Boléro

παμ, πα-πα-πα-παμ, πα-πα-πα-παμ, παμ, παμ... 

αδιάλλειπτα, επαναλαμβανόμενα, υποβλητικά. Αυτή η περιοδική ταλάντωση με μια αιχμή που δεν προλαβαίνει να ηρεμήσει, αφού την διαδέχεται αμέσως το επόμενο κρούσμα πάνω στη μεμβράνη του τυμπάνου. Ο τυμπανιστής συνεχίζει να χτυπά κοφτά, αυστηρά, στον ίδιο ρυθμό, με αγωνία, λες και η ζωή του εξαρτάται από αυτό. Σαν μηχανή εργοστασίου που δεν σταματά να λειτουργεί ποτέ. 

παμ, πα-πα-πα-παμ, πα-πα-πα-παμ, παμ, παμ... 

ο ίδιος εμμονικός ρυθμός ξανά και ξανά, σαν χτύπος ρολογιού, σαν γρανάζι μηχανής, σαν παλμός καρδιάς, μέχρι που μπαίνει το πρώτο πνευστό που θα δώσει επιτέλους την ανακούφιση της μελωδίας. Το τύμπανο όμως δεν σταματά να του υπενθυμίζει το καθήκον του, που είναι να κρατήσει τον ρυθμό πάση θυσία. Η μηχανή δεν επιτρέπεται να σταματήσει να λειτουργεί, γιατί, χωρίς τον ρυθμό, δεν μπορεί να παραχθεί τίποτα.

παμ, πα-πα-πα-παμ, πα-πα-πα-παμ, παμ, παμ...

Ο αδυσώπητος χρόνος που δεν μπορείς να σταματήσεις. Το πεπρωμένο που δεν μπορεί να αποφευχθεί. Ο εαυτός σου από τον οποίο δεν μπορείς να ξεφύγεις.

παμ, πα-πα-πα-παμ, πα-πα-πα-παμ, παμ, παμ...

Διαδοχικά αρχίζουν να προστίθενται ένα ένα όλα τα όργανα της ορχήστρας ενισχύοντας αυτή την αρχική μελωδία που, ωστόσο, δεν αλλάζει, παραμένει ως το τέλος σαν ακίδα που σε ενοχλεί, σαν το καθήκον που δεν σου επιτρέπεται να ξεχάσεις. Τα μόνα που αρχίζουν να αλλάζουν τώρα είναι η τονική ένταση, το μουσικό γέμισμα και η σταθερή κλιμάκωση που, μετά από δεκαεπτά λεπτά υπαρξιακού μαρτυρίου, θα εκραγεί σε ένα αγωνιώδες κρεσέντο. Τα γρανάζια μάχονται με τα όριά τους, ο ρυθμός αρχίζει να δυσανασχετεί, τα κρουστά να κραυγάζουν, με το τύμπανο να δυναμώνει ολοένα. Πιέζεται να επαναστατήσει, γνωρίζει ότι δεν θα αντέξει για πολύ την πίεση από αυτόν τον απόλυτο, ολοκληρωτικό ρυθμό που του επιβλήθηκε, χρειάζεται να απελευθερωθεί. 

Τα γρανάζια της μηχανής αρχίσουν να αποσυντονίζονται και τα κρουστά να κραυγάζουν. Όλα, το ένα μετά το άλλο, οδηγούνται σε μια καταστροφική αλυσιδωτή αντίδραση. Μέσα σε αυτή τη νεωτερική επανάσταση των μηχανών και της μαζικής παραγωγής ο άνθρωπος πνίγεται, ασφυκτιά, ασθμαίνει, γιατί ο κόσμος που ήξερε μέχρι τώρα έχει αντικατασταθεί από κάτι άλλο, κάτι χωρίς ψυχή, δυστοπικό και απόκοσμο. Ώσπου να έρθει και γι' αυτόν η στιγμή της τελικής κρίσης: ή να αφήσει τον εαυτό του να οδηγηθεί στην αυτοκαταστροφή και την αφομοίωση, ή να σπάσει τα δεσμά του από την αιχμαλωσία στην οποία βρέθηκε και να απελευθερωθεί, ή κάτι άλλο, τα πεδία ερμηνείας είναι ανοικτά. Όλα έχουν την αξία τους και τα εφαλτήριά τους, και, ασχέτων των όποιων καταστάσεων, οι επιλογές είναι πάντα δικές σου. 

Γιατί, μουσική είναι αυτή. Τέχνη. Και η ελευθερία της τέχνης, όπως και της ζωής, είναι ο καθένας μας να μπορεί να εισπράττει τα νοήματά της όπως εμείς επιθυμούμε, επιζητούμε και αντιλαμβανόμαστε.

Boléro του Ραβέλ, λοιπόν.

Σας αφήνω να το απολαύσετε!

 

---  Περισσότερα για τον συνθέτη Μωρίς Ραβέλ μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

---  Για την ομώνυμη ταινία μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

---  Η φωτογραφία είναι από εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

μια προσευχή

 

"Ω Κύριε, αιώνιε και Δημιουργέ των πάντων,

ο οποίος με την ανεξερεύνητη αγαθότητα Σου με κάλεσες σε αυτήν την ζωή,

ο οποίος μου έδωσες την χάρη του Βαπτίσματος και την σφραγίδα του αγίου Πνεύματος,

ο οποίος με προίκισες με την επιθυμία να αναζητήσω Εσέ, τον μόνο αληθινό Θεό, εισάκουσε την προσευχή μου.

Δεν έχω ζωή, φως, χαρά ή σοφία, ούτε δύναμη χωρίς εσένα, ω Θεέ.

Τολμώ να Σε επικαλεστώ:

Καθάρισέ με από κάθε ρύπο σωματικό και πνευματικό.

Δίδαξέ με να προσεύχομαι ορθά.

 Ευλόγησε αυτήν την μέρα που χάρισες σε εμένα, τήν ανάξια δούλη Σου.

Δώσε μου με την δύναμη της αγάπης Σου να κρατηθώ σταθερά στο αγαθό.

Διατήρησε την ζωή μου στον κόσμο τούτο, μέχρι να μπορέσω να σου προσφέρω άξια μετάνοια.

Μη με οδηγήσεις σε θάνατο στην μέση των ημερών μου, ούτε ενόσω ο νους μου είναι τυφλωμένος.

Όταν όμως θελήσεις να βάλεις τέρμα στην ζωή μου, να μου το δείξεις από πρωτύτερα, για να προετοιμάσω την ψυχή μου πριν παρουσιαστεί μπροστά Σου.

Να είσαι μαζί μου κατά την φοβερή αυτή ώρα και να μου δωρίσεις την χαρά της σωτηρίας.

Καθάρισέ με από τις κρυφές αμαρτίες μου και απ΄ όλη την αχαριστία που έχω μέσα μου και δώρισέ μου καλή απολογία μπροστά στον θρόνο της κρίσης Σου.

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ!!!   

Ναι, ω Θεέ, με το μεγάλο Σου έλεος και την αμέτρητη αγάπη Σου για το ανθρώπινο γένος, άκουσε την προσευχή μου...."

--- το κείμενο αλιεύθηκε από το διαδίκτυο.

---  οι φωτογραφίες δικές μου πλην της τελευταίας που την τράβηξε ο σύζυγος. 

---  η τοποθεσία:  Ι.Ν. Αγίας Νάπας, Λεμεσός Κύπρου.

