night stroll

 

Μετέωρα

 

Sweet October

Και να πώς ένα σπιτάκι τόσο δα μπορεί να σου χαρίσει τον κόσμο όλο.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Η ορκομωσία

 

Συναντήσαμε όλους τους καιρούς μέχρι να φτάσουμε οδικώς και μετά με το καραβάκι ως τον Πόρο. Η κίνηση πολλή, η βροχή ασταμάτητη. Στις 10 π.μ. είχαμε φτάσει στον προορισμό μας. Στις 11 π.μ. ακριβώς ξεκινούσε η παρέλαση. Η έντονη βροχή παραχώρησε τη θέση της σε ένα γλυκό συννεφιασμένο πρωινό, οι καιρικές συνθήκες δεν θα μπορούσαν να είναι πιο ιδανικές. Ο κόσμος πολύς, γονείς, συγγενείς, φίλοι, όλοι εκεί, παρόντες, να παρακολουθήσουν την τελετή της ορκομωσίας, να ζήσουν τις στιγμές, να καμαρώσουν τα παιδιά στο ξεκίνημα ενός νέου κεφαλαίου στην εφηβική τους ζωή, την έναρξη της στρατιωτικής τους θητείας. Η βασική εκπαίδευση, η πρώτη φάση είχε φτάσει αισίως στο τέλος της. Η αρχή είχε γίνει. 

Τα αγόρια μας σε λίγη ώρα θα ορκίζονταν στο όνομα της πατρίδας, της πίστης, της σημαίας. Με μια φωνή εκατοντάδες νέοι τραγούδησαν συγχρονισμένα τον ύμνο στην ελευθερία, τον εθνικό μας ύμνο. Και μετά, η ορκομωσία. Οι πλαγιές στους λόφους του νησιού αντιλάλησαν από τη σθεναρή φωνή τους και ρίγη συγκίνησης διαπέρασαν σαν θάλασσα τις καρδιές όλων. Αγωνία, ενθουσιασμός, δέσμευση να φανούν αντάξιοι υιοί της μητέρας πατρίδας που τους καλούσε στα όπλα. 

Όλα ήταν οργανωμένα στην εντέλεια. Τα όπλα καλογυαλισμένα, οι στολές αψεγάδιαστες, οι κινήσεις συγχρονισμένες. Η παρέλαση άκρως εντυπωσιακή και επιτυχής. Το αποτέλεσμα μοναδικό. Οι νεοσύλλεκτοι ανήκουν πλέον και επίσημα στους κόλπους των ενόπλων δυνάμεων της Ελλάδας, μιας Ελλάδας που σήμερα καμάρωσε με τιμή τα όμορφα παλικάρια της. 

Ήρθαν να παρακολουθήσουν και οι φίλοι του που είναι μαζί από παιδιά. Σεργιανίσαμε τους χώρους των ιστορικών κτιριακών εγκαταστάσεων του κέντρου εκπαίδευσης του πολεμικού ναυτικού. Απολαύσαμε τον καφέ μας στην παραλία του Πόρου. Από το πουθενά, συνάντησα και μια φίλη με την οποία είχαμε χαθεί από καιρό, ο γιος της ορκιζόταν κι αυτός, όπως κι ο δικός μου, πόσο απρόσμενο ήταν αυτό; Και πόσο ευχάριστο! Όμορφες γλυκιές στιγμές, μοναδικές αναμνήσεις. 

Φυσικά βγάλαμε αμέτρητες φωτογραφίες, φυσικά περάσαμε υπέροχα, φυσικά η μέρα θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη όλων μας ως ένας σταθμός στη ζωή των παιδιών μας, αλλά και εμάς των ίδιων. 

Καλή θητεία στα ένστολα παλικάρια μας, στα αγόρια μας. 

Ήδη μας έχετε κάνει υπερήφανους!

Με αγάπη,

Εύα 💗

No okay with argument

I was hoping you would rise above the trivial assets and stay in the friendship, but it's okay. People rarely are who they claim to be, it's not their fault, I have stopped putting my faith in them a long time ago, anyway. 

