Το χρονικό μιας mega-πυρκαγιάς

Κάθε καλοκαίρι εδώ και πέντε-έξι χρόνια η φωτιά κάτι θα κάψει στην ευρύτερη περιοχή. Φέτος ήταν η δική μας σειρά. Στις αρχές του Αυγούστου η mega-πυρκαγιά ξεκίνησε από τη Βοιωτία και σε πέντε ημερόνυχτα κατέκαψε όλο τον παράκτιο ορεινό όγκο της Δυτικής Αττικής, πέρασε από Λιβαδόστρα, Πόρτο Γερμενό, Ψάθα, Αλεποχώρι, Μέγαρα, σκαρφάλωσε στο βουνό, πέρασε την κορυφογραμμή, για να καταλήξει στο Κανδήλι, την περιοχή όπου ζω τα τελευταία χρόνια. 

Η φωτιά περνούσε ανάμεσα από τα σπίτια χωρίς ωστόσο να τα πειράζει, μόνο τη βλάστηση έκαιγε με χειρουργικές κινήσεις. Το ίδιο έγινε και με το μοναστήρι της Αγίας Σκέπης, οι φλόγες έγλειψαν τη μάνδρα της μονής, αφήνοντάς την ανέπαφη. Μόνο μια κτηνοτροφική μονάδα εκεί κοντά στο μοναστήρι καταστράφηκε ολοσχερώς, αυτή ήταν η μόνη απώλεια της περιοχής. 

Τα μέσα δεν πετούσαν πια γιατί είχε νυχτώσει και η φωτιά συνέχισε να καίει κατηφορίζοντας την πλαγιά μας μέχρι που ξημέρωσε. Εννοείται ότι δεν κλείσαμε μάτι όλη τη νύχτα. Εννοείται ότι δεν πήγαμε πουθενά, παρόλο που ήχησε το 112 για να απομακρυνθούμε. Ποιος εγκαταλείπει το σπίτι του άλλωστε, όταν έρχεται η απειλή; Ποιος θα το προστατέψει, την ώρα που το χρειάζεται περισσότερο, αν όχι εμείς, που το νοιαζόματε; Ο υπουργός προστασίας περιβάλλοντος; Ή ο πρωθυπουργός; Και τα πυροσβεστικά οχήματα πού να πρωτοπάνε, όταν καίγεται η μισή Αττική ταυτόχρονα; Με την πρόληψη; Τα είδαμε τα αποτελέσματά της. Ή μήπως εξοφλούνται οι κόποι, η κατάθεση ψυχής, ο χρόνος, ο ιδρώτας, οι αγωνίες, η αξιοπρέπειά μας με έναν τρόπο που περισσότερο προσβάλλει τη νοημοσύνη μας, παρά που βοηθάει στ' αλήθεια;

Δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσουμε το σπίτι μας στο έλεος της φωτιάς, τουλάχιστον όχι χωρίς μάχη. Κι αν νιώθαμε ότι απειλούνταν η ζωή μας, τότε μόνο θα απομακρυνόμασταν. Τουλάχιστον θα είχαμε κάνει ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν.

Με το πρώτο φως της μέρας, ο αέρας που είχε κατεύθυνση προς τη Νέα Πέραμο και ερχόταν καταπάνω μας, ξαφνικά άλλαξε φορά με κατεύθυνση πίσω προς τα καμένα. Δεν αργήσαμε να ακούσουμε το πρώτο καναντέρ και τα ελικόπτερα κατάσβεσης να πετούν από πάνω μας. Ήρθαν για να μας σώσουν, και το έκαναν... Η φωτιά τελικά σταμάτησε στα πεντακόσια μέτρα απόσταση από τη μάνδρα του σπιτιού μου. Ο οικισμός μας σώθηκε, κανένα σπίτι δεν έπαθε τίποτα, το μοναστήρι μας, επίσης. 

Τι να πω... μας λυπήθηκε ο Θεός.. οι προσευχές μας εισακούστηκαν.. Μεγάλη ευγνωμοσύνη γι' αυτούς που παλεύουν με τη φωτιά, η Αγία Σκέπη να τους σκεπάζει!

Συλλυπητήρια σε όσους βίωσαν το θάνατο στις οικογένειές τους. Εύχομαι δύναμη και κουράγιο στον κόσμο που έχασε τις περιουσίες του, ένεκα αυτής της απίστευτης καταστροφής. Όσο για το ζωικό και φυτικό βασίλειο που απανθρακώθηκε στις φλόγες της φετινής mega-πυρκαγιάς, οργή και θλίψη μόνο... πολλή οργή, και πολλή θλίψη.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Στο ίδιο έργο θεατές...

