Happy New Year

Στιγμιότυπα από τους δρόμους της χριστουγεννιάτικης Αθήνας

Μια επισήμανση: Ό,τι γράφω εδώ μέσα, παιδιά, δεν τα γράφω μόνο για εσάς, για να εξηγούμαι. Δεν κατηγορώ κανέναν, ούτε και θέλω να επηρεάσω κάποιον. Τα γράφω κυρίως για μένα, είναι οι σκέψεις μου και οι απόψεις μου όπως θα τα έγραφα στο ημερολόγιό μου. Αν κάποιος ωφεληθεί από αυτά που γράφω, εννοείται ότι θα με χαροποιήσει πάρα πολύ, επειδή θα ξέρω ότι έχω προσφέρει με τον δικό μου τρόπο στους συνανθρώπους μου. Αν, πάλι, δεν σας αρέσουν αυτά που γράφω, δεν θα στενοχωρηθώ, απεναντίας, και πάλι θα χαρώ πάρα πολύ αν πάτε σε άλλα σάιτς όπου θα σας εκφράζουν περισσότερο. Αυτό είναι το ζητούμενο, ο καθένας να βρίσκει μέσα από την πληθώρα εκφράσεων και απόψεων και πληροφοριών αυτό που θα τον εμπνεύσει, ώστε να τον σπρώξει ένα βήμα πιο πέρα, νοητικά, πνευματικά, ψυχικά. 

Κι εγώ αυτό κάνω. Έχω χάσει πολύ κόσμο από αυτά που γράφω, αλλά έχω φύγει και από πολύ κόσμο από αυτά που γράφουν, για να καταλήξω σε αυτά που με εκφράζουν. Έτσι στενεύεις τον κύκλο αυτών που σε ενδιαφέρουν, μέσα από την επιλογή και τη διάκριση, για να μπορέσεις να αποκρυσταλλώσεις το ποιος είσαι, τι θέλεις να βελτιώσεις και τι θέλεις από τη ζωή γενικότερα. Με το να διαλέγεις τι κρατάς και τι πετάς. Αυτά.

----

Οι φωτογραφίες είναι κάποια στιγμιότυπα από τους δρόμους της χριστουγεννιάτικα στολισμένης Αθήνας.

Με αγάπη,

Εύα 💗 

Λίγο πριν το ξεστόλισμα

Για πότε πέρασαν σχεδόν οι εορταστικές ημέρες των Χριστουγέννων ούτε που το κατάλαβα. Ένα τριήμερο μας έχει απομείνει ακόμα και μετά όλοι ξανά πίσω στην καθημερινή ρουτίνα του καθενός. Προσωπικά, μου αρέσει η ρουτίνα, την προτιμώ από τα σούρτα φέρτα, τον χαμό και τον πανικό, την αναστάτωση, τη φασαρία. Είμαι από φύση μου πολύ ιδιωτικός άνθρωπος, επιζητώ την ησυχία μου, κι όταν αυτή απουσιάζει, σαν κάτι μέσα μου να σπάει ή να αποσυντονίζεται. Ανυπομονώ να επανέλθω στους κανονικούς μου ρυθμούς.

Το δεντράκι είναι λήψη από μια από τις πολλές εξόδους αυτών των ημερών. Σκεφτόμουν να ξεκινήσω ένα άλλο blog που να ανεβάζω μόνο φωτογραφίες που βγάζω. Το άνοιξα, αλλά μετά το μετάνιωσα, δεν είχε νόημα να το κάνω. Μου αρέσει που τα έχω όλα σε αυτόν εδώ τον χώρο, το ιντερνετικό μου σπίτι. Είναι σα λεύκωμα πια μετά από τόσα χρόνια εγγραφών, μια καταγραφή της ζωής μου και των ενδιαφερόντων μου στις διάφορες φάσεις της. Τώρα, βρίσκομαι στη φάση απλοποίηση, ηρεμία, απομόνωση. Δεν θέλω να προσθέτω άλλα, να αφαιρώ επιδιώκω περισσότερο, όσο αυτό είναι εφικτό. Χρειάζομαι την ειρήνη μου, μου έχει γίνει απαραίτητη. Κι αυτό είναι το κυρίαρχο ζητούμενο για μένα, σ' αυτόν τον νέο κύκλο της ζωής μου που έχω εισέλθει. 

