Υποδοχή Τιμίου Ξύλου στη γειτονιά μου

Όταν πρωτοεγκατασταθήκαμε στο αγρόκτημα που ζούμε πλέον εδώ και πέντε χρόνια, η περιοχή ήταν σχεδόν άγνωστη για μας. Έτσι, σε κάθε ευκαιρία, μπαίναμε στο αυτοκίνητο ο άνδρας μου κι εγώ και σεργιανίζαμε στα πέριξ για να εξοικειωθούμε με το καινούργιο περιβάλλον που θα μας φιλοξενούσε από εδώ και στο εξής. Σε μία από αυτές τις βόλτες μας, λίγα μόλις χιλιόμετρα από το σπίτι, συναντήσαμε το μοναστήρι της Αγίας Σκέπης, ένα λιτό μπεζ κτήριο με τα αψιδωτά παράθυρα στην πρόσοψη και μια μεγάλη μαρμάρινη κλίμακα στην κεντρική είσοδο. Τριγύρω η γη επικλινής και χέρσα. Το μοναστήρι έδειχνε έρημο και κλειστό. Όπως διάβασα στην πινακίδα του φράχτη, επρόκειτο για μετόχι που ανήκει στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους.

Δεν ξαναπέρασα από εκεί, δεν είναι μια διαδρομή που εξυπηρετεί στις καθημερινές μας διαδρομές. Πριν από μερικές μέρες όμως, μου ήρθε μήνυμα από τα κορίτσια της κατήχησης ότι, όχι μόνο το μοναστήρι είναι σε πλήρη λειτουργία, αλλά ετοιμαζόταν να φιλοξενήσει ένα από τα πιο σπουδαία ιερά κειμήλια ολόκληρης της χριστιανοσύνης: ένα πολύτιμο τμήμα του Τιμίου Σταυρού πάνω στον οποίο σταυρώθηκε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και το οποίο φυλάσσεται ευλαβικά στο Άγιο Όρος, στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου.

Τα συναισθήματά μου δυνατά και ανάμεικτα. Χαρά, συγκίνηση, αλλά και υπέρμετρη ταπείνωση και συντριβή. Αισθανόμουν τόσο ανάξια, που, αντί να πηγαίνουμε εμείς προς Εκείνον, έρχεται Εκείνος σε μας... Μου ήταν ασύλληπτο ότι συνέβαινε αυτό το θαυμαστό γεγονός δίπλα στη γειτονιά μου, τόσο κοντά στο σπίτι μου.

Δεν μπορώ να περιγράψω το μέγεθος της συγκίνησης όταν στάθηκα μπροστά στο ανεκτίμητο κειμήλιο για να προσκυνήσω το Τίμιο Ξύλο. Η συνειδητοποίηση ότι επάνω σε αυτόν τον Σταυρό ο Χριστός δέχτηκε όλη την αγριότητα των ανθρώπων που δεν μπορούσαν να καταλάβουν, να κατανοήσουν ποιον είχαν μπροστά τους, τον Μέγα Βασιλέα, τον Σωτήρα μας, τον Σωτήρα μου. Χριστέ μου, ελέησέ με την ανάξια δούλη Σου, αξίωσέ με με την ατέλειωτη, την απέραντη αγάπη Σου προς εμάς. Χριστέ μου, δεν αξίζω την τόση αγάπη Σου. Συγχώρεσέ με. Συγχώρεσέ μας, Κύριε, για όλα όσα υπέμεινες και υπομένεις για εμάς, που μας ανέχεσαι, μας καταδέχεσαι, μας συγχωρείς, μας αγαπάς και συνεχίζεις να μας δείχνεις την οδό της σωτηρίας. Πόση αναξιότητα, Χριστέ μου. Δεν σου αξίζουμε.