 

Όταν φυσάει, δεν πετάνε τα εναέρια γιατί φυσάει. Όταν σκοτεινιάζει, δεν πετούν γιατί σκοτείνιασε. Ελικόπτερα συγκρούονται στο ίσωμα με καθαρό ουρανό δίπλα στη θάλασσα. Άνθρωποι πεθαίνουν. Σπίτια, κτήματα, καλλιέργειες, περιουσίες, παραδομένα στις φλόγες. Η γη στενάζει και βοά. Ζώα, πουλιά, άγρια φύση, δάση!!! στο έλεος .. ποιου αλήθεια; Όχι ότι με ενδιαφέρει κιόλας πια... Γιατί πάντα θα γίνεται κάτι, κάποιος θα λυπάται, κάποιος θα γλυτώνει, ένας θα την πληρώνει για τα μάτια του κόσμου, κάποιοι θα καίγονται, κάποιοι θα κερδίζουν, κάποιοι άλλοι θα καταστρέφονται, και η ζωή θα συνεχίζεται... χωρίς να έχουμε μάθει ουδέν... Όταν ο άνθρωπος καταστρέφει τη φύση, η φύση απαντάει με τον δικό της τρόπο.

Καλό κουράγιο στους πάσχοντες.

Καλή δύναμη στους ήρωες.

Βοήθειά μας...

Με αγάπη,

Εύα 💗

Βοήθειά μας η Αγία Παρακευή!

Κυριακή πρωί, ιερό παρεκκλήσιο της Αγίας Παρασκευής που τιμάται σήμερα. Καιρός αίθριος και δροσερός, αεράκι απαλό και ευχάριστο, θέα πανοραμική και πανέμορφη. Κόσμος συρρέει να προσκυνήσει την εικόνα και το ιερό λείψανο της Αγίας. Κατάνυξη, δοξολογία, ευγνωμοσύνη. Για τους αγίους Σου, Κύριε, που ανοίγουν δρόμο φωτεινό μέσα στα σκότη, που θέτουν παράδειγμα μίμησης, αφοσίωσης και πίστης. 

Μια νεαρή κοπέλα που τα είχε όλα, πλούτη, ομορφιά, εξουσία και ένα μέλλον στρωμένο μπροστά της με ροδοπέταλα. Τα έδωσε όλα, τα μοίρασε στους φτωχούς, χωρίς τον φόβο των ειδωλολατρών, χωρίς τα δεσμά του κόσμου, απλά, για την πίστη του Χριστού. Μια πίστη που την έστειλε στα πιο φρικτά βασανιστήρια. Λάδι και πίσσα το μαρτύριό της. 

Όμως ο Κύριος ήταν εκεί, δίπλα της. Και την προστάτεψε. Δεν έπαθε τίποτα. Κανένας δεν το πίστευε, ούτε ο αυτοκράτορας που παρίστατο του μαρτυρίου. Και την προκάλεσε, όπως έκαναν στον Χριστό προτού μαρτυρήσει πρώτος Εκείνος. Του στάλαξε δυο στάλες στα μάτια του και άρχισε να ουρλιάζει από τον πόνο. Η Αγία, με τη χάρη του Θεού, ξανάδωσε το φως στον τυφλωμένο θαυματουργικά. Κι εκείνος, έκθαμβος από τα σπουδαία και θαυμαστά που συντελούνταν μπροστά του, πίστεψε. 

Προστάτιδα των ματιών η Αγία Παρασκευή, με θαύματα που συντελούνται έως και σήμερα. Χαρίζει το φως στα μάτια, χαρίζει το φως και στην ψυχή, την τυφλωμένη. Ένας δικός μου άνθρωπος μου είπε πως δεν γίνονται πια θαύματα. Πόσο λάθος έχει! Κι όμως, γίνονται! Καθημερινά! Σε όλους εκείνους που πιστεύουν.

Την ευλογία της να έχουμε. Βοήθειά μας. 

Καλή Κυριακή.

Με αγάπη,

Εύα 💗

------  Περισσότερα για τον βίο της Αγίας Παρασκευής μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ.

φωτογραφίες εβδομάδας και βραδιά Ευρωμπάσκετ

Λίγες φωτογραφίες από τις ημέρες που πέρασαν. Ο καιρός ασταθής με βροχές και ήλιο, αφρικανική σκόνη και άνοδο της θερμοκρασίας. Ο ίδιος αλλόκοτος καιρός επικρατεί και μέσα στο πολιτικό προσκήνιο, εντός και εκτός της χώρας. Η προεκλογική περίοδος έχει άτυπα ξεκινήσει και τα όσα συμβαίνουν δεν ξέρω αν πρέπει να με κάνουν να γελάσω ή να πέσω σε κατάθλιψη. Μία αναταραχή κυριαρχεί σε όλο τον κόσμο, μία ανησυχία γενικότερη ότι κάτι αλλάζει στο παγκόσμιο σκηνικό και ότι, με τους τρελούς ρυθμούς που συντελούνται όλα γύρω μας, δεν ξέρω πού θα καταλήξει ή αν θα είναι καλό τελικά όλο αυτό για τους ανθρώπους ή, δεν ξέρω.