Με αγάπη,

Εύα 💗

Ομάδα μελέτης, ευγνωμοσύνη και ευχές

Ήταν μια προσευχή μου των τελευταίων χρόνων, που φέτος πραγματοποιήθηκε με τον πιο απρόσμενο τρόπο. Ζητούσα από τον Θεό να με αξιώσει να μπω σε μια ομάδα μελέτης και να συμμετάσχω σε αυτήν ενεργά, μια ομάδα μελέτης πάνω στην Αγία Γραφή. Ένιωθα ότι το χρειαζόμουν, χρειαζόμουν αυτή τη διέξοδο, τη δυνατότητα να μπορώ να μοιράζομαι αυτή μου την λαχτάρα για τα Ιερά Γράμματα, την μεγάλη αγάπη μου για τον Θεό και τα της πίστης και με άλλους συνανθρώπους που να ενδιαφέρονται όπως κι εγώ να μπουν μέσα στην αναζήτηση της αλήθειας του Κυρίου και να θέλουν να μοιραστούν την εμπειρία του Θεού, να επι/κοινωνήσουν Θεό. Είναι τόσο δύσκολο, αβάσταχτο σχεδόν, να μιλάς για Θεό και για πίστη, όταν δεν υπάρχει κανείς να επιζητά να ανταποκριθεί σε αυτή τη διάθεση. Όσο πιο λίγο ο κόσμος μιλάει για Χριστό, τόσο στα μάτια μου αυτός ο κόσμος σκοτεινιάζει και συρρικνώνεται και με τρομάζει. Κι όλο αυτό, αυτή η τρομερή διαπίστωση της απουσίας του Θεού μέσα στον κόσμο, με γεμίζει όλο και πιο επίμονα, πιο επίπονα, από θλίψη, απογοήτευση και μοναξιά. 

Ο καλός Θεός, ωστόσο, ο Παντογνώστης και Παντελεήμων, που όλα τα ακούει και τα βλέπει και που γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τις καρδιές των ανθρώπων και τα όσα κρύβονται μέσα στα βάθη της, εισάκουσε την προσευχή μου και με έφερε στον δρόμο μιας απίθανης ομάδας γυναικών που αγαπούν να μελετούν τον Λόγο του Θεού και όλα όσα σχετίζονται με αυτό. Κοντά στο σπίτι μου, μέσα στην ενορία μου, μία φορά την εβδομάδα, με τα βιβλία μας ανοιχτά, με τα στυλό και τα τετράδια σε ετοιμότητα, για μία ώρα, σύμφωνα με το πρόγραμμα (πάντα είναι παραπάνω), μια μικρή ομάδα γυναικών που αγαπούν να μαθαίνουν και να ζουν σύμφωνα με τον λόγο του Θεού και τις εντολές Του και τη διδασκαλία Του. Η υπεύθυνη που συντονίζει και εξηγεί, μια γυναίκα με βαθιά θεολογική γνώση της Γραφής και των Πατέρων, μεταδοτική, δοτική, ανοιχτή σε κάθε μας απορία που δεν μένει ποτέ χωρίς την απάντησή της, ήταν η δική μου απάντηση που ήρθε σε μένα από Εκείνον. 

Είμαι ευγνώμων πέρα από κάθε προσδοκία. Είμαι συγκινημένη από την ανταπόκριση του Θεού στα παιδιά Του, δακρύζω από συγκίνηση και ευγνωμοσύνη για έναν Θεό τόσο γενναιόδωρο, μακρόθυμο, υπομονετικό, έναν Θεό Πατέρα που δείχνει με κάθε τρόπο την στοργή και την αγάπη Του, κάνοντάς μας τα χατίρια, εκπληρώνοντας τις προσωπικές μας επιθυμίες και ανάγκες. Έναν Θεό που μόνο αγαπά και συγχωρεί και εμψυχώνει. Είμαι ευγνώμων που με έβαλε μέσα στον κόσμο Του, που με δέχτηκε. Είμαι ευγνώμων που τόλμησα να χτυπήσω την θύρα. Πόσο εύκολο ήταν τελικά! Και πόσο συνταρακτικό! Ένας κόσμος μέσα μου συνθλίφτηκε, οι πρώτες ύλες μετατοπίστηκαν, οι τεκτονικές πλάκες συγκρούστηκαν, άλλαξαν θέση, διαλύθηκαν και ξαναδημιουργήθηκαν, και ένας καινούργιος κόσμος γεννήθηκε ξανά από το μηδέν. Σαν ένα μίνι big bang, μέσα μου. Μέσα στην καρδιά μου. 

Εκεί μέσα στην κρυμμένη φάτνη της καρδιάς μου, μακριά από την ταραχή του κόσμου, γεννήθηκε ένα βρέφος, ένα μωρό που απέκτησε υπόσταση, πήρε σώμα και μορφή. Μέσα σ' αυτή την ανθρώπινη καρδιά, συντελούνται θαύματα που σε αλλάζουν για πάντα. Είναι ένα θαύμα όταν έρχεσαι στην πίστη, όταν γνωρίζεις τον Χριστό. Μια καινούργια γέννηση, μέσα στην σκοτεινιά της παγωμένης νύχτας. Ένα αστέρι που φέγγει αχνά, διακριτικά, κι όσο εσύ το χοβολάς, τόσο αυτό δυναμώνει. Το φως της αγάπης, της πίστης, της συγχώρησης. Το φως της γνώσης και της θεϊκής σοφίας που φωτίζει ολοένα πιο δυνατό, το Φως του Λόγου του Θεού, του ενανθρωπίσαντα Υιού του ανθρώπου, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού εντός μου, μέσα μου, μέσα μας, μέσα στη φάτνη της καρδιάς μας. Χριστός γεννάται σήμερον. Σσσς…ξεκίνησε!