Να, αυτά σκεφτόμουν προσπαθώντας με υπερπροσπάθεια να συγκρατήσω τα δάκρυά μου από τη συγκίνηση και τη συντριβή, μπροστά στον κόσμο που είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται, αυτά κατάφερα και τα φύλαξα για τον δρόμο της επιστροφής.

Ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει κι ένα δροσερό αεράκι μου δρόσισε τα μάγουλα που έκαιγαν από την ένταση που ένιωθα μέσα μου. Σύντομα το μοναστηράκι της Αγίας Σκέπης γέμισε ασφυκτικά από κόσμο. Είχα προτιμήσει να το επισκεφτώ σε ουδέτερη ώρα, γιατί ο πολύς κόσμος γενικά με εξαντλεί και με εξουθενώνει. Σε λίγο θα ξεκινούσαν οι Χαιρετισμοί στην Παναγία. Περιδιάβηκα τους χώρους του μοναστηριού μέσα αλλά και τριγύρω στον περιβάλλοντα χώρο. Ήταν εμφανές ότι οι τρεις μοναχοί που μονάζουν πλέον εδώ, είχαν δώσει το καλύτερό τους, μετατρέποντας το πάλαι ποτέ έρημο και εγκαταλελειμένο μοναστηράκι σε μια κυψέλη πνευματικότητας που έσφυζε από ομορφιά, γαλήνη και ζωή.   

Αφού έκανα μια τελευταία περιήγηση, επέστρεψα ξανά μπροστά στο Τίμιο Ξύλο και προσκύνησα για μία τελευταία φορά, προτού φύγει μακριά μου. Σ' ευχαριστώ, Ιησού Χριστέ, που δεν ξεχνάς τα πρόβατά Σου. Σ' ευχαριστώ που ήρθες, που καταδέχτηκες να έρθεις να με επισκεφτείς. Στον Άγιό σου Σταυρό σκύβω ευλαβικά και προσκυνώ τη μεγάλη σου δόξα. Στα πόδια Σου καταθέτω όλα μου τα άγχη και τους προβληματισμούς, όπως κάνω χρόνια τώρα. Σε Σένα, ω, Κύριε, ακουμπώ τα πάθη, τους πειρασμούς, τις ατέλειες, τις αδυναμίες, τις αμαρτίες μου. Από Σένα, Χριστέ μου, αντλώ δύναμη και υπομονή και ελπίδα για να μπορώ να αντέχω τις καθημερινές δυσκολίες που έρχονται στο διάβα μου. Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ, στην Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου, αλλά και μέσα στην καρδιά μου. Σ' αυτή την ταπεινή καρδιά που κοντεύει να σπάσει από την αγάπη Σου για μένα και για όλους τους πιστούς που Σε τιμούν και Σε λατρεύουν και προσκυνούν την Θεία Σου Χάρη και το Άγιο Όνομά Σου. Μην μας αφήνεις, Κύριε. Μη μας εγκαταλείπεις. Γιατί Συ Άγιος, Συ Κύριος, Ιησούς Χριστός, Κύριος των Κυρίων και Βασιλεύς των Βασιλέων. Εις τους αιώνας των αιώνων. 

Για πάντα και για πάντα. 

Αμήν.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Προσκύνημα στον Άγιο Παΐσιο

Ήθελα να κάνω αυτό το προσκύνημα εδώ και πολύ καιρό και η ευκαιρία δόθηκε στο τριήμερο της εθνικής εορτής. Το πρόγραμμα συνδυάστηκε ιδανικά, γιατί θέλαμε να δούμε το παιδί μας που σπουδάζει εκεί, να τον βοηθήσουμε να τακτοποιήσει τις τελευταίες εκκρεμότητες στον νέο του χώρο, αφού όλα έπρεπε να ξαναλλάξουν μετά την καραντίνα και τα κατ' οίκον διαδικτυακά μαθήματα του προηγούμενου έτους με μια νέα μετακόμιση. Ήταν σα να βλέπαμε το ίδιο έργο από την αρχή. 

