14.11.26

Οι τρεις σταυροί

 Τρεις σταυροί στον Γολγοθά - Τρεις τρόποι να πονάς 

Εκείνο το απόγευμα στον Γολγοθά υπήρχαν τρεις σταυροί. Τρεις άνθρωποι πονούσαν. Τρία σώματα μάτωναν κάτω από τον ίδιο ουρανό. Κι όμως, επάνω σε εκείνον τον λόφο συνέβαιναν τρεις εντελώς διαφορετικές ιστορίες. 

Στον έναν σταυρό ένας άνθρωπος πονούσε και ο πόνος του έγινε θυμός. «Εάν είσαι ο Χριστός, σώσε τον εαυτό σου και εμάς». Δεν ζητούσε τον Θεό. Ζητούσε να τελειώσει ο πόνος. Ήθελε ένα θαύμα, όχι μια συνάντηση. 

Στον άλλο σταυρό βρισκόταν ένας άνθρωπος που πονούσε ακριβώς το ίδιο. Τα ίδια καρφιά. Η ίδια αγωνία. Ο ίδιος επερχόμενος θάνατος. Κι όμως, μέσα στον πόνο του κατάφερε να κοιτάξει δίπλα του. Και εκεί, μέσα στο αίμα και στη σκόνη, αναγνώρισε έναν Βασιλιά. Δεν ζήτησε να κατέβει από τον σταυρό. Δεν είπε: «Σώσε με». Είπε μόνο: «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου». Και τότε συνέβη ένα από τα συγκλονιστικότερα πράγματα του Ευαγγελίου. Ένας άνθρωπος που δεν είχε πια χρόνο να διορθώσει τη ζωή του, δεν είχε χρόνο να επιστρέψει όσα είχε πάρει, δεν είχε χρόνο να αποδείξει ότι άλλαξε, δεν είχε ούτε μία ολόκληρη ημέρα μπροστά του για να γίνει «καλός άνθρωπος», άκουσε: «Σήμερον μετ’ εμού έση εν τω Παραδείσω». 

Και ανάμεσά τους… ο τρίτος Σταυρός. Ο Χριστός. Ο μόνος που θα μπορούσε να κατέβει και ο μόνος που επέλεξε να μείνει. Τον ειρωνεύονταν: «Κατέβα από τον Σταυρό και θα πιστέψουμε». Κι Εκείνος έμεινε. Γιατί αν κατέβαινε, θα τους έδειχνε πόσο δυνατός ήταν. Μένοντας, τους έδειξε πόσο πολύ τους αγαπούσε. 

Και κάπου εδώ ο Γολγοθάς παύει να είναι απλώς μια ιστορία δύο χιλιάδων ετών. Γιατί και σήμερα υπάρχουν τρεις σταυροί. Υπάρχει ο άνθρωπος που πονά και θυμώνει με τον Θεό. «Γιατί εγώ;» «Πού είσαι;» «Αν υπάρχεις, βγάλε με από εδώ». Υπάρχει ο άνθρωπος που πονά και μέσα από τα δάκρυά του ψιθυρίζει: «Δεν καταλαβαίνω, Κύριε. Δεν ξέρω γιατί το επέτρεψες. Αλλά μη με ξεχάσεις». Και υπάρχει πάντοτε ο τρίτος Σταυρός. Εκείνος του Χριστού. Ανάμεσα στους δικούς μας. 

Γι’ αυτό, όταν έρθει στη ζωή σου ένας σταυρός, μην πιστέψεις ότι ο Θεός σε εγκατέλειψε. Ο Χριστός δεν σου υποσχέθηκε έναν κόσμο χωρίς Γολγοθά. Σου υποσχέθηκε όμως κάτι μεγαλύτερο: ότι στον Γολγοθά σου δεν θα είσαι μόνος. 

