Λύκος, αυτός ο ύπουλος εχθρός

Είναι μία πάθηση που έχει γίνει πολύ της μόδας τώρα τελευταία, όποιον και να ρωτήσεις, υπάρχει κάποιος στον κύκλο του που να το έχει. Λέγεται λύκος, πιο επιστημονικά Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος (ή ΣΕΛ κατά τα αρχικά του), είναι αυτοάνοσο και ακόμα η επιστήμη δεν μπορεί να εξαλείψει τη νόσο οριστικά, μόνο να την κοιμίσει, ας το πούμε έτσι. Τι ακριβώς όμως είναι αυτό το πράγμα και από πού προήρθε; 

Για κάποιον ανεξήγητο επιστημονικά λόγο μια μέρα μια ομάδα υγιών κυττάρων αποφασίζουν να επαναστατήσουν ενάντια σε άλλα υγιή κύτταρα του οργανισμού, θεωρώντας τα ως εχθρό και επιτίθενται εναντίον τους βλάπτοντάς τα. Άλλες φορές προσβάλλουν το κολλαγόνο, άλλες τις αρθρώσεις προκαλώντας φλεγμονές, ή το δέρμα. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, όταν ο λύκος γίνεται συστηματικός, τότε αρχίζει να προσβάλει ζωτικά όργανα όπως ο εγκέφαλος, το κεντρικό νευρικό σύστημα, τα νεφρά, η καρδιά, οι πνεύμονες, όπου εκεί τα πράγματα σοβαρεύουν αρκετά και γίνονται επικίνδυνα, ενίοτε και θανατηφόρα. Είναι ένας ανηλεής και ύπουλος πόλεμος ανάμεσα σε στρατιώτες του ίδιου στρατοπέδου που αλληλοεξοντώνονται χωρίς εμφανή αιτία και αφορμή με μόνο σκοπό να καταστρέψουν τον υποτιθέμενο εχθρό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο οργανισμός να βρίσκεται σε συνεχή συναγερμό που δεν εφησυχάζει ποτέ γιατί συμπεραίνει ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να δεχτεί επίθεση και να ηττηθεί.

Σε αυτή την παράλογη και αλλοπρόσαλλη διαδικασία οφείλεται και η εξάντληση που νιώθει ο ασθενής και που βαθαίνει με τα χρόνια, αυτή η χρόνια ανεξήγητη αβάσταχτη κούραση λες και σε δέρνουν νυχθημερόν, κάνοντας σε να νιώθεις ανήμπορος, αδύναμος, εκτεθειμένος, όπως ένας υπερήλικας ως προς τις αντοχές και τις δυνάμεις του. Όλα αυτά συμβαίνουν με το που ξυπνάς και επιδεινώνονται όσο προχωρά η μέρα. Μέχρι το βράδυ δεν ξέρεις πού να σταθείς, πού να ακουμπήσεις χέρια, πόδια, το κορμί σου από την κούραση και την εξάντληση που σου απομυζεί όλη την ενέργεια, που σε στραγγίζει ολοσχερώς. Και όλα αυτά τις καλές μέρες, που δεν πονάς από φλεγμονές ή δεν έχει προσβληθεί κάποιο όργανο και αρχίζεις να βιώνεις άλλα σενάρια επιστημονικής φαντασίας.

Κανένας γιατρός δεν μπορεί να το ιάσει. Καμία έρευνα δεν μπορεί να το κατανοήσει. Είναι μια πάθηση γεμάτη μυστήριο και αναπάντητα ερωτήματα. Πώς ξεκινά; Τι το προκαλεί; Γιατί τώρα; Γιατί εδώ; Από πού προήλθε; Πώς λειτουργεί; Πώς το αντιμετωπίζεις; Πώς ζεις μαζί του; Πώς το πολεμάς;

Ναι, η 35ετή προσωπική εμπειρία μου με αυτή την ανεπιθύμητη συνύπαρξη, μου έχει δείξει με τον πλέον επώδυνο τρόπο ότι ο λύκος δε νικιέται. Το μόνο που μπορούν να κάνουν οι γιατροί και τα φάρμακα είναι απλά να το κρατούν σε καταστολή. Κοιμίζουν τον λύκο ώστε να μην γίνεται επικίνδυνος, κάτι που δυστυχώς δεν μπόρεσα να αποφύγω. Χάρη στον λύκο εγκατέλειψα τις φιλοδοξίες μου, τα όνειρα που είχα για το μέλλον, τα χόμπι μου, τις φιλίες μου. Απομονώθηκα από τον κύκλο μου, περιορίζομαι στα απολύτως απαραίτητα, αναγκάζομαι να το κάνω γιατί απλά, δεν έχω την ενέργεια ούτε και τη διάθεση να ανταποκριθώ σε κάτι από αυτά. 

Ο λύκος μου έχει στερήσει πολλά, τη διάθεσή μου για ζωή, τις δυνάμεις που χρειάζομαι για να βγάλω τη μέρα μου, νιώθω συνεχώς κουρασμένη, ξυπνάω το πρωί και αισθάνομαι μια απέραντη εξάντληση, η ενέργειά μου είναι στο ναδίρ. Είναι ελάχιστες οι καλές στιγμές μου, και αυτές χάρη στον γιατρό μου που φροντίζει το καλύτερο για την φαρμακευτική μου αγωγή και τα σχετικά, και ο άντρας μου που βοηθάει από τη μεριά του όσο μπορεί και δοκιμάζεται κι αυτός, σχεδόν εξίσου με μένα. Ωστόσο, η παρηγοριά από την οικογένεια, περισσότερο δείχνει να επιδεινώνει την κατάσταση παρά να την ανακουφίζει, αφού πιο πολύ αισθάνεσαι τύψεις και ενοχές όταν όλα τρέχουν κι εσύ μένεις πίσω, να αισθάνεσαι όπως αισθάνεσαι, ανήμπορη, άχρηστη, περιττή, χάρη στον λύκο και όλα αυτά που σου έχει αρπάξει, βασικά τη ζωή σου όλη. 