---  "Αγία Νάπα" σημαίνει άγιο δάσος. Ονομάστηκε έτσι γιατί σε εκείνο το σημείο βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας της Νάπης, της Αγίας δηλαδή του δάσους, που για συντομία πήρε το προσωνύμιο Αγία Νάπα. Τιμάται στις 8 Σεπτεμβρίου, που είναι το Γενέθλιον της Θεοτόκου. Περισσότερες λεπτομέρειες για το πώς βρέθηκε η εικόνα και άλλα σχετικά, μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Κυριακή της συγγνώμης

Γιατί ωραία τα ξεφαντώματα και τα πανηγύρια, αλλά Καρναβάλι και Εκκλησία μαζί για έναν Ορθόδοξο Χριστιανό δεν γίνεται. Ή το ένα διαλέγουμε ή το άλλο. Η θέση της Εκκλησίας είναι ξεκάθαρη. Και ό,που Εκκλησία, βλέπε Χριστός, Θείος Νόμος και εντολές Κυρίου. Απλά τα πράγματα.

Συγγνώμη στην οικογένειά μου που σας παιδεύω κάθε λίγο και λιγάκι με την πάθηση, την εξάντληση και την ανημποριά μου. Συγγνώμη στα πουλάκια του κήπου που δεν σας δίνω σημασία κάθε πρωί που τραγουδάτε κρατώντας μου συντροφιά. Συγγνώμη σπίτι που τόσο εύκολα σε θεωρώ δεδομένο, όπως και τόσα άλλα που επίσης θεωρώ δεδομένα, ενώ δεν θα έπρεπε να τα θεωρώ ούτε ως δεδομένα ούτε ως αυτονόητα. Συγγνώμη φίλες μου και συγγενείς που ξεχνώ να σας πάρω τηλέφωνο. Συγγνώμη μαμά που δεν είμαι εκεί τόσο συχνά όσο θα μπορούσα. Συγγνώμη αδελφή που δεν σε σκέφτομαι τόσο συχνά όσο θα ήθελα. Συγγνώμη εαυτέ που το έχω κάνει συνήθεια να σε κατηγορώ και να σε κρίνω πολύ αυστηρά και πολύ άδικα για την ασθένεια που σου έτυχε, παρόλο που ξέρεις περισσότερο από τον καθένα πως ούτε φταις ούτε και το προκάλεσες εσύ. Συγγνώμη για τις τύψεις, τις ενοχές και το άγχος που ακόμα δεν έχω καταφέρει να διώξω από μέσα μου. Συγγνώμη για την πίστη μου, που δεν είναι τόσο θερμή και δυνατή όσο θα ήθελα να πιστεύω ότι είναι. Συγγνώμη Θεέ μου που ούτε και σήμερα σε δόξασα ή σε ευχαρίστησα όσο θα έπρεπε ή θα μπορούσα. Συγγνώμη παλιά μου γειτονιά που την προηγούμενη φορά που πέρασα από εκεί δεν σου έριξα ούτε μια ματιά. 

Κυριακή της συγγνώμης σήμερα. Συγγνώμη που χρειάζεται μια επέτειος για να μπορέσω να ζητήσω από όλους σας συγγνώμη.

---  πρώτη φωτογραφία από εδώ.

---  δεύτερη φωτογραφία δική μου.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Καρναβάλι; Ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

Ποτέ δεν ήμουν των καρναβαλιών και της μασκαράτας. Δεν βρίσκω νόημα στο να υποδυθείς κάποιον άλλον, όταν ο ίδιος σου ο εαυτός τις περισσότερες φορές είναι ήδη για σένα κάποιος που δεν γνωρίζεις, ένας άγνωστος, ένας άλλος. Οπότε, ποιο το νόημα να φοράς ακόμα μια μάσκα πάνω από τις υπάρχουσες που φοράς στη ζωή σου καθημερινά; Για μένα, κανένα.

Αν θέλεις να υποδυθείς όπως και δήποτε κάποιον άλλον, τουλάχιστον ντύσου τον αληθινό, εμπνευσμένο σου εαυτό. Έτσι, για αλλαγή. Ντύσου το ιδεατό σου, αυτό που θα ήθελες να είσαι στα καλύτερά του, όταν θα έχεις κατακτήσει τα όνειρα και τις αξίες σου, όταν θα έχεις πετάξει όλα τα άχρηστα που σε καθηλώνουν σε ένα χαμηλότερο επίπεδο από αυτό που πραγματικά αξίζεις. 

Ποιος ξέρει, ίσως έτσι να μάθεις και κάτι βαθύτερο για σένα που να σε ωφελήσει. Ίσως, ακόμη, να μάθουν και οι δικοί σου, όταν αντιληφθούν με ποιον έχουν να κάνουν όλον αυτόν τον καιρό, μόλις οι μάσκες αρχίσουν σιγά σιγά να πέφτουν.

Η άνοιξη αρχίζει αθόρυβα να κάνει τις πρώτες της εμφανίσεις. Είμαι πολύ τυχερή που ζω σε ένα κομμάτι αγρού που ελάχιστα έχει νοθευτεί από την ασχήμια της πόλης. Τα κτήματα τριγύρω είναι γεμάτα από αγριολούλουδα που μόλις έχουν ξυπνήσει από τη χειμερία νάρκη τους. Τινάζουν τα πέταλά τους στον ήλιο που λάμπει για δικαίους και αδίκους, καλωσορίζοντας το ξεκίνημα της άνοιξης. Ο χρόνος κυλά σε κύκλους. Το ίδιο κι εμείς.

Καλή Σαρακοστή!

Με αγάπη,

Εύα 💗

γενικά αρχεία του κράτους

 

τρελά νερά

Έτσι συνηθίζουμε να τα λέμε εμείς οι Ευβοιώτες, 'από πού είσαι;' 'από τα τρελά νερά', εννοώντας την Χαλκίδα. Είναι η αλλόκοτη στροφή στο ρεύμα του Ευβοϊκού στο σημείο της γέφυρας της Χαλκίδας, έξι ώρες προς τη μία κατεύθυνση, έξι ώρες προς την άλλη και μία ώρα όπου τα νερά μένουν στάσιμα. 

Δεν ξέρω αν γνωρίζετε πως ο Αριστοτέλης ήταν κατά το ήμισυ Ευβοιώτης. Ναι, και είμαστε πολύ περήφανοι γι' αυτό. Ευβοιώτης από την πλευρά της μητέρας του, την Φαιστίδα (ή Φαιστιάδα). Η Φαιστίς ήταν από εύπορη οικογένεια και πέθανε σε σχετικά μικρή ηλικία, αφήνοντάς τον μικρό Αριστοτέλη ορφανό από μητέρα, αλλά και πατέρα λίγο αργότερα. Όταν η δημοκρατική τότε Αθήνα τον εξόρισε ως ολιγαρχικό, ο φιλόσοφος επέστρεψε πίσω στη γενέτειρά του, στα κτήματα που του είχε αφήσει η μητέρα του στην περιοχή της Χαλκίδας. Εκεί έζησε ως το τέλος την ζωής του, αφήνοντας το πνεύμα του εδώ, στην ευβοϊκή γη που έχει ευλογηθεί από ήρωες, ανθρώπους του πνεύματος, της τέχνης και της επιστήμης, φιλόσοφους και αγίους μέσα στους αιώνες. 

Οι ιστορικοί τον θέλουν να μελετούσε με εμμονή αυτό το υδάτινο φαινόμενο στα νερά του Ευβοϊκού κόλπου που, σε συνδυασμό με τη μαγνητικότητα της σελήνης, προκαλεί αυτό το αποτέλεσμα των "τρελών νερών" που βλέπουμε μέχρι σήμερα. Ορισμένοι από αυτούς τον θέλουν να πέφτει από απροσεξία την ώρα της έρευνάς του και να πνίγεται μέσα στα τρελά νερά του Ευβοϊκού.

- no more pictures, please

- I know, but the light on your face.

Αντίο, κυρία Αρβελέρ...