You 're no okay with argument, I hear you, but here, in my precious little country, with my people been who they are, argument is what keeps the dialogue going for millenniums now. This is how us Greeks invented democracy, philosophy, science, art and civilization in the first place. The dialogue and the argument, and the ingenious mind of ours few people can conceive or comprehend. It comes natural to us. It's in our dna, this is who we are. And this is what is making us unique and so special. 

No one is always comfortable in embracing that and protecting or defending it, because they don't understand the full concept of our way of thinking. All we can see around the world is copy paste of our authenticity, the greek mind, the greek way. 

Time and again we have been left all alone, been getting attacked, been exploited and abandoned by so called friends, leaving us back to square one. It's okay. Not everybody can understand where we are coming from or what we are made of. Throughout our conquers and defeats, we have come to know by now how to rise from our ashes, how to forgive and forget and move back on to the journey of our destiny. And it's a previledge, an honor and a duty to be part of all that.

Κορίτσια στον ήλιο

Το περίεργο δεν είναι ότι προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα και για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, ότι βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τέσσερις φορές ή ότι έσπασε τα ταμεία σε εισπράξεις εντός και εκτός Ελλάδας. Αυτό που κάνει εντύπωση είναι ότι απ' ότι διάβαζα, πρακτικά η ταινία Κορίτσια στον Ήλιο γυρίστηκε εξ' ολοκλήρου από πέντε άτομα!

Μια μικρή παρέα Ελλήνων που ο καθένας τους όμως από τη μεριά του διέθετε ξεχωριστό καλλιτεχνικό ταλέντο και τρελή αγάπη γι' αυτό που έκανε.  Έσμιξαν το ήθος, το μεράκι, η επιμονή, και με τα λιγοστά μέσα της εποχής και με ελάχιστα χρήματα έφτιαξαν κάτι δωρικά και τίμια ελληνικό, μια ταινία γεμάτη λυρισμό, ποίηση, αθωότητα, μια ταινία άξια να προβληθεί προς τα έξω, κρατώντας ωστόσο ατόφιο τον χαρακτήρα της Ελλαδίτσας μας και των ανθρώπων της, εκείνων με το καθαρό κούτελο, το δυνατό αίσθημα φιλοξενίας που σπάνια βλέπεις σε άλλες χώρες, την καλοσύνη, τη σεμνότητα, την απλότητα, τη ντομπροσύνη, το ήθος.

Ωραία πράγματα...  Μια δίωρη στάση σε αυτές τις κλασικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου δεν αφήνουν μόνο νοσταλγία και ένα μειδίαμα ίσως στα χείλη, είναι και ταξίδι στην ιστορία, τη δική σου ιστορία. Είναι ωφέλιμο να κοιτάς που και που προς τα πίσω, στις ρίζες σου, να βλέπεις από πού ξεκίνησες, πώς ήσουν, πώς ήταν η κοινωνία της Ελλάδας τότε, ποιοι ιστοί την κρατούσαν δεμένη, τι έχει αλλάξει από τότε κι αν έχει αλλάξει προς το καλύτερο ή όχι.

Είναι καλό να ξέρεις πώς έχεις εξελιχθεί μέσα στις δεκαετίες και τους αιώνες, και να μπορείς να διαπιστώνεις αν το χθες σου με το τώρα που ζεις είναι ακόμα ενωμένα μεταξύ τους. Γιατί, αν εξακολουθεί να υπάρχει αυτή η σύνδεση, τότε προχωράμε καλά. Αν όμως κάτι κάπου μέσα στα χρόνια χάθηκε στη μετάφραση της αλλοτρίωσης, του μιμιτισμού και όλων των παρεμβολών ή αλλοιώσεων που σε εμποδίζουν να αναγνωρίσεις το ποιος ήσουν και ποιος πραγματικά είσαι σήμερα, τότε ίσως να χρειάζεται να ξαναδούμε τα πράγματα λίγο αλλιώς.