Στην πραγματικότητα κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, γιατί δεν υπάρχει τίποτα το εμφανές πάνω σου που να υποδεικνύει όλο αυτό το βασανιστήριο που συντελείται εντός σου. Το μόνο που βλέπουν είναι εσένα να αρνείσαι να παραβρεθείς στις συναντήσεις τους, να συμμετάσχεις στις δραστηριότητές τους, να αναρωτιούνται γιατί τα φυτά σου είναι απεριποίητα ή η αυλή ασκούπιστη, και πόσο ακατάδεκτη είμαι επιτέλους που δεν συναινώ σε συναρθροίσεις, που σε όλα λέω όχι. Και το όχι μου όμως που θα πω απαιτεί ενέργεια να δαπανηθεί από μέρους μου, και πολλές φορές δεν είναι επαρκής ούτε καν αυτή και πού να εξηγώ στον καθένα και τι να πρωτοπώ και τι να καταλάβει και τι φταίει που δεν καταλαβαίνει αφού δεν το έχει ζήσει και άρα δεν ξέρει ό,τι ξέρω και γι' αυτό δεν μπορεί να καταλάβει. Έτσι, επειδή ακριβώς η όλη κατάσταση είναι τόσο μπερδεμένη, προτιμώ να απέχω και να μην εξηγώ τίποτα, πέρα από ένα είμαι κουρασμένη, πρέπει να φύγω ή ότι δεν πρέπει να βγω στον ήλιο εντολές γιατρού, αιτιάσεις που μεν είναι αληθείς, ωστόσο δεν καταφαέρνουν να ακουμπήσουν ούτε την επιφάνεια των όσων συντελούνται κάτω από το ορατό επίπεδο αντίληψης του καθενός.

Είναι μία άνιση μάχη μεταξύ Δαβίδ και Γολιάθ, μάλλον, μεταξύ Δαβίδ και Γολιάθ μαζί με όλο του το σόι. Έχουν απαγορευτεί πολλά πράγματα, όπως η έκθεση στον ήλιο, η κούραση, η φασαρία, το έντονο φως, το άγχος, η αναστάτωση, οι καταχρήσεις, η ταλαιπωρία, η αϋπνία, οι εγκυμοσύνες, φυσικά. Πολλές φορές αισθάνομαι σαν το χρυσόψαρο μέσα σε γυάλα, και αν δεν είχα τον άντρα μου να με υποστηρίζει και τον Θεό να με καθοδηγεί, σίγουρα θα ήταν πολύ χειρότερα τα πράγματα. Είναι ένα αυτοάνοσο που προσβάλλει τα πάντα, έτσι, γίνεται απρόβλεπτο, επικίνδυνο και ολέθριο. Δεν αφήνει τίποτε ανεπηρέαστο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι σηκώνουμε και τα χέρια ψηλά. Είναι μία πάθηση που απαιτεί να είσαι από πάνω του, να το παρακολουθείς συνεχώς, να κάνεις τις εξετάσεις σου συστηματικά, να παίρνεις τα φάρμακά σου, αν χρειαστεί  να μπεις νοσοκομείο να μη διστάσεις να το κάνεις. 

Είναι πολλά αυτά που μπορείς να κάνεις από τη μεριά σου, ως ασθενής, ως πολεμιστής μάλλον - γιατί πολεμιστής είσαι, δεν το επεδίωξες, οι συνθήκες σε εξωθούν, αλλά μόνο έτσι μπορείς να επιβιώσεις και μακάρι να μη χρειαζόταν τίποτα από όλα αυτά - ενάντια στο λύκο. Μετά την οργή από την αδικία που με χτύπησε, και ύστερα το πένθος όλων αυτών που έχασα μέσα στα χρόνια και συνεχίζω να χάνω, κάποια στιγμή έρχεται η αποδοχή και η δράση. Και σιγά-σιγά, ξεκίνησα να κάνω κάποια πράγματα από μόνη μου, μικρά πρακτικά πράγματα που να μπορούν να διευκολύνουν τη ζωή και την καθημερινότητά μου μέρα με τη μέρα, μιας και η καθημερινότητά μου περιλαμβάνει και το να ζω παρέα με αυτό το άγριο θηρίο που έχει μπαστακωθεί μέσα μου και δεν λέει να φύγει. Επέλεξα ηρεμία, όχι περιττές δραστηριότητες που ξεζουμούν την ενέργειά μου, όχι τσακωμοί και εντάσεις, όχι υπερβολές, ελαφριά διατροφή όσο μπορώ, ήπια άσκηση, ασχολίες που με ευχαριστούν και με γεμίζουν, βόλτες στο ύπαιθρο και τον καθαρό αέρα, ύπνος επαρκής, ζωή ποιοτική όσο πιο πολύ μπορώ, και πολλή πολλή ξεκούραση, που είναι ζωτικής σημασίας.

Για μένα, αυτό που με βοήθησε πάρα πολύ ήταν που ελάττωσα κατά πολύ, λόγω λύκου, τον όγκο των υποχρεώσεών μου. Αυτό μου έδωσε μια ανάσα σημαντική και τον χρόνο να ηρεμήσω και να επανεκτιμήσω την κατάσταση έτσι όπως είχε εξελιχθεί. Και αυτά τα δεδομένα έλεγαν πως έπρεπε να γίνουν αλλαγές και μάλιστα δραστικές. Πώς θα γινόταν αυτό; Απλοποίηση, απλοποίηση, απλοποίηση. Είναι το motto μου στο blog εξάλλου: Simplicity. Ξεκίνησα μια εκστρατεία απλοποίησης προκειμένου οι δυνάμεις μου να μην σπαταλώνται σε πράγματα άνευ ουσίας. Ήξερα ότι οι φυσικές δραστηριότητες έπρεπε να περιοριστούν δραματικά, ότι έπρεπε να περιορίσω αλόγιστες κοινωνικές συνευρέσεις και εξαλλοσύνες. Ήξερα ότι δεν μπορούσα να εκτείθεμαι σε δυνατό ήλιο, έστρεψα, λοιπόν, τις δραστηριότητές μου στα του οίκου μου. Οι διακοπές μου δεν οργανώνονται πλέον για το καλοκαίρι αλλά για τους πιο δροσερούς και κρύους μήνες. Οι βόλτες μου στον κήπο γίνονται νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα και το βράδυ. Κι αν δεν αισθάνομαι καλά, δεν πιέζω τον εαυτό μου να το κάνει, γιατί αναγνωρίζω και σέβομαι τις δυνάμεις του εαυτού μου και τα όριά του. Και άλλες τέτοιες μικροαλλαγές, που όμως με προστατεύουν και αφήνουν το θηρίο κοιμισμένο. Προστατεύω την ηρεμία και τη γαλήνη μου ως κόρη οφθαλμού, αποφεύγω τις συρράξεις, τις εντάσεις, τις προστριβές. Έχω απομακρύνει πολύ κόσμο από τον κύκλο μου ακριβώς για αυτόν το λόγο. Και προσεύχομαι συνεχώς, κάθε ώρα της ημέρας προσεύχομαι στον Κύριο να μου δίνει υπομονή, κουράγιο και δύναμη να μπορώ να αντέχω.

