Στιγμιότυπα από τους δρόμους της χριστουγεννιάτικης Αθήνας

Μια επισήμανση: Ό,τι γράφω εδώ μέσα, παιδιά, δεν τα γράφω μόνο για εσάς, για να εξηγούμαι. Δεν κατηγορώ κανέναν, ούτε και θέλω να επηρεάσω κάποιον. Τα γράφω κυρίως για μένα, είναι οι σκέψεις μου και οι απόψεις μου όπως θα τα έγραφα στο ημερολόγιό μου. Αν κάποιος ωφεληθεί από αυτά που γράφω, εννοείται ότι θα με χαροποιήσει πάρα πολύ, επειδή θα ξέρω ότι έχω προσφέρει με τον δικό μου τρόπο στους συνανθρώπους μου. Αν, πάλι, δεν σας αρέσουν αυτά που γράφω, δεν θα στενοχωρηθώ, απεναντίας, και πάλι θα χαρώ πάρα πολύ αν πάτε σε άλλα σάιτς όπου θα σας εκφράζουν περισσότερο. Αυτό είναι το ζητούμενο, ο καθένας να βρίσκει μέσα από την πληθώρα εκφράσεων και απόψεων και πληροφοριών αυτό που θα τον εμπνεύσει, ώστε να τον σπρώξει ένα βήμα πιο πέρα, νοητικά, πνευματικά, ψυχικά. 

Κι εγώ αυτό κάνω. Έχω χάσει πολύ κόσμο από αυτά που γράφω, αλλά έχω φύγει και από πολύ κόσμο από αυτά που γράφουν, για να καταλήξω σε αυτά που με εκφράζουν. Έτσι στενεύεις τον κύκλο αυτών που σε ενδιαφέρουν, μέσα από την επιλογή και τη διάκριση, για να μπορέσεις να αποκρυσταλλώσεις το ποιος είσαι, τι θέλεις να βελτιώσεις και τι θέλεις από τη ζωή γενικότερα. Με το να διαλέγεις τι κρατάς και τι πετάς. Αυτά.

----

Οι φωτογραφίες είναι κάποια στιγμιότυπα από τους δρόμους της χριστουγεννιάτικα στολισμένης Αθήνας.

Με αγάπη,

Εύα 💗 

Λίγο πριν το ξεστόλισμα

Για πότε πέρασαν σχεδόν οι εορταστικές ημέρες των Χριστουγέννων ούτε που το κατάλαβα. Ένα τριήμερο μας έχει απομείνει ακόμα και μετά όλοι ξανά πίσω στην καθημερινή ρουτίνα του καθενός. Προσωπικά, μου αρέσει η ρουτίνα, την προτιμώ από τα σούρτα φέρτα, τον χαμό και τον πανικό, την αναστάτωση, τη φασαρία. Είμαι από φύση μου πολύ ιδιωτικός άνθρωπος, επιζητώ την ησυχία μου, κι όταν αυτή απουσιάζει, σαν κάτι μέσα μου να σπάει ή να αποσυντονίζεται. Ανυπομονώ να επανέλθω στους κανονικούς μου ρυθμούς.

Το δεντράκι είναι λήψη από μια από τις πολλές εξόδους αυτών των ημερών. Σκεφτόμουν να ξεκινήσω ένα άλλο blog που να ανεβάζω μόνο φωτογραφίες που βγάζω. Το άνοιξα, αλλά μετά το μετάνιωσα, δεν είχε νόημα να το κάνω. Μου αρέσει που τα έχω όλα σε αυτόν εδώ τον χώρο, το ιντερνετικό μου σπίτι. Είναι σα λεύκωμα πια μετά από τόσα χρόνια εγγραφών, μια καταγραφή της ζωής μου και των ενδιαφερόντων μου στις διάφορες φάσεις της. Τώρα, βρίσκομαι στη φάση απλοποίηση, ηρεμία, απομόνωση. Δεν θέλω να προσθέτω άλλα, να αφαιρώ επιδιώκω περισσότερο, όσο αυτό είναι εφικτό. Χρειάζομαι την ειρήνη μου, μου έχει γίνει απαραίτητη. Κι αυτό είναι το κυρίαρχο ζητούμενο για μένα, σ' αυτόν τον νέο κύκλο της ζωής μου που έχω εισέλθει. 

Με αγάπη,

Εύα 💗

Γιατί φωτογραφίζω

 

Φωτογραφίζω για να εντοπίζω την ψυχή, το συναίσθημα, την αρμονία,

φωτογραφίζω για να αναδείξω την ομορφιά και ευγένεια στο απλό και καθημερινό,

φωτογραφίζω για να οπτικοποιήσω το συναίσθημα που υποβόσκει σε όλα,

φωτογραφίζω για να σταματήσω τον χρόνο και τη λήθη σε ανθρώπους, γεγονότα, αναμνήσεις,

φωτογραφίζω για την τέχνη, την έρευνα, τον πειραματισμό,

φωτογραφίζω για το μήνυμα που θέλω να περάσω κάθε φορά,

φωτογραφίζω γιατί με ευχαριστεί, με εμπνέει, με εκφράζει,

φωτογραφίζω για να μπορώ να βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια της τέχνης,

φωτογραφίζω γιατί γίνομαι παιδί όταν φωτογραφίζω.

Με αγάπη,

Εύα 💗

*****   Η συμμετοχή μου στο ερώτημα "γιατί φωτογραφίζω" που τέθηκε σε δημόσια συζήτηση στο iFocus Community στο Facebook, το link εδώ.

 

Λύκος, αυτός ο ύπουλος εχθρός

Είναι μία πάθηση που έχει γίνει πολύ της μόδας τώρα τελευταία, όποιον και να ρωτήσεις, υπάρχει κάποιος στον κύκλο του που να το έχει. Λέγεται λύκος, πιο επιστημονικά Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος (ή ΣΕΛ κατά τα αρχικά του), είναι αυτοάνοσο και ακόμα η επιστήμη δεν μπορεί να εξαλείψει τη νόσο οριστικά, μόνο να την κοιμίσει, ας το πούμε έτσι. Τι ακριβώς όμως είναι αυτό το πράγμα και από πού προήρθε; 

Για κάποιον ανεξήγητο επιστημονικά λόγο μια μέρα μια ομάδα υγιών κυττάρων αποφασίζουν να επαναστατήσουν ενάντια σε άλλα υγιή κύτταρα του οργανισμού, θεωρώντας τα ως εχθρό και επιτίθενται εναντίον τους βλάπτοντάς τα. Άλλες φορές προσβάλλουν το κολλαγόνο, άλλες τις αρθρώσεις προκαλώντας φλεγμονές, ή το δέρμα. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, όταν ο λύκος γίνεται συστηματικός, τότε αρχίζει να προσβάλει ζωτικά όργανα όπως ο εγκέφαλος, το κεντρικό νευρικό σύστημα, τα νεφρά, η καρδιά, οι πνεύμονες, όπου εκεί τα πράγματα σοβαρεύουν αρκετά και γίνονται επικίνδυνα, ενίοτε και θανατηφόρα. Είναι ένας ανηλεής και ύπουλος πόλεμος ανάμεσα σε στρατιώτες του ίδιου στρατοπέδου που αλληλοεξοντώνονται χωρίς εμφανή αιτία και αφορμή με μόνο σκοπό να καταστρέψουν τον υποτιθέμενο εχθρό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο οργανισμός να βρίσκεται σε συνεχή συναγερμό που δεν εφησυχάζει ποτέ γιατί συμπεραίνει ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να δεχτεί επίθεση και να ηττηθεί.

Σε αυτή την παράλογη και αλλοπρόσαλλη διαδικασία οφείλεται και η εξάντληση που νιώθει ο ασθενής και που βαθαίνει με τα χρόνια, αυτή η χρόνια ανεξήγητη αβάσταχτη κούραση λες και σε δέρνουν νυχθημερόν, κάνοντας σε να νιώθεις ανήμπορος, αδύναμος, εκτεθειμένος, όπως ένας υπερήλικας ως προς τις αντοχές και τις δυνάμεις του. Όλα αυτά συμβαίνουν με το που ξυπνάς και επιδεινώνονται όσο προχωρά η μέρα. Μέχρι το βράδυ δεν ξέρεις πού να σταθείς, πού να ακουμπήσεις χέρια, πόδια, το κορμί σου από την κούραση και την εξάντληση που σου απομυζεί όλη την ενέργεια, που σε στραγγίζει ολοσχερώς. Και όλα αυτά τις καλές μέρες, που δεν πονάς από φλεγμονές ή δεν έχει προσβληθεί κάποιο όργανο και αρχίζεις να βιώνεις άλλα σενάρια επιστημονικής φαντασίας.

