Ψαλμός 150 - Αινείτε τον Κύριο

Συνήθως τα βράδια πριν πέσω για ύπνο ανοίγω την Αγία Γραφή σε κάποια τυχαία σελίδα, ίσα για να τελειώσω όμορφα τη μέρα μου πριν κοιμηθώ. Χτες το βράδυ η σελίδα άνοιξε στον Ψαλμό του Δαβίδ, αριθμός 150, στον τελευταίο δηλαδή από τους 150 που υπάρχουν στη Βίβλο.

Μου αρέσει να διαβάζω τους Ψαλμούς γιατί είναι σύντομοι, περιεκτικοί και μιλούν μέσα από τη γλώσσα της μουσικής. Γι' αυτό εξάλλου ονομάζονται και ψαλμοί, γιατί είναι γραμμένοι για να ψάλλονται, να τραγουδιούνται.

Άρχισα να διαβάζω:

"Αινείτε το Θεό μέσα στον άγιο του ναό!

Αινείτε τον μέσα στο στερέωμα που λάμπει η δύναμή του!

Αυτόν αινείτε για τις μεγαλοσύνες του,

αινείτε τον για το άπειρο που έχει μεγαλείο.

Αυτόν αινείτε για της σάλπιγγας τους ήχους,

αινείτε τον με λαούτο και κιθάρα!

Αυτόν αινείτε με το τύμπανο και με τον κυκλικό χορό,

αινείτε τον με έγχορδα και με φλογέρα!

Αυτόν αινείτε με τα κρόταλα τα ηχηρά,

αινείτε τον με κύμβαλα που αλαλάζουν.

Καθετί που ανασαίνει ας αινεί τον Κύριο!

Αινείτε τον Κύριο! Αλληλούια!"

~ Ψαλμός 150

Όση ώρα το διάβαζα, ήχοι ξεπηδούσαν από παντού. Έβλεπα μια χορωδία πολυάνθρωπη, μια συμφωνική ορχήστρα, ένα τραγούδι δυνατό, άγριο από χαρά και πάθος να υμνηθεί ο δημιουργός της πλάσης. Και το διάβαζα στα μουγκά (ήταν κι η ώρα βλέπεις), ενώ ήθελα κι εγώ να τραγουδήσω μαζί τους, να μπω στην έπαρση του ύμνου, να συμμετάσχω κάπως κι εγώ.

Άρχισα να το διαβάζω πάλι από την αρχή, και μετά πάλι και πάλι και σκεφτόμουν μουσικές να ακολουθήσω κι εγώ, έπιασα τον εαυτό μου να αυτοσχεδιάζω, να προσπαθώ με τα υλικά που είχα διαθέσιμα, τις λέξεις, τα θαυμαστικά, τη χαρά που πήγαζε από εκεί μέσα, να το εκφράσω. Προσπαθούσα να το τραγουδήσω (!) κι ας ήξερα ότι έλειπαν τα πάντα, η μελωδία, οι στίχοι οι σωστοί, οι ρίμες, κυρίως εγώ ως μουσικός. Ήμουν εκτός τονικότητας, όπως λένε και στις μουσικές εκπομπές της τηλεόρασης, δεν ήξερα από οκτάβες, νότες και ενορχήστρωση, τι ανάσες να παίρνω και πότε να σιωπώ.  

Όμως ήμουν τόσο συνεπαρμένη από την όλη ατμόσφαιρα που παρουσιαζόταν μπροστά μου που δε με ένοιαζε. Το μόνο που ήθελα ήταν να συμμετάσχω κι εγώ. Να μπω κι εγώ σε αυτή τη δοξασία, τη δοξολογία, να υμνήσω κι εγώ με κάποιον τρόπο, στην άκρη-άκρη της ορχήστρας τον Κύριο και να τραγουδήσω μαζί τους για χάρη Του. 

Το χωρίο στεκόταν μπροστά μου ακίνητο, ανάμεσα στην κουστωδία της γιορτής: "Καθετί που ανασαίνει ας αινεί τον Κύριο." Καθετί! Κούμπωσα, ήταν το χωρίο που μου μίλησε. Με προσκαλούσε  με πρόσκληση ανοιχτή, επίμονη, κι εγώ καιγόμουν να ανταποκριθώ, να πω ναι! με ένα ναι ευχαριστήριο, ευεργετικό, ξεσηκωτικό, ένα ναι λατρείας.