Όλα αυτά που μοιράζομαι μαζί σας δεν έγιναν φυσικά εν μία νυκτί, η στροφή, η μεταμόρφωση πήρε πολύ χρόνο και αρκετά πισωγυρίσματα και ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί. Όμως ο Θεός είναι υπομονετικός με αυτούς που τον ζητούν και τον θέλουν στη ζωή τους. Κι εγώ τον αναζητούσα συνεχώς, όλο αυτό το διάστημα και συνεχίζω ακόμη. Το ότι στράφηκα προς Εκείνον, έφερε μια αλυσίδα αλλαγών στη ζωή μου. Κατ' αρχάς άλλαξαν οι προτεραιότητές μου, η τετ-α-τετ αναμέτρηση με τον θάνατο το κάνει συνήθως αυτό. Τα όνειρά που είχα για καριέρα και αναγνώριση και όλα τα σχετικά, έπαψαν πια να φαντάζουν τόσο εντυπωσιακά. Έβλεπα τη ματαιότητα σε πολλά πράγματα που άρχισαν να μην έχουν σημασία πια για μένα, όταν πριν από κάποιον καιρό ήταν πρώτα πρώτα στις λίστες προτεραιοτήτων μου.

Έπαψα να αντιστέκομαι στον λύκο, αντ' αυτού, άρχισα να στρέφομαι στον εαυτό μου και τι πρέπει να κάνω για να τον προστατέψω από αυτή την απαίσια ασθένεια. Οι δυνάμεις μου δεν έπρεπε να σπαταλούνται πλέον αλόγιστα, η ενέργειά μου, όση μου είχε απομείνει, έπρεπε να προστατευτεί. Ήταν θέμα επιβίωσης και καλύτερης ποιότητας ζωής. 

Δεν είναι μόνο τα φάρμακα. Δεν είναι μόνο οι γιατροί. Κάποιες φορές καλούμαστε να γίνουμε γιατροί του εαυτού μας. Γιατί μόνο εμείς ξέρουμε τι συμβαίνει στο σώμα μας, πώς αντιδράει, πώς ανταποκρίνεται, τι χρειάζεται για να γιάνει. Προσωπικά, τη γιατρειά μου πνευματικά την βρήκα στον Χριστό. Όλη αυτή η περιπέτεια με έκανε να ανοίξω τα μάτια μου, να κατανοήσω καλύτερα τον εαυτό μου, και να επιδιώξω την συμφιλίωση μαζί του και την ειρήνη με τον Δημιουργό μου.  

Ξέρω ότι ο λύκος θα συνεχίσει να κάνει τα δικά του, αλλά πλέον έχω τον Θεό σύμμαχο στις μάχες μου, δεν είμαι μόνη μου. Η ασθένειά μου με έκανε πιο δυνατή, πιο σοφή. Με έμαθε να ελίσσομαι, να προσαρμόζομαι, να προστατεύομαι, να μάχομαι, και αυτό το χρωστάω στον Κύριό μου Ιησού Χριστό. Στις πιο σκοτεινές μου ώρες είναι εκεί, δάσκαλος, φίλος, αδελφός. Εκείνος με βοήθησε να υπερβώ τον εαυτό μου προκειμένου να τον ανακαλύψω και να τον μάθω από την αρχή, να αντλήσω από τον Κύριο δύναμη και κουράγιο και υπομονή και ελπίδα, και να φτάσω να λέω σήμερα ότι κανένας λύκος και καμία δοκιμασία και κανένας θάνατος δεν μπορεί να υποσκελίσει την πίστη μου σ' Εκείνον που με έσωσε και στον οποίο γνωρίζω καλά ότι Του χρωστάω τα πάντα. Αμήν.

Με αγάπη,

Εύα 💗

-------

Η φωτό είναι από το internet, την βρήκα εδώ.

Παρίσι, Ολυμπιακοί Αγώνες 2024

Περιμέναμε πώς και πώς να παρακολουθήσουμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην πόλη του φωτός. Όλοι είμασταν κολλημένοι στους δέκτες να θαυμάσουμε την τελετή έναρξης. Ήθελα να δω πόσο πιο πολύ θα μας ξεπερνούσαν μετά την δική μας διοργάνωση του 2004, τότε που γκρινιάζαμε ότι ξοδέψαμε χρήμα που δεν χρειαζόταν. Και, ω, τι απογοήτευση! Ω, τι θλίψη! Τι ντροπή! Δεν πίστευα αυτό που έβλεπαν τα μάτια μου. Σίγουρα μιλάμε για το Παρίσι; Για τη Γαλλία; Την χώρα της κουλτούρας, του πολιτισμού, του ωραίου, τη χώρα του μεγαλείου και της ομορφιάς, της ελευθερίας, της αδελφοσύνης;