Κανένας γιατρός δεν μπορεί να το ιάσει. Καμία έρευνα δεν μπορεί να το κατανοήσει. Είναι μια πάθηση γεμάτη μυστήριο και αναπάντητα ερωτήματα. Πώς ξεκινά; Τι το προκαλεί; Γιατί τώρα; Γιατί εδώ; Από πού προήλθε; Πώς λειτουργεί; Πώς το αντιμετωπίζεις; Πώς ζεις μαζί του; Πώς το πολεμάς;

Ναι, η 35ετή προσωπική εμπειρία μου με αυτή την ανεπιθύμητη συνύπαρξη, μου έχει δείξει με τον πλέον επώδυνο τρόπο ότι ο λύκος δε νικιέται. Το μόνο που μπορούν να κάνουν οι γιατροί και τα φάρμακα είναι απλά να το κρατούν σε καταστολή. Κοιμίζουν τον λύκο ώστε να μην γίνεται επικίνδυνος, κάτι που δυστυχώς δεν μπόρεσα να αποφύγω. Χάρη στον λύκο εγκατέλειψα τις φιλοδοξίες μου, τα όνειρα που είχα για το μέλλον, τα χόμπι μου, τις φιλίες μου. Απομονώθηκα από τον κύκλο μου, περιορίζομαι στα απολύτως απαραίτητα, αναγκάζομαι να το κάνω γιατί απλά, δεν έχω την ενέργεια ούτε και τη διάθεση να ανταποκριθώ σε κάτι από αυτά. 

Ο λύκος μου έχει στερήσει πολλά, τη διάθεσή μου για ζωή, τις δυνάμεις που χρειάζομαι για να βγάλω τη μέρα μου, νιώθω συνεχώς κουρασμένη, ξυπνάω το πρωί και αισθάνομαι μια απέραντη εξάντληση, η ενέργειά μου είναι στο ναδίρ. Είναι ελάχιστες οι καλές στιγμές μου, και αυτές χάρη στον γιατρό μου που φροντίζει το καλύτερο για την φαρμακευτική μου αγωγή και τα σχετικά, και ο άντρας μου που βοηθάει από τη μεριά του όσο μπορεί και δοκιμάζεται κι αυτός, σχεδόν εξίσου με μένα. Ωστόσο, η παρηγοριά από την οικογένεια, περισσότερο δείχνει να επιδεινώνει την κατάσταση παρά να την ανακουφίζει, αφού πιο πολύ αισθάνεσαι τύψεις και ενοχές όταν όλα τρέχουν κι εσύ μένεις πίσω, να αισθάνεσαι όπως αισθάνεσαι, ανήμπορη, άχρηστη, περιττή, χάρη στον λύκο και όλα αυτά που σου έχει αρπάξει, βασικά τη ζωή σου όλη. 

Στην πραγματικότητα κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, γιατί δεν υπάρχει τίποτα το εμφανές πάνω σου που να υποδεικνύει όλο αυτό το βασανιστήριο που συντελείται εντός σου. Το μόνο που βλέπουν είναι εσένα να αρνείσαι να παραβρεθείς στις συναντήσεις τους, να συμμετάσχεις στις δραστηριότητές τους, να αναρωτιούνται γιατί τα φυτά σου είναι απεριποίητα ή η αυλή ασκούπιστη, και πόσο ακατάδεκτη είμαι επιτέλους που δεν συναινώ σε συναρθροίσεις, που σε όλα λέω όχι. Και το όχι μου όμως που θα πω απαιτεί ενέργεια να δαπανηθεί από μέρους μου, και πολλές φορές δεν είναι επαρκής ούτε καν αυτή και πού να εξηγώ στον καθένα και τι να πρωτοπώ και τι να καταλάβει και τι φταίει που δεν καταλαβαίνει αφού δεν το έχει ζήσει και άρα δεν ξέρει ό,τι ξέρω και γι' αυτό δεν μπορεί να καταλάβει. Έτσι, επειδή ακριβώς η όλη κατάσταση είναι τόσο μπερδεμένη, προτιμώ να απέχω και να μην εξηγώ τίποτα, πέρα από ένα είμαι κουρασμένη, πρέπει να φύγω ή ότι δεν πρέπει να βγω στον ήλιο εντολές γιατρού, αιτιάσεις που μεν είναι αληθείς, ωστόσο δεν καταφαέρνουν να ακουμπήσουν ούτε την επιφάνεια των όσων συντελούνται κάτω από το ορατό επίπεδο αντίληψης του καθενός.

Είναι μία άνιση μάχη μεταξύ Δαβίδ και Γολιάθ, μάλλον, μεταξύ Δαβίδ και Γολιάθ μαζί με όλο του το σόι. Έχουν απαγορευτεί πολλά πράγματα, όπως η έκθεση στον ήλιο, η κούραση, η φασαρία, το έντονο φως, το άγχος, η αναστάτωση, οι καταχρήσεις, η ταλαιπωρία, η αϋπνία, οι εγκυμοσύνες, φυσικά. Πολλές φορές αισθάνομαι σαν το χρυσόψαρο μέσα σε γυάλα, και αν δεν είχα τον άντρα μου να με υποστηρίζει και τον Θεό να με καθοδηγεί, σίγουρα θα ήταν πολύ χειρότερα τα πράγματα. Είναι ένα αυτοάνοσο που προσβάλλει τα πάντα, έτσι, γίνεται απρόβλεπτο, επικίνδυνο και ολέθριο. Δεν αφήνει τίποτε ανεπηρέαστο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι σηκώνουμε και τα χέρια ψηλά. Είναι μία πάθηση που απαιτεί να είσαι από πάνω του, να το παρακολουθείς συνεχώς, να κάνεις τις εξετάσεις σου συστηματικά, να παίρνεις τα φάρμακά σου, αν χρειαστεί  να μπεις νοσοκομείο να μη διστάσεις να το κάνεις. 

Είναι πολλά αυτά που μπορείς να κάνεις από τη μεριά σου, ως ασθενής, ως πολεμιστής μάλλον - γιατί πολεμιστής είσαι, δεν το επεδίωξες, οι συνθήκες σε εξωθούν, αλλά μόνο έτσι μπορείς να επιβιώσεις και μακάρι να μη χρειαζόταν τίποτα από όλα αυτά - ενάντια στο λύκο. Μετά την οργή από την αδικία που με χτύπησε, και ύστερα το πένθος όλων αυτών που έχασα μέσα στα χρόνια και συνεχίζω να χάνω, κάποια στιγμή έρχεται η αποδοχή και η δράση. Και σιγά-σιγά, ξεκίνησα να κάνω κάποια πράγματα από μόνη μου, μικρά πρακτικά πράγματα που να μπορούν να διευκολύνουν τη ζωή και την καθημερινότητά μου μέρα με τη μέρα, μιας και η καθημερινότητά μου περιλαμβάνει και το να ζω παρέα με αυτό το άγριο θηρίο που έχει μπαστακωθεί μέσα μου και δεν λέει να φύγει. Επέλεξα ηρεμία, όχι περιττές δραστηριότητες που ξεζουμούν την ενέργειά μου, όχι τσακωμοί και εντάσεις, όχι υπερβολές, ελαφριά διατροφή όσο μπορώ, ήπια άσκηση, ασχολίες που με ευχαριστούν και με γεμίζουν, βόλτες στο ύπαιθρο και τον καθαρό αέρα, ύπνος επαρκής, ζωή ποιοτική όσο πιο πολύ μπορώ, και πολλή πολλή ξεκούραση, που είναι ζωτικής σημασίας.

Για μένα, αυτό που με βοήθησε πάρα πολύ ήταν που ελάττωσα κατά πολύ, λόγω λύκου, τον όγκο των υποχρεώσεών μου. Αυτό μου έδωσε μια ανάσα σημαντική και τον χρόνο να ηρεμήσω και να επανεκτιμήσω την κατάσταση έτσι όπως είχε εξελιχθεί. Και αυτά τα δεδομένα έλεγαν πως έπρεπε να γίνουν αλλαγές και μάλιστα δραστικές. Πώς θα γινόταν αυτό; Απλοποίηση, απλοποίηση, απλοποίηση. Είναι το motto μου στο blog εξάλλου: Simplicity. Ξεκίνησα μια εκστρατεία απλοποίησης προκειμένου οι δυνάμεις μου να μην σπαταλώνται σε πράγματα άνευ ουσίας. Ήξερα ότι οι φυσικές δραστηριότητες έπρεπε να περιοριστούν δραματικά, ότι έπρεπε να περιορίσω αλόγιστες κοινωνικές συνευρέσεις και εξαλλοσύνες. Ήξερα ότι δεν μπορούσα να εκτείθεμαι σε δυνατό ήλιο, έστρεψα, λοιπόν, τις δραστηριότητές μου στα του οίκου μου. Οι διακοπές μου δεν οργανώνονται πλέον για το καλοκαίρι αλλά για τους πιο δροσερούς και κρύους μήνες. Οι βόλτες μου στον κήπο γίνονται νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα και το βράδυ. Κι αν δεν αισθάνομαι καλά, δεν πιέζω τον εαυτό μου να το κάνει, γιατί αναγνωρίζω και σέβομαι τις δυνάμεις του εαυτού μου και τα όριά του. Και άλλες τέτοιες μικροαλλαγές, που όμως με προστατεύουν και αφήνουν το θηρίο κοιμισμένο. Προστατεύω την ηρεμία και τη γαλήνη μου ως κόρη οφθαλμού, αποφεύγω τις συρράξεις, τις εντάσεις, τις προστριβές. Έχω απομακρύνει πολύ κόσμο από τον κύκλο μου ακριβώς για αυτόν το λόγο. Και προσεύχομαι συνεχώς, κάθε ώρα της ημέρας προσεύχομαι στον Κύριο να μου δίνει υπομονή, κουράγιο και δύναμη να μπορώ να αντέχω.