Ωστόσο, ουδέν κακόν αμιγές καλού, και το καλό στην προκειμένη ήταν ότι αυτό το ταξίδι στη Θεσσαλονίκη θα συνδυαζόταν και με έναν δεύτερο στόχο, που ήταν το τάμα μου να προσκυνήσω τον τάφο του Αγίου Παϊσίου. Μόλις λοιπόν βρέθηκε ο ελεύθερος χρόνος, ανήμερα του Αγίου Δημητρίου, αφήσαμε το παιδί στη σχολή του και με τον άνδρα μου πήραμε το δρόμο προς τη Σουρωτή, στην ιερά μονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, εκεί όπου βρίσκεται ο τάφος του αγίου. Το τοπίο ήταν ειδυλλιακό, μια απεραντοσύνη ως την άλλη άκρη του θερμαϊκού κόλπου, με τη Θεσσαλονίκη σκιαγραφημένη πίσω από ένα ισχνό πέπλο ομίχλης που μόλις άρχιζαν να το διαλύουν οι φθινοπωρινές ακτίνες του ήλιου. Σιωπηλοί καταπράσινοι λόφοι με οργωμένα χωράφια και ανθισμένα αγιοδημητριάτικα στα παρτέρια των μπαλκονιών, δρόμοι σκεπασμένοι από τα φύλλα που είχαν ρίξει οι λεύκες, τα πλατάνια και οι ευκάλυπτοι και μια ατμόσφαιρα τόσο πιο ήρεμη και γαλήνια από εκείνη της πολύβουης Αθήνας. 

Όταν φτάσαμε στο μοναστήρι διαπιστώσαμε ότι ο κόσμος ήταν λιγοστός κι αυτό με χαροποίησε ιδιαίτερα, γιατί είχα δει φωτογραφίες με τις ατέλειωτες ουρές των προσκυνητών μπροστά από τον τάφο του Αγίου Παϊσίου και ήμουν προετοιμασμένη για τη μεγάλη αναμονή. Αλλά πρακτικά ήμασταν μόνοι μας! εμείς και δυο τρεις παρέες ανθρώπων που είχαν έρθει να προσκυνήσουν κι εκείνοι. Αυτό μου έδωσε όλο τον χρόνο που χρειαζόμουν για να βιώσω την ιερότητα της στιγμής σε όλη της την έκταση, το ύψος και το βάθος. Συγκίνηση, χαρά, ευγνωμοσύνη, κατάνυξη μεγάλη, για έναν άγιο που αγαπώ πολύ, που έχω διαβάσει τα βιβλία του, που τον μνημονεύω στις προσευχές μου, έναν άγιο τόσο προσιτό για μένα και τόσο σύγχρονο, που έζησε την εποχή που ζούμε και γνώριζε τόσο καλά τον ανθρώπινο πόνο και τους αγώνες που χρειάζεται να κάνουμε, για ταπείνωση, για απλότητα, για αγάπη στο Θεό και τον συνάνθρωπο, μαθήματα που δίδαξε ο ίδιος με τη ζωή του.

Έφυγα από εκεί με την καρδιά μου τόσο γεμάτη από αυτή την γλυκύτητα που σου χαρίζουν όλα τα ορθόδοξα μοναστήρια του τόπου μας, που σαν εστίες φωτός φωτίζουν τα πιο σκοτεινά καταγώγια της πολύπαθης και τόσο πολύπλοκης ψυχής μας, μόνο για να μας ξαναθυμήσουν αφυπνιστικά και όχι διδακτικά ότι η ζωή τελικά είναι απλή, όπως και οι αλήθειες της και τα νοήματά της.

Την ευλογία του να έχουμε.