Με αγάπη,

Εύα 💗


***

Με αφορμή την πρόσφατη επαναπροβολή της ταινίας στην τηλεόραση.

***

Η φωτογραφία είναι από εδώ.

Πτώση πίστης και ηθικής οι λόγοι των εθνικών καταστροφών

Ιστορικά γεγονότα υπό θεολογική ματιά δείχνουν πώς πριν από κάθε μεγάλη καταστροφή της ρωμιοσύνης ανά τους αιώνες είχε προηγηθεί μια αποστασία, μια προδοσία στην πίστη και μια πτώση στην ηθική.

Ο αρχιμανδρίτης π. Σάββας Αγιορείτης μας παρουσιάζει ένα-ένα όλα αυτά τα γεγονότα που προηγήθηκαν μεγάλων εθνικών καταστροφών, όπως η άλωση της Κωνσταντινούπολης, η καταστροφή της Σμύρνης κ.τ.λ. και συγκρίνει τα όσα προηγήθηκαν τότε με τα όσα συμβαίνουν σήμερα, που είναι πανομοιότυπα, και μας κάνει να βρισκόμαστε σε υποψία επικείμενης καταστροφής εξαιτίας των συνθηκών ηθικής, πίστεως και εθνικής έκπτωσης, όπως συνέβησαν και τότε.

Είναι αυτό που λένε, την πρώτη φορά η ιστορία παρουσιάζεται σαν τραγωδία, τη δεύτερη σαν φάρσα ή ο λαός που ξεχνά την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει, ή όταν δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας η ιστορία επαναλαμβάνεται και άλλα παρόμοια σοφά. Όμως τώρα μιλάμε για τη δική μας ιστορία, και η δική μας ιστορία έχει επαναληφθεί δυστυχώς πολλές φορές, με τα ίδια λάθη, με την ίδια λήθη, με τις ίδιες προειδοποιήσεις και τις ίδιες επιπτώσεις. Όλα πανομοιότυπα. Και τα σημάδια έχουν αρχίσει ήδη να κάνουν εμφανή την παρουσία τους για μία ακόμη φορά...

Σήμερα, είμαστε σε θέση πλέον να έχουμε πρόσβαση σε άπειρη γνώση από παλαιότερες αλλά και σημερινές σύγχρονες φωνές που κρατούν αναμμένο το φως του ελληνισμού και της ορθοδοξίας, αρκεί να μπορούμε να εντοπίζουμε τα ακούσματα και αναγνώσματα που απέχουν από την πλάνη, εκείνα  που χρειαζόμαστε τόσο πολύ στους σκοτεινούς και πονηρούς καιρούς που ζούμε προκειμένου να κρατηθούμε όρθιοι. Πρέπει να αφυπνούμε και να αφουγκραζόμαστε, γιατί δεν είναι όλα όσα βλέπουμε και ακούμε γύρω μας τόσο αθώα όπως μας τα παρουσιάζουν και γιατί τα γεγονότα σε λίγο θα αρχίσουν να μας προσπερνούν και να μας καπελώνουν αν δεν λάβουμε τα μέτρα μας.

Ας αναρωτηθούμε γιατί τόσο μένος και τόση εμμονή με την μικρή μας ταπεινή Ελλαδίτσα να αφανιστεί, να αλλοτριωθεί, να σβηστεί η γλώσσα της, η ιστορία της, το ήθος της, η ορθόδοξη πίστη της, που πάντα ήταν κόκκινο πανί για τους αλλόπιστους και αλλοεθνείς, πόσο μάλλον όταν η δική μας πίστη είναι πίστη ειρήνης, αγάπης και ο λαός της λαός εσωτερικής σιωπηλής πνευματικότητας, φιλευσπλαχνίας, ταπεινότητας και καλοσύνης. Έτσι ήταν από πάντα ο Έλληνας, τι πάθαμε και τα τελευταία χρόνια μεταλλαχτήκαμε σε κάτι που δεν είμαστε εμείς; Τι μας επιβλήθηκε; Ποιοι μας έχουν κάνει αυτή την πλύση εγκεφάλου και έχουμε ξεχάσει ποιοι είμαστε στην καρδιά του είναι μας και σε τι χώρα ζούμε;