Όλα αυτά που μοιράζομαι μαζί σας δεν έγιναν φυσικά εν μία νυκτί, η στροφή, η μεταμόρφωση πήρε πολύ χρόνο και αρκετά πισωγυρίσματα και ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί. Όμως ο Θεός είναι υπομονετικός με αυτούς που τον ζητούν και τον θέλουν στη ζωή τους. Κι εγώ τον αναζητούσα συνεχώς, όλο αυτό το διάστημα και συνεχίζω ακόμη. Το ότι στράφηκα προς Εκείνον, έφερε μια αλυσίδα αλλαγών στη ζωή μου. Κατ' αρχάς άλλαξαν οι προτεραιότητές μου, η τετ-α-τετ αναμέτρηση με τον θάνατο το κάνει συνήθως αυτό. Τα όνειρά που είχα για καριέρα και αναγνώριση και όλα τα σχετικά, έπαψαν πια να φαντάζουν τόσο εντυπωσιακά. Έβλεπα τη ματαιότητα σε πολλά πράγματα που άρχισαν να μην έχουν σημασία πια για μένα, όταν πριν από κάποιον καιρό ήταν πρώτα πρώτα στις λίστες προτεραιοτήτων μου.

Έπαψα να αντιστέκομαι στον λύκο, αντ' αυτού, άρχισα να στρέφομαι στον εαυτό μου και τι πρέπει να κάνω για να τον προστατέψω από αυτή την απαίσια ασθένεια. Οι δυνάμεις μου δεν έπρεπε να σπαταλούνται πλέον αλόγιστα, η ενέργειά μου, όση μου είχε απομείνει, έπρεπε να προστατευτεί. Ήταν θέμα επιβίωσης και καλύτερης ποιότητας ζωής. 

Δεν είναι μόνο τα φάρμακα. Δεν είναι μόνο οι γιατροί. Κάποιες φορές καλούμαστε να γίνουμε γιατροί του εαυτού μας. Γιατί μόνο εμείς ξέρουμε τι συμβαίνει στο σώμα μας, πώς αντιδράει, πώς ανταποκρίνεται, τι χρειάζεται για να γιάνει. Προσωπικά, τη γιατρειά μου πνευματικά την βρήκα στον Χριστό. Όλη αυτή η περιπέτεια με έκανε να ανοίξω τα μάτια μου, να κατανοήσω καλύτερα τον εαυτό μου, και να επιδιώξω την συμφιλίωση μαζί του και την ειρήνη με τον Δημιουργό μου.  

Ξέρω ότι ο λύκος θα συνεχίσει να κάνει τα δικά του, αλλά πλέον έχω τον Θεό σύμμαχο στις μάχες μου, δεν είμαι μόνη μου. Η ασθένειά μου με έκανε πιο δυνατή, πιο σοφή. Με έμαθε να ελίσσομαι, να προσαρμόζομαι, να προστατεύομαι, να μάχομαι, και αυτό το χρωστάω στον Κύριό μου Ιησού Χριστό. Στις πιο σκοτεινές μου ώρες είναι εκεί, δάσκαλος, φίλος, αδελφός. Εκείνος με βοήθησε να υπερβώ τον εαυτό μου προκειμένου να τον ανακαλύψω και να τον μάθω από την αρχή, να αντλήσω από τον Κύριο δύναμη και κουράγιο και υπομονή και ελπίδα, και να φτάσω να λέω σήμερα ότι κανένας λύκος και καμία δοκιμασία και κανένας θάνατος δεν μπορεί να υποσκελίσει την πίστη μου σ' Εκείνον που με έσωσε και στον οποίο γνωρίζω καλά ότι Του χρωστάω τα πάντα. Αμήν.

Με αγάπη,

Εύα 💗

-------

Η φωτό είναι από το internet, την βρήκα εδώ.

Φοίβος (8/5/2014 - 3/3/2023)

Ήσουν κομμάτι της οικογένειάς μας... 

Θα μας λείψεις τόσο πολύ... 

Θα σε θυμόμαστε πάντα...

Καλό σου ταξίδι, Φοίβο... 

το καλύτερο σκυλάκι μου... το καλύτερο

Με αγάπη,

Εύα 💗

ΑΕΚ

 

 

Είμαι ΑΕΚ για την ιδεολογία, για την ιδέα. Για τις αλησμόνητες πατρίδες. Για το αίμα που χύθηκε. Για τα χώματα που αρπάχθηκαν. Για την Ελλάδα που συρρικνώθηκε. Για την Αγια-Σοφιά που σίγησε. 

Αλλά και για την προσφυγιά που, όχι μόνο αναστήθηκε από τις στάχτες της, αλλά που συνεχίζει να χαρίζει τα φώτα και τις αξίες της στην Ελλάδα του σήμερα.

Είμαι ακόμη ΑΕΚ για τον πόλεμο μεταξύ κακού και καλού, μεταξύ αδικίας και δικαιοσύνης μεταξύ βαρβαρότητας και πολιτισμού, μεταξύ πολέμου και ειρήνης, και για την ελπίδα της επικράτησης των δεύτερων, που η ομάδα της ΑΕΚ εκπροσωπεί.

Γι' αυτό είμαι ΑΕΚ, γι' αυτό που εκπροσωπεί. Για την ιδέα. 

Κι ας μην παρακολουθώ ποδόσφαιρο.

Για μένα, όλοι μας θα έπρεπε να ήμασταν ΑΕΚ.  

Καλό μας μήνα.

Με αγάπη,

Εύα 💗

******

---  φωτό από εδώ.

---  για τα εγκαίνια του νέου γηπέδου της ΑΕΚ χθες βράδυ, διαβάστε εδώ.

Προσγειώσεις

 
.......   σήμερα ένα σπουργίτι πέταξε

                                                                                                                        για έναν άλλον ουρανό   .......

Με αγάπη,

Εύα 💗

******

----  φωτό λίγο 'πειραγμένη' από εδώ.

Ενδοσκόπηση 2021-2022

 Ένας παράξενος χρόνος έφτασε στο τέλος του κι εγώ, αντί για ανασκόπηση, όπως συνηθίζεται να γίνεται, προτιμώ να κάνω την ενδοσκόπηση του εαυτού μου. Μετά από έναν χρόνο περιήγησης εκεί έξω, επιστρέφω πίσω στη βάση, στο μέσα μου. Θέτω εκ νέου τα βασικά ερωτήματα, ποια είμαι στη φάση που βρίσκομαι, αν παραμένω αληθινή, ποιος είναι ο σκοπός μου σε αυτή τη ζωή κι αν εξακολουθώ να είμαι συνεπής προς αυτό, αν εξακολουθώ να διακρίνω τον λόγο που υπάρχω, που περπατώ και αναπνέω. 

Αποσαφηνίζω τα ερωτηματολόγιά μου τι έχει πάει καλά ως τώρα, τι δούλεψε, τι δεν δούλεψε, τι θέλω να αλλάξω, αν μπορώ να τα αλλάξω ή να τα αποδεχτώ, ακόμη και να τα απορρίψω και να συνεχίσω παρακάτω. Από ποιες αφετηρίες έφτασα ως εδώ που είμαι τώρα, αν υπάρχει απόκλιση στην πορεία μου ή όχι, αν το έχω διακρίνει, αν είμαι ευχαριστημένη με τον μέχρι τώρα ρυθμό της πορείας μου ή όχι τόσο όσο θα ήθελα ή θα μπορούσα. Προς τα πού θέλω να κατευθυνθώ, συνεχίζω ως έχει ή χρειάζεται να κάνω αλλαγές, και τι αλλαγές χρειάζεται να κάνω να καθαρίσει ο δρόμος και να συνεχίσω την πορεία μου αδιάλλειπτα και με τον στόχο διαυγή και ξεκάθαρο μπροστά μου. Αγαπώ αρκετά; Συγχωρώ αρκετά; Προσφέρω αρκετά; Αγωνίζομαι αρκετά; Προσεύχομαι αρκετά; Ωριμάζω, αναπτύσσομαι αρκετά; Ή μπορώ και περισσότερο; Και, αν μπορώ και περισσότερο, γιατί δεν το κάνω; Τι με εμποδίζει;

Να, τέτοια πράγματα, υπαρξιακά και ενδοσκοπικά. Και όλα αυτά χρειάζομαι να τα κάνω με ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό μου, ακόμα κι αν οι απαντήσεις που προκύπτουν πονάνε, ενοχλούν ή ξεβολεύουν. 

Μια ενδοσκόπηση μια στο τόσο - κάθε αρχή ή τέλος εποχής για μένα, ή σε μεγάλες αλλαγές - με βοηθάει να ξεκαθαρίζω πράγματα, όπως όταν κάνεις γενική καθαριότητα στο σπίτι πριν τις γιορτές, που καθαρίζεις κάθε σπιθαμή του σπιτιού και ξεκαθαρίζεις ό,τι πρέπει να πεταχτεί και τι πρέπει να μείνει και να οργανωθεί όμορφα και λειτουργικά. Έτσι κάνω και με το καθάρισμα και το ξεκαθάρισμα στις ενδοσκοπήσεις μου, μέσα από την σχέση μου με τον εαυτό μου, με την οικογένεια, το περιβάλλον και τους γύρω μου και, κυρίως, με τον Θεό, που είναι και το σταθερό σημείο αναφοράς μου για όλα. 

