Φθινοπωρινές διακοσμήσεις από τον κήπο μας

Χθες που μπήκε και επίσημα το φθινόπωρο, αποφάσισα να βγω έξω στον κήπο και να ανακαλύψω μικρούς θησαυρούς της φύσης. Να, εδώ, κάτω από το πλατύ πεύκο λίγα κουκουνάρια ανάμεσα στις πευκοβελόνες. Λίγο πιο πέρα, ξερόκλαδα από τα κλαδέματα του ανδρός μου, που δεν σταματούν ποτέ. Μια ξεχωμένη πιπερίτσα που την είχαν πάρει παραμάζεμα τα σκυλιά στο πέρασμά τους πριν από καιρό, να κείτεται κατάχαμα ανάμεσα στις πέτρες που κυκλώνουν το δεντρολίβανο. Δυο κλωναράκια δάφνης κομμένα απευθείας από το δέντρο. Άνθη τριανταφυλλιάς που είχαν ξεχαστεί πάνω στον θάμνο τους τώρα ξεραμένα, χωρίς να έχουν ωστόσο χάσει το σχήμα τους. 

Ένα ματσάκι λεβάντα δεμένο σε σκοινί αποξηραίνεται πλέον κρεμασμένο ανάποδα, στο χερούλι του ντουλαπιού, για να τοποθετηθεί όταν θα είναι έτοιμο στα συρτάρια της ντουλάπας για άρωμα και προστασία. 

Και χαρούπια ένα χαλί, μια σοκολατένια θάλασσα από αναρίθμητα κυματιστά χαρούπια, να μην ξέρεις πού να πρωτοκοιτάξεις και τι να πρωτοθαυμάσεις από όλη αυτή την ομορφιά, την τόσο απλόχερη και ευεργετική.

Μια χαλαρή απογευματινή βόλτα μέσα στο κτήμα με τα σκυλάκια μου συνοδεία, τη φρεσκάδα του δροσερού αέρα και της νοτισμένης γης, μέσα σε πλήρη ευδαιμονία, εκεί που σμίγουν οι εποχές και ψιθυρίζουν αυτή τη μαγευτική μεταβίβαση, την αθόρυβη και ευγενική, που βλέπεις να ξεχειλίζει παντού γύρω σου και μέσα σου, μέσα στην καρδιά σου, και το μόνο που μπορείς να ψελλίσεις είναι ευχαριστώ! 

Μέσα σε λίγη ώρα και χωρίς να το καταλάβω καλά-καλά, το καλαθάκι μου είχε γεμίσει από ένα σωρό καλούδια του φθινοπώρου.

Με τον αχνιστό μου καφέ παραδίπλα, άρχισα πρωί πρωί να καταπιάνομαι με τη φθινοπωρινή καθαριότητα και διακόσμηση του σπιτιού. Καμία καινούργια αγορά για φέτος, μόνο τα υπάρχοντα, και τα όσα μάζεψα χτες από τον κήπο.

Οι αρχοντικές ορτανσίες, πλέον αποξηραμένες, τοποθετούνται μέσα στο πήλινο βάζο ομορφαίνοντας το ανώφλι του τζακιού. Οι ξύλινες κολοκύθες που είχαν αγοραστεί σε προγενέστερη εποχή, βγήκαν από το κουτί με τα εποχιακά και πήραν κι αυτές τη θέση τους δίπλα στο βάζο με τις ορτανσίες. 

Ένα δοχείο που κάποτε φιλοξενούσε τις κουτάλες μου στην κουζίνα, τώρα υποδέχεται μια ανθοσύνθεση με τα μαζεμένα μου από τη χθεσινή συγκομιδή. Και στο τραπέζι του σαλονιού, ο δίσκος με τα κεριά, που αλλάζουν σε κάθε σεζόν ανάλογα με την εποχή, και μέσα σε αυτόν, το φθινοπωρινό χειροποίητο ποτ-πουρί που μάζεψα χθες από τη βόλτα μου με όλα τα πέταλα, τους καρπούς και τα φύλλα με τις χίλιες αποχρώσεις.

Φέτος, παρόλο που η ροδιά μας γέμισε από ρόδια, δεν προλάβαμε να τα χαρούμε. Είχαν όλα τους φαγωθεί από πλάσματα του αγρού. Έτσι, δεν είχε ρόδια η φετινή μου διακόσμηση, παρόλο που θα έδειχναν πολύ όμορφα, γιατί ήταν μικροκαμωμένα σαν χριστουγεννιάτικες μπάλες πάνω στο δεντράκι τους. Ελπίζω του χρόνου να σταθούμε πιο τυχεροί να τα απολαύσουμε.

Αυτά, λοιπόν, προς το παρόν, λίγα πράγματα, λιτά, ίσα για να καταλάβει το σπίτι, αλλά και εμείς, πως κάτι φεύγει, για να έρθει κάτι άλλο. Όσο θα μπαίνουμε όλο και πιο πολύ μέσα στους φθινοπωρινούς μήνες, η φύση θα συνεχίσει να αλλάζει σε πιο δραματικούς τόνους, υφές, και χρώματα. Η χθεσινή βροχή τα ζωντάνεψε όλα με μιας οριοθετώντας και επίσημα την έναρξη. Το χώμα μύρισε βροχή, ομίχλη και φθινόπωρο, και όλα ξεσκονίστηκαν και ποτίστηκαν καλά, έτοιμα για την μεταμόρφωση που ήδη βρίσκεται εδώ. 