Όμως εμένα, δεν μου αρέσουν οι αλλαγές, αποζητώ την σταθερότητα, την ισορροπία, την ηρεμία. Αγαπώ να παρακολουθώ τα παιχνιδίσματα του ήλιου μέσα από τα σύννεφα, ανάμεσα στις φυλλωσιές, με μουσικό χαλί τα ασταμάτητα τιτιβίσματα των σπουργιτιών να σιγοντάρουν καθημερινά τις ήρεμες στιγμές μου.

  

Αγαπώ να διασχίζω το κέντρο της πόλης μετά από πολύ καιρό, όταν όλα φαντάζουν στα μάτια μου και πάλι σαν καινούργια. Με την μετεγκατάστασή μου στην επαρχία, αν και δεν έφυγα πολύ μακριά, ωστόσο έχω αρχίσει να βλέπω την πρωτεύουσα μέσα από τα μάτια του ταξιδιώτη, ή, του απλού επισκέπτη, όποτε χρειάζεται να κατεβαίνω προς τα εκεί. Ευτυχώς, αυτό συμβαίνει σπάνια πλέον, και κυρίως για ιατρικά θέματα, τα οποία δεν μπορώ, αναγκαστικά, να αποφύγω.

Εδώ η Βουλή των Ελλήνων σε άσπρο-μαύρο

Και μία πιο κοντινή λήψη με χρώμα.

Τίποτα όμως δεν αναπληρώνει την επιστροφή στο σπίτι. Η άνοιξη οργιάζει μέσα στο κτήμα αυτό τον καιρό. Τα μούρα είναι έτοιμα και η συγκομιδή σημερινή. Εννοείται πως είναι εντελώς βιολογικά, όπως όλα όσα μεγαλώνουν μαζί μας. Ναι, γιατί κι εμείς μεγαλώνουμε μαζί με αυτά. Αποκτούμε ρίζες, φυλλώνουμε, φυλλοροούμε και ξανά ανασταινόμαστε κάθε που ολοκληρώνεται ακόμα ένας κύκλος στη ζωή μας.

Οι τριανταφυλλιές έχουν φτάσει να ανθίζουν σχεδόν όλο το χρόνο. Όχι όλες μαζί, διαδοχικά. Έτσι, δεν μας λείπουν ποτέ, και τα βάζα είναι πάντα γεμάτα από την ομορφιά και το άρωμά τους.

Δυσκολεύτηκα, αλλά κατάφερα να συγκρατήσω την ονομασία τους. Είναι οι οινοθήρες, αυτά τα πλατυπέταλα ποώδη φυτά με τον ροζ ανθό που γεμίζουν τον κόσμο όλο, κάθε που έρχεται η εποχή τους να ανθίσουν. Από δύο γλαστράκια από το φυτώριο ξεκίνησαν όταν τα φέραμε εδώ, και τώρα, δεν ξέρεις πού να πρωτοκοιτάξεις!

Αστικά στιγμιότυπα στον δρόμο προς άλλη μια ιατρική εξέταση. Αναγκαίο, υποθέτω, κακό, που είναι, όμως, για καλό, φαντάζομαι.

Ένα από τα πουλιά της Αττικής Οδού κολλημένο πάνω στο ηχομονωτικό πλεξιγκλάς να ατενίζει αποσβολωμένο και ακίνητο μια τσιμεντένια πόλη που έχει σταματήσει από καιρό να ονειρεύεται.

Κάτι μαγικό συντελείται όταν ο ήλιος λούζει τα πάντα στο κτήμα την πιο όμορφη στιγμή της ημέρας, λίγο προτού οδεύσει προς άλλες πολιτείες.

Ο κρίνος της Παναγίας μόλις άνθισε κι αυτός, το λουλούδι του Ευαγγελισμού. Πριν από λίγο καιρό έμαθα ότι δεν είναι ορθόδοξη αυτή η απεικόνιση, καθότι δεν υπάρχει καμία αναφορά μέσα στο Ευαγγέλιο για κρίνο ή οποιοδήποτε άλλο λουλούδι γενικώς που να προσφέρεται από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στην Παναγία την ώρα του Ευαγγελισμού. Ο κρίνος είναι μια απεικόνιση που προστέθηκε στους αναγεννησιακούς θρησκευτικούς πίνακες από τους καθολικούς πολύ αργότερα. Άσχετο, αλλά είναι ωραίο να μαθαίνουμε πράγματα που δεν γνωρίζαμε και να που τώρα τα μαθαίνουμε. 

