν τη μοντερνικότητα των καιρών, η οποία έρχεται και παρέρχεται. Είναι πάνω και πέρα από εμάς, αφού ως γνώση Θεού, παραμένουν εκτός δικής μας νοητικής αντίληψης σε πολύ μεγάλο ποσοστό. Παραμένουν δηλαδή Μυστήριο.

Η εκκλησία μας και μέσα από τον Λόγο του Θεού εφαρμόζει επτά. Ένα από αυτά τα Μυστήρια που έμαθα σήμερα ως προς την εξήγησή του διαβάζοντας για τον Ιάκωβο, την ημέρα του οποίου τιμούμε σήμερα, συνδέεται με το Μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου. Διάβασα λοιπόν την Επιστολή του Ιακώβου (περιλαμβάνεται στις επτά καθολικές επιστολές της Καινής Διαθήκης, καθολικές, γιατί απευθύνονται στο σύνολο της Εκκλησίας) ξανά από την αρχή και έφτασα στο σημείο που μιλάει για το Ιερό Ευχέλαιο, που ανήκει στις πρακτικές της εκκλησίας ήδη από τα χρόνια του Χριστού, τα πρωτοχριστιανικά δηλαδή χρόνια, οι οποίες πρακτικές παραμένουν αναλλοίωτες στην Ορθοδοξία μας μέχρι σήμερα. Λέει λοιπόν το κείμενο της Αγίας Γραφής:

"Βρίσκεται κανένας σε δύσκολη θέση; Να προσεύχεται. Είναι κάποιος χαρούμενος; Να υμνεί το Θεό. Είναι κάποιος από σας άρρωστος; Να προσκαλέσει τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας να προσευχηθούν γι' αυτόν και να τον αλείψουν με λάδι, επικαλούμενοι το όνομα του Κυρίου. Και η προσευχή που γίνεται με πίστη θα σώσει τον άρρωστο. ο Κύριος θα τον κάνει καλά. Κι αν έχει κάνει αμαρτίες, θα του τις συγχωρήσει."

~ Επιστολή Ιακώβου (Ιακ. 5:13-15)

Θυμίζω λίγο εδώ για τους αναγνώστες της Αγίας Γραφής ότι ο αριθμός 5 που σημειώνεται εδώ αναφέρεται στο κεφάλαιο 5 της επιστολής και οι αριθμοί 13 έως 15 σημαίνουν τα εδάφια του συγκεκριμένου κεφαλαίου. Η επίσημη σύντμηση του  βιβλίου είναι Ιακ (= Επιστολή Ιακώβου). Και λέμε βιβλίο, επειδή αναφέρεται στα ξεχωριστά κεφάλαια της Αγίας Γραφής, η οποία Αγία Γραφή δεν είναι ένα βιβλίο όπως είπαμε, αλλά ένα σύνολο βιβλίων, τα οποία έχουν ενσωματωθεί σε ένα μεγάλο συλλεκτικό βιβλίο που λέγεται Αγία Γραφή. Γι' αυτό υπάρχει μπέρδεμα με τα κεφάλαια, γιατί τα κεφάλαια μέσα στο βιβλίο της Αγίας Γραφής είναι στην ουσία βιβλία. Έτσι λέμε 'το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο' με τα κεφάλαια και τα εδάφιά του ή 'η Επιστολή του Ιακώβου', επίσης με τα κεφάλαια και τα αντίστοιχα εδάφια. Και το Κατά Λουκάν όμως και η επιστολή του Ιακώβου αναφέρονται σε ξεχωριστά ανεξάρτητα βιβλία, τα οποία συμπεριλαμβάνονται στην Αγία Γραφή.

Διαβάζοντας την Επιστολή του Ιακώβου, μπορώ να διακρίνω την αυθεντικότητα του συγγραφέα της (πάντα υπό την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, το οποίο διέπει ολόκληρη την Αγία Γραφή), το προτρεπτικό του ύφους του, τη σοβαρότητα και τη σεμνότητα που τον διακατέχει, παρόλο που μαθαίνω τώρα πως ήταν ηγετική μορφή της πρώτης εκκλησίας, ως αυτόπτης μάρτυρας του Θείου Λόγου και της εφαρμογής του στη ζωή των ανθρώπων.

