Κυριακή των Αγίων Πάντων σήμερα. Γιορτάζουν εκείνοι που πέρασαν από τον κόσμο δίχως να αφήσουν το όνομά τους χαραγμένο σε μάρμαρα, παρά μόνο στις χούφτες του Θεού. Οι ασκητές των βράχων, οι μάρτυρες της διπλανής πόρτας, οι μάνες που νύχτωσαν πάνω από ένα άρρωστο παιδί ψιθυρίζοντας μια προσευχή, οι ταπεινοί που μοιράστηκαν το τελευταίο τους ψωμί στο σκοτάδι.
Αν κλείσεις τα μάτια, μπορείς να ακούσεις το ποδοβολητό τους. Είναι το «νέφος των μαρτύρων», ένας αόρατος χορός που μας περιβάλλει. Δεν στέκονται μακριά, σε απρόσιτα βάθρα. Σκύβουν πάνω από την κούρασή μας, πιάνουν το χέρι μας στις ανηφόρες, μας θυμίζουν πως ο ουρανός δεν είναι ένα άδειο υπερπέραν, αλλά ένα σπίτι γεμάτο αδέλφια.
Οι Άγιοι Πάντες είναι η απόδειξη πως ο άνθρωπος πλάστηκε για να λάμπει. Μας κοιτάζουν μέσα από τα εικονίσματα με μάτια γεμάτα κατανόηση και μας ψιθυρίζουν: «Μην φοβάσαι την αδυναμία σου. Κι εμείς από χώμα ήμασταν. Απλώς αφήσαμε το Φως να περάσει από τις ρωγμές μας».
---- Κείμενο αλλιευμένο από το διαδίκτυο, αγνώστου.
---- Φωτογραφία από εδώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου