Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πέτρινο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πέτρινο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

1.7.25

Η αληθινή ελευθερία μέσω της πίστης

Αυτός είναι ο τίτλος του πλάνου αντιγραφής και εντρύφισης εδαφίων από την Αγία Γραφή για τον μήνα Ιούλιο. Για μένα η ελευθερία βρίσκεται στην ανώτερη βαθμίδα ζητουμένων στη ζωή μου, όμως σαν φευγαλέο πουλί όλο δείχνει να μου ξεφεύγει, κι εδώ που λέω πως την κατέκτησα, πάλι σε νέους ουρανούς πετά μακριά μου.

Αυτό συμβαίνει όταν ορίζουμε την ελευθερία με τα δεδομένα του κόσμου, όταν η ελευθερία αποκτάει διαστάσεις, βαρύτητα, γεωγραφικό προσανατολισμό, υλική υπόσταση, προσωπικό στόχο και σκοπό όπως απαγκίστρωση από οικογενειακά ή κοινωνικά δεσμά ή το αντίθετο, απόκτηση πλούτου και προσωπικής καταξίωσης, επαγγελματική αποκατάσταση, κοινωνική αποδοχή, οικονομική ευμάρεια.

Στον πνευματικό όμως χώρο, τίποτα από όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν με την αληθινή ελευθερία. Γιατί αληθινή ελευθερία βρίσκεται μόνο όταν είσαι κοντά στον Χριστό, όταν ακολουθείς τον δρόμο του, τις εντολές του, τον λόγο του. 

Όταν ζεις μέσα στην αλήθεια του Κυρίου, πόρτες αρχίζουν να ξεκλειδώνουν, δεσμά αρχίζουν να σπάζουν και ο κόσμος, με όλα αυτά που συμπερικλείει, δεν σε αφορά πια. "Μάθε την αλήθεια και θα σε απελευθερώσει" μας διδάσκει ο Χριστός. Από τι θα μας απελευθερώσει; Από τους εφιάλτες μας; Τους δυνάστες μας; Τα ανεκπλήρωτα όνειρά μας;

Όχι, θα μας ελευθερώσει από τον κακό μας εαυτό, από την αμαρτία και τις παθογένειες που μόνοι μας γεννούμε μέσα μας, από τις αντιπάθειες με τους διπλανούς μας, και την αντιζηλία, και τον φθόνο γι' αυτό που έχει ο άλλος και εμείς δεν έχουμε, τον ανταγωνισμό, τον εγωισμό, την υπερηφάνεια ότι κάποιοι είμαστε ενώ δεν είμαστε τίποτα και όταν όλα είναι μάταια σε αυτή τη ζωή και χίμαιρες και θλίψη πνεύματος.

Όσο κυνηγάμε τα επίγεια, τόσο πιο δυστυχισμένοι και κενοί αισθανόμαστε. Δέστε πόσοι διάσημοι καλλιτέχνες καταλήγουν σε θανατηφόρους εθισμούς, δυστυχία, απόγνωση, αυτοκτονία. Μα, αφού τα είχαν όλα, ό,τι ονειρεύεται η ψυχή του ανθρώπου, λάμψη, χρήμα, δόξα, φήμη, πολυτέλειες, ωραίες γυναίκες ή άνδρες, γρήγορα αυτοκίνητα, πάρτι, προβολείς, όλα στα πόδια τους. Κι όμως, αν τους ρωτήσεις, μέσα τους νιώθουν κενοί, δυστυχισμένοι, σα να υπάρχει κάτι άλλο που τους λείπει, και αυτή η έλλειψη είναι που προκαλεί όλη αυτή την δυστυχία. 

Αυτό που λείπει από την ζωή τους χωρίς να το αντιλαμβάνονται, είναι ο Θεός, η έλειψη της παρουσίας του Θεού μέσα τους. Χωρίς Θεό, ο άνθρωπος ζει μέσα του μια κόλαση, όσο πλούσιος ή διάσημος κι αν τυχαίνει να είναι, είναι αιχμάλωτος του εαυτού του, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνει. Ωστόσο, αυτό συμβαίνει, είναι τόσο απλό και τόσο ουσιαστικό. 