Την ίδια ώρα σε κάποιο άλλο σημείο της πόλης ένας κεραυνός αφαιρούσε τη ζωή μιας γυναίκας που έσβησε ξαφνικά από ανακοπή. Την τρόμαξε ο εκκωφαντικός θόρυβος τόσο κοντά της, που η καρδιά της σταμάτησε να χτυπά. Έτσι, στα καλά καθούμενα, εκεί που δεν το βάζει ο νους, ότι το κακό παραμονεύει σε κάθε ευκαιρία, σα το λιοντάρι που βρυχάται έξω από τις πόρτες των ανθρώπων, περιμένοντας την ώρα που θα επιτεθεί. 

Γι' αυτό, φίλοι μου, χαρείτε αυτές τις μικρές ομορφιές της φύσης και δεχτείτε τις σαν μικρά δωράκια από τον Θεό, με αγαλλίαση, με ευγνωμοσύνη, αλλά και εγρήγορση και ενσυναίσθηση, γιατί ποτέ δεν γνωρίζουμε το τι μας ξημερώνει η επόμενη στιγμή.  Πόσο πιο όμορφη γίνεται η ζωή με τις μικρές και καθημερινές στιγμές της όταν αρχίζουμε πραγματικά να κοιτάζουμε, να παρατηρούμε και να εκτιμούμε όλα αυτά τα μικρά θαύματα που συμβαίνουν γύρω μας, φτάνει να τα προσέξουμε, φτάνει να τους δώσουμε την αξία και την αναγνώριση που τους αξίζει.

Καλό φθινόπωρο, αγαπημένοι!

Με αγάπη,

Εύα 💜

Των βιβλίων και της ποίησης

Τώρα με το Φθινόπωρο

στιγμές - στιγμές η θάλασσα

μοσχοβολάει βασιλικό.

Μόνο που καθώς λέγαν οι παλιότεροι

θες καθαρή καρδιά για να το νιώσεις.

~ Γιάννης Νεγρεπόντης, Τα καράβια της Αργυρώς

******

Ανοίγεις μια γυάλινη πόρτα με αλουμινένιο πλαίσιο, και μυείσαι σ' ένα βασίλειο όχι του κόσμου τούτου.

(Από την πρώτη μου επίσκεψη στη δανειστική βιβλιοθήκη της περιοχής μου. Πόσο το είχα καθυστερήσει!)

Με αγάπη,

Εύα 💜

Δεκαπενταύγουστος

Υπάρχει μια γλυκιά σιωπή αυτές τις μέρες του Αυγούστου. 

Η κτίση ολόκληρη κρατά την ανάσα της, καθώς η Μάνα του Φωτός ετοιμάζεται για το μεγάλο Της ταξίδι στους ουρανούς. 

Σε κάθε αναμμένο κερί, ακουμπάμε έναν πόνο και μια προσευχή. 

Καλό και ευλογημένο Δεκαπενταύγουστο, 

κάτω από τη μητρική Της σκέπη!

----  αλλιεύθηκε από εδώ. 

 Η φωτό παραπάνω είναι από ένα ταξίδι μου που είχα κάνει στη Σαντορίνη πριν από μερικά χρόνια. Εύχομαι Καλό Δεκαπενταύγουστο, φίλοι μου, ό,που κι αν βρίσκεστε, και καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Το χρονικό μιας mega-πυρκαγιάς

Κάθε καλοκαίρι εδώ και πέντε-έξι χρόνια η φωτιά κάτι θα κάψει στην ευρύτερη περιοχή. Φέτος ήταν η δική μας σειρά. Στις αρχές του Αυγούστου η mega-πυρκαγιά ξεκίνησε από τη Βοιωτία και σε πέντε ημερόνυχτα κατέκαψε όλο τον παράκτιο ορεινό όγκο της Δυτικής Αττικής, πέρασε από Λιβαδόστρα, Πόρτο Γερμενό, Ψάθα, Αλεποχώρι, Μέγαρα, σκαρφάλωσε στο βουνό, πέρασε την κορυφογραμμή, για να καταλήξει στο Κανδήλι, την περιοχή όπου ζω τα τελευταία χρόνια. 

Η φωτιά περνούσε ανάμεσα από τα σπίτια χωρίς ωστόσο να τα πειράζει, μόνο τη βλάστηση έκαιγε με χειρουργικές κινήσεις. Το ίδιο έγινε και με το μοναστήρι της Αγίας Σκέπης, οι φλόγες έγλειψαν τη μάνδρα της μονής, αφήνοντάς την ανέπαφη. Μόνο μια κτηνοτροφική μονάδα εκεί κοντά στο μοναστήρι καταστράφηκε ολοσχερώς, αυτή ήταν η μόνη απώλεια της περιοχής. 

Τα μέσα δεν πετούσαν πια γιατί είχε νυχτώσει και η φωτιά συνέχισε να καίει κατηφορίζοντας την πλαγιά μας μέχρι που ξημέρωσε. Εννοείται ότι δεν κλείσαμε μάτι όλη τη νύχτα. Εννοείται ότι δεν πήγαμε πουθενά, παρόλο που ήχησε το 112 για να απομακρυνθούμε. Ποιος εγκαταλείπει το σπίτι του άλλωστε, όταν έρχεται η απειλή; Ποιος θα το προστατέψει, την ώρα που το χρειάζεται περισσότερο, αν όχι εμείς, που το νοιαζόματε; Ο υπουργός προστασίας περιβάλλοντος; Ή ο πρωθυπουργός; Και τα πυροσβεστικά οχήματα πού να πρωτοπάνε, όταν καίγεται η μισή Αττική ταυτόχρονα; Με την πρόληψη; Τα είδαμε τα αποτελέσματά της. Ή μήπως εξοφλούνται οι κόποι, η κατάθεση ψυχής, ο χρόνος, ο ιδρώτας, οι αγωνίες, η αξιοπρέπειά μας με έναν τρόπο που περισσότερο προσβάλλει τη νοημοσύνη μας, παρά που βοηθάει στ' αλήθεια;

Δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσουμε το σπίτι μας στο έλεος της φωτιάς, τουλάχιστον όχι χωρίς μάχη. Κι αν νιώθαμε ότι απειλούνταν η ζωή μας, τότε μόνο θα απομακρυνόμασταν. Τουλάχιστον θα είχαμε κάνει ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν.