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά, εγώ έμεινα με το σαγόνι πεσμένο στο έδαφος. Ανήκουστα πράγματα συνέβησαν αυτό το βράδυ. Όλη η ατζέντα της ανωμαλίας - συγγνώμη, της "διαφορετικότητας" - όλη η σατανολατρεία, όλη η ύβρις πάνω σε κάθε τι το αθλητικό, την πανανθρώπινη ιδέα του αθλητισμού, της άμιλλας, της αδελφοσύνης, όλα είχαν πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων. Κάθε αξία, κάθε τι το ανώτερο, το φυσικό, το άριστο, όλα παραγκωνίστηκαν σε έναν σκοτεινό βωμό με σκοτεινή ατζέντα που μόνο ελευθερία δεν θέλησε να προβάλει. Το μόνο που προβλήθηκε τελικά ήταν πώς θα κάνουν τα πάντα να καπελλώσουν το φυσιολογικό για χάρη του ανώμαλου, πώς το ανώμαλο πρέπει να επιβληθεί παγκοσμίως ως η νέα νόρμα και πώς το φυσιολογικό πρέπει να κλειστεί σε ένα ντουλάπι και αλοίμονο σε όποιον τολμήσει να αντικρούσει τη νέα αυτή νόρμα του έτσι θέλω, γιατί έτσι το θέλω και αυτό θα κάνω, γιατί μπορώ.

Δεν σεβάστηκαν τίποτα, ένα ξεδιάντροπο πανηγύρι με ζόμπι χορούς, λες και οι χορευτές ήταν σεληνιασμένοι; δαιμονισμένοι; μαστουρωμένοι; δεν μπορώ να πω. Μία Βαβυλώνα ακολασίας, ένα freak show χωρίς καμία αιδώ ή αίσθηση του μέτρου, μία φρικαλέα γιορτή στο βωμό του Σατανά με όλα τα σατανιστικά σύμβολα να εκτείθενται σε κοινή θέα πάνω στην πασαρέλα των Σοδόμων και Γομόρρων. Ναι, σατανιστές είδα εκεί πάνω σε σατανιστικές τελετές, σε αυτά τα θλιβερά καΐκια να πλέουν συνωστισμένα σε έναν βρώμικο Σηκουάνα, να χλευάζουν τον Χριστιανισμό με μια ανεκδιήγητη απομίμηση του Μυστικού Δείπνου, να προκαλούν τους Χριστιανούς ανά την υφήλιο, επιβάλλοντας την ατζέντα του ουράνιου τόξου, που και αυτό το σύμβολο το καπηλεύτηκαν αυτόβουλα και προκλητικά, προκειμένου να χλευάσουν και πάλι την διαθήκη σωτηρίας του Θεού προς τον άνθρωπο. 

Δεν μιλάμε για άθεους πλέον, μιλάμε καθαρά για αντίχριστους, πιο ξεκάθαρο δεν θα μπορούσαν να το έχουν κάνει. Γιατί κανένας δεν χλευάζει τον βουδισμό; Γιατί κανένας δεν διακωμωδεί τον ινδουισμό; Γιατί κανένας δεν τολμάει να εκθέσει τον ισλαμισμό; Θα σας πω γιατί. Γιατί αν τολμούσαν να το κάνουν δεν θα υπήρχε Παρίσι σήμερα. Γιατί κοροϊδεύουν αυτό που φοβούνται. Κι αυτό που φοβούνται δεν είναι ο Μωάμεθ ή ο Βούδας και δεν ξέρω εγώ και τι άλλο. Είναι ο Χριστός.

Έχουμε κλείσει τα μάτια μας μπροστά σε αυτό που συμβαίνει. Γιατί τόσος φόβος; Ποιον φοβάστε; Γιατί φοβάστε να μιλήσετε; Να υπερασπιστείτε τις αξίες σας; Πού είναι η ανδρεία σας; Πού είναι η τιμή σας; Πώς επιτρέπετε να προσβάλουν την ταυτότητα, την αξιοπρέπειά σας; Πού είναι η πίστη σας, να πάρει η ευχή; Όλα μόδα είναι για σας; Όλα πιστεύετε ότι είναι αθώα; Αν δεν μιλήσετε τώρα που το πράγμα ξεφεύγει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, τι θα έχει απομείνει να σωθεί για τα παιδιά σας και τα εγγόνια σας; για τον εαυτό σας τον ίδιο; Και βάζω κι εμένα μέσα, βέβαια. Γιατί όλοι μας κλείνουμε τα μάτια σε αυτό που συμβαίνει.

Ντροπή και αίσχος που τέτοια έκτρωπα διαδραμματίζονται σε μία κατά βάθος χριστιανική χώρα. Αν είχαν πράξει τέτοια αίσχη σε βάρος του μουσουλμανισμού, το Παρίσι θα είχε γίνει στάχτη μέσα σε μια νύχτα. Όμως εμείς είμαστε χριστιανοί. Δεν πρεσβεύουμε την βία, αλλά την αγάπη, την συγχώρεση, την ανεκτικότητα στο διαφορετικό. Όμως, μη βλασφημείς τα θεία, γιατί μπροστά σου θα το βρεις. Για το καλό σου το λέω. Είναι θείος νόμος, όταν γυρίζεις την πλάτη στον Θεό, δεν πρόκειται να γλιτώσεις από τη θεία δίκη. Η δικαιοσύνη θα έρθει και θα σε βρει και τότε δεν θα υπάρξει καμία λύτρωση και καμία σωτηρία για σένα. Γιατί για σένα, θα είναι αργά.

Μετά το σοκ που είδαν τα μάτια μου, πλέον δεν έχω μέσα στο μυαλό μου καμία αμφιβολία. Οι προφητείες της Αγίας Γραφής, των προφητών και των αγίων μας επαληθεύονται κατά γράμμα, τα έσχατα είναι εδώ, τα ζούμε, τα βλέπουμε με τα μάτια μας. Ο Χριστός μας είχε προειδοποιήσει, προκειμένου να φυλαχτούμε από το κακό που έρχεται. Και το κακό αυτό είναι το αποτέλεσμα της δικής μας αποστασίας, του γυρίσαμε την πλάτη, βουλιάξαμε στις ηδονές, στην αμαρτία. Θεός και αμαρτία δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Και όπου λείπει ο Θεός, ο διάβολος κάνει πάρτι. 