«Η θάλασσα ας ταράζεται και ό,τι τη γεμίζει·

η οικουμένη κι όλοι όσοι κατοικούν σ´ αυτήν.

Οι ποταμοί ας χειροκροτούνε

και τα βουνά μαζί ας αγάλλονται 

μπροστά στον Κύριο που έρχεται!»

~ Ψαλμός 98: 7-8

Καλά Χριστούγεννα, αγαπημένοι. Με ειρήνη και αγάπη στον κόσμο.

Είθε ο καλός Θεός να γεννηθεί μέσα στις καρδιές όλων μας. 

Χρόνια πολλά, καλά και ευλογημένα! 

Με αγάπη,

Εύα 💗

Χριστουγεννιάτικο διήμερο στη Νάξο

Δεν κατάλαβα πώς πέρασαν τόσα χρόνια από την τελευταία φορά που επισκέφτηκα το νησί. Όλα μου φάνηκαν καινούργια, τα σπίτια, τα τοπία, οι άνθρωποι. Και πόσο πιο δραματικά αισθάνθηκα τα χρώματα της φύσης του φετεινού χειμώνα, πόσο καθάρια και άφθαρτα! Μια απίστευτη θεατρικότητα στη μορφολογία του εδάφους της ενδοχώρας, στα highlands της ορεινής Νάξου, που ζωντανεύει και ηλεκτρίζει. Βαθειές σκιές που εντυπωσιάζουν κάνοντας ακόμα πιο έντονη την προσμονή της αλλαγής της εποχής που ακούγεται στο ψυθιριστό γύρισμα του αέρα. Έντονες εναλλαγές πυκνής παγωμένης πάχνης τη νύχτα με τη δυνατή χειμωνιάτικη λιακάδα του επόμενου πρωινού, που σε προκαλούν να ονειρευτείς και να ταξιδέψεις. Πληθώρα χρωμάτων σε όλες τις διαβαθμίσεις και εντάσεις τους, φρέσκια νοτισμένη κυοφορούσα γη που περιμένει καρτερικά να αναγεννήσει και να αναγεννηθεί, δέντρα περήφανα και ένα φως αλλοιώτικο, όλα λουσμένα στο γενναιόδωρο λυτρωτικό φως του χειμερινού ηλιοστασίου. Η μέρα μεγαλώνει και μαζί της φέρνει το χαμόγελο, την χαρά, την αισιοδοξία. Μέσα στο καινούργιο φως που φέρνει η γέννηση του Θεανθρώπου, όλα γίνονται πιο όμορφα, όλα γίνονται πιο εφικτά.

Σίγουρα δυο μέρες δεν ήταν αρκετές για να κάνουμε όλα όσα θα θέλαμε. Όμως, κι αυτό το σύντομο διάλειμμα ήταν αρκετό για να επιστρέψω πίσω στη βάση μου ανανεωμένη, γεμάτη όμορφες εικόνες και δυνατά αισθήματα και θεία έμπνευση και αληθινή ομορφιά.

Εύχομαι ο καινούργιος χρόνος να μας φέρει περισσότερη σοφία και έμπνευση, περισσότερη επαφή με τη μητέρα γη που είναι το σπίτι και το σχολείο μας μαζί, περισσότερη πίστη σε αυτό που μας υπερβαίνει και μας ξεπερνά και ελπίδα ότι μπορούμε να αγγίξουμε κάτι από τη μαγεία και μεγαλοσύνη που μας περιβάλλει. Φτάνει να αφουγκραστούμε τα μηνύματα, να ανοίξουμε την καρδιά μας και να τα δεχτούμε.

Χρόνια πολλά σε όλους, Καλή Πρωτοχρονιά!

Με αγάπη,

Ε. 💗

Χαρά στα μάτια που δακρύζουν

Χαρά στα μάτια που δακρύζουν για κάποιον άλλον που πονά, γιατί τα μάτια αυτά θα δούνε του παραδείσου τ' αγαθά.

Χαρά στο στόμα όπου λέγει λόγια παρήγορα γλυκά, γιατί το στόμα αυτό θα ψάλλει με τους αγγέλους ωσαννά!

Χαρά στ' αυτιά όπου ακούνε τον θείο λόγο του Θεού, γιατί τ' αυτιά αυτά θ' ακούσουν τις σάλπιγγες του ουρανού.

Χαρά στα χέρια πουθε ντύνουν μικρά παιδιά και ορφανά, γιατί τα χέρια αυτά θα γίνουν φτερά για να πετούν ψηλά.

Χαρά στα πόδια που φροντίζουν για την αγάπη του Χριστού, γιατί αυτά θα σ' οδηγήσουν στη βασιλεία τ' ουρανού.

Χαρά στο σπίτι που ανοίγει την πόρτα στον περαστικό, γιατί η πόρτα αυτή ανοίγει στην Παναγιά και στον Χριστό.

~ ψαλτοτράγουδο 

Με αγάπη,

Εύα 💗

******

----  Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής για τον μήνα Δεκέμβριο το βρήκα εδώ.

