Το να λέμε ευχαριστώ ακόμα και στα δύσκολα, στη θλίψη, στην αδυναμία, στην αγωνία δεν είναι κάτι το εύκολο. Φαντάσου ότι υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι που δεν έχουν πει στη ζωή τους ποτέ ούτε ένα ευχαριστώ, καμία αναγνώριση, καμία εκτίμηση ή αποδοχή, σε κανέναν και για τίποτα.
Δεν αναγνωρίζουν την παρουσία του Θεού στη ζωή τους, όχι στ' αλήθεια, τουλάχιστον, αφού όλη αυτή την εξουσία την έχουν μεταθέσει αυθεπίβολα στον εαυτό τους, στα δικά τους επιτεύγματα και κατακτήσεις, στη δική τους δύναμη και επιλογές, με όλες τις δυσάρεστες επιπτώσεις που όλα αυτά επιφέρουν αργά ή γρήγορα στους ίδιους και στο περιβάλλον τους. Άνθρωποι χωρίς Χριστό έτσι λειτουργούν συνήθως.
Όταν όμως είσαι παιδί του Θεού, το να νιώθεις ευγνωμοσύνη για τα πάντα, γιατί ξέρεις ότι δεν είσαι και κάτι σπουδαίο για να κοκορεύεσαι, είναι κάτι που βγαίνει από μέσα σου φυσικά. Δεν είσαι εσύ αυτός που φέρνει τις νίκες, αλλά Εκείνος. Και πώς να μη συμβαίνει αυτό, όταν με τα μάτια της πίστης επιβεβαιώνεσαι καθημερινά πως όλα πηγάζουν από αυτήν την μία πηγή, αυτήν που ορίζει και καθορίζει τις ζωές μας. Ότι χάρη σε Εκείνον ζούμε, αναπνέουμε, δρούμε, ονειρευόμαστε, δημιουργούμε.
Αν υπάρχει κάτι καλό μέσα μας, κάτι ευγενές, φιλεύσπλαχνο, συγχωρητικό, αληθινό, το οφείλουμε σε Εκείνον. Γιατί χάρη σε Εκείνον πιστεύουμε, και χάρη σε Εκείνον αγαπούμε, συγχωρούμε, προοδεύουμε εν αληθεία, δικαιοσύνη και συνεχή ευχαριστία. Έτσι μόνο μπορεί να μετατρέψει και Εκείνος με τη σειρά Του, όλη αυτή την ευχαριστία από μέρους μας στο μεγαλύτερο και σπουδαιότερο μυστήριο της χριστιανοσύνης: την Θεία Ευχαριστία, που οδηγεί στην αιώνια ζωή και την ουράνια βασιλεία, η οποία - ας μην το ξεχνάμε - εντός ημών εστί. Αμήν.
Ευχές για έναν όμορφο, δροσερό, βροχερό, φθινοπωρινό μήνα!
Το πλάνο αλλιεύθηκε από εδώ.
Καλό μήνα Νοέμβριο σε όλους!
Με αγάπη,
Εύα 💜