Χωρίς Θεό ο άνθρωπος είναι ένα τίποτα, ένα ον χωρίς σκοπό και λόγο ύπαρξης. Γι' αυτό και η απόγνωση και το κενό και η κατάθλιψη και η δυστυχία. Ζεις μια κόλαση εδώ στη γη, όπου ζεις, αφού κόλαση είναι η απουσία του Θεού από την ζωή του ανθρώπου, όχι αυτά τα μπουντρούμια με τις φωτιές, τους καπνούς από το θειάφι και τα τερατάκια καρικατούρες με τις μυτερές ουρίτσες και τα κερατάκια να σε βασανίζουν νύχτα μέρα. Όλα αυτά είναι συμβολικά, που θέλουν να σου δείξουν κάτι σε μια διάσταση που δεν μπορούν να αντιληφθούν οι πέντε αισθήσεις σου, αλλά που παρόλα αυτά υπάρχουν και σε επηρεάζουν με τρόπο καθοριστικό.

Ο θησαυρός που διεκδικούμε δεν είναι του κόσμου τούτου. Δεν πρόκειται να βρεις την αληθινή ελευθερία μακριά Του. Αυτός είναι η ελευθερία, αυτός μας την παρέχει, είναι δώρο. Όταν επιμένεις στην παρουσία Του, εντρυφείς στα λόγια Του, στο παράδειγμά Του, όταν αγωνίζεσαι να κάνεις το θέλημά Του, τότε αρχίζεις να εισπράττεις δώρα ουράνια. Η ελευθερία είναι ένα από αυτά. Η ψυχή σου είναι ελεύθερη, γιατί σε έχει απαλλάξει από τα δεσμά της αμαρτίας, όταν τον δέχτηκες και αναγνώρισες ότι Εκείνος εξόφλησε τις οφειλές σου για σένα, καρφώνοντάς τις πάνω στον Σταυρό. Η δική του θυσία εξαγόρασε την ελευθερία σου. Και τώρα είσαι ελεύθερος, κοντά Του.

Ναι, είναι λίγο παράξενα αυτά που γράφω, αλλά δεν είναι δικά μου. Έτσι λειτουργεί η πίστη στον Χριστό. Χριστός θα πει λύτρωση από δεσμά, θα πει ελευθερία και προσωπική βούληση, θα πει αγάπη, γέμισμα ψυχής, ελπίδα, χαρά, ευφροσύνη. Όσο πιο πολύ ζεις τον Χριστό μέσα σου, τόσο πιο ελεύθερος αισθάνεσαι, πιο γεμάτος, πιο αισιόδοξος, πιο ευτυχισμένος. Δεν υπάρχει τίποτα που να σε κρατάει πια αιχμάλωτο, είσαι υπεράνω. Πάνω από τα προβλήματα της καθημερινότητας, πάνω από τις μικρότητες, τα πάθη, τις εμπλοκές. Δεν σε αφορούν πια, γιατί βρίσκεσαι αλλού, σε άλλη σφαίρα, όπου εκεί δεν υπάρχει τίποτα που να σε στενοχωρεί ή να σε αναστατώνει. Γιατί η ελευθερία φέρνει και ειρήνη. Και η ειρήνη χαρά, και η χαρά, αγάπη, όχι επίγεια, αγάπη Θεού. Όταν φτάσεις να γίνεις αγάπη Θεού, τότε αδελφή μου ή αδελφέ μου να ξέρεις ότι έχεις φτάσει στον τελικό σου προορισμό.

*****

-----  Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής για τον μήνα Ιούλιο το βρήκα εδώ.

-----  Οι μέρες είχαν συγκομιδή ρίγανης από τον κήπο, μοσχοβόλησε το σπίτι!