Ο Θεός λατρεύει να Τον λατρεύουμε, είναι γραμμένο στην Αγία Γραφή. Όλα γίνονται για τη δόξα του Θεού και η λατρεία προς Αυτόν είναι εκδήλωση αγάπης από εμάς που θέλουμε από αγάπη να τον λατρεύουμε, να τον ευχαριστούμε, να τον ευγνωμονούμε.

Ο Ψαλμός 150 προτρέπει σε χορό και σε τραγούδι. Προτρέπει σε ξέφρενη μουσική και κυκλικό χορό. Γιατί κυκλικό χορό; Γιατί στον κυκλικό χορό με όλα τα βήματα του καθενός, άλλος άτσαλα, άλλος διστακτικά, σιγά σιγά όλοι όσοι βρίσκονται στο χορό, χορεύουν. Αρχίζουν να συγχρονίζονται και να ακολουθούν χωρίς να το σκέφτονται τον ίδιο βηματισμό, του σώματος στην αρχή και στη συνέχεια του πνεύματος, που είναι και το ποθούμενο. Ο Ψαλμός προτρέπει σε ενότητα μεταξύ μας, και σε ενότητα με τον Θεό.

Θα ήθελα να μπορώ να ψέλνω μελωδικά, όμως δεν μπορώ, δεν έχω την κατάρτιση. Ωραία, το γνωρίζουμε αυτό, όμως, και τι έγινε; Είμαι ξεκούρδιστη; Και τι έγινε; Φάλτσα; Ε, και; Ξέρουμε αν ο Δαβίδ είχε βγάλει μουσικά σχολεία και ωδεία ή είχε κάνει σπουδές στο εξωτερικό; Βοσκός ήταν και αυτοσχέδια τραγουδούσε με τη φλογέρα του και υμνούσε τον Θεό και έγραφε γι' αυτό στο ημερολόγιό του. Ένα ημερολόγιο είναι οι Ψαλμοί, που γράφτηκαν από έναν άνθρωπο που δεν ήξερε μεν από νότες, ήξερε όμως να προσεύχεται, να επικοινωνεί με τον Θεό, να υμνεί και να δοξολογεί. Αυτή η αλήθεια φαίνεται εκεί μέσα και μεταλαμπαδεύεται σε όποιον καθίσει να το διαβάσει και διαλογιστεί πάνω σε αυτό, πως οι αλήθειες βγαίνουν μέσα από την ψυχή, το κομμάτι ακριβώς που μας ενώνει με τον Θεό. Ας έχεις την τελειότερη κατάρτιση, ας είσαι βιρτουόζος. Αν λείπει η ψυχή, και το καλύτερο όργανο να παίζεις, είσαι ένας απλός κενός εκτελεστής, μένεις στην τεχνική και, στο μεταξύ, έχεις χάσει όλη την ουσία. Μένεις στη μουσική και χάνεις την ψυχή.

Ο Ψαλμός του Δαβίδ δεν προϋποθέτει γνώση μουσικής, κάτσε μάθε πρώτα μουσική και μετά, αν είσαι καλός, παίξε την. Αυτό όμως που κάνει εδώ είναι διαφορετικό. Πάρτε κύμβαλα, κιθάρες και λαούτα, χορέψτε με την ψυχή σας, υμνείστε το Θεό. Ο Δαβίδ προτρέπει σε δοξολογία και συμμετοχή. Πάρτε το χέρι μου και χορέψτε μαζί μου. Τραγουδήστε μαζί μου. Και όλοι μαζί να τραγουδήσουμε για τον Έναν, τον Ύψιστο, τον Δημιουργό.  Να ευχαριστούμε τον Θεό που είμαστε κι εμείς μέρος της πλάσης που Εκείνος δημιούργησε. Ας είμαστε και φάλτσοι, αρκεί να είμαστε αληθινοί και αυτή η αλήθεια μας να βγαίνει μέσα από την καρδιά μας, με την αγάπη μας.

Αυτό είναι το μήνυμα που κράτησα από τον Ψαλμό 150. Αυτό, και μια αίσθηση χαράς και γλύκας πριν κλείσω το βιβλίο και πέσω για ύπνο. Ένα κύμα αγάπης φουσκωμένο από όλες αυτές τις μουσικές που με παρέσυραν μαζί τους και με έφεραν πιο κοντά Του, στην αγάπη Του. Ο γέροντας Γαβριήλ ο Αγιορείτης είχε πει κάποτε: "Η αγάπη εμφανίζει τον Θεό."  Όταν αγαπάς, ο Θεός εμφανίζεται μπροστά σου. Μεγάλη κουβέντα από ένα μικροκαμωμένο γεροντάκι χωμένο στα χαρτιά του για τη δόξα του Θεού και τη δική μας γνώση και αποκάλυψη. Αμήν.