Είναι μια διεργασία σε συνεχή εξέλιξη που κοιτάζει ταυτόχρονα και πίσω και μπροστά, γι' αυτό χρειάζεται αυτή η ενδοσκόπηση κάθε τόσο, μια παύση, ώστε να μπορώ να ελέγχω τον εαυτό μου και να τον ανακατευθύνω όταν και ό,που χρειάζεται. Κι αν διαπιστώνω εξουθένωση ή εγκατάλειψη πίστης και προσπάθειας στην πορεία μου ως τώρα, να μπορώ να αναρωτηθώ για όλα τα γιατί και να αποσαφηνίσω για όλα τα πώς. Μετά το δύσκολο γιατί, ακολουθεί το πώς που είναι πλέον μια δρομολογημένη διαδικασία, που επίσης χρειάζεται να γίνει. Πώς θα ξαναγεμίσω τις μπαταρίες, πώς θα διορθώσω τα λάθη μου, πώς θα φτάσω εκεί που θέλω να είμαι, πώς θα κρατήσω ζωντανό το όραμά μου για τη ζωή μου και τον λόγο που υπάρχω, πώς θα της δώσω νόημα και ομορφιά και αρμονία και έμπνευση και συνύπαρξη και ευθυγράμμιση και σωστή λειτουργία, ώστε όλα τα γρανάζια να είναι καλοδουλεμένα, καλοσυντηρημένα, γυαλιστερά και αψεγάδιαστα σαν καινούργια. 

Βάζω προτεραιότητες, κάνω ξεσκαρτάρισμα τι μένει, τι φεύγει. Συνδέομαι με την πηγή συνειδητά, με πρόθεση και ενσυναίσθηση, με τον Κύριο και Θεό μου, την άγκυρα και πυξίδα μου, και μέσα από εκεί βρίσκω εμένα στη σχέση μου με τον εαυτό μου, με Εκείνον και τους άλλους. Και γίνομαι καινούργια. Το μυαλό καθαρίζει, η καρδιά ζυγοσταθμίζεται, η πρόθεση επανέρχεται επαναπροσδιορισμένη και ανανεωμένη. Όπως γίνεται σε μια ανανέωση μισθωτηρίου. Ή μια ανανέωση συνθήκης. Μια νέα συμφωνία, ένα νέο ξεκίνημα, μια νέα αρχή καθάρια, εξαγνισμένη, έτοιμη να κατακτήσει τους στόχους της με τόλμη και αρετή. Με αγιοσύνη.

Χριστός γεννάται σήμερον,

όπως κάθε χρόνο, 

όπως κάθε μέρα, 

για εμάς.

Καλή μας χρονιά!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Απερισκεψία είναι...

... να έχεις διαλυθεί από την κούραση την προηγούμενη με τα της μετακόμισης που τελειωμό δεν έχουν, να περιμένεις μάστορα το πρωί για την περίφραξη, να σου ανακοινώνουν απρόσμενα ότι θα έρθουν γνωστοί να σε δουν, να ξανακάνεις φασίνα από την αρχή να είναι οι αυλές σκουπισμένες και η τουαλέτα απολυμασμένη και ο νεροχύτης καθαρός, να είσαι βουτηγμένη μέσα στο άγχος και την αγωνία γιατί έτσι είσαι φτιαγμένη να είσαι να τα προλάβεις όλα να είναι στην εντέλεια, να έχεις και τα σκυλιά σου ταϊσμένα και τον εαυτό σου σε αξιοπρεπή κατάσταση κι ας έχεις καταρρεύσει από μέσα, να περνάει η ώρα και να περνάει, και στο τέλος να μην εμφανίζεται κανείς.

Δεν μπορώ όταν οι άνθρωποι φέρονται απερίσκεπτα, δεν το έχω κάνει σε άνθρωπο στη ζωή μου, γιατί σκέφτομαι τον άλλον όταν κάνει τα πάντα για να αισθανθώ σαν στο σπίτι μου, με το να δείχνω τον απαιτούμενο σεβασμό για την κούραση και τον χρόνο που σπατάλησε για μένα, ενώ δεν ήταν υποχρεωμένος να το κάνει, και αυτό το αναγνωρίζω και το σέβομαι πάντα.  

Τες πα.

Όπως και να' ναι, βρήκα την ευκαιρία και μάζεψα με την ησυχία μου τις πρώτες ελιές της φετινής σοδειάς απολαμβάνοντας μια υπέροχη, ήσυχη συννεφιασμένη Κυριακή σε ένα πεντακάθαρο αστραφτερό σπίτι αποκλειστικά για μένα, την οικογένειά μου και τα κατοικίδιά μας για να κλείσει όμορφα μια πιεστική κατά τα άλλα και δύσκολη εβδομάδα.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Η πίστη έρχεται στο τέλος

 Δεν έρχεται όταν θέλει εκείνη. Δεν της αρέσει να επιβάλλεται, να δολοπλοκεί ή να υποβάλει. Δεν σε κατευθύνει. Η πίστη έρχεται σε ανείπωτη στιγμή, όταν εσύ δεν το περιμένεις, όταν είσαι έτοιμος.

Για μένα, η στιγμή αυτή ήρθε όταν βρέθηκα μπροστά σε μια μεγάλη πρόκληση υγείας που κόντεψε να μου στοιχίσει τη ζωή. Έπρεπε να φτάσω στο σημείο μηδέν για να μπορέσω να κάνω μια επανεκτίμηση των πραγμάτων και της ζωής γενικότερα, το πόσο εφήμερη είναι και το πόσο εύθραυστο είναι το μέλλον και απρόβλεπτο. Τα έχεις προγραμματίσει όλα, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια και κάτι σου συμβαίνει στη ζωή και παθαίνεις σοκ. Και βλέπεις ότι τελικά ο άνθρωπος και η ζωή του είναι κάτι τόσο προσωρινό και εφήμερο που ή σε απογοητεύει και σε φέρνει στο μηδέν και στο τίποτα, ή αρχίζεις να ψάχνεις και να ψάχνεσαι. Όχι τόσο στο συγκεκριμένο συμβάν, αλλά στη φόρμα. Άρχισα να αναζητώ το πλαίσιο, τη μεγάλη εικόνα, το ολοκληρωμένο παζλ, του οποίου ήμουν ένα μεμονωμένο κομμάτι του. Απαραίτητου όμως, γιατί χωρίς αυτό, και ένα κομματάκι να λείπει, το παζλ μένει ανολοκλήρωτο.

Όσο μικροσκοπικοί κι αν είμαστε, όταν πιστεύεις, συνειδητοποιείς το πόσο σημαντική είναι αυτή η μοναδικότητα της ύπαρξής σου. Το συνειδητοποιείς όταν αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό το σταθερό σημείο που χάνουμε στη ζωή με τα χιλιάδες απρόοπτα και τις κακοτοπιές δεν μπορεί να βρίσκεται μέσα σε μας, αλλά πάνω και έξω από εμάς, που ωστόσο με κάποιον τρόπο είναι άμεσα συνδεδεμένο μαζί μας.
Έτσι άρχισα να ψάχνω προς αυτή την κατεύθυνση σε θεωρητικό πάντα επίπεδο. Ήθελα να μάθω περισσότερα. Το ότι είμαι χριστιανή ορθόδοξη ήταν και παραμένει μεγάλη, τεράστια ευλογία, που τουλάχιστον και από αυτή την χλιαρή και ολίγον αστοιχείωτη γνώση μου πάνω στο θέμα όλα αυτά τα χρόνια, τουλάχιστον είχα μια ηθική σύνδεση μαζί της, λόγω της οικογένειάς μου, του σχολείου μου, και γενικά των καταβολών μου που προέρχονταν από τον ορθόδοξο τρόπο.

Αυτό το ανώτερο που με ξεπερνούσε άρχισα να το αντιλαμβάνομαι στο πετσί μου όταν βρέθηκα σχεδόν πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο. Γιατί τόσο κοντά είχα φτάσει. Δόξα τω Θεώ, σήμερα όλα πηγαίνουν κατ' ευχήν, τότε όμως ήρθα αντιμέτωπη με βαθιά ερωτηματικά υπαριακού τύπου που δεν μπορούσα να απαντήσω. Τότε ήταν που προσευχήθηκα αληθινά, μέσα από την ψυχή μου για πρώτη φορά. Το σπίτι ήταν άδειο, η τηλεόραση κλειστή και ασυναίσθητα γονάτισα στο πάτωμα και άρχισα να κλαίω. Δεν ήταν να ξεκινήσω, έκλαιγα και έκλαιγα με αναφιλητά και σταματημό δεν είχα. Το παράδοξο όμως δεν ήταν ότι έκλαιγα προς τον Θεό για να με λυπηθεί, για να μου τη χαρίσει, αλλά για να με συγχωρήσει. Το μόνο που έλεγα ήταν "συγχώρα με! Θεέ μου, συγχώρα με! Συγχώρεσέ με!"
Έτσι, χωρίς αιτία και αφορμή, χωρίς να το έχω προκαλέσει.
Δεν ξέρω πόση ώρα κράτησε αυτό, θυμάμαι όμως ότι με βρήκε το ξημέρωμα. Είχα μείνει άυπνη όλη τη νύχτα, είχα ξεχάσει τον πόνο της αρρώστιας μου, με όλη την απόγνωση και την απελπισία που συνεπαγόταν η όλη κατάσταση, και το μόνο που έκανα ήταν να κλαίω με αναφιλητά και να ζητώ συγχώρεση.

