Η αληθινή ελευθερία μέσω της πίστης

Αυτός είναι ο τίτλος του πλάνου αντιγραφής και εντρύφισης εδαφίων από την Αγία Γραφή για τον μήνα Ιούλιο. Για μένα η ελευθερία βρίσκεται στην ανώτερη βαθμίδα ζητουμένων στη ζωή μου, όμως σαν φευγαλέο πουλί όλο δείχνει να μου ξεφεύγει, κι εδώ που λέω πως την κατέκτησα, πάλι σε νέους ουρανούς πετά μακριά μου.

Αυτό συμβαίνει όταν ορίζουμε την ελευθερία με τα δεδομένα του κόσμου, όταν η ελευθερία αποκτάει διαστάσεις, βαρύτητα, γεωγραφικό προσανατολισμό, υλική υπόσταση, προσωπικό στόχο και σκοπό όπως απαγκίστρωση από οικογενειακά ή κοινωνικά δεσμά ή το αντίθετο, απόκτηση πλούτου και προσωπικής καταξίωσης, επαγγελματική αποκατάσταση, κοινωνική αποδοχή, οικονομική ευμάρεια.

Στον πνευματικό όμως χώρο, τίποτα από όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν με την αληθινή ελευθερία. Γιατί αληθινή ελευθερία βρίσκεται μόνο όταν είσαι κοντά στον Χριστό, όταν ακολουθείς τον δρόμο του, τις εντολές του, τον λόγο του. 

Όταν ζεις μέσα στην αλήθεια του Κυρίου, πόρτες αρχίζουν να ξεκλειδώνουν, δεσμά αρχίζουν να σπάζουν και ο κόσμος, με όλα αυτά που συμπερικλείει, δεν σε αφορά πια. "Μάθε την αλήθεια και θα σε απελευθερώσει" μας διδάσκει ο Χριστός. Από τι θα μας απελευθερώσει; Από τους εφιάλτες μας; Τους δυνάστες μας; Τα ανεκπλήρωτα όνειρά μας;

Όχι, θα μας ελευθερώσει από τον κακό μας εαυτό, από την αμαρτία και τις παθογένειες που μόνοι μας γεννούμε μέσα μας, από τις αντιπάθειες με τους διπλανούς μας, και την αντιζηλία, και τον φθόνο γι' αυτό που έχει ο άλλος και εμείς δεν έχουμε, τον ανταγωνισμό, τον εγωισμό, την υπερηφάνεια ότι κάποιοι είμαστε ενώ δεν είμαστε τίποτα και όταν όλα είναι μάταια σε αυτή τη ζωή και χίμαιρες και θλίψη πνεύματος.

Όσο κυνηγάμε τα επίγεια, τόσο πιο δυστυχισμένοι και κενοί αισθανόμαστε. Δέστε πόσοι διάσημοι καλλιτέχνες καταλήγουν σε θανατηφόρους εθισμούς, δυστυχία, απόγνωση, αυτοκτονία. Μα, αφού τα είχαν όλα, ό,τι ονειρεύεται η ψυχή του ανθρώπου, λάμψη, χρήμα, δόξα, φήμη, πολυτέλειες, ωραίες γυναίκες ή άνδρες, γρήγορα αυτοκίνητα, πάρτι, προβολείς, όλα στα πόδια τους. Κι όμως, αν τους ρωτήσεις, μέσα τους νιώθουν κενοί, δυστυχισμένοι, σα να υπάρχει κάτι άλλο που τους λείπει, και αυτή η έλλειψη είναι που προκαλεί όλη αυτή την δυστυχία. 

Αυτό που λείπει από την ζωή τους χωρίς να το αντιλαμβάνονται, είναι ο Θεός, η έλειψη της παρουσίας του Θεού μέσα τους. Χωρίς Θεό, ο άνθρωπος ζει μέσα του μια κόλαση, όσο πλούσιος ή διάσημος κι αν τυχαίνει να είναι, είναι αιχμάλωτος του εαυτού του, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνει. Ωστόσο, αυτό συμβαίνει, είναι τόσο απλό και τόσο ουσιαστικό. 