Με το πρώτο φως της μέρας, ο αέρας που είχε κατεύθυνση προς τη Νέα Πέραμο και ερχόταν καταπάνω μας, ξαφνικά άλλαξε φορά με κατεύθυνση πίσω προς τα καμένα. Δεν αργήσαμε να ακούσουμε το πρώτο καναντέρ και τα ελικόπτερα κατάσβεσης να πετούν από πάνω μας. Ήρθαν για να μας σώσουν, και το έκαναν... Η φωτιά τελικά σταμάτησε στα πεντακόσια μέτρα απόσταση από τη μάνδρα του σπιτιού μου. Ο οικισμός μας σώθηκε, κανένα σπίτι δεν έπαθε τίποτα, το μοναστήρι μας, επίσης. 

Τι να πω... μας λυπήθηκε ο Θεός.. οι προσευχές μας εισακούστηκαν.. Μεγάλη ευγνωμοσύνη γι' αυτούς που παλεύουν με τη φωτιά, η Αγία Σκέπη να τους σκεπάζει!

Συλλυπητήρια σε όσους βίωσαν το θάνατο στις οικογένειές τους. Εύχομαι δύναμη και κουράγιο στον κόσμο που έχασε τις περιουσίες του, ένεκα αυτής της απίστευτης καταστροφής. Όσο για το ζωικό και φυτικό βασίλειο που απανθρακώθηκε στις φλόγες της φετινής mega-πυρκαγιάς, οργή και θλίψη μόνο... πολλή οργή, και πολλή θλίψη.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Στο ίδιο έργο θεατές...

 

Όταν φυσάει, δεν πετάνε τα εναέρια γιατί φυσάει. Όταν σκοτεινιάζει, δεν πετούν γιατί σκοτείνιασε. Ελικόπτερα συγκρούονται στο ίσωμα με καθαρό ουρανό δίπλα στη θάλασσα. Άνθρωποι πεθαίνουν. Σπίτια, κτήματα, καλλιέργειες, περιουσίες, παραδομένα στις φλόγες. Η γη στενάζει και βοά. Ζώα, πουλιά, άγρια φύση, δάση!!! στο έλεος .. ποιου αλήθεια; Όχι ότι με ενδιαφέρει κιόλας πια... Γιατί πάντα θα γίνεται κάτι, κάποιος θα λυπάται, κάποιος θα γλυτώνει, ένας θα την πληρώνει για τα μάτια του κόσμου, κάποιοι θα καίγονται, κάποιοι θα κερδίζουν, κάποιοι άλλοι θα καταστρέφονται, και η ζωή θα συνεχίζεται... χωρίς να έχουμε μάθει ουδέν... Όταν ο άνθρωπος καταστρέφει τη φύση, η φύση απαντάει με τον δικό της τρόπο.

Καλό κουράγιο στους πάσχοντες.

Καλή δύναμη στους ήρωες.

Βοήθειά μας...

Με αγάπη,

Εύα 💗

Πώς να προοδεύσω πνευματικά;

Μεγάλο αγαθό να έχεις άνθρωπο που σε παρασύρει στα ανώτερα, στα πνευματικά, στα θεία και όχι στα επίγεια, στα μάταια και κοσμικά.

Μεγάλο αγαθό να έχεις άνθρωπο που η ζωή του είναι παράδειγμα για σένα και για τον καθένα.

Μακάριοι αυτοί που είναι τέτοιοι άνθρωποι, άνθρωποι απαλοί, διακριτικοί, πρόσχαροι, ειρηνικοί.

Και ευλογημένοι όσοι τους έχουνε στην ζωή τους.

Μην ψάχνεις απλά έναν οποιονδήποτε άνθρωπο στην ζωή σου που σου προσφέρει πρόσκαιρη χαρά. Να ψάχνεις άνθρωπο που να σε βοηθά να προοδεύεις πνευματικά.

~ Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας 

Έρχεται ο Αύγουστος...

🌿Έρχεται ο Αύγουστος...*

Μπαίνουμε σιγά σιγά στον μήνα 

 τής Παναγίας.🌹 

Και η ψυχή, σαν το χωράφι που ξεράθηκε από τον ήλιο, διψάει για δροσιά. Μα όχι τη δροσιά του νερού αλλά τη δροσιά της χάρης….

 Της Παναγίας μας! 

Ο Αύγουστος δεν είναι απλώς ένας μήνας στο ημερολόγιο. Είναι μια κλήση. Ένα κάλεσμα Της Θεοτόκου προς κάθε κουρασμένο, φορτωμένο, προβληματισμένο άνθρωπο. «Ελάτε», μοιάζει να λέει, «πριν φύγω, πριν υψωθώ στους ουρανούς, αφήστε με να σας πάρω στην αγκαλιά μου».