Με αγάπη,

Εύα 💗

******

----  Για τον βίο του Αγίου Παϊσίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

----  Το πρόγραμμα λειτουργίας της μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Κυριακή στην Πάχη

Το μεσημέρι της Κυριακής αποφασίσαμε να πάμε μια βόλτα στο επίνειο των Μεγάρων, την Πάχη, μιας και προς τα εκεί θα είναι τα μέρη μας από εδώ και μπρος, τώρα που αλλάζουμε τόπο διαμονής.

Ένα λιμανάκι γραφικό, γεμάτο ομορφιά και αέρα νησιώτικο και στο βάθος της προβλήτας, μέσα στη μέση της θάλασσας, το εκκλησάκι της Παναγίτσας, όπως αγαπούν να το λένε οι ντόπιοι. Η επίσημη ονομασία του είναι το Γενέσιον της Θεοτόκου και τιμάται στις 8 Σεπτεμβρίου. Επίσης, εορτάζεται και τον Δεκαπενταύγουστο με μεγάλη πανήγυρη και εορταστικές εκδηλώσεις.

Η Παναγίτσα της Πάχης είναι μια μικρογραφία μεγάλου ναού, με το πρόστυλο, την σαμαρωτή σκεπή, το σταυροειδές σχήμα, το ιερό του που βλέπει στην ανατολή, με το απέριτο καμπαναριό. Όλα είναι εκεί, μόνο σε μικρογραφία. Κι όμως, μεγαλειώδη. Η ομορφιά μέσα στην απλότητά της, η δωρική ομορφιά της Ελλάδας. Γύρω τριγύρω η θάλασσα, κάτασπροι γλάροι που το χαιρετούν και σημαίες που το πλαισιώνουν με τα αγκυροβολημένα καΐκια που βρίσκουν το απάγκιο τους στον προστατευμένο από τους αγέρες όρμο. Μια πολύ ρομαντική γωνιά για να βγάλεις φωτογραφίες, για να κάνεις γάμο, για να φέρεις δυο φίλους και να περάσεις όμορφα σε αυτή την παραθαλάσσια γωνιά της Αττικής που φιλάει το κύμα, και παρόλα αυτά τόσο κοντά στην πρωτεύουσα, μια ανάσα δρόμος.

Ήταν η πρώτη επίσημη βόλτα μας μετά την καραντίνα του κορωνοΐού και πρέπει να πω ότι την εκτιμήσαμε και την χαρήκαμε δεόντως.

Σ' ευχαριστούμε Ελλάδα για τις ομορφιές και τις ευλογίες που μας σκορπάς τόσο απλόχερα!

Κι ένας γλάρος πάνω στο άδειο τραπεζάκι.

Εδώ προσπάθησα να βγάλω ένα βιντεάκι με τη θέα γύρω από το παρεκκλήσι της Παναγίτσας. Η θέα, όπως βλέπετε, παρόλες τις τεχνικές ατέλειες της εγγραφής, είναι πολύ όμορφη.

Τριάντα χρόνια γάμου κλείνουμε σήμερα. Σα νερό περάσανε! Σα να' ταν χθες... Να μας έχει ο Θεός καλά. Κι όλο τον κόσμο. Αγάπη μόνο, αυτό μένει.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Ονειρεύομαι το Άγιον Όρος

Η αγάπη μου για το Άγιον Όρος είναι πολύ μεγάλη και πολλές είναι οι φορές που εύχομαι να μπορούσα να κάνω το προσκύνημά μου στο Περιβόλι της Παναγίας, να πάρω ευλογία και χάρη.

