Εvangelist

Παρακολουθούσα ένα βιντεάκι τις προάλλες στο you tube από μια κοπέλα που χειροτονήθηκε ευαγγελίστρια (evangelist) από την αγγλόφωνη εκκλησία της, που σήμαινε ότι μπορούσε να διδάσκει το Ευαγγέλιο σε ευρεία κλίμακα, εκτός δηλαδή του ποιμνίου της εκκλησίας της ενορίας της, ως γνωρίζουσα με πιστοποίηση του μηνύματος του Ευαγγελίου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Αυτό το δικαίωμα, τη δυνατότητα μάλλον, την έχουν αρκετές εκκλησίες στον κόσμο, όχι όμως στην δική μας Ορθόδοξη Εκκλησία. Καμία ορθόδοξη εκκλησία δεν έχει επικεφαλής μια γυναίκα για να εμβαθύνει τον λόγο του Χριστού στους πιστούς, ούτε ως ιεροκήρυκας, όσες σπουδές και αν έχει κάνει στον τομέα της θεολογίας, των ιερατικών σπουδών ή των βιβλικών σπουδών (υπάρχουν άραγε εξειδικευμένες βιβλικές σπουδές στην Ελλάδα; χρειάζεται να κάνω μια έρευνα πάνω σ' αυτό).

Αναρωτιέμαι, ωστόσο, γιατί; Επειδή οι γυναίκες πληρώνουν ακόμη το λάθος που έγινε στον κήπο της Εδέμ με τον απαγορευμένο καρπό; Οι άνδρες έχουν κάνει τα αίσχη από τότε, οι γυναίκες ακόμα τιμωρούνται; Μήπως επειδή η γυναίκα θεωρείται "ακάθαρτη" λόγω της εμμήνου ρήσης της;

Είναι κάστρο απόρθητο; Είναι δεισιδαιμονία; Προκατάληψη; Παράδοση; Μπέρδεμα; Βόλεμα ίσως; Είναι οι γυναίκες ικανές μόνο για τη θέση της διακονίας, με τη σύγχρονη υποβαθμισμένη αξία της, ως υπηρέτριας; ως αφανούς βοηθού; Γιατί μπορούν οι γυναίκες να φτάσουν μόνο μέχρι τον βαθμό της ηγουμένης γυναικείου μοναστηριού ή να περιοριστούν στη θέση της καθηγήτριας θρησκευτικών; Γιατί όχι ιερέας ενορίας, ποιμένας σε ποίμνιο, επίσκοπος, αρχιεπίσκοπος κ.ο.κ.; Γιατί απαγορεύεται η ανέλκυση στην κλίμακα της ιεραρχίας από τις γυναίκες; Γιατί έχει αποκλειστεί η γυναίκα από το ιερατικό κομμάτι της εκκλησίας γενικότερα; Γιατί έχει μείνει εκτός; Γιατί κρίνεται αποκλειστικά λόγω φύλου και όχι λόγων ικανοτήτων, σπουδών, χαρίσματος, μεταδοτικότητας, ηθικότητας, αφοσίωσης, αγάπης για τον Θεό, για τον συνάνθρωπο; Γιατί δεν μετράει τίποτε από αυτά, όταν το ζήτημα έχει να κάνει με τις γυναίκες;

Δεν γνωρίζω, θα ήθελα όμως πολύ να μάθω, γιατί από μια πρώτη ματιά, νομίζω ότι μου φαίνεται λίγο ως αδικία και θέλω να τα μάθω από την πηγή, από αυτά που είναι γραμμένα στην Αγία Γραφή και τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας. Εκεί είναι προφανώς γραμμένες οι απαντήσεις κι όταν καταφέρω, πρώτα ο Θεός, και τα δω γραμμένα, τότε θα σταματήσω να γκρινιάζω... ίσως.