Ο Ιάκωβος μιλάει για τους πειρασμούς και το πώς κανείς μπορεί να τους αντιμετωπίσει. Μιλάει για την πρόνοια των πλουσίων έναντι των φτωχών και αδύναμων. Για το πόσο σημαντικό είναι η πίστη να συνοδεύεται από έργα, για τη γλώσσα που πρέπει να δαμαστεί. Μιλάει για τη σοφία του Θεού και πώς αυτή εκδηλώνεται με τον ανάλογο τρόπο ζωής. Για το πώς η προσκόλληση στα υλικά αγαθά τελικά αποβαίνει εναντίον μας και εναντίον της θέλησης του Θεού. Και την παρακοή στη θέληση του Θεού και πώς αυτή γυρίζει μπούμερανγκ εναντίον μας.

Το θέλημα του Θεού εξάλλου είναι βασικός άξονας σε όλη την Αγία Γραφή. Όποιο βιβλίο και να διαβάσω, όποιον συγγραφέα του, σε όποιον ήρωα της Αγίας Γραφής κι αν αναφερθώ, πίσω από κάθε πράξη, από κάθε επίπτωση και από κάθε ελπίδα της ανθρωπότητας κρύβονται στο θέλημα του Θεού. Εμπιστεύεσαι το θέλημα του Θεού; Εφαρμόζεις στην πράξη τις εντολές Του; Τις κάνεις τρόπο ζωής για σένα; Τότε περπατάς πάνω στον δρόμο του Θεού. Που σημαίνει, προχωράς σωστά και προς την σωστή κατεύθυνση. Δεν υπακούς στον Θεό; Αρνείσαι; Αντιδράς; Αντιστέκεσαι; Επαναστατείς; Ο δρόμος σου αλλάζει πορεία, διολισθαίνει στην ανομία, στην αναρχία, στην αμαρτία και επέρχεται η οργή, η δικαιοσύνη και η Θεία τιμωρία. Μέχρι να επανέλθει η αποκατάσταση και η ισορροπία στον κόσμο. Γιατί ο Θεός δεν είναι μόνο δίκαιος, είναι και ελεήμων. Και πάντα πιστεύει στους ανθρώπους και στη σωτηρία τους και μας αγαπά ως γνήσια παιδιά Του.

Ο Ιάκωβος προειδοποιεί για την κρίση που πλησιάζει και προτρέπει τους ανθρώπους σε προσευχή, εξομολόγηση και μετάνοια. Τους προτρέπει επίσης να επαναφέρουν τους αμαρτωλούς από την πλάνη πίσω στον δρόμο του Θεού.

Πράγματα που ισχύουν μέχρι σήμερα. Είναι εκπληκτικό το πόσο επίκαιρος είναι ο Λόγος του Θεού, και το πόσο άμεσα σχετίζεται με τον καθένα μας ξεχωριστά. Είναι σα να μας μιλάει σε προσωπικό επίπεδο. Δοκιμάστε το. Είναι ένα βιβλίο που πραγματικά σου αλλάζει τη ζωή. Το σχέδιο του Θεού είναι απλό, ανέκαθεν ήταν. Μείνε στον δρόμο Μου, ακολούθησε τις εντολές Μου και παράμεινε κοντά Μου, δίπλα Μου, σύμμαχός σου, οδηγός σου, διδάσκαλός σου, στήριγμά σου, παρηγορητής και ελπίδα σου. Γιατί σε αγαπώ. Είσαι το παιδί Μου και από την αγάπη Μου για σένα συνεχίζω να πολεμώ για σένα. Να πιστεύω σε Σένα. Ακόμα κι όταν δεν πιστεύεις εσύ. Όμως Εγώ σε αγαπώ και είμαι με το μέρος σου. Και μέσα σου αυτό το ξέρεις.

Το ξέρουμε, όμως; Φυσικά και το ξέρουμε. Μας το έχει πει ο Ίδιος. Μέσα από τον Λόγο Του.