Αργότερα έμαθα για τα δάκρυα της μετάνοιας και το πόσο λυτρωτικό ρόλο παίζουν στο ξεκίνημα της αληθινής πορείας προς τον Χριστό. Κάπου πρόσφατα το είδα γραμμένο ως "δεύτερο βάπτισμα". Την επόμενη μέρα αισθανόμουν τόσο λυτρωμένη που μου ερχόταν να τραγουδάω όλη μέρα. Ήμουν ξεκούραστη, αναζωογοννημένη, ότι αγαπούσα όλο τον κόσμο, ήμουν σα να είχα γεννηθεί εκείνο το ξημέρωμα για δεύτερη φορά. Αισθανόμουν σα να μου είχε δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία ζωής. Και το πίστευα ακράδαντα, με μια πίστη που δεν είχα ξανανιώσει μέχρι τότε.

Όλο αυτό που βίωσα εκείνη τη νύχτα ήταν αποκαλυπτικό. Ήξερα ότι κάτι μέσα μου είχε αλλάξει και ότι αυτό το κάτι δεν προερχόταν από μένα, ωστόσο ήταν απόλυτα συνδεδεμένο μαζί μου. Ήταν οικείο, σα να το γνώριζα ήδη. Ήταν σα να μου είχαν ανοιχτεί τα μάτια, όχι του σώματος, αλλά της ψυχής. Έβλεπα τα πάντα γύρω μου διαφορετικά, από μια άλλη γωνία, πιο καθαρή και πιο πανοραμική.

Εννοείται ότι δεν το άφησα να προσπεράσει. Μου είχε δοθεί κάτι, ένα παράθυρο στο σκοτάδι της αρρώστιας μου, ένα φως στην απελπισία μου, ένα δίχτυ ασφαλείας στην πτώση μου μέσα στην άβυσσο της απόγνωσης και της παραίτησης. Κάτι με είχε συγκρατήσει από αυτή την πτώση, κάτι που δεν εξαρτιόταν από μένα και αυτό το κάτι δεν ήταν ανθρώπινο, αυτό ήταν το μόνο που ήξερα. Είχα βιώσει την αγάπη Του, τη ζεστασιά Του, με είχε λυπηθεί. Με απάλλαξε από την απελπισία μου και μου χάρισε την ελπίδα για ζωή. Ήμουν χαμένη, και με βρήκε. Όταν βρέθηκα στο σημείο όπου δεν μπορούσα πλέον να ελέγξω τίποτα. Και μέσα από αυτή την Θεία αποκάλυψη, στην πιο απρόσμενη στιγμή, μου ξανάδωσε πίσω την αγάπη μου για Κείνον, μου ξανάδωσε την πίστη. Όχι εκείνη τη μισοκρύα, μισοζεστή που είχα ως τότε, όπως ο χλιαρός καφές που ξεχάστηκε στο τραπεζάκι, αυτή τη φορά ήταν μια πίστη καυτή σα χρυσάφι, έτοιμη να σφυρηλατηθεί. Ήμουν έτοιμη.

Βρήκα πνευματικό, πήγα εξομολογήθηκα, κοινώνησα τη θεία κοινωνία. Εκκλησιάζομαι πιο συχνά, τουλάχιστον εκκλησιαζόμουν μέχρι τον κορωνοϊό. Φοράω τον σταυρό μου πάντα, για να μην ξεχνώ τον δικό Του Σταυρό, ώστε ο δικός μου να γίνεται ελαφρύς σαν παρηγοριά και σα βάλσαμο. Σήκωσε τον Σταυρό για μένα και ο σταυρός αυτός έγινε η θωράκισή μου. Αγόρασα μια Αγία Γραφή, την έχω διαβάσει ήδη μία φορά από την αρχή ως το τέλος και αποσπασματικά σε κάθε ευκαιρία, τώρα διαβάζω ξανά από την αρχή ως το τέλος τη δεύτερη, αυτές τις μέρες τελειώνω τον Ιησού του Ναυή. Η ανάγνωση της Αγίας Γραφής έχει γίνει καθημερινή μου συνήθεια, είναι το καθημερινό μου τελετουργικό, η ανάσα μου, η ενδοσκόπησή μου πάνω σε ανθρώπους και πράγματα, πάνω στον εαυτό μου σε σχέση με μένα, με τους άλλους, με τον Θεό. Κάθε φορά, νέες αποκαλύψεις που με αφορούν, με καθοδηγούν και με σιγοντάρουν. Ένα κείμενο ζωντανό που απευθύνεται στον καθένα προσωπικά, όταν είναι έτοιμος.

Η πίστη με βρήκε αβίαστα, χωρίς καν να την αναζητήσω. Όπως κάθε τι που είναι πραγματικά ελεύθερο, έτσι κι εκείνη, ήρθε στο τέλος. Όταν ήμουν έτοιμη.  Και αυτό δρομολόγησε μια νέα αρχή στη ζωή μου. Μια Νέα ζωή. Με έναν Νέο άνθρωπο στη θέση μου: Τον καινούργιο μου Εαυτό, αυτόν που μπορεί πλέον να διακρίνει ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις που πριν του ήταν αδύνατο να το κάνει για αμέτρητους λόγους. Με Εμένα Παρούσα μέσα μου εξαιτίας Του, και με Κείνον στο πλευρό μου πάντα.

"Ενώ ακόμη ο Ιησούς μιλούσε, έρχονται άνθρωποι του άρχοντα της συναγωγής και του λένε: "Η κόρη σου πέθανε, τι εξακολουθείς να ενοχλείς τον δάσκαλο;" Ο Ιησούς όμως αμέσως μόλις άκουσε να λένε τα λόγια αυτά, είπε στον άρχοντα της συναγωγής: "Εσύ μη φοβάσαι, μόνο πίστευε."

~ Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον 5: 35-36

... και της χάρισε πίσω τη ζωή. 

Όπως και τη δική μου.