Ευαγγελίζω σημαίνει μοιράζω τα καλά νέα, που είναι το Ευαγγέλιο, το αναστάσιμο μήνυμα του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου. Όταν ο Χριστός έδωσε ως τελευταία εντολή να μοιράσετε το μήνυμα του Ευαγγελίου στα πέρατα του κόσμου, δεν διαπίστωσα κάπου διάκριση ανάμεσα στα δύο φύλα. Όταν ο Χριστός επίσης περιόδευε από πόλη σε πόλη να διδάξει, να παραδειγματίσει με τη ζωή και τα θαύματά Του και να νουθετήσει τους ανθρώπους, μαζί του δεν ακολουθούσαν μόνο οι άνδρες, είναι γνωστό ότι υπήρχαν και γυναίκες στον στενότερο κύκλο των μαθητών Του. Ξεχνάμε μήπως τη Μαρία Μαγδαληνή, ο Θωμάς Ακινάτης την αποκάλεσε απόστολο των αποστόλων, ούσα η πρώτη που διέδωσε το νέο της Ανάστασης του Κυρίου, για να συμπληρώσει ότι ήταν ηγέτιδα θρησκευτική και κήρυκας στην πρώτη εκκλησία μετά την Ανάσταση, ώστε τα καλά νέα να διαδοθούν από εκκλησία σε εκκλησία. Μάρθα και Μαρία, αδελφές του Λαζάρου, πιστές ακόλουθοι ως το τέλος, κήρυκες στη νέα εκκλησία του Χριστού. Πρισίλα που χαρακτηρίζεται μάλιστα και διδάσκαλος μαζί με τον σύζυγό της Ακίλα, Σουζάνα, ακόλουθος και διακόνισσα, μητέρα του Πέτρου, πιστή ακόλουθος του Ιησού και διακόνισσα, μητέρα του Ιησού, Θεοτόκος Μαρία, ζωντανή φορέας του Ευαγγελίου από μόνη της, Φωτεινή η Σαμαρίτιδα, δέχτηκε το χαρμόσυνο νέο από τον ίδιο τον Ιησού, ευαγγελίστηκε, διέδοσε τα καλά νέα, Βερονίκη αιμορροούσα, επίσης ομολογήτρια και ευαγγελίστρια, Φοίβη στην προς Ρωμαίους επιστολή, όπου αποκαλείται διακόνισσα, βοηθός του βασιλέα, ένας τίτλος που δεν χαρακτηρίζει μόνο βοηθητικές υπηρεσίες, αλλά γίνεται φορέας και κάτοχος εκκλησιαστικού αξιώματος, όπως διάκονος χαρακτηρίστηκε και ο Απόστολος Παύλος, ως βοηθός και δούλος Κυρίου, με το έργο να κηρύξει και να διαδόσει το Ευαγγέλιο. 

Όλες πρέσβειρες των καλών νέων, του Ευαγγελίου, αμέσως με το που δέχτηκαν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, όπως και όλοι οι χριστιανοί πιστοί ανεξαιρέτως, με το που δέχονται το Χριστό, γίνονται φορείς του Αγίου Πνεύματος, που είναι μεταξύ όλων των άλλων και η διδασκαλία, το ευαγγελίζεσθαι και το ευαγγελίζειν, που είναι η διάδοση του Ευαγγελίου και της χριστιανικής πίστης.

Στην Ορθοδοξία η λέξη διάκονος έρχεται από τα ελληνιστικά χρόνια και σημαίνει υπηρέτης, διάκονος του βασιλιά, διάκονος του Ευαγγελίου, της Εκκλησίας, της Καινής Διαθήκης, του Θεού, του Χριστού, της δικαιοσύνης, του Κυρίου. Είναι βαθμός ιεροσύνης, ο οποίος προϋποθέτει και συνεπάγεται το κήρυγμα του Ευαγγελίου, κάτι που ξεκίνησε από τα πρώτα χρόνια των Αποστόλων. Διάκονος, εν κατακλείδι και διαχρονικά, είναι ο δούλος Κυρίου που καλείται να διατηρήσει και να διαδόσει το Ευαγγέλιο. Με αυτή την έννοια, δούλοι Κυρίου είναι όλοι ανεξαιρέτως οι πιστοί χριστιανοί, άνδρες και γυναίκες, λαϊκοί και κλήρος, επομένως όλοι οι πιστοί χριστιανοί θεωρούνται, ή θα όφειλαν να θεωρούνται διάκονοι, τουτέστιν, διατηρητές, θεματοφύλακες και κήρυκες του Ευαγγελίου, ανεξαρτήτως ιεραρχίας ή βαθμού και ανεξαρτήτως φύλου. Από την αρχή η διακονία, και άρα το κήρυγμα του Ευαγγελίου, δεν είχε γένος, ούτε και ιεραρχική κατάταξη. Ήταν πανανθρώπινη, φτάνει να ακολουθούσε πιστά το μήνυμα του Χριστού. Δεν ξέρω τι άλλαξε στην πορεία.

Το γυναικείο στοιχείο υπήρχε πάντα μέσα στην Ορθόδοξη πίστη και διδαχή, ανώνυμες κόρες, αδελφές, σύζυγοι, μανάδες και γιαγιάδες, αλλά και επώνυμες, κάποιες μάλιστα και αυτοκράτειρες, από πρώιμων χριστιανικών χρόνων μέχρι τουλάχιστον κάποια πρόσφατα χρόνια, πριν γίνουν πολύ μοντέρνα τα πράγματα, ήταν εκείνες που δίδασκαν το Ευαγγέλιο στους συνανθρώπους γύρω τους. Χριστιανές μητέρες πλήρεις Πνεύματος Αγίου δίδαξαν αγίους, επισκόπους και ιεράρχες, πολλές από τις οποίες αγιοποιήθηκαν και οι ίδιες. Άλλες ομολόγησαν μέσα από βασανιστήρια, ακόμα και από ανθρώπους της οικογένειάς τους, την πίστη στο Χριστό, αγιοποιήθηκαν και αυτές. Δεν διέδωσαν, λοιπόν, το Ευαγγέλιο με το ίδιο τους το παράδειγμα, με τη ζωή τους; την αυτοθυσία τους; Με το αίμα τους; Δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και να ανακηρυχθούν διακόνισσες Κυρίου, διδάσκαλοι, κήρυκες της πίστης και της Ορθοδοξίας; Καμία, ωστόσο, δεν αναδείχτηκε ιερατικά μέσα στο ρου της χριστιανικής ιστορίας και αναρωτιέμαι πραγματικά γιατί.