Μα πώς να βαδίσουμε τον μήνα αυτόν; Πώς να τον ζήσουμε όχι επιφανειακά, μα βιωματικά, ώστε η ψυχή μας να νιώσει το μυστήριο της Κοιμήσεώς Της;

Πρώτα απ’ όλα, χρειάζεται σιωπή. Ο Αύγουστος έχει τη δική του μουσική, τον ήχο του ανέμου, το τρίξιμο των τζιτζικιών, τη βουή της θάλασσας. Μα εμείς καλούμαστε να προσθέσουμε μιαν άλλη σιωπή! Εκείνη της καρδιάς που σταματά να γκρινιάζει, να αγχώνεται, να τρέχει. Σιωπή που ακούει. Γιατί η Παναγία μίλησε λίγο στη Γραφή, μα όσα είπε ήταν πυρά. Το «γένοιτό μοι» και το «ποιήσατε ότι αν λέγη». Μια ψυχή που φλυαρεί, δεν μπορεί να ακούσει τον ψίθυρό Της.

Δεύτερον, νηστεία. Οχι μόνο σώματος, μα και βλέμματος και λόγου. Όπως νηστεύουμε από τροφές, ας νηστέψουμε από κριτική, από κατάκριση, από το κουτσομπολιό. Η Παναγία υπήρξε το «δοχείον της χαράς», χαρά δεν χωράει σε καρδιά γεμάτη πίκρα. Ας αδειάσουμε τα σκουπίδια της ψυχής μας, για να γεμίσει με ευωδία προσευχής.

Και τρίτον. Η εξομολόγηση. Όχι σαν τυπικό καθήκον, μα σαν πλύσιμο. Η μητέρα Του Χριστού πλησίασε τον Υιό της με άχραντη καρδιά. Εμείς, με πόσα τραύματα και σκόνες πορευόμαστε; Αυτός ο μήνας είναι ευκαιρία να αφήσουμε πίσω ό,τι μας βαραίνει. Να πούμε «συγχώρα με» και να πούμε «συγχωρώ». Γιατί η Παναγία είναι μητέρα, κι η μάνα πάντα αγκαλιάζει το παιδί που επιστρέφει.

Στα μέσα του μήνα, η Εκκλησία θα μας καλέσει σε ολονύχτιες αγρυπνίες. Δεν είναι τυχαίο. Η ψυχή που αγρυπνά, βλέπει. Βλέπει ότι η Θεοτόκος δεν πεθαίνει αλλά  μεταβαίνει. Περνά από τον θάνατο στη ζωή. Και το δικό μας τέλος παύει να είναι τρόμος, όταν το βλέπουμε μέσα από τα δικά Της μάτια. Αυτός είναι ο βαθύτερος σκοπός του μήνα! Το να μάθουμε να πεθαίνουμε καθημερινά για τον εαυτό μας, για να ζήσουμε για τον άλλο, για Τον Θεό.

Κι όταν έρθει η 15η Αυγούστου, ας μη βρεθούμε άδειοι. Ας έχουμε μέσα μας κάτι για να προσφέρουμε. Μια συγχώρεση που δώσαμε, μια προσευχή που είπαμε με πόνο, μια στιγμή σιωπής που κράτησε περισσότερο από βιασύνη. Η Παναγία δεν ζητά λαμπρά λόγια, ζητά καρδιές που έμαθαν να λένε «ναι»,  όπως εκείνη είπε το δικό της ναι στον Αρχάγγελο.

Αδελφοί μου.

Έρχεται ο Αύγουστος. 

Όχι για να περάσει, μα για να μας αλλάξει. Αρκεί να το θελήσουμε. Να κάνουμε την ψυχή μας σπιτάκι  καθαρό, φωτεινό, ανοιχτό. Για να δεχθεί το πέρασμά Της. Και τότε, το «καλό καλοκαίρι» γίνεται «καλή συνάντηση» με τη Μητέρα του Φωτός, που πάντα, στο τέλος του ταξιδιού, μας περιμένει με ανοιχτές αγκάλες.

Έρχεται ο Αύγουστος.

 Που έναν ολόκληρο χρόνο καρτερούσαμε! 

Έρχεται ο Αύγουστος.

 Ο μήνας που είναι αφιερωμένος στη Μητέρα μας.

Έρχεται ο Αύγουστος.

 Όλοι να γονατίσουμε μπροστά σε ένα εικόνισμά Της.

Έρχεται ο Αύγουστος.

 Που τα δάκρυα μας στην  ποδιά  Της θα εναποθέσουμε.

Έρχεται ο Αυγουστος…

Ⲡⲁⲧⲏⲣ ⲀⲐⲁⲛⲁⲥⲓⲟⲥ

******

-----  η φωτό είναι τραβηγμένη στο Τωλό.

Βοήθειά μας η Αγία Παρακευή!

Κυριακή πρωί, ιερό παρεκκλήσιο της Αγίας Παρασκευής που τιμάται σήμερα. Καιρός αίθριος και δροσερός, αεράκι απαλό και ευχάριστο, θέα πανοραμική και πανέμορφη. Κόσμος συρρέει να προσκυνήσει την εικόνα και το ιερό λείψανο της Αγίας. Κατάνυξη, δοξολογία, ευγνωμοσύνη. Για τους αγίους Σου, Κύριε, που ανοίγουν δρόμο φωτεινό μέσα στα σκότη, που θέτουν παράδειγμα μίμησης, αφοσίωσης και πίστης. 

Μια νεαρή κοπέλα που τα είχε όλα, πλούτη, ομορφιά, εξουσία και ένα μέλλον στρωμένο μπροστά της με ροδοπέταλα. Τα έδωσε όλα, τα μοίρασε στους φτωχούς, χωρίς τον φόβο των ειδωλολατρών, χωρίς τα δεσμά του κόσμου, απλά, για την πίστη του Χριστού. Μια πίστη που την έστειλε στα πιο φρικτά βασανιστήρια. Λάδι και πίσσα το μαρτύριό της. 