Υπάρχουν σκοτεινοί εχθροί που επιβουλεύονται την ελευθερία του Έλληνα στο πνεύμα, γιατί δεν είναι πολλλοί οι λαοί που έχουν απομείνει που να έχουν ελευθερία σκέψης και έκφρασης ως προσωπικότητες, ελευθερία πίστης και ηθικής. Αυτή η σαλαμοποίηση στο όνομα της παγκοσμιοποίησης που δεχόμαστε δεν είναι αθώα. Ο ορθόδοξος χριστιανός πάντοτε ξεχώριζε, γιατί, όπως μας έχει διδάξει το Ευαγγέλιο, δεν είναι του κόσμου τούτου, ο ρόλος του πάνω στη γη είναι για να ξεχωρίζει, να αποστασιοποιείται από τη νόρμα του κόσμου, της πτώσης και της αμαρτίας. Και αυτό φαίνεται πως ενοχλεί.

Κάθε φορά που ο ελληνισμός ξεστράτησε από την οδό του Χριστού, κάποια καταστροφή συνέβαινε. Είναι πολλές οι ιδιωτικές προσκλήσεις από σύγχρονους Αγίους μας που μας χτυπούν το καμπανάκι ότι δεν βαδίζουμε ορθά κι ότι αν συνεχίσουμε να ολισθαίνουμε, σύντομα θα μας καταπιεί το μαύρο σκοτάδι, και δεν θα μπορούμε να πούμε μετά ότι δεν ξέραμε.

Με αγάπη,

Εύα

💗

Η σιωπή των τσαρουχιών

2. ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ, «ΕΛΛΑΔΑ»

(Οχτώβρης 1940)

Ακέρια η γης εσείστηκε κι εβρόντηξε όλη η πλάση –

μια φούχτα άνθρωποι ανίσκιωτοι, μες σε μια φούχτα τόπο,

κάτι σπασμένα μάρμαρα, κάτι φαρδιά πλατάνια,

μόνο μπαρούτι τους το φως και σκάγια τους οι ελιές τους

και δίπλα τους η Παναγιά, κι η Λευτεριά μπροστά τους

να φέγγει απ’ το βαθύ καημό κι απ’ τα πορτοκαλάνθια.

Κι εκεί, στου δρόμου το σταυρό, στο μυστικό δαφνώνα,

να οι Θερμοπύλες έτοιμες, να και το Εικοσιένα,

όρθια τ’ αλέτρια κι οι πηγές, όρθιοι κι οι αποθαμένοι,

η Ελλάδα η μυριοπίκραντη με τα γαλάζια μάτια,

μ’ ένα σταμνί στην κεφαλή, μ’ ένα σπαθί στο χέρι,

κι απάνου στο χωμάτινο σπασμένο κεραμίδι

δυο καρβουνάκια κόκκινα κι ένα κουκκί λιβάνι,

η φλόγα της καλής αντρειάς, του δίκιου ο δυναμίτης –

κι ακέρια η γης εβρόντηξε κι ο κόσμος εφωτίστη.

***

Σήμερα διάβασα ότι ο ήχος που παράγεται από το σύρσιμο των τσαρουχιών όταν εφάπτουν στη γη κατά τη διάρκεια του βηματισμού στην παρέλαση είναι το μήνυμα που στέλνουν οι ζωντανοί στους νεκρούς πεσόντες που τους λένε ότι είμαστε εδώ, διάδοχοι και συνεχιστές σας και ότι ο αγώνας συνεχίζεται.

 ---
* Το ποίημα του Ρίτσου το βρήκα εδώ.