Φαντάζομαι ότι σίγουρα παίζουν ρόλο κάποια εδάφια αποτρεπτικά όπως στην προς Τιμόθεον επιστολή, όπου απαγορεύει στη γυναίκα να διδάσκει ή να έχει οποιαδήποτε εξουσία υπέρ του άνδρα, πρακτικά αρνείται την ιεροσύνη στις γυναίκες. Στην πρώτη προς Κορινθίους επιστολή επίσης, λέει ότι είναι ντροπή οι γυναίκες να έχουν γνώμη που δεν πρέπει να την εκφέρουν εντός της εκκλησίας. Αν έχουν κάποια απορία, πρέπει να ρωτούν τους άνδρες τους. Με την προϋπόθεση βεβαίως ότι οι άνδρες ξέρουν. Και όχι απλά να ξέρουν, αλλά να έχουν δεχτεί σοφία και χάρη Πνεύματος Αγίου, ώστε να είναι σε θέση να ευαγγελίσουν τις συζύγους τους. Γι' αυτό και ο Θεός έθεσε τον σύζυγο κορυφή της οικογένειας, ως τον πρώτο λείψαντα θείας χάρης και Πνεύματος Αγίου, ο οποίος με τη σειρά του θα τα μεταδώσει στη σύζυγο, η οποία μετά ακολούθως με τη σειρά της, ως σύζυγος στον άνδρα της, μητέρα στα παιδιά της και υπεύθυνη στο σπιτικό της, θα καλείται να ευλογήσει όλη την οικογένεια με κάθε τι που υπάρχει εντός της, έμψυχο και άψυχο. Και κάπως έτσι, κλείνει ο κύκλος, ολοκληρώνεται ως μία μικρή κατ' οίκον εκκλησία με τον Χριστό αρχηγό και την οικογένεια διακόνους, μαθητές και ακολούθους. Αν κάποιο από τα μέλη αυτά σπάσει τον κύκλο, τίποτα από όσα προαναφέρθηκαν δεν ισχύει, ακυρώνονται όλα και ο κατά Χριστόν γάμος παύει να υφίσταται, γίνεται κάτι άλλο. 

Αντίστοιχα, το ίδιο φαινόμενο αρχίζουμε να το βλέπουμε όλο και συχνότερα στον ευρύτερο κύκλο της Εκκλησίας. Χωρίς χάρη, πώς ενεργείς ως διάκονος, δηλαδή ως πιστός δούλος Κυρίου; Ποιον ποιμένα ακολουθείς, όταν το ευαγγελίζειν έχει γίνει τόσο διχαστικό και μπερδεμένο; Ποιος τα έχει ανακατέψει όλα έτσι και έχουν γίνει όλα μια τεράστια σαλάτα; Ποιος καλείται να διακονήσει το Ευαγγέλιο τότε; Και ποιος να το πιστέψει όταν λείπει η χάρη του Πνεύματος από τους πιστούς ορθοδόξους χριστιανούς και υπάρχει διχασμός και φιλονικία, όταν ο ίδιος ο Χριστός πρεσβεύει ειρήνη και ενότητα; Πώς να διαδοθεί το χαρμόσυνο μήνυμα, όταν ούτε οι ίδιοι οι κληρικοί καλά καλά δεν το πιστεύουν; Τι γίνεται με εμάς τους υπόλοιπους τότε; Από πού πρέπει να πιαστούμε, αν όχι από τον ίδιο τον Χριστό, την μόνη αλήθεια; Πώς βρίσκει κανείς τον σωστό ποιμένα, τον πιστό διάκονο, τον διδάσκαλο του Ευαγγελίου που ευαγγελίζει τον πραγματικό λόγο του Χριστού; Πώς να ξεχωρίσει κανείς την αλήθεια μέσα στο σκοτάδι; Ή την αλήθεια από το σκοτάδι, όταν και τα δύο έχουν αρχίσει και χάνουν σιγά σιγά το νόημά τους; 

Όπως δείχνουν δυστυχώς τα πράγματα, έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή, με μια νέα πραγματικότητα με νέα δεδομένα, και με έναν ισχυρό εχθρό που δυναμώνει ολοένα περισσότερο. Ίσως, κατά την ταπεινή μου γυναικεία αφανή γνώμη, η απόταξη των γυναικών από την πίστη σε όλους τους τομείς και τις βαθμίδες της Ορθοδοξίας να μην αποβεί στρατηγικά σε μια τόσο ενδεδειγμένη επιλογή για τη μάχη που έρχεται, όπως λένε οι Γραφές, οι Πατέρες και οι Προφήτες, μπροστά μας. Που θα πει πως δεν υπάρχει πλέον ούτε ο χρόνος ούτε η πολυτέλεια να λείψει από το πλήρωμα κανείς.