Αγία Γραφή, Επιστολή προς Ρωμαίους:

"Όταν είναι ο Θεός με το μέρος μας, ποιος μπορεί να είναι εναντίον μας;" (Ρωμ. 8:31)

Αυτά. Δεν έγραψα για τον Νώε αυτή τη φορά, επιφυλάσσομαι. Όμως, σήμερα, ήθελα να μιλήσω για τον Ιάκωβο, να τον μελετήσω λίγο καλύτερα, να μπω στο συγκεκριμένο κείμενο και να μελετήσω την Επιστολή του, μέσα στην Αγία Γραφή. Και αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι μερικές φορές δεν ακολουθώ εγώ το κείμενο, αλλά με ακολουθεί εκείνο. Σήμερα ήταν η γιορτή του Ιακώβου, χτες ήταν μια απορία που μου γεννήθηκε από το πουθενά, αύριο θα είναι κάτι άλλο, κάποιο ερέθισμα, κάτι που θα με οδηγήσει στο να μάθω λίγο περισσότερο, λίγο καλύτερα. Κάτι που θα με φέρει πιο κοντά στην αλήθεια.

Μέχρι το επόμενο φως, λοιπόν.

Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες

Με αγάπη,

Εύα 💗

Γιατί να διαβάζω την Αγία Γραφή; (+ πλάνο αντιγραφής μηνός Μαΐου)

Σήμερα σκέφτηκα να αφήσω την ίδια την Αγία Γραφή να μας μιλήσει από μόνη της, πώς σας φαίνεται; Γιατί καλό είναι να πληροφορείσαι διάφορα σχετικά με την Αγία Γραφή από τρίτους που κάτι είπαν ή διάβασαν ή σχολίασαν (όπως κάνω εγώ τώρα, π.χ.), αλλά καλό είναι μερικές φορές να αποστασιοποιείσαι και να αφήνεις να σου μιλάει απευθείας το ίδιο το κείμενο ώστε να έχεις άμεση σύνδεση εσύ ο ίδιος πρόσωπο με πρόσωπο με την αλήθεια και τη ζωή. Επέλεξα λοιπόν ένα απόσπασμα που νομίζω ότι απαντά από μόνο του στο ερώτημα: γιατί πρέπει να διαβάζουμε την Αγία Γραφή, όχι μόνο ως χριστιανοί αλλά και ως άνθρωποι, αλλά και τι πρέπει να κάνουμε εμείς οι χριστιανοί ορθόδοξοι επί του συγκεκριμένου.

Το απόσπασμα είναι από την Επιστολή Β' προς Τιμόθεον από το κεφάλαιο 3: 16-17 και από το κεφάλαιο 4: 1-5: Η συγκεκριμένη επιστολή είναι γραμμένη από τον απόστολο Παύλο λίγο πριν τον μαρτυρικό θάνατό του (τέλος 66 μ.Χ. με αρχές 67 μ.Χ.) και απευθύνεται στον πιστό ακόλουθο και σύντροφό του Τιμόθεο που τον συμβουλεύει να διατηρήσει την πίστη ακολουθώντας το παράδειγμά του ως πιστός στρατιώτης του Χριστού.

3:16 - "Ό,τι βρίσκεται στη Γραφή είναι εμπνευσμένο από το Πνεύμα του Θεού κι είναι ωφέλιμο για τη διδασκαλία της αλήθειας, για τον έλεγχο της πλάνης, για τη διόρθωση των λαθών, για τη διαπαιδαγώγηση σε μια ζωή όπως τη θέλει ο Θεός." 

3:17 - "Έτσι ο άνθρωπος του Θεού είναι τέλειος και καταρτισμένος για κάθε καλό έργο."

4:1 - "Εγώ, λοιπόν, (= ο απόστολος Παύλος) σε εξορκίζω (= τον Τιμόθεο) ενώπιον του Θεού και του Κυρίου Ιησού Χριστού, που πρόκειται να κρίνει τους ζωντανούς και τους νεκρούς όταν θα εμφανιστεί και θα βασιλέψει."

4:2 - "Κήρυξε το λόγο του Θεού με επιμονή, στον κατάλληλο και στον ακατάλληλο καιρό. Έλεγξε, επίπληξε, συμβούλεψε. Κι όλα αυτά με όλη τη μακροθυμία σου, διδάσκοντας με όλη σου την υπομονή."

4:3 - "Θα 'ρθεί καιρός που οι άνθρωποι δε θα ανέχονται τη σωστή διδασκαλία, αλλά θα συγκεντρώνουν γύρω τους πλήθος από δασκάλους, που να ταιριάζουν με τις επιθυμίες τους, για ν' ακούνε αυτά που τους αρέσουν." 