Ήταν η αγαπημένη μου ακαδημαϊκός από τότε που την μελετούσαμε στο πανεπιστήμιο, την θεωρούσα πρότυπο, πολύ την αγαπούσα. Όλη της η ζωή αφιερωμένη σε έναν ανώτερο σκοπό, να βγάλει μια χιλιετία ένδοξης ελληνικής ιστορίας από την αφάνεια, να την αναδείξει, να την τιμήσει, να την συνδέσει με το χτες μας ενώνοντας ως άρρηκτος σύνδεσμος την αρχαιότητα με τη νεότερη και σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Πόσοι επιχείρησαν να το κάνουν αυτό, έχοντας όλη την υφήλιο απέναντι σε μια τέτοια εκδοχή; Απειροελάχιστοι. Σε αυτούς τους απειροελάχιστους ανήκει κι εκείνη.

Οι Ευρωπαίοι, και γενικά όλος ο δυτικός κόσμος, θέλησαν να πετάξουν το Βυζάντιο στα σκουπίδια, απαξιώνοντάς το με τα πιο μελανά χρώματα. Οι Έλληνες, αιώνιοι μιμητές των άλλων, υιοθέτησαν την ίδια αντίληψη, κάνοντας ό,τι τους λέγανε. Όχι όμως η κ. Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ. Βούτηξε μέσα στην επιστήμη της και έδωσε τον αγώνα της, όχι μόνο μέσα από τα αδιάψευστα ιστορικά τεκμήρια του ιστορικού μας παρελθόντος κατορθώνοντας το ακατόρθωτο, αλλά το μετέφερε και σε μία ακόμα διάσταση, κοινωνικής φύσεως αυτή τη φορά. Βούτηξε μέσα στην γυναικεία ιδιοσυγκρασία βγάζοντας από την αφάνεια θησαυρούς γένους θηλυκού, τη γυναικεία γνώση, την γυναικεία διαίσθηση, το γυναικείο πείσμα και επιμονή και πνεύμα, την γυναικεία αντοχή και θάρρος και ηρωισμό και παλικαριά στον μέγιστο βαθμό.

Η κ. Αρβελέρ, Ελληνίδα και γυναίκα, κατέκτησε τη Γαλλία, την πνευματική πρωτεύουσα της σύγχρονης Ευρώπης, κυριαρχώντας πάνω στα γαλλικά γράμματα και κουλτούρα, μέσα από την πρυτανεία της στο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Γαλλίας, κατακτώντας απάτητες κορφές με αμέτρητες τιμητικές διακρίσεις. 

Της τα έδωσαν όλα, όλη την ευθύνη να ηγηθεί της γαλλικής παιδείας. Και αναρωτιέμαι. Αν αυτή η γυναίκα έμενε στην Ελλάδα, θα είχε συμβεί τίποτα από όλα αυτά; Θα της εμπιστεύονταν τέτοιες θέσεις χωρίς να την φάνε ζωντανή; χωρίς να την ρίξουν στους καρχαρίες; Θα την άφηναν να μεταμορφώσει τα ελληνικά πράγματα στα ελληνικά πανεπιστήμια, διαμορφώνοντας την ελληνική παιδεία του σήμερα, ανοίγοντας τον δρόμο σε πραγματική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, αυτήν που αξίζουμε και που δεν έχουμε; Γαλουχώντας την ελληνική νεολαία για μια φορά προς κάτι το ανώτερο; το ουσιώδες; το υψηλό; Το άριστο; Αυτό που διαμόρφωσε την παγκόσμια σκέψη και που, για κάποιον μυστήριο λόγο, χάθηκε μέσα στους αιώνες; Αυτό το κάτι που θα μπορούσε να εμπνεύσει τους σημερινούς Έλληνες να ανακαλέσουν την χαμένη αγάπη για τα γράμματα, την παιδεία, τη λογική ανάλυση; τη σοφία; Να ξαναβρούν το χαμένο τους μυαλό, που δεν ξέρουμε πού έχει πάει αυτούς τους τελευταίους αιώνες και έχει κρυφτεί στην κρυψώνα του και δεν λέει να βγει από εκεί; Όπως λέει η ίδια, η παιδεία είναι το μόνο πράγμα που μένει, όταν όλα τα άλλα έχουν ξεχαστεί. Σε εμάς αυτό, δυστυχώς, έχει συμβεί εδώ και καιρό, όλα έχουν ξεχαστεί, με πρώτη την παιδεία.

Δε νομίζω να την είχαν αφήσει... λέξη δεν θα την είχαν αφήσει να ξεστομίσει, όχι από θέση ισχύος, τουλάχιστον... Δυστυχώς, γιατί το γυναικείο μυαλό μπορεί να ανοίγει διαστάσεις εκεί που το ανδρικό συχνά αδυνατεί να πλησιάσει. Σήμερα την θαυμάζουμε, επειδή απλά την θαυμάζουν εκείνοι, οι δυτικοί. Πόσο μάλλον τώρα, που δεν ζει πια ανάμεσά μας. Διθυρράμβους θα στήσουν οι πάντες τώρα, είναι πραγματικά τραγικό...

Μια θλίψη με έχει καταβάλει από χθες που άκουσα την είδηση του θανάτου της. Μια γυναίκα αυτού του βεληνεκούς δεν υπάρχει πια. Και παρόλο που λοιδορήθηκε αρκετές φορές μέσα στα χρόνια, εκείνη παρέμεινε αγέρωχη, μια γυναίκα σύμβολο, που ποτέ δεν το έβαλε κάτω. Άλλωστε, κατά κανόνα, λοιδορείς κάποιον ή όταν δεν μπορείς να τον καταλάβεις, ή όταν απειληθείς από αυτόν, μόλις αρχίζεις να  συνειδητοποιείς ότι δεν μπορείς να τον φτάσεις. Αυτό τουλάχιστον, την λοιδορία απέναντι στους καλύτερους από εμάς, έχουμε μάθει να το κάνουμε καλά. 

Στη Νέα Πέραμο άρχισε να βρέχει. Το μετεωρολογικό δελτίο δίνει έντονες βροχές και δυνατούς ανέμους που θα φτάσουν τα δέκα μποφόρ. Έρχεται καταιγίδα. Θυμάμαι τα λόγια που είχατε πει κάποτε: "Να έχετε τα πόδια σας στέρεα στη γη και τα μάτια στον ουρανό." Τα ακούω. Τα ακολουθώ. Αντίο, κυρία Αρβελέρ, το αστέρι σας θα λάμπει για πάντα.

---  Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα στο άλλο μου blog εδώ.

---  Φωτογραφία από εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

τοπία στην .. ομίχλη!

Για να είμαστε πιο ειλικρινείς, δεν μιλάμε βέβαια για ομίχλη, αλλά για την αφρικανική σκόνη που ήρθε και κάλυψε τα πάντα στο πέρασμά της. Πολλά αλλεργικά περιστατικά, πολλά αναπνευστικά προβλήματα, λερωμένα μπαλκόνια και φυτά καλυμμένα στη σκόνη μας είναι αυτά που μας έφερε ο χθεσινός νοτιάς. 

Εικαστικά, από την άλλη, αυτό το εντυπωσιακό φαινόμενο ήταν η χαρά του φωτογράφου, το φίλτρο που άφησε στις λήψεις δεν ήθελε καμία άλλη παρέμβαση από μέρους μου για να αφήσει αυτό το φθαρμένο, vintage, νοσταλγικό αποτέλεσμα που τόσο μου αρέσει. 