Με αγάπη,

Εύα 💗

~~~~~~

* Η φωτογραφία είναι από εδώ.

Κάποιες σκέψεις

Ναι, δεν θα διαφωνήσω μαζί σου. Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν όντως ο ορισμός της ομορφιάς, ευθυτενείς, υπερήφανοι, όμορφοι, οι γυναίκες καλοχτενισμένες, με λεπτή μέση και αραχνοΰφαντα διάφανα προκλητικά ιμάτια, πρότυπο για τους γλύπτες και ζωγράφους της εποχής που αντέγραφαν με ρεαλισμό την πραγματικότητα που έβλεπαν γύρω τους. Ήταν η αποθέωση του εαυτού, η θεοποίησή του. 

Σε όλα αυτά συμφωνώ, και, ναι, είναι μίζερο να βλέπεις από την άλλη μαυροφορεμένα και άχαρα ράσα και σκυφτές ατημέλητες μοναχές στη νεοελληνική πραγματικότητα, όπως λες, όταν τριγύρω σου υπάρχει τόσο χρώμα και μουσική και ένταση και σταρς και ινφλουένσερς και παιχνίδια στις αμμουδιές και ροκ συγκροτήματα στις συναυλίες και έρωτας και αυτοκίνητα και δράση, δράση, δράση σε όλα τα επίπεδα. 

Κάπως έτσι ήμουν κι εγώ, μέρος αυτού του υλιστικού συστήματος, όχι στην υπερβολή του, αλλά επηρεαζόμουν κι εγώ, δεχόμουν αυτά τα ερεθίσματα, ανήκα σε αυτό το σύστημα αξιών και ήμουν ευχαριστημένη. 

Μέχρι που αρρώστησα. Και είδα πόσο φθαρτά είναι όλα αυτά και πόσο εφήμερα. Είδα επίσης, πως όσο δυνατή και ατρόμητη κι αν πίστευα πως ήμουν, δεν είχα τη δυνατότητα να κάνω τον χρόνο να κρατήσει ούτε ένα δευτερόλεπτο παραπάνω, γιατί απλά ο χρόνος, η ζωή, η αναπνοή, τίποτα από όλα αυτά δεν εξαρτόταν από μένα, ούτε έστω από τους θεράποντες γιατρούς. Ήμουν έρμαιο στο παιχνίδι που παιζόταν για τη ζωή μου. Όλα αυτά τα χρόνια πίστευα πως ήμουν κυρία του εαυτού μου κι ότι θα ζήσω για πάντα, αυτά ήταν τα δεδομένα μου. Τίποτα δεν ήμουν στην πραγματικότητα, παρά σκόνη και νερό. Τι ήταν όμως αυτό που μου ψιθύριζε στο αυτί τις αβάσταχτες νύχτες της οδύνης στον θάλαμο του νοσοκομείου: "συνέχισε, μην εγκαταλείπεις, τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα, έχε θάρρος, δεν είσαι μόνη. Μη φοβάσαι, όλα θα πάνε καλά." Συνέχεια και συνέχεια. Τι μου συνέβαινε τώρα;

Ένα από αυτά τα βουβά βράδια της αγωνίας μου, μπήκε στο θάλαμο ένας ιερέας, νεαρός στην ηλικία, μαύρο ράσο, ξανθοκόκκινο μουσάκι, μαλλιά τυλιγμένα πίσω σε κότσο, ήταν δεν ήταν στα τριάντα. Είδε ότι δεν κοιμόμουν και με πλησίασε με ένα χαμόγελο. "Πώς είναι το όνομά σου;" με ρώτησε. "Ευαγγελία" απάντησα εγώ. "Θέλω να εξομολογηθώ" συνέχισα χωρίς δεύτερη σκέψη, μια σκέψη που δεν είχε έρθει ποτέ στο μυαλό ως τότε. Ο ιερέας έσκυψε προς το μέρος μου και άρχισε χαμηλόφωνα να λέει μια προσευχή. Δεν καταλάβαινα τις λέξεις, όμως δε με ένοιαζε, γιατί κάτι συντελούνταν μέσα μου εκείνη τη στιγμή που δεν μπορούσα να εξηγήσω. Με είχε συνεπάρει, με πλημμύριζε σαν ένα ορμητικό κύμα δύναμης που με τραβούσε μακριά από τον θάνατο προς τη ζωή. Αυτό το κύμα φούσκωνε ολοένα και περισσότερο. Τα δάκρυα έτρεχαν ποταμός από τα μάτια μου, έκλαιγα με αναφιλητά. "Έχε θάρρος, καλή μου. Ο Θεός είναι εδώ, μαζί σου. Μη φοβάσαι, όλα θα πάνε καλά." Έβγαλε ένα κομποσχοίνι που κρατούσε κρυμμένο στη ζώνη του ράσου, μου έδειξε τη νοερά προσευχή, "πάρ' το" μου είπε, "χρησιμοποίησέ το. Αυτό είναι το όπλο σου. Θα προσεύχομαι για σένα". Μου έδωσε την ευχή του και έφυγε... το ίδιο αθόρυβα όπως είχε έρθει. Και εκείνη τη στιγμή ήξερα μέσα μου ότι θα γίνω καλά. Και ότι δεν θα ξαναμείνω μόνη.

Όπως και έγινε...

Είναι εμπειρίες που δύσκολα μπορείς να τις πιστεύεις, όταν γύρω σου η πραγματικότητα σφυροκοπά ανελέητα με τον κυνισμό και την σκληρότητά της. Όταν έχεις δεχτεί όμως τέτοιες αλλοιώσεις, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν ξαναγυρνάς πίσω, σε όλα αυτά που θεωρούσες για δεδομένα ως τότε. Έχεις αλλάξει μέσα σου με έναν τόσο έντονο, επαναστατικό, ολοκληρωτικό, σαρωτικό τρόπο, που πια οι επιστημονικές κατακτήσεις και τα ωραία ρούχα και η τεχνολογία και η δράση δράση δράση, δεν σε συγκινούν πλέον. Βρίσκεσαι αλλού. Έχεις γευτεί κάτι από Θεό και έχουν αλλάξει όλα. 

Η χάρη του Θεού δεν μπορεί να εξηγηθεί με ανθρώπινες λέξεις και δεδομένα, όσο και να προσπαθήσεις να το κάνεις. Γιατί δεν χωράει μέσα σε όλο αυτό που έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος κι όσα παραπάνω και καλύτερα και πιο προηγμένα και να κατακτήσει, πάλι δεν θα μπορέσει να το φτάσει. Γιατί δεν είναι θέμα γνώσης, αλλά αποκάλυψης. Είναι δώρο στον άνθρωπο από τον Δημιουργό του. Και μόνο από αυτό, δεν μπορεί παρά να σε πιάνει δέος και συντριβή. Νιώθεις τόσο μικρός και ασήμαντος και τρωτός μπροστά σε αυτή τη Δόξα, που χαραγματιές μόνο έχει ανοίξει για σένα, για να υποψιαστείς. Η Χάρη του Θεού θα σε ξεπερνά πάντα. Γιατί είσαι το δημιούργημα, είσαι σκόνη και νερό. Αλλά και τόσο μεγάλος, μέσα σου, μέσα στην ψυχή σου. Γιατί έτσι σε δημιούργησε, για να έχεις ένα κομμάτι δικό Του μέσα σου. Για να μπορείς να συνδέεσαι με αυτό το ανώτερο, το ανεξήγητο, το θεϊκό που δεν μπορείς να κατανοήσεις, παρά μόνο όταν σου το αποκαλύπτει Εκείνος. Σε μια ανείπωτη στιγμή, σε έναν θάλαμο νοσοκομείου.  

Με αγάπη,

Εύα 💗

Δοκιμαστικό

Χρόνια στο blogging, αλλά όσο περνούν τα χρόνια αρχίζω να προτιμώ την ησυχία μου μέσα στην ανωνυμία. Πες το και μετακόμιση σε μια καινούργια πόλη. Αν και δεν μου αρέσουν οι πόλεις καθόλου, με κούρασαν πολύ. Πες το τότε μετακόμιση σε ένα καινούργιο χωριό. Κάπου στο βουνό, όχι πολύ ψηλά, με θέα τη θάλασσα. Και λίγο απόμερα για ησυχία. Την αγαπώ την ησυχία. Όταν βρίσκομαι σε ησυχία, ακούω τον εαυτό μου να τραγουδά, μου αρέσει αυτό πολύ. Σε ένα σπίτι στις παρειφές μιας γειτονιάς με λιγοστά σπίτια. Όχι πολύ καινούργιο, πέτρινο όμως, σίγουρα πέτρινο, μισοφτιαγμένο και ακατοίκητο. Και ο κήπος του να είναι μεγάλος να χωράει όλα τα καλά του παραδείσου. Και τα σκυλιά να μπορούν να παίζουν ελεύθερα, χωρίς αλυσίδες, μικρά και μεγάλα, αλλά ελεύθερα. Και κάποια άλλα κατοικίδια να 'ρθούν να συμπληρώσουν, κότες, κοκκόρια, κουνέλια, χήνες, πάπιες. Θα έρθουν κι αυτές σιγά σιγά. Και χελώνες, να μου μαθαίνουν τη σχετικότητα του χρόνου και τη ματαιότητά του. Και πουλιά, πολλά πουλιά, να ψέλνουν ευχαριστήριες μελωδίες, να γεύονται τη χαρά της ζωής.

Κάπως έτσι τα όνειρά μου αρχίζουν να γίνονται πραγματικότητα, σα σε όνειρο, σαν ζωγραφιά, φυλλαράκι φυλλαράκι. Μόνο τριάντα κάτι χρόνια μας πήρε, αλλά ποτέ δεν είναι αργά, όπως φάνηκε. 

Οικογένεια; Ναι, δεν παραπονιέμαι, μια χαρά τα έχουμε καταφέρει, με τα πάνω και τα κάτω της, με τις δοκιμασίες και τις χαρές της, αρκεί το σκαρί να πηγαίνει μπροστά, να κρατάει γερά στους καιρούς, να παλεύει πάντα, να μένει στη σωστή του ρότα και να αντέχει στο χρόνο και τη φθορά, αυτό είναι που μετράει στη ζωή, τίποτε άλλο. 