Χωρίς Θεό ο άνθρωπος είναι ένα τίποτα, ένα ον χωρίς σκοπό και λόγο ύπαρξης. Γι' αυτό και η απόγνωση και το κενό και η κατάθλιψη και η δυστυχία. Ζεις μια κόλαση εδώ στη γη, όπου ζεις, αφού κόλαση είναι η απουσία του Θεού από την ζωή του ανθρώπου, όχι αυτά τα μπουντρούμια με τις φωτιές, τους καπνούς από το θειάφι και τα τερατάκια καρικατούρες με τις μυτερές ουρίτσες και τα κερατάκια να σε βασανίζουν νύχτα μέρα. Όλα αυτά είναι συμβολικά, που θέλουν να σου δείξουν κάτι σε μια διάσταση που δεν μπορούν να αντιληφθούν οι πέντε αισθήσεις σου, αλλά που παρόλα αυτά υπάρχουν και σε επηρεάζουν με τρόπο καθοριστικό.

Ο θησαυρός που διεκδικούμε δεν είναι του κόσμου τούτου. Δεν πρόκειται να βρεις την αληθινή ελευθερία μακριά Του. Αυτός είναι η ελευθερία, αυτός μας την παρέχει, είναι δώρο. Όταν επιμένεις στην παρουσία Του, εντρυφείς στα λόγια Του, στο παράδειγμά Του, όταν αγωνίζεσαι να κάνεις το θέλημά Του, τότε αρχίζεις να εισπράττεις δώρα ουράνια. Η ελευθερία είναι ένα από αυτά. Η ψυχή σου είναι ελεύθερη, γιατί σε έχει απαλλάξει από τα δεσμά της αμαρτίας, όταν τον δέχτηκες και αναγνώρισες ότι Εκείνος εξόφλησε τις οφειλές σου για σένα, καρφώνοντάς τις πάνω στον Σταυρό. Η δική του θυσία εξαγόρασε την ελευθερία σου. Και τώρα είσαι ελεύθερος, κοντά Του.

Ναι, είναι λίγο παράξενα αυτά που γράφω, αλλά δεν είναι δικά μου. Έτσι λειτουργεί η πίστη στον Χριστό. Χριστός θα πει λύτρωση από δεσμά, θα πει ελευθερία και προσωπική βούληση, θα πει αγάπη, γέμισμα ψυχής, ελπίδα, χαρά, ευφροσύνη. Όσο πιο πολύ ζεις τον Χριστό μέσα σου, τόσο πιο ελεύθερος αισθάνεσαι, πιο γεμάτος, πιο αισιόδοξος, πιο ευτυχισμένος. Δεν υπάρχει τίποτα που να σε κρατάει πια αιχμάλωτο, είσαι υπεράνω. Πάνω από τα προβλήματα της καθημερινότητας, πάνω από τις μικρότητες, τα πάθη, τις εμπλοκές. Δεν σε αφορούν πια, γιατί βρίσκεσαι αλλού, σε άλλη σφαίρα, όπου εκεί δεν υπάρχει τίποτα που να σε στενοχωρεί ή να σε αναστατώνει. Γιατί η ελευθερία φέρνει και ειρήνη. Και η ειρήνη χαρά, και η χαρά, αγάπη, όχι επίγεια, αγάπη Θεού. Όταν φτάσεις να γίνεις αγάπη Θεού, τότε αδελφή μου ή αδελφέ μου να ξέρεις ότι έχεις φτάσει στον τελικό σου προορισμό.

*****

-----  Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής για τον μήνα Ιούλιο το βρήκα εδώ.

-----  Οι μέρες είχαν συγκομιδή ρίγανης από τον κήπο, μοσχοβόλησε το σπίτι!

-----  Επίσης, οι μέρες απαιτούσαν προεργασίες για παρασκευή λικέρ βερίκοκου, με φρούτα πάλι από τον κήπο μας. Πέρσι, δεν καταφέραμε να φάμε βερίκοκα, ούτε ένα, κάτι τα είχε πειράξει. Φέτος, όμως, τα έδωσαν όλα, τα κλαδιά του δέντρου είχαν γύρει ως το χώμα από το βάρος του καρπού, τα φοβόμασταν μήπως σπάσουν. Δεν ξέρω κι εγώ πόσες τσάντες δώσαμε τριγύρω, και πόσα φάγαμε και πόσα περίσσεψαν. 