Με αγάπη,

Εύα 💗

*******

αινώ (α.ε.): 1. επαινώ, εγκωμιάζω 2. υμνώ, εξυμνώ

*******

Για όποιον ενδιαφέρεται, βρήκα στο YouTube τον Ψαλμό 150 σε βυζαντινή ψαλμωδία εδώ.

*******

Μία διαφορετική εκδοχή της δοξολογίας του Ψαλμού 150 από εκκλησία βαπτιστών μάλλον στα λατινικά, με χορωδία νέων, μπορείτε να το βρείτε εδώ.

*******

Και μια διασκευή του Ψαλμού 150 με ορχήστρα και χορωδία του Γιάννη Δροσίτη, μπορείτε να τη βρείτε εδώ.

********

Τέλος, μια απλοποιημένη εκδοχή του, πάλι στα ελληνικά, με ρίμες και συνοδεία πιάνου, μπορείτε να τη βρείτε εδώ.

*******

Για το ιερό κείμενο στις αναρτήσεις μου, χρησιμοποιώ την Αγία Γραφή από τις εκδόσεις της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας (ΕΒΕ), 2003.

Σήκωσε το σταυρό σου και ακολούθησέ με

Γιατί ακόμα και που βρίσκομαι εδώ μέσα, ακόμα και που μιλάω για τον Χριστό, είναι υπερηφάνεια. Γιατί με το που γεύεσαι λίγο τη Θεία Χάρη, θέλεις αμέσως να τη μοιραστείς. Κυρίως με τους δικούς σου ανθρώπους. Γιατί θέλεις κι εσύ να βοηθήσεις τον άλλον, να πάρει κι εκείνος, ο άντρας σου, τα παιδιά σου, οι γύρω σου, θέλεις να τους ανοίξεις τον δρόμο προς τον Χριστό. Να τους γεμίσεις χαρά από τη χαρά σου, ειρήνη από την ειρήνη σου. Που είναι Εκείνου και τα δύο. Θέλεις να μεταφέρεις το μήνυμα του Ευαγγελίου, το χαρμόσυνο μήνυμα, αυτό της σωτηρίας. Θέλεις να μεταλαμπαδεύσεις το μήνυμα του Χριστού. Και τους λες να, αυτό είπε ο Χριστός, αυτό έκανε, έτσι πρέπει να γίνεις κι εσύ, να πηγαίνεις στην εκκλησία όπως κάνω κι εγώ, να πιστεύεις όπως εγώ, να διαβάσετε αυτά που διαβάζω κι εγώ. Κι εκείνοι να καταπιέζονται με τη χαρά μου, κι εγώ να πέφτω στην παγίδα της υπερηφάνειας. 

Ενώ πρέπει να μένω σιωπηλή, σαν αρχάριο μαθητούδι. Έτσι πρέπει να σκέφτομαι, ότι είμαι κατώτερη από όλους. Πόσο μάλλον όταν αυτό που λέω και που κάνω μαρτυρούν για το αντίθετο. Δεν πρέπει να δασκαλεύουμε τους άλλους, δεν πρέπει να δασκαλεύω κανέναν. Ο άλλος έχει την ελευθερία να κάνει και να πιστεύει ό,τι επιθυμεί. Δεν πρέπει εγώ να τους υποδεικνύω τι να κάνουν ή τι να πιστεύουν. Ο δρόμος του καθενός είναι ο δικός του δρόμος.

Που θα πει, μείνε ταπεινή, Εύα. Μείνε στον δρόμο του Χριστού και γίνε σαν τον Χριστό, αν θέλεις να λέγεσαι Χριστιανή και στο όνομα και στην ουσία. Χριστιανός αυτό δεν σημαίνει; Μιμητής Χριστού. Κάνω ό,τι κάνει ο Χριστός, κουβαλώ τον σταυρό μου όπως Εκείνος. Δέχομαι τις αδικίες, τις ύβρεις, τις συκοφαντίες όπως Εκείνος. Ταπεινώνομαι όπως Εκείνος. Προσεύχομαι όπως Εκείνος. Συγχωρώ όπως Εκείνος. Αγαπώ όπως Εκείνος.

