Ο Αλχημιστής

 αφημένος στο πίσω τζάμι ενός αυτοκινήτου.

Το μυστικό της Βίβιαν Μάγιερ

Το φωτογραφικό της έργο αποκαλύφθηκε μόλις πριν από μερικά χρόνια όταν, με τον θάνατό της, ανοίχτηκαν τα ντουλάπια του σπιτιού της και ήρθαν στο φως πάνω από 120.000 αρνητικά και εκτυπώσεις από φωτογραφίες που έβγαζε σε όλη τη διάρκεια της ζωής της χωρίς να το γνωρίζει κανείς.

Κανείς δεν γνώριζε το πάθος της Vivian Maier για τη φωτογραφία. Και παρόλα αυτά, διακριτικά, αθόρυβα, μοναχικά, η αυστηρή γκουβερνάντα από το Σικάγο επανέρχεται μετά θάνατον και θριαμβεύει με έναν απίστευτο όγκο φωτογραφικού υλικού εκπληκτικής δεξιοτεχνίας και ταλέντου που ήδη δείχνει να αλλάζει την ιστορία της γνωστής ως 'street photography', της φωτογραφίας δηλαδή δρόμου, έτσι όπως την γνωρίζουμε σήμερα.

Η προσωπικότητα, η ίδια η ζωή της παραμένουν ακόμα και τώρα, που βρίσκονται στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος στον χώρο της φωτογραφίας, ένα αδιάλυτο μυστήριο. Ένας γρίφος. Κανείς από τους γνωστούς και φίλους της δεν μπόρεσε να ισχυριστεί ότι την 'γνώριζε', όχι πραγματικά. Κανείς δεν ήξερε ποια ήταν. Το προτιμούσε καλύτερα έτσι, ήταν επιλογή της αυτό. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, ούτε έκανε παιδιά. Τα μόνα παιδιά που είχε ήταν εκείνα που πρόσεχε ως γκουβερνάντα. Τα πήγαινε συχνά μικρές εκδρομές σε πάρκα, παρελάσεις, παραλίες. Κι εκεί, έβγαζε την αγαπημένη της Rolleiflex και αποθανάτιζε την ανθρώπινη κατάσταση. Όταν εκείνα τη ρωτούσαν τι κάνει, η Μάγιερ απαντούσε ότι ήταν ένα είδος κατασκόπου ("I am some kind of a spy") και εκείνα ενθουσιασμένα της ορκίζονταν αιώνια μυστικότητα. 

Από τα λίγα που έχω διαβάσει για κείνη, θα μπορούσε να συναγωνιστεί επάξια ηρωίδες της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η ζωή της θα μπορούσε να γίνει ταινία στον κινηματογράφο. Εξάλλου, όλα τα συστατικά που εξασφαλίζουν την επιτυχία σε αυτές τις μορφές τέχνης, είναι εκεί. Εκκεντρικότητα, μοναχικότητα, κλειδωμένα δωμάτια, ανείπωτα μυστικά και ένα πάθος ανομολόγητο, το πάθος της φωτογραφίας να κυριαρχεί παντού ορίζοντας και καθορίζοντας τα πάντα στη ζωή της. 

Το μυστικό της ζωής της αποκαλύφθηκε μόνο μετά τους τίτλους τέλους, κάτι που, όπως δείχνουν στοιχεία που έρχονται συνεχώς στο φως, ήταν δική της επιλογή (στο φωτογραφικό στούντιο που χρησιμοποιούσε για τις εμφανίσεις των φιλμ δεν είχε δώσει ποτέ το πραγματικό της όνομα.) Ίσως να ήταν ο δικός της τρόπος να αποφύγει τα κακώς κείμενα που συνοδεύουν έναν καλλιτέχνη όταν η δουλειά του βγαίνει πιο έξω, την κριτική, ίσως και την υποκρισία (;) που ελοχεύει πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας σε απόψεις, ανθρώπους και σχέσεις. 