-----  Επίσης, οι μέρες απαιτούσαν προεργασίες για παρασκευή λικέρ βερίκοκου, με φρούτα πάλι από τον κήπο μας. Πέρσι, δεν καταφέραμε να φάμε βερίκοκα, ούτε ένα, κάτι τα είχε πειράξει. Φέτος, όμως, τα έδωσαν όλα, τα κλαδιά του δέντρου είχαν γύρει ως το χώμα από το βάρος του καρπού, τα φοβόμασταν μήπως σπάσουν. Δεν ξέρω κι εγώ πόσες τσάντες δώσαμε τριγύρω, και πόσα φάγαμε και πόσα περίσσεψαν. 

Μάζεψα κι εγώ τα κουκούτσια, τα έσπασα για να βγει το αμυγδαλάκι από μέσα και ξεκίνησα να φτιάχνω λικεράκι amaretto, από βιολογικά, αψέκαστα, σπιτικά από τον κήπο μας πεντανόστιμα βερίκοκα. Σε έναν μήνα περίπου θα ολοκληρωθεί η όλη διαδικασία, γιατί είναι κι άλλα που πρέπει να γίνουν, ώστε να είναι έτοιμο για κέρασμα!


-----  Για όποιον ενδιαφέρεται, την συνταγή για το λικέρ amaretto από βερίκοκο μπορείτε να την βρείτε εδώ.


Μέχρι την επόμενη φορά,

Με αγάπη,

Εύα 💗

11.7.22

Προσγειώσεις

 
.......   σήμερα ένα σπουργίτι πέταξε

                                                                                                                        για έναν άλλον ουρανό   .......



Με αγάπη,

Εύα 💗


******

----  φωτό λίγο 'πειραγμένη' από εδώ.

27.1.22

Η "Ελπίδα" που πεθαίνει τελευταία


Χιόνι στην περιοχή που ζω δεν είδαμε στην υπερβολή του, ούτε δέντρα έπεσαν, ούτε αυτοκίνητα ακινητοποιήθηκαν, και το ρεύμα κόπηκε μόνο για δυο ώρες αργά το επίμαχο βράδυ του ιετού. Είχα τρομάξει από το κακό που έβλεπα από την τηλεόραση να κλιμακώνεται στην Αττική και ευρύτερα, κι έλεγα από μέσα μου τώρα θα χτυπήσει κι εμάς η κακοκαιρία, και πού 'ναι την επιτέλους να 'ρθει να τελειώνουμε να ησυχάσουμε.

Η χιονοκαταιγίδα "Ελπίδα" όμως δεν χτύπησε το σπιτικό μας, δεν έθαψε τον δρόμο μας στο χιόνι, δεν ξερίζωσε τα δέντρα της γειτονιάς, δεν εγκλώβισε φίλους κι αγαπημένους, όπως συνέβη με τόσους άλλους που βρέθηκαν σε δεινή θέση εξαιτίας της ακραίας μεν, αλλά αναμενόμενης, κακοκαιρίας. 

Αυτή τη φορά σταθήκαμε τυχεροί. Η "Ελπίδα" ήρθε σαν επισκέπτης, ίσα που πασπάλισε τα χωράφια και τις κεραμοσκεπές με ένα λαμπερό άσπιλο λευκό, μόνο για να ομορφύνει το τοπίο ακόμη περισσότερο, να το εξαγνίσει και να κατεβάσει αισθητά τη θερμοκρασία σε βαθμούς που δεν έχουμε συνηθίσει να βιώνουμε τακτικά. Ήρθε να μας δείξει πόσο όμορφη και ευεργετική είναι η φύση όταν τη σεβόμαστε και εναρμονιζόμαστε λειτουργικά μαζί της και πόσο εκδικητική και καταστροφική μπορεί να αποβεί όταν επιλέγουμε να την πληγώσουμε κακόβουλα και συστηματικά. 