Όταν θα είμαι σε θέση, πάντα με τη χάρη του Θεού, να με αξιώσει να ανεβώ βαθμίδα στην πνευματική μου ζωή, τότε και πάλι θα πρέπει να μην ξεχνώ ότι ποτέ δεν θα πρέπει να υποδεικνύω στον άλλο το τι θα κάνει ή τι να πιστεύει ή αν πιστεύει με τον "σωστό" τρόπο. Άσχετα αν πιστεύω μέσα μου ακράδαντα ότι ο Χριστός είναι ο μόνος τρόπος. Γιατί αν το κάνω, πάλι θα πέσω στην παγίδα της υπερηφάνειας και όλος μου ο αγώνας θα πάει χαμένος.

Το καλύτερο που μπορώ να κάνω σε αυτή τη φάση που βρίσκομαι είναι να δείχνω τον Χριστό μέσα από το παράδειγμά μου, μέσα από τη ζωή μου και την επιλογή να απέχω από τα κοσμικά και μάταια, κάνοντας τη δική μου αυτοθυσία. Τη δική μου αυταπάρνηση. Σηκώνοντας τον δικό μου σταυρό, μιμούμενη το δικό Του παράδειγμα στον βαθμό που μπορώ. Αθόρυβα, σεμνά και ταπεινά, όπως έκανε Εκείνος. Και να αφήσω τις θεολογίες στους θεολόγους, παρά μόνο όταν θέλω να ενημερώνομαι από αυτούς, αφού στο τέλος της ημέρας, η μόνη αληθινή γνώση, η μόνη σοφία έρχεται απευθείας από τον Χριστό. Αμήν.

Με αγάπη,

Εύα 💗


* Η φωτογραφία είναι από εδώ.

Καλή Χρονιά με Νέα Ξεκινήματα!

Είναι η ψευδαίσθηση που δίνει ο χρόνος, πως κάτι καινούργιο ξεκινάει που δεν έχει ακόμα φθαρεί, δεν έχει ξεφτίσει. Μια καινούργια αρχή που σηματοδοτεί το ξεκίνημα μιας καινούργιας χρονιάς, τι καλύτερο από αυτό; Καινούργια χρονιά ξεκινάει και όλα γίνονται καινούργια! Η ελπίδα ολοφώτεινη να μας παρηγορεί πως όλα τα άσχημα σβήσανε με τον παλιό χρόνο που τα πήρε μαζί του αφήνοντάς μας τη γλυκειά ανάμνηση της αγάπης στις όμορφες στιγμές μας και την όρεξη να κάνουμε και πάλι την μεγάλη επανεκκίνηση.

Το 2020 έφτασε ολοκαίνουργιο σαν πακεταρισμένο δώρο κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, λαμπερό σαν βεγγαλικό τη νύχτα της αλλαγής του χρόνου και αθώο σαν παιδικό χαμόγελο.

Καλή Χρονιά με υγεία, ευτυχία, αγάπη πολλή, τόση που να ξεπερνάει τον εαυτό μας και να αγγίζει τον άλλο, και μετά τον άλλο και τον άλλο, ώσπου όλη η γη να γίνει μια τεράστια αγκαλιά!

Νέα ξεκινήματα, λοιπόν, για όλους μας, με νέα σχέδια, νέα δύναμη, νέα καρδιά!

Χρόνια Πολλά, Καλή Χρονιά!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Είμαστε το σώμα του Χριστού

Σώμα Χριστού στην Oρθοδοξία μας σημαίνει αρκετά πράγματα. Πρώτο, είναι κυριολεκτικά το σώμα του Χριστού, αυτό που υπέστη τη χλεύη, τους βασανισμούς, τη Σταύρωση, αλλά και την Ανάσταση του Κυρίου μας.
Δεύτερο, σώμα Χριστού σημαίνει την Εκκλησία. Ο Χριστός είναι η κεφαλή, η Εκκλησία είναι το σώμα.
Σώμα Χριστού είναι επίσης η Θεία Κοινωνία, το σώμα και αίμα Χριστού σε υπερφυσικό επίπεδο, που παρέχεται σε εμάς τους ακολούθους Του, ώστε εμείς να μπορούμε να είμαστε σε Κοινωνία μαζί Του.