Ακόμα όμως κι αν δεν ήταν ένα είδος θωράκισης για κείνη, σίγουρα είχε εξασφαλίσει την ησυχία της, αν μη τι άλλο. Τώρα, μπορεί να θριαμβεύσει αλώβητη, αφήνοντας πίσω της ένα έργο που θα εξερευνάται και θα αποκαλύπτεται από τους ειδικούς του χώρου, αλλά και τους κοινούς θνητούς που απλά αγαπούν την τέχνη της φωτογραφίας, για πολύ-πολύ καιρό.

τα φωτο-πορτρέτα της Μάγιερ τα βρήκα εδώ: http://www.lifo.gr/team/arts/52467

'απεριωριστη θεα'

'απεριωριστη θεα - endless view', a photo by Eva Psarrou on Flickr.



Κάποια στιγμή, στον επίλογο ενός αισιόδοξου σεναρίου όπου εμείς θα ζήσουμε τελικά καλά κι αυτοί καλύτερα,

ένοχα μυστικά κι εγκλήματα κι αθώα ψέματα, ίσως να τα ξεχάσω όλα.

Το μόνο που δεν πρόκειται ποτέ μου να ξεχάσω

είναι ότι με έκαναν να αισθάνομαι ένοικος στον τόπο μου.

Εγκατάλειψη

   
Ένα από τα πράγματα που με γοητεύουν στα ερειπωμένα σπίτια είναι ότι,

σε αντίθεση με τα μοντέρνα κυβιστικά κτίσματα που έχουν κατακλύσει το αστικό τοπίο, εκείνα προτιμούν να διατηρούν ανέπαφες τις σκοτεινές τους γωνιές

και όλα τα ανήλιαγα περάσματα

για να τρυπώνουν ανενόχλητα σκιές

και θύμησες και μνήμες και φαντάσματα..

Βιτρίνες

Busy street, a photo by Eva Psarrou on Flickr.

'Είμαστε σαν βιτρίνες μαγαζιών

στις οποίες συνεχώς τακτοποιούμε, κρύβουμε ή φανερώνουμε

τις υποτιθέμενες ιδιότητες που άλλοι αποδίδουνε σε εμάς

για να εξαπατάμε τον εαυτό μας.'

~ F. W. Nietzsche

Όχι Γκρηκ. Ελληνίς.



"Δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος, ούτε κλέφτρα.

Και δεν πίνω ούζο, ούτε σπάω πιάτα, ούτε λέω "Όπα" στην καθημερινή μου ζωή.

Η χώρα μου είναι δημοκρατική, στην πραγματικότητα, αυτή εμπνεύστηκε τη δημοκρατία.

 

Μιλάω ελληνικά και πέντε ακόμα γλώσσες, και οι περισσότεροι άνθρωποι από την χώρα μου μιλούν και εκείνοι ξένες γλώσσες.

Θα μπορούσα να ράψω την σημαία της χώρας μου επάνω στο σακίδιό μου, αλλά η κληρονομιά της Ελλάδας έχει πάει πολύ πιο μακριά από τα γεωγραφικά της σύνορα, ανακάλυψε τη Δύση.

Πιστεύω στον Ελληνισμό. Ολόκληρος ο κόσμος εμπνεύστηκε από τα ιδεώδη του.

Κι αν οφείλω κάποια χρήματα σε κάποιους σήμερα -που, παρεπιπτόντως, δεν είμαι και η μόνη-

είναι επειδή εγώ ανακάλυψα την ιδέα της ελεύθερης αγοράς.

Κι αν με κριτικάρετε σήμερα, είναι επειδή εγώ ανακάλυψα την ιδέα της κριτικής.

Πιστεύω στην Ελευθερία, έτσι, αν είναι ανάγκη, διαμαρτύρομαι.

Πιστεύω στη χαρά της Ζωής, άλλωστε, δικαιούμαι να το κάνω και δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό. 

Μπορώ να κολυμπήσω στα νερά των (πάνω από) 6.000 νησιών μου.

Η χώρα μου είναι ξεχωριστής ομορφιάς και παράδοσης.

Η οικογένειά μου είναι ιερός, απαραβίαστος θεσμός.

Με λέτε Γκρηκ (Greek>γρεκός>υπόδουλος),

 

αλλά είμαι Ελληνίς (Hellene>ελ>ήλιος).

ΟΧΙ ΓΚΡΗΚ, ΕΛΛΗΝΙΣ!