Χθες κάθισα και μετέφερα εδώ όλες τις φωτογραφίες που είχα ανεβάσει το τελευταίο διάστημα στο άλλο μου blog, αυτό της φωτογραφίας. Γιατί σκεφτόμουν, ποιος ο λόγος να τις απομονώσω σε ένα ξεχωριστό site και να τις έχω μακριά από εδώ, που είναι το σπίτι μου; Το ηλεκτρονικό μου σπίτι, εννοώ. Τις έφερα λοιπόν και αυτές να είναι εδώ παρέα μας και να μη μένουν παραπονεμένες. Είναι μοιρασμένες στις ημερομηνίες που τις είχα αναρτήσει εκεί, θα τις βρείτε τώρα στρολλάροντας εδώ από αρχές Οκτωβρίου μέχρι τώρα. 

Το άλλο το κρατάω ακόμα σε ιδιωτικό mode, μέχρι να αποφασίσω πότε θα το διαγράψω τελείως. Γιατί για μένα, και γι' αυτό χρειάζεται μια κάποια ψυχολογική προετοιμασία μέχρι να πατήσω οριστικά το delete της διαγραφής ενός project στο οποίο αφιέρωσα χρόνο και αγάπη για να το στήσω. Ας είναι.

---  Κανένα φίλτρο στις φωτογραφίες.

---  Λήψεις από το κινητό.

Καλή εβδομάδα σε όλους.

Με αγάπη,

Εύα 💗

coffee break

walking past the trail

the bridge

shooting Eva

 

Η καθημερινότητα με τον λύκο

"I am struggling today to get anything done. I am currently trying to get my laundry started. I've had to stop and come back to the washing machine three times just to get it going. The exhaustion and weakness in my muscles is unbearable today. So, I thought I would share what lupus fatigue can feel like ...

Lupus fatigue isn’t just being tired. It is so much more.

It’s an overwhelming, debilitating exhaustion that rest doesn’t fix. Sleep doesn’t reset it. Naps don’t cure it. You can do everything right and still wake up feeling like you never slept at all.

Some days it feels like having the flu — your body heavy, your muscles weak, your head foggy. Simple, everyday activities like showering, getting dressed, or making a meal can feel impossible. Not because you don’t want to do them … but because your body simply doesn’t have the energy to give.

This kind of fatigue goes deeper than the body. It affects your mind, too. It can make it hard to concentrate, remember things, or even find the right words. Conversations can feel draining. Decisions feel overwhelming. Even minimal activity can wipe you out completely, leaving you unable to function for hours — or days.

Lupus fatigue is disproportionate to effort.

A short shower can feel like running a marathon.

Folding laundry can feel like lifting weights.

Making it through the day can feel like survival.

And the hardest part?

It’s invisible.

From the outside, you may look “fine.”

Inside, your battery is sitting at 10%, or completely empty. Can you imagine living every day with 10% of the energy most everyone has for their day?

This exhaustion impacts every part of life. It can mean missing work, canceling plans, skipping social events, and struggling with basic chores. It’s the constant awareness that your energy is limited, and once it’s gone, there’s no pushing through. Yes, there is a point of no pushing through. It is an exhaustion where you have nothing left to give.

This is what makes lupus fatigue different from normal tiredness. Normal tiredness is relieved by rest. Lupus fatigue is constant, severe, and often unrelated to how much you’ve done. It’s one of the most disabling symptoms of lupus, and one of the least understood.

If you live with this, please know:

You are not lazy.

You are not weak.

You are not imagining it.

You are navigating life with a body that is fighting itself every single day.

Every day is different, but every day brings battles.

And you still show up in every way that you can, and that makes you a warrior."

πηγή

Με αγάπη,

Εύα 💗

boat on a lake

SWP: The Heart of the Matter (η καρδιά του ζητήματος)

 

Λίγη επιμονή να προσεγγίσεις στην καρδιά του Θεού, λίγη δουλειά πάνω στο πείσμα και την ξεροκεφαλιά που δεν θέλουν να μας αφήσουν ήσυχους, λίγη εξάσκηση στην ταπείνωση, λίγο δάμασμα στον χειρισμό της γλώσσας, λίγη εμβάθυνση στο πού πραγματικά βρίσκεται η καρδιά μας, αν βρίσκεται στον Θεό ή στον κόσμο, ή αν βρίσκεται στον Θεό και τον σύζυγό μας, πώς προστατεύουμε την καρδιά μας, είναι μερικά από αυτά που θα φωτίσει ο Λόγος του Θεού στο πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής για το μήνα Φεβρουάριο. 

Ο τίτλος του πλάνου: Στην καρδιά του ζητήματος ή The Heart of the Matter.

Σκοπός: η καρδιά μας να παραμείνει στον δρόμο του Θεού ή, αν έχει λοξοδρομήσει, τι πρέπει να κάνουμε ώστε να επανέλθει στις σωστές ράγες με προορισμό την εξαγίαση και τη θέωσή μας στον δρόμο προς τις πύλες του ουρανού.

Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής για τον μήνα Φεβρουάριο το βρήκα εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

exhibition

 

back to the park

 

γονυκλισία

- Κύριε Παναγόπουλε, λένε ότι την Κυριακή δεν πρέπει να γονατίζουμε στην Εκκλησία; Εγώ όμως όταν γονατίζω, κατανύγομαι καλύτερα... Γιατί να μην γονατίσω, τί κακό κάνω; Και εάν δεν γονατίσω στην Εκκλησία που ήρθα να προσευχηθώ, πότε θα γονατίσω;

- Δεν είναι στο τι θα κάνεις. Η αμοιβή σου είναι στην υπακοή σου. Έχεις να κερδίσεις Χάρη, αν υπακούσεις, εάν όμως κάνεις το θέλημά σου, δεν θα κερδίσεις τίποτα! Η υπακοή είναι να μην γονατίσεις. Διότι στον 20ο κανόνα της Α' Οικουμενική Συνόδου αναφέρεται, ότι δεν επιτρέπεται η γονυκλισία από το Σάββατο το βράδυ, μέχρι την Κυριακή το βράδυ.

Εάν λοιπόν κάποιος έχει την τόλμη και το θράσος και πει: ''Κάτω η Α' Οικουμενική Σύνοδος των 318 Πατέρων, εγώ θα γονατίσω'', χαλάλι του...

Εάν έχει την τόλμη να διαγράψει τον 90ο κανόνα της ΣΤ' Οικουμενικής Συνόδου, που απαγορεύει την γονυκλισία την Κυριακή και πάλι χαλάλι του...

Εάν επίσης έχει την τόλμη να διαγράψει τον 91ο κανόνα του Μεγάλου Βασιλείου και τον 15ο κανόνα του Αγίου Πέτρου Αλεξανδρείας, που απαγορεύουν την γονυκλισία και πάλι χαλάλι του...

Να μην ξεχνάει όμως, ότι στην έναρξη και στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, επικαλούμαστε τις ευχές αυτών Πατέρων, με το: ''δι' ευχών των Αγίων Πατέρων ημών...'', τους οποίους αυτός απορρίπτει...

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας+

over the rooftops

 

θλίψεις, δοκιμασίες, πειρασμοί

art class

 

η ευχή

Το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», και συντομότερα «Κύριε ελέησον», από τον καιρό των Αποστόλων χαρίστηκε στους Χριστιανούς και ορίστηκε να το λένε ακατάπαυστα, όπως και το λένε. Τι σημαίνει όμως τούτο το «Κύριε ελέησον», είναι πολύ λίγοι σήμερα που το ξέρουν, κι έτσι φωνάζουν καθημερινά ανωφελώς, αλλοίμονο, και ματαίως το «Κύριε ελέησον», και το έλεος του Κυρίου δεν το λαβαίνουν γιατί δεν ξέρουν τι ζητούν. Γι' αυτό πρέπει να ξέρομε πως ο Υιός και Λόγος του Θεού, αφότου σαρκώθηκε και έγινε άνθρωπος και υπέμεινε τόσα πάθη και σταυρώθηκε και χύνοντας το πανάγιο αίμα Του εξαγόρασε τον άνθρωπο από τα χέρια του διαβόλου, από τότε έγινε Κύριος και εξουσιαστής της ανθρώπινης φύσεως. 