Το σώμα του Χριστού όμως είμαστε κι εμείς, αφού Εκκλησία σημαίνει εμάς, το πλήρωμα του Χριστού, οι πιστοί, οι ακόλουθοι του Χριστού, οι Χριστιανοί. Είμαστε λοιπόν, το σώμα του Χριστού με όλα τα μέλη, πλην της κεφαλής, που είναι βέβαια ο Χριστός. Είμαστε επομένως τα πόδια του Χριστού, τα χέρια του Χριστού, το στόμα και τα αυτιά Του, όλα δηλαδή αυτά που μας κάνουν όργανα που λειτουργούν προς δόξα Θεού, και προς βοήθεια ανθρώπων.

Αυτό τι σημαίνει; Ότι όταν μιλάω με κάποιον, μιλώ ως εκπρόσωπος Χριστού. Όταν κάνω μια εργασία στο σπίτι μου, την κάνω προς δόξα Χριστού. Όταν μεγαλώνω τα παιδιά μου, την οικογένειά μου, οφείλω να αντιδρώ και να συμπεριφέρομαι όπως θα ήθελε Εκείνος, δηλαδή αγόγγυστα, χωρίς μουρμούρες και παράπονα, χωρίς μνησικακία και θυμό, χωρίς αναβλητικότητα, αλλά με αγάπη και σκοπό, με τον Χριστό μπροστά.

Τα πόδια και τα χέρια του Χριστού γίνονται δικά μου πόδια και δικά μου χέρια και στόμα και συμπεριφορά και συναισθήματα και όλα όσα αποτελούν το είναι μου, όλα όσα είμαι, όταν είμαι συνειδητοποιημένη Χριστιανή, τα πάντα αποσκοπούν στη δική Του επιθυμία και στις δικές Του εντολές.

Τα τελευταία λόγια που είπε ο Χριστός στους μαθητές Του λίγο πριν τον συλλάβουν και τον καταδικάσουν, τους είπε - όπως το ανέφερα και στην προηγούμενη ανάρτηση - το εξής τρομερό: "Αν με αγαπάτε, τηρείτε τις εντολές μου." (Ιωάν. 14)

Το δύσκολο δεν είναι τόσο να συγχωρηθείς από τις αμαρτίες σου, αυτό ο Θεός το κάνει με μεγάλη ευκολία, εξαιτίας της αγάπης Του για εμάς. Μόλις φτάνει η ώρα που αντιλαμβάνεσαι ότι τα πράγματα δεν πηγαίνουν και τόσο καλά στη ζωή σου και ότι κάτι πρέπει να αλλάξει, στρέφεσαι στην εκκλησία, βρίσκεις έναν πνευματικό, εξομολογείσαι, μετανοείς, νηστεύεις, κοινωνείς και ανήκεις πλέον στην εκκλησία. Το δύσκολο, ωστόσο, έρχεται μετά. Γιατί όταν είναι κανείς χριστιανός με όλη την ενσυναίσθηση αυτού του τίτλου, χρειάζεται να κάνει θυσίες, όπως ο Χριστός, γιατί ακολουθείς πλέον τα χνάρια Του, ακολουθείς τον δρόμο του Χριστού, που σημαίνει ότι τον μιμείσαι, αφού μιμείσαι τον πλέον αναμάρτητο και τέλειο άνθρωπο που περπάτησε στη γη. Αυτό δεν σημαίνει ότι το κάνεις υποδουλικά, απεναντίας, υψώνεσαι σε κάτι ανώτερο από σένα που προσπαθείς να μιμηθείς για σένα, για να γίνεις καλύτερος, ένα ανώτερο δείγμα ανθρώπινης κατάστασης. Δεν καλείσαι να σταυρωθείς όπως Εκείνος κυριολεκτικά, καλείσαι όμως να σταυρώσεις άλλα πράγματα, τις αμαρτίες, τις αδυναμίες και τα πάθη σου. Καθημερινά! Να τηρείς τις εντολές καθημερινά! Να μιμείσαι τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού καθημερινά! Στον τρόπο που μιλάς, που φέρεσαι, στο πού βρίσκεται η καρδιά σου, προς ποια κατεύθυνση οδεύει η ζωή σου, στο παράδειγμα που δίνεις στα παιδιά σου, στην αγάπη που προσφέρεις στους γύρω σου, στη διάθεση να προσφέρεις γενικά. Δεν είναι Γολγοθάς αυτό; Είναι. Είναι μια ανάβαση εσωτερική, μα όταν φτάσεις στην κορυφή θα δεις την ωραιότερη θέα που μπορείς να φανταστείς, θα έχεις φτάσει στη θέωση, που θα πει μίμηση Θεού.