** Η φωτό είναι από εδώ, επεξεργασμένη ελαφρώς από την γράφουσα.

Ως τη Νεάπολη και πίσω

Την υπερπανσέληνο που διαφημιζόταν αυτές τις μέρες στην τηλεόραση πρόλαβα να την δω λίγο μετά τις έξι το πρωί στο ύψος των διοδίων. Εκεί, ανάμεσα στους ηλεκτρονικούς λαμπτήρες και τους προβολείς του σταθμού, με τη σκιά της γης να καλύπτει πλέον ένα μόνο μέρος της, έλαμπε ακόμη ψηλά στον ουρανό, παρά το προχωρημένο της ώρας.
Προχωρημένο για κείνη γιατί για μένα που ήμουνα με τρεις ώρες ύπνο δεν είχε καν ξεκινήσει. Όμως, όταν έρχεται η ευκαιρία για ένα μίνι ταξίδι εξπρές, ακόμα και για επαγγελματικούς του λόγους, τι θα πεις; Όχι; Όχι, βέβαια! 
Είπα λοιπόν το ναι και τον συνόδεψα σε ένα δωδεκάωρο οδικό ταξίδι ως την άκρη της Πελοποννήσου και πίσω.

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

Όταν φτάσαμε στη Σπάρτη είχε ξημερώσει για τα καλά. Είχαν προηγηθεί χιλιόμετρα μέσα σε τοπία εξωκοσμικά και παραμυθένια χάρη στην πυκνή πρωινή ομίχλη που είχε ακουμπήσει την ερημική άσφαλτο.

evapsarrou.blogspot.com

Ένας βιαστικός πρωινός καφές σε ένα από τα ελάχιστα καφέ που είχαν ανοίξει λόγω της άγουρης ώρας, μια ψιλοκουβέντα περί εξαφανισμένης δόξας και αφανισμένων τεκμηρίων της βαριάς ιστορίας του τόπου (έχουμε τους φίλους μας τους Γάλλους να ευχαριστούμε για αυτό που διέταξαν όχι μόνο να μη μείνει πέτρα πάνω στην πέτρα σε αυτή την συγκεκριμένη πόλη, αλλά να την σκάψουν απ' άκρη σ' άκρη ώστε να καταστραφούν ακόμη και τα θεμέλια της πόλης του Λεωνίδα. Όσα δεν εκλάπησαν για να στολίσουν τα παλάτια της Γαλλίας, καταστράφηκαν για να 

"τα γλυτώσουν από τους ντόπιους αμόρφωτους"....). Διαβάστε περισσότερα εδώ. 

evapsarrou.blogspot.com

Ο τελικός προορισμός μας ήταν το λιμάνι της Νεάπολης. Μέχρι να τελειώσει ο Νίκος τα δικά του, είχα την ευκαιρία να ξεκλέψω λίγες φωτογραφίες από την μοναχική παραλία της πόλης.

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

Στον δρόμο της επιστροφής σταματήσαμε για φαγητό σε ένα γραφικό ήσυχο χωριουδάκι στην άκρη της θάλασσας. Το όνομά του, Πλύτρα. Απλά, μια ζωγραφιά.

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

Η γέφυρα του ποταμού Ευρώτα. Όταν την είδα στην προοπτική της μου ήρθε στο νου ένας πίνακας του Βαν Γκογκ με τον τίτλο Κινητή Γέφυρα. Παρόλο που οι δύο γέφυρες απέχουν στην κατασκευή τους, η εικαστική αίσθηση που απέπνεαν ήταν σχεδόν πανομοιότυπη.

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

Παντού γόνιμες εκτάσεις γεμάτες από φορτωμένα ελιόδεντρα, οπωροφόρα, λαχανικά κάθε λογής. 

Γη. Γένους θηλυκού, τι άλλο...

Στο βάθος ο Ταΰγετος αγέρωχος με την κορυφή του κρυμμένη στα σύννεφα. 

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

Έξω από την Τρίπολη με περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη, καθότι το έταιρον ήμισυ τα είχε ως φαίνεται κανονισμένα εκ των προτέρων: Περιήγηση σε ένα από τα μεγαλύτερα παλαιοπωλεία που έχω δει στη ζωή μου! Αχ, εκεί αφήστε με! 

