Ποτέ δεν ήμουν των καρναβαλιών και της μασκαράτας. Δεν βλέπω το νόημα του να υποκριθείς υποδυόμενος κάποιον άλλον, όταν ο ίδιος σου ο εαυτός τις περισσότερες φορές είναι για σένα ένας άγνωστος, κάποιος άλλος. Οπότε, ποιο το νόημα να φοράς ακόμα μια μάσκα πάνω από τις αμέτρητες άλλες μάσκες που φοράς στη ζωή σου καθημερινά; Για μένα, κανένα.
Αν θέλεις να υποκριθείς όπως και δήποτε κάποιον άλλον, τουλάχιστον ντύσου τον αληθινό, εμπνευσμένο σου εαυτό. Έτσι, για αλλαγή. Ντύσου το ιδεατό σου, αυτό που θα ήθελες να είσαι στα καλύτερά του, όταν θα έχεις κατακτήσει τα όνειρα και τις αξίες σου, όταν θα έχεις πετάξει όλα τα άχρηστα που σε καθηλώνουν σε ένα χαμηλότερο επίπεδο από αυτό που πραγματικά αξίζεις.
Ποιος ξέρει, ίσως έτσι να μάθεις και κάτι βαθύτερο για σένα που να σε ωφελήσει. Ίσως, ακόμη, να μάθουν και οι δικοί σου, όταν αντιληφθούν με ποιον είχαν να κάνουν όλον αυτόν τον καιρό, μόλις οι μάσκες αρχίσουν τελικά να πέφτουν.
Η άνοιξη αρχίζει αθόρυβα να κάνει τις πρώτες της εμφανίσεις. Είμαι πολύ τυχερή που ζω σε ένα κομμάτι αγρού που ελάχιστα έχει νοθευτεί από την ασχήμια της πόλης. Τα κτήματα τριγύρω είναι γεμάτα από αγριολούλουδα που μόλις έχουν ξυπνήσει από τη χειμερία νάρκη τους. Τινάζουν τα πέταλά τους στον ήλιο που λάμπει για δικαίους και αδίκους, καλωσορίζοντας το ξεκίνημα της άνοιξης. Ο χρόνος κυλά σε κύκλους. Το ίδιο κι εμείς.
Καλή Σαρακοστή!
Με αγάπη,
Εύα 💗
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια