elminio

Πέστε μου τώρα, όταν ακούτε από τα κανάλια για επικείμενη κακοκαιρία να έρχεται στην Ελλάδα, με ονοματεπώνυμο -εντάξει, μόνο όνομα-, που είναι και της μόδας, δεν σας πιάνει ένα σύγκρυο, ένας φόβος και τρόμος και μια επιθυμία ταυτόχρονα να κολλήσετε πάνω στην οθόνη της τηλεόρασης με τα έκτακτα δελτία, για να μη χάσετε ούτε λεπτομέρεια από την εξέλιξη του φαινομένου; Δεν είναι εθιστικό όλο αυτό; Τρομολάγνο; Δεν είναι και ολίγον σκηνοθετικό; Μία φράση από τον δημοσιογράφο, εκπαιδευμένος να κάθεται και να την αναμασάει επί δύο ώρες, τι ώρες, μέρες. Πόσο φυσιολογικό είναι αυτό; Και πόσο εσκεμμένο. 

Δεν είναι μόνο το Elminio, όπως το χθεσινό. Είναι οι πολεμικές συρράξεις, είναι τα δυστυχήματα στους δρόμους, είναι οι ξυλοδαρμοί παιδιών από άλλα συνομήλικά τους, οι οπαδοί με τις ομάδες τους, η ακρίβεια στα καύσιμα.. Είναι όλα. Και είναι όλα τραγικά και δραματικά και καταστροφικά και ολέθρια σε τέτοια έκταση και ένταση και ανελέητη επανάληψη πάλι και πάλι και πάλι, που σε κάνουν να αισθάνεσαι πως όλος ο κόσμος έχει θρονιαστεί πάνω στις πλάτες σου με μοναδικό σκοπό να σε απελπίσει, να σε εγκλωβίσει και να σε συνθλίψει, μέχρι που να μην έχει μείνει τίποτε άλλο πια από σένα να καταναλώσεις.

Ο οργανισμός του ανθρώπου όμως, αντέχει τόσο φόβο και τόση βία και ανασφάλεια μέχρι ένα σημείο. Μετά, το παιχνίδι αρχίζει και παίζεται σε βάρος σου. Δεν είναι όλα όσα βλέπουμε στην τηλεόραση τόσο αθώα και αντικειμενικά.

Μα, θα μου πεις, και πώς; να μην ξέρω τι γίνεται στον κόσμο; Ναι, φυσικά και να το κάνεις αν το θες. Μπες στο τρίλεπτο δελτίο των ειδήσεων και θα τα μάθεις όλα για το τι γίνεται στον κόσμο. Πρέπει να ξεροσταλιάζεις από την ώρα που ξυπνάς ως την ώρα που πέφτεις στο κρεβάτι σου για ύπνο να μην κάνεις τίποτε άλλο, παρά μόνο να αγωνιάς να μη χάσεις την επόμενη ζουμερή είδηση; 

Δεν χρειάζεται να γίνεται εμμονή, ούτε είναι ωφέλιμο να το αφήνουμε όλο αυτό το παιχνίδι να μας ελέγχει. Πρέπει να βάζουμε τα όριά μας κάποτε. Είναι θέμα αυτοπροστασίας. Και είναι και θέμα διάκρισης.

Λίγο προτού, λοιπόν, ξεσπάσει η κακοκαιρία με το ονοματεπώνυμο που λέγαμε πριν, δυο σπουργίτια ήρθαν και κούρνιασαν στα κάγκελα του παραθύρου. Το ήξεραν με κάποιον τρόπο ότι ο καιρός θα αγρίευε και έπιασαν θέση να προστατευθούν πριν ξεσπάσει η βροχή. Ήταν το ένστικτο που τους καθοδήγησε, όχι κάποιο ειδησεογραφικό κανάλι. Αυτό ακριβώς το ένστικτο που έχουμε αρχίσει να χάνουμε εμείς ως άνθρωποι, μέχρι που μια μέρα να χαθεί εντελώς, αν δεν φροντίσουμε να λάβουμε εγκαίρως τα μέτρα μας.

Λιακάδα σήμερα.

Με αγάπη,

Εύα 💗