Και προτού βέβαια σαρκωθεί ήταν Κύριος όλων των κτισμάτων, ορατών και αοράτων, ως δημιουργός και ποιητής τους, όμως των ανθρώπων και των δαιμόνων που δε θέλησαν από μόνοι τους να τον έχουν Κύριο και εξουσιαστή τους, δεν ήταν και Αυτός Κύριος τους, ο Κύριος όλου του κόσμου. Ο πανάγαθος Θεός δηλαδή, και τους Αγγέλους και τους ανθρώπους τους έκανε αυτεξούσιους και τους χάρισε το λογικό, να έχουν γνώση και διάκριση· γι' αυτό, ως δίκαιος που είναι και αληθινός, δε θέλησε να τους αφαιρέσει το αυτεξούσιο και να τους εξουσιάζει με τη βία και χωρίς τη θέλησή τους. Αλλά εκείνους που θέλουν να είναι κάτω από την εξουσία και διακυβέρνησής Του, εκείνους ο Θεός και τους εξουσιάζει και τους κυβερνά· εκείνους πάλι που δε θέλουν, τους αφήνει να κάνουν το θέλημα τους, ως αυτεξούσιοι που είναι. Για τούτο και τον Αδάμ που πλανήθηκε από τον αποστάτη διάβολο κι έγινε κι αυτός αποστάτης του Θεού και δε θέλησε να υπακούσει στην εντολή Του, τον άφησε ο Θεός στο αυτεξούσιό του και δε θέλησε να τον εξουσιάζει τυραννικά.

Αλλά ο φθονερός διάβολος που τον πλάνησε εξαρχής, δεν έπαψε κι έπειτα να τον πλανά, ώσπου τον έκανε παρόμοιο στην αλογία με τα κτήνη τα ανόητα και ζούσε πλέον σαν ζώο άλογο και ανόητο. Μα ο πολυέλεος Θεός τον σπλαχνίστηκε τελικά κι έτσι χαμήλωσε τους ουρανούς και κατέβηκε στη γη (Ψαλμ. 17, 10) κι έγινε άνθρωπος για τον άνθρωπο· και με το πανάχραντο αίμα Του τον λύτρωσε από τη δουλεία της αμαρτίας και δια μέσου του ιερού Ευαγγελίου τον οδήγησε πως να ζει θεάρεστα. Και, κατά τον Θεολόγο Ιωάννη, μας έδωσε εξουσία να γίνομε τέκνα Θεού (Ιω. 1, 12) και με το θείο βάπτισμα μας αναγέννησε και μας ανέπλασε και με τα άχραντά Του μυστήρια τρέφει καθημερινά την ψυχή μας και τη ζωογονεί. Και μ' ένα λόγο, με την άκρα Του σοφία βρήκε τον τρόπο να μένει πάντοτε αχώριστος μ' εμάς κι εμείς με Αυτόν, για να μην έχει πλέον καθόλου τόπο σ' εμάς ο διάβολος. 

Ορισμένοι όμως από τους Χριστιανούς, ύστερα από τόσες χάριτες που αξιώθηκαν και υστέρα από τόσες ευεργεσίες που έλαβαν από τον Δεσπότη Χριστό, πλανήθηκαν πάλι από το διάβολο και εξαιτίας του κόσμου και της σάρκας ξεμάκρυναν από το Θεό και κατακυριεύονται από την αμαρτία και από το διάβολο κάνοντας τα θελήματά του. Όμως δεν είναι τελείως αναίσθητοι ώστε να μην αισθάνονται το κακό που έπαθαν. Καταλαβαίνουν το σφάλμα τους και γνωρίζουν την υποδούλωσή τους, αλλά δεν μπορούν αυτοί μόνοι τους να γλυτώσουν και γι' αυτό προστρέχουν στο Θεό και φωνάζουν το «Κύριε ελέησον» για να τους ευσπλαχνιστεί ο πολυέλεος Κύριος και να τους ελεήσει, να τους δεχτεί σαν τον άσωτο υιό(Λουκ. 15, 20) και να τους δώσει πάλι τη θεία χάρη Του και μέσω αυτής να γλυτώσουν από τη δουλεία της αμαρτίας, ν' απομακρυνθούν από τους δαίμονες και να λάβουν πάλι την ελευθερία τους, για να μπορέσουν με τον τρόπο αυτό να ζήσουν θεάρεστα και να φυλάξουν τις εντολές του Θεού. 

Αυτοί λοιπόν οι Χριστιανοί που, όπως είπαμε, με τέτοιο σκοπό φωνάζουν το «Κύριε ελέησον», αυτοί θα επιτύχουν εξάπαντος και το έλεος του πανάγαθου Θεού και θα λάβουν τη χάρη Του να ελευθερωθούν από τη δουλεία της αμαρτίας και να σωθούν. Εκείνοι όμως που δεν έχουν είδηση από αυτά που είπαμε, μήτε γνωρίζουν τη συμφορά τους που είναι καταδουλωμένοι στα θελήματα της σάρκας και στα κοσμικά πράγματα, μήτε έχουν ευκαιρία να συλλογιστούν την υποδούλωση τους, αλλά χωρίς τέτοιο σκοπό φωνάζουν μόνο το «Κύριε ελέησον», περισσότερο από συνήθεια, αυτοί πως είναι δυνατό να λάβουν το έλεος του Θεού; Και μάλιστα τέτοιο θαυμάσιο και άπειρο έλεος; Γιατί είναι καλύτερα να μη λάβουν το έλεος του Θεού, παρά να το λάβουν και πάλι να το χάσουν, επειδή τότε είναι διπλό το φταίξιμο τους. Άλλωστε, αν κανείς δώσει κανένα πετράδι πολύτιμο στα χέρια μικρού παιδιού ή κανενός αγροίκου άνθρωπου που να μην ξέρει τι αξίζει, και αυτοί το πάρουν στα χέρια τους και το χάσουν, είναι φανερό πως δεν το έχασαν εκείνοι αλλά αυτός που τους το έδωσε.

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ

---  φωτό από διαδίκτυο.

a pink rose

 

σιωπή, υπομονή, απόσυρση

Όταν αποφεύγει ο άνθρωπος τις πολλές κουβέντες, τις διαμάχες, την ταραχή και την σύγχυση, το Άγιο Πνεύμα επισκιάζει την ψυχή του και τότε, όσο στείρα και αν είναι, θα βλαστίσει καρπούς πνευματικούς.»

Λίγη σιωπή, λίγη υπομονή, λίγη απόσυρση από τα περιττά αρκούν για να αρχίσει η ψυχή να βλασταίνει καρπούς μετανοίας, πραότητος και φωτισμού.

Το μήνυμα είναι απλό και παλαιό όσο και η Εκκλησία. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να πλησιάσει κανείς τον Θεό, αλλά καθαρή καρδιά και ειρηνεμένος νους. Όποιος μαθαίνει να σωπαίνει μπροστά στη σύγχυση του κόσμου, μαθαίνει σιγά σιγά να ακούει τον ψίθυρο του Αγίου Πνεύματος που οδηγεί στη ζωή.

Το κείμενο αυτό αφιερώνεται σε όσους κουράστηκαν από τον θόρυβο, τις αντιπαραθέσεις και τη διάσπαση, και αναζητούν έναν ήσυχο δρόμο επιστροφής στην καρδιά και στον Θεό.

Σιωπή που γεννά φως και ειρήνη στην ψυχή.

(Ζωή Κωστούλα)

---  φωτό από εδώ.