Η εκλεκτή γενιά

Δεν ξέρω πότε ξεκινάει, δεν μπορώ να πω. Θα έλεγε κανείς, όταν βαπτίζεται. Αλλά πάλι, δε νομίζω ότι είναι τότε. Δεν υπάρχει η συναίσθηση, λόγω ηλικίας φαντάζομαι.

Είναι και που δεν είμαστε κοντά της, στην εκκλησία εννοώ, εγώ πρώτη απ' όλους. Δεν ήμουν κοντά. Ίσως σε κάποιο κοινωνικό γεγονός, γάμο, κηδεία, βάπτιση, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα. Αυτά. Και μετά;

Τίποτα.

Γι' αυτό για μένα δεν ξεκίνησε τότε. Δεν το είχα, που λένε. Δεν με έκαιγε το θέμα. Τι λέω, δεν με αφορούσε καν, παρόλο που ήθελα να ενδιαφερθώ, να συμμετάσχω. Δεν έβρισκα όμως τον λόγο. Νομίζω.

Το κλικ για μένα έγινε βιωματικά. Συνήθως κάτι συμβαίνει στη ζωή σου, ένα έναυσμα που προκαλεί αλυσιδωτή αντίδραση που οδηγεί στην αποκάλυψη, την κρυμμένη αλήθεια. Ένας πατέρας συμμαθητή του γιου μου προκάλεσε το έναυσμα με μια ερώτηση από το πουθενά: 'Τόσο αγαπάς το διάβασμα, πώς και δεν έχεις διαβάσει ποτέ για τον Θεό;'

'Πώς τον διαβάζει κανείς; Θέλω να πω ..ππώςς;;'

Γιατί το γιατί μέσα μου με έκαιγε ήδη, έστω και ασυναίσθητα. Ήμουν μακριά, αλλά πάντα ήθελα να μάθω τον λόγο που ήμουν μακριά και γιατί δεν μπορούσα να αγαπήσω τον Θεό. Όχι έτσι όπως ήθελα, με την αγάπη που καίγεται κανείς όταν αγαπάει.

'Ξεκινάς από την Αγία Γραφή, βασικός οδηγός. Ίσως οι βίοι αγίων είναι μια καλή βοήθεια. Σου προτείνω γέροντα Παΐσιο (δεν είχε αγιοποιηθεί ακόμη τότε), πολύ κατατοπιστικό για να ξεκινήσει κανείς.

Ήταν η πρώτη απάντηση για μένα, ανάμεσα σε χιλιάδες που ακολούθησαν, το πρώτο-πρώτο λυχναράκι που μου φωτίστηκε, ίσα για να μου δείξει κατά πού πέφτει το πρώτο βήμα.

Και το ακολούθησα, διαβάζοντας Παΐσιο. Τι όμορφη αρχή να ξεκινά κανείς με Παΐσιο! Τι τυχερή που ήμουν! Και πόσο πολύ μου άρεσε και μου ταίριαζε. Κυρίως γιατί διάβαζα για έναν γέροντα που εξέπεμπε καλοσύνη και αγάπη με μια διδαχή πρωτόγνωρη. Αρχέγονη, τραχιά, όχι σαν αυτά που διάβαζα ως τότε. Αλλά γνήσια και αληθινή. Απλοϊκό το κείμενο, αλλά με άγγιξε με μια απλότητα που δεν είχα ξαναβιώσει.. Ήταν η αγάπη του Θεού που αναζητούσα. Η σύνδεση για να κάνω την αρχή. Το βιβλίο το διάβασα μονορούφι. Και μετά, ήθελα κι άλλο. Είχα γευτεί το μέλι, δεν μπορούσα να σταματήσω τώρα. Είχα δει ουρανό!

Μέχρι τότε όμως είχαν σταματήσει οι αθλητικές δραστηριότητες του γιου μου, οι επαφές μας με τον πατέρα εκείνο απομακρύνθηκαν, η ζωή είχε πάρει το δρόμο της. Ήθελα, αλλά ντρεπόμουν να ενοχλήσω, να ρωτήσω επί τούτου, τι άλλο μπορώ να διαβάσω τώρα; Τι έχεις να μου δείξεις, να με κατατοπίσεις;

Δεν το έκανα τελικά. Αντ' αυτού, αποφάσισα να βρω μόνη μου την άκρη. Το έναυσμα είχε μεν ξεκινήσει, αυτό που έλειπε όμως τώρα ήταν η πρώτη ύλη και να διατηρήσει τη φλόγα του ξεκινήματος. Δεν μου πήρε πολύ, το διαδίκτυο να είναι καλά. Βούτηξα μέσα με τα μούτρα, δεν ήξερα τι να πρωτοδιαβάσω, το ένα μου άνοιγε την πόρτα στο άλλο. Ένας κόσμος ολόκληρος άγνωστος και τρομερά υποσχόμενος, που μόλις είχε αρχίσει να χαράζει οριοθετώντας τις κορυφογραμμές του ορίζοντα. Εκεί ήθελα να πάω, στις κορυφογραμμές! Ήθελα τη διαδρομή, το ταξίδι, το τοπίο που έβλεπα ήδη με τη σκέψη μου να σχηματοποιείται, ήθελα να μάθω όσο γινόταν περισσότερα.