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

Ρόδες του 1800; Από εδώ καλέ μου, τα τραπεζάκια του μεσοπολέμου είναι από αυτή την μεριά!

evapsarrou.blogspot.com

Και τα γυαλικά, και οι πορσελάνες και οι σκαλιστοί καθρέπτες και ένας ολόκληρος κόσμος που περιμένει να ξαναζήσει από την αρχή.

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com

Εννοείται ότι πήραμε το κατιτίς μας, μια γραφομηχανή για την συλλογή (άλλη ανάρτηση για αυτό), τις ...ρόδες! για μια κατασκευή που θέλει να κάνει (άλλη ανάρτηση και γι' αυτό) και τίποτε άλλο. Δείξαμε εγκράτεια, ηρωικό γαρ μέσα σε τέτοια ξελογιάρικα περιβάλλοντα! 

Φύγαμε από εκεί με βαρειά καρδιά και με την υπόσχεση πως θα ξαναπηγαίναμε κάποια στιγμή στο μέλλον, όταν ο δρόμος θα μας έβγαζε και πάλι προς τα εκεί.

evapsarrou.blogspot.com

Όταν φτάσαμε στην Αθήνα είχε ήδη αρχίσει να σουρουπώνει και τα σύννεφα που σαγήνευαν σε όλη τη διαδρομή με τους σχηματισμούς και τα χρώματά τους είχαν φέρει βροχή. Μέσα από τα βρεγμένα παράθυρα του αυτοκινήτου τα βλέφαρα με δυσκολία μένανε ανοιχτά. Άυπνη σχεδόν δύο μερόνυχτα, όμως δεν κατάλαβα κούραση ή νύστα παρά μόνο όταν τα ταξίδι μας είχε φτάσει σχεδόν στο τέλος του.

evapsarrou.blogspot.com

Ακολουθεί το φωτο-βιντεάκι μου με όλες τις φωτογραφίες που έβγαλα από το ταξίδι.

Φιλώ σας! 

Ολιγοήμερη απόδραση (Μέρος γ')

Τη Ναύπακτο τη θυμάμαι σαν ξεθωριασμένη καρτ-ποστάλ που φτάνει πίσω, στα παιδικά μου χρόνια. Θα ήμουν κάπου στην ηλικία του μικρού μου γιου όταν πήγαμε εκεί προσκεκλημένοι από φίλους των γονιών μου που κατάγονταν από κάποιο χωριό της ορεινής Ναυπακτίας. Θυμάμαι πόσο απότομος και επικίνδυνος ήταν ο δρόμος ως εκεί και πόση αντίθεση είχε από την ήρεμη πόλη της Ναυπάκτου που μόλις είχαμε περάσει, αφού ακριβώς δίπλα του και σε κάθε κακοτράχαλη στροφή του στενού δρόμου που έφτανε ως τα απομακρυσμένα χωριά εμφανίζονταν απειλητικές χαράδρες και φαράγγια που σου έκοβαν τα πόδια από την τρομάρα.

Θυμάμαι πόσο είχα φοβηθεί από αυτό το ταξίδι, τόσο μάλιστα που σχεδόν δεν απόλαυσα καθόλου την επίσκεψή μας στο καταπράσινο και πανέμορφο χωριό των γνωστών μας, αφού το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι στην επιστροφή για την Αθήνα θα έπρεπε να περάσουμε ξανά από αυτή τη διαδρομή του τρόμου.

Δεν είχα ξαναπάει από τότε, ο δε σύζυγος δεν είχε τύχει να περάσει ποτέ από εκεί. Όταν λοιπόν αποφασίστηκε να περάσουμε εκεί το υπόλοιπο των διακοπών μας όλες οι εικόνες και τα συναισθήματα του παρελθόντος ξύπνησαν και πάλι. Φανταστείτε λοιπόν πόση αγαλλίαση μου έφερε αυτή η πρώτη εικόνα που αντικρύσαμε με το που φτάσαμε στον προορισμό μας, με το ερωτευμένο ζευγάρι ξαπλωμένο στην αμμουδιά να χαίρεται σε αυτό το ειδυλλιακό τοπίο τον έρωτά του.