Λίγος χρόνος έχει απομείνει για μετάνοια. Προσευχηθείτε να σας στείλει ο Θεός φως να ανοίξουν τα μάτια σας. Μην πέφτετε στις παγίδες του σκοτεινού. Είναι ψεύτης, σε αποπροσανατολίζει, σε παγιδεύει, σε ασχημαίνει, σε αγχώνει, σε καταθλίβει, σε ρίχνει στην απόγνωση, στις ουσίες ώστε να μην έχεις διαύγεια νου, σε μπερδεύει ώστε να απωλέσεις τον εαυτό σου, που είναι Θεός κατ' εικόνα, και την έχεις αμαυρώσει. Ο άνθρωπος είναι όμορφος από τη φύση του και γνωρίζει την ταυτότητά του όταν είναι με τον Θεό. Τατουάζ και χαλκάδες στη μύτη μόνο οι αιχμάλωτοι και οι δούλοι είχαν πάνω τους, είχαν σφραγιστεί από τον ιδιοκτήτη ή τον κατακτητή τους. Αυτό θέλετε να είστε; Αιχμάλωτοι του σατανά; Πιστεύετε ότι θα σας την χαρίσει με όλα αυτά που σας τάζει; Δεν διαβάζετε τι λέει εκεί μέσα ο Λόγος του Θεού; Δεν θα σταματήσει να σας δελεάζει μέχρι να σας βάλει τον χαλκά πρώτα και μετά να σας διαλύσει. Μισεί τον άνθρωπο, το μόνο που θέλει είναι να αφανίσει κάθε τι το ανθρώπινο που κουβαλάει φως Θεού. Άνθρωπε, το μόνο που θέλει είναι να σε καταστρέψει, δεν το βλέπεις; Σωτηρία μόνο από τον Θεό θα βρεις. Και Θεό θα βρεις μόνο μέσω Ιησού Χριστού, γιατί Αυτός δεν δείχνει τον δρόμο, είναι ο δρόμος και γιατί Αυτός δεν λέει αλήθεια, είναι η αλήθεια. Η μόνη αλήθεια που δεν είναι μπερδεμένη με πλάνη. Μετανόησε και γύρνα πίσω, ο χρόνος που έχει απομείνει δεν είναι πολύς.

Όλα προχωρούν βάσει σχεδίου. Ανοίξτε τα μάτια σας, αγρυπνείτε. Φυλάξτε την καρδιά σας, την ψυχή σας ως κόρη οφθαλμού, ως πολύτιμο μαργαριτάρι, γιατί ο πονηρός έχει βαλθεί να σας την αρπάξει, χωρίς να σας ζητήσει την άδεια. Δεν θα σταματήσει μέχρι η ψυχή σας να γίνει τόσο σκοτεινή που ούτε τον εαυτό σας δεν θα μπορείτε να αναγνωρίζετε πια, είναι πολλοί εκείνοι που βρίσκονται σε αυτό το στάδιο, κυκλοφορούν δίπλα μας, ανάμεσά μας, νεκρά κορμιά χωρίς ψυχή. 

Προσευχηθείτε ο Θεός να σας δώσει διάκριση. Το να λες ότι είσαι χριστιανός στο όνομα, πλέον δεν φτάνει. Ήρθε ο καιρός ο τίτλος αυτός να αποκτήσει και ουσία. Είναι ομολογία πλέον να μιλάμε για Χριστό, να φοράμε τον σταυρό στον λαιμό μας. Ακόμα κι αυτό τους δαιμονίζει. Αν δεν παλέψουμε για τον Χριστό θα μας καταπιεί το σκοτάδι. Εμείς είμαστε το φως του κόσμου. Εμείς, οι χριστιανοί. Εμείς είμαστε το αλάτι. Χωρίς Χριστό είμαστε χαμένοι από χέρι. 

Δεν θέλω να προσυλητίσω κανέναν, αλλά εδώ που έχουμε φτάσει, είναι πλέον ζήτημα ζωής και θανάτου. Αιώνιας ζωής και αιώνιου θανάτου. Και τα περιθώρια για παιχνίδια έχουν στενέψει. Μάθετε ποιος είναι ο Θεός που λατρεύετε, μελετήστε τον. Μας τα έχει δώσει όλα για να ξεφύγουμε από τον όλεθρο και να σωθούμε. Μας έδωσε τον εαυτό του για μας. Έχυσε το αίμα του πάνω στον σταυρό. Δέχτηκε βασανιστήρια, χλευάστηκε, χτυπήθηκε, μαρτύρησε. Ποιος άλλος "θεός" έχει θυσιάσει το οτιδήποτε για σας; Ποιος; Βρέστε μου έναν. Μόνο ο Χριστός τα έκανε αυτά. Αναρωτηθείτε γιατί και κάντε τις συγκρίσεις σας.

Δεν βάζω καμία φωτογραφία των Ολυμπιακών Αγώνων του 2024 από το φετινό Παρίσι, γιατί θα μου μαγαρίσουν το blog. Ένα μαύρο σκοτάδι έπνιξε την πόλη του φωτός φέτος, μου είναι αδιανόητο να φανταστώ ότι προετοιμάζονταν επτά χρόνια για να παρουσιάσουν αυτό που είδαν τα μάτια μας. Είναι πολλές οι εταιρείες που έχουν αποσύρει τις χορηγίες τους λόγω βλασφημίας και χλευασμού απέναντι στον Χριστό και τους χριστιανούς ανά τη γη. Πολλοί είναι και εκείνοι που μποϋκοτάρουν την όλη διοργάνωση. Τουλάχιστον εκείνοι κάνουν κάτι ως αντίδραση. Εγώ δεν έχω ούτε τη δύναμη, ούτε την επιρροή, ούτε τα χρήματα να προβώ σε δραστικές ενέργειες. Μπορώ όμως να μποϋκοτάρω με τον τρόπο μου ως άτομο και να μιλήσω ξεκάθαρα για όλα αυτά που οι επίσημοι φοβούνται να κατονομάσουν, μήπως και σωθεί καμιά ψυχή. Γιατί ακόμα και μία φωνή, όταν είναι εκ Χριστού, έχει τη σημασία της.