Ο Χριστός δεν είχε έρθει ακόμα, δεν ήταν στο πλαίσιο που είχα ζωγραφίσει. Ήμουν ακόμη μακριά από το ζητούμενο. Η εκκλησία παρέμενε αδιάφορη, δεν με συγκινούσε, ακόμη δε με συγκινεί, παραδέχομαι. Δεν βρίσκω τη σύνδεση μαζί της. Δεν ξέρω γιατί. Δεν με τραβάει από πλευράς προσέγγισης από εκείνη. Αυτή η αυστηρότητα στο ύφος των ιερέων, το απροσπέλαστο, το κήρυγμα που δεν έρχεται σε μένα, δεν γίνεται δικό μου. Είναι σα να είμαι επισκέπτρια σε κάποιο σπίτι και οι οικοδεσπότες να μη μου το κάνουν φιλόξενο, ζεστό και στα γούστα μου. Δεν είναι του γούστου μου το κήρυγμα που ακούω, μόνο εντολές και κατάκριση. Ο Θεός θα σε κάψει, θα σε τιμωρήσει αν αμαρτάνεις. Μα, είμαι καλός άνθρωπος! Γιατί να τιμωρούμαι από έναν Θεό που δεν τον ξέρω καν; Που δεν έχω δει ποτέ; Ούτε στα κηρύγματα, ούτε στην εκκλησία, ούτε σε αυτό που ερχόταν από την οικογένειά μου, ούτε από το σχολείο. Πώς να αγαπώ έναν Θεό που είναι τιμωρός και μόνο; Η εκκλησία δεν μου έλεγε να αγαπώ τον Θεό αλλά να τον φοβάμαι. Αισθανόμουν απειλή από Εκείνον, αν θα κάνω κάτι στραβά, εγώ θα πρέπει να καώ στην κόλαση.

Δεν μπορούσα να καταλάβω πού βρισκόταν το σημείο σύνδεσης. Έμενα με την απορία. Αν ο Θεός είναι ο ορισμός της απειλής και της αυστηρότητας, τότε πώς γίνεται οι άγιοι να πεθαίνουν για χάρη Του; Και μάλιστα, μαρτυρικά! Αυτό για μένα παρέμενε κάτι το αδιανόητο. Άκουγα για τον Θεό, ήξερα ότι πρέπει να είμαι καλός άνθρωπος για να μη με τιμωρήσει και αυτό με έκανε να είμαι μακριά. Είναι σαν έναν πατέρα που μαλώνει συνεχώς το παιδί του, να του επιβάλει τους κανόνες του σπιτιού, τους κανόνες τους δικούς του, να περιμένει άγρυπνος να δει τι ώρα θα επιστρέψω στο σπίτι, αν έφαγα, με ποιον μίλησα, να με ανακρίνει για το παραμικρό. Αυτό που ξέρω είναι ότι σε ένα τέτοιο περιβάλλον το μόνο που θα ήθελα είναι να φύγω όσο γίνεται πιο μακριά και από το σπίτι και από τον πατέρα που με καταπιέζει.

Αυτό ακριβώς αισθανόμουν με τον Πατέρα Θεό. Δεν ήθελα πολλά πολλά μαζί Του. Φοβόμουν να Του μιλήσω. Υπήρχε τείχος ανάμεσά μας, πόσο μάλλον αγάπη.

Στο πανεπιστήμιο συνάντησα αυτή την κοπέλα. Πρωτοετής, όπως κι εγώ, μαζεμένη, γλυκιά, καλοσυνάτη. Όσο γνωριζόμασταν περισσότερο, η γνωριμία μας εξελίχθηκε σε φιλία που παραμένει δυνατή μέχρι και τώρα, που έχουμε αποφοιτήσει εδώ και καιρούς. Η γνωριμία μας τότε μου είχε προκαλέσει μεγάλη έκπληξη. Εμείς οι υπόλοιποι αγχωνόμασταν με τις εξετάσεις, γκρινιάζαμε με τους καθηγητές μας, με τα βιβλία που δεν μας άρεσαν, με το σύστημα της σχολής που δεν μας άρεσε και όλα τέλος πάντων που αφορούσαν τη φοιτητική ζωή. Όχι όμως εκείνη. Πάντα με τον καλό λόγο, με την υποστήριξη, την καλοσύνη, την αισιοδοξία της, που όμως δεν διατυμπανιζόταν από μόνη της. Εκείνη ήταν ήρεμη εν μέσω τρικυμίας. Ήταν αγάπη εν μέσω ανταγωνισμών και ζηλοφθονιών στα πλαίσια του φοιτητόκοσμου. Δεν θύμωνε ποτέ για τίποτε και συγχωρούσε πάντα. Κάτι είχε και αυτό το κάτι μου είχε τραβήξει την προσοχή.