 

Με αγάπη,

Εύα 💗

******

---- φωτό από εδώ.

Κυριακή των Μυροφόρων

Ήταν παρούσες σε όλη τη διαδρομή της διακονίας του Χριστού, από την πρώτη ομιλία Του στην "Επί του Όρους Ομιλία" (θα τη βρείτε στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο της Καινής Διαθήκης, κεφάλαια 5-7. Αν δεν έχετε διαβάσει τίποτε άλλο από Αγία Γραφή, διαβάστε αυτά τα τρία κεφάλαια, εκεί βρίσκεται συμπυκνωμένη όλη η ουσία της διδαχής του Χριστού σε αυτόν που θέλει να σωθεί και να πιστέψει), ως τον τάφο Του και την Ανάστασή Του. Δίπλα του στη διακονία, συνβοηθοί και συνοδοιπόροι, ακόλουθοι και εφαρμοστές του Λόγου Του, αυτόπτες μάρτυρες στις διδαχές, στα βασανιστήρια, στα Πάθη και στη Σταύρωση, παρούσες στα θαύματα, απόστολοι στη διάδοση του Ευαγγελίου και του χαρμόσυνου μηνύματος της Ανάστασης του Χριστού. 

Οι Μυροφόρες γυναίκες είδαν πρώτες από όλους τον τάφο του Κυρίου αδειανό. Εκείνες είδαν τον άγγελο του Κυρίου να τους ανακοινώνει ότι ο Χριστός ανέστη, εκείνες έλαβαν πρώτες το μήνυμα της Ανάστασης του Κυρίου, οι μυροφόρες γυναίκες, που Τον ακολουθούσαν σε κάθε Του βήμα, όχι οι άνδρες μαθητές του.

Οι Μυροφόρες γυναίκες λοιπόν ήταν εκείνες που έλαβαν μήνυμα από τον "νεανία να κάθεται στα δεξιά, ντυμένον με λευκή στολή", τον άγγελο του Κυρίου, ότι ο Ιησούς εγέρθη και να ειδοποιήσουν και τους υπόλοιπους μαθητές ότι θα τους συναντούσε στη Γαλιλαία. Ειδικότερα, ωστόσο, το μήνυμα απευθυνόταν στον Πέτρο. 

Γιατί όμως γίνεται ειδική αναφορά στον Πέτρο;

Οι καθολικοί το εξέλαβαν ότι, επειδή ήταν ο πρώτος που ειπώθηκε το όνομά του μετά την Ανάσταση, ότι αυτός θα έπρεπε να ήταν λογικά και ο στήλος της Εκκλησίας (της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας). Η ορθοδοξία όμως ξέρει ότι το μήνυμα τονίστηκε ειδικά για τον συγκεκριμένο μαθητή, γιατί αυτός, ο Πέτρος, ήταν που είχε απαρνηθεί τον Χριστό τρεις φορές και έκτοτε ζούσε με την αγωνία της σωτηρίας ή του χαμού του λόγω της προδοσίας του. Ο άγγελος απευθύνεται συγκεκριμένα σε κείνον προκειμένου να τον καθησυχάσει, να του επιβεβαιώσει ότι θα σωθεί και να μην αγωνιά άλλο, ότι η συνείδησή του μπορεί, παρόλη την προδοσία που είχε κάνει απέναντι στον δάσκαλό του, να ειρηνεύσει. Δεν εδόθη καμία άνωθεν εντολή ότι ο Πέτρος θα είναι από εδώ και στο εξής η πέτρα της Εκκλησίας, πουθενά στην Αγία Γραφή δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο. Αλλά ας προχωρήσουμε παρακάτω:

Ποιες ήταν αυτές οι Μυροφόρες γυναίκες, για την τιμή των οποίων θα γίνει και λόγος αύριο Κυριακή, δεύτερη Κυριακή μετά το Πάσχα; 

Συνολικά οι Μυροφόρες γυναίκες ήταν πολλές, επτά ωστόσο διασώθηκαν μέσα από την Αγία Γραφή με το όνομά τους. Παραθέτω τις πληροφοφίες τους, τις οποίες εντόπισα εδώ:

