υποψήφιοι άγιοι

 

Τα καλύτερα αιτήματα προσευχής έρχονται από εκείνους που δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν  παρά μόνο την ψυχή τους.

Βλέπεις καρδιές ερημικές, που όμως μέσα τους ανθίζουν τριαντάφυλλα.

Παιδιά νέα, αγόρια και κορίτσια, να ψάχνουν τον παπά να του μιλήσουν, να βρουν την αλήθεια που αναζητά η ψυχή τους.

Υπάρχουν και αυτοί οι νέοι.

Αυτά είναι θαύματα.

Να σε σταματάει ένα νέο παιδί και να σου λέει:

«Θέλω να μιλήσουμε, πάτερ, κάτι βαραίνει τη συνείδησή μου και θέλω να στο πω».

Ναι, αυτό το παιδί!

Της καφετέριας, με το σκουλαρίκι στο αυτί ή στο φρύδι.

Με το τατού μιας ξεχασμένης αγάπης και τα ακουστικά με τους Iron Maiden στη διαπασών.

Μιλάς με μια παρέα νέων σε καφετέρια και νιώθεις το τραπέζι με τους φραπέδες να γίνεται ένα μικρό εκκλησάκι παρουσίας Χριστού, γιατί μην ξεχνάμε:

«ὅπου εἰσί δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Ματθ. 18,20).

Και να μπαίνεις μέσα στην εκκλησία και να μην προλαβαίνεις να βγάλεις τις μαχαιριές ειδικά από ανθρώπους που είναι «κοντά στον παπά» και «την εκκλησία».

Και να κάνεις θεολογική συζήτηση με τον ροκά νέο που δεν το φανταζόσουν ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα.

Και όμως, μέσα σε αυτόν τον βούρκο, μιλάει εσωτερικά το βάπτισμα.

Μια προσευχή ίσως μιας γιαγιάς, μιας μάνας γονατισμένης στα εικονίσματα να παρακαλάει  όχι για νύφες, γαμπρούς, δουλειές και φράγκα,

αλλά για μετάνοια και Βασιλεία των ουρανών.

Υποψήφιος άγιος σε αναζήτηση πνευματικής στέγης.

Αυτά είναι θαύματα.

Αυτό το καντήλι μέσα στην καρδιά που δεν έχει σβήσει ακόμα και το ανανεώνει κάποια προσευχή.

Και τότε αρχίζει να φωτίζει την καρδιά του ανθρώπου, έτσι για να μυρίζει αλήθεια ο κόσμος.

Και αρχίζει αυτό το «κακό παιδί» για τον κόσμο να βλέπει τον ξεχασμένο θησαυρό μέσα του

και να πηγαίνει στον εξομολόγο να τον γυαλίσει και να λάμψει πάλι.

Αυτές είναι μετάνοιες!

Από εκείνους που ο κόσμος τους είχε ήδη ξεγράψει,

αλλά για τον Θεό είναι από τους πιο ανδρειωμένους.

Σε κάνει να βλέπεις την παρουσία του Θεού ως «φωνή αύρας λεπτής» σε ψυχές διψασμένες.

Και από την άλλη να βλέπεις την κυρία με το ταγέρ και την φανουρόπιτα ανά χείρας σε κάθε παράκληση να ζητάει από τον Χριστό λαγούς με πετραχήλια, έτσι για να μυρίσει εγωισμό ο κόσμος.

Και μόλις δει το παιδί με το σκουλαρίκι θα πει: «Το παλιόπαιδο, ε, τι περιμένεις από τον γιο της τάδε».

Και όποτε σε βλέπει θα σου λέει με το χαμόγελο της πωλήτριας: «Την ευχή σας, πάτερ».

Και 30 χρόνια στην εκκλησία δεν κατάλαβε τίποτα.

Νιώθει ότι με κάποιες δωρεές και μερικά στολίσματα Επιταφίου έχει VIP θέση στον παράδεισο.

Καημένε άνθρωπε…

Τελικά, ο Θεός υπάρχει εκεί που δεν φαίνεται.

Κρύβεται και λάμπει μέσα στη μουγκαμάρα της σιωπής.

Κάτι σαν τον ήλιο.

Ο ήλιος όταν ανατέλλει δεν κάνει φασαρία, δεν μιλάει όπως το κύμα ή ο αέρας.

Απλά παρουσιάζεται με τη λάμψη και την θερμότητά του.

Αυτή η παντοδύναμη παρουσία του αρκεί.

Έτσι ενεργεί ο Χριστός.

Έρχεται όταν τον καλούν όσοι έχουν διψάσει αληθινά.

Ενώ όταν τον προκαλούν οι εγωιστές και οι φαρισαίοι, απομακρύνεται,

γιατί ο χώρος είναι κλειστός γι' Αυτόν.

Μην ξεχνάμε, αγαπητοί μου, ότι τον Παράδεισο τον άνοιξε ένας ληστής με ένα Μνήσθητι.

Μια διψασμένη κραυγή άνοιξε τις πύλες του Παραδείσου.

🌻

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού

******

------  κείμενο και φωτογραφία από εδώ.