Ορθοδοξία και λαιμαργία

Είναι ένα πάθος που απασχολεί πολύ κόσμο. Και ενώ οι περισσότεροι ασθενείς απευθύνονται σε διαιτολόγους ή και σε ψυχολόγους για να βρουν μια λύση στο πρόβλημά τους, υπάρχουν και κάποιοι που αντιμετωπίζουν το θέμα με έναν διαφορετικό τρόπο: τον ορθόδοξο τρόπο.

Στην ερώτηση πώς μπορεί κανείς να αποφύγει το πάθος του φαγητού, η ορθόδοξη απάντηση στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα που διάβασα είναι η εξής:

---

Είναι οξύμωρο το ότι η αίσθηση της γεύσης που είναι ένα από τα πολλά δώρα του Θεού προς τον άνθρωπο γίνεται συχνά αφορμή αμαρτίας. Ο πανάγαθος Θεός θέλοντας να ευχαριστήσει το αγαπημένο Του πλάσμα όρισε έτσι, ώστε καθώς τρέφεται να ευχαριστιέται παράλληλα την αίσθηση της τροφής που αυτή του αφήνει.

Πότε όμως η ανάγκη αυτή του ανθρώπου για τη συντήρησή του στη ζωή γίνεται πάθος; «Μαργαίνω» σημαίνει χάνω την αυτοκυριαρχία μου και τη λογική μου δηλαδή, γίνομαι μανιακός σε κάποιο πάθος. Και «μάργος» λέγεται αυτός που έχει κυριευθεί από το πάθος. Όταν λοιπόν παρατηρείται η νοσηρή επιθυμία του να θέλει κανείς να γεμίζει συνεχώς την κοιλιά του, τότε έχουμε το φαινόμενο της γαστριμαργίας, από το «μαργαίνω την γαστέρα», που σημαίνει έχω τη μανία να γεμίζω το στομάχι μου (η κοιλιά μου με κάνει τρελό). Όταν έχουμε τη νοσηρή επιθυμία να αισθανόμαστε διαρκώς την ευχαρίστηση στο λαιμό, τότε έχουμε το φαινόμενο της λαιμαργίας, από το «μαργαίνω τον λαιμό», που σημαίνει έχω τη μανία της ηδονής του λαιμού. Συνεπώς, ο σκοπός της πράξης είναι αυτός που συνιστά την αμαρτία. Αιχμαλωτίζεται λοιπόν η ψυχή του ανθρώπου από το ίδιο του το σώμα και καταντάει να μην τρώει για να ζει, το οποίο είναι χαρακτηριστικό των λογικών, αλλά να ζει για να απολαμβάνει, το οποίο είναι χαρακτηριστικό των αλόγων όντων και των κτηνών.

Η αιχμαλωσία όμως αυτή έχει πολλές και δυσάρεστες επιπτώσεις για τον άνθρωπο. Βλάπτει κατ’ αρχάς τη σωματική του υγεία. Ο Ιπποκράτης στους αφορισμούς του αναφέρει: «Οι παχύσαρκοι πεθαίνουν πολύ πιο γρήγορα από τους αδύνατους. Η μητέρα της υγείας είναι η αχορτασία της τροφής κι η έλλειψη κόπων».

Οι ασθένειες όμως που προκαλεί η λαιμαργία στην ψυχή – και ιδιαίτερα των νέων – είναι περισσότερες, πιο επιβλαβείς και με αιώνιες επιπτώσεις. Γι’ αυτό κι ο μέγας Βασίλειος λέει: «Αν το θηρίο του νεανικού σώματος είναι καθαυτό αδάμαστο και με την έλλειψη τροφής, ποια άραγε αγριότητα προσλαμβάνει όταν χορτάσει; Την γνωρίζουν οι νέοι που δοκιμάζουν με την πείρα καθημερινά τις ορμές του».

Πώς λοιπόν θα ελευθερωθούμε από αυτόν το στυγνό δυνάστη, που ακόμη και στις περιόδους της νηστείας – μάλλον και εντονότερα τότε – μας πολεμά, σε βαθμό που ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης να παρομοιάζει το αισθητήριο της γεύσης με τρύπιο πιθάρι, το οποίο συνέχεια γεμίζει και πάντα μένει άδειο; 

Θα αριθμήσουμε κάποιους πρακτικούς τρόπους παρμένους από τη ζωή και τη διδασκαλία των αγίων μας, ευχόμενοι να βοηθήσουν στον αγώνα μας αυτό.