Όμως ο Κύριος ήταν εκεί, δίπλα της. Και την προστάτεψε. Δεν έπαθε τίποτα. Κανένας δεν το πίστευε, ούτε ο αυτοκράτορας που παρίστατο του μαρτυρίου. Και την προκάλεσε, όπως έκαναν στον Χριστό προτού μαρτυρήσει πρώτος Εκείνος. Του στάλαξε δυο στάλες στα μάτια του και άρχισε να ουρλιάζει από τον πόνο. Η Αγία, με τη χάρη του Θεού, ξανάδωσε το φως στον τυφλωμένο θαυματουργικά. Κι εκείνος, έκθαμβος από τα σπουδαία και θαυμαστά που συντελούνταν μπροστά του, πίστεψε. 

Προστάτιδα των ματιών η Αγία Παρασκευή, με θαύματα που συντελούνται έως και σήμερα. Χαρίζει το φως στα μάτια, χαρίζει το φως και στην ψυχή, την τυφλωμένη. Ένας δικός μου άνθρωπος μου είπε πως δεν γίνονται πια θαύματα. Πόσο λάθος έχει! Κι όμως, γίνονται! Καθημερινά! Σε όλους εκείνους που πιστεύουν.

Την ευλογία της να έχουμε. Βοήθειά μας. 

Καλή Κυριακή.

Με αγάπη,

Εύα 💗

------  Περισσότερα για τον βίο της Αγίας Παρασκευής μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ.

Άγιοι της γειτονιάς μας

Ζουν ανάμεσά μας και είναι πολύ σημαντικό να τους βρω.

Μπορώ να ψάξω στην εκκλησία: ή την Κυριακή, αν ξυπνήσω και πάω στη λειτουργία (ίσως να πηγαίνω, αλλά με ανοιχτά ή κλειστά τα μάτια;), ή το Σάββατο το απόγευμα στον εσπερινό (μια μικρή τελετή που προετοιμάζει για την κυριακάτικη λειτουργία) ή τη μέρα που οι πιο πολλές ενορίες κάνουν κάποια απογευματινή συνάντηση με ομιλία ή συζήτηση για θέματα πνευματικά ή και κοινωνικά κ.τ.λ. (ρώτα τον παπά της ενορίας σου). 

"Ενορία" σημαίνει η εκκλησία που λειτουργεί κάθε Κυριακή κοντά στο δρόμο όπου μένεις, στην οποία "ανήκει" το σπίτι σου, εσύ με την οικογένειά σου και όλη η περιοχή σας. Όλοι εσείς, που ζείτε εκεί, είστε μια "ενορία", είστε δηλαδή "ενορίτες", μια πνευματική ένωση.

Εκεί θα δω μερικούς ανθρώπους, ελάχιστους, που το πρόσωπό τους φανερώνει την καθαρότητα και την απλότητα της καρδιάς τους, την ταπεινή ψυχή τους, την αγάπη τους. Μπορεί βέβαια να έχουν κι αυτοί ελαττώματα ή και να κάνω λάθος και να περάσω για τέτοιον κάποιον υποκριτή (δεν έχω πείρα σε τέτοιες αναζητήσεις). Πάντως εκεί είναι - μάλλον θα είναι κάποιας ηλικίας (όχι οπωσδήποτε) και πιθανότερο να είναι γυναίκες, αν και υπάρχουν και άντρες.

Αυτοί έχουν το Χριστό μέσα τους σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ' όσο εγώ. Είναι τα πρότυπά μου. Μπορεί να είναι μορφωμένοι ή αγράμματοι, επιστήμονες ή χαμάληδες... Πάντως είναι εκείνοι που, βλέποντάς τους, θα καταλάβω γιατί η ζωή μου -ή η κοινωνία- πάει χάλια και πώς θα γλιτώσω απ' αυτά τα χάλια και θα πλησιάσω το Χριστό, που γιατρεύει τα πάντα.

Αλλά πρέπει να ψάξω, κάνοντας το σταυρό μου και μια ταπεινή προσευχή (για να μου κάνει δώρο ο Θεός το να βρω έναν απ' αυτούς) και μάλλον καλύτερα ν' αρχίσω σήμερα, ή έστω την ερχόμενη Κυριακή.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ.. https://trelogiannis.blogspot.com/2026/06/blog-post_448.html

Μικρή απόδραση στη Νάξο

Ένα ταξιδάκι εξπρές μέχρι τη Νάξο και πίσω έφτασε για να αλλάξει το σκηνικό και τη διάθεση, και να ξαναγεμίσουν οι μπαταρίες. 

Στιγμιότυπο από την πειραϊκή ακτογραμμή, καθώς το πλοίο απομακρυνόταν αργόσυρτα από το λιμάνι νωρίς το πρωί. Οι λήψεις είναι μέσα από το τζάμι του πλοίου.

Ένα πολύωρο ταξίδι με πλοίο επιβάλλει και τον απαραίτητο αντιπερισπασμό για να περνάει η ώρα πιο δημιουργικά. Για μένα, Άγκαθα Κρίστι και Ηρακλής Πουαρό είναι πάντα μια πολλή ταιριαστή επιλογή.

Το πιο ωραίο καλωσόρισμα στο νησί, με την Πορτάρα να κυριαρχεί αγέρωχη και διαχρονική στο κυκλαδίτικο τοπίο. Η θολούρα στο τζάμι του πλοίου πρόσθεσε κάτι το φευγαλέο και ονειρικό στο αποτέλεσμα της λήψης.

Ο τουρισμός ξεκίνησε πολύ δυναμικά αυτό το καλοκαίρι στο νησί, με τον κόσμο να συνωστίζεται ασφυκτικά μέσα στα στενά του Κάστρου και της Χώρας, στα ορεινά χωριά, αλλά και στις καταγάλανες ακρογιαλιές του.