Ένα καμπανάκι προειδοποίησης ήταν αυτός ο χιονάς, ένα από τα πολλά που έχουν ήδη προηγηθεί τα τελευταία χρόνια από τη φύση που είναι πληγωμένη εξαιτίας μας και έχει θυμώσει πολύ μαζί μας. Οι οικολογικές θεομηνίες έχουν πλέον αποκτήσει όνομα και το όνομα, όσο οξύμωρο ή ειρωνικό κι αν ακούγεται κάθε φορά, εξακολουθεί να παραμένει το ίδιο: Φύση. Περιβάλλον. Το Σπίτι μας. Το να εθελοτυφλούμε ως ανθρωπότητα και να αποποιούμαστε των όποιων ευθυνών πετώντας το μπαλάκι από εδώ και από εκεί, όταν την ίδια στιγμή καταστρέφουμε όλο και πιο ολέθρια την Φύση, δεν έχουν φέρει όπως δείχνουν τα πράγματα κανένα αποτέλεσμα, και όσο όλα αυτά συνεχίζουν να συμβαίνουν, η λύση για τη σωτηρία της φύσης και της ανθρωπότητας ως αλληλένδετοι κρίκοι θα παραμένει θαμμένη κάτω από το χιόνι της αναλγησίας και της υπεκφυγής.

Με αγάπη,

Εύα 💗


17.10.21

Απερισκεψία είναι...

... να έχεις διαλυθεί από την κούραση την προηγούμενη με τα της μετακόμισης που τελειωμό δεν έχουν, να περιμένεις μάστορα το πρωί για την περίφραξη, να σου ανακοινώνουν απρόσμενα ότι θα έρθουν γνωστοί να σε δουν, να ξανακάνεις φασίνα από την αρχή να είναι οι αυλές σκουπισμένες και η τουαλέτα απολυμασμένη και ο νεροχύτης καθαρός, να είσαι βουτηγμένη μέσα στο άγχος και την αγωνία γιατί έτσι είσαι φτιαγμένη να είσαι να τα προλάβεις όλα να είναι στην εντέλεια, να έχεις και τα σκυλιά σου ταϊσμένα και τον εαυτό σου σε αξιοπρεπή κατάσταση κι ας έχεις καταρρεύσει από μέσα, να περνάει η ώρα και να περνάει, και στο τέλος να μην εμφανίζεται κανείς.

Δεν μπορώ όταν οι άνθρωποι φέρονται απερίσκεπτα, δεν το έχω κάνει σε άνθρωπο στη ζωή μου, γιατί σκέφτομαι τον άλλον όταν κάνει τα πάντα για να αισθανθώ σαν στο σπίτι μου, με το να δείχνω τον απαιτούμενο σεβασμό για την κούραση και τον χρόνο που σπατάλησε για μένα, ενώ δεν ήταν υποχρεωμένος να το κάνει, και αυτό το αναγνωρίζω και το σέβομαι πάντα.  

Τες πα.

Όπως και να' ναι, βρήκα την ευκαιρία και μάζεψα με την ησυχία μου τις πρώτες ελιές της φετινής σοδειάς απολαμβάνοντας μια υπέροχη, ήσυχη συννεφιασμένη Κυριακή σε ένα πεντακάθαρο αστραφτερό σπίτι αποκλειστικά για μένα, την οικογένειά μου και τα κατοικίδιά μας για να κλείσει όμορφα μια πιεστική κατά τα άλλα και δύσκολη εβδομάδα.







Με αγάπη,

Εύα 💗

25.8.21

Χελώνα, η ελληνική - ή - γεννητούρια στο κτήμα!

Η χελώνα, λοιπόν, κατά τη Βικιπαίδεια, είναι ένα ερπετό που ανήκει στην αρτίγονη τάξη της πρωτόγονης υφομοταξίας των αναψιδωτών. Η ονομασία της προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη χέλυο, που σημαίνει οστέινος θώρακας. Είναι ένα ζώο που ζει στα εύκρατα και τροπικά κλίματα, η διάρκεια ζωής της είναι 70-150 χρόνια ανάλογα με το είδος της, τους χειμώνες πέφτει σε χειμερία νάρκη, και υπάρχουν οι χερσαίες, οι θαλάσσιες και οι αμφίβιες χελώνες. Η αναπαραγωγική της περίοδος γίνεται κατά τους θερινούς μήνες και κάθε φορά γεννάει από δύο έως δώδεκα αυγά, τα οποία αφήνουν σε τρύπες που οι ίδιες έχουν σκάψει. Οι χελώνες στη συνέχεια δεν έχουν καμία σχέση με τα χελωνάκια, τα οποία μεγαλώνουν μόνα τους. Θεωρείται προστατευόμενο είδος. 