Αυτό που είχε, το ήθελα κι εγώ. Για μένα. Ήθελα να είμαι κι εγώ μακρόθυμη, να παραμένω ήρεμη όπως εκείνη, να συγχωρώ όπως εκείνη, να είμαι γενναιόδωρη όπως εκείνη, γεμάτη καλοσύνη, καρτερικότητα, υπομονή, ελπίδα, όπως κι εκείνη. Πώς το είχε καταφέρει;

Κάπως έτσι έγινε το ξεκίνημα. Όπως γίνεται συνήθως. Με ερωτήσεις.

"Ζητάτε και θα σας δοθεί, ψάχνετε και θα βρείτε, χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχτεί. Γιατί όποιος ζητάει λαβαίνει κι όποιος ψάχνει βρίσκει κι όποιος χτυπά του ανοίγεται."

~Κατά Ματθαίον 7:7 

Τα ερωτήματα που είχαν μείνει αναπάντητα μέσα μου τότε, άρχισαν να λαμβάνουν απαντήσεις τώρα, χάρη στη φιλενάδα μου. Μία ήταν στην ουσία η απάντηση, όπως πάντα είναι: το μυστικό της που με έκανε να αναρωτιέμαι και να θαυμάζω όλο αυτό τον καιρό, όπως το μυστικό που με έκανε να αναρωτιέμαι όταν διάβασα για πρώτη φορά τον Παΐσιο, ήταν ο Χριστός. Είναι το φωτοστέφανο που κυκλώνει κάποιους ανθρώπους και λάμπουν ολόκληροι από καλοσύνη και αγάπη. Είναι η αγάπη του Χριστού που το προκαλεί και το εκπέμπει.

Είχα αρχίσει να βρίσκω επιτέλους την άκρη του νήματος. Ήμουν κοντά! Σχεδόν αυθόρμητα μπήκα μια μέρα σε ένα βιβλιοπωλείο και αγόρασα μία Αγία Γραφή μικρόσχημη. Στην πορεία πήρα και μία μεγάλη Αγία Γραφή Μελέτης, με σχόλια και άρθρα που συνοδεύουν το ιερό κείμενο. Φέτος το καλοκαίρι ήρθε κι ένα δώρο έκπληξη από τη μαμά μου για τα γενέθλιά μου, μία δερματόδετη Αγία Γραφή πάλι σε μεγάλο σχήμα που έχω λατρέψει. Τις αγαπώ και τις τρεις, τη μία για τα ταξίδια μου, την άλλη για το διάβασμά μου, την τρίτη για τη μελέτη μου. Από τότε, πότε τη μία πότε την άλλη, δεν τις έχω αποχωριστεί ούτε για μια μέρα.

"Ο άνθρωπος δε ζει μόνο με ψωμί, αλλά με κάθε λόγο που βγαίνει από το στόμα του Θεού."

~ Κατά Ματθαίον 4:4

Χάρη σε εκείνον τον πατέρα του συμμαθητή του γιου μου έγινε η πρώτη εισαγωγή στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Χάρη στην καλύτερή μου φίλη έκανα την πρώτη ουσιαστική σύνδεση με τον Χριστό. Ήταν το εισιτήριό μου, που περίμενε στωικά να εξαργυρωθεί. Το κλειδί στην πόρτα που άνοιξε. Γιατί δεν είδα εκείνη πραγματικά, τι ήταν αυτό το ακαθόριστο που ζητούσα, αλλά μέσα από εκείνη, Εκείνον. Καθρεπτιζόταν σε Κείνον, που παρέμενε αθόρυβα στο παρασκήνιο σε όλη την πορεία της αμφισβήτησης και της επανάστασης και με περίμενε.

Από τότε που έγινε η σύνδεση και στη συνέχεια βέβαια, μου είναι πολύ εύκολο να διακρίνω αυτή την ξεχωριστή γενιά των ανθρώπων, τον "καλό σπόρο" που διαβάζω στην Αγία Γραφή και που τώρα μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει. Είναι οι άγγελοι που έρχονται στο δρόμο μας, οι καλοί μας άγγελοι που μας οδηγούν στις απαντήσεις που αναζητούμε. Δεν μας τις δίνουν, αλλά μας κατευθύνουν προς τα εκεί. Όπως η φίλη μου. Όπως ο πατέρας του συμμαθητή του γιου μου. Όπως στη συνέχεια όλων όσων βρέθηκαν μπροστά μου, είτε ως συγγραφείς, ως θεολόγοι, βίοι αγίων, εμπειρίες ανωνύμων, μαρτυρίες, είτε πιο ανώνυμα, στα blogs, στο youtube, στα sites, ιερείς, ενορίτες. Μια κοινότητα ολόκληρη που φτάνει στο σήμερα, αλλά που το νήμα του φτάνει πίσω πολύ, ως τους αποστόλους, τους προφήτες, τους αγίους της εκκλησίας μας, τους Πατέρες. Είναι η βασιλική γενιά, η εκλεκτή, τα παιδιά του Θεού, όπως λέει και ο απόστολος Πέτρος. Όλοι τους λουσμένοι στο φως της γνώσης και της σοφίας του Θεού, φωταγωγημένοι στα φωτοστέφανά τους, αρωγοί στον δρόμο μας προς τη σωτηρία.