1. Περιόρισε την διατροφή σου αποκλειστικά στα βασικά γεύματα της ημέρας (πρωινό, μεσημεριανό, απογευματινό και δείπνο) και μην παρεκκλίνεις από τον κανόνα αυτό με ενδιάμεσα κεράσματα.
2. Απόφυγε τις αφορμές της λαιμαργίας. Από την όραση γεννιέται η επιθυμία. Όσο συχνάζεις σε χώρους με νόστιμα φαγητά, εδέσματα, γλυκά κ.λπ., και τα βλέπεις, τόσο τα σκέφτεσαι, τα επιθυμείς και ευκολότερα υποχωρείς. Μην επισκέπτεσαι λοιπόν την κουζίνα, το ψυγείο και άλλους «επικίνδυνους» χώρους χωρίς λόγο.
3. Όταν έχεις έντονο πόλεμο λαίμαργης επιθυμίας, αντιστάσου εξαρχής και μην κάνεις την πρώτη υποχώρηση! Η γεύση της τροφής μετά από ενδεχόμενη υποχώρηση κάνει πλέον τον αγώνα σου για εγκράτεια δυσκολότερο και οι επόμενες πτώσεις είναι σχεδόν σίγουρες.
4. Γράφει ο άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης ότι το φαγητό έχει τρεις βαθμίδες, την εγκράτεια, την αυτάρκεια και τον κορεσμό. Εγκράτεια είναι όταν κάποιος θέλει ακόμα να φάει, αλλά συγκρατείται και σηκώνεται πεινώντας. Αυτάρκεια είναι όταν φάει το απαραίτητο και κορεσμός όταν χορτάσει. Μας παροτρύνει λοιπόν ο άγιος, αν δε μπορούμε να τηρήσουμε τα δύο πρώτα, τουλάχιστον να αντισταθούμε στο τρίτο και να μην υπερχορταίνουμε, θυμούμενοι τον Κύριο που λέει: «Αλλοίμονο σε σας που είστε τώρα χορτασμένοι γιατί θα πεινάσετε» (Λουκ. 6, 25).
5. Κάλυψε την ανάγκη της διατροφής για την συντήρηση του οργανισμού σου με απλά φαγητά και όχι ιδιαίτερα εύγευστα.
6. Προσπάθησε την ώρα του φαγητού να έχεις τον νου σου στον Χριστό και να προσεύχεσαι ευχαριστώντας Τον για την τροφή που σου έχει χαρίσει, ώστε να μην κολλάει ο νους σ’ εκείνην και την καταναλώνεις με βουλιμία.
7. Αναφέρει ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης: «Αυτοί που δεν γεύθηκαν την Χάρη του Παρακλήτου, επιζητούν οπωσδήποτε να γλυκαίνονται από την ηδονή της λαιμαργίας». Αγωνίσου λοιπόν να εφαρμόζεις το θέλημα του Θεού στη ζωή σου, ώστε να ελκύεις τη Χάρη του και τότε θα εξασθενεί κάθε υλική έλξη και επιθυμία.
8. Μελέτησε τους βίους των αγίων μας και μάλιστα των σύγχρονων στην εποχή μας (π.χ. άγιων Παϊσίου και Πορφυρίου) και εμπνεύσου απ’ την άσκηση και την εγκράτειά τους.
9. Θυμήσου ότι δεν είναι αμαρτία το να χαίρεσαι απαθώς τη γεύση του φαγητού σου, είναι όμως πολύ ανώτερο και ωφελιμότερο για την ψυχή σου το να περιορίζεις τη χαρά αυτή. Όπως η λαιμαργία γίνεται πρόξενος πτώσεων, αντίστοιχα και η εγκράτεια, πολλών αρετών. Μας καθαρίζει κατά τον άγιο Δωρόθεο από τις αμαρτίες, υποδουλώνει το σώμα και τις ορμές ιδιαιτέρως των νέων ανθρώπων κατά τον Μέγα Βασίλειο και γίνεται πρόξενος της αγνότητας κατά τον Σιναΐτη άγιο Ιωάννη.
10. Και το σημαντικότερο! Κάνε θερμή προσευχή στον Κύριό μας Ιησού Χριστό και στους αγίους που αγαπάς ιδιαιτέρως, να σε ενδυναμώσουν στον αγώνα σου ενάντια στη λαιμαργία. Η προσπάθεια επαφίεται σ’ εσένα, η απελευθέρωση όμως από το πάθος στη δική Του Χάρη.