Μπορεί σήμερα να σηκώνεις έναν σταυρό που κανείς δεν βλέπει. Μια αρρώστια. Ένα παιδί για το οποίο αγωνιάς. Έναν άνθρωπο που έχασες. Έναν γάμο που διαλύεται. Μια μοναξιά που δεν τολμάς να ομολογήσεις. Ένα οικονομικό αδιέξοδο. Μια ενοχή που κουβαλάς χρόνια. Ένα βράδυ που κλαις όταν όλοι νομίζουν ότι είσαι καλά. Κοίτα λίγο δίπλα σου. Υπάρχει κι άλλος Σταυρός. Και επάνω Του βρίσκεται Εκείνος που δεν σου λέει: «Μην πονάς». Σου λέει: «Ξέρω». Ξέρω τι σημαίνει να πονάς. Ξέρω τι σημαίνει να φοβάσαι. Ξέρω τι σημαίνει να σε εγκαταλείπουν. Ξέρω τι σημαίνει να φωνάζεις και να μοιάζει ο ουρανός σιωπηλός. 

Και κάτι ακόμη μας διδάσκουν εκείνοι οι τρεις σταυροί. Ο πόνος από μόνος του δεν μας κάνει καλύτερους. Μπορεί να μας σκληρύνει. Μπορεί όμως και να μας ανοίξει. Ο ένας ληστής είχε δίπλα του τον Παράδεισο και δεν τον είδε. Ο άλλος βρισκόταν λίγα μέτρα μακριά από τον ίδιο Χριστό και Τον αναγνώρισε. Γι’ αυτό ίσως το μεγαλύτερο ερώτημα δεν είναι: «Γιατί υπάρχει ο σταυρός στη ζωή μου;» Αλλά: «Τι άνθρωπος θα γίνω επάνω στον σταυρό μου;» Θα αφήσω τον πόνο να με γεμίσει μίσος; Ή θα τον κάνω προσευχή; Θα κοιτάζω μόνο τα καρφιά μου; Ή θα σηκώσω για μια στιγμή τα μάτια και θα δω Εκείνον που σταυρώνεται δίπλα μου; Δεν επιλέγουμε πάντοτε τον σταυρό που θα βρεθεί στον δρόμο μας. Επιλέγουμε όμως ποιοι θα κατεβούμε από αυτόν. Και να θυμάσαι: Κανένας Γολγοθάς δεν κρατά για πάντα. Γιατί πίσω από τον Σταυρό υπάρχει ένας Τάφος. Και πίσω από τον Τάφο… μια Ανάσταση.


~ π. Χριστόδουλος Γρίβας


----  Η Σταύρωση, πίνακας του Andrea Mantegna - βρίσκεται στο Λούβρο.

2.11.26

Περί μακιγιάζ και λοιπών ψευδαισθήσεων

Έχω καταργήσει το μακιγιάζ εδώ και κάμποσα χρόνια, αν θα βαφτώ θα είναι μόνο για έναν γάμο ή κάποιο επίσημο γεγονός. Στην καθημερινότητά μου όμως, όποτε έπρεπε να βγω έξω, ποτέ δεν βαφόμουν έντονα, το έκανα ίσα για να λέω ότι είμαι περιποιημένη. Το ελαφρύ έως καθόλου μακιγιάζ δεν ήταν από κάποια ιδεολογική απόφαση ή επιλογή, ήταν κάτι που ανταποκρινόταν πιο πολύ στην ιδιοσυγκρασία μου και γι' αυτό έπραττα με αυτό τον τρόπο. Μου άρεσε το φυσικό και το ανεπιτήδευτο, μέχρι που σταδιακά άρχισαν να εξαφανίζονται από πάνω μου όλα τα διακοσμητικά αξεσουάρ και φτιασιδώματα, τα οποία τα θεωρούσα βάρος και έξω από μένα, δεν με εξέφραζαν καθόλου ούτε και μου ταίριαζαν. Το μόνο που παρέμεινε από όλο αυτό το ξεσκαρτάρισμα είναι ο σταυρός μου, ο οποίος δεν βγαίνει ποτέ από πάνω μου. Όλα τα υπόλοιπα πήραν δρόμο.