Το όνομά μου είναι Κατερίνα 

και είμαι ΕΛΛΗΝΙΣ." 

~ Κατερίνα Μουτσάτσου



Τα απομεινάρια μιας μέρας

The remains of a day, a photo by Eva Psarrou on Flickr.

"Σέβομαι τους φωτογράφους που ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο για να κάνουν τέχνη,

πάντα όμως η φιλοσοφία μου ήταν να κάνω τέχνη από το οικείο και το καθημερινό.

Γιατί αυτά που αγαπάς αληθινά είναι αυτά που μπορείς να φωτογραφήσεις καλύτερα."

Αυτά εξομολογείται μεταξύ άλλων η διάσημη αμερικανίδα φωτογράφος Sally Mann στο ντοκιμαντέρ "What Remains", που είναι αφιερωμένο στην ίδια και το έργο της.

Μέσα στο χώρο της - μια μαγευτική πράγματι φάρμα κάπου στα νότια των Ηνωμένων Πολιτειών - η Sally Mann μιλάει για τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα και πώς δεν αισθάνθηκε ποτέ την ανάγκη να εγκαταλείψει την οικογενειακή εστία προκειμένου να εξελιχθεί ως καλλιτέχνις.

Όταν τα ζιζάνια παραγίνονται πολλά

Weeds in the wind, a photo by Eva Psarrou on Flickr.

Η μέρα μου ξεκίνησε όμορφα και χάλασε με το άκουσμα του πορίσματος για την κλοπή που έγινε προ μηνών στην Εθνική Πινακοθήκη. Πρόκειται για ένα πόρισμα-καταπέλτης που δείχνει την εγκληματική αμέλεια και αδιαφορία του κράτους σε όλο τους το μεγαλείο. Διαβάστε και μόνοι σας εδώ και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα....

Και πάνω που άρχισα να το φιλτράρω, ήρθε απανωτά  η ανάρτηση της Roadartist και η οργή μου φούντωσε ξανά...

Δεν μπορώ να μην εκφράσω την οργή και αγανάκτησή μου για τον χυδαίο τρόπο με τον οποίο οι υπεύθυνοι χειρίζονται όλα αυτά τα χρόνια τα του ελληνικού πολιτισμού. Το ρεζιλίκι στην Εθνική Πινακοθήκη δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου, τα παραδείγματα έχουν γίνει ποταμός που κοντεύει να μας πνίξει.

Έχεις δίκιο αρτίστα με το παράπονο που καταθέτεις, να σου πω όμως κάτι; Όσοι αγαπάνε τον πολιτισμό θα συνεχίσουν να τον αγαπάνε δουλεύοντας ακάματοι εργάτες, όπως εσύ και τόσοι άλλοι, σιωπηλά και αθόρυβα για όσο κρατάνε οι δυνάμεις τους. Και όσοι λοιδορούν και κλέβουν και αδιαφορούν και εγκληματούν κατά του πολιτισμού, σα ζιζάνια που καταπνίγουν κάθε τι το αυθεντικό σε αυτόν τον τόπο, θα συνεχίσουν και αυτοί να κάνουν αυτό που νομίζουν. Όμως, όπως είναι γνωστό τοις πάσι, η ανοχή έχει κι αυτή τα όριά της. Και αυτό το βιολί της εγκληματικής ανικανότητας και ανοργανωσιάς δεν μπορεί να συνεχιστεί εσαεί.

Όπως έγραψα και σε σένα, θέλω να πιστεύω ότι αυτοί που νοιάζονται πραγματικά είναι οι περισσότεροι. Απλώς, επειδή κοιτάζουν να κάνουν τη δουλειά τους συνειδητά και σιωπηλά, με το κίνητρο να προέρχεται αποκλειστικά από την αγάπη τους για το αντικείμενο και το μεράκι τους, καπελώνονται από τους λίγους και φωνακλάδες. Που βέβαια φωνασκούν προκειμένου να πείσουν ότι είναι αποτελεσματικοί και παράγουν έργο. Το αν παράγουν βέβαια έργο ή όχι δεν φαίνεται στις φανφάρες και τις υποσχέσεις που δίνουν σε κάθε προεκλογική περίοδο, όπως αυτόν τον καιρό, αλλά στο αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα έχει αρχίσει να φτάνει στα όρια της προδοσίας. Είναι ντροπή μας και αίσχος και εθνική κατάντια αν πιστεύουμε ότι μπορούμε να παίζουμε με τον Ελληνικό Πολιτισμό και να τον θυσιάζουμε στο όνομα της κρίσης ή ακυβερνησίας ή οτιδήποτε άλλο. Και μόνο που σκεφτόμαστε ότι θα μπορούσαμε να το κάνουμε δείχνει πόσο μικροί και λίγοι είμαστε για να σηκώσουμε στους ώμους μας το βάρος της παρακαταθήκης μας. Την ανάρτηση της Roadartist θα τη βρείτε εδώ.