4:4 - "Θα κλείνουν τ' αυτιά τους στην αλήθεια και θα στρέφονται στα παραμύθια." 

4:5 - "Εσύ όμως να είσαι άγρυπνος για να τα αντιμετωπίσεις όλα αυτά. Να κακοπαθήσεις, να εργαστείς για τη διάδοση του ευαγγελίου, να εκπληρώσεις το καθήκον σου στην υπηρεσία του Θεού."

Το κείμενο δίνει πιστεύω απάντηση ως προς τη χρησιμότητα του να διαβάζει κανείς την Αγία Γραφή. Μάλλον να τη μελετά, αφού η αποκάλυψη των μυστικών της, πέρα από την θεόπνευστη αποκάλυψη αυτή καθαυτή, έρχεται με τη μελέτη και την εμβάθυνση των εννοιών του ιερού κειμένου.
Με την απλή ανάγνωση, σα να διαβάζουμε μυθιστόρημα δηλαδή, είναι πολύ δύσκολο να φτάσουμε στα βάθη και τα πλάτη του Θείου Λόγου. Απλά ενημερωνόμαστε πληροφοριακά για τα όσα συμβαίνουν μέσα στις σελίδες και επιφανειακά για να δεις τι θα γίνει παρακάτω.

Εκεί είναι που γίνεται και το όλο μπέρδεμα με τους 'χλιαρούς' χριστιανούς ή τους σκεπτικιστές. 'Εντάξει μωρέ, τις ξέρω τις παραβολές του Χριστού, τις έκανα στο σχολείο, χάσιμο χρόνου.' Κι αυτό στην καλύτερη περίπτωση. Το θέμα όμως δεν είναι να τις ξέρεις απλώς πληροφοριακά, αλλά να μπορέσεις να σκάψεις κάτω από την επιφάνεια της πληροφορίας και να δεις τι προσπαθεί ο Θεός να σε διδάξει και τι ζητάει από σένα. Πώς δηλαδή μπορείς αυτή τη συγκεκριμένη π.χ. παραβολή, τη διδαχή της, να την προσεγγίσεις, να την 'ξεκλειδώσεις' και να καταφέρεις να φτάσεις στην αλήθεια της εφαρμόζοντάς τη στη ζωή σου. Όχι επειδή το θες εσύ, αλλά επειδή το θέλει Εκείνος, αφού για Εκείνον γίνονται όλα, για τη δόξα τη δική Του και τη σωτηρία τη δική μας.

Πάντα προσπαθώ να μπω στη θέση του ήρωα της κάθε ιστορίας της Αγίας Γραφής και να σκεφτώ τι θα μπορούσε να με συνδέσει μαζί του. Και εμείς είμαστε αδαείς ως προς τις γραφές, κι εμείς ζούμε σε μια εποχή δύσκολη, όπως οι απόστολοι τότε. Μήπως οι σημερινοί χριστιανοί δεν καλούνται να αναμετρηθούν με την κυνικότητα και την ειρωνεία των καιρών, με την καχυποψία, την ειδωλολατρία που μπορεί να μη λέγεται θυσίες στα είδωλα, αλλά κι εμείς έχουμε τους ψεύτικους θεούς που λατρεύουμε, το χρήμα, τη δόξα, τη μόδα, τον καταναλωτισμό, τα αυτοκίνητα, τα κινητά και οτιδήποτε μας κρατάει δέσμιους με τα εγκόσμια. Σε αυτούς λοιπόν τους "ακατάλληλους καιρούς" μήπως κι εμείς δεν καλούμαστε να προβάλουμε και την άλλη πλευρά, την πλευρά του Θεού; Την αλήθεια; Κι αυτό η Αγία Γραφή το λέει "καθήκον", όχι αν θέλετε και σας αρέσει κι αν έχετε χρόνο και διάθεση. Είναι εντολή, και μία από τις βασικότερες που βρίσκεις διάσπαρτη σε ολόκληρη την Αγία Γραφή είναι ακριβώς αυτή: Να τηρείς τις εντολές. Όχι βέβαια της κοινωνίας, ούτε του εαυτού σου, αλλά του Θεού, γιατί αυτό έχει ζητήσει από εμάς, και γιατί αυτό θέλει. Οφείλουμε, επομένως, να τηρούμε τις εντολές του Θεού, οι οποίες βρίσκονται όλες τους μέσα στην Αγία Γραφή.