Τα κίτρινα τριαντάφυλλα με τις ροζ νευρώσεις στα πέταλα, όλα αυτά που βλέπετε στο βάζο, είναι από έναν βλαστό! Ολόκληρο μπουκέτο από τριαντάφυλλα πάνω σε ένα κλωνάρι. Τα ωραία και θαυμαστά της φύσης!

Στην άκρη της προσοχής μου ακούγεται η τηλεόραση με τον τελικό αγώνα Ολυμπιακού - Ρεάλ Μαδρίτης, που παρακολουθεί ο σύζυγος με προσήλωση. Οι φίλαθλοι σε κατάσταση αλλοφροσύνης αμφότεροι να αδημονούν για το τρόπαιο της νίκης που θα τους στέψει πρωταθλητές Ευρώπης. Όσο συγγράφω αυτό το άρθρο στο ιστολόγιο ακούω τον εκφωνητή να περιγράφει με πάθος τα όσα συμβαίνουν στο ξύλινο παρκέ. Επιφωνήματα αποδοκιμασίας στις κερκίδες όποτε κερδίζουν καλάθι οι αντίπαλοι, ζητωκραυγές και εξαλλοσύνη όταν κερδίζουν οι ημέτεροι. Πρόσωπα γεμάτα αγωνία, κατακόκκινα από την ένταση των στιγμών, χέρια ψηλά στον αέρα και το βλέμμα πάντα καρφωμένο στο ρολόι που θα σημάνει την λήξη του παιχνιδιού. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, ένα παιχνίδι είναι όλα, με νικητές και ηττημένους, με πρωταγωνιστές και θεατές και με το ρολόι του χρόνου αμείλικτο, που δεν γυρίζει ούτε ένα λεπτό προς τα πίσω, μήπως και προλάβουμε να κάνουμε τα πράγματα κάπως αλλιώς.

Όσο εκείνοι παίζουν για το πρωτάθλημα, εγώ σκέφτομαι την εβδομάδα που έρχεται, η οποία θα είναι αφιερωμένη στο σπίτι. Χαλιά που πρέπει να σηκωθούν, παπλώματα να πλυθούν και να αποθηκευτούν, ρούχα χειμωνιάτικα να ανεβούν για να κατεβούν τα καλοκαιρινά, ό,τι είναι απαραίτητο για να ελαφρώσει το σπίτι να ανασάνει, για να υποδεχτεί τις θερμότερες μέρες που έρχονται. Τι έρχονται, ορίστε, έφτασαν κιόλας, που σημαίνει ότι το σπίτι πρέπει να φορέσει κι αυτό τα καλοκαιρινά του.

Ο αγώνας κοντεύει να τελειώσει και οι Έλληνες έχουν βγει μπροστά. Ο εκφωνητής ουρλιάζει εκστατικός πασχίζοντας να περιγράψει τα τεκταινόμενα. Όλο το γήπεδο σείεται στον ίδιο παλμό. Η ατμόσφαιρα κάτι παραπάνω από εκρηκτική, τα ντεσιμπέλ στο τέρμα, μια κόκκινη λαοθάλασσα που πάλλεται πάνω στις κερκίδες αποθεώνοντας την ομάδα του Πειραιά και την Ελλάδα όλη. Τρία λεπτά έχουν απομείνει ακόμα και η διαφορά είναι στο ένα καλάθι. Ο τελικός εξελίσσεται σε θρίλερ για γερά νεύρα. Όλοι κρατούν την αναπνοή τους από την αγωνία. Οι προπονητές φυσούν και ξεφυσούν έτοιμοι να πάθουν εγκεφαλικό.  

Μαζί τους συμπαρασύρομαι κι εγώ. Περιμένω να τελειώσει ο αγώνας μαζί με την ανάρτηση. Θυμάμαι μια άλλη εποχή, το 1987, όταν διάβαζα πυρετωδώς για τις πανελλήνιες. Την επομένη θα έδινα λατινικά και όλη η γειτονιά σειόταν ολόκληρη γιατί εκείνο το βράδυ παιζόταν ένα αντίστοιχο παιχνίδι, με την Ελλάδα να στέφεται τελικά πρωταθλήτρια Ευρώπης στο μπάκετ. Γκάλης, Γιαννάκης και όλη η υπόλοιπη ομάδα έγιναν οι ήρωες όλης εκείνης της χρονιάς, αλλά και μέχρι σήμερα, που μιλάμε για τους Έλληνες θρύλους που νίκησαν τα μεγαθήρια της Ευρώπης εκείνον τον ιστορικό Ιούνιο του 1987, τη χρονιά του Ευρωμπάσκετ, που συνέπεσε με τις πανελλήνιες εξετάσεις μου. Σα να τα έζησα σε μιαν άλλη ζωή, τόσο μακρινά μου φαίνονται όλα εκείνα τώρα. Και τόσο κοντινά.