Την φωτογραφία την έβγαλα πριν από αρκετά χρόνια σε ταξίδι μου στη Γαλλία, τότε που την θαύμαζα. Είναι οι Βερσαλλίες και την έχω παραποιήσει αρκετά για τον συμβολισμό του πράγματος.

Αυτά και ο Θεός βοηθός.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Περί blogger/google analytics

Δεν είναι ότι δεν με είχαν ενημερώσει, με είχαν ενημερώσει, η αλλαγή στα στατιστικά analytics θα γινόταν με ή χωρίς την άδειά μου, και έπρεπε τις αλλαγές αυτές να τις κάνω εγώ. Όμως, δεν είμαι προγραμματίστρια, κείμενα γράφω, φωτογραφίες βγάζω, γιατί με υποχρεώνετε να κάνω πράγματα που δεν είναι ειδικότητά μου να τα κάνω; 

Θέλετε κύριοι κύριοι της πλατφόρμας να κάνετε αλλαγές; (που τις κάνετε εδώ και χρόνια χωρίς να με ρωτάτε, ούτως ή άλλως), θέλετε να προβείτε στις όποιες αναβαθμίσεις χρειάζεστε πως θέλετε να κάνετε; Ε, κάντε τις! Αναβαθμίστε τα εσείς, οι προγραμματιστές, ούτως ή άλλως αυθαίρετα τα κάνετε όλα, από μόνοι σας, τι θα άλλαζε και αυτή τη φορά; Γιατί δεν μας διευκολύνετε; Κάνετε την αναβάθμιση όπως γίνεται και στα κινητά μας, αυτόματα. Έρχεται το κινητό και, όχι μόνο το αναβαθμίζει από μόνο του, αλλά έχει και την λεπτότητα να με ρωτήσει πότε θέλει να την κάνω ώστε να μη με ενοχλήσει. Γιατί αυτό έχει ανάγκη της αναβάθμισης, όχι εγώ.

Έτσι γίνονται οι σωστές δουλειές, κύριοι κύριοι της blogger.

Γενικά είχα πρόβλημα με τον blogger κατά καιρούς, γιατί το άνοιγα και έβλεπα ξαφνικά αλλαγές, τις οποίες δεν είχα ζητήσει καν, ούτε και μου ζητούσαν την άδεια ή την έγκρισή μου. Όλα τα κάνανε μόνοι τους. Δεν μου άρεσε το αυθαίρετο της κατάστασης. Όμως, αυτό που έγινε τώρα ήταν βαρύ.

Παρόλα αυτά, προσπάθησα μερικές φορές να κάνω αυτά που ζητούσαν μόνη μου, όμως δεν έβρισκα άκρη, έμπαινα από τον έναν λαβύρινθο στον άλλο. Όλα στα αγγλικά, όλα πολύπλοκα, προϋποθέσεις επί προϋποθέσεων, ώσπου με τα πολλά, παράτησα την προσπάθεια. Αν θέλουν να τα αναβαθμίσουν, είπα, ας τα αναβαθμίσουν. Τουλάχιστον, προσπάθησα.

Και 1η Ιουλίου τα αναβάθμισαν. Κι εγώ έχασα τεσσάρων, ίσως και πέντε ετών φωτογραφίες μου που είχα αναρτήσει μέσα στα κείμενά μου. Οι πιο ωραίες μου αναρτήσεις, οι πιο ορεξάτες, αφού το παιχνίδι ήταν καινούργιο και είχα δώσει ψυχή και τέχνη και χρόνο και διάθεση και αγάπη σε όλες τους.

Δεν μου άρεσε καθόλου όταν διαπίστωσα τις απώλειες, που ήταν οδυνηρές για μένα. Με πόνεσαν, ήταν εγκληματικό και απάνθρωπο, και δεν είχαν κανένα δικαίωμα να το κάνουν, αν με ρωτήσεις. 

Ας είναι. Η τεχνολογία προχωράει, η αυθαιρεσία καλπάζει, όμως δεν πρόκειται να υποκύψω στα καπρίτσια της. Δεν εξαρτώμαι από αυτήν ούτε και την έχω ανάγκη, το κέφι μου κάνω. Όμως το φταίξιμο είναι όλο δικό τους. Οφείλουν τον στοιχειώδη σεβασμό στους χρήστες της πλατφόρμας και μια στοιχειώδη διευκόλυνση. Δεν είχα πρόθεση να κάνω κάποια αλλαγή, εδώ θα έμεναν όλα, στην πλατφόρμα σας, την οποία εμείς αναδεικνύουμε και προβάλουμε στο διαδίκτυο, εμείς, οι ζωντανοί χρήστες σας, που δημιουργούν όπως καμία τεχνολογία δεν θα μπορέσει ποτέ να δημιουργήσει. Γιατί οι ζωντανοί χρήστες έχουν ψυχή. Η αναβάθμιση έπρεπε να είχε γίνει από εσάς, αυτόματα, όπως γίνεται και στο κινητό μου. Ίδια τεχνολογία, ίδια διαδικασία. Αναίμακτα. Ήταν το λιγότερο που μπορούσατε να κάνετε ως ανταπόδοση για όσα έχουμε κάνει για εσάς.

Ζητώ συγγνώμη, λοιπόν, εκ μέρους τους, που στα πρώτα τέσσερα και κάτι χρόνια αναρτήσεών μου στο blog, από το 2008 μέχρι το 2011 και λίγο από το 2012 από όσο έχω προλάβει να δω, δεν υπάρχουν πλέον οι φωτογραφίες μου, γιατί έχουν διαγραφεί αυθαίρετα, από την πλατφόρμα, και όχι από εμένα. Το φταίξιμο δεν είναι δικό μου, γιατί εγώ είμαι ένας απλός χρήστης, δεν είμαι ο big brother που αυθαιρετεί και κατασκοπεύει τους πάντες και τα πάντα, με το αζημείωτο φυσικά. 