Ο 'καλός χριστιανός' επομένως, όχι σύμφωνα με εκκλησιαστκά τυπολατρικά (που για να πω την αλήθεια μου, δεν με βρίσκουν και τόσο σύμφωνη με όλα αυτά, μπορεί να κάνω και λάθος), αλλά όπως ακριβώς τον θέλει ο Θεός, αυθεντικό και υπάκουο, οφείλει να τηρεί τις εντολές σε όλες τις πτυχές της ζωής του, εξωτερικής και εσωτερικής. Για να μπορεί να το κάνει πρέπει να καθίσει ο ίδιος και να μελετήσει την Αγία Γραφή. Γιατί ο ίδιος; Γιατί η Αγία Γραφή είναι ένα θαυμαστό βιβλίο, το οποίο αποκαλύπτεται στον καθέναν μας με έναν μοναδικό τρόπο. Είναι σα να μιλάει στον καθέναν μας ξεχωριστά. Και πρέπει να μιλάμε κι εμείς πίσω. Μέσα από την προσευχή, ζητώντας τη χάρη του Αγίου Πνεύματος που θα μας φωτίσει τον δρόμο της αλήθειας, της διδαχής και της σοφίας, ζητώντας μας, πέρα από την καθοδήγηση, την δύναμη και το θάρρος να τα κάνουμε πράξη στη ζωή μας.

Γι' αυτό και είναι τόσο σημαντικό να αφιερώνεις λίγο από τον χρόνο σου και σε καθημερινή βάση για να μελετάς τον Λόγο του Θεού. Κάπου το γράφει μάλιστα αυτό πολύ περιφραστικά, η Αγία Γραφή δεν είναι το παντεσπάνι που το τρως μια φορά τις Κυριακές, αλλά το ψωμί που σε θρέφει σε καθημερινή βάση. Είναι η τροφή της ψυχής και η ψυχή, όπως λέει και το λαϊκόν άσμα, είναι Πολύ Μεγάλο Πράγμα!

***

Για το πλάνο αντιγραφής Αγ. Γραφής σας έχω για το μήνα Μάιο ένα πολύ πολύ ενδιαφέρον θέμα:

"Αυτο-έλεγχος". Αγγλιστί: "Self-control".

Είναι ένα θέμα τεράστιο που πονά και που χρειάζεται μεγάλος αγώνας από μέρους μου για να το κατακτήσω. Όταν το εντόπισα στο διαδίκτυο από την αγαπημένη νικήτρια από καρκίνο Sweet Blessings, μου χτύπησε αμέσως καμπανάκι. Γιατί; Γιατί σε όλα τα απαγορευτικά της Αγίας Γραφής, εγώ χτυπάω κόκκινο. Γκρινιάζω, εκνευρίζομαι για το παραμικρό, τρελαίνομαι όταν κάτι δεν πηγαίνει με τα νερά μου, μουρμουράω με τα πάντα, όλα με πειράζουν και όλα με τσαντίζουν. Ενθουσιάζομαι εύκολα, βαριέμαι εύκολα, κουράζομαι εύκολα, εγκαταλείπω εύκολα, απελπίζομαι εύκολα, κλαίω εύκολα, παραπονιέμαι εύκολα και γελάω εύκολα και συγκινούμαι εύκολα.
Όλα αυτά βέβαια, δεν δείχνουν μακροθυμία, κάθε άλλο παρά, αφού απέχω έτη φωτός από την υπακοή στη θεία εντολή, αυτή του αυτο-ελέγχου. Που θα πει, ότι για να κατακτήσεις αυτό το πνευματικό πεδίο μάχης, χρειάζεται αγώνας, άσκηση, επιμονή και θεία χάρη. Που θα πει επίσης και μελέτη και εφαρμογή στην πράξη, όσο άτσαλη και αν είναι η αρχική προσπάθεια. Φτάνει να επιμένεις και να προχωράς.

Χρόνια πολλά και Χριστός Ανέστη!

Με αγάπη,

Εύα 💗

"Μη φοβάστε"

Καλημέρα καλημέρα με ειρήνη σ' εσάς και στον κόσμο.