52 δευτερόλεπτα ακόμα και το σκορ είναι 86-80 υπέρ του Ολυμπιακού. Στην κορυφή του δράματος ο αγώνας διακόπτεται για διαφημίσεις. Ευκαιρία να τελειώσω την ανάρτησή μου κάπου εδώ, μήπως και δω τουλάχιστον το τέλος του αγώνα απρόσκοπτα. Ο σύζυγος λαγοκοιμάται στον καναπέ από την κόπωση της ημέρας εδώ και αρκετή ώρα. Που και που ξεξυπνάει να ρωτήσει πού βρισκόμαστε στο αποτέλεσμα. Καταλαβαίνω πως θα το δω μόνη μου και το υπόλοιπο του αγώνα, και το αποτέλεσμα της λήξης, και την απονομή έτσι όπως δείχνουν τα πράγματα, αφού η διαφορά τώρα έχει αμβλυθεί προς το μέρος μας! :))

Εύχομαι καλή εβδομάδα σε όλους, και με το καλό να πάρουμε τη νίκη!

Με αγάπη,

Εύα 💗

---  Update : Πρωταθλητές Ευρώπης! Ε, ναι!! Ώρα για ύπνο τώρα. Τα λέμε!

ευχαριστούμε, κοτούλες!

 

Να μην παραλείψουμε να ευχαριστήσουμε και τις πλουμιστές χορηγούς μας για την ευγενική προσφορά τους με τα ολόφρεσκα αυγουλάκια τους στο πασχαλινό μας τραπέζι!

Χριστός Ανέστη!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Μεγάλη Πέμπτη

 

μαζί Του στο Μαρτύριο,

μαζί και στην Ανάσταση.

Μεγάλη Πέμπτη σήμερα. 

Άγια Πάθη.

Κοντεύουμε.

Με αγάπη,

Εύα 💗

*******

"Η νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης

δεν είναι σαν τις άλλες...

είναι μια νύχτα που το σκοτάδι

δανείζεται λίγο από το φως των κεριών

για να αντέξει το βάρος της θυσίας.

Στον ναό, η σιωπή γίνεται προσευχή.

Καθώς ακούγονται τα Δώδεκα Ευαγγέλια,

κάθε λέξη πέφτει σαν σταγόνα

σε μια λίμνη που ταράζεται.

Κι ύστερα, η στιγμή που η καρδιά σταματά

για ένα δευτερόλεπτο: ο Σταυρός βγαίνει στο φως.

Ο Ήχος των βημάτων του ιερέα

και το «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου»

δεν είναι απλώς ένας ύμνος,

είναι η κραυγή της αγάπης

που δέχεται να ταπεινωθεί για να μας υψώσει.

Είναι η νύχτα που ο Θεός μένει μόνος,

για να μην νιώσει ποτέ ξανά μόνος

κανένας άνθρωπος.

Οι πιστοί σκύβουν το κεφάλι, 

με  ευγνωμοσύνη...

Ξέρουν πως πίσω από το ξύλο του Σταυρού,

πέρα από τον πόνο και τη σιωπή του θανάτου,

η Ανάσταση προμηνύεται ως βεβαιότητα."

(από:  τοπία για λίγους)

οι φίλοι και οι σκύλοι

Οι φίλοι μου.

Οι σκύλοι μου.

---  Από το ποίημα της Γλυκερίας Μπασδέκη "Οι φίλοι και οι σκύλοι", μπορείτε να το διαβάσετε όλο εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

εβδομάδα της σιωπής

 

Σε ένα μοναστήρι, λίγο πριν από την Κυριακή των Βαΐων, ένας νέος μοναχός ρώτησε τον γέροντα:

 - Γέροντα, γιατί λένε ότι αυτή η εβδομάδα είναι βουβή;

 Ο γέροντας τον πήρε και τον οδήγησε στον κήπο. Εκεί υπήρχε ένα δέντρο γεμάτο μπουμπούκια.

 - Τι βλέπεις; τον ρώτησε.

 - Βλέπω μπουμπούκια που ετοιμάζονται να ανθίσουν.