Το ΝΑΙ στη ζωή

Less is more, a photo by Eva Psarrou on Flickr.



Υπάρχει κάτι που συμβαίνει κάθε χρόνο μετά τη Λαμπρή, μια αίσθηση, η οποία εμφανίζεται μόλις τελειώνουν οι φούριες των ημερών και καταλαγιάζουν τα πνεύματα. Πως όλα τελικά γίνονται για το πανηγύρι. Για το τι θα φάμε, τι θα πιούμε και πόσο θα γλεντήσουμε.

Από πλευράς ορθοδοξίας η Ανάσταση του Χριστού θεωρείται ως η σημαντικότερη μέρα της χριστιανοσύνης, το ίδιο όμως συμβαίνει και σε συμβολικό επίπεδο, αφού η Ανάσταση συμβολίζει τη μέρα που η ζωή νικάει τον θάνατο, και θάνατοι στη ζωή μας υπάρχουν πολλοί: η αλαζονεία, η δειλία, η αναβλητικότητα, η εκμετάλλευση, οι συμβιβασμοί, η εγκατάλειψη της προσπάθειας, οι εύκολες επιλογές και λύσεις και τόσα άλλα...

Απέναντι σε όλους αυτούς τους μικρούς αόρατους θανάτους, λοιπόν - που είναι και οι πιο επικίνδυνοι επειδή ακριβώς είναι αόρατοι - μας αφυπνίζει ο συμβολισμός της Ανάστασης.
Προσωπικά, πιστεύω πως είναι ένας συμβολισμός που αποσαφηνίζει με καθαρότητα το βαθύτερο νόημα των ημερών που πέρασαν, που δεν πρέπει να αφήνουμε να μας ξεφεύγει, η αφύπνιση, το πιάσιμο της ζωής από τα μαλλιά, η αντίστασή μας σε κάθε μορφής μικρό ή λιγότερο μικρό θάνατο, το ΝΑΙ στη ζωή.

Και εις έτη πολλά

Χριστός Ανέστη

Καλή Ανάσταση!

Την άνοιξη, μαζί με τα αποδημητικά πουλιά, επιστρέφει και το ξύπνημα των αισθήσεων.

You know I know when it's a dream, a photo by Eva Psarrou on Flickr.

 Ακούμε ομορφότερους ήχους, τα κελαηδίσματα των κοτσυφιών, το τέντωμα των φύλλων,

ρουφάμε αχόρταγα το άρωμα των λουλουδιών που ξυπνάνε γεμάτα όρεξη

μετά τη χειμερία τους νάρκη

Βλέπουμε την ομορφιά της φύσης που ξαναγεννιέται

Και φυσικά...

γευόμαστε τους πρώτους ανοιξιάτικους καρπούς.

Για μένα, κανένας καρπός της φύσης δεν είναι τόσο στενά συνδεδεμένος με την άνοιξη

όσο οι μοσχοβολιστές, ζουμερές, λαχταριστές φράουλες,

αφού καμία αίσθηση δε μένει αδιάφορη στην παρουσία τους.

Άνοιξη σημαίνει επιστροφή των αισθήσεων, που σημαίνει επιστροφή της ζωής.

Μια λέξη με σχεδόν τελετουργική διάσταση, αφού, όπως θα έλεγε και ο Τάσος Μπουλμέτης,

η επιστροφή είναι μια λέξη που μέσα της φυλάσσει τη λέξη στροφή,

που μέσα της φυλάσσει τη λέξη τροφή...