Νέα χρονιά ανέτειλε με τα μερομήνια να επαληθεύουν ήδη τις προβλέψεις τους για τον σκληρό χειμώνα που μας περιμένει. Σύννεφα απλώνονται από παντού και πυκνώνουν πάνω από το κεφάλι μας. Λύκοι αδέσποτοι έχουν αρχίζει να ακονίζουν τα δόντια τους ένθεν κακείθεν και να μας περιτριγυρίζουν. Σημεία καιρών που αποσαφηνίζονται ολοένα και πιο καθαρά. Έρχονται δύσκολοι καιροί, το λένε οι επιστήμονες, οι μελετητές, οι σύγχρονοι άγιοί μας που προβλέπουν τα μέλλοντα, με την ίδια πάντα εντολή να έρχεται από τους ουρανούς. Μια εντολή που κατακλύζεται από την Αγία Γραφή, το ιερό μας Βιβλίο. "Μη φοβάστε." "Ακούτε τις εντολές Μου." "Μείνετε πιστοί." Και: "Μη φοβάστε." "Μη φοβάστε". "Μη φοβάστε!"

Αυτό το 'μη φοβάστε' είναι γραμμένο μέσα στην Αγία Γραφή άπειρες φορές από τον Θεό όταν μιλάει στον Αβραάμ, στον Ισαάκ, τον Ιακώβ, αργότερα με τον Δαβίδ, και τους Προφήτες, από τον Χριστό στη συνέχεια, από τους Αποστόλους. Μη φοβάστε. Μη φοβάστε! Εγώ είμαι εδώ, οδηγός, καθοδηγητής, διδάσκαλος, Μη φοβάστε! Είμαι εδώ για σας, σας ξέρω, γνωρίζω την κάθε τρίχα από τα μαλλιά σας, σας ξέρω από πριν γεννηθείτε και είμαι εδώ στα εύκολα και στα δύσκολα. Μη φοβάστε τα σκοτεινά σύννεφα που έρχονται, που πυκνώνουν, είμαι εδώ να πολεμήσω για σας και το γνωρίζετε καλά ποιος είναι ο τελικός νικητής, σας το έχω πει. Δεν έχετε να κάνετε με τα ορατά αυτού του κόσμου, αλλά με δυνάμεις που σας υπερβαίνουν. Έρχεται η μεγάλη μάχη, η μάχη των μαχών. Κι εγώ είμαι εδώ να δώσω την τελική λύση, την τελική Κρίση. Μετανοείτε. Γρηγορείτε! Μην επαναπαύεστε, να είστε σε ετοιμότητα. Σας θέλω κοντά μου, είστε ο στρατός μου. Είστε η εκλεκτή γενιά! Σας έχω επιλέξει έναν-έναν. Γιατί εσείς είστε οι κληρονόμοι των ουρανών. Εσείς που πιστεύετε σε Μένα!

Αυτά σκεφτόμουν όσο τα σύννεφα του κακού πυκνώνουν πάνω από το κεφάλι μας. Μη φοβάστε. Αυτό μας λέει και μας το ξαναλέει, προφανώς για να το εμπεδώσουμε. 'Είναι πολλοί οι μνηστήρες που λιγουρεύονται γαλάζιες πατρίδες, αλυτρωτισμούς και faux μακεδονικά αστέρια. Μη φοβάστε. Υπάρχει διαφθορά και σήψη, βρίθει η πτώση των ηθών, βία στον υπερθετικό, εγκληματικότητα στα ύψη, παιδοκτονίες και βιασμοί, ληστείες, εξαγορές, δωροδοκίες και εθνικές προδοσίες. Τα έχω δει, διαβάστε τα, έχουν ξαναγίνει. Μην πτοείστε. Κρατάτε την πίστη γερά, μείνετε προσκολλημένοι στον Χριστό που σας οδηγεί. Αυτός σας οδηγεί να διασχίσετε την κοιλάδα του θανάτου -το έχω ξανακάνει-, αυτός σας δείχνει τον δρόμο της αλήθειας και της ζωής. Αυτό σας λέει ο Λόγος Μου. Κι απ' όλα πριν υπήρχε ο Λόγος κι ο Λόγος ήτανε με το Θεό κι ήταν Θεός ο Λόγος. Το λέει και το υπόσχεται. Καμία υπόσχεσή δεν έχει πέσει έξω. Εγώ είμαι η Οδός. Εγώ είμαι η Αλήθεια και η Ζωή. Είμαι το Α και το Ω. Μη φοβάστε! Κι ο ήλιος της δικαιοσύνης θα φωτίσει τη μέρα που ο κάθε κατεργάρης θα καθίσει στον πάγκο του. Όλα είναι γραμμένα. Όλα θα γίνουν. Και το ξέρουν όλοι αυτό, αμνοί και ερίφια. Αρνιά και λύκοι. Γι' αυτό και τρέμουν αυτό που μέλει να γενεί.'