"Πρώτη εἶναι Μαρία ἡ Μαγδαληνή ἀπό τήν ὁποία ὁ Χριστός ἔβγαλε ἑπτά δαιμόνια καί διά τήν εὐεργεσίαν αὐτήν ἀκολουθοῦσε καί ἀγαποῦσε τόν Χριστόν. Μαγδαληνή δέ ὀνομάζετο ἡ Μαρία διότι ἐκατάγετο ἀπό τά Μάγδαλα. Μετά δέ τήν Ἀνάληψιν τοῦ Χριστοῦ ἐπῆγεν εἰς τήν Ρώμην, πρός τόν Αὐτοκράτορα Τιβέριον, ὁ ὁποῖος ἔπασχε ἀπό τόν ἕνα ὀφθαλμόν καί τόν ἐθεράπευσε. Διά τήν εὐεργεσίαν αὐτήν τῆς Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς ὁ Τιβέριος ἔφερε εἰς τήν Ρώμη τούς Ἀρχιερεῖς τῶν Ἰουδαίων καί τόν Πόντιον Πιλᾶτον καί ἀφοῦ τούς ἐδίκασε, τούς κατεδίκασε εἰς θάνατον, ἐπειδή ἐσταύρωσαν ἕναν ἀθῶον, τόν Ἰησοῦν Χριστόν. Τέλος ἡ Μαρία ἀπέθανεν εἰς τήν Ἔφεσον ὅπου καί τήν ἔθαψεν ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος. Ἀργότερον ὁ Βασιλεύς Λέων ὁ Σοφός ἔφερε τό ἅγιον λείψανόν της εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν.

 

Δεύτερη Μυροφόρος εἶναι ἡ Σαλώμη, περί τῆς ὁποίας λέγουσι κάποιοι ὅτι ἦτο ἡ νόμιμη γυναῖκα τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορος. Ἄλλοι δέ λέγουν ὅτι ἦταν θυγατέρα τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορος, τό ὁποῖον εἶναι ἀληθέστερον, διότι ὁ Ἰωσήφ ὁ Μνήστωρ εἶχε ἑπτά παιδιά. Τέσσερα ἀγόρια, τόν Ἰάκωβον (ὁ ὁποῖος ὀνομάζετο μικρός) τόν Ἰωσῆν, τόν Σίμωνα καί τόν Ἰούδα, ὄχι τόν προδότην, ἀλλά τόν λεγόμενον Ἀδελφόθεον. Εἶχε δέ καί τρεῖς θυγατέρες, τήν Ἐσθήρ, τήν Θάμαρ καί τήν Σαλώμην τήν γυναῖκα τοῦ μικροῦ Ζεβεδαίου. Ὤστε ὅταν ἀκούεις αὐτό πού λέγεται στό Εὐαγγέλιο «Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου τοῦ  μικροῦ καί Ἰωσῆ μήτηρ» (Μάρκ. ιε΄, 40) τήν Παναγία Θεοτόκον νόμιζε ὅτι λέγει, διότι ὡς μήτηρ τῶν τέκνων τοῦ Ἰωσήφ ἐφαίνετο ἡ Παναγία. Ἐκ τούτου δέ προκύπτει ὅτι ὁ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος καί ὁ Χριστός ἦταν ἀνεψιός καί θεῖος. Ὁ μέν Χριστός θεῖος, ὁ δέ Ἰωάννης ἀνεψιός.

 

Τρίτη Μυροφόρος εἶναι ἡ Ἰωάννα, ἡ ὁποῖα ἦταν γυναίκα τοῦ Χουζᾶ, ὁ δέ Χουζᾶς αὐτός ἦτο ἐπίτροπος καί οἰκονόμος εἰς τόν οἶκον τοῦ βασιλέως Ἠρώδου.

 

Τέταρτη Μυροφόρος εἶναι ἡ Μαρία ἡ ἀδελφή του Λαζάρου, ἡ ὁποῖα καί προτύτερα εἰς τόν οἶκον της ἤλειψε τό Χριστόν μέ τό Μύρον, ὅταν ἀνέστησε τόν ἀδελφόν της τόν Λάζαρον, καθώς τό ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης λέγων: «Ἡ οὖν Μαρία λαβοῦσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικῆς» ( Ἰω. ιβ΄, 3).

 

Πέμπτη Μυροφόρα εἶναι ἡ Μάρθα ἡ ἀδελφή τῆς Μαρίας καί τοῦ Λαζάρου, ἡ ὁποῖα καί πολλήν προθυμίαν ἔδειξε πρός τόν Χριστόν ἀπό τήν ἀρχήν, διότι αὐτή τόν ὑπηρέτει εἰς ὅλα τά σωματικά.

 

Ἕκτη Μυροφόρος εἶναι ἡ Μαρία ἡ γυναίκα τοῦ Κλωπᾶ. Κλωπᾶν δέ κάποιοι τόν Κλεόπαν ὀνομάζουσιν. Αὐτή τήν Μαρία ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, ἀδελφήν τῆς Θεοτόκου τήν ὀνομάζει, λέγων εἰς τήν Σταύρωσιν αὐτό: «Εἰστήκεσαν δέ παρά τῷ Σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ» (Ἰω. ιθ΄, 25). 
Πῶς δέ ἦταν ἀδελφή τῆς Παναγίας ἀκούσατε. Ὁ Ἰωακείμ ὁ πατήρ τῆς Παναγίας, εἶχεν ἀδελφό, ὅστις ἀπέθανε χωρίς νά ἀποκτήσει τέκνον, κατά δέ τόν Νόμον τοῦ Μωϋσέως ἐπῆρε τήν νύμφην του διά γυναῖκα καί ἔκαμε ἀπό ἐκείνην αὐτήν τήν Μαρίαν. Ἀπό δέ τήν  Ἄννα ἔκαμε τήν Παναγίαν Θεοτόκον. Ὥστε λοιπόν ἀδελφή τῆς Παναγίας μας ἦταν ἀπό τόν πατέρα μόνον.