Η Ναύπακτος δεν έμοιαζε σε τίποτα από την εικόνα που περίμενα να δω. Μια πόλη ήμερη, ήσυχη και ευρύχωρη, με καλοστρωμένους φαρδείς δρόμους που σκιάζονταν καθ' όλο το μήκος τους από πλατύφυλλα πλατάνια, στις ρίζες των οποίων ξεχύλιζε άφθονο το νερό που ερχόταν από τα γύρω βουνά για να καταλήξουν στη θάλασσα.

Χτισμένη ανάμεσα στο Αντίρριο και τις εκβολές του ποταμού Μόρνου η Ναύπακτος αποτελεί μια από τις αρχαιότερες πόλεις του ελλαδικού χώρου. Πολλά μπορείς να μάθεις από την ετυμολογία ενός τόπου, η Ναύπακτος λοιπόν, προερχόμενη από τη σύζευξη των αρχαιοελληνικών λέξεων ναυς=πλοίο + πήγνυμι=κατασκευάζω, δείχνει τον χαρακτήρα της πόλης κατά τους αρχαίους χρόνους, αφού χρησίμευε ως σταθμός για τους Δωριείς για να κατασκευάσουν τα πρώτα υποτυπώδη πλοιάριά τους.

Πολλές παραδοσιακές γωνιές, προσεγμένα σπίτια, όμορφες λεπτομέρειες που μαρτυρούν το πόσο και οι ίδιοι οι κάτοικοι της Ναυπάκτου δείχνουν να αγαπούν τον τόπο τους και να φροντίζουν γι' αυτόν.

Εντύπωση έκαναν οι αμέτρητες παιδικές χαρές τόσο στο εσωτερικό της πόλης όσο, κυρίως, πάνω στην παραλία. Κάθε πενήντα μέτρα κάτι θα υπήρχε για τα παιδιά, είτε κούνια, είτε τραμπάλες ή τσουλήθρες, που γέμιζαν από πιτσιρίκια όλες τις ώρες της ημέρας ως αργά τη νύχτα.

Ο κόσμος λειτουργούσε σε χαλαρούς ρυθμούς απολαμβάνοντας την κάθε ώρα της ημέρας που περνούσε αξιοποιώντας κάθε γωνιά της πόλης, η οποία προσέφερε κι αυτή με τη σειρά της τόσα ερεθίσματα για ντόπιους και επισκέπτες που δεν άφηναν καμία ηλικία να βαρεθεί.

Με το που άρχισε να γέρνει ο ήλιος, εκατοντάδες τραπεζάκια, όλα έτοιμα στρωμένα με τα γυαλισμένα σερβίτσια τους προσεχτικά στοιχισμένα πάνω στα υφασμάτινα τραπεζομάντιλα έπαιρναν τη θέση τους δίπλα στο κύμα έτοιμα να υποδεχτούν τους βραδυνούς περιπατητές.

Φωταγωγημένα σιντριβάνια και υπαίθριες εκθέσεις βιβλίου, τα φώτα της πόλης να λαμπιρίζουν τρεμοπαίζοντας σε πολύχρωμες αντανακλάσεις πάνω στα ήρεμα νερά του Κορινθιακού, στο βάθος η Γέφυρα φωτισμένη με τα γαλάζια λαμπιόνια της και το ολόγιομο φεγγάρι να παίζει κρυφτό ανάμεσα στις φυλλωσιές, όλα έφτιαχναν ένα μαγευτικό σκηνικό που δεν άφηνε καμία αίσθηση ανεπηρέαστη.