Πρόσφατα διάβασα στο διαδίκτυο ένα κείμενο σχετικά με το τι πραγματικά εκπροσωπεί το μακιγιάζ πάνω σε μια γυναίκα και, πρέπει να ομολογήσω πως θορυβήθηκα αρκετά. Στο εν λόγω σάιτ έλεγε πως το βάψιμο σε μια γυναίκα είναι ένα τέχνασμα προκειμένου να μιμηθεί τον ερωτικό οίστρο της, έτσι ώστε να προσελκύει με αυτό τον τρόπο, τα αρσενικά. Το ίδιο συμβαίνει και με τα πολλά κοσμήματα, τα κραυγαλέα νύχια, τα εκκεντρικά μαλλιά και το προκλητικό ντύσιμο, τα οποία βέβαια τα γνώριζα όλα αυτά τι πρεσβεύουν και πού αποσκοπούν, δεν γνώριζα όμως συγκεκριμένα για το μακιγιάζ και σε τι μεταφράζεται πάνω μας.

Όταν μια γυναίκα, λοιπόν, βρίσκεται σε ερωτική διέγερση, εμφανίζει κάποιες αντιδράσεις στο πρόσωπό της. Τα μάγουλα κοκκινίζουν από την έντονη κυκλοφορία του αίματος, κάτι που θα μιμηθεί με το ρουζ της στο μακιγιάζ όταν θα βγει από το σπίτι. Το ίδιο σύμπτωμα συμβαίνει και στα χείλη, τα οποία όχι μόνο κοκκινίζουν, αλλά πρήζονται κιόλας ελαφρά, πάλι εξαιτίας της αύξησης της ροής του αίματος. Εδώ έρχεται το κραγιόν για να κάνει αυτή τη δουλειά στο μακιγιάζ. Κάποιες γυναίκες, προχωρούν ακόμη πιο επιθετικά επί του συγκεκριμένου, με τα επιθέματα σιλικόνης στα χείλη για να μιμηθούν αυτό το πρήξιμο, όπως επίσης εφαρμόζουν χειρουργικά και σε άλλες επίμαχες ερωτικές ζώνες, που κάνουν τους άνδρες να αφηνιάζουν ερωτικά (όχι όλους, ευτυχώς). Ένα τρίτο σύμπτωμα της ερωτικής διέγερσης της γυναίκας εντοπίζεται στις κόρες των ματιών, οι οποίες διαστέλλονται, αφήνοντας μια ψευδαίσθηση ότι τα μάτια σκοτεινιάζουν λόγω της διεσταλμένης κόρης και μεγαλώνουν. Εδώ θα έρθουν να κάνουν τη δουλειά τους στο μακιγιάζ η μάσκαρα, το eye liner, τα μολύβια και οι σκιές των ματιών. 

Ρουζ, λοιπόν, κραγιόν, σκιές, μάσκαρα, eye liner, και για τις προχωρημένες, υαλουρονικό οξύ, επιθέματα λίπους και σιλικονούχα επιθέματα σε πρόσωπο και σώμα. Συμπλήρωμα σε αυτή την ερωτική φαντασίωση η εφαρμοστή και αποκαλυπτική ένδυση που αφήνει ελάχιστα στην φαντασία, τα ψηλοτάκουνα παπούτσια, τα οποία αλλάζουν την σιλουέτα, ψηλώνοντας αισθησιακά το πόδι και μετατοπίζοντας την λεκάνη του σώματος προς τα πίσω (πρόσθια δλδ κλίση) προτάσσοντας έτσι το στήθος, ανασηκώνοντας τους γλουτούς και τονίζοντας τα οπίσθια. Με αυτό το τρικ, όλες οι καμπύλες του γυναικείου σώματος αναβαθμίζονται έτσι ώστε να τονίσουν έτι περισσότερο την σεξουαλικότητα και τον ερωτισμό που οι φορούσες τα ψηλοτάκουνα παπούτσια θέλουν να εκπέμψουν. Τα οποία, βέβαια, θα ενισχυθούν ακόμα πιο πολύ με τον ήχο και τη λάμψη φανταχτερών κοσμημάτων σε χέρια, πόδια, λαιμό, αυτιά, αφαλούς κτλ., καθώς και  με την προσθήκη ενός διαπεραστικού μεθυστικού αρώματος, αφού ο ερωτισμός πιάνεται από όλες τις αισθήσεις, για να ολοκληρωθεί αυτή η αποστολή, που είναι το ερωτικό ξελόγιασμα των αρσενικών.