Κι εγώ, καλά είμαι κι εγώ μέσα μου, με τα καλά και τα στραβά μου, με τις ατέλειες και τα μεγαλεία μου, στο μέσον πλέον της ζωής όλα τα έχω αποδεχτεί και τα' χω αγαπήσει. Αισθάνομαι ειρήνη μέσα μου που δεν έχω ξαναζήσει. Και αγάπη πολλή. Και πληρότητα. Ξέρω τι θέλω, τι με εμπνέει και τι απεχθάνομαι, κι αυτό σου παίρνει καιρό να το κατακτήσεις, συχνά πληρώνεις με αίμα, με δάκρυα κι αγώνα. Τελικά όμως νομίζω ότι στον βαθμό που με ικανοποιεί, θα μπορούσα να πω ότι ας πούμε τα έχω καταφέρει. 

Είμαι εδώ ακόμα, και είμαι καλά. 

Δοκιμαστικό νέου template πρώτη λήψη: check ✔

Με αγάπη,

Εύα 💗

*****  

----- φωτό από το διαδίκτυο.

Χρόνια πολλά, μαμά

Πόσο τετριμμένη συνήθεια το μοίρασμα  των ευχών σε τέτοιες επετείους, 

το ξέρω. Όμως, κάθε φορά που το παιδί μου μου εύχεται ευχές,

σα να ξανοίγει ο ουρανός και να γεμίζει από αστέρια.

Με αγάπη,

Εύα 💗

******

---- φωτό από εδώ.

Ταξίδι στην Πολωνία και γάμος στα χρόνια του κορωνοϊού

Ούτε την Κρακοβία μπορέσαμε να επισκεφτούμε, ούτε τα διάσημα αλατορυχεία, ούτε το Άουσβιτς. Τα πιο δημοφιλή μέρη της Πολωνίας, πλην της πρωτεύουσας, ήταν όλα στο κόκκινο λόγω covid-19.

Τουλάχιστον πήραμε μια μικρή γεύση από Βαρσοβία και λίγο περισσότερο από Ζγκιέρτζ. Τουλάχιστον προλάβαμε και έγινε ο γάμος, προτού ο ιός αποκλείσει τα πάντα.

Η Βαρσοβία του Σοπέν

Ένας από τους καλύτερους, πιο ρομαντικούς και ονειρεμένους γάμους όπου έχω δει στη ζωή μου, του παιδιού μου... Συγκίνηση, πληρότητα, ευτυχία, περηφάνια, εκπλήρωση, χαρά ανείπωτη, αδημονία για το μέλλον τους... ξέχειλα τα συναισθήματα και οι σκέψεις, όλα στον υπερθετικό!

Να ζήσετε ευτυχισμένοι! Να προκόψετε στη ζωή, να κάνετε τον κόσμο καλύτερο!

Κι εμείς να σας χαιρόμαστε και να σας καμαρώνουμε..

Σας αγαπώ πολύ..

Με πολλή πολλή πολλή αγάπη,

Εύα 💗

Κυριακή στην Πάχη

Το μεσημέρι της Κυριακής αποφασίσαμε να πάμε μια βόλτα στο επίνειο των Μεγάρων, την Πάχη, μιας και προς τα εκεί θα είναι τα μέρη μας από εδώ και μπρος, τώρα που αλλάζουμε τόπο διαμονής.

Ένα λιμανάκι γραφικό, γεμάτο ομορφιά και αέρα νησιώτικο και στο βάθος της προβλήτας, μέσα στη μέση της θάλασσας, το εκκλησάκι της Παναγίτσας, όπως αγαπούν να το λένε οι ντόπιοι. Η επίσημη ονομασία του είναι το Γενέσιον της Θεοτόκου και τιμάται στις 8 Σεπτεμβρίου. Επίσης, εορτάζεται και τον Δεκαπενταύγουστο με μεγάλη πανήγυρη και εορταστικές εκδηλώσεις.

Η Παναγίτσα της Πάχης είναι μια μικρογραφία μεγάλου ναού, με το πρόστυλο, την σαμαρωτή σκεπή, το σταυροειδές σχήμα, το ιερό του που βλέπει στην ανατολή, με το απέριτο καμπαναριό. Όλα είναι εκεί, μόνο σε μικρογραφία. Κι όμως, μεγαλειώδη. Η ομορφιά μέσα στην απλότητά της, η δωρική ομορφιά της Ελλάδας. Γύρω τριγύρω η θάλασσα, κάτασπροι γλάροι που το χαιρετούν και σημαίες που το πλαισιώνουν με τα αγκυροβολημένα καΐκια που βρίσκουν το απάγκιο τους στον προστατευμένο από τους αγέρες όρμο. Μια πολύ ρομαντική γωνιά για να βγάλεις φωτογραφίες, για να κάνεις γάμο, για να φέρεις δυο φίλους και να περάσεις όμορφα σε αυτή την παραθαλάσσια γωνιά της Αττικής που φιλάει το κύμα, και παρόλα αυτά τόσο κοντά στην πρωτεύουσα, μια ανάσα δρόμος.

Ήταν η πρώτη επίσημη βόλτα μας μετά την καραντίνα του κορωνοΐού και πρέπει να πω ότι την εκτιμήσαμε και την χαρήκαμε δεόντως.

Σ' ευχαριστούμε Ελλάδα για τις ομορφιές και τις ευλογίες που μας σκορπάς τόσο απλόχερα!

Κι ένας γλάρος πάνω στο άδειο τραπεζάκι.

Εδώ προσπάθησα να βγάλω ένα βιντεάκι με τη θέα γύρω από το παρεκκλήσι της Παναγίτσας. Η θέα, όπως βλέπετε, παρόλες τις τεχνικές ατέλειες της εγγραφής, είναι πολύ όμορφη.

Τριάντα χρόνια γάμου κλείνουμε σήμερα. Σα νερό περάσανε! Σα να' ταν χθες... Να μας έχει ο Θεός καλά. Κι όλο τον κόσμο. Αγάπη μόνο, αυτό μένει.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Ονειρεύομαι το Άγιον Όρος

Η αγάπη μου για το Άγιον Όρος είναι πολύ μεγάλη και πολλές είναι οι φορές που εύχομαι να μπορούσα να κάνω το προσκύνημά μου στο Περιβόλι της Παναγίας, να πάρω ευλογία και χάρη.

Όμως, δεν γίνεται, και επειδή είμαι γυναίκα, και επειδή είμαι πνευματικά ανώριμη. Έτσι, το μόνο που μπορώ  στο σημείο που βρίσκομαι να κάνω είναι να ονειρεύομαι το Άγιον Όρος και να ακολουθώ από απόσταση την πορεία αποστεωμένων ασκητών λουσμένων στο φως της αγιότητας και της αγάπης από την πίστη τους στο Θεό, να δοκιμάζομαι σε ασκηταριά ανεμοδαρμένα στις χαράδρες και τις σπηλιές απόκρημνων βράχων, να βαδίζω σιωπηλά με τους προσκυνητές πάνω σε χνάρια αγίων σε μοναχικά κακοτράχαλα μονοπάτια και ήσυχες ρεματιές, να προσεύχομαι μέσα στο κελί της Παναγούδας όπου ασκήτεψε ο άγιος Παΐσιος, του Ιωσήφ, του Εφραίμ και τόσων άλλων που σκόρπισαν απλόχερα το πνεύμα τους σε όλους εμάς τους κοσμικούς, να παρακολουθώ με προσοχή τις μετρημένες κουβέντες των σιωπηλών μοναχών που αποφεύγουν την κάμερα σαν ελάφια που σκιάχτηκαν από το θρόισμα ενός θάμνου και χάθηκαν από ανθρώπου μάτι, να μετέχω στη Θεία Λειτουργία στα καθολικά μεγαλόπρεπων βυζαντινών μοναστηριών που έμειναν ανέγγιχτα στο χρόνο, να θαυμάζω τις φωτογραφίες και τα ζωγραφικά έργα ανθρώπων που πέρασαν από εκεί ως προσκυνητές και κατέθεσαν το δέος και το σκίρημα της ψυχής επειδή τους ευλόγησε ο Θεός που πάτησαν σε αυτό το άγιο βουνό, στο βουνό της σιωπής και της προσευχής, το Άγιον Όρος υπό τη σκέπη της Παναγίας.

Όλο αυτό που εισπράττω έστω κι έτσι, ως φτωχό υποκατάστατο, μου χαρίζει παρόλα αυτά γαλήνη και παρηγοριά, κι έτσι, αναπαυμένη όπως είναι η ψυχή μου από το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής και στα ύψη που μπορεί να φτάσει όταν γυρέψει το βλέμμα του Θεού, νιώθω ότι είναι σα να βρέθηκα κι εγώ εκεί για λίγο, σα να γεύτηκα κι εγώ για λίγο λίγο ουρανό.

Με αγάπη,

Εύα 💗

***

φωτό από εδώ.

***

Η πρώτη επίσκεψη της Παναγίας στο Άγιον Όρος

Τι συνέβη και η Παναγία μας ζήτησε από τον Υιό Της και Θεό μας να Της ¨χαρίσει¨ τον Άθω;

Κατά την γενική αγιορείτικη παράδοση, η Κυρία Θεοτόκος με τον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο, ταξίδευε με πλοίο από την Παλαιστίνη στην Κύπρο, για να επισκεφτεί τον Άγιο Λάζαρο (τον αναστημένο εκ νεκρών). Λόγω όμως μεγάλης τρικυμίας και με υπερφυσικό τρόπο, το πλοίο βρέθηκε στον Άθω και συγκεκριμένα στο λιμάνι του Κλήμεντος στη Μονή Ιβήρων.

Εκεί οι κάτοικοι του Άθω, οδηγούμενοι από τη θεία Πρόνοια, έσπευσαν να υποδεχθούν την μητέρα του Κυρίου μας Παναγία και αφού άκουσαν τη διδασκαλία της δέχθηκαν το Χριστιανισμό.

Λέγεται επίσης από την παράδοση, ότι όταν πλησίαζε το πλοίο της Παναγίας στο Άγιο Όρος, καταστράφηκε το μεγάλο άγαλμα του Διός που βρισκόταν στη κορυφή του Όρους και τα υπόλοιπα είδωλα συνετρίβησαν. Η κορυφή του Άθω και όλα τα δέντρα και τα σπίτια έκλιναν και προσκύνησαν προς το μέρος του λιμανιού του Κλήμεντος όπου έμπαινε το καράβι της Παναγίας. Την άφιξη της Θεοτόκου στο Όρος αναφέρουν οι κώδικες Λ’ 66 και Ι’ 31 της Λαυριώτικης βιβλιοθήκης.