Όμως, δεν γίνεται, και επειδή είμαι γυναίκα, και επειδή είμαι πνευματικά ανώριμη. Έτσι, το μόνο που μπορώ  στο σημείο που βρίσκομαι να κάνω είναι να ονειρεύομαι το Άγιον Όρος και να ακολουθώ από απόσταση την πορεία αποστεωμένων ασκητών λουσμένων στο φως της αγιότητας και της αγάπης από την πίστη τους στο Θεό, να δοκιμάζομαι σε ασκηταριά ανεμοδαρμένα στις χαράδρες και τις σπηλιές απόκρημνων βράχων, να βαδίζω σιωπηλά με τους προσκυνητές πάνω σε χνάρια αγίων σε μοναχικά κακοτράχαλα μονοπάτια και ήσυχες ρεματιές, να προσεύχομαι μέσα στο κελί της Παναγούδας όπου ασκήτεψε ο άγιος Παΐσιος, του Ιωσήφ, του Εφραίμ και τόσων άλλων που σκόρπισαν απλόχερα το πνεύμα τους σε όλους εμάς τους κοσμικούς, να παρακολουθώ με προσοχή τις μετρημένες κουβέντες των σιωπηλών μοναχών που αποφεύγουν την κάμερα σαν ελάφια που σκιάχτηκαν από το θρόισμα ενός θάμνου και χάθηκαν από ανθρώπου μάτι, να μετέχω στη Θεία Λειτουργία στα καθολικά μεγαλόπρεπων βυζαντινών μοναστηριών που έμειναν ανέγγιχτα στο χρόνο, να θαυμάζω τις φωτογραφίες και τα ζωγραφικά έργα ανθρώπων που πέρασαν από εκεί ως προσκυνητές και κατέθεσαν το δέος και το σκίρημα της ψυχής επειδή τους ευλόγησε ο Θεός που πάτησαν σε αυτό το άγιο βουνό, στο βουνό της σιωπής και της προσευχής, το Άγιον Όρος υπό τη σκέπη της Παναγίας.

Όλο αυτό που εισπράττω έστω κι έτσι, ως φτωχό υποκατάστατο, μου χαρίζει παρόλα αυτά γαλήνη και παρηγοριά, κι έτσι, αναπαυμένη όπως είναι η ψυχή μου από το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής και στα ύψη που μπορεί να φτάσει όταν γυρέψει το βλέμμα του Θεού, νιώθω ότι είναι σα να βρέθηκα κι εγώ εκεί για λίγο, σα να γεύτηκα κι εγώ για λίγο λίγο ουρανό.

Με αγάπη,

Εύα 💗

***

φωτό από εδώ.

***

Η πρώτη επίσκεψη της Παναγίας στο Άγιον Όρος

Τι συνέβη και η Παναγία μας ζήτησε από τον Υιό Της και Θεό μας να Της ¨χαρίσει¨ τον Άθω;

Κατά την γενική αγιορείτικη παράδοση, η Κυρία Θεοτόκος με τον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο, ταξίδευε με πλοίο από την Παλαιστίνη στην Κύπρο, για να επισκεφτεί τον Άγιο Λάζαρο (τον αναστημένο εκ νεκρών). Λόγω όμως μεγάλης τρικυμίας και με υπερφυσικό τρόπο, το πλοίο βρέθηκε στον Άθω και συγκεκριμένα στο λιμάνι του Κλήμεντος στη Μονή Ιβήρων.

Εκεί οι κάτοικοι του Άθω, οδηγούμενοι από τη θεία Πρόνοια, έσπευσαν να υποδεχθούν την μητέρα του Κυρίου μας Παναγία και αφού άκουσαν τη διδασκαλία της δέχθηκαν το Χριστιανισμό.

Λέγεται επίσης από την παράδοση, ότι όταν πλησίαζε το πλοίο της Παναγίας στο Άγιο Όρος, καταστράφηκε το μεγάλο άγαλμα του Διός που βρισκόταν στη κορυφή του Όρους και τα υπόλοιπα είδωλα συνετρίβησαν. Η κορυφή του Άθω και όλα τα δέντρα και τα σπίτια έκλιναν και προσκύνησαν προς το μέρος του λιμανιού του Κλήμεντος όπου έμπαινε το καράβι της Παναγίας. Την άφιξη της Θεοτόκου στο Όρος αναφέρουν οι κώδικες Λ’ 66 και Ι’ 31 της Λαυριώτικης βιβλιοθήκης.