Που θα πει ότι, δεν βαφόμαστε για εμάς τελικά, όπως θέλουμε να πιστεύουμε, ούτε για τον περίγυρο για να δείχνουμε φροντισμένες και περιποιημένες και σικάτες. Υπάρχει, φυσικά, και ο γυναικείος ανταγωνισμός (εμφανής ένδειξη ανασφάλειας), ο απώτερος, ωστόσο, στόχος μας είναι οι άνδρες. Πώς, με τις ψευδαισθήσεις που προσπαθούμε να δημιουργήσουμε, θα τους προσελκύσουμε έτσι ώστε να τους είμαστε τόσο επιθυμητές, που να μην μπορούν να μας αντισταθούν. Όλα τα υπόλοιπα που μας αφορούν ως γυναίκες, εννοείται, πηγαίνουν περίπατο.

Αυτό που κάνουμε με αυτές τις μεθόδους, ωστόσο, τι καταφέρνει τελικά; Καταφέρνει να μας οδηγήσει στην υποτίμηση - έως γελοιοποίηση - της προσωπικότητάς μας με ποικίλους τρόπους, εφόσον το μόνο που καταφέρνουμε να καλλιεργήσουμε είναι ο φτιασιδωμένος ψευδεπίγραφος ερωτισμός μας, ακόμα και εκεί που δεν υπάρχει, προκειμένου να αυτοεπιβεβαιωθούμε κατασκευάζοντας έναν ψεύτικο εαυτό αμφιβόλου ενίοτε αισθητικής.

Λυπήθηκα πάρα πολύ όταν τα διάβαζα αυτά, γιατί πραγματικά απογοητεύτηκα από τα κριτήρια που θέτουμε εμείς οι γυναίκες στον εαυτό μας. Να είμαστε δηλαδή επιθυμητές στους άνδρες. Κάτι που δείχνει πόση ανασφάλεια, πόση απόγνωση και πόση απελπισία αισθάνεται για το φύλο της και για τον εαυτό της σαν υπόσταση και σαν αξία. Και πόση ανωριμότητα, βέβαια. Τόσο μεγάλη που αναλώσκεται σε τεχνάσματα προκειμένου να γίνει αρεστή από το αντίθετο φύλο. Λες και το χρειάζεται.

Είμαστε όμως πολλά περισσότερα από αυτό, που δεν χρειάζεται να τα αποδείξουμε σε κανέναν, παρά μόνο στον Θεό, γνώμη μου πάντα. Και είναι κρίμα που χαραμίζουμε τις αξίες μας και το επίπεδό μας, για αυτούς τους απελπισμένους θεατρινισμούς, προσελκύοντας, βέβαια, και την λάθος κατηγορία ανδρών για να μας εκτιμήσει, που μπορεί να αποβεί ενίοτε και επιζήμια, αφού εξαιτίας μας εγείρονται αρχέγονα ζωώδη ένστικτα, ίσως και με απρόβλεπτες και δυσάρεστες συνέπειες - πόσο δε για τη νεολαία - χάρη στα λάθος σήματα που εμείς οι γυναίκες εκπέμπουμε τόσο απερίσκεπτα προς πάσα κατεύθυνση.

Αν όλα αυτά τα μεταφέρεις και στον χώρο της εκκλησίας, μπορεί κανείς να αντιληφθεί πόσο ανάρμοστο και πόσο απαγορευτικό, βεβαίως, είναι να εισέρχεται σε έναν ιερό χώρο και να προσκυνάει εικόνες ή να λαμβάνει Θεία Κοινωνία μια γυναίκα ντυμένη, στολισμένη και μακιγιαρισμένη με τον τρόπο, τους συμβολισμούς και τις προεκτάσεις που προαναφέραμε. 

Από ό,που και να το πιάσεις, είναι λάθος, και φυσικά όχι μόνο σε πνευματικούς χώρους, αλλά παντού. Αν θέλουμε να αποδείξουμε τον εαυτό μας, δεν χρειάζεται να καταφεύγουμε σε απέλπιδες λύσεις επιφανείας, που τελικά αν το σκεφτείς, πρόκειται για απάτη προς τον συνάνθρωπο, αφού άλλο πράγμα δείχνουμε προς τους εκεί έξω και άλλο είμαστε πραγματικά. Το φαίνεσθαι είναι εφήμερο και πλασματικό. Αυτό που διαρκεί και αυτό που αξίζει βρίσκεται κάπου αλλού. Αναζητήστε το.  