Μάζεψα κι εγώ τα κουκούτσια, τα έσπασα για να βγει το αμυγδαλάκι από μέσα και ξεκίνησα να φτιάχνω λικεράκι amaretto, από βιολογικά, αψέκαστα, σπιτικά από τον κήπο μας πεντανόστιμα βερίκοκα. Σε έναν μήνα περίπου θα ολοκληρωθεί η όλη διαδικασία, γιατί είναι κι άλλα που πρέπει να γίνουν, ώστε να είναι έτοιμο για κέρασμα!

-----  Για όποιον ενδιαφέρεται, την συνταγή για το λικέρ amaretto από βερίκοκο μπορείτε να την βρείτε εδώ.

Μέχρι την επόμενη φορά,

Με αγάπη,

Εύα 💗

Άνοιξη στο κτήμα

Είχαμε και τις προηγούμενες χρονιές μαργαρίτες, φέτος όμως, ίσως λόγω των βροχών, ίσως επειδή δεν θέλαμε να τις ξεριζώσουμε και βρήκαν τον χρόνο να ρίξουν τον σπόρο τους στη γη, ίσως και επειδή τις ποτίζαμε μαζί με τα κηπευτικά σα να ήταν ήμερες κι αυτές, έδωσαν τα ρέστα τους. Ένα κατακίτρινο χαλί σαν τον ήλιο απ' άκρου σ' άκρη μέσα στο κτήμα να χαίρεται το μάτι, να ευφραίνεται η καρδιά.

Η μανταρινιά είναι μικρούλα ακόμα, δύο χρονών, αλλά στον ανθό της δεν χαρίστηκε καθόλου. Περνάς από δίπλα της και μεθάς από το άρωμά των ολόλευκων ανθών που μοιάζουν μ' αστέρια ριγμένα καταμεσίς σε πράσινη θάλασσα.

Λείπει το τρίτο, η Μόλι, η μικρή μας. Δεν ήθελε να ποζάρει, προτιμούσε το παιχνίδι. Απορώ πώς κάθισαν τα άλλα δύο, ίσα που πρόλαβα να βγάλω τη φωτογραφία και μετά εξαφανίστηκαν στο δευτερόλεπτο για παιχνίδι!

Μαργαρίτες, μαργαρίτες παντού, ό,που κι αν γυρίσεις, γεμάτο μαργαρίτες!

Τα κλαδιά της λεμονιάς λύγισαν ως τη γη από το βάρος των καρπών, μια ευλογημένη χρονιά για τα δέντρα φέτος, δόξα τω Θεώ!

Δεν ξέρω για σας, αλλά αγαπώ τις μαργαρίτες. Δεν είναι μόνο που είναι πανέμορφες, είναι που είναι άγρια λουλούδια του αγρού μεγαλωμένα μόνα τους, ευγενικά, διακριτικά, αυθεντικά, ανεπιτήδευτα, χωρίς να επιβάλλονται ή να απαιτούν, χωρίς να τα φροντίζει κανείς, παρά μόνο ο δημιουργός τους. Δόξα σοι.

Μαλάκωσαν τα κλώνια της συκιάς, ξεπρόβαλαν οι πρώτοι καρποί, πλάτυναν τα φύλλα της και μαζεύουν ήλιο.

Να' τη και η κληματαριά, πρώτη της χρονιά, μάλλον δεύτερη αλλά μωράκι είναι ακόμα, ζωηρή και φρέσκια πάραυτα, που ανυπομονεί να παράξει τον πολύτιμο καρπό παρέα με τα τζιτζίκια του καλοκαιριού που δεν θα αργήσει να φανεί. Για να δούμε, φέτος θα τα καταφέρει;

Αναρριχώμενη ομορφιά μικροκαμωμένη και λεπτεπίλεπτη, η κέρρια η ιαπωνική ντυμένη κι αυτή στα κίτρινα!