Όταν οι απόστολοι έβαλαν κλήρο τις περιοχές στις οποίες θα κηρύξουν, ζήτησε και η Παναγία να πάρει κλήρο για να κηρύξει το ευαγγέλιο. Ο κλήρος έδειχνε την περιοχή Ιβηρίαν. Ο αρχάγγελος Γαβριήλ όμως παρουσιάστηκε και είπε στην Παρθένο ότι η πραγματική περιοχή στην οποία θα βρεθεί θα είναι η Μακεδονία και το Όρος Άθως.

Όταν μπήκε το καράβι στο λιμάνι και έγινε μεγάλη αναταραχή στο Όρος, τότε οι κάτοικοι ήρθαν και ρωτούσαν τον Ιωάννη, πως έγιναν όλα αυτά και από ποιά δύναμη. Και αυτός τους εξήγησε και τους κήρυξε τον λόγο του Θεού μιλώντας τους στα Ελληνικά, ενώ ήταν Εβραίος.

Η Παναγία ευχαριστημένη από την ομορφιά του Όρους και τον κλήρον που της δόθηκε, προσευχήθηκε στον Χριστό λέγοντας:

«Υιε μου και Θεέ μου, ευλόγησον τον τόπον τούτον και κλήρον μου. Και επίχεον επ’ αυτού το έλεος σου και φύλαξον αβλαβή ως της συντελείας του αιώνος τούτου και τους κατασκηνούντας εν αυτώ, δια το όνομα σου το Άγιον και Εμόν, ώστε δια μικρού κόπου και αγώνος της μετανοίας αφεθήναι αυτής αμαρτήματα αυτών. Έμπλησον αυτούς παντός αγαθού και αναγκαίου εν τω αιώνι τούτω και ζωής αιωνίου εν τω μέλλοντι καταξίωσον, δοξασον υπέρ πάντα τόπον, τον τόπον τούτον και θαυμάστωσον παντοιοτρόπως, πλήρωσον αυτόν εκ παντός έθνους των υπό τον Ουρανόν, των κεκλημένων τω ονόματι Σου και πλάτυνον τα σκηνώματα εν αυτώ από άκρον εως άκρου αυτού. Απάλλαξον αυτούς της αιωνίου κολάσεως και σώσον εκ παντός πειρασμού, ορατών και αοράτων εχθρών και πάσης αιρέσεως και ειρήνευσον τω ορθοδόξω δόγματι.»

Τότε ακούστηκε φωνή από τους Ουρανούς που έλεγε:

«Όσα ήτησας και προσεύξω Μήτερ μου, ούτως έσται Σοί πάντα, εάν και αυτοί τα εντάλματά μου φυλάξωσιν! Από του νύν και εξής έστω ο τόπος ούτος κλήρος Σός και περιβόλαιον Σόν και Παράδεισος, έτι δε και λιμήν σωτηρίας των θελόντων σωθήναι, αλλά και προσφυγή και καταφύγιον και ατάραχος λιμήν της μετανοίας των πεφορτισμένων με πολλάς αμαρτίας.»

(Απόσπασμα από το βιβλίο: «Η Υπερευλογημένη») - (πηγή)