Μεγάλη Εβδομάδα, εβδομάδα των Παθών

Εβδομάδα νηστείας και περισυλλογής.

Τα νηστίσιμα σοκολατάκια της Όστριας ήταν μια ιδανική επιλογή

και χτες, ημέρα Κυριακή των Βαΐων, είπα να τα φτιάξω. Περιττό να σας πω πως έγιναν ανάρπαστα.

Μέχρι να τα τελειώσω, είχαν ήδη εξαφανιστεί τα μισά!

Όποιος έμπαινε στην κουζίνα, έβγαινε με μια χούφτα.

Ιδού το αποτέλεσμα. Τη συνταγή για τις νηστίσιμες τρούφες θα τη βρείτε εδώ.

Δεν μου έφτασε όμως η τρούφα για να πασπαλίσω όλη τη δόση,

έτσι έκανα μια μικρή παραλλαγή στη συνταγή:

Έπιασα και γέμισα με όση δόση μου είχε μείνει δαμάσκηνα αποξηραμένα (χωρίς κουκούτσι),

αφού πρώτα τα είχα βουτήξει σε κονιάκ για να πάρουν το άρωμα.

Έλιωσα σε κατσαρολάκι κουβερτούρα μαζί με λίγο βούτηρο για να γυαλίσει,

τα έριξα μέσα και ανακάτεψα μέχρι να καλυφθούν ολόκληρα.

Τα άπλωσα σε ορθογώνιο δίσκο πάνω σε λαδόκολλα ώστε να ξεκολλήσουν εύκολα μετά

και τα έβαλα στο ψυγείο όπως ήταν με τον δίσκο για να στερεοποιηθεί η κουβερτούρα.

Όταν ήταν έτοιμα, τα πασπάλισα με κακάο

και με το ελάχιστο υπόλοιπο της τρούφας που μου είχε απομείνει.

Ιδού το αποτέλεσμα

Με δροσερά χρώματα και με γλυκές γεύσεις

και με την μοναδική μουσική της λατρεμένης μου Ευανθίας Ρεμπούτσικα

εύχομαι σε όλους αυτές τις Άγιες Μέρες

να τις περάσετε με υγεία και αγάπη

κοντά στους ανθρώπους που αγαπάτε.

Καλή Ανάσταση!



Πάμε σαν άλλοτε

 Έβαλαν τα καλά τους, κερώθηκαν με επιμέλεια,

άστραψαν οι προφυλακτήρες και τα φανάρια, 

γυάλισαν οι καθρέφτες

και όταν ετοιμάστηκαν μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια

πήραν τη θέση τους καμαρωτά και περήφανα το ένα δίπλα στο άλλο

έτοιμα για το κοινό να τα θαυμάσει.

Η έκθεση αυτοκινήτων - αντικών που πραγματοποιείται αυτές τις μέρες στο MEC Παιανίας

πραγματικά κλέβει καρδιές.

Πάμε σαν άλλοτε; Πάμε!

Η έκθεση πραγματοποιείται στο 

Μεσογειακό Εκθεσιακό Κέντρο (MEC)

Λεωφόρος Αθηνών - Λαυρίου 301, στην Παιανία

και λειτουργεί παράλληλα με την 1η διεθνή έκθεση εναλλακτικών μορφών τουρισμού.

Γυναίκα γίνεσαι...

Woman she becomes, a photo by Eva Psarrou on Flickr.

"Δεν γεννιέσαι γυναίκα, γίνεσαι.

Καμιά βιολογική, ψυχολογική ή οικονομική μοίρα δεν προσδιορίζει τη μορφή
με την οποία η γυναίκα παρουσιάζεται στην κοινωνία.

Είναι ο πολιτισμός στο σύνολό του που παράγει αυτό το πλάσμα

που είναι ανάμεσα στον αρσενικό και τον ευνούχο

και που περιγράφεται σαν θηλυκό."

Σιμόν ντε Μποβουάρ, Το δεύτερο φύλο

~ ~ ~

Η Σιμόν ντε Μποβουάρ γεννήθηκε το 1908 στη Γαλλία. Από το 1968, τη χρονιά που συνέγραψε το Δεύτερο Φύλο, θεωρείται η μητέρα του φεμινισμού, αφού με τις λέξεις της δεν άλλαξε τον τρόπο που οι άντρες έβλεπαν τις γυναίκες, αλλά κυρίως τον τρόπο που οι γυναίκες έβλεπαν τον εαυτό τους.