 Ο γέροντας χαμογέλασε.

 - Ακούς κάποιο θόρυβο όταν ανοίγουν;

 - Όχι.

 - Κι όμως, εκείνη τη στιγμή γίνεται το μεγαλύτερο θαύμα της φύσης. Το λουλούδι γεννιέται μέσα στη σιωπή.

 Έπειτα ο γέροντας του είπε:

 - Έτσι είναι και αυτή η εβδομάδα πριν από τα Βάγια. Η Εκκλησία σωπαίνει λίγο περισσότερο, γιατί κάτι μεγάλο ετοιμάζεται να ανθίσει.

 Ο νέος τον ρώτησε:

 - Και τι ανθίζει;

 Ο γέροντας απάντησε:

 - Η καρδιά του ανθρώπου που ετοιμάζεται να συναντήσει το Πάθος και την Ανάσταση του Χριστού.

 Και πρόσθεσε:

 - Αν γεμίσουμε αυτές τις μέρες με θόρυβο, δεν θα ακούσουμε τίποτα.

Αν όμως αφήσουμε λίγη σιωπή μέσα μας, τότε θα καταλάβουμε γιατί η Εκκλησία μας οδηγεί σιγά - σιγά προς τα Βάγια και τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Αυτή η εβδομάδα είναι σαν ανάσα πριν από τα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας.

Είναι χρόνος για:

*  περισσότερη προσευχή

*  λιγότερα λόγια

*  περισσότερη μετάνοια

* περισσότερη ειρήνη στην καρδιά.

Γιατί η Ανάσταση δεν προετοιμάζεται με φασαρία, αλλά με σιωπή.

******

---  κείμενο αλλιευμένο από το διαδίκτυο.

---  φωτό δική μου.

something yellow

Λεμονιά, ή ό,τι απέμεινε από αυτήν μετά το γερό κλάδεμα που έφαγε η καημένη, όπως και τα περισσότερα φυτά του κήπου. Ήταν η χρονιά τους φέτος. Γιατί δεν είναι μόνο να τα κλαδεύεις, είναι και να τα διαμορφώνεις. Κι ο σύζυγος σε αυτά, όχι να το παινευτούμε, αλλά είναι καλλιτέχνης. Εγώ μόνο που τα θαυμάζω και τα φωτογραφίζω. Άντε, να μαζεύω τους καρπούς και να κόβω λουλούδια για το βάζο, μέχρι εκεί.

Με αγάπη, 

Εύα 💗

Καλώς ήρθες, άνοιξη!

Με ένα μικρό βιντεάκι καλοσωρίζω τον ερχομό της άνοιξης. Το τράβηξα προχθές, λίγο προτού χαλάσει ο καιρός. Επιστρέφαμε με το αυτοκίνητο από δουλειές, αλλά ήταν τόσο όμορφη η μέρα, ήθελα να περπατήσω. Πήγαινε εσύ, του λέω, θα έρθω με τα πόδια. Εκείνος συνέχισε για το σπίτι. Κι εγώ, έμεινα πίσω. Ο ήλιος έλαμπε γιορτινός, το αεράκι απαλό και ευπρόσδεκτο. Και δίπλα στον δρόμο, ένα λιβάδι γεμάτο μαργαρίτες. Τον αγαπούν αυτόν τον τόπο, και κάθε χρόνο τέτοια εποχή δίνουν σταθερά το παρόν. Και ο τόπος όλος χαμογελά. Μαζί τους, κι εγώ.

   

Καλή άνοιξη να έχουμε!

Με αγάπη, 

Εύα 💗

τοπία στην .. ομίχλη!

Για να είμαστε πιο ειλικρινείς, δεν μιλάμε βέβαια για ομίχλη, αλλά για την αφρικανική σκόνη που ήρθε και κάλυψε τα πάντα στο πέρασμά της. Πολλά αλλεργικά περιστατικά, πολλά αναπνευστικά προβλήματα, λερωμένα μπαλκόνια και φυτά καλυμμένα στη σκόνη μας είναι αυτά που μας έφερε ο χθεσινός νοτιάς. 

Εικαστικά, από την άλλη, αυτό το εντυπωσιακό φαινόμενο ήταν η χαρά του φωτογράφου, το φίλτρο που άφησε στις λήψεις δεν ήθελε καμία άλλη παρέμβαση από μέρους μου για να αφήσει αυτό το φθαρμένο, vintage, νοσταλγικό αποτέλεσμα που τόσο μου αρέσει. 