Μερικές φορές αισθάνομαι ότι ο χρόνος σα να ξεκινάει την άνοιξη. Όλα στη φύση αναγεννώνται, τα λουλούδια στους αγρούς και στους κήπους των σπιτιών, τα πουλιά που κελαηδούν στα κλαδιά των δέντρων ερωτοτροπώντας και χτίζοντας τις φωλιές τους, η φύση που ξυπνάει με ζέση μετά τον λήθαργο του αργόσυρτου σκοτεινού χειμώνα, η διάθεσή μας που αναγεννάται κι αυτή τώρα που ο καιρός έχει ζεστάνει και θέλουμε να είμαστε έξω ολοένα και δεν μας χωρά το σπίτι. 

Είναι η εποχή να υποδεχτούμε τον Κύριο, μπαίνουμε σιγά σιγά στις άγιες ημέρες του Πάσχα. Κάθαρση σπιτιού, σώματος, ψυχής, εκκλησιασμός, νηστεία, περισυλλογή, συγχώρηση, αγάπη, αγάπη πολλή. 

Λίγη ανηφόρα ακόμα, λίγο σκοτάδι ακόμα και να, σε λίγο θα δούμε να ξεπροβάλει η ανατολή, να λάμψει το φως, το φως του Χριστού και η Ανάσταση του Κυρίου. Έλα, Μόλι μου, κάθισε συντροφιά μαζί μου, σε λίγο θα πάμε να παίξουμε. 

Ήρθε η εποχή που θα γιορτάσουμε και θα χαρούμε μαζί με τις οικογένειές μας το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης, της νίκης της ζωής επί του θανάτου, την ανάσταση και την ανάταση των ψυχών όλων μας, και την ελπίδα της αιώνιας ζωής, της εκπληρωμένης υπόσχεσης.

Η φύση ξυπνά, η ψυχή το ίδιο. Μια νέα εποχή μόλις ξεκίνησε και όλα ντύνονται καινούργια, και όλα γίνονται ζωή!

Καλή Μεγαλοβδομάδα, φίλοι μου. Το φως του Κυρίου να μας συντροφεύει πάντοτε.

Καλή μας Ανάσταση!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Πλάνο αντιγραφής Απριλίου - Αγιότητα

"Καθαγιασμός, αγιασμός, αγιότητα, τι πελώρια εκφοβιστική λέξη, με κάποιου είδους θρησκευτικό νόημα, σωστά; Αλλά τι σημαίνει πραγματικά; Για να δούμε: "διαχωρίζομαι για έναν ιερό σκοπό" ή "γίνομαι άγιος" (όπως ο Θεός, γινόμαστε μιμητές του) ή "απελευθερώνομαι από την αμαρτία". 

Όλες αυτές οι ερμηνείες μοιάζουν πάρα πολύ σημαντικές περιγραφές, σωστά; Έχει να κάνει με το εάν είμαστε ικανοί να πάμε στον Παράδεισο ή όχι. 

Έτσι, προφανώς, είναι ζωτικό να κατανοήσουμε την διαδικασία του καθαγιασμού, της αγιότητας. Και είναι καλό που πρόκειται να το διερευνήσουμε πιο πολύ σε βάθος αυτό τον μήνα με το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής Απριλίου."

(Ελεύθερη μετάφραση της γράφουσας από το εισαγωγικό κείμενο της ιστοσελίδας από όπου ανέσυρα το πλάνο για τον μήνα Απρίλιο.)

****** 

Καθαγιασμός, λοιπόν, ή αγιότητα, ή αγιοποίηση ή εξαγνισμός. Κάτι αμαρτωλό, δηλαδή, το κάνω άγιο. Κάτι ατελές, το διορθώνω και το τελειοποιώ. Κάτι βρώμικο, το καθάρω, κάτι βέβηλο ή κοσμικό το απομακρύνω ή το καταδικάζω, ώστε αυτό το κάτι να εξαγιαστεί και να πλησιάσει στα δεδομένα του Θεού. 

Τι μπορούμε να καθαρίσουμε, επομένως, ώστε να καθαγιαστεί; Τον εαυτό μας, το σώμα μας, την καρδιά μας, τα λόγια μας, τις σκέψεις μας, τους σκοπούς μας, τα εναύσματά μας, τα πάθη και τους πειρασμούς μας, τις πληγές και τις αδυναμίες μας, το πώς βλέπουμε τα πράγματα γύρω μας, το πώς φερόμαστε απέναντι στους ανθρώπους, στα ζώα, στη φύση, στο σπίτι ή τη δουλειά μας, στον Θεό, αλλά και σε εμάς τους ίδιους.

