Μίκης

"Αρκετά κοιμηθήκαμε έως τώρα. Καιρός να ξυπνήσουμε, να εγερθούμε, να εξεγερθούμε και ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε, όπως αρμόζει, τους μεγάλους κινδύνους που απειλούν την ιστορία, τον πολιτισμό, το ήθος, τις παραδόσεις και τελικά την ακεραιότητά μας."

~ Μίκης Θεοδωράκης (1925 - 2/9/2021)

 

 ******

---- Τριήμερο εθνικό πένθος για τον Μίκη της οικουμένης, για τον δικό μας Μίκη...

---- φωτό από εδώ.

Πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής Σεπτεμβρίου - Υποταγή

Πάρα πολύ δύσκολο βρίσκω το θέμα του πλάνου αντιγραφής Αγίας Γραφής για τον μήνα Σεπτέμβριο, το οποίο ασχολείται με την υποταγή. Είναι ένας χριστιανικός τρόπος αντίληψης που πηγαίνει κόντρα στον αυτόνομο, αυτόφωτο και γεμάτο αυτοπεποίθηση χαρακτήρα του σύγχρονου ανθρώπου και του δυτικού γενικά τρόπου ζωής, αφού πρόκειται για μία ουσιαστικά απορριπτέα και απαξιωτική για τα δυτικά δεδομένα επιλογή. 

Σίγουρα η επιλογή της υποταγής ως τρόπος ζωής και συμπεριφοράς είναι μια απίστευτα δύσκολη απόφαση που αντιβαίνει κάθετα και προσκρούει σε όλες τις αρχές και πεποιθήσεις αν θέλουμε να κατακτήσουμε την κοινωνική κλίμακα της επιτυχίας και αποδοχής από το γενικό σύνολο. Σε αυτό αποσκοπούμε, αυτό έχουμε μάθει να εφαρμόζουμε από τα πρώτα μας βήματα και αυτό κάνουμε. Πώς να είμαστε επιτυχημένοι, πώς να επιβαλόμαστε ως προσωπικότητες, να είμαστε οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού - έστω - να προσπαθούμε, να μη μας την λέει κανένας και για τίποτα, να είμαστε υπερήφανοι για τα όσα κατακτούμε στη ζωή, για την καριέρα μας, την περιουσία μας, το όνομά μας στην κοινωνία, την επιτυχημένη μας οικογένεια, γενικώς, να έχουμε το πάνω χέρι. Δίνουμε ιδιαιτέρως μεγάλη σημασία στον κοινωνικό περίγυρο, γι' αυτό και υπερβαίνουμε εαυτόν προκειμένου να βρισκόμαστε πάντα στους υψηλότερους βαθμούς αξιολόγησης και κοινωνικής αποδοχής, αφού μόνο έτσι παίζεται το παιχνίδι. Η προσωπικότητά μας και οι διδαχές μας σε αυτό αποσκοπούν, γι' αυτό και έχουν διαμορφωθεί και γαλουχηθεί μέσα σε αυτές τις παραμέτρους και ζητούμενα: να είμαστε εμείς οι νικητές της ζωής και τι πρέπει να κάνουμε προκειμένου να το κατακτήσουμε. Αυτό εξάλλου διδάσκει και η ίδια η φύση, η οποία διέπεται από έναν και μοναδικό νόμο: το νόμο του πιο δυνατού. Αυτός ο ίδιος νόμος υποτίθεται πως λειτουργεί με αποτελεσματικότητα και στην κοινωνία, όπως και στη φύση: αν δεν είσαι εσύ ο δυνατότερος, δεν έχεις καμία ελπίδα να επιβιώσεις, αντίθετα, θα σε έχουν φάει λάχανο οι πάντες πριν προλάβεις να πεις κύμινο.