 

Ἑβδόμη Μυροφόρος εἶναι ἡ Σωσσάνα.

Ἦσαν δέ καί ἄλλες πολλές ὡς τό λέγει ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς «αἵτινες ἦσαν διακονοῦσαι αὐτῶ» (Λουκ. η΄, 3 και Ματθ. κζ΄, 55) δηλαδή τόν Χριστόν, ἀλλά οἱ Εὐαγγελιστές δέν ἔγραψαν τά ὀνόματα ὅλων διότι δέν ὑπῆρχε λόγος.

 

Ἐδιαλύσαμεν μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ τό πρῶτον ζήτημα. Ἄς ἔλθωμεν τώρα καί είς τό δεύτερον»...

 

 

(Δαμασκηνοῦ Στουδίτου - Μητροπολίτου Ἄρτης)

 

(Ο ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΤΟΜΟΣ ΙΔ΄, σελ. 38.

Ὅρα καί «Θησαυρός Δαμασκηνοῦ» σελ. 130)"

Στο Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 15: 42-47 και κεφάλαιο 16: 1-8 περιγράφεται πώς ο Ιωσήφ ο Αριμαθαίας, "ένας εκτιμώμενος βουλευτής" (δηλ. πολιτικός), ο οποίος και αυτός περίμενε τη βασιλεία του Θεού (και τη βρήκε), ζήτησε με τόλμη, όπως λέει το κείμενο, από τον Πόντιο Πιλάτο να παραλάβει το νεκρό σώμα του Χριστού για να το θάψει. Είχε ήδη στην κατοχή του έναν τάφο, στον οποίο δεν είχε ταφεί κανείς ποτέ ως τότε. Το πιθανότερο ήταν πως ο τάφος αυτός προοριζόταν για οικογενειακό τάφο εκείνου και της οικογένειάς του. Μετά την έγκριση του Πιλάτου, ο Ιωσήφ πήρε ένα λευκό κομμάτι ύφασμα, ένα σεντόνι, ανέβηκε στον Γολγοθά και με ευλάβεια αποκαθήλωσε το σώμα του Κυρίου τυλίγοντάς με με αυτό το σεντόνι. Στη συνέχεια, το πήγε στον λαξευμένο τάφο όπου και το εναποθέτησε εκεί μέσα. Τέλος, έφραξε τον τάφο με μια μεγάλη πέτρα σφραγίζοντας την είσοδο. (Η πέτρα αυτή υπάρχει μέχρι και σήμερα και βρίσκεται στον Πανάγιο Τάφο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Για την Ιερά Σινδόνη που σήμερα βρίσκεται στο Τορίνο, υπάρχουν αρκετές δεύτερες σκέψεις σχετικά με την αυθεντικότητα της.)

Αυτό που παραλήφθηκε να γίνει, ήταν το μύρωμα του νεκρού, ένα τελετουργικό που η παράδοση ήθελε να σαβανώνουν τον νεκρό με λωρίδες υφάσματος, οι οποίες είχαν προηγουμένως ποτιστεί από ένα παχύρευστο στρώμα μύρου, έτσι ώστε να μη μυρίζει άσχημα ο νεκρός μέχρι την ώρα που θα ταφεί. Αυτόν το ρόλο, του σαβανώματος του νεκρού, τον αναλάμβαναν οι μυροφόρες, οι οποίες ήταν πρωτίστως γυναίκες του άμεσου οικογενειακού περιβάλλοντος του νεκρού, συγγενείς, μητέρα, κόρες, αδελφές κτλ. που αναλάμβαναν όλη τη διαδικασία της νεκρώσιμης τελετουργίας μέχρι να κατευοδωθεί ο νεκρός στην τελευταία του κατοικία.

Το μύρο, διαβάζω από την Βικιπαίδεια, είναι η αρωματική ρυτίνη ενός δέντρου που βρισκόταν στα βάθη της Ανατολής (ίσως στις άνυδρες περιοχές της Αραβίας ή της Σομαλίας). Στην αρχαιότητα λεγόταν και σμύρνα (ένα από τα τρία δώρα που έκαναν στο βρέφος Χριστό οι τρεις μάγοι (αστρονόμοι της εποχής), προμηνύοντας με τη σμύρνα τον σταυρικό θάνατο και Ανάσταση του Κυρίου.

Αυτό το μύρο λοιπόν, ήταν πολύ ακριβό γιατί ταξίδευε από μακριά μέχρι να φτάσει στην Ιερουσαλήμ, οπότε αντιλαμβάνεται κανείς πόσο δύσκολο θα ήταν για τις Μυροφόρες να τρέξουν και να προμηθευτούν το πολύτιμο και ακριβό αυτό αγαθό, όχι μόνο εξαιτίας του υψηλού κόστους, αλλά και της προσωπικής τους ασφάλειας, λόγω του φόβου των Ιουδαίων και της κυριαρχίας των Ρωμαίων.