Ας μην τα παίρνουμε κυριολεκτικά όλα, η κυριολεξία είναι το πρώτο επίπεδο αντίληψης, το ας πούμε αρχάριο. Είναι κρίμα και απώλεια μεγάλη για το ανθρώπινο είδος να μένει κανείς στο πρώτο επίπεδο, όταν υπάρχουν κόσμοι ολόκληροι στα υπόλοιπα επίπεδα που σε περιμένουν να ανακαλύψεις. Υπάρχουν μαθήματα μίμησης άπειρα μέσα στην Καινή Διαθήκη που οδηγούν στη θέωση. Ένα μικρό παράδειγμα: Όταν ο Χριστός είπε ότι αν έχεις δύο χιτώνες να δώσεις τον ένα, δεν το εννοεί κυριολεκτικά μόνο την αξία της γεναιοδωρίας και της προσφοράς σε αυτόν που το έχει ανάγκη. Δεν μας λέει πούλα τα όλα και ακολούθησέ με. Μας λέει όμως, να έχουμε τη διάθεση να το κάνουμε. Να μην είμαστε δηλαδή προσκολλημένοι στα υπάρχοντά μας τόσο πολύ, που όταν έρθει η ώρα και πρέπει να διαλέξουμε τα υπάρχοντα ή τον Χριστό, αλλά να έχουμε αυτή τη διάθεση, ότι είμαι έτοιμος να τα δώσω όλα για χάρη του Χριστού. Αυτό συμβαίνει μόνο όταν έχουμε φτάσει στο σημείο καμπής, εκεί που η αγάπη μας για τον Χριστό υπερβαίνει την αγάπη μας για τον κόσμο και όλα όσα ανήκουν στον κόσμο. Μας δίνει ένα κλειδί προστασίας λόγω της αγάπης Του για εμάς. Είναι μια εντολή που δείχνει αγάπη. Και αγάπη, σύμφωνα με τα ίδια τα λόγια του Χριστού, σημαίνει να ακολουθούμε τις διδαχές Του, που σημαίνει να μένουμε υπό την προστασία Του, με το να μιμούμαστε το παράδειγμά Του και να μη μας νοιάζει το εγώ, αλλά το Εκείνος, ώστε να γίνουμε σαν κι Εκείνον, άγιοι, αναμάρτητοι, λουσμένοι από τη χάρη του Θεού, θεωμένοι.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Θυμήσου τον θάνατο

Όσο προχωράει η πορεία μου προς τη σωτηρία, τόσο πιο αποφασιστικά γυρίζω πίσω στην αφετηρία επειδή απλά θέλω να βρω την σωστή διαδρομή που θα με φέρει στο ζητούμενο. Είναι φυσικό να κάνεις στραβοπατήματα, να λαθεύεις, να σκέφτεσαι με λάθος τρόπο, όμως όταν επιμένεις, κάποια στιγμή έρχεται και το ποθούμενο. "Ψάξε με και θα με βρεις" έχει πει ο Χριστός, κι εγώ ψάχνω συνεχώς, μέχρι να Τον βρω, έτσι όπως Εκείνος θέλει από μένα να κάνω, όχι όπως θέλω εγώ μέσα από το εγωιστικό και λανθασμένο μου πνεύμα. Νομίζω ότι έχω ανακαλύψει την Αμερική, ενώ δεν ξέρω τίποτα. Και ξέρω ότι γελάει ίσως μαζί μου με καλοσύνη και πατρική αγάπη, επειδή βλέπει ότι σκοντάφτω σαν το μικρό παιδάκι που προσπαθεί να ορθοποδήσει μέχρι να τα καταφέρει. Όταν ψάχνεις, ο Χριστός δεν σε εγκαταλείπει να παραπαίεις στο σκοτάδι, ρίχνει φως στα βήματά σου και σε καθοδηγεί.