εις την Πόλιν

η αλήθεια της Καινής Διαθήκης

Σε κανένα άλλο βιβλίο του κόσμου, όσο κι αν ψάξετε, δεν θα βρείτε εντολές, κηρύγματα, διδασκαλίες τόσο υψηλές και ανεξήγητες με τα μέτρα της ανθρώπινης λογικής, όσο στην Καινή Διαθήκη! 

Μόνο στην Καινή Διαθήκη θα διαβάσετε πως ο Χριστός όχι μόνο συγχωρεί τους δημίους Του, αλλά και εύχεται υπέρ αυτών ωσάν να ήταν ευεργέτες Του! Εκείνο το «Πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» που αλλού θα το συναντήσετε; Που ακούστηκε ποτέ το θύμα να συγχωρεί τον θύτη του; Ο αδικημένος, ο ασπλάχνως βασανιζόμενος, ο υβριζόμενος και συκοφαντούμενος, ο αδίκως καταδικαζόμενος και θανατούμενος να συγχωρεί τους σταυρωτές Του και να εύχεται υπέρ αυτών; Υπάρχει καμιά θρησκεία στον κόσμο που να παραγγέλλει στους οπαδούς της να συγχωρούν τους εχθρούς τους και όλους εκείνους που τους έβλαψαν, αδίκησαν, συκοφάντησαν, κατηγόρησαν αδίκως και καταδίκασαν ακόμη και σε θάνατο; 

Σε καμία απολύτως θρησκεία δεν θα βρείτε, όσο κι αν ψάξετε, παρόμοια εντολή και κηρύγματα, διότι ακριβώς πρόκειται για «θρησκείες», ανθρώπινα δηλαδή κατασκευάσματα, ιδεολογήματα και ιδεοληψίες ακόμη, που δεν μπορούν να ανεβάσουν τον άνθρωπο σε τέτοια δυσθεώρητα πνευματικά ύψη και να τον απαλλάξουν απ' όλα εκείνα τα συναισθήματα και καταστάσεις που τον κρατούν δέσμιο στο άρμα της κακίας και της ενστικτώδους εκδικητικής συμπεριφοράς! 

Μόνο στην Καινή Διαθήκη η λογική μας θα σκοντάψει σε πλήθος «ακατανόητων» ανθρωπίνως εντολών, οι οποίες μας φαίνονται υπέρλογες, υπερβατικές και υπεράνθρωπες! Μόνο εκεί ο νους του ανθρώπου ιλιγγιά μπροστά στο ακατανόητο μυστήριο της θυσίας του Χριστού, το οποίο ο άνθρωπος δεν μπόρεσε να ερευνήσει και εξιχνιάσει με τη λογική του παρά μόνο με την πίστη του! Ποιά θρησκεία προβάλλει τον θεό της ως πατέρα των ανθρώπων, αδελφό και φίλο τους; Καμιά απολύτως, αλλά όλες ανεξαιρέτως οι θρησκείες θέλουν τους οπαδούς τους υποταγμένους και δούλους στον πλαστό θεό τους. 

Μόνο ο Χριστός διακηρύττει προς όλους τους πιστούς τούτα τα ακατανόητα λόγια: «Υμείς φίλοι μου έστε... ουκέτι υμάς λέγω δούλους ότι ο δούλος ουκ οίδε τι ποιεί αυτού ο κύριος. Υμάς δε είρηκα φίλους ότι πάντα α ήκουσα παρά του πατρός μου εγνώρισα υμίν» (Ιω. ιε' 14-15). 

Και μόνο ο Χριστός αγαπά τους φίλους Του μέχρι θυσίας διαβεβαιώνοντας τους ότι «μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού» (Ιω. ιε' 13). 

Κι έπειτα σου λένε ότι ο χριστιανισμός θέλει τους οπαδούς του δούλους. Ψέμα ασύστολο, το οποίο δείχνει το κατάντημα των απίστων! 

Διαβάστε λοιπόν την Καινή Διαθήκη για να γνωρίσετε από πρώτο χέρι «τις έστιν ο Χριστός», και τότε να είστε βέβαιοι πως θα πιστέψετε, όχι επειδή σας το είπαν οι άλλοι, αλλά επειδή θ' ανοίξουν μόνα τους τα μάτια σας στην αλήθεια!

(Βασίλειος Ευτ. Νικόπουλος, Πρόεδρος Αρείου Πάγου ε.τ. Δ.Ν., "Η δυστυχία του να είσαι άθεος", εκδ.Αρμός, σελ.93,94)

old chapel

 

έσχατα

 

Στα χρόνια που έρχονται, ο διάβολος θα χρησιμοποιεί κάθε ευκαιρία να συγχύσει τους αληθινούς Ορθόδοξους Χριστιανούς, τον έναν ενάντια στον άλλο, άλλοτε για θέματα μεγάλα και άλλοτε (συνήθως) για μικρά.

Πρέπει να προσπαθήσουμε με σταθερότητα να μην πιαστούμε από το δόλωμα. ο διάβολος περπατά γυμνός ανάμεσά μας…

π. Σεραφείμ Ρόουζ Η ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος.

Το Πνεύμα των εσχάτων καιρών

Η «χαρισματική αναζωπύρωση» ως ένα σημείο των καιρών

Στο τέλος αυτού του αιώνα δεν θα υπάρχει έλλειψη προφητών του Κυρίου του Θεού, ούτε υπηρετών του σατανά. Αλλά στους έσχατους καιρούς αυτοί που πραγματικά θα υπηρετούν το Θεό θα επιτύχουν να κρυφτούν από τους ανθρώπους και δεν θα κάνουν θαύματα ανάμεσά τους όπως στον παρόντα καιρό, αλλά θα βαδίζουν ένα δρόμο δράσης αναμεμειγμένης με ταπεινότητα, και στη βασιλεία των Ουρανών θα είναι μεγαλύτεροι από τους Πατέρες που δοξάστηκαν με θαύματα. Επειδή εκείνη την εποχή κανείς δεν θα κάνει ενώπιον των ανθρώπων θαύματα που θα τους διεγείρουν και θα τους εμπνέουν να κοπιάζουν με ζήλο σε ασκητικούς αγώνες… πολλοί, διακατεχόμενοι από άγνοια, θα πέσουν στην άβυσσο, παραστρατώντας στο πλάτος, του φαρδιού κι ευρύχωρου δρόμου.

Προφητεία του αγ. Νήφωνα της Κωσταντιανής Κύπρου (έχει εκδοθεί στα Ρωσικά μαζί με τα συγγράμματα των αγίων Βαρσανουφίου του Μεγάλου και Ιωάννου, Μόσχα 1855, σελ. 654-655).

Η αληθινή Ορθοδοξία από την ίδια της τη φύση μοιάζει εντελώς εκτός τόπου σ’ αυτούς τους δαιμονικούς καιρούς, μια ξεπερασμένη μειονότητα των περιφρονημένων και «ανόητων», στη μέση μιας θρησκευτικής «αναζωπύρωσης» εμπνευσμένης από ένα άλλο είδος πνεύματος. Αλλά ας παρηγορηθούμε από τους βέβαιους λόγους του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: «Μη φοβάσαι, μικρό ποίμνιο, γιατί ο Πατέρας σας ευαρεστήθηκε να σας δώσει τη βασιλεία» (Λουκ. 12:32).