Θα μου πεις, για χελώνες θα μιλήσουμε σήμερα, Εύα; Ε, ναι, πρέπει, γιατί σήμερα είχαμε γεννητούρια! Είναι το πρώτο χελωνάκι που βλέπουμε να γεννιέται μέσα στο κτήμα και έχουμε ενθουσιαστεί από τη χαρά και την έκπληξη. Όλη μέρα δεν ασχολούμαστε με τίποτε άλλο! Το χαζεύω, το θαυμάζω, το φωτογραφίζω, το παρατηρώ... Ένα τόσο δα πλασματάκι, ένα θαύμα της φύσης, θωρακισμένο και πανέτοιμο να ξεκινήσει τον κύκλο του στον στίβο της ζωής. 

Καλό σου ταξίδι, μικρό μου χελωνάκι!

Με αγάπη,

Εύα 💗


18.11.20

Και πάλι εδώ

Ήταν ένα ιδιαίτερο καλοκαίρι και φθινόπωρο γεμάτα από αλλαγές και προκλήσεις. Ο γάμος των παιδιών, η μετακόμιση, ο κορωνοΐός, όλα μαζί, ανακατεμένα, όπου δύσκολα έβρισκε κανείς τάξη, ηρεμία και οργάνωση, γιατί όλα τους ήταν αναγκαία και επείγοντα που έχριζαν άμεσης φροντίδας.

Δόξα τω Θεώ, τα παιδιά έχουν τακτοποιηθεί κι έχουν βρει τη σειρά τους. Εμείς, από την άλλη, παλεύουμε ακόμη με τις εκκρεμότητες του καινούργιου μας σπιτιού. Υπήρχαν χρονοβόρες διαδικασίες γραφειοκρατικού χαρακτήρα, που πραγματικά μας έφτασαν στα όρια με τις καθυστερήσεις των υπηρεσιών τους. Γιατί, αλήθεια, τα κάνουν όλα τόσο δύσκολα και χρονοβόρα στο ελληνικό δημόσιο; Πού είναι το πρόβλημά τους; Νομίζω ότι αυτή η απορία θα με ακολουθεί για πάντα.

Όπως και να 'χει, τις δυσκολίες τις κάναμε προκλήσεις και με τον χρόνο, προσκλήσεις, που περίμεναν ανταπόκριση. Ανταποκριθήκαμε εννοείται, γιατί το σπίτι αυτό τα άξιζε όλα και με το παραπάνω. Τα συνδύαζε όλα, αυτά που είχαμε ανάγκη λόγω ρυθμών καθημερινότητας, εργασίας, υποχρεώσεων κτλ., αλλά και αυτά που αγαπούσαμε και ονειρευόμασταν ως προς την ποιότητα ζωής που αποζητούσαμε χρόνια τώρα. Κοντά και μακριά, βουνό και θάλασσα, κοινωνικότητα και απομόνωση, εργασία και ηρεμία,  ζώα και φύση μαζί μας, σαν μία τέλεια μικρή ολοκληρότητα, ειρηνευμένη και αρμονική.  

Για να φτάσουμε όμως ως εκεί, χρειάστηκε να περάσουμε από συμπληγάδες. Μόνο για να γίνει η σύνδεση με το ρεύμα, για να αναφέρω ένα μικρό παράδειγμα, χρειάστηκε να περάσουν πεντέμιση μήνες, από τις αρχές του Ιουνίου. Μπαίνω στο blogger λοιπόν κι εγώ μετά από τόσον καιρό και βρίσκω ένα διαφορετικό blogger με εντελώς τροποποιημένο το στήσιμο και την αισθητική που ήξερα και αγαπούσα. Δεν μου αρέσουν καθόλου. Ήξερα πώς να κάνω τις αλλαγές μου όλα αυτά τα δέκα+ χρόνια που βρίσκομαι εδώ, πώς να αλλάξω όλο το template αν το ήθελα, πώς να προσθέτω ή να αφαιρώ στοιχεία,πώς να διορθώνω, τώρα δεν βρίσκω τίποτα. Κι αυτό το συννεφάκι που γυρίζει γύρω γύρω κάθε φορά που προσθέτω μια λέξη στο κείμενο της ανάρτησης σαν τρελό, πόσο πιο εκνευριστικό θα μπορούσαν να το κάνουν; 