Κλείνοντας, θα αναφέρουμε ένα όμορφο παράδειγμα από τη ζωή του σύγχρονού μας αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς. Όταν κάποια μοναχή, επισκέφθηκε τον άγιο στο κελί του για να του προσφέρει λίγο καρπούζι, εκείνος ευχαρίστως το δέχθηκε. Φεύγοντας η μοναχή, κοίταξε περίεργα από τη κλειδαρότρυπα, αν ο άγιος θα το φάει και με έκπληξη τον είδε να ρίχνει στάχτη πάνω στο καρπούζι και μετά να το τρώει. Προβληματιζόταν για μέρες με την ενέργεια του αγίου, ώσπου δεν άντεξε και τον ρώτησε γιατί το έκανε. Εκείνος τότε της απάντησε: «Παιδί μου, δεν ήθελα η γεύση του φρούτου να γίνει πιο γλυκιά από τον γλυκύ Ιησού μου». Με αυτό το φρόνημα αγωνίστηκαν οι άγιοί μας. Μακάρι να ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους.

---

(πηγή)

φωτό από εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Περί "σκοταδισμού"

Ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των σημερινών νεοελλήνων μιλούν για σκοταδισμό και οπισθοδρόμιση σε ό,τι αφορά την Ορθοδοξία, την οποία και απαξιούν ως προοδευτικοί και ριζοσπαστικοί που είναι, και μπράβο τους που είναι αυτοί που είναι και λένε αυτά που λένε, την ίδια στιγμή από την απέναντι πλευρά του Αιγαίου έχει ξεκινήσει μια συστηματική γαλούχηση από τις μικρές σχολικές ηλικίες πάνω σε ένα αντίπαλο δέος, που έχει να κάνει με τη δική τους θρησκεία και θεολογικό σύστημα, που, αν μη τι άλλο, τουλάχιστον θα έπρεπε να προβληματίζει, αν όχι να θορυβεί. 

Πριν μου πεις όμως ότι είναι καλό να υπάρχει θρησκευτικός συγκριτισμός και ότι καλά κάνουν οι δικοί μας που ενσωματώνουν διδαχές από άλλες θρησκείες και θεολογικά συστήματα στα σχολικά εγχειρίδια των Ελλήνων μαθητών, χωρίς, δυστυχώς, προηγουμένως να έχουν αποσαφηνίσει τις αρχές της δικής μας ορθόδοξης θρησκείας και θεολογικού συστήματος πρώτα, αντιπαραθέτω λίγους στίχους από το ιερό βιβλίο των φίλων γειτόνων, το οποίο καλούνται πλέον να αποστηθίζουν υποχρεωτικά και αλλοίμονο σε όποιον δεν το κάνει:

«Φονεύετε τους απίστους όπου και αν τους βρίσκετε» (Κοράνι 2: 190-193).

«Θυμηθείτε ότι ο Κύριος σας ενέπνευσε τους αγγέλους (με το μήνυμα): “Είμαι μαζί σας, δώστε αντοχή στους πιστούς. Θα σπείρω τον τρόμο στις καρδιές των απίστων. Τσακίστε τους λαιμούς τους, και σακατέψτε τα ακροδάχτυλά τους”» (Κοράνι 8: 12).

«Όταν συναντάτε τους απίστους (στη μάχη), τσακίστε τους λαιμούς τους· αργότερα, όταν θα τους έχετε πλήρως καθυποτάξει, δέστε τους γερά» (Κοράνι 47: 4).

«Πολεμήστε εκείνους που δεν πιστεύουν στον Αλλάχ, ούτε παραδέχονται τη θρησκεία της Αλήθειας, (ακόμη κι αν είναι) απ’ τους ανθρώπους της Βίβλου (χριστιανοί και Εβραίοι), μέχρις ότου πληρώσουν τον φόρο υποταγής, κι αισθάνονται καθυποταγμένοι» (Κοράνι 9: 29).

«Μην επιδιώκετε την ειρήνη, για να είστε οι κερδισμένοι» (Κοράνι 47: 35).

«Είμαστε οι βοηθοί του Αλλάχ… Πολεμούμε τον κόσμο μέχρι που να πιστέψουν στον Αλλάχ. Όποιος πιστέψει στον Αλλάχ έχει εξασφαλίσει από εμάς τη ζωή του και τα υπάρχοντά του. Όσο για κείνον που δεν πιστεύει, θα τον πολεμήσουμε για πάντα για τον σκοπό του Αλλάχ. Ο φόνος του είναι μικρό πράγμα για μας» (Κοράνι 9: 69).

Αυτά κι άλλα ωραία μας λέει το ιερό βιβλίο της γείτονος.