Πρόσεξες όμως κάτι; Όλη αυτή την ώρα μιλάμε για σένα, έναν τυπικό εκπρόσωπο του ανθρώπινου είδους της σύγχρονης εποχής και πραγματικότητας. Όταν όμως στη θέση του δυνατού παύεις να είσαι εσύ, αλλά ο Χριστός, τι γίνεται τότε; Πώς αλλάζουν τα δεδομένα της εξίσωσης σε αυτό το νόμο της επικράτησης του πιο δυνατού, όταν ο πιο δυνατός δεν είσαι πλέον εσύ, αλλά Εκείνος; Τι κάνεις εσύ τότε; Πού πηγαίνουν όλα αυτά που σε έχουν μάθει μέχρι σήμερα;

Ο Χριστός δεν ενανθρωπίστηκε για να επιβεβαιώσει το νόμο της ζούγκλας στην κοινωνία, σίγουρα. Βασικά, κατέβηκε στον κόσμο για να τα ανατρέψει όλα εκ θεμελίων με τον πιο ανατρεπτικό τρόπο που θα μπορούσε να σκεφτεί ποτέ άνθρωπος: μέσα από την υποταγή. Στην Ορθοδοξία αυτή την υποταγή τη λέμε ταπείνωση, μια έννοια που την απαντάς σχεδόν παντού, τόσο στην Καινή Διαθήκη όσο και στα πατερικά κείμενα, χωρίς ωστόσο να αντιλαμβανόμαστε συνειδητά τι σημαίνει αυτό στην πράξη, τι συνεπάγεται στη ζωή μας και τα όσα μας περιβάλλουν, αλλά και στο μέλλον μας και την εξέλιξή μας.

Μεγάλο, τεράστιο σοκ αυτή η διδαχή, έφερε τα πάνω κάτω, άλλαξε τον τρόπο για το πώς να σκεφτόμαστε, να συμπεριφερόμαστε, φανέρωσε αρετές που πρέπει να μάθουμε να εξασκούμε, μας έδειξε τον τρόπο του εξανθρωπισμού, του ανθρώπου όπως τον δημιούργησε ο Θεός, κατ' εικόνα και ομοίωση, εκείνου που στοχεύει στον ουρανό και την αγιοσύνη. Γίνε δούλος Κυρίου, μας έμαθε ο Χριστός. Αν σε χτυπήσουν από το ένα μάγουλο, δείξε τους και το άλλο. Αν σου αρπάξουν το πανωφόρι, δώσε τους και το άλλο. Αν σου πάρουν χρήματα, μην τα ζητήσεις ποτέ πίσω. Αγάπα τον εχθρό σου, ακόμα κι αν εκείνος σε εχθρεύεται. Κι αν σε καταριέται και ζητά το κακό σου, εσύ να τον ευλογείς. Συγχώρησε τον συνάνθρωπό σου με όλα τα κρίματά του. Υποτάξου στον σύζυγο με όλες τις αναποδιές και ιδιοτροπίες που μπορεί να έχει (αν είσαι γυναίκα), αγάπα την σύζυγό σου σαν τον εαυτό σου (αν είσαι άνδρας). Υποτάξου στην εκκλησία με όλα της τα στραβοπατήματα, στην κοινωνία με όλες τις δυστοκίες. 

Δηλαδή, υποτάξου ..σε όλους; Στους πάντες; Δέξου τα ραπίσματα; Κατάπιε τον εγωισμό σου; Την υπερηφάνεια σου; Την υπόληψή σου; Τι είναι αυτό τώρα; Ποιο το νόημα σε κάτι τέτοιο; Ποιος αντέχει να το κάνει; Βασικά, και ποιος θέλει;

Κι όμως, Εκείνος τα έκανε όλα, ως ο πρώτος διδάξας.

Εννοείται ότι υπάρχει βεβαίως νόημα και απάντηση σε αυτό τον γρίφο της ζωής, μόνο που είναι τρομερά δύσκολο, πρακτικά αδύνατο αν δεν έχει βοήθεια από τον Θεό, γιατί αυτή η διδαχή της υποταγής ανατρέπει όλα όσα έχουμε μάθει και βιώσει ως τα τώρα. Είναι ένα μονοπάτι ιδιαιτέρως μοναχικό και κακοτράχαλο που περνάει απαραιτήτως μέσα από τη μετάνοια, με την έννοια αλλάζω νου, αλλάζω μυαλά δηλαδή. Αλλάζω μυαλά από όλα όσα μου έχουν διδάξει, ακόμα και από αυτά που δίδαξα μόνος μου στον εαυτό μου, ως τρόπο θωράκισης απέναντι στο κακό που με περιβάλλει, ακόμα και εντός μου με τις μικροψυχίες μου και τις ημιμάθειές μου. Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, έτσι δε διδασκόμαστε; αυτό δεν μας συμβουλεύουν οι ψυχολόγοι; οι μάγοι; οι εναλλακτικές φιλοσοφίες που έχουν κατακλύσει τα μίντια με συνθήματα προσωπικής νίκης και κατάκτησης; Γίνε κύριος του εαυτού σου, κυνήγησε τους στόχους σου, φτιάξε εικονικά ταμπλό με τις φιλοδοξίες σου, με τα υλικά αγαθά που θες να αποκτήσεις, μη συγχίζεσαι και μη στενοχωριέσαι για κανέναν άλλον πέρα από σένα, γιατί εσύ αξίζεις περισσότερο από το κάθε τι και τίποτε άλλο δεν αξίζει πέρα από σένα. Εσύ είσαι ο θεός του εαυτού σου και βασικά αυτό σε διδάσκουμε: πώς να γίνεις θεός. Θέλεις να αμυνθείς; Κατάκτησε επιθετικά την δυνατότερη εκδοχή του εαυτού σου με κάθε τρόπο πάσει θυσία, γιατί το αξίζεις.