Μπορείτε, κύριοι διαχειριστές του blogger, να επιστρέψετε παρακαλώ τα πράγματα στην πρότερή τους κατάσταση; 

Και, επίσης, μπορείτε πριν κάνετε τις οποιεσδήποτε αλλαγές σας, να μας δίνετε το δικαίωμα της επιλογής και της απόφασης; 

Μετά από τόσα χρόνια χρήσης, νομίζω ότι πλέον το δικαιούμαστε. 

Ευχαριστώ.

Όπως και να 'χει, χαίρομαι πολύ που βρίσκομαι και πάλι εδώ, στο ιντερνετικό μου σπίτι, μετά από πολύ καιρό, εν μέσω πανδημίας, σεισμών και ελπίζω όχι έτι καταποντισμών. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι καιροί που διανύουμε μόνο ως απλοί δεν μπορούν να χαρακτηριστούν. Που θα πει, προσαρμοζόμαστε για να μην αφανιζόμαστε. Ο νόμος της φύσης το λέει αυτό και το έχει αποδείξει επανειλλημένως μέσα στα χρόνια και τους καιρούς.

Με αγάπη,

Εύα 💗

***

Δοκιμαστική η ανάρτηση για να δώσω το παρόν, παίρνοντας το νήμα από εκεί που το είχα αφήσει.

26.8.20

Ανδρέας Κονάνος, Στο Βάθος Κήπος και λίγα νέα για τη μετακόμιση


Δεν μπορώ να πω ότι εξεπλάγην ιδιαίτερα από το άκουσμα της ανακοίνωσης του π. Ανδρέα Κονάνου ότι επιστρέφει και πάλι πίσω στον κόσμο. Παρόλο που πρόκειται για έναν εκπρόσωπο της Εκκλησίας με ιδιαίτερο χάρισμα στο να περνά μηνύματα στον κοινό, ωστόσο, εδώ και κάμποσο καιρό κάτι με ξένιζε με την όλη προσκόλησή του στα social media, τη δημοσίευση προσωπικών φωτογραφιών που καμία σχέση δεν είχαν με την εκκλησία, γενικά, όλο του το προφίλ είχε αυτόν τον αέρα της εκκοσμίκευσης, που προσωπικά δεν θα ήθελα να βλέπω σε εκπρόσωπο της Εκκλησίας. Όχι ότι είναι κακό βέβαια αυτό, απλά δεν μου αρέσει ιερείς της Ορθοδοξίας μας να έχουν αυτό το φλερτ με τον κόσμο, τους θέλω κάπου αλλού, πιο ψηλά, χωρίς πολλά πολλά, έτσι, πιο αποστασιοποιημένους που απλά να εκπέμπουν αυτό το φως το ιλαρό, αυτή την πνευματικότητα που έχω ανάγκη να βλέπω στους εκπροσώπους της Εκκλησίας και του μοναχισμού, ως οδηγό και υπόδειγμα.

Σίγουρα ο "σκέτος" πλέον, όπως αυτοχαρακτηρίστηκε, Ανδρέας Κονάνος, αν μη τι άλλο, έκανε μια κίνηση που ανατάραξε τα νερά. Υπάρχει μερίδα στο κοινό του που ενοχλήθηκε. Για μένα, δεν με πείραξε ιδιαίτερα, γιατί, όταν αισθανόμενη έτσι όπως αισθανόμουν την παρουσία του όλο αυτό το διάστημα, με το να πάρει την απόφαση που πήρε, θεώρησα πως ήταν το πλέον τίμιο που μπορούσε να κάνει, τόσο για το κοινό του, όσο και για την Εκκλησία, ώστε να μην παραπλανά ούτε τη μία πλευρά ούτε την άλλη. Ήταν μια ειλικρινής απόφαση και το εκτίμησα.