Ας πάμε όμως λίγο και στην Καινή Διαθήκη, έτσι, για να κάνουμε μια υποτυπώδη σύγκριση περί "σκοταδισμού" και σκοταδισμού, τουτέστιν, με εισαγωγικά ή χωρίς:

"Απ' όλα πριν υπήρχε ο Λόγος κι ο Λόγος ήτανε με το Θεό, κι ήταν Θεός ο Λόγος. Απ' την αρχή ήταν αυτός με το Θεό. Τα πάντα δι' αυτού δημιουργήθηκαν κι απ' όσα έγιναν τίποτα χωρίς αυτόν δεν έγινε. Αυτός ήτανε η ζωή, και ήταν η ζωή αυτή το φως για τους ανθρώπους. Το φως αυτό έλαμψε μέσα στου κόσμου το σκοτάδι, μα το σκοτάδι δεν τον δέχτηκε."

~ Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 1: 1-5

 

******

----- Τους στίχους από το Κοράνι, καθώς και το υπόλοιπο άρθρο απ' όπου και τους εντόπισα θα τα βρείτε εδώ.

----- Σκοταδισμός = ό,τι έχει εμμονή με το σκοτάδι. Στο ελληνικό λεξικό Τεγόπουλου-Φυτράκη υπάρχει ο ορισμός της λέξης που ερμηνεύεται ως πνευματικό σκοτάδι, η σκόπιμη διατήρηση των πνευμάτων στην άγνοια.  

----- Είναι απορίας άξιο το πώς έχει συνδεθεί ο όρος σκοταδισμός με την Ορθοδοξία συγκεκριμένα, και πόσο ωραία και δημοκρατικά φαντάζουν όλα τα υπόλοιπα ιδεολογήματα και συστήματα της εποχής πλην αυτής. Κάθε μη σκοταδιστικό μυαλό θα αναρωτιόταν για αυτό το παράδοξο και θα επιχειρούσε να αναζητήσει τη γνώση και την αλήθεια πέρα από το φαίνεσθαι, αφού έτσι συνηθίζουν να λειτουργούν τα μη σκοταδιστικά μυαλά, άλλωστε, δεν αντέχουν να αφήνουν πράγματα να σέρνονται στο σκοτάδι, δεν είναι στην ιδιοσυγκρασία τους, ή τουλάχιστον, δεν θα έπρεπε να είναι.  

----- Εκτός κι αν για κάποιον μυστήριο λόγο οι λέξεις ή οι ορολογίες έχουν διαστρεβλώσει τη σημασία τους και το άσπρο πρέπει να λέγεται μαύρο και η πνευματική πρόοδος σκοταδισμός, προκειμένου να εξυπηρετήσουν κάποιον συγκεκριμένο σκοτεινό και υποχθόνιο απώτερο σκοπό. (σκοτεινό είπα;)

----- Αλλά, πάλι, μπορεί και να κάνω λάθος.

----- Εκτός και αν δεν κάνω. 

----- Ό,που Λόγος στο Κατά Ιωάννην εδάφιο θα πει Χριστός, γιατί Λόγος = Χριστός, όπως και αγάπη = Χριστός, και αλήθεια = Χριστός, και ζωή = Χριστός και, στην προκειμένη, Φως = Χριστός.

Με αγάπη,

Εύα 💗

----- Η φωτό είναι από εδώ.

Η πανοπλία του Θεού

Τι; Υπάρχει πανοπλία του Θεού;

Και βέβαια υπάρχει, είναι η πανοπλία που έχει κατασκευάσει ο Θεός για όλους τους χριστιανούς πιστούς του. Αποτελείται από επιμέρους εξαρτήματα προσεχτικά δουλεμένα και που όλα μαζί φτιάχνουν στη σύνθεσή τους την τέλεια πανοπλία.

Χρειάζεται ο χριστιανός πανοπλία; θα μου πεις. Εννοείται ότι και χρειάζεται. H Αγία Γραφή μιλάει συχνά για την αιώνια μάχη του καλού με το κακό. Καλό απέναντι στο κακό, Θεός απέναντι στο διάβολο, φως απέναντι στο σκοτάδι. Άλλες θρησκείες το λένε γιν και γιαν, όμως εμείς είμαστε χριστιανοί ορθόδοξοι και επειδή ξέρουμε σε ποιον Κύριο πιστεύουμε και αναγνωρίζουμε το κακό σαν κακό και όχι σαν ισορροπία απέναντι στο καλό, γιατί το κακό είναι ανισόρροπο από μόνο του, ξέρουμε και απέναντι σε ποιες δυνάμεις πολεμούμε που είναι οι κυρίαρχοι του σκοτεινού τούτου κόσμου. 