Ας ενδυναμωθούν όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί για τη μάχη που βρίσκεται μπροστά μας, μην ξεχνώντας ποτέ ότι εν Χριστώ η νίκη είναι ήδη δική μας.Εκείνος υποσχέθηκε ότι οι πύλες της κόλασης δεν θα υπερισχύσουν απέναντι στην Εκκλησία Του (Ματθ. 16:18), κι ότι η χάρη των εκλεκτών θα συντομεύσει τις μέρες της τελευταίας μεγάλης θλίψης (Ματθ. 24:22). Και στ’ αλήθεια, αν ο Θεός είναι μαζί μας, ποιος μπορεί να είναι εναντίον μας; (Ρωμ. 8:31). Ακόμα και εν μέσω των σκληρότερων πειρασμών, έχουμε εντολή: «Έχετε θάρρος, εγώ έχω νικήσει τον κόσμο» (Ιω. 16:33). Ας ζούμε όπως έζησαν όλοι οι αληθινοί Χριστιανοί όλων των εποχών, προσδοκώντας το τέλος όλων των πραγμάτων και την έλευση του αγαπημένου μας Σωτήρα• «Εκείνος που μαρτυρεί αυτά λέγει, ‘’Ναι, έρχομαι γρήγορα’’. Αμήν, ναι, έλα, Κύριε Ιησού» (Αποκ. 22:20)

Φαίνεται πως ο σατανάς εισέρχεται τώρα γυμνός στην ανθρώπινη ιστορία. Τα χρόνια που θα ακολουθήσουν υπόσχονται να είναι πιο τρομερά απ’ όσο μπορεί να φανταστεί εύκολα κανείς τώρα. Αυτό το ένα ξέσπασμα ενέργειας εμπνευσμένης από το σατανά οδήγησε 1000 σχεδόν ανθρώπους σε επαναστατική αυτοκτονία• τι θα γίνει με τους πολλούς άλλους, θύλακες σατανικής ενέργειας, μερικούς πολύ ισχυρότερους από αυτή τη μικρή κίνηση, που δεν έχουν εκδηλωθεί ακόμα; Μια ρεαλιστική άποψη της θρησκευτικής κατάστασης του σύγχρονου κόσμου είναι αρκετή για να εμπνεύσει σε κάθε σοβαρό Ορθόδοξο Χριστιανό ανησυχία και τρόμο για τη δική του σωτηρία. Οι πειρασμοί και οι δοκιμασίες είναι τεραστίων διαστάσεων: «Διότι θα έρθει τότε θλίψη τόσο μεγάλη, που δεν έγινε από την αρχή του κόσμου μέχρι σήμερα και ούτε θα γίνει» (Ματθ. 24:21). Μερικές από αυτές τις δοκιμασίες θα έρθουν από την πλευρά των ευχάριστων πλανών, από τα «σημεία και ψεύτικα θαύματα» που αρχίσαμε από τώρα ακόμα να βλέπουμε• άλλα θα έρθουν από το τρομερό και φανερό κακό που είναι ήδη ορατό στο Jonestown, την Καμπότζη και το αρχιπέλαγος Γκουλάγκ.

Αυτοί που θέλουν να είναι αληθινοί Χριστιανοί σ’ αυτές τις τρομερές ημέρες θα έπρεπε καλύτερα ν’ αρχίσουν να σοβαρεύονται σχετικά με την πίστη τους, μαθαίνοντας τι είναι ο αληθινός Χριστιανισμός, μαθαίνοντας να προσεύχονται στο Θεό εν πνεύματι και αληθεία, μαθαίνοντας να αναγνωρίζουν ποιος είναι ο Χριστός, στον Οποίο μονάχα έχουμε σωτηρία.

Η Ορθόδοξη ασκητική κοσμοθεωρία δίνει το μόνο μέσο με το οποίο οι άνθρωποι, έχοντας λάβει το Άγιο Πνεύμα με το Βάπτισμα και το Χρίσμα τους, μπορούν πραγματικά να συνεχίσουν να αποκτούν το Άγιο Πνεύμα στη ζωή τους• και διδάσκει πως να διακρίνουμε την πνευματική πλάνη και να φυλαγόμαστε από αυτήν.

---  κείμενο, φωτό από διαδίκτυο.

το άγγιγμα της Χάριτος

Όταν ζήσεις το άγγιγμα της Χάριτος όλα πλέον τα βλέπεις διαφορετικά.

Οι προτεραιότητες της ζωής σου αλλάζουν.

Συνήθειες παλιές εγκαταλείπονται.

Στόχοι ζωής αναθεωρούνται.

Όλα αλλάζουν, διότι εσύ άλλαξες.

Δεν είσαι πλέον ο ίδιος.

Είσαι αλλιώτικος.

Τα μάτια σου πλέον καθαρίστηκαν.

Ο νους σου φωτίστηκε.

Η ψυχή σου αναστήθηκε.

Πλέον κατάλαβες την σημασία της ζωής σου.

Πλέον συνειδητοποίησες την αξία της ύπαρξής σου.

Μια ατμίδα, ούτε καν σταγόνα δεν είσαι χωρίς τον Θεό.

Ατμίδα, τόσο εύθραυστη και ανήμπορη, όπως σημειώνει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

Κι όμως με τη Χάρη του Παρακλήτου γίνεσαι τέκνο του Θεού Πατρός.

Γίνεσαι οικείος και φίλος του Χριστού.

Γίνεσαι κατά χάριν θεάνθρωπος, αιώνιος.

Μόνο αυτός που αγωνίζεται συνειδητά,

μόνο αυτός που ζει Μυστηριακά,

μόνο αυτός που υπάρχει ταπεινά,

μπορεί να γίνει δεκτικός της Χάριτος.

Αυτός που κινείται ως ανύπαρκτος, που τοποθετεί το εαυτό του υποκάτω πάσης κτίσεως, που παραδίνεται στην Θεία Πρόνοια, που μετανοεί και συντρίβεται, που ελπίζει και προσεύχεται για έλεος, που συγχωρεί και αγαπά.

Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει όλα αυτά εάν δεν τα έχει βιώσει.

Όλα του μοιάζουν παράλογα και ανόητα.

Η χριστιανική ζωή και ο ασκητικός αγώνας του φαίνονται ανούσια, γιατί έχει μάτια βρώμικα, νου σκοτισμένο, ψυχή νεκρή.

Ο τυφλός δεν μπορεί να καταλάβει αυτόν που βλέπει το φως, τα χρώματα, τις αποχρώσεις της ζωής.

Έτσι κι εδώ.

Μιλούν οι Άγιοι για την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, για την χαρά της πνευματικής άσκησης, για την ταπείνωση και απλότητα, για την ζωή που παίρνουν μέσα από τα Μυστήρια, και οι άνθρωποι τους κοιτούν απορημένοι.

Δεν μπορούν να καταλάβουν.

Δεν μπορούν να νιώσουν αυτά τα δάκρυα των Αγίων, αυτήν την χαρά των Αγίων, αυτόν τον τρόπο ύπαρξης των Αγίων.

Επειδή δεν καταλαβαίνουμε κάτι, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει.

Γι’ αυτό και οι Άγιοι δεν προσπάθησαν να πείσουν με λογικά επιχειρήματα τους κοσμικούς ανθρώπους. Και δεν το κάνανε αυτό, διότι κατάλαβαν ότι θα αποτύγχαναν, διότι η πίστη και ο πνευματικός αγώνας χρειάζονται να γίνουν ελεύθερα.

Ο άνθρωπος χρειάζεται να κινηθεί καρδιακά προς τον Θεό και όχι λογικά.

Μόνο τότε μπορεί να λάβει μία μικρή γεύση από την Χάρη.

Και καρδιακά σημαίνει να αφήσει πίσω του την λογική του, τις γνώσεις τους, το εγώ του, τα δικαιώματά του. Κι έτσι γυμνός να παραδοθεί. Γυμνός, με μόνο ένδυμα τα δάκρυα της μετανοίας του. Έτοιμος να ακούσει την Αλήθεια, έτοιμος να ζήσει την Αλήθεια ό,τι κι αν του στοιχίσει, έτοιμος να πάψει να υπάρχει αυτόνομα και εγωιστικά.