"Σκοντάφτουν όσοι δεν πιστεύουν στα λόγια του Θεού κι έτσι ακολουθούν το δρόμο του χαμού, που μόνοι τους έχουν διαλέξει. Εσείς όμως είστε η εκλεκτή γενιά, το βασιλικό ιερατείο, το άγιο έθνος, ο λαός τον οποίο διάλεξε ο Θεός, για να διακηρύξετε τα μεγαλεία εκείνου που σας οδήγησε απ' το σκοτάδι στο θαυμαστό του φως. Εσείς, που κάποτε δεν ήσασταν καν λαός, τώρα γίνατε λαός του Θεού. εσείς, που άλλοτε δεν είχατε ελεηθεί, βρήκατε τώρα το έλεος."

~ Α' Πέτρου 2: 9-10

Το σπίτι γιορτινό και στολισμένο και για φέτος, έτοιμο να υποδεχτεί συγγενείς και φίλους για τις γιορτές. Να είμαστε όλοι καλά, και του χρόνου με υγεία!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Αναζητώντας το νόημα των Χριστουγέννων

Εντάξει όλα τα άλλα, αλλά και πρόσληψη κορασίδος 'ντεκορατρίς' (κοινώς, διακοσμήτριας) από αστή νοικοκυρά άνευ τέκνων με έκδηλες τάσεις νεοπλουτισμού και μεγαλομανίας για τον στολισμό του χριστουγεννιάτικου δέντρου του σπιτιού της, ε, αυτό ομολογώ πως ήτανε πρωτιά. Και δεν θα μου φαινόταν τόσο εξωφρενικό στο άκουσμά του αν το θέμα έμενε εκεί, θα μπορούσε η γυναίκα να είχε τους λόγους της. Πες ότι δεν εμπιστευόταν το γούστο της, πες ότι ήθελε να απαλλαγεί από την κούραση ή οτιδήποτε, να πάει στο καλό. Το θέμα όμως ήταν πως ο λόγος που ήθελε να φωνάξει την ντεκορατρίς (όπως αρεσκόταν να την αποκαλεί) για να το διακοσμήσει ήταν επειδή ήθελε ...να καταλάβει Χριστούγεννα!
 
Ο άντρας μου συχνά-πυκνά ισχυρίζεται πως όλα τα τρελά που συμβαίνουν γύρω μας συμβαίνουν επειδή είμαστε ψεκασμένοι. Φαντάζομαι πως είναι ένας τρόπος που έχει βρει για να εξηγήσει τα ανεξήγητα. Εγώ, βέβαια, επέμενα να μη δίνω σημασία σε τέτοιου είδους δηλώσεις, με τα περιστατικά όμως παροξυσμού που βλέπω τριγύρω να πυκνώνουν ολοένα και περισσότερο, έχω αρχίσει να έχω πια αμφιβολίες... Ντεκορατρίς για να καταλάβει Χριστούγεννα;!;!;... Αμ, έτσι καταλαβαίνουν Χριστούγεννα, καλή μου; Αν δεν βάλεις το χεράκι σου, αν δεν κοπιάσεις από μόνη σου, τι σόι Χριστούγεννα να καταλάβεις;
 
Εκτός βέβαια κι αν μιλάμε για δυο λογιών Χριστούγεννα, οπότε αλλάζει το πράγμα... Όμορφα τα γυαλιστερά στολίδια και τα πολύχρωμα λαμπιόνια, δε λέω, και το παραμύθιασμά τους το κάνουν, και από τις σκοτούρες μας αποσπούν, αλλά φτάνουν αυτά για να "καταλάβουμε Χριστούγεννα"; Πόσο μάλλον όταν δεν έχεις συμμετάσχει σε αυτά παρά μόνο ως θεατής...  Ναι, είναι καλό και χρειαζούμενο να φτιάχνουμε μια εορταστική ατμόσφαιρα στο σπίτι μας τέτοιες μέρες ντύνοντάς το με τα γιορτινά του και να μυρίζει κανέλα και γαρύφαλο από τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες και να στολίζουμε το δέντρο μας με τα ομορφότερα στολίδια, όμως αυτές τις Άγιες μέρες καλούμαστε να στολίσουμε κάτι πολύ πιο σημαντικό: την ψυχή μας με τα στολίδια της αρετής, της ταπείνωσης και της αγάπης. Στολίδια πνευματικά και άφθαρτα, γι' αυτό και θέλουν περισσότερο κάματο και προσπάθεια συνεχή και επίμονη, που όμως αρκούν για να μας συνδέσουν με τον εσώτερο ένθεο εαυτό μας που δείχνουμε να έχουμε απωλέσει...