Εδώ φωτογραφίες από καφετέρια όπου σταματήσαμε να πιούμε το πρωινό μας καφεδάκι, πριν κάνουμε τα απαραίτητα ψώνια για το σπίτι. 

Και κάτι σε χρώμα πύρινο πορτοκαλί. Τουρίστες κατακλύζουν κάθε γειτονιά και στεαστό, ό,που και να κοιτάξεις. Κι ακόμα δεν έχει μπει καλά-καλά το καλοκαίρι.

Η Μητρόπολη του νησιού με την γνώριμη κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική φωταγωγημένη σα λαμπερό αστέρι μέσα σε σκοτεινό ουρανό.

Απορροφημένοι από τα κοινωνικά δίκτυα που τείνουν να εξαφανίσουν τις αληθινές ανθρώπινες σχέσεις. Το εν λόγω ζευγάρι ήρθε από Γαλλία με σκοπό να ζήσει από κοντά το κυκλαδικό όνειρο. Παιδιά, η θάλασσα είναι από την άλλη μεριά!

Αμέτρητες φιγούρες επισκεπτών διαγράφονται στον βράχο της Πορτάρας (τα λεγόμενα Παλάτια ή νησάκι του Βάκχου, κατά τους ντόπιους), λίγο πριν ο ήλιος δύσει νωχελικά μέσα στο υδάτινο στοιχείο.

Ήταν ένα ταξίδι εξπρές, κυρίως γιατί έπρεπε να γίνουν πράγματα που δεν μπορούσαν να περιμένουν. Μαζί με τις υποχρεώσεις όμως, προλάβαμε να πάρουμε λίγο αέρα Νάξου, να ευχαριστηθούμε τη φρεσκάδα του νησιού, το σπίτι μας που είχαμε έναν καιρό να το δούμε, να απαντηθούμε με πρόσωπα οικεία και αγαπημένα.

Φύγαμε με την υπόσχεση ότι πολύ σύντομα θα ξαναβρεθούμε εκεί, όχι για δουλειές αυτή τη φορά, αλλά για να ζήσουμε το αγαπημένο νησί λίγο περισσότερο, να το ευχαριστηθούμε πιο πολύ, την ομορφιά του, τις απαλές στιγμές που μας χαρίζει κάθε φορά, χωρίς άγχος και χωρίς υποχρεώσεις.

Φωτογραφία τραβηγμένη από τον σύζυγο την ώρα που ήμουν προσηλωμένη στην εξιχνίαση του μυστηρίου, έτσι όπως εξελισσόταν μέσα από την συναρπαστική πένα της αγαπημένης συγγραφέα.

Κάθε μας ταξίδι στη Νάξο μας αφήνει με την αίσθηση του ανεκπλήρωτου. Ο χρόνος ποτέ δεν είναι αρκετός όταν βρίσκεσαι εκεί. Ίσως επειδή υπάρχει αυτή η έντονη πεποίθηση ότι ο χρόνος τρέχει πιο γρήγορα, ότι πετάει σαν πουλί πάνω στα κύματα του Αιγαίου και μας ξεφεύγει ολοένα. Ίσως για να αδημονούμε ακόμα πιο πολύ για την επιστροφή μας μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθούμε εκεί. Μέχρι την επόμενη φορά, λοιπόν!

Με αγάπη,

Εύα 💗

φωτογραφίες εβδομάδας και βραδιά Ευρωμπάσκετ

Λίγες φωτογραφίες από τις ημέρες που πέρασαν. Ο καιρός ασταθής με βροχές και ήλιο, αφρικανική σκόνη και άνοδο της θερμοκρασίας. Ο ίδιος αλλόκοτος καιρός επικρατεί και μέσα στο πολιτικό προσκήνιο, εντός και εκτός της χώρας. Η προεκλογική περίοδος έχει άτυπα ξεκινήσει και τα όσα συμβαίνουν δεν ξέρω αν πρέπει να με κάνουν να γελάσω ή να πέσω σε κατάθλιψη. Μία αναταραχή κυριαρχεί σε όλο τον κόσμο, μία ανησυχία γενικότερη ότι κάτι αλλάζει στο παγκόσμιο σκηνικό και ότι, με τους τρελούς ρυθμούς που συντελούνται όλα γύρω μας, δεν ξέρω πού θα καταλήξει ή αν θα είναι καλό τελικά όλο αυτό για τους ανθρώπους ή, δεν ξέρω.

Όμως εμένα, δεν μου αρέσουν οι αλλαγές, αποζητώ την σταθερότητα, την ισορροπία, την ηρεμία. Αγαπώ να παρακολουθώ τα παιχνιδίσματα του ήλιου μέσα από τα σύννεφα, ανάμεσα στις φυλλωσιές, με μουσικό χαλί τα ασταμάτητα τιτιβίσματα των σπουργιτιών να σιγοντάρουν καθημερινά τις ήρεμες στιγμές μου.

  

Αγαπώ να διασχίζω το κέντρο της πόλης μετά από πολύ καιρό, όταν όλα φαντάζουν στα μάτια μου και πάλι σαν καινούργια. Με την μετεγκατάστασή μου στην επαρχία, αν και δεν έφυγα πολύ μακριά, ωστόσο έχω αρχίσει να βλέπω την πρωτεύουσα μέσα από τα μάτια του ταξιδιώτη, ή, του απλού επισκέπτη, όποτε χρειάζεται να κατεβαίνω προς τα εκεί. Ευτυχώς, αυτό συμβαίνει σπάνια πλέον, και κυρίως για ιατρικά θέματα, τα οποία δεν μπορώ, αναγκαστικά, να αποφύγω.