Μόνο τότε ο άνθρωπος μπορεί να καταλάβει.

Διαφορετικά, θα ακούει αλλά δεν θα ακούει, θα βλέπει αλλά δεν θα βλέπει, θα ζει αλλά δεν θα ζει.

Κι ενώ θα του προσφέρεται το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον, αυτός θα αδιαφορεί, γιατί θα μένει στον άρτο και το κρασί. Διότι τόσο καταλαβαίνει, διότι βλέπει ακόμα τα Μυστήρια ως έθιμα, προσπαθώντας να εκλογικεύσει τα υπέρλογα.

Μα επιτέλους, που θάψαμε το αιώνιο κάλεσμα;

Γιατί λησμονήσαμε το Κάλλος;

Γιατί εγκλωβιστήκαμε στην φθορά;

Γιατί εμμένουμε στις φυλακές μας, ενώ ο Χριστός μας ελευθέρωσε;

Διότι κάναμε θεό τον εαυτό μας, το δίκιο μας, τις γνώσεις μας, τα έθιμά μας, τις ιδεολογίες μας.

Βάλαμε τον Θεό στην φυλακή της λήθης γιατί δεν μας βολεύει.

Μα, άνθρωπε στάσου.

Στάσου για λίγο και σκέψου τι κάνεις.

Μην αφήνεις να σβήσει η πνευματική φλόγα μέσα σου.

Μην αψηφάς τον Δημιουργό σου, ως φίλαυτος και αλαζόνας.

Ποιος νομίζεις ότι είσαι;

Ατμίδα. Αυτό είσαι.

Μην μου το παίζεις θεός, γιατί δεν είσαι.

Ένας είναι ο Θεός.

Και ο Θεός αυτός σε αγαπά, σε συγχωρεί, σε σώζει.

Μην Του το αρνείσαι.

Άσ’ τον να σε σώσει.

Κάνε αυτή την χάρη στον εαυτό σου.

Άσε τον Θεό να σου δοθεί.

---  πηγή: αρχιμ. Παύλος

--- φωτογραφία από το διαδίκτυο

loner

 

classic greek masterpieces

"πολλάν υπομονήν"

 

παλατάκι

 

passing through

 

στο αεροδρόμιο

 

night stroll

 

Προσευχή και επιστήμη

ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ:

ΠΩΣ Ο ΘΕΟΣ «ΚΑΛΩΔΙΩΝΕΙ» ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ!

Η επιστήμη τώρα επιβεβαιώνει πανηγυρικά αυτό που οι Άγιοι γνωρίζουν βιωματικά εδώ και αιώνες: Η Προσευχή δεν αλλάζει απλώς την ψυχή μας, αλλά αλλάζει σωματικά και δομικά τον ίδιο τον εγκέφαλο.

Δεν μιλάμε πλέον για «ψυχολογική ανακούφιση», αλλά για Βιολογική Μεταμόρφωση. Η τακτική, καρδιακή προσευχή λειτουργεί ως «θεϊκό νυστέρι» που αφαιρεί το άγχος και χτίζει την εσωτερική δύναμη.

Δείτε πώς η Προσευχή σμιλεύει το μυαλό μας μέσω της Νευροπλαστικότητας:

1. Ενδυνάμωση του «Θρόνου της Νήψεως» (Προμετωπιαίος Φλοιός). Η προσευχή ενεργοποιεί έντονα τον Προμετωπιαίο Φλοιό, το κέντρο της εστίασης, της λογικής και του αυτοελέγχου.

Παράδειγμα: Όταν λες την Ευχή («Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον...») και προσπαθείς να κλείσεις τον νου σου στα λόγια αυτά, στην ουσία κάνεις «βάρη» στο πνευματικό γυμναστήριο.

Κάθε φορά που επαναφέρεις τον νου σου από την περιπλάνηση στην Προσευχή, ο προμετωπιαίος φλοιός δυναμώνει.

Το Αποτέλεσμα

Αποκτάς «ατσαλένια» θέληση. Δεν παρασύρεσαι εύκολα από θυμό ή πειρασμούς, γιατί το «κέντρο διοίκησης» του εγκεφάλου σου έχει γίνει πανίσχυρο.

2. Σμίκρυνση του Κέντρου του Φόβου (Αμυγδαλή)

Η Αμυγδαλή είναι το κέντρο του «Fight or Flight» (μάχη ή φυγή), η πηγή του άγχους και του πανικού. Έρευνες δείχνουν ότι η τακτική προσευχή συρρικνώνει φυσικά την Αμυγδαλή!

Παράδειγμα: Ένας άνθρωπος που δεν προσεύχεται, μπροστά σε μια ξαφνική άσχημη είδηση, καταρρέει από τον πανικό (η Αμυγδαλή υπερλειτουργεί). Ο άνθρωπος της προσευχής, όμως, αντιδρά με ψυχραιμία. Όχι επειδή είναι αδιάφορος, αλλά επειδή η προσευχή έχει «χαμηλώσει την ένταση» του συναγερμού στον εγκέφαλό του.

Το Αποτέλεσμα: Η βιολογική κυριαρχία της Ειρήνης πάνω στο Χάος.

3. Η Γέφυρα της Αγάπης (Πρόσθιος Φλοιός του Προσαγωγίου)

Αυτή η περιοχή συνδέεται με την ενσυναίσθηση και την αγάπη. Η προσευχή, ειδικά όταν προσευχόμαστε για τους άλλους, αυξάνει τη δραστηριότητα και την πυκνότητα αυτής της περιοχής.

Παράδειγμα: Όταν προσεύχεσαι για τον εχθρό σου ή για κάποιον που σε πλήγωσε (όπως μας δίδαξε ο Χριστός), κυριολεκτικά «καλωδιώνεις» τον εγκέφαλό σου να είναι πιο συμπονετικός.

Διαλύεις τα νευρωνικά δίκτυα του μίσους και χτίζεις λεωφόρους καλοσύνης. Γίνεσαι βιολογικά ανίκανος να μισήσεις.

4. Νευροπλαστικότητα: Η Βιολογία της Μετάνοιας

«Νευροπλαστικότητα» σημαίνει ότι ο εγκέφαλος αλλάζει σχήμα ανάλογα με το τι κάνουμε.

Η Πνευματική Ερμηνεία: Αυτό είναι η Μετάνοια.

Μέχρι τώρα, οι αμαρτίες και τα πάθη ήταν «πατημένοι χωματόδρομοι» στον εγκέφαλό μας (εύκολες, αυτόματες αντιδράσεις). Η Προσευχή δημιουργεί νέους δρόμους. Όσο πιο πολύ προσεύχεσαι, τόσο ο δρόμος της Χάριτος γίνεται «αυτοκινητόδρομος» και ο δρόμος της αμαρτίας χορταριάζει και κλείνει.

Συμπέρασμα:

Αυτό που κάποτε θεωρούνταν καθαρά «πνευματικό» ή «αόρατο», τώρα αποδεικνύεται ότι είναι απόλυτα βιολογικό.

Η Προσευχή δεν είναι απλώς λόγια στον αέρα. Είναι ο τρόπος που μας έδωσε ο Θεός για να γίνουμε οι Γλύπτες του ίδιου μας του μυαλού.

Κάθε «Κύριε Ελέησον» είναι και ένα χτύπημα του σμίλης, που αφαιρεί τον φόβο και αποκαλύπτει την Εικόνα του Θεού μέσα στους νευρώνες μας.

Αγιορείτης μοναχός

 

---  κείμενο από εδώ.

---  φωτογραφία (λίγο πειραγμένη) από εδώ. 

Μετέωρα

 

still here