Simone de Beauvoir

Σήμερα είναι η Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας. Σαν σήμερα το 1857 οι εργάτριες ενός εργοστασίου κλωστοϋφαντουργίας της Αμερικής απαίτησαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Απαίτησαν ισότητα... Ήταν η αρχή μιας νέας τάξης πραγμάτων για τα δύο φύλα... Όμως, γιατί αιωρείται αυτή η αίσθηση ότι το ζητούμενο της ισότητας χάθηκε κάπου στη μετάφραση, αφού στο όνομα αυτής της ισότητας έχουμε, εμείς οι γυναίκες, αναλάβει ανδρικούς και γυναικείους ρόλους μαζί και δείχνουμε να έχουμε αρχίσει να χάνουμε την ιδιαιτερότητά μας, την μοναδικότητά μας ως το δεύτερο φύλο;
Για να αποδείξουμε τι και σε ποιον;...

Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας.. όπως λέμε Παγκόσμια ημέρα ανίατων παθήσεων, ή προσφυγιάς ή προστασίας του περιβάλλοντος... Ένα είδος υπό προστασία δηλαδή, κάτι σαν τις χελώνες καρέτα-καρέτα, που χρειάζεται μια παγκόσμια ημέρα ως ένα είδος παρηγοριάς, ένα στοργικό σκούντημα στον ώμο που να δείχνει ότι η κοινωνία μια φορά τον χρόνο αναγνωρίζει και επίσημα την αξία του δεύτερου φύλου... 

Αναρωτιέμαι πόση παρηγοριά παίρνουν από τη σημερινή Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας οι Κινέζες που δολοφονούνται κατά χιλιάδες ανά ημέρα από τους πατεράδες τους με το που βλέπουν το πρώτο φως της μέρας για το αμάρτημα ότι δεν γεννήθηκαν αγόρια, ή οι Ινδές που κακοποιούνται σεξουαλικά χωρίς να τιμωρείται κανένας ή οι Αφρικανές που υποβάλλονται σε ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων στις πιο τρυφερές τους ηλικίες ή που θάβονται ζωντανές χωρίς να τις αναζητήσει κανείς ή οι μουσουλμάνες που πετροβολούνται από τους συζύγους τους κατά βούληση επειδή θέλησαν να σπουδάσουν ή οι καθολικές που δεν δικαιούνται το δικαίωμα στην μη τεκνοποίηση...

 Πόσο μεγάλη, πόσο ατέλειωτη είναι αυτή η λίστα των μαζικών εγκλημάτων κατά του δεύτερου φύλου που τιμάει η κοινωνία σήμερα... Τόσο, που με κάνει να αναρωτιέμαι πόση στ' αλήθεια είναι η ισότητα που έχει κατακτηθεί από το 1857 μέχρι τώρα που μιλάμε, και πόσο χρήσιμη είναι η σημερινή Γιορτή της Γυναίκας για τις γυναίκες του κόσμου που αγωνίζονται σαν πρόσφυγες "μεταξύ του αρσενικού και του ευνούχου" να βρουν τη θέση τους μέσα σ' αυτόν τον δίκαιο κόσμο και την ταυτότητά τους, "που περιγράφεται σαν θηλυκό"...

Downtown prayer

Downtown prayer, a photo by Eva Psarrou on Flickr.

Μια χειμωνιάτικη βόλτα στους δρόμους της Αθήνας

City spirits, a photo by Eva Psarrou on Flickr.

Θα μπορούσε να είναι μια πόλη προσεγμένη, το μπιμπελό της Ευρώπης

Να φοράει τα πλουμιστά της ρούχα και τα πολύτιμα πετράδια της

Και να βρίσκεται ισότιμη κοσμοπολίτισσα

ανάμεσα στις κοσμοπολίτισσες πόλεις του κόσμου

Όμως η Αθήνα δεν χρειάζεται πετράδια για να λάμψει

είναι πετράδι από μόνη της, ένα 'μικρό γαλάζιο κρίνο', ακόμη και τώρα

που της έχουμε φορέσει κουρέλια..