Αυτές, λοιπόν, είναι οι Μυροφόρες γυναίκες. Γενναίες, πιστές, αφοσιωμένες, διακριτικές πάντα και με αυτοθυσία παραδειγματική, οι γυναίκες ακόλουθοι του Ιησού Χριστού, οι γυναίκες της αλήθειας. Είναι αυτές οι γυναίκες που κυριολεκτικά εγκατέλειψαν τα πάντα για να γίνει αυτό, τη βολή τους, την τακτοποιημένη τους ζωή, την ασφάλεια, τα χρήματα, το κοινωνικό περίγυρο, το θρησκευτικο-πολιτικό status quo της εποχής στην οποία ζούσαν, με τους διωγμούς και την τόσο τυραννική καταστολή της θέσης της γυναίκας τη δεδομένη ιστορική στιγμή. Παρόλα αυτά όμως, τα απαρνήθηκαν όλα με γενναιότητα και θέρμη ψυχής για να ακολουθήσουν την αλήθεια. Και η αλήθεια τις αντάμειψε με μια θέση στη βασιλεία των ουρανών, η ίδια αλήθεια που τις είχε ελευθερώσει. Στο βιβλίο του Θεού Χριστός και αλήθεια είναι λέξεις ταυτόσημες.

Το να ακολουθείς την αλήθεια και να την κάνεις λάβαρο στη ζωή σου, ποτέ δεν ήταν κάτι εύκολο, ούτε τότε, ούτε τώρα. Ίσως λίγο περισσότερο να είναι δύσκολο σήμερα, που η λέξη αλήθεια έχει βιαστεί - παραβιαστεί - υπονομευτεί - παραποιηθεί τόσα δισεκκατομύρια φορές που δύσκολα μπορείς πια να την αναγνωρίσεις, πόσο μάλλον να την ακολουθήσεις. Όταν όμως συμβαίνει αυτό, τότε είναι που ο κόσμος αλλάζει προς το καλύτερο και το υψηλότερο. Τότε είναι που ο άνθρωπος βρίσκεται στο επίπεδο που του ταιριάζει, γιατί έχει αλλοιωθεί, έχει αλλάξει.

Και τότε είναι που αλλάζουν τα πάντα.

Με αγάπη,

Εύα 💗

*****

---- Ποιες ήταν οι Μυροφόρες; Πληροφορίες από εδώ.

---- Μύρο. Πληροφορίες από εδώ.

---- φωτό από εδώ.

---- Αποσπάσματα Καινής Διαθήκης από: Αγία Γραφή Πλήρους Μελέτης, εκδ. Life Publishers Int.

Γυναίκα

Είναι μια αμερικανόφερτη επέτειος, η οποία - και για χειραγωγικούς λόγους - γρήγορα συνδέθηκε με την γυναικεία απελευθέρωση, την ισότητα, τον φεμινισμό, την χειραφέτηση και καθιερώθηκε να εορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου. Ωστόσο, η άποψη της καπιταλιστικής Αμερικής που θέλει το άτομο είτε άνδρας είναι αυτό είτε γυναίκα να δουλεύει από το πρωί ως το βράδυ αποκλειστικά και μόνο για το κέρδος ομογενοποιώντας τα δύο φύλα σε ένα, δεν συνάδει με την βιβλική έννοια της γυναίκας, που είναι η γυναίκα του Θεού, η κόρη του μεγάλου Βασιλιά. 

Η βιβλική γυναίκα είναι προστατευμένη μέσα στην ασφάλεια του σπιτιού μακριά από πειρασμούς και κινδύνους και έχει δικούς της ρόλους να εκπληρώσει, γυναικείους, που επειδή ακριβώς είναι γυναικείοι, είναι και μοναδικοί. Η βιβλική γυναίκα είναι αφοσιωμένη σύντροφος και βοηθός στον σύζυγό της, υπεύθυνη και στοργική μητέρα στα παιδιά της, βασίλισσα στο σπίτι της που είναι πάντοτε καθαρό και φροντισμένο, έτοιμο να δεχτεί την οικογένεια και τους φιλοξενούμενούς της μέσα σε ένα ζεστό και ήρεμο περιβάλλον που η ίδια έχει δημιουργήσει. 

Η βιβλική γυναίκα είναι πριγκίπισσα με αίμα βασιλικό να ρέει στις φλέβες της και στην καρδιά της. Βασικός και κυρίαρχος ρόλος της είναι να δίνει ζωή, όχι μόνο κυριολεκτικά αλλά σε κάθε μικρή και μεγάλη πτυχή της ανθρώπινης κοινωνίας. Η γυναίκα είναι φτιαγμένη να χαρίζει ζωή, όχι να δουλεύει νυχθημερόν για να αποδείξει την αξία της και να αυτοεπιβεβαιωθεί, όχι για να μιμείται ανδρικές απόψεις, νόρμες και συμπεριφορές. Το να είσαι πρώτη, δεν σε κάνει αυτόματα και ευτυχισμένη, το να συνάδεις όμως με την ταυτότητα του φύλου σου σε κάνει.