Ο Χριστός όμως μας λέει κάτι το εντελώς διαφορετικό: Ούτε επίθεση, ούτε άμυνα. Υποταγή. 

Ποιος επιβιώνει με μια τέτοια άποψη ζωής; Ζόρικα πράγματα αυτά... και άκρως ανατρεπτικά. Όμως εδώ μιλάμε για τον Χριστό και φυσικά, δεν μιλάμε για αυτή την ζωή, αλλά για την ερχόμενη. Γιατί εκεί στοχεύει ο Χριστός, στην ερχόμενη, αυτήν ζητάει από εμάς να κατακτήσουμε, γι' αυτό το εισιτήριο θέλει να θυσιαστούμε - αφού υποταγή ίσον θυσία -, για να περάσουμε την πύλη της αιώνιας ζωής, όχι αυτής με την προθεσμία λήξης. Ο αγώνας είναι για το πάντα. Την τωρινή ζωή την χρησιμοποιεί ως αρένα δοκιμασιών και αγώνων, ως τόπο εξάσκησης, και τον Λόγο Του ως τρόπο. Η κατάκτηση που θέλει να επιδιώξουμε είναι η πίστη σε Εκείνον και η εξάσκηση στις αρετές που Εκείνος μας δίδαξε με τη ζωή Του και τη διδασκαλία Του, προκειμένου να αγγίξουμε τον ουρανό. Την ερχόμενη μας την προϊδεάζει μέσα από το λόγια Του και μέσα από την Ανάστασή Του, για να υποψιαστούμε τη δόξα που μας περιμένει αν βγούμε από αυτή την αρένα νικητές. 

Ο Χριστός δεν μας ζητάει να δούμε με τα κανονικά μας μάτια, αλλά με τα μάτια της ψυχής και της πίστης. Αυτά μας ζητάει να ανοίξουμε και να ακονίσουμε, χωρίς έλεγχο, χωρίς έρευνα, χωρίς επιστήμη. Μας το ζητάει γιατί Αυτός γνωρίζει καλύτερα, μιας και ήρθε από το μετά στο τώρα για να μας πει για το μετά και για το πώς θα φτάσουμε ως εκεί, νικητές, στεφανωμένοι με το στεφάνι της υποταγής και της ταπείνωσης. Γιατί ο Χριστός είναι ο δυνατός, όχι εμείς. Ούτε η φύση, ούτε ο άνθρωπος. Γιατί όλα υποτάσσονται σε Εκείνον και όλα Εκείνον περιμένουν. Τώρα, αν μια τέτοια στάση ζωής είναι τελικά αδυναμία ή δύναμη πραγματική, αυτό μένει να το αποφασίσει ο καθένας μας από μόνος του, κι αν έχει μάτια να δει, θα δει. Το έχουν ήδη δει οι άγιοί μας, το έκανε πράξη ο Χριστός, ο δρόμος υπάρχει, εκείνοι περπάτησαν πάνω του, η πρόσκληση μέχρι την ώρα της τελικής κρίσης παραμένει ανοιχτή για όλους. Μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Είναι αυτή η μετάνοια που λέγαμε προηγουμένως, όσο υπάρχει ακόμα καιρός. Γιατί μετά την απομάκρυνση από το ταμείο, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Ο Νυμφίος θα πει σε κάλεσα να έρθεις στους γάμους, αλλά εσύ δεν ήρθες. Και τώρα, δεν ξέρω ποιος είσαι, δεν σε γνωρίζω.