Η Αθήνα είναι η πόλη του φυσικού φωτός, η πόλη που ποτέ δεν κοιμάται

και η αιώνια πόλη μαζί. Μια πριγκίπισσα που περιμένει το χτύπημα από το μαγικό ραβδάκι που θα της λύσει τα μάγια των μαύρων ημερών που της έχουν ξημερώσει.

Όταν λάμπει ο ήλιος του χειμώνα λούζεται σαν νύμφη και σαν νεράιδα

στις ολόχρυσες ακτίνες του κάτω από τον αττικό ουρανό

και τότε, για λίγες μαγικές στιγμές

παίρνει την πραγματική της μορφή. Αυτή που έχει λείψει σε όλους μας...

Σεργιανίζω στα σοκάκια που πλαισιώνονται από αγέρωχα νεοκλασικά

Το χτες με το σήμερα άρρηκτα δεμένα, μια πόλη γεμάτη αντιθέσεις

και ομορφιές κρυμμένες και αθέατες από το βιαστικό μάτι

Η ζωή συνεχίζεται με όλες τις δυσκολίες και όλες τις μικρές και μεγάλες χαρές 

στη σκιά του Ιερού Βράχου

Μικρομάγαζα με χιλιάδες μικροαντικείμενα σε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου

Παλαιοπωλεία που δείχνουν τα vintage αποκτήματά τους

που κάποτε διακοσμούσαν αρχοντικά και νοικοκυριά μιας άλλης εποχής

Τι όμορφη μηχανή! Πολύ την ζήλεψα, ήταν πολύ ακριβή για να την πάρω...

Ξύλινα αλογάκια, εκκρεμή και χειροποίητα μπαούλα ζωγραφισμένα στο χέρι

Και δυο γραφομηχανές πραγματικά κοσμήματα.. Klein - Adler: ο μικρός αετός

Μια καταπληκτική γραφομηχανή του 1920. Πόσοι λογοτέχνες, πεζογράφοι, ποιητές

χρησιμοποίησαν τάχα ένα τέτοιο εργαλείο για να αποτυπώσουν τις σκέψεις τους... 

Βιβλία κατά χιλιάδες, ένας πραγματικός χάρτινος παράδεισος

με ελάχιστους δυστυχώς ενδιαφερόμενους

Το Τζαμί όπως φιλοτεχνήθηκε από έναν πλανόδιο ηλικιωμένο ζωγράφο

Τα έργα του ακουμπισμένα μπροστά από τα κλειστά ρολλά του καταστήματος

που διατηρούσε ο ίδιος για πάνω από σαράντα χρόνια.

Θύμα της κρίσης και αυτός, τώρα έχει κάνει γκαλερί τον πλακιώτικο πεζόδρομο...

Στάθηκα για λίγο στο κέντρο του πεζόδρομου, ήθελα να βγάλω φωτογραφία τη Βουλή

Θυμήθηκα αυτή τη συγκλονιστική φωτογραφία με τον δακρυσμένο εύζωνα

Ποιος την είχε τραβήξει; Ποτέ δεν θα μάθω το όνομά του

Ένας ανώνυμος φωτογράφος ανάμεσα στο πλήθος

που αιχμαλώτισε όλη τη δύναμη της στιγμής με ένα μαγικό κλικ.

Η σκέψη πέταξε αμέσως μακριά στο κλικ του περαστικού μπροστά μου

Με έβγαζε φωτογραφία την ώρα που φωτογράφιζα τη Βουλή

σκεφτόμενη τον δακρυσμένο εύζωνα...

Αυτή είναι η φωτογραφία που συνδέθηκε όσο καμιά με τον Γολγοθά
που καλούμαστε να διανύσουμε
Ο Εύζωνας που δακρύζει...

Μια πόλη που έχει πληγωθεί βαθιά, από εμάς, τα παιδιά της

σιωπηλή και αγέρωχη, περήφανη πάντα

μας περιμένει να την αγαπήσουμε από την αρχή

και να την φροντίσουμε, όπως πραγματικά της αξίζει.

Μια πόλη που λατρεύω...

Καλή Σαρακοστή!