Εδώ η Βουλή των Ελλήνων σε άσπρο-μαύρο

Και μία πιο κοντινή λήψη με χρώμα.

Τίποτα όμως δεν αναπληρώνει την επιστροφή στο σπίτι. Η άνοιξη οργιάζει μέσα στο κτήμα αυτό τον καιρό. Τα μούρα είναι έτοιμα και η συγκομιδή σημερινή. Εννοείται πως είναι εντελώς βιολογικά, όπως όλα όσα μεγαλώνουν μαζί μας. Ναι, γιατί κι εμείς μεγαλώνουμε μαζί με αυτά. Αποκτούμε ρίζες, φυλλώνουμε, φυλλοροούμε και ξανά ανασταινόμαστε κάθε που ολοκληρώνεται ακόμα ένας κύκλος στη ζωή μας.

Οι τριανταφυλλιές έχουν φτάσει να ανθίζουν σχεδόν όλο το χρόνο. Όχι όλες μαζί, διαδοχικά. Έτσι, δεν μας λείπουν ποτέ, και τα βάζα είναι πάντα γεμάτα από την ομορφιά και το άρωμά τους.

Δυσκολεύτηκα, αλλά κατάφερα να συγκρατήσω την ονομασία τους. Είναι οι οινοθήρες, αυτά τα πλατυπέταλα ποώδη φυτά με τον ροζ ανθό που γεμίζουν τον κόσμο όλο, κάθε που έρχεται η εποχή τους να ανθίσουν. Από δύο γλαστράκια από το φυτώριο ξεκίνησαν όταν τα φέραμε εδώ, και τώρα, δεν ξέρεις πού να πρωτοκοιτάξεις!

Αστικά στιγμιότυπα στον δρόμο προς άλλη μια ιατρική εξέταση. Αναγκαίο, υποθέτω, κακό, που είναι, όμως, για καλό, φαντάζομαι.

Ένα από τα πουλιά της Αττικής Οδού κολλημένο πάνω στο ηχομονωτικό πλεξιγκλάς να ατενίζει αποσβολωμένο και ακίνητο μια τσιμεντένια πόλη που έχει σταματήσει από καιρό να ονειρεύεται.

Κάτι μαγικό συντελείται όταν ο ήλιος λούζει τα πάντα στο κτήμα την πιο όμορφη στιγμή της ημέρας, λίγο προτού οδεύσει προς άλλες πολιτείες.

Ο κρίνος της Παναγίας μόλις άνθισε κι αυτός, το λουλούδι του Ευαγγελισμού. Πριν από λίγο καιρό έμαθα ότι δεν είναι ορθόδοξη αυτή η απεικόνιση, καθότι δεν υπάρχει καμία αναφορά μέσα στο Ευαγγέλιο για κρίνο ή οποιοδήποτε άλλο λουλούδι γενικώς που να προσφέρεται από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στην Παναγία την ώρα του Ευαγγελισμού. Ο κρίνος είναι μια απεικόνιση που προστέθηκε στους αναγεννησιακούς θρησκευτικούς πίνακες από τους καθολικούς πολύ αργότερα. Άσχετο, αλλά είναι ωραίο να μαθαίνουμε πράγματα που δεν γνωρίζαμε και να που τώρα τα μαθαίνουμε. 

Τα κίτρινα τριαντάφυλλα με τις ροζ νευρώσεις στα πέταλα, όλα αυτά που βλέπετε στο βάζο, είναι από έναν βλαστό! Ολόκληρο μπουκέτο από τριαντάφυλλα πάνω σε ένα κλωνάρι. Τα ωραία και θαυμαστά της φύσης!

Στην άκρη της προσοχής μου ακούγεται η τηλεόραση με τον τελικό αγώνα Ολυμπιακού - Ρεάλ Μαδρίτης, που παρακολουθεί ο σύζυγος με προσήλωση. Οι φίλαθλοι σε κατάσταση αλλοφροσύνης αμφότεροι να αδημονούν για το τρόπαιο της νίκης που θα τους στέψει πρωταθλητές Ευρώπης. Όσο συγγράφω αυτό το άρθρο στο ιστολόγιο ακούω τον εκφωνητή να περιγράφει με πάθος τα όσα συμβαίνουν στο ξύλινο παρκέ. Επιφωνήματα αποδοκιμασίας στις κερκίδες όποτε κερδίζουν καλάθι οι αντίπαλοι, ζητωκραυγές και εξαλλοσύνη όταν κερδίζουν οι ημέτεροι. Πρόσωπα γεμάτα αγωνία, κατακόκκινα από την ένταση των στιγμών, χέρια ψηλά στον αέρα και το βλέμμα πάντα καρφωμένο στο ρολόι που θα σημάνει την λήξη του παιχνιδιού. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, ένα παιχνίδι είναι όλα, με νικητές και ηττημένους, με πρωταγωνιστές και θεατές και με το ρολόι του χρόνου αμείλικτο, που δεν γυρίζει ούτε ένα λεπτό προς τα πίσω, μήπως και προλάβουμε να κάνουμε τα πράγματα κάπως αλλιώς.

Όσο εκείνοι παίζουν για το πρωτάθλημα, εγώ σκέφτομαι την εβδομάδα που έρχεται, η οποία θα είναι αφιερωμένη στο σπίτι. Χαλιά που πρέπει να σηκωθούν, παπλώματα να πλυθούν και να αποθηκευτούν, ρούχα χειμωνιάτικα να ανεβούν για να κατεβούν τα καλοκαιρινά, ό,τι είναι απαραίτητο για να ελαφρώσει το σπίτι να ανασάνει, για να υποδεχτεί τις θερμότερες μέρες που έρχονται. Τι έρχονται, ορίστε, έφτασαν κιόλας, που σημαίνει ότι το σπίτι πρέπει να φορέσει κι αυτό τα καλοκαιρινά του.