Στον δρόμο μου λοιπόν του σκοταδιού και της άγνοιας έρχονται κάθε τόσο μικρά φωτάκια που καμία σχέση δεν έχουν με τα τεχνητά λαμπιόνα της καθημερινότητας, αλλά με άλλη προέλευση και άλλη αποστολή. Ένα τέτοιο φωτάκι έριξε το φως του πάνω στον δρόμο μου διακριτικά και σεμνά, χωρίς να μου διαφημίσει τίποτα φανφαρώδες που να με τυφλώσει και να χάσω τον προσανατολισμό μου με πλύσεις εγκεφάλου όπως συμβαίνει στον κόσμο που θέλει με νύχια και με δόντια να με κρατήσει εκεί, αιχμάλωτο του κόσμου. Δεν υπήρχαν δεσμά σε αυτό το φωτάκι που όσο πιο πολύ έδινα την προσοχή μου προς τα εκεί, τόσο αυτό δυνάμωνε και με φώτιζε σαν το πιο λαμπρό αστέρι. Κι εγώ ξέρω πως το έκανε μόνο για να με φέρει ξανά πίσω στον δρόμο του Χριστού. Μου έδειξε την αφετηρία, που είναι η μετάνοια, το πρώτο σκαλοπάτι που κάθε ορθόδοξος χριστιανός οφείλει να κάνει προκειμένου να βαδίσει τον δρόμο του Χριστού.

Θυμήσου τον θάνατο, είναι η φράση που ειπώθηκε και από εκείνη τη στιγμή έρχεται μέσα μου ξανά και ξανά σαν ψαλμωδία πέρα του κόσμου τούτου. Μα, μέσα στις εορταστικές μέρες που διανύουμε; Όλοι είναι χαρούμενοι περιμένοντας να έρθουν οι εορτές των Χριστουγέννων κι εγώ θα θυμάμαι τον θάνατο;

Όμως οι πατέρες της εκκλησίας μας αυτό πρέσβευαν από πάντα, είναι αρχή της ορθοδοξίας να θυμόμαστε τον θάνατο παντού και πάντα. Να τον θυμόμαστε αδιάκοπα, γιατί ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή που θα κρίνει τη σωτηρία μας. Θυμόμαστε τον θάνατο, ώστε να μπορούμε να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Ποιοι είμαστε. Τι έχουμε κάνει. Τι έχουμε σκεφτεί. Πώς έχουμε νιώσει. Όλα αυτά τα μελανά που αφήνουν λεκέδες πάνω στην καρδιά μας και που σφραγίζονται με καταδίκη αν δεν φτάσουμε στη μετάνοια. Για να μετανοήσεις, πρέπει πρώτα να έχεις ψάξει τον εαυτό σου ως τα έγκατα του είναι σου. Λίγοι το κάνουν αυτό γιατί είναι επώδυνο και σε ξεμπροστιάζει μπροστά στη δήθεν εικόνα που έχεις υιοθετήσει για να σε βλέπουν οι άλλοι γύρω σου και να λένε πω πω, τι καλός άνθρωπος που είναι, τι όμορφος, τι σωστός, τι πλούσιος, τι δοξασμένος. Όμορφος με πλαστικές επεμβάσεις στο πρόσωπό σου; Δεν βλασφημείς λοιπόν στον Θεό όταν βεβηλώνεις την εικόνα που σου έδωσε; Δεν βλασφημείς όταν όλος ο πλούτος του κόσμου που εσύ κυνηγάς να αποκτήσεις δεν είναι τίποτα περισσότερο από κενοδοξία; Από υπερηφάνεια; Από εγωισμό; Δεν αμαρτάνεις όταν αισθάνεσαι με τέτοιον τρόπο;

Γι' αυτό θέλει η ορθόδοξη εκκλησία να μετανοούμε μέσα από το μυστήριο της εξομολόγησης, για να πάρει τους λεκέδες μακριά από την καρδιά μας, ώστε να γίνει πιο λευκή από το χιόνι. Και γιατί η μετάνοια θα φέρει την ταπείνωση, που θα φέρει στο τέλος την θέωση. Ο δρόμος για την θέωση περνά μέσα από την ταπείνωση, κάτι που οι άγιοί μας το βίωναν στην πράξη. Γι' αυτό και οι άγιοί μας είναι οι μεγαλύτεροι θεολόγοι. Γιατί η θεολογία τους είναι απαύγασμα της φώτισής τους από τον Θεό. Γι' αυτό και η θεολογία των Πατέρων της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας είναι η μόνη που φέρει την Αλήθεια του Χριστού. Την έζησαν μέσα τον αγώνα που έκαναν μέσω της χριστιανικής ζωής και την μετέδωσαν ως θησαυρό γνώσης και κατεύθυνσης, ως φωτάκια στο δικό μας δρόμο προς τη δική μας θέωση και σωτηρία.