Το πιο ωραίο όμως είναι ότι η είδηση μαθεύτηκε λίγες μέρες αφότου είχα ολοκληρώσει την ανάγνωση του βιβλίου του "Στο Βάθος Κήπος" και ήμουν έτοιμη να κάνω μια ανάρτηση γι' αυτό με την πρώτη ευκαιρία, αφού πρόκειται πράγματι για ένα αξιόλογο βιβλίο, γραμμένο με πολύ προσοχή και ευαισθησία, λυρικό, ποιητικό, με σαφήνεια στα βαθειά μηνύματα της ορθόδοξης πίστης, με συμβουλές και αναλύσεις, που γενικά μου άρεσε πολύ και το συστήνω με θέρμη, έστω και τώρα που ο συγγραφέας του δεν είναι πλέον ποιμένας της εκκλησίας.



Και λίγα νέα σχετικά με τη μετακόμιση. Μπορεί να είμαστε ακόμα άνω-κάτω και το ξεπακετάρισμα καλά να κρατεί, βρήκα όμως τη θέση που θα έχει από εδώ και στο εξής το γραφείο μου! Είναι ακόμα γυμνό και αστόλιστο, όμως μου άρεσε πολύ έτσι όπως τοποθετήθηκε μέσα στον χώρο. 

Από την άλλη πλευρά του δωματίου βέβαια, γίνεται ο κακός χαμός, όμως το προσπερνάω για την ώρα, για να μπορώ να χαίρομαι την εξέλιξη της κάθε μέρας και να μη με καταβάλει το άγχος να τα φτιάξω όλα στην ώρα τους έτσι όπως τα θέλω. Σιγά σιγά και όποτε γίνουν. Απολαμβάνω τη διαδρομή και αγκαλιάζω το κάθε βήμα αυτής της μεγάλης αλλαγής που ήρθε τόσο αναπάντεχα στη ζωή μας, ευγνωμονώντας το Θεό για αυτό το τεράστιο δώρο που μας πρόσφερε.


Αυτά προς το παρόν. Η σύνδεση με το διαδίκτυο στο νέο μας σπίτι ακόμη δεν υπάρχει, ρεύμα επίσης δεν υπάρχει - περιμένουμε την αγαπημένη μας γραφειοκρατία να δεήσει να μας κάνει τη σύνδεση, αφού ακόμα είμαστε στην αναμονή από την αρχή του καλοκαιριού. Έτσι, οι αναρτήσεις γίνονται με ιδιαίτερα αργούς ρυθμούς. Η υπομονή όμως είναι αρετή και με αυτή τη διαδικασία της μετακόμισης προέκυψε μια πολύ ωραία ευκαιρία να εξασκήσω αυτή την αρετή και στην πράξη, και αυτό προσπαθώ να κάνω όλο αυτό το διάστημα.

Μέχρι την επόμενη σύνδεση, λοιπόν!

Με αγάπη,

Εύα 💗

---

* φωτογραφίες μου μπορείτε να δείτε και στον λογαριασμό μου στο instagram εδώ.


29.7.20

Η ζωή στην πίσω αυλή

Μπορεί να μην έχουμε εγκατασταθεί ακόμη μόνιμα εκεί, όμως η ζωή στην πίσω αυλή καλά κρατεί. (στιχάκι έφτιαξα τώρα; :-) Εμείς πηγαινοερχόμαστε μέσα στον λίβα για μεταφορές και ταΐσματα από και προς τη νέα μας κατοικία, εκείνα ωστόσο το χαίρονται όσο δεν παίρνει. Ελευθερία και ησυχία, φροντίδα και προδέρμ, υπάρχει καλύτερο; Το μόνο που ελπίζω είναι να προλάβουμε να ολοκληρώσουμε τη μετακόμιση πριν αναζωπυρωθεί και πάλι ο κόβιντ 19 και τρέχουμε και δεν προλαβαίνουμε.