Με αγάπη,

Εύα 💗

*****

----  Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής για τον μήνα Σεπτέμβριο το βρήκα εδώ.

Χελώνα, η ελληνική - ή - γεννητούρια στο κτήμα!

Η χελώνα, λοιπόν, κατά τη Βικιπαίδεια, είναι ένα ερπετό που ανήκει στην αρτίγονη τάξη της πρωτόγονης υφομοταξίας των αναψιδωτών. Η ονομασία της προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη χέλυο, που σημαίνει οστέινος θώρακας. Είναι ένα ζώο που ζει στα εύκρατα και τροπικά κλίματα, η διάρκεια ζωής της είναι 70-150 χρόνια ανάλογα με το είδος της, τους χειμώνες πέφτει σε χειμερία νάρκη, και υπάρχουν οι χερσαίες, οι θαλάσσιες και οι αμφίβιες χελώνες. Η αναπαραγωγική της περίοδος γίνεται κατά τους θερινούς μήνες και κάθε φορά γεννάει από δύο έως δώδεκα αυγά, τα οποία αφήνουν σε τρύπες που οι ίδιες έχουν σκάψει. Οι χελώνες στη συνέχεια δεν έχουν καμία σχέση με τα χελωνάκια, τα οποία μεγαλώνουν μόνα τους. Θεωρείται προστατευόμενο είδος. 

Θα μου πεις, για χελώνες θα μιλήσουμε σήμερα, Εύα; Ε, ναι, πρέπει, γιατί σήμερα είχαμε γεννητούρια! Είναι το πρώτο χελωνάκι που βλέπουμε να γεννιέται μέσα στο κτήμα και έχουμε ενθουσιαστεί από τη χαρά και την έκπληξη. Όλη μέρα δεν ασχολούμαστε με τίποτε άλλο! Το χαζεύω, το θαυμάζω, το φωτογραφίζω, το παρατηρώ... Ένα τόσο δα πλασματάκι, ένα θαύμα της φύσης, θωρακισμένο και πανέτοιμο να ξεκινήσει τον κύκλο του στον στίβο της ζωής. 

Καλό σου ταξίδι, μικρό μου χελωνάκι!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Η σιωπή του φετινού καλοκαιριού

Ένα καλοκαίρι που δύσκολα θα ξεχάσει κανείς 

ποτέ στη ζωή του

φωτιά

κάρβουνο

απώλεια

και δάκρυ βουβό που κολλά 

χωρίς να κυλά

στην πίσω πλευρά του μάγουλου

στην άλλη όψη της ζωής

σαν το ρετσίνι που μόλις έσκασε

πάνω στην πληγωμένη χαρακιά 

ενός ακόμη 

αμάραντου πεύκου

που δεν θα ξαναδώ ποτέ.

Ένας τόπος

ένας κόσμος

μια πληγή

και κάπου εκεί ανάμεσα

ένα ίχνος στο ζοφερό σκοτάδι

από ελπίδα

δυο ξωκκλήσια αλώβητα

φρεσκοασβεστωμένα 

λες και βαφτήκαν μόλις χτες

αναμεσίς στις φλόγες.

Να,

κι άλλο ένα λίγο πιο πέρα

κι ένα μοναστήρι

ανέγγιχτο απ' το κακό

με την καμπάνα να χτυπά

εμβατήρια νίκης

μες στην κοιλάδα του θανάτου.

Θεός και άγιοι όλοι εδώ

και μια ανάσα πιο κάτω

άνθρωποι απλοί, 

χαροκαμένοι

και ηρωικοί

βαστούν γερά

πάνω στα δυο τους πόδια

σ' αυτή τη μάνα γη, 

Εύβοια, Μάνη, Αττική, 

Μεσσήνη, Αρκαδία,

τη μαύρη

την πυρπολημένη.

Αναμμένοι  λύχνοι 

που μετά βίας μπορείς να διακρίνεις

μες στην πηχτή ομίχλη

το τράνταγμα

και το σκοτάδι

που ολοένα πυκνώνει

ολοένα σιμώνει

θέρος το θέρος

σιωπή τη σιωπή

ολοένα περισσότερο..