Μα, για ποιον πόλεμο μιλάμε τώρα; Αφού όλοι μας είμαστε μια χαρά, ζούμε σε μια ειρηνική χώρα, ψωνίζουμε, δουλεύουμε, τρώμε, κοιμόμαστε, κάνουμε έρωτα και γενικά, έχουμε αισθήματα ειρήνης και προόδου και εξέλιξης.

Ε... σίγουρα; Είμαστε σίγουροι ότι δεν υπάρχει τίποτα που να μας εκνευρίζει, να μας εξοργίζει, να μας αηδιάζει, να μας προδίδει, να μας κλέβει, να μας ληστεύει, να σκοτώνει τη χαρά μας, τη δημιουργικότητά μας, την αγάπη για τον συνάνθρωπο, τη ζέση για την ίδια τη ζωή; Αν είστε σίγουροι, οκέι, εντάξει, συνεχίστε να σερφάρετε στο διαδίκτυο, κανένα πρόβλημα. Αν όμως, υπάρχει κάτι βαθιά μέσα σας που ξέρετε για κάποιον ανεξήγητο λόγο ότι δεν δουλεύει έτσι όπως ίσως θα έπρεπε, διαβάστε λίγο ακόμα τις σκέψεις μου, οι οποίες είναι βασισμένες στα λόγια της Αγίας Γραφής και μέσα από προσωπική μελέτη και προσευχή. 

(Αλήθεια, γιατί θεωρείται απαγορευτικό να μιλάει κανείς για τον Λόγο του Θεού αν δεν είσαι το λιγότερο λιγότερο ιεροκήρυκας; Θέλω να πω, δεν καταλαβαίνω: μελετάμε την Αγία Γραφή όλοι, όχι μόνο οι ιεροκήρυκες, όλοι όσοι αγαπούμε και πιστεύουμε τον Λόγο του Θεού. Και όχι μόνο την μελετάμε με αφοσίωση, αλλά κατά την υπόσχεση του Ιησού, λαμβάνουμε και θεία γνώση από τον Παράκλητο, του οποίου ο ρόλος ανάμεσα σε πολλούς είναι και να μας διδάσκει. Όλους, όχι μόνο τον οποιονδήποτε ιερέα, που πολλές φορές αντί να κατηχεί, σκανδαλίζει και γίνεται ο χειρότερος υπηρέτης του ωξαπωδώ. Αυτή η διδαχή δεν μας δόθηκε για να την κρατούμε για τον εαυτό μας, αλλά να την μεταλαμπαδεύουμε από πιστό σε πιστό όπως το φως στις λαμπάδες της  Ανάστασης. Το ευαγγελίζεσθαι είναι εντολή του Χριστού προς όλους, όπως και το ευαγγελίζειν, δεν καταλαβαίνω γιατί έχει ανατεθεί αποκλειστικά στους δημόσιους υπαλλήλους της εκκλησίας, αρκετοί από τους οποίους ούτε καν μπαίνουν στον κόπο να κατηχήσουν τον κόσμο, ανάμεσά τους και ο πάτερ της ενορίας μου, Θεία Λειτουργία τις Κυριακές και γεια σας, μη τον είδατε, μη τον απαντήσατε. Τι είναι αυτό τώρα;)

Ο απόστολος Παύλος, για να επανέλθω, έχει γράψει μια εκπληκτική επιστολή, την Προς Εφεσίους επιστολή. Θα την βρείτε στην Καινή Διαθήκη, μετά από τα τέσσερα Ευαγγέλια και τις Πράξεις των Αποστόλων. Εκεί μέσα, λοιπόν, στις επιστολές του αποστόλου Παύλου, και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο 6, εδάφια 10-18, ο απόστολος γράφει κάτι πολύ σπουδαίο: μιλάει για την πανοπλία του Θεού. Ευτυχώς, ο Θεός μας έχει δώσει τον Θείο Λόγο Του -που είναι η Αγία Γραφή-, και τον Παράκλητο -που είναι το Άγιο Πνεύμα-, έτσι ώστε να έχουμε και τη γνώση και την σοφία και την προστασία που χρειαζόμαστε για αντίσταση απέναντι σε έναν αμείλικτο, πανούργο, πονηρό και εμμονικά αποφασισμένο εχθρό, ο οποίος έχει μπαστακωθεί στις ζωές μας κάνοντάς τες άνω κάτω με σκοπό να μας βγάλει από τον δρόμο που ο Θεός έχει ορίσει για μας και με έπαθλο την απώλεια της ψυχής μας.