Η συγγνώμη, κατά την ταπεινή μου άποψη, ανήκει στους προγραμματιστές της πλατφόρμας αποκλειστικά, που όφειλαν να προστατέψουν το υλικό μου, και όχι μόνο το δικό μου, αλλά και όλων όσων δημιουργών ή χρηστών δεν πρόλαβαν ή δεν μπόρεσαν να κάνουν τις αλλαγές που τους επιβλήθηκαν να κάνουν, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν. Και για μένα συγγνώμη στην πράξη θα ήταν να μου επιστρέψετε πίσω το υλικό που μου αρπάξατε, το οποίο ούτως ή άλλως δεν ανήκε σε εσάς αυθής εξαρχής.

Αυτά.

Με αγάπη,

Ευαγγελία 💗

Αγάπα

Κάθε φορά που αλλάζουν οι εποχές, αλλάζει και η διάθεσή μου. Το καλοκαίρι φέτος άρχισε νωρίς με ζέστες, καύσωνες, σκόνη αφρικανική, φαινόμενα ακραία και πρωτόγνωρα ανά τον κόσμο, φέρνοντας προμηνύματα ότι οι κλιματικές αλλαγές ήρθαν εδώ για να μείνουν.

Όμως αποφάσισα ότι δεν θα πτοηθώ, έτσι, παίρνω την κατάσταση στα χέρια μου. Για το φετινό καλοκαίρι, αποφάσισα να μην εμπλακώ σε όλο αυτό το ζοφερό παραλήρημμα της καταστροφολογίας. Επιλέγω απεμπλοκή και απομάκρυνση από ό,τι μου χαλάει τη διάθεση. Διαλέγω ελαφράδα, απλότητα και ηρεμία. Δοκιμάζω αέρινα χρώματα και καθημερινές συνήθειες. Επιδιώκω μια πιο άμεση σύνδεση με τη φύση γύρω μου και την ομορφιά μέσα μου. Αποσκοπώ σε μια πιο προσωπική σχέση με τον δημιουργό όλων αυτών των θαυμάτων που μου προσφέρει καθημερινά και που ξεχνώ πολύ συχνά να αναγνωρίσω. Επιζητώ αυτή την ελαφρότητα που δεν με συνθλίβει, μια πιο ανέμελη, παιχνιδιάρικη, αθώα ατμόσφαιρα, τη γεμάτη από τη φρεσκάδα του πρωινού αέρα, από τον ήχο των πουλιών την ανατολή, από τη θέα του ορίζοντα, την ανεμπόδιστη και μαγευτική. 

Έτσι, λοιπόν, και μετά από καιρό, δοκίμασα να κάνω μερικές αλλαγές και στο ιντερνετικό μου σπίτι που να ανταποκρίνονται στη διάθεσή μου αυτή την περίοδο. Αφήνω τις δυσκολίες να προσπεράσουν και επιλέγω το τώρα, το εδώ, το οικείο.  Διαλέγω τα χρώματα της ανατολής, το απαλό ρόδινο, το πράσινο της πρωινής ομίχλης, το υποτονικό γαλάζιο, χρώματα απαλά που μόλις έχουν ξυπνήσει από τον λήθαργο της νύχτας και απολαμβάνουν το ξεκίνημα της νέας ημέρας που ξημερώνει, φορτωμένο με τη χαρά, την ελπίδα και την αισιοδοξία ενός νέου ολοκαίνουργιου κύκλου που μοιάζει με γιορτή.

Αρκετά με τη μιζέρια και την κατήφεια, τα προβλήματα δεν σταματούν ποτέ. Δεν θέλω, αρνούμαι να ακούω για γκρίνιες και διαμάχες, ή να ξέρω αν έχω δίκιο ή άδικο. Δεν με ενδιαφέρει, αρνούμαι να ασχοληθώ άλλο. Όλα αυτά που συνθλίβουν τη χαρά, που είναι δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να την απολαμβάνει και είναι έγκλημα όταν δεν γίνεται αυτό, αυτά, λοιπόν τα σκοτεινά και μίζερα αρπάζουν το τώρα από τις ζωές μας και αυτό το τώρα είναι πολύ πολύτιμο για να το αφήνουμε να χάνεται χωρίς μάχη. Θέλω να είμαι εδώ, παρούσα, μάχιμη. Θέλω αυτό το καλοκαίρι να δώσω τη μάχη μου, να υπερασπιστώ την ομορφιά, τη χαρά, την ελπίδα, την αισιοδοξία, την ευγνωμοσύνη της κάθε στιγμής, τη σύνδεση με το θείο, το ανώτερο, το άγιο, να γίνω στρατιώτης του καλού, της προσφοράς και της αγάπης και μεταδότης τους. 

Το κακό είναι εξίσου μεταδοτικό με το καλό, από εμένα λοιπόν εξαρτάται σε ποιο από τα δύο στρατόπεδα θα επιλέξω να υπηρετήσω.

Κουράστηκα να παλεύω για το δίκαιο και το σωστό στρέφοντας την ενέργεια και την προσοχή μου στον αντίποδά τους. Όταν κατηγορώ και καταδικάζω το κακό, χωρίς να το καταλαβαίνω, του δίνω αξία μόνο και που ασχολούμαι με αυτό. Όμως, σκέφτηκα ξανά και είπα: Φτάνει. Είδα ότι δεν λειτουργεί έτσι το πράγμα, το διαπιστώνω στην πράξη, μέσα από την εμπειρία μου, γιατί το βλέπω καθαρά ότι απομυζεί από μέσα μου όλη μου την ενέργεια. Αντί δηλαδή όλη αυτή η εμπλοκή να με τροφοδοτεί με καλή ενέργεια, μου την απομυζεί. Τι θα συντελούνταν όμως εντός μου αν όλη αυτή μου την ενέργεια σταματούσα να τη διοχετεύω στα κακώς κείμενα; Πώς θα ήταν τα πράγματα αν όλη μου αυτή την τροφοδοσία την έστρεφα στην αγάπη; 

Αγάπη; Είναι δυνατόν; Να αγαπήσουμε ποιον; Αυτόν που μας αδικεί; Αυτόν που κάνει το κακό; Που ασχημαίνει το περιβάλλον; Που φθονεί; Που ζηλεύει; Που δολοπλοκεί; Που θέλει το κακό μας; Που ζει εις βάρος μας;

Ο Κύριος και Θεός μου, που αγαπώ και λατρεύω, όμως, αυτό μου ζητάει να κάνω. Να αγαπώ. Είναι η πρώτη εντολή του Ιησού Χριστού: Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν. (Η δεύτερη μάλλον, αφού η πρώτη ζητά να αγαπώ τον Κύριο και Θεό μου με όλο μου το είναι, όμως αυτές οι δύο εντολές είναι αλληλένδετες, σαν μία, ως Η Εντολή της Αγάπης, που είναι κύκλος με αφετηρία τον Θεό και κατάληξή του πάλι πίσω στον Θεό, μέσα από εμάς που είμαστε το κανάλι κυκλοφορίας και διοχέτευσης αυτής της ενέργειας και δύναμης, που είναι η αγάπη). 