Χθες κάθισα και μετέφερα εδώ όλες τις φωτογραφίες που είχα ανεβάσει το τελευταίο διάστημα στο άλλο μου blog, αυτό της φωτογραφίας. Γιατί σκεφτόμουν, ποιος ο λόγος να τις απομονώσω σε ένα ξεχωριστό site και να τις έχω μακριά από εδώ, που είναι το σπίτι μου; Το ηλεκτρονικό μου σπίτι, εννοώ. Τις έφερα λοιπόν και αυτές να είναι εδώ παρέα μας και να μη μένουν παραπονεμένες. Είναι μοιρασμένες στις ημερομηνίες που τις είχα αναρτήσει εκεί, θα τις βρείτε τώρα στρολλάροντας εδώ από αρχές Οκτωβρίου μέχρι τώρα. 

Το άλλο το κρατάω ακόμα σε ιδιωτικό mode, μέχρι να αποφασίσω πότε θα το διαγράψω τελείως. Γιατί για μένα, και γι' αυτό χρειάζεται μια κάποια ψυχολογική προετοιμασία μέχρι να πατήσω οριστικά το delete της διαγραφής ενός project στο οποίο αφιέρωσα χρόνο και αγάπη για να το στήσω. Ας είναι.

---  Κανένα φίλτρο στις φωτογραφίες.

---  Λήψεις από το κινητό.

Καλή εβδομάδα σε όλους.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Άνοιξη στο κτήμα

Είχαμε και τις προηγούμενες χρονιές μαργαρίτες, φέτος όμως, ίσως λόγω των βροχών, ίσως επειδή δεν θέλαμε να τις ξεριζώσουμε και βρήκαν τον χρόνο να ρίξουν τον σπόρο τους στη γη, ίσως και επειδή τις ποτίζαμε μαζί με τα κηπευτικά σα να ήταν ήμερες κι αυτές, έδωσαν τα ρέστα τους. Ένα κατακίτρινο χαλί σαν τον ήλιο απ' άκρου σ' άκρη μέσα στο κτήμα να χαίρεται το μάτι, να ευφραίνεται η καρδιά.

Η μανταρινιά είναι μικρούλα ακόμα, δύο χρονών, αλλά στον ανθό της δεν χαρίστηκε καθόλου. Περνάς από δίπλα της και μεθάς από το άρωμά των ολόλευκων ανθών που μοιάζουν μ' αστέρια ριγμένα καταμεσίς σε πράσινη θάλασσα.

Λείπει το τρίτο, η Μόλι, η μικρή μας. Δεν ήθελε να ποζάρει, προτιμούσε το παιχνίδι. Απορώ πώς κάθισαν τα άλλα δύο, ίσα που πρόλαβα να βγάλω τη φωτογραφία και μετά εξαφανίστηκαν στο δευτερόλεπτο για παιχνίδι!

Μαργαρίτες, μαργαρίτες παντού, ό,που κι αν γυρίσεις, γεμάτο μαργαρίτες!

Τα κλαδιά της λεμονιάς λύγισαν ως τη γη από το βάρος των καρπών, μια ευλογημένη χρονιά για τα δέντρα φέτος, δόξα τω Θεώ!

Δεν ξέρω για σας, αλλά αγαπώ τις μαργαρίτες. Δεν είναι μόνο που είναι πανέμορφες, είναι που είναι άγρια λουλούδια του αγρού μεγαλωμένα μόνα τους, ευγενικά, διακριτικά, αυθεντικά, ανεπιτήδευτα, χωρίς να επιβάλλονται ή να απαιτούν, χωρίς να τα φροντίζει κανείς, παρά μόνο ο δημιουργός τους. Δόξα σοι.

Μαλάκωσαν τα κλώνια της συκιάς, ξεπρόβαλαν οι πρώτοι καρποί, πλάτυναν τα φύλλα της και μαζεύουν ήλιο.

Να' τη και η κληματαριά, πρώτη της χρονιά, μάλλον δεύτερη αλλά μωράκι είναι ακόμα, ζωηρή και φρέσκια πάραυτα, που ανυπομονεί να παράξει τον πολύτιμο καρπό παρέα με τα τζιτζίκια του καλοκαιριού που δεν θα αργήσει να φανεί. Για να δούμε, φέτος θα τα καταφέρει;

Αναρριχώμενη ομορφιά μικροκαμωμένη και λεπτεπίλεπτη, η κέρρια η ιαπωνική ντυμένη κι αυτή στα κίτρινα!