Το κακό είναι ότι σε αυτή την αναμέτρηση εμείς είμαστε το μήλο της έριδος και έπαθλο είναι η ψυχή μας, η σωτηρία ή η καταδίκη της. Το καλό είναι ότι ξέρουμε εκ των προτέρων ποιος είναι ο τελικός νικητής, και, άρα ξέρουμε από τώρα ότι πιστεύοντας στον Χριστό, είμαστε ήδη στην παράταξη του νικητή. Που θα πει, είμαστε ήδη νικητές. Αρκεί να ανήκουμε στο σωστό στρατόπεδο, εν γνώσει και εν σοφία, και όχι στο λάθος στρατόπεδο, επειδή κάποιος (ονόματα δεν ξαναλέμε) κατάφερε να μας ξεγελάσει αφήνοντάς μας να κοιμόμαστε τον ύπνο του αδαή σε ένα πέλαγος ημιμάθειας και αδιαφορίας. Εγρήγορση, παιδιά! Ο εχθρός είναι ήδη μέσα στα σπίτια μας, για να μην πω ότι κατοικεί ήδη μέσα στο μυαλό μας με τέτοια παραπληροφόρηση και πλύση εγκεφάλου που δεχόμαστε καθημερινά. 

Θέλει προσοχή και διάκριση. Πώς θα γίνουν αυτά; Πώς θα εξοπλιστούμε; Με προσευχή και μελέτη. Γιατί προσευχή; Για να έχουμε αρωγό μας το Άγιο Πνεύμα. Γιατί μελέτη; Για να μπορούμε να ξέρουμε ότι διαθέτουμε την πανοπλία για άμεση χρήση όταν χρειαστεί να αναμετρηθούμε με αυτές τις αόρατες δυνάμεις και εξουσίες που μας διεκδικούν και που μοναδικό τους σκοπό έχουν να μας καταστρέψουν. Και γιατί θέλουν να μας καταστρέψουν; Γιατί δεν θα έχουν ποτέ αυτό που έχουμε εμείς: είμαστε παιδιά του παντοδύναμου Θεού και διαθέτουμε όλες τις ιδιότητες Εκείνου που μας δημιούργησε, φτάνει να τις μελετούμε με επιμέλεια για να τις γνωρίζουμε ποιες είναι και να τις εφαρμόζουμε στις ζωές μας τηρώντας τις εντολές Του προς δόξα Κυρίου. Ο οποίος είναι και ο μόνος που είναι με το μέρος μας, άλλωστε, αφού οι εντολές είναι για την δική μας προστασία. 

Το πρόβλημα είναι βέβαια ότι αυτή η αναμέτρηση είναι ασαφής και ύπουλη και ο αντίπαλος αόρατος, που σημαίνει ότι δρα και εργάζεται μέσα στις σκιές. Μπορεί να μη τον βλέπουμε πρόσωπο με πρόσωπο, διακρίνουμε όμως τα αποτελέσματα της δράσης του παντού στον κόσμο, που είναι και το βασίλειό του, άλλωστε, του το έχει παραχωρήσει ο Θεός. Γνωρίζουμε επομένως τις ραδιουργίες του, όπως και το θανατηφόρο μίσος που τρέφει εναντίον μας. Μπορεί να μας δελεάσει με ψέματα και απάτες, με φρούδες ελπίδες και απέλπιδες υποσχέσεις, αλλά αν έχουμε την πανοπλία μας σε ετοιμότητα μπορούμε να διακρίνουμε όλα του τα τεχνάσματα και να αντισταθούμε. Θέλουμε την ψυχή μας να μείνει καθαρή ως το τέλος, έτσι ώστε την ώρα της τελικής κρίσης, να ξέρουμε αν θα καθίσουμε με τα ερίφια ή με τα πρόβατα. Πρέπει να ξέρουμε ποιον βοσκό υπηρετούμε, για να μπορούμε να ακούμε τη φωνή Του και να την ακολουθούμε. 

Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να τα καταφέρουμε όλα από μόνοι μας, γιατί και μόνο η πεποίθηση ότι είμαι καλός και θα τα καταφέρω αλλοιώνει την καθαρότητα της ψυχής μας, πέφτουμε στην υπερηφάνεια και την αλαζονεία και αυτό είναι μέγα αμάρτημα. Για αυτή την αλαζονεία εξέπεσε ο άνθρωπος από την αγκαλιά του Θεού, αυτή την αλαζονεία πληρώνουμε ακόμα μέχρι να μετανοήσουμε και να επιστρέψουμε στην αγκαλιά Του και στην αλήθεια Του, που είναι η μόνη αλήθεια, το Άλφα και το Ωμέγα, ο δρόμος και η ζωή.