Με αγάπη,

Εύα 💗

Μοναξιά ή αντικοινωνικότητα;

Ναι, αγαπώ πολύ τη μοναξιά μου, μόνο που θα έπρεπε να γνωρίζεις ότι υπάρχουν πολλά είδη μοναξιάς, άλλα ωφέλιμα, άλλα καταστροφικά. Όλα τους, ωστόσο, έχουν να κάνουν με την επικοινωνία (με τους ανθρώπους), την Θεία κοινωνία (με τον Θεό) και την κοινωνία σε σχέση με τον εαυτό μας, ή την έλλειψη και των τριών που προανέφερα. Δεν μιλάμε για μαθηματικά όταν αναφερόμαστε στις ανθρώπινες σχέσεις. Ένα κι ένα δεν κάνουν απαραίτητα δύο, όταν το ένα, η μονάδα, είναι μονίμως απούσα από τις συνιστώσες, κλειδωμένη στον εαυτό της, προβληματική, ανίκανη να επικοινωνήσει με τον διπλανό για τους οποιουσδήποτε λόγους. Ακόμα όμως και η μονάδα, από την άλλη, όταν είναι ψυχικά και πνευματικά υγιής, μπορεί να επικοινωνήσει με τα πάντα γύρω της, χωρίς να έχει αυλικό προσωπικό ως απαραίτητη προϋπόθεση, προκειμένου να γίνει "κοινωνικά αποδεκτή" από τον περίγυρο.

Όταν το βλέπεις τοπικά το πράγμα, το ότι δηλαδή ο άλλος έχει ευρή κύκλο ανθρώπων γύρω του που σε ορίζουν ως "κοινωνικό" άνθρωπο - για να το βλέπει ο κόσμος προφανώς, άρα λογάσαι για τύπος "κοινωνικός", ενώ η καρδιά σου επιμένει να παραμένει εμμονικά κλειστή, προσανατολισμένη δηλαδή στο εγώ εγώ εγώ σου, γιατί είσαι σημαντικότερος από τους άλλους, σπουδαιότερος από τους άλλους, πιο γνώστης, πιο αξιόλογος, πιο ωραίος, πιο πλούσιος, πιο ενημερωμένος, με πιο πολλά επαγγελματικά κονέ και επιτυχίες, με πιο μεγάλο σπίτι και πιο ωραίο κήπο και αυτοκίνητο, όταν δεν επικοινωνείς με κανέναν από τους γύρω σου, ακόμα και με τους πιο κοντινούς σου ανθρώπους, αφού είσαι αδιάφορος στις σκέψεις, τον πόνο, την έμπνευση, τα αισθήματα, τις επιθυμίες και τα όνειρα του διπλανού σου, γιατί απλά δεν σε ενδιαφέρουν αφού εσύ έχεις πιο πολλή σημασία από εκείνον, τότε δεν μιλάμε πλέον για μοναξιά ή αντικοινωνικότητα, αλλά για μια παθογενή κατάσταση που χρίζει ιατρικής, αλλά και πνευματικής μέριμνας.

Γιατί συνήθως, όταν επικρίνεις τον διπλανό σου για κάτι, εννέα φορές στις δέκα (για να μην είμαι και απόλυτη), αυτό που κάνεις είναι να προσπαθείς να κουκουλώσεις την δική σου ανεπάρκεια, τη δική σου ανασφάλεια και ανωριμότητα, με το να ρίχνεις συστηματικά στάχτη στα μάτια των άλλων, κάνοντας τελικά κακό και στους άλλους, αλλά και σε σένα τον ίδιο. Όταν τα μάτια κάποια στιγμή καθαρίζουν από την αιθαλομίχλη, τότε μπορεί να σε δει ξεκάθαρα για αυτό που πραγματικά είσαι, ένας βασιλιάς γυμνός, χωρίς ρούχα και χωρίς μάσκες. Κι αν είσαι γενναίος αρκετά, έστω, αληθινός αρκετά, ίσως επιχειρήσεις να δοκιμάσεις να επικοινωνήσεις με τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν χωρίς μασκαρέματα, με ταπείνωση προς τον Θεό και με ειλικρίνεια προς τον εαυτό σου και τους άλλους που έχεις πιθανότατα ζημιώσει στο διάβα της πορείας σου, ίσως τότε αρχίσεις να ψυχανεμίζεσαι σε ποιο είδος μοναξιάς, (αντι)κοινωνικότητας και ανθρώπινου χαρακτήρα, συνεπακόλουθα, ανήκεις, και αν χρειάζεται να κάνεις κάτι γι' αυτό επιτέλους κάποτε.

Με αγάπη,

Εύα 💗