Ο αγώνας κοντεύει να τελειώσει και οι Έλληνες έχουν βγει μπροστά. Ο εκφωνητής ουρλιάζει εκστατικός πασχίζοντας να περιγράψει τα τεκταινόμενα. Όλο το γήπεδο σείεται στον ίδιο παλμό. Η ατμόσφαιρα κάτι παραπάνω από εκρηκτική, τα ντεσιμπέλ στο τέρμα, μια κόκκινη λαοθάλασσα που πάλλεται πάνω στις κερκίδες αποθεώνοντας την ομάδα του Πειραιά και την Ελλάδα όλη. Τρία λεπτά έχουν απομείνει ακόμα και η διαφορά είναι στο ένα καλάθι. Ο τελικός εξελίσσεται σε θρίλερ για γερά νεύρα. Όλοι κρατούν την αναπνοή τους από την αγωνία. Οι προπονητές φυσούν και ξεφυσούν έτοιμοι να πάθουν εγκεφαλικό.  

Μαζί τους συμπαρασύρομαι κι εγώ. Περιμένω να τελειώσει ο αγώνας μαζί με την ανάρτηση. Θυμάμαι μια άλλη εποχή, το 1987, όταν διάβαζα πυρετωδώς για τις πανελλήνιες. Την επομένη θα έδινα λατινικά και όλη η γειτονιά σειόταν ολόκληρη γιατί εκείνο το βράδυ παιζόταν ένα αντίστοιχο παιχνίδι, με την Ελλάδα να στέφεται τελικά πρωταθλήτρια Ευρώπης στο μπάκετ. Γκάλης, Γιαννάκης και όλη η υπόλοιπη ομάδα έγιναν οι ήρωες όλης εκείνης της χρονιάς, αλλά και μέχρι σήμερα, που μιλάμε για τους Έλληνες θρύλους που νίκησαν τα μεγαθήρια της Ευρώπης εκείνον τον ιστορικό Ιούνιο του 1987, τη χρονιά του Ευρωμπάσκετ, που συνέπεσε με τις πανελλήνιες εξετάσεις μου. Σα να τα έζησα σε μιαν άλλη ζωή, τόσο μακρινά μου φαίνονται όλα εκείνα τώρα. Και τόσο κοντινά.

52 δευτερόλεπτα ακόμα και το σκορ είναι 86-80 υπέρ του Ολυμπιακού. Στην κορυφή του δράματος ο αγώνας διακόπτεται για διαφημίσεις. Ευκαιρία να τελειώσω την ανάρτησή μου κάπου εδώ, μήπως και δω τουλάχιστον το τέλος του αγώνα απρόσκοπτα. Ο σύζυγος λαγοκοιμάται στον καναπέ από την κόπωση της ημέρας εδώ και αρκετή ώρα. Που και που ξεξυπνάει να ρωτήσει πού βρισκόμαστε στο αποτέλεσμα. Καταλαβαίνω πως θα το δω μόνη μου και το υπόλοιπο του αγώνα, και το αποτέλεσμα της λήξης, και την απονομή έτσι όπως δείχνουν τα πράγματα, αφού η διαφορά τώρα έχει αμβλυθεί προς το μέρος μας! :))

Εύχομαι καλή εβδομάδα σε όλους, και με το καλό να πάρουμε τη νίκη!

Με αγάπη,

Εύα 💗

---  Update : Πρωταθλητές Ευρώπης! Ε, ναι!! Ώρα για ύπνο τώρα. Τα λέμε!

diy σημειωματάριο

Ένα μικρό αυτοσχέδιο σημειωματάριο από σελίδες που δεν είχαν χρήση και πλέον ξαναβρίσκουν σκοπό και δεύτερη ζωή. Το εξώφυλλο είναι από μια τυχαία σελίδα περιοδικού, που κάλυψα με αυτοκόλλητη ταινία πακεταρίσματος για περισσότερη αντοχή, διάφανη μπροστά και πίσω, και μαύρη στη ράχη. Τις σελίδες τις έραψα με νήμα πλεξίματος, δεν είναι κολλημένο, έτσι ανοίγουν πάρα πολύ εύκολα και κάθονται επίπεδα χωρίς υποστήριξη.  

Έχει διαστάσεις 15 cm x 11.5 cm στο περίπου, δεν είναι τέλειο, αλλά γι' αυτό μου αρέσει τόσο πιο πολύ περισσότερο, αφού μπορεί και καταπολεμάει τον ψυχαναγκασμό της τελειομανίας με τον πλέον ικανοποιητικό και δημιουργικό τρόπο. 

Η πρώτη σκέψη ήταν να χρησιμοποιηθεί για αντιγραφή εδαφίων από την Αγία Γραφή. Μου αρέσει να εμπιστεύομαι τις πρώτες μου σκέψεις.

Τα τριαντάφυλλα είναι από τον κήπο.

Εύχομαι καλό μήνα σε όλους.

Με αγάπη,

Εύα 💗

View this post on Instagram

A post shared by evapsarrou (@psarroueva)

μαργαρίτες του Απρίλη

Δεν ξέρω για σας, αλλά η καρδιά μου χαμογελάει κάθε φορά που τις αντικρίζω, ένα κυματιστό χαλί υφασμένο με φως, χρώμα και ομορφιά. Αν η άνοιξη ήταν λουλούδι, για μένα αυτό θα ήταν το δίχως άλλο οι μαργαρίτες του Απρίλη.

Με αγάπη,

Εύα 💗