Όχι λοιπόν στην υπερηφάνεια. Θέλει γάντζωμα πάνω στη δύναμη του Δυνατού, συνεχή εγρήγορση μαζί Του, ένθερμη προσκόλληση στον Νικητή και πίστη, πίστη πολλή, τόση που να καίει. Ακολουθώ τον δρόμο του Νικητή σημαίνει νίκη προσωπική, οικογενειακή, κοινωνική, εθνική, συμπαντική, αιώνια. Όταν τα έχω όλα αυτά σαν θησαυρό μέσα μου, τι άλλο μπορεί να θέλω από τη ζωή μου; 

Τίποτε άλλο. Έχω τον Χριστό και τα έχω όλα.

Ο Θεός δεν μας άφησε μόνους να παλεύουμε αβοήθητοι με το σκότος. Μας χάρισε αυτή την πανοπλία, για να μπορούμε να αποδεσμευόμαστε από τα δεσμά του κακού, αφού ο ίδιος ο Χριστός είναι αυτός που μας έχει απελευθερώσει, η αλήθεια Του μας ελευθέρωσε. Στην προς Εφεσίους επιστολή ο απόστολος Παύλος μας δίνει γραπτώς τις οδηγίες, έτσι όπως τις παρέλαβε από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό και το Πνεύμα το Άγιο με την εντολή να παραμείνουμε δυνατοί, να μένουμε πιστοί στον Λόγο του Θεού, να παραμένουμε δυνατοί στην πίστη. Γιατί; Γιατί ο Κύριος πολεμάει για εμάς, όταν αφηνόμαστε στα χέρια Του. Είναι ιδιαίτερη αυτή η προϋπόθεση, γατί αυτό που ζητάει από εμάς είναι να κάνουμε το άλμα της πίστης. Είναι διάσπαρτη αυτή η εντολή σε όλα σχεδόν τα βιβλία της Αγίας Γραφής: "έχε θάρρος" και "πίστευε στον Κύριο και Θεό σου με όλη την καρδιά σου, με όλη τη διανόησή σου, με όλη τη δύναμή σου". Ο Θεός υπόσχεται ότι εάν κάνουμε αυτά τα δύο με την θέλησή μας και με τις δυνάμεις που μπορούμε, όλα τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει Εκείνος. Θέλει όμως να κάνουμε το πρώτο βήμα, θέλει να μας βρει στα μισά. Μέχρι εκεί που μπορούμε. Τα υπόλοιπα τα αφήνουμε στα χέρια Του. Και Αυτός θα πολεμήσει το κακό για εμάς. Ο Κύριος. Ο τελικός νικητής. Ο τελικός Κριτής δυνάμεων, εξουσιών και ανθρώπων.

Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής για τον μήνα Ιούλιο ασχολείται με τα έξι μέρη της πανοπλίας του Θεού και περιλαμβάνει εδάφια που θα βοηθήσουν να καταλάβουμε τι σημαίνει το κάθε μέρος της εξάρτησης και πώς μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε στις ζωές μας σήμερα. Ο Θεός έχει σχέδιο για τον καθένα από εμάς, αλλά, δυστυχώς, το ίδιο κάνει και ο ωξαπωδώ, όλα προσπαθεί να τα αντιγράψει αλλά με το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα. Είμαστε πραγματικά ευλογημένοι που έχουμε στα χέρια μας τις οδηγίες του Θεού να τις ακολουθούμε στην καθημερινότητά μας και να μένουμε δυνατοί και αμετακίνητοι απέναντι στα χτυπήματα του κακού εναντίον μας. Αξίζει να θυμόμαστε ότι μόνο ο Θεός κρατά τη νίκη απέναντι στο κακό, την αμαρτία, ακόμη και τον θάνατο κι ότι η ελπίδα μας βρίσκεται στον Κύριο. Έχουμε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουμε τον Λόγο Του ως όπλο απέναντι στα ύπουλα σχέδια του εχθρού, καθώς και τη σοφία και τη διάκριση να αναγνωρίζουμε τις παγίδες που μας στήνει προκειμένου να αρπάξει την ψυχή μας. Ο Κύριος μας το έμαθε αυτό, όταν κι Εκείνος αναμετρήθηκε με το κακό και βγήκε νικητής. Πώς; Χρησιμοποιώντας ως όπλο τον Λόγο του Θεού. Αυτό έκανε ο Κύριος; Αυτό πρέπει να κάνουμε κι εμείς, γιατί βαδίζουμε στον δρόμο Του και ακολουθούμε το παράδειγμά Του. Ο Παράκλητος μας δίνει τη δύναμη αυτής της διάκρισης ανάμεσα στην αλήθεια και την παγίδα, καθώς μαθαίνουμε σιγά σιγά πώς να χρησιμοποιούμε αυτή την πανοπλία, την πανοπλία του Θεού, και στο όνομα του Ιησού Χριστού, πώς να βγούμε από αυτή την πνευματική μάχη νικητές, όπως κι Εκείνος. 