Μη φοβάστε.. Δυο λέξεις γραμμένες διάσπαρτα παντού. Μια κουβέντα είναι αυτή. Πώς δεν φοβάσαι; Με ποιον τρόπο; Πώς στέκεσαι δυνατός μπροστά στο θηρίο; Πώς μένεις όρθιος χωρίς να λυγίσουν γόνατα, θέσεις και πεποιθήσεις;

Μελετώντας την Αγία Γραφή. Γραμμένο είναι και αυτό. Έτσι δεν φοβάσαι. Μένοντας μέσα στην Εκκλησία, την κιβωτό σου. Προετοιμάζεσαι για τον κατακλυσμό που έρχεται. Μένεις γερός στην πίστη. Πολεμάς με τον Χριστό για τον Χριστό. Έχεις την Κυρία Θεοτόκο στο πλάι σου. Η Παναγιά μας αγαπάει την Ελλάδα, την έχει σκεπάσει με την αγάπη της απ' άκρου σ' άκρη. Ένας αστροναύτης της NASA που ταξίδεψε στο διάστημα το είχε σχολιάσει μάλιστα αυτό. Το διάστημα είναι σκοτεινό, όμως εκεί που βρίσκεται η Ελλάδα, υπάρχει ένα διάχυτο φως που τη φωτίζει. Άγνωστο πού βρίσκεται αυτή η πηγή και τι το προκαλεί. Γνωστό για μας. Μέσα στο σκοτάδι του διαστήματος υπάρχει το φως της Ελλάδας που μας φωτίζει κι εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί το γνωρίζουμε καλά. Ζούμε σε μια χώρα αυτόφωτη, με τον ήλιο της δικαιοσύνης να στέκεται ακριβώς από πάνω μας, να μας ζεσταίνει τις καρδιές και να ακτινοβολεί τον κόσμο.

Με όλα αυτά τα καταιγιστικά που συμβαίνουν στην πραγματικότητά μας, είπα να προσπεράσω για την ώρα όλη την Παλαιά Διαθήκη και με την έναρξη του καινούργιου χρόνου να μπω κατευθείαν στην Καινή Διαθήκη, που είναι το ώριμο κομμάτι της Αγίας Γραφής, αυτό που μας αφορά άμεσα και μας καίει λόγω επικαιρότητας. Όλη η Παλαιά Διαθήκη έχει γραφτεί για να σπρώξει την ιστορία στον Έναν που θα σώσει την ανθρωπότητα, τον Ιησού Χριστό. Όλα στην Παλαιά Διαθήκη έχουν προεικονιστεί σε αυτά που θα ακολουθούσαν.
Η κιβωτός του Νώε που σώζει την οικογένειά του από τον κατακλυσμό γίνεται η Παναγία που θα γεννήσει τον Υιό του Θεού ως η κιβωτός του κόσμου, που θα σώσει τους πιστούς που θα Τον ακολουθήσουν και που συνεχίζει να τους σώζει μέχρι σήμερα. Μια κιβωτός που μεταλλάσσεται σε Εκκλησία, στην ευρεία της έννοια, την Εκκλησία που δαμάζεται από τα κύματα και τις θεομηνίες, αλλά που φυλάσσει εντός της το πλήρωμα του Χριστού, όλους εμάς που πιστεύουμε στον έναν και αληθινό Θεό.
Ο αμνός στη θυσία του Ισαάκ γίνεται ο αμνός του Θεού που θα θυσιαστεί για να μας σώσει από τις αμαρτίες μας, μια θυσία που δεν έχει σταματήσει να μας θρέφει με το Σώμα και το Αίμα Του, από την αγάπη Του για μας.
Οι προφήτες που μιλούσαν για τον Μεσσία προετοίμαζαν το έδαφος για Κείνο κι όταν ο τελευταίος όλων, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, φίλησε τα πόδια του Χριστού και τον προσκύνησε ως τον Βασιλέα των Βασιλέων.