Όταν οι απόστολοι έβαλαν κλήρο τις περιοχές στις οποίες θα κηρύξουν, ζήτησε και η Παναγία να πάρει κλήρο για να κηρύξει το ευαγγέλιο. Ο κλήρος έδειχνε την περιοχή Ιβηρίαν. Ο αρχάγγελος Γαβριήλ όμως παρουσιάστηκε και είπε στην Παρθένο ότι η πραγματική περιοχή στην οποία θα βρεθεί θα είναι η Μακεδονία και το Όρος Άθως.

Όταν μπήκε το καράβι στο λιμάνι και έγινε μεγάλη αναταραχή στο Όρος, τότε οι κάτοικοι ήρθαν και ρωτούσαν τον Ιωάννη, πως έγιναν όλα αυτά και από ποιά δύναμη. Και αυτός τους εξήγησε και τους κήρυξε τον λόγο του Θεού μιλώντας τους στα Ελληνικά, ενώ ήταν Εβραίος.

Η Παναγία ευχαριστημένη από την ομορφιά του Όρους και τον κλήρον που της δόθηκε, προσευχήθηκε στον Χριστό λέγοντας:

«Υιε μου και Θεέ μου, ευλόγησον τον τόπον τούτον και κλήρον μου. Και επίχεον επ’ αυτού το έλεος σου και φύλαξον αβλαβή ως της συντελείας του αιώνος τούτου και τους κατασκηνούντας εν αυτώ, δια το όνομα σου το Άγιον και Εμόν, ώστε δια μικρού κόπου και αγώνος της μετανοίας αφεθήναι αυτής αμαρτήματα αυτών. Έμπλησον αυτούς παντός αγαθού και αναγκαίου εν τω αιώνι τούτω και ζωής αιωνίου εν τω μέλλοντι καταξίωσον, δοξασον υπέρ πάντα τόπον, τον τόπον τούτον και θαυμάστωσον παντοιοτρόπως, πλήρωσον αυτόν εκ παντός έθνους των υπό τον Ουρανόν, των κεκλημένων τω ονόματι Σου και πλάτυνον τα σκηνώματα εν αυτώ από άκρον εως άκρου αυτού. Απάλλαξον αυτούς της αιωνίου κολάσεως και σώσον εκ παντός πειρασμού, ορατών και αοράτων εχθρών και πάσης αιρέσεως και ειρήνευσον τω ορθοδόξω δόγματι.»

Τότε ακούστηκε φωνή από τους Ουρανούς που έλεγε:

«Όσα ήτησας και προσεύξω Μήτερ μου, ούτως έσται Σοί πάντα, εάν και αυτοί τα εντάλματά μου φυλάξωσιν! Από του νύν και εξής έστω ο τόπος ούτος κλήρος Σός και περιβόλαιον Σόν και Παράδεισος, έτι δε και λιμήν σωτηρίας των θελόντων σωθήναι, αλλά και προσφυγή και καταφύγιον και ατάραχος λιμήν της μετανοίας των πεφορτισμένων με πολλάς αμαρτίας.»

(Απόσπασμα από το βιβλίο: «Η Υπερευλογημένη») - (πηγή)

Τα Σάββατα των ψυχών

Υπάρχουν τριών ειδών Ψυχοσάββατου. Το πρώτο και σημαντικότερο είναι το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής. Όπως μας είπε ο ιερέας σήμερα, λέγεται το "χρυσό κόλλυβο". Το δεύτερο είναι το σημερινό, το Ψυχοσάββατο των Απόκρεω. Και το τρίτο είναι όλα τα υπόλοιπα Σάββατα του χρόνου. 

Κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένο στις ψυχές των κεκοιμημένων, έτσι ο καθένας μας μπορεί να κάνει κάτι προς ανακούφιση και παρηγοριά των δικών τους ανθρώπων που έχουν φύγει από τη ζωή και όσων άλλων επιθυμούν. Τα κόλλυβα είναι μια παράδοση που έρχεται από την Αρχαιότητα, έβραζαν σπόρους από σιτάρι, προσέθεταν φρούτα και καρπούς και τα αφιέρωναν στη μνήμη των αποθανόντων τους. Με την έλευση του Χριστού και του Χριστιανισμού η παράδοση αυτή απέκτησε νέο χριστιανικό περιεχόμενο και συνεχίζει να εφαρμόζεται αδιάλλειπτα μέχρι και σήμερα.

Την προετοιμασία την ξεκίνησα από χτες το βράδυ όπου έβρασα το σιτάρι (ένα σακκουλάκι). Αφού το στράγγισα, το άπλωσα σε καθαρή πετσέτα να στεγνώσει καλά. Έμεινε έτσι απλωμένο όλη τη νύχτα, όπου κατά καιρούς ανάδευα τους σπόρους με ένα πιρούνι για να φύγει όλη η υγρασία τους.

Φρόντισα πριν τελειώσω για το βράδυ να έχω ξεσπειρίσει ένα ρόδι, να έχω μουλιάσει και να έχω στραγγίσει μία χούρτα σταφίδα ξανθή και μία χούφτα σταφίδα μαύρη κορινθιακή. Ψιλοέκοψα φρέσκο μαϊντανό. Έτριψα στο multi μια χούφτα καρύδια. Καβούρντισα μια κούπα περίπου αλεύρι (δεν το χρησιμοποίησα όλο) και όταν κρύωσε το ανακάτεψα με ένα φακελάκι τριμμένη φρυγανιά.

Είχα βάλει για σήμερα το πρωί το ξυπνητήρι στις 06:30 π.μ. για να προλάβω να κάνω τη διακόσμηση πριν χτυπήσει η δεύτερη καμπάνα του Ψυχοσάββατου. Σε λεκάνη ανακάτεψα όλα τα υλικά της χθεσινής προετοιμασίας, στα οποία πρόσθεσα δύο κουταλιές της σούπας ζάχαρη κρυσταλλική και κανέλλα. Τα τοποθέτησα σε ταψάκι και έστρωσα καλά την επιφάνεια με μια σπάτουλα για να είναι λεία.

Ό,τι είχε απομείνει από τα χθεσινά υλικά τα εναπόθεσα περιμετρικά γύρω από το ταψάκι μου για να ξεκινήσω τη διακόσμηση. Το πρώτο βέβαια που έκανα ήταν να καλύψω πρώτα όλη την επιφάνεια των κολλύβων με μια γενναία στρώση από ζάχαρη άχνη. 

Πήρα ένα τσιμπιδάκι φρυδιών και κέντησα την επιφάνεια με το σύμβολο του σταυρού. Χρησιμοποίησα ασημένια κουφετάκια, που τα βρίσκει κανείς εύκολα σε καταστήματα ξηρών καρπών ή και σε κάβες ίσως. Εγώ τα πήρα από κατάστημα ξηρών καρπών. Στο κέντρο του σταυρού τοποθέτησα μισή ψίχα από καρύδι. Περιμετρικά στόλισα το δισκάκι μου με ασημένια κουφετάκια και σταφίδες εναλλάξ. Όση ώρα διακοσμούσα τα κόλλυβα προσευχόμουν. Βασιλεύ Ουράνιε, ευχή, Πάτερ ημών, Ευλογητός ει Χριστέ, Άγιος ο Θεός. Το έκανα από μέσα μου γιατί όλη η οικογένεια είχε ήδη ξυπνήσει και το σπίτι είχε πάρει ζωή.

Έφυγα κατευθείαν από την κουζίνα για να πάω να ετοιμαστώ. Με το που τελείωσα και πήρα το ταψάκι μου για να φύγω για την εκκλησία, χτύπησε η δεύτερη καμπάνα! Είχα ακριβώς όση ώρα χρειαζόμουν για την όλη διαδικασία!

Στο ναό είχαν τοποθετήσει τρία μεγάλα τραπέζια κατά μήκος μπροστά από την ωραία πύλη σκεπασμένα με λευκά τραπεζομάντηλα. Πάνω τους βρίσκονταν τα κόλλυβα των πιστών της ενορίας που είχαν προετοιμαστεί από το σπίτι με τον ίδιο χριστιανικό πατροπαράδοτο τρόπο όπως είχα κάνει κι εγώ. Πάνω σε κάθε στολισμένο δίσκο υπήρχε αναμμένο κερί. Άναψα κι εγώ το δικό μου, αφού το βύθισα στο ταψάκι μου με τα κόλλυβα. Άκουσα τη μυσταγωγική Θεία Λειτουργία. Προσευχήθηκα για την ψυχή του πατέρα μου, για το κοριτσάκι μου που πέθανε πριν προλάβει να δει το φως της ημέρας. Προσευχήθηκα για τα πεθερικά μου, για τους συγγενείς και φίλους της οικογένειάς μας. Προσευχήθηκα για ανάπαυση, για συγχώρηση. Δεν είναι όμως αργά; Ίσως με ρωτήσεις. Όχι, καλή μου. Για τον Χριστό μας, τίποτα δεν είναι αργά. Ακόμα και τώρα που εκείνοι έχουν πλέον κριθεί, ο Χριστός δίνει τη δυνατότητα σε εμάς που ζούμε στον κόσμο των ζωντανών ένα μικρό παράθυρο κάθε Σάββατο, που είναι τα Σάββατα των ψυχών, και τα δύο μεγάλα Ψυχοσσάβατα, το σημερινό και αυτό της Πεντηκοστής. 

Από αυτό το παράθυρο προσφέρουμε ανακούφιση στους κεκοιμημένους μας, για ανάπαυση και ειρήνη. Είναι μια πράξη αγάπης από εμάς προς τους αγαπημένους μας που έχουν φύγει από τη ζωή. Μια μικρή ένδειξη αγάπης, όπως το βράσιμο του σιταριού, το πότισμα της γλάστρας πάνω στο μνήμα, οι σκέψεις και οι προσευχές μας στον άνθρωπο που χάσαμε, που ωστόσο είναι μεγάλη, αφού σπάει το τετελεσμένο του χρόνου και το τετελεσμένο του θανάτου, όπως μόνο ο Χριστός κατάφερε να καταργήσει. Τα κατήργησε και τα δύο με την Ανάστασή Του.

Αιωνία η μνήμη, λοιπόν, στους αγαπημένους μας. Με την αγάπη του Χριστού στις καρδιές μας. Με την γλυκειά ελπίδα πως θα ξανανταμώσουμε. Σ' αγαπώ, μπαμπά. Σ' αγαπώ, κόρη μου, μικρό μου όμορφο αγγελούδι. Σας αγαπώ όλους. Εις το επανειδείν!

Με αγάπη,

Εύα 💗