Άρα, μόνο η μετάνοια φέρνει το πρώτο βήμα προς την σωστή κατεύθυνση. Στη σωστή οδό του Χριστού. Αν δεν μετανοήσω, δεν έχει προηγηθεί η αλήθεια μου, που είναι ότι είμαι αμαρτωλή. Και αμαρτίες δεν είναι μόνο ότι π.χ. έχω σκοτώσει κάποιον. Υπάρχουν και άλλου τύπου "φόνοι" που είναι αμαρτία στα μάτια του Θεού. Φόνος είναι όταν έχεις σκοτώσει την ελπίδα κάποιου άλλου. Όταν έχεις δολοφονήσει την αγάπη του και τα ειλικρινή του αισθήματα απέναντι σε κάποιον διπλανό. Όταν προσβάλεις τα Θεία, με το να μη τιμάς τον Θεό, να μην αγαπάς τον Υιό Του. Και η Αγία Γραφή μου το λέει ξεκάθαρα επανειλημένως: "Με αγαπάς; Αν με αγαπάς, πρέπει να τηρείς τις εντολές μου."

Λέμε ότι αγαπάμε τον Χριστό, το λέμε όμως με πράξεις; Πώς τον αγαπάμε όταν δεν τηρούμε τις εντολές που μας έχει δώσει; Τις εντολές δεν μας τις έχει δώσει για Κείνον, αλλά για μας. Τις έχει δώσει ως οδηγίες που φωτίζουν τον δρόμο της σωτηρίας της ψυχής μας. Όταν κρίνουμε τον διπλανό μας, είναι καταπάτηση εντολής. Όταν ασχολούμαστε με τον γείτονα, κουτσομπολεύοντάς τον,είναι κι αυτό καταπάτηση εντολής. Όταν φιλοδοξούμε να αποκτήσουμε χρήματα, περιουσία, γόητρο να μη μας λένε υποδεέστερους είναι καταπάτηση εντολής. Πώς λοιπόν λέμε ότι αγαπάμε τον Χριστό όταν καταπατάμε τις εντολές του κάθε στιγμή της μέρας; Θεολογία χωρίς μετάνοια είναι αίρεση και είναι αμαρτία.

Και μόνο που λέω αγαπάω τον Χριστό όταν καταπατώ ασύστολα τις εντολές Του, είναι αμαρτία. Η καθαρή μου καρδιά δεν είναι τελικά και τόσο καθαρή όσο πιστεύω στ' αλήθεια, επειδή είμαι αμαρτωλή κάθε στιγμή της μέρας μου. Και χωρίς καθαρή καρδιά, δεν μπορείς να γράφεις για τον Χριστό. Δεν είσαι άξιος να το κάνεις. Γιατί όταν το κάνεις μην έχοντας μετανοήσει, αμαρτάνεις. Ακούσια μεν, όμως αμαρτάνεις. Και ο Θεός απεχθάνεται την αμαρτία. Μας θέλει άγιους, γιατί και ο Θεός είναι άγιος, κι εμείς παιδιά Του.

Γι' αυτό και επανέρχομαι στην αρχή. Ξανά. Είμαι τυχερή που η πίστη μου είναι ορθόδοξη. Μέσα στην άγνοιά μου κάνω βέβαια τα παραστρατήματά μου, όμως μέσα μου ξέρω ένα πράγμα: ότι η ματιά μου είναι εστιασμένη στο Χριστό, που είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή. Ξέρω ότι με κάποιον τρόπο θα βρω τον δρόμο, την πορεία μου προς τον δικό Του δρόμο και τη δική Του αλήθεια και τη δική Του ζωή, αυτή που προσφέρει σε όλους εμάς, αρκεί να μη σταματώ να Τον αναζητώ.

Ο αρχ. Σάββας ο Αγιορείτης είναι ένα από αυτά τα φωτάκια στα οποία αναφερόμουν στην αρχή του κειμένου. Είναι ένα φωτάκι ορθοδοξίας. Στις ομιλίες του που έχω παρακολουθήσει ως τώρα, μου άνοιξε ένα μεγάλο παράθυρο αλήθειας προς Εκείνον. Την ευλογία σου, πάτερ.

https://drive.google.com/file/d/1Fol_llrVrQx2X4f-pUM7qx9jqK3V9OPP/view

Με αγάπη,

Εύα 💗