Μεταφέρω ένα μικρό απόσπασμα από την ομιλία του μητροπολίτη Ιακώβου Β' που αναφέρεται  στο μήνυμα της Γέννησης του Χριστού μέσω των λόγων του Μέγα Βασιλείου, του δικού μας Άγιου Βασίλη, τον οποίο ρίξαμε στην αφάνεια και τη λήθη για χάρη του ξενόφερτου ροδαλού και στρουμπουλού Αη Βασίλη της κατανάλωσης, της υπεραφθονίας και της coca-cola, ακολουθώντας πειθήνια τις επιταγές των καιρών... (Mπορείτε να διαβάσετε περισσότερα στο εκπληκτικό κείμενο της καλής φίλης Όστριας, αξίζει νομίζω να το δείτε):

" ... ὁ  Μέγας Βασίλειος θαυμάζοντας τὸ γεγονὸς τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, θέτει στὸ στόμα τῆς Παναγίας  μας τὰ ἀκόλουθα λόγια:  

«Πῶς νὰ Σὲ ὀνομάσω ἐγώ, θαυμαστό μου Βρέφος; 

Τὶ θνητὸ ὄνομα νὰ δώσω στὸν καρπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; 

Νὰ Σοῦ προσφέρω θυμίαμα ἢ γάλα; 

Ἔχεις ἀνάγκη ἀπὸ τὶς μητρικές μου φροντίδες, ἢ νὰ πέσω στὰ πόδια Σου καὶ νὰ Σὲ λατρεύω; 

Τὶ ἀνεξήγητη ἀντίθεση; 

Ὁ οὐρανὸς εἶναι ὁ θρόνος Σου κι ἐγὼ Σὲ τοποθέτησα στὰ γόνατά μου. 

Σὲ βλέπω στὴ γῆ κι ὅμως δὲν ἄφησες τὸν οὐρανό. 

Ὁ οὐρανὸς εἶναι ἐκεῖ, ὅπου βρίσκεσαι Ἐσύ». 

Καὶ ὁ Ἅγιος τοῦ Θεοῦ καταλήγει ὅτι τὸ μυστικὸ ποὺ πέτυχε τὴν ἕνωση τόσων ἀντιθέτων πραγμάτων  εἶναι ἡ Ταπείνωση. Ἀπὸ ταπείνωση ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος! Ἀπὸ τὴν ταπείνωση Του ἡ γῆ ἔγινε οὐρανός. Δὲν ἀνέβηκε ὁ ἄνθρωπος στὸν οὐρανό. Κατέβηκε ὁ Θεὸς στὴ γῆ. Ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ὑπέρτατη πράξη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Προσέλαβε τὴν ἀνθρώπινη φύση, γιὰ νὰ τὴ θεραπεύσει. [...] Ἡ κάθοδος τοῦ Θεοῦ στὴ γῆ κατέστησε δυνατὴ τὴν ἄνοδο τοῦ ἀνθρώπου στὸν οὐρανό."

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο του σπιτιού μου όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος δεν στολίστηκε από ντεκορατρίς. Στην πλατεία Συντάγματος αντί χριστουγεννιάτικου δέντρου στήθηκε μια τεράστια σκαλωσιά με αποκρουστικά γκροτέσκ φτιασιδώματα που περισσότερο πείθει για την ασχήμια των καιρών και την κατάντια των ανθρώπων παρά για το εορταστικό των ημερών. Πολλά μας επιφύλαττε η φετινή χρονιά, μια χρονιά δύσκολη και σκληρή για ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. Το μήνυμα των ημερών μοιάζει να σβήνει μπροστά στο άκουσμα της είδησης για τον χαμό των είκοσι παιδιών στο Κονέκτικατ που μονοπωλεί εδώ μέρες τα κανάλια. Πριν από έναν μήνα κάποια άλλα παιδιά χάνονταν στην Παλαιστίνη μετά από οκτώ μέρες βομβαρδισμών από τον ισραηλινό στρατό στην πόλη της Γάζας, μια είδηση που πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Τριάντα επτά παιδάκια χάθηκαν τότε, κανείς όμως δεν φάνηκε να συγκινείται με την ίδια ένταση και διάρκεια για το φρικτό γεγονός. Ίσως επειδή εκείνοι δεν έκαναν σόου τον θρήνο τους όπως έκανε η Αμερική. Ίσως επειδή πράγματι υπάρχουν παιδιά ενός Ανώτερου και ενός Κατώτερου Θεού, μια κατάταξη που διαμορφώσαμε εμείς με το ενδιαφέρον ή την αδιαφορία μας, ανάλογα με το αν το κακό συμβαίνει στη δική μας αυλή ή λίγο πιο πέρα...

Τα Χριστούγεννα είναι εκείνη η μαγική στιγμή στη μηχανή του Χρόνου που ο Θεός ενανθρωπίζεται κατεβαίνοντας στη γη με τον πλέον ταπεινό τρόπο προκειμένου να ανεβάσει τον άνθρωπο στον ουρανό. Είναι φανερό ότι κάπου στην πορεία χάσαμε το δρόμο, η γέννηση του Θεανθρώπου ωστόσο πάντα θα συμβολίζει μια νέα αρχή για όλους μας, φτάνει να το θελήσουμε. Κι αυτό για μένα είναι το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα απ' όλα..

Εύχομαι υγεία και αγάπη σε όλο τον κόσμο. Καλά Χριστούγεννα!