Που θα αργήσει κι άλλο βέβαια να ολοκληρωθεί για μας η όλη διαδικασία της μετακόμισης, πέρα από τον κορωνοϊό, γιατί έχουμε κι άλλα ευχάριστα που έχουν προτεραιότητα και δεν μπορούν να περιμένουν, πολύ πολύ ευχάριστα! (για στοιχείο σας δίνω ενδεικτικά τη λέξη .. κουφέτα :-))

Στην αναμονή λοιπόν μέχρι τον Σεπτέμβρη. Για την ώρα, τα βλέπω που χοροπηδούν παιχνιδιάρικα εδώ κι εκεί εγκλιματισμένα μέσα στον χώρο τους και αγαλλιάζει το μέσα μου. Κάποια από αυτά γεννήθηκαν εδώ, στο πετρόσπιτο! Οι δύο κουνέλες ήταν έγκυες όταν τις πρωτοφέραμε στο κτήμα και τώρα τα μικρούλια μας θεωρούνται και επισήμως γηγενείς, γεννημένα στον τόπο τους, που λένε! Οι κότες κυρίες, με τουπέ, ανεξάρτητες και με χαρακτήρα. Μάλλον τα έχουν καπελώσει τα κοκκόρια που τις σιγοντάρουν και τους κάνουν τα χατήρια.



Αυτά για την ώρα. Σε λίγο μπαίνει ο Αύγουστος. Νομίζω ότι θα τα πούμε και πάλι από Σεπτέμβρη. Μέχρι τότε, φιλιά πολλά, να περνάτε καλά!

Καλό καλοκαίρι!

Με αγάπη,

Εύα 💗

2.5.20

Πρωτομαγιά και γεννητούρια

Μαδούσαν όλο αυτό το διάστημα κομμάτια από το τρίχωμά τους και τα άπλωναν πάνω στο αχυρένιο στρώμα προετοιμάζοντας η καθεμιά στον χώρο της τον μεγάλο ερχομό. Και τώρα, οι δύο κουνέλες εξαντλημένες αλλά ευχαριστημένες που το έργο τους εξετελέσθη με επιτυχία, είναι πια μαμάδες!

Ο χώρος γέμισε από μικροσκοπικά κουνελάκια, τα πιο πολλά καφετιά με λευκές λεπτομέρειες στις κοιλίτσες, τις ουρές και τις μουσούδες τους, και μερικά από αυτά ολόλευκα σαν το χιόνι. Μια σταλιά ζωούλες κοιμούνται πάνω στα αχυρο-πουπουλένια στρώματα σφιχταγκαλιασμένα και ασφαλή κι εμείς μένουμε να χαζεύουμε διακριτικά και από απόσταση το θαύμα της ζωής.


Οι κοτοπουλίνες και τα υπόλοιπα κουνέλια αναρωτιούνται γιατί οι μαμα-κουνέλες είναι ακόμα κλεισμένες στα κελάκια τους και δεν παίζουν ακόμα μαζί τους.


Η φύση στα καλύτερά της, ο ήλιος λαμπερός και ανοιξιάτικος, έτσι η μέρα ήταν ιδανική για να μαζέψουμε το Μάη, έναν Μάη μουδιασμένο από την συνεχή καραντίνα και τις απαγορεύσεις στην κυκλοφορία και τις συναθροίσεις λόγω της επιδημίας. Η Φαίδρα από κοντά βοηθός στο μάζεμα της μαργαρίτας.


Αργότερα ήρθαν και τα παιδιά, φάγαμε παρέα με κους κους και χαμόγελα, χαρήκαμε ο ένας τη συντροφιά του άλλου, εκείνα έπαιξαν με τα ζώα και τις δραστηριότητές τους, εμείς απολαύσαμε την ομορφιά της φύσης που ξαναγεννιέται μετά το φευγιό του χειμώνα και του κακού που μάλλον δείχνει να μας εγκαταλείπει.


Το στεφάνι είναι έτοιμο. Καλό μήνα σε όλους και καλή Πρωτομαγιά!

Με αγάπη,

Εύα 💗