Η βιβλική γυναίκα ακολουθεί την καρδιά της που είναι δοσμένη στον Θεό, συναινετική και συντροφική στον σύζυγό της, αφοσιωμένη στην οικογένειά της και συνεπής στο σπίτι της. Ρόλους που, αν τους πάρει στα σοβαρά, όλα αγιάζουν γύρω της και όλοι ευτυχούν μαζί της. Κι αν αυτό ακούγεται λίγο και ασήμαντο είναι γιατί η κοινωνία της έχει επιβάλλει αυτή την απαξίωση. Αν δει όμως πίσω από το παραπέτασμα, θα αντιληφθεί και η ίδια ότι εκείνη, η γυναίκα, είναι η αναντικατάστατη θεματοφύλακας της αρμονικής λειτουργίας του σημαντικότερου πυρήνα του κοινωνικού ιστού στον κόσμο από δημιουργίας κόσμου μέχρι σήμερα που μιλάμε, που δεν είναι άλλο από την οικογένεια.

Το να είσαι γυναίκα είναι τόσο μοναδικό και ασυναγώνιστο που είναι πραγματικά κρίμα να δίνουμε σημασία στο μακιγιάζ και τα νύχια και την ίδια στιγμή να ακυρώνουμε με τις επιλογές ζωής μας και τις κραυγαλέες ανδροειδείς συμπεριφορές το ίδιο μας το φύλο. Η μητέρα του φεμινισμού Σιμόν ντε Μπωβουάρ στο βιβλίο της Γυναικείο Φύλο είχε γράψει: "Η γυναίκα δεν γεννιέται, η γυναίκα γίνεται." Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω, γυναίκα γεννιέσαι. Κάποιος άλλος σε έχει φτιάξει για τον συγκεκριμένο ρόλο για τον οποίο πλάστηκες, με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που σε χαρακτηρίζουν, για να είσαι όπως ακριβώς είσαι, ώστε να ολοκληρώνει ως άλλο μισό την ισορροπία του κόσμου.

Χρόνια πολλά, λοιπόν, στην αυθεντική, ανόθευτη, αρχέτυπη γυναίκα, όπως την έπλασε ο Δημιουργός και την αγάπησε όσο κανείς, ώστε να είναι έτσι ακριβώς όπως ήθελε να είναι.

"Δυσεύρετη είναι η άξια γυναίκα! Αξίζει πιότερο κι απ' τα μαργαριτάρια. Ο άντρας της την εμπιστεύεται και πάντα άφθονα είναι τ' αγαθά του. Καλό του κάνει και ποτέ κακό, σ' όλη της τη ζωή."

~ Παροιμίες, 31: 10-12

---

 

*** Η φωτό είναι κολλάζ που έφτιαξα από φωτογραφίες που βρήκα στο διαδίκτυο.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Η θέση της γυναίκας στην Ορθοδοξία

Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση από ένα νεαρό κορίτσι από την Κύπρο που πρόσφατα ασπάστηκε την Ορθοδοξία, αφού πρώτα αποφάσισε να εγκαταλείψει το κίνημα του new age. Στο κανάλι της έχει καταγράψει τη μαρτυρία της για τους λόγους αυτής της στροφής και μπορείτε να την παρακολουθήσετε εδώ.

Στο βίντεο που ακολουθεί, η κοπέλα αναλύει με επιχειρήματα βασισμένα στην Αγία Γραφή και την ορθόδοξη χριστιανική κατήχηση τη θέση της γυναίκας στην Ορθοδοξία. Ένα θέμα που νομίζω ότι έχει παρεξηγηθεί αρκετά και ότι είναι καιρός κάποια πράγματα να μπουν επιτέλους στη σωστή τους διάσταση.

Γυναίκα και Ορθοδοξία, λοιπόν. Ακούγεται ενδιαφέρον, τι λέτε, να ακούσουμε την ανάλυσή της; Ή προτιμούμε να αμαυρίζουμε a priori οτιδήποτε μας βγάζει έξω από το γενικευμένο κοινωνικό status quo, σωστό ή λάθος, από ό,που κι αν έχει επιβληθεί, έχει δεν έχει νόημα; Η επιλογή, όπως πάντα, δική σας.

Προσωπικά, πρέπει να πω ότι χαίρομαι πολύ όταν βλέπω ανθρώπους - και δει, νέους - που ψάχνονται και αναζητούν χωρίς να μένουν σε γενικευμένα στερεότυπα και μασημένες απαντήσεις που πλασάρονται για τον οποιοδήποτε λόγο, αλλά συνεχίζουν την αναζήτηση μέχρι να φτάσουν στην αλήθεια.

Με αγάπη,

Εύα 💗