Μερικές φορές αισθάνομαι ότι ο χρόνος σα να ξεκινάει την άνοιξη. Όλα στη φύση αναγεννώνται, τα λουλούδια στους αγρούς και στους κήπους των σπιτιών, τα πουλιά που κελαηδούν στα κλαδιά των δέντρων ερωτοτροπώντας και χτίζοντας τις φωλιές τους, η φύση που ξυπνάει με ζέση μετά τον λήθαργο του αργόσυρτου σκοτεινού χειμώνα, η διάθεσή μας που αναγεννάται κι αυτή τώρα που ο καιρός έχει ζεστάνει και θέλουμε να είμαστε έξω ολοένα και δεν μας χωρά το σπίτι. 

Είναι η εποχή να υποδεχτούμε τον Κύριο, μπαίνουμε σιγά σιγά στις άγιες ημέρες του Πάσχα. Κάθαρση σπιτιού, σώματος, ψυχής, εκκλησιασμός, νηστεία, περισυλλογή, συγχώρηση, αγάπη, αγάπη πολλή. 

Λίγη ανηφόρα ακόμα, λίγο σκοτάδι ακόμα και να, σε λίγο θα δούμε να ξεπροβάλει η ανατολή, να λάμψει το φως, το φως του Χριστού και η Ανάσταση του Κυρίου. Έλα, Μόλι μου, κάθισε συντροφιά μαζί μου, σε λίγο θα πάμε να παίξουμε. 

Ήρθε η εποχή που θα γιορτάσουμε και θα χαρούμε μαζί με τις οικογένειές μας το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης, της νίκης της ζωής επί του θανάτου, την ανάσταση και την ανάταση των ψυχών όλων μας, και την ελπίδα της αιώνιας ζωής, της εκπληρωμένης υπόσχεσης.

Η φύση ξυπνά, η ψυχή το ίδιο. Μια νέα εποχή μόλις ξεκίνησε και όλα ντύνονται καινούργια, και όλα γίνονται ζωή!

Καλή Μεγαλοβδομάδα, φίλοι μου. Το φως του Κυρίου να μας συντροφεύει πάντοτε.

Καλή μας Ανάσταση!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Συγκομιδή

Φέτος ήταν η χρονιά τους, πολλές, πάρα πολλές, μεγάλες, ζουμερές, γυαλιστερές, υπέροχες. Σύμφωνα με την γνωμάτευση ανθρώπων σίγουρα πιο έμπειρων από εμάς στο αντικείμενο, η έντονη και παρατεταμένη ζέστη του φετινού καλοκαιριού εμπόδισε τον δάκο από το να τις καταστρέψει ολοσχερώς, όπως είχε συμβεί την προηγούμενη χρονιά, που κατέφερε να ρημάξει όλες μας τις ελιές. Βέβαια, υπήρχε, η αλήθεια να λέγεται, και αιτία, με τις άπειρες εκκρεμότητες στο νέο μας σπίτι που τελειωμό δεν έχουν, δεν καταφέραμε να βρούμε τον απαιτούμενο χρόνο να ασχοληθούμε σχολαστικά με τα δέντρα τις προηγούμενες χρονιές.

Φέτος, ωστόσο, η φροντίδα μας ήταν σαφώς περισσότερη, και τα δέντρα ανταποκρίθηκαν άμεσα. Έτσι, οι ελίτσες μας ζωηρέψανε, ανθίσανε και βγάλανε καρπό, και μάλιστα, ζηλευτό. Τα κλαδιά λύγιζαν από το βάρος τους. Χόρταινε το μάτι ομορφιά. Το κτήμα αρχίζει και δένει, το σπίτι αρχίζει να ολοκληρώνεται, και η χαρά και ευγνωμοσύνη μας για τα δώρα που έφερε και συνεχίζει να φέρνει ο Θεός στη ζωή μας είναι περισσή.

Το μάζεμα της ελιάς ολοκληρώνεται αύριο, πρώτα ο Θεός, με δροσιά, συννεφιά και αραιό ψιλόβροχο να μας δροσίζει εδώ κι εκεί μέσα στη μέρα. Εξάλλου, οι ειδήμονες της παρέας μας επισημαίνουν ότι οι πρώτες βροχές του φθινοπώρου, όπως η χθεσινή και η σημερινή, δημιουργούν γενικότερα τις ιδανικές συνθήκες για την εργασία της συγκομιδής, επειδή τα κλαδιά των δέντρων προλαβαίνουν να μαλακώσουν, να γίνουν πιο εύκαμπτα και, έτσι, να μην πληγώνονται από το μάζεμα της ελιάς. 

Ναι, γιατί και τα δέντρα μπορούν να πληγωθούν όπως και οι άνθρωποι, και μπορούν να δείξουν την ευγνωμοσύνη τους εξίσου, όπως ακριβώς μπορούν να την δείξουν και οι άνθρωποι, όταν αποφασίζουν να το κάνουν.

Με αγάπη,

Εύα 💗