" 2 - Και να μη συμμορφώνεστε με τούτο τον αιώνα, αλλά να μεταμορφώνεστε διαμέσου της ανακαίνισης του νου σας, ώστε να δοκιμάζετε τι είναι το θέλημα του Θεού, το αγαθό και ευάρεστο και τέλειο. "  

~  Προς Ρωμαίους Επιστολή, κεφ. 12: 2

Με αγάπη,

Εύα 💜


-----  φωτό από εδώ.

-----  εδάφιο από Αγία Γραφή, μρφ. Φίλου, εκδ. Πέργαμος, Αθήνα 2010.

1.11.26

Πλάνο Νοεμβρίου: Ευχαριστία

Νέο πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής για τον μήνα Νοέμβριο ξεκινάει από σήμερα με θέμα την ευχαριστία. 

Το να λέμε ευχαριστώ ακόμα και στα δύσκολα, στη θλίψη, στην αδυναμία, στην αγωνία δεν είναι κάτι το εύκολο. Φαντάσου ότι υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι που δεν έχουν πει στη ζωή τους ποτέ ούτε ένα ευχαριστώ, καμία αναγνώριση, καμία εκτίμηση ή αποδοχή, σε κανέναν και για τίποτα. 

Δεν αναγνωρίζουν την παρουσία του Θεού στη ζωή τους, όχι στ' αλήθεια, τουλάχιστον, αφού όλη αυτή την εξουσία την έχουν μεταθέσει αυθεπίβολα στον εαυτό τους, στα δικά τους επιτεύγματα και κατακτήσεις, στη δική τους δύναμη και επιλογές, με όλες τις δυσάρεστες επιπτώσεις που όλα αυτά επιφέρουν αργά ή γρήγορα στους ίδιους και στο περιβάλλον τους. Άνθρωποι χωρίς Χριστό έτσι λειτουργούν συνήθως. 

Όταν όμως είσαι παιδί του Θεού, το να νιώθεις ευγνωμοσύνη για τα πάντα, γιατί ξέρεις ότι δεν είσαι και κάτι σπουδαίο για να κοκορεύεσαι, είναι κάτι που βγαίνει από μέσα σου φυσικά. Δεν είσαι εσύ αυτός που φέρνει τις νίκες, αλλά Εκείνος. Και πώς να μη συμβαίνει αυτό, όταν με τα μάτια της πίστης επιβεβαιώνεσαι καθημερινά πως όλα πηγάζουν από αυτήν την μία πηγή, αυτήν που ορίζει και καθορίζει τις ζωές μας. Ότι χάρη σε Εκείνον ζούμε, αναπνέουμε, δρούμε, ονειρευόμαστε, δημιουργούμε. 

Αν υπάρχει κάτι καλό μέσα μας, κάτι ευγενές, φιλεύσπλαχνο, συγχωρητικό, αληθινό, το οφείλουμε σε Εκείνον, γιατί Εκείνος μας το έχει δώσει. Γιατί χάρη σε Εκείνον πιστεύουμε, και χάρη σε Εκείνον αγαπούμε, συγχωρούμε, προοδεύουμε εν αληθεία, δικαιοσύνη και συνεχή ευχαριστία. Έτσι μόνο μπορεί να μετατρέψει και Εκείνος με τη σειρά Του, όλη αυτή την ευχαριστία από μέρους μας στο μεγαλύτερο και σπουδαιότερο μυστήριο της χριστιανοσύνης: την Θεία Ευχαριστία, που οδηγεί στην αιώνια ζωή και την ουράνια βασιλεία, η οποία - ας μην το ξεχνάμε - εντός ημών εστί. Αμήν.

Ευχές για έναν όμορφο, δροσερό, βροχερό, φθινοπωρινό μήνα!

Το πλάνο αλλιεύθηκε από εδώ.

Καλό μήνα Νοέμβριο σε όλους!

Με αγάπη,

Εύα 💜