"Γιατί δεν έχουμε να παλέψουμε με ανθρώπους αλλά με αρχές και εξουσίες, δηλαδή με τους κυρίαρχους του σκοτεινού τούτου κόσμου, τα πονηρά πνεύματα που βρίσκονται ανάμεσα στη γη και στον ουρανό. Γι' αυτό φορέστε την πανοπλία του Θεού, ώστε να μπορέσετε να προβάλετε αντίσταση, όταν έρθει η ώρα της σατανικής επίθεσης. Λάβετε κάθε απαραίτητο μέτρο για να μείνετε ως το τέλος σταθεροί στις θέσεις σας."

~ Προς Εφεσίους Επιστολή, κεφ. 6: 12-13

Με αγάπη,

Εύα 💗

******

----  το πλάνο αντιγραφής Ιουλίου υπάρχει εδώ.

Καρολάιν

Το θέμα είναι ότι δεν είναι η μόνη της οποίας ο άντρας υπήρξε, όπως αποδεικνύεται, χειριστικός, ναρκισιστής, ανέκφραστος, εύκολος στο ψέμα και το παραμύθι, με πρώτιστο προβληματισμό την άσπιλη εικόνα του απέναντι στο κοινωνικό θεαθήναι, μέγας υποκριτής, εγωκεντρικός, εγωπαθής, είρωνας, αρρωστημένος ψυχοπαθής και, εν τέλει, στυγνός δολοφόνος. Η Καρολάιν έφυγε από τη ζωή νωρίς, και θα είχε φύγει από αυτό τον γάμο ούτως ή άλλως, αν δεν την προλάβαινε το κακό, η κοπέλα είχε ήδη αρχίσει να κάνει κινήσεις προς αυτή την κατεύθυση.

Από την άλλη, υπάρχουν και όλες εκείνες οι γυναίκες πάνω στη γη που δεν φεύγουν, αντίθετα, συνεχίζουν να ζουν μέσα σε έναν αρρωστημένο γάμο, υπό ένα νοσηρό καθεστώς διαρκείας και αναρωτιέμαι αν αυτό θα μπορούσε να είναι από επιλογή, κάτι που θα έδινε μια εντελώς διαφορετική διάσταση στο θέμα βία μέσα στον γάμο. Σκέφτομαι αν θα μπορούσε να είναι τελικά επιλογή αυτό ή όχι, ως ένας τρόπος φυγής μέσα στον εγκλεισμό τους, για εκείνες τις γυναίκες που θέλουν να κρυφτούν για τον οποιονδήποτε προσωπικό τους λόγο προκειμένου να παραμένουν ο αυθεντικός, ελεύθερος, δημιουργικός, αληθινός εαυτός τους. 

Δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι αν είναι τόλμη τελικά αυτό όταν συμβαίνει ή δειλία. Αν είναι όμως τόλμη, τι μεγαλείο σκέψης, τι γυναικεία ψυχορραφία! Σε κάνει να αναρωτιέσαι ποιος τελικά είναι ο θύτης και ποιος το θύμα, γιατί η αλήθεια αρχίζει και αλλάζει πλέον νόημα. Η καλύτερη κρυψώνα, η πιο ασφαλής, να βρίσκεται πίσω από έναν αψεγάδιαστο, πλην, ανασφαλή σύζυγο, όπου οι μεγαλύτερες αλήθειες της κρύβονται αθέατες πίσω από έναν φαινομενικά επιτυχημένο γάμο μέσα σε μιαν αλλιώτικη, άλλου είδους ελευθερία, κάτω από ένα αόρατο δίχτυ ασφαλείας στη σκιά του πανίσχυρου αντίθετου φύλου και με το όποιο, εννοείται, κόστος.

Με αγάπη,

Εύα 💗

******

---- φωτό από εδώ.

Ξίφη στον ήλιο

Αγίου Πνεύματος και θερινό ηλιοστάσιο την ίδια μέρα, παράξενη η χθεσινή συγκυρία, σαν οι αόρατες εξουσίες να έβγαλαν τα ξίφη τους στον ήλιο.

Με αγάπη,

Εύα 💗