Όλες οι προφητείες βρήκαν την απάντησή τους: Ο Χριστός που όλοι προσμέναμε, είναι εδώ, μαζί μας. Χαράς ευαγγέλια. Και δόξα Θεού. Όλη η Παλαιά Διαθήκη γράφτηκε για Εκείνον, που ήρθε, περπάτησε πάνω σε αυτή τη γη, κατοίκησε ανάμεσά μας, αναμετρήθηκε με το σκοτάδι, αλλά το σκοτάδι δεν τον δέχτηκε. Αυτοί, ωστόσο, που τον δέχτηκαν, έγιναν ακαριαία τα παιδιά του Θεού, και ως παιδιά του Θεού, οι γνήσιοι βασιλικοί κληρονόμοι των ουρανών.

Αυτοί που τον δέχονται είναι η εκλεκτή γενιά που φτάνει ως τις μέρες μας. Όχι των Ισραηλιτών της Παλαιάς Διαθήκης. Τώρα έχει γραφτεί μια νέα συμφωνία, μια Καινή Διαθήκη, που υπογράφτηκε με το αίμα του Χριστού και αφορά την εκλεκτή γενιά των πιστών Του. Αυτή η συμφωνία, δεν έχει γραφτεί πλέον πάνω σε πλάκες, είναι χαραγμένη στις καρδιές μας.

Δεν μπορώ να θυμηθώ τι από όλα αυτά που αναφέρω έχει γραφτεί πού, όλα τους όμως είναι γραμμένα μέσα στην Αγία Γραφή, και κάθε φορά επαληθεύονται περίτρανα μέχρι την τελευταία τελεία. ''

Ο Λόγος του Θεού, λένε πως είναι κάτι το αναχρονιστικό. Λένε επίσης ότι πρέπει να εξορθολογιστεί και να έρθει στο σήμερα. Μιλάτε για τον Λόγο του Θεού, βρε παιδιά; Πόσο αλαζόνας πρέπει να είναι κάποιος για να διορθώσει τον ίδιο τον Θεό;!! Είσαι το κανάτι και είναι ο αγγειοπλάστης. Λίγο να στραβοκαθίσει στο τραπέζι, έπεσε κάτω και έγινε χίλια κομμάτια. Τόση είναι η αδυναμία μας. Αλλά εμείς πιστεύουμε ότι είμαστε καλύτεροι από τον αγγειοπλάστη, έχουμε απαντήσεις για όλα, καλύτερες απαντήσεις, και μέσα στα πλαίσια του μυαλού που διαθέτει ένα κανάτι, θέλουμε να τον εξορθολογήσουμε φιλοδοξώντας να τον ξεπεράσουμε και να γίνουμε οι κυρίαρχοι του κόσμου...

Μ' αυτά και μ' αυτά όμως έρχεται η οργή, αναπόφευκτα έρχεται και η τιμωρία. Όποιος διαβάζει Αγία Γραφή και μαθαίνει τον Θεό και αυτά που θέλει από εμάς, το ξέρει καλά και το σέβεται και το περιμένει.

Το 2019 έχει ξεκινήσει ήδη να καταγράφει γεγονότα. Καλά ή κακά, η εντολή είναι μία: "Μη φοβάστε." Και: "Μείνετε πιστοί στην πίστη." "Μετανοείτε". Αλλάξτε δηλαδή μυαλά, συνετιστείτε. Συμπορευτείτε με τον Δημιουργό σας. Ακολουθείστε το παράδειγμα του Χριστού, μάθετε από το παράδειγμά Του. Μείνετε πιστοί στην πίστη και μη φοβάστε. Φωτιστείτε και σωθείτε.

Μένουμε λοιπόν πιστοί στην πίστη και δεν φοβόμαστε. Η Αγία Γραφή, ο Χριστός είναι ο οδηγός μας, το Φως που μας δείχνει τον δρόμο μέσα στην απέραντη πυκνή σκοτεινιά που μας περιζώνει.

Πρώτο βιβλίο της Καινής Διαθήκης: το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο. Με αυτό λέω να ξεκινήσω τη μελέτη μου για φέτος, πρώτα ο Θεός. Ευπρόσδεκτοι όσοι ακολουθήσουν.

Με αγάπη,

Εύα 💗