Το νεόδμητο ξενοδοχείο που θα μας φιλοξενούσε βρισκόταν στο ξεκίνημα του κεντρικού δρόμου περιπάτου της πόλης, που ήταν και το μόνο εμπόδιο που το χώριζε από τη θάλασσα. Μας τράβηξαν την προσοχή τα παλ χρώματα που επέλεξαν οι ιδιοκτήτες για την πρόσοψη, διαφορετικά για κάθε όροφο. Δείτε τι όμορφα που είχαν διακοσμήσει το σαλόνι υποδοχής που έδειχνε αριστοκρατικό και φιλόξενο συνάμα. Λίγο πιο μέσα βρισκόταν η τραπεζαρία που περιστοιχιζόταν από γωνιές υψηλού αισθητικού κάλλους με ξεχωριστό για την κάθε μία εικαστικό θέμα. Τα δωμάτια και αυτά σε τολμηρούς χρωματικούς συνδυασμούς και με όμορφη θέα προς το κάστρο μας επιφύλασσαν μια πολύ ευχάριστη και άνετη διαμονή.

Την επομένη σκαρφαλώσαμε στο περίφημο κάστρο της πόλης, ένα οχυρό που η ιστορία του ξεκινά από τα χρόνια της Αρχαιότητας, αλλά που αναστηλώθηκε πλήρως μόνο κατά τα βυζαντινά χρόνια από τον Ιουστινιανό, όταν η πόλη άρχισε να λειτουργεί ως ενδιάμεσος σταθμός για τους Ευρωπαίους που ήθελαν να ταξιδέψουν ως την Κωνσταντινούπολη ή, αντίστροφα, από την Κωνσταντινούπολη προς την Ιταλία.

Ο οχυρωματικός χαρακτήρας του διαμορφώνεται από μία σειρά αμυντικών έργων που ακολουθούν σε τρία επίπεδα την κλίση του εδάφους ξεκινώντας από το κάστρο στην κορυφή του λόφου και καταλήγοντας στο πεδινό τμήμα με τους δύο βραχίονες που αγκαλιάζουν το μικρό λιμάνι της πόλης.

Σε αυτή την πινακίδα που βρισκόταν στην είσοδο του Κάστρου μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα. Δεξιά, λεπτομέρεια από μαρμάρινα μοτίβα στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας που έχει χτιστεί σε ένα σημείο εντός του οχυρού, προδίδει την παλαιότητα του χώρου.

Ένα από τα πιο σημαντικά ιστορικά γεγονότα που συνδέονται με την περιοχή είναι η ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571, η οποία αποτέλεσε ορόσημο για την ιστορία της Ευρώπης, αφού χάρη στη νίκη εναντίον των Τούρκων, αναχαιτίστηκε η απειλητική για την Ευρώπη τουρκική ναυτική δύναμη.

Το κάστρο διατηρείται σε άριστη κατάσταση και δέχεται πολλούς επισκέπτες, Έλληνες και ξένους, σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Πέρα από την ιστορική του σημασία, η θέα προς τον Κορινθιακό κόλπο με τη Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου να δεσπόζει στον ορίζοντα οροθετώντας το νέο πλέον εικαστικό σκηνικό της πόλης, είναι απλά μοναδική.

Η σύντομη απόδρασή μας στο δυτικό τμήμα της Στερεάς Ελλάδας ξεκίνησε αυθόρμητα και χωρίς κανέναν ιδιαίτερο προγραμματισμό. Ο δρόμος μας φύλαγε όλες τις εκπλήξεις και μας αποζημείωσε για αυτή μας την επιλογή. Βλέπετε, όταν κάπου-κάπου αφήνεσαι να έρθουν σε σένα οι εικόνες και οι εμπειρίες αντί να τις κυνηγήσεις εσύ, όπως συμβαίνει συνήθως, τότε η συγκίνηση πολλαπλασιάζεται.

Με αυτή τη σκέψη κλείνω το οδοιπορικό Αθήνα - Ναύπακτος. Ελπίζω να μη σας κούρασα πολύ με το τριπλό σήκουελ, όμως ήταν αδύνατο να χωρέσουν τόσες ομορφιές μέσα σε μία ανάρτηση.

Από μένα και τον ηθικό αυτουργό που τα έκανε όλα αυτά πραγματικότητα

Πολλά - πολλά φιλιά!

ΤΕΛΟΣ