Άρα, καταλαβαίνω ότι στο "ως εαυτόν" και ο δικός μου εαυτός πρέπει και οφείλει και αξίζει να αγαπηθεί εξίσου με το πλησίον πριν φτάσω να τον αγαπήσω, που είναι το επόμενο βήμα. Ποιος θα το κάνει αυτό αν όχι εγώ η ίδια; Πώς θα ζήσω την αγάπη αν την έχω εγκλωβίσει σε αισθήματα αποστροφής του πλησίον; Αν ασχολούμαι συνεχώς με όλα τα μακάβρια που μεταδίδει η τηλεόραση; Μόνο με τη μεταστροφή του νου. Αν θέλω να μπορώ να αγαπήσω το πλησίον, πρέπει να μπορέσω να τους συγχωρήσω πρώτα. Για να το κάνω όμως αυτό, πρώτα χρειάζεται να συγχωρήσω τον εαυτό μου. Για όλα αυτά που ήθελα να κάνω και δεν τα κατάφερα. Για την πίκρα των ανεκπλήρωτων ονείρων. Για τη ζωή που δεν τα έφερε τόσο ρόδινα όσο ήλπιζα. Για τον διπλανό μου που δεν ανταποκρινόταν στα δικά μου πρότυπα. Για τον χαρακτήρα μου που ποτέ δεν τόλμησε να κάνει την υπέρβαση. Για την αγάπη που δεν έδειξα, για το δόσιμο που δεν πρόσφερα, γιατί; γιατί δεν εμπιστεύτηκα την καλοσύνη των ανθρώπων.

Όμως όλα αυτά πρώτα ξεκινούν από εμάς. Το αγάπα το πλησίον ξεκινά από μένα πρώτα. Ο Χριστός είπε: Με αγαπάτε, γιατί πρώτος εγώ σας αγάπησα. Αυτό είναι τόλμη. Είναι ένα άλμα πίστης. Δεν ξέρεις τι υπάρχει απέναντι, τι θα βρεις εκεί που θα φτάσεις, όμως το άλμα πρέπει να το κάνεις εσύ πρώτος, εγώ, όλοι μας όσοι αποζητούμε το καλό στη ζωή μας. Είναι ένα άλμα αγάπης, θυσίας, προσφοράς. Είναι η κυριότερη εντολή, η πιο σημαντική, η πιο ουσιαστική. Και πρωτίστως, αφορά εμάς, όχι τον αποδέκτη. Εμείς ωφελούμαστε, η δική μας ψυχή ξαλαφρώνει, ξεκουράζεται, ηρεμεί. Ίσως αυτή να είναι και η ειρήνη του Ιησού Χριστού που μας είπε: τη δική Μου ειρήνη σας δίνω, όχι του κόσμου. Ναι, αυτή την ειρήνη θέλω, αυτήν επιζητώ, αυτήν χρειάζομαι. Την δική Σου ειρήνη, Κύριε, τη δική σου χαρά, τη δική σου αγάπη. Αυτήν που προέρχεται από Σένα, που φτάνει σε μένα για να διοχετευθεί στους γύρω μου, πάλι μέσα από Σένα, στους ανθρώπους της οικογένειάς μου, στον άντρα μου, στα παιδιά μου, τη μητέρα μου, την αδελφή μου, στους ευρύτερους συγγενείς μου, στους γνωστούς μου, τους γείτονές μου, τους φίλους και συνεργάτες μου, σε όλους εσάς που συνδεθήκαμε μέσα από τον χώρο του διαδικτύου και έχουμε γίνει η ψηφιακή μας γειτονιά και οικογένεια εδώ και χρόνια. 

Δίνω αγάπη, γιατί ο Κύριος μου το ζήτησε. Γιατί Εκείνος έκανε την αρχή. Για να του την επιστρέψουμε πίσω, αφού έχουμε γίνει πρώτα δυνατότεροι, φωτεινότεροι, σοφότεροι, αγιότεροι εξαιτίας της αγάπης που πρώτα Εκείνος μας προσέφερε προς δική μας ωφέλεια και προς δική Του δόξα εις τον αιώνα. Αμήν.

Με αγάπη,

Εύα 💗

No okay with argument

I was hoping you would rise above the trivial assets and stay in the friendship, but it's okay. People rarely are who they claim to be, it's not their fault, I have stopped putting my faith in them a long time ago, anyway. 

You 're no okay with argument, I hear you, but here, in my precious little country, with my people been who they are, argument is what keeps the dialogue going for millenniums now. This is how us Greeks invented democracy, philosophy, science, art and civilization in the first place. The dialogue and the argument, and the ingenious mind of ours few people can conceive or comprehend. It comes natural to us. It's in our dna, this is who we are. And this is what is making us unique and so special. 

No one is always comfortable in embracing that and protecting or defending it, because they don't understand the full concept of our way of thinking. All we can see around the world is copy paste of our authenticity, the greek mind, the greek way. 

Time and again we have been left all alone, been getting attacked, been exploited and abandoned by so called friends, leaving us back to square one. It's okay. Not everybody can understand where we are coming from or what we are made of. Throughout our conquers and defeats, we have come to know by now how to rise from our ashes, how to forgive and forget and move back on to the journey of our destiny. And it's a previledge, an honor and a duty to be part of all that.