Στο όρος της σιωπής

Εδώ, μέσα στις πυκνές φυλλωσιές των πλατανιών και το κελάηδημα της φάσας, στις ιλαρές αγιογραφίες του Θεοφάνη, στα λαξευμένα σκαλοπάτια των μοναστηριών με τις σιωπηλές στοές και τους ξύλινους εξώστες, η αποστασιοποίηση από τα κοσμικά λειτουργεί λυτρωτικά. Η εσωτερική συγκίνηση είναι δυνατή, συγκλονίζει. Οι σκέψεις μετουσιώνονται σε δοξασία και προσευχή και μια ακαθόριστη υποψία που γεννιέται αθόρυβα στη θέα αυτού του απόκοσμου πέτρινου δάσους μεγαλώνει ολοένα και γίνεται πεποίθηση. Η πεποίθηση πως εδώ, στα Μετέωρα, με τα μισογκρεμισμένα ασκηταριά και τα μοναστήρια που σαν αετοφωλιές αιωρούνται μεταξύ ουρανού και γης ο Θεός είναι παρών, παντού και μέσα μας. Και πως σε αυτή τη γωνιά της Ελλάδας που η καρδιά της Ορθοδοξίας ακόμα χτυπά δυνατά, δεν υπάρχουν σύνορα ανάμεσα στη γη και στον παράδεισο.

Εύα 💗

Αγία Ελένη, η Ισαπόστολος

Να στέκεσαι αγέρωχη στον θρόνο, με το στέμμα, τα πορφυρά βελούδα και τα πολύτιμα πετράδια, να κοιτάζεις με βλέμμα αυστηρό, δίκαιο, κεραυνοβόλο που τρυπάει κατευθείαν στην καρδιά, που λέει με ξέχασες, με αμελείς, κι εγώ να χαμηλώνω το βλέμμα από ντροπή, από σεβασμό και δέος.

Ήρθες ως την πόρτα μας, ως το κατώφλι του σπιτιού μας, ταξίδεψες με δόξες και τιμές από την καθολική Βενέτσια, που αρέσκεται στο να παρουσιάζει το όλο γεγονός σαν μια πράξη μεγαλοσύνης και συμφιλίωσης απέναντι σε εμάς, τον ορθόδοξο ελληνισμό. Το ότι σε αρπάξανε σα λάφυρο μαζί με μια στρατιά από ιερά λείψανα και σκηνώματα αγίων μας κατά την άλωση της Πόλης το 1204, για να στάξεις στην πόλη τους αγιοσύνη και ευλογία με τη βία, με το αίμα και τον θάνατο, και να σε καταχωνιάσουν μαζί με τους υπόλοιπους αμύθητους θησαυρούς που με πλιάτσικο αρπάξανε από την Πόλη των πόλεων, το στολίδι της ανθρωπότητας για πάνω από χίλια χρόνια στα σεντούκια τους και τα θησαυροφυλάκιά τους, αυτό μένει διακριτικά στην άκρη, γιατί ενοχλεί.

Η ιστορία όμως δεν μπορεί να μένει διακριτικά στην άκρη όταν ενοχλεί. Η ιστορία δεν ξεχνιέται όσο βρίσκεται ζωντανή μέσ' στο μυαλό και τις καρδιές μας. Όπως ακριβώς γίνεται όταν αισθανόμαστε πως αυτό το κάτι είναι κάτι που μας αφορά. 1700 χρόνια μετά σε άφησαν να βγεις από τη χρυσή φυλακή σου και να έρθεις πίσω στον βυζαντινό, τον ορθόδοξο τόπο σου. Εδώ, όπου ανήκεις πραγματικά. Έστω κι αν είναι για αυτό το λίγο, τόσο όσο κρατά ένα προσκύνημα. Φτάνει για να σκορπίσεις την χάρη και την ευλογία σου στους πιστούς σου. Φτάνει, γιατί εδώ στον ορθόδοξο τόπο μας, κανένας άγιος και καμία μνήμη δεν μπαίνει στην άκρη. Αμήν.

Τόσο όμορφη...

* Το σκήνωμα της Αγίας Ελένης θα εκτείθεται στον ιερό ναό της Αγίας Βαρβάρας Αιγάλεω σε ιερό προσκύνημα ως τις 15 Ιουνίου.

* Για τον βίο και τα κατορθώματα της Αγίας Ελένης μπορείτε να μπείτε εδώ.

* Προς όλους και όλες που εορτάζουν σήμερα, εύχομαι χρόνια πολλά και ειρηνικά!