Για όλα αυτά, όταν είμαστε Χριστιανοί και πιστεύουμε στον Θεό με ενσυναίσθηση, χρειαζόμαστε την χάρη του Θεού και τον θείο Λόγο Του να μας ανοίξουν τον δρόμο. Οι new age αντιλήψεις θέλουν τον άνθρωπο κυρίαρχο του κόσμου και του εαυτού του, αυτόνομο, ανεξάρτητο, μόνος του να νικάει τις νίκες του και μόνος του να φτάνει στο ποθούμενο (επιτυχία, δόξα, χρήματα κτλ.), αρκεί να εστιάσει στο αποτέλεσμα (vision boards, mantras, confirmations κτλ.) και το σύμπαν να συνομωτήσει υπέρ του για να του το δώσει. 

Εμείς οι Χριστιανοί δεν έχουμε αυτή την αφετηρία, χρειαζόμαστε Χριστό. Χωρίς Χριστό ο άνθρωπος ού δύναται ποιείν ουδέν, που θα πει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε βήμα από μόνοι μας, γιατί είμαστε έκπτωτοι που ζούμε σε έναν έκπτωτο και σκοτεινό κόσμο. Είναι σα να ισορροπούμε πάνω σε σκοινί με τα μάτια κλειστά. Ο new ager εμπιστεύεται τον εαυτό του, εμείς εμπιστευόμαστε τον Κύριο, για να μας φωτίσει τον δρόμο, τα βήματά μας, και να μην στραβοπατήσουμε και απωλεσθούμε στην άβυσσο. Εμπιστευόμαστε την ψυχή μας σε Εκείνον με τη ζωή μας. Γιατί από τα δύο, ψυχή και ζωή, για τον Χριστιανό αυτό που υπερέχει και κυριαρχεί είναι το πρώτο, η ψυχή του, που είναι αιώνια, και όχι η ζωή του, που έχει ημερομηνία λήξης.  

Η μεταστροφή προς μια ζωή αγιότερη δεν επιτυγχάνεται, εννοείται, από τη μία μέρα στην άλλη. Προϋποθέτει χρόνο, κόπο και αγώνα, σωματικό και πνευματικό. Είναι μία διαδικασία, ένα οδοιπορικό, ένα ταξίδι από το προσωρινό στο αιώνιο, από το φθαρτό στο άφθαρτο, από την αμαρτία στην αγιότητα, από το γήινο στο ουράνιο. Αυτό το πλάνο ρίχνει ένα φως σαν οδηγός και σαν παράδειγμα για το πώς μπορούμε να διάγουμε μια ζωή άγια, μέσα από τα Ευαγγέλια και την Αγία Γραφή, βασιζόμενοι στον Λόγο του Θεού, φτάνει να το θελήσουμε.

-----

Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής το εντόπισα εδώ. Μπορείτε να βρείτε πολλά περισσότερα εδάφια σχετικά με την αγιότητα στις παραπομπές του κάθε εδαφίου του πλάνου, οι οποίες αναγράφονται στο τέλος της κάθε σελίδας. Είναι ιδιαίτερα χρήσιμες αν θέλει κάποιος να εντρυφήσει περισσότερο μέσα στον Λόγο του Θεού, όχι μόνο για αυτό το πλάνο, αλλά και γενικότερα. Είναι αυτό που λέει κάπου μέσα στην Αγία Γραφή "διδακτοί Θεού". Μαθαίνουμε τον Λόγο μέσα από τον Λόγο. Ο Λόγος δηλαδή διδάσκει Λόγο για να διδαχθούμε όλοι εμείς.

-----

Καλό μήνα Απρίλιο, φίλοι μου.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Υποδοχή Τιμίου Ξύλου στη γειτονιά μου

Όταν πρωτοεγκατασταθήκαμε στο αγρόκτημα που ζούμε πλέον εδώ και πέντε χρόνια, η περιοχή ήταν σχεδόν άγνωστη για μας. Έτσι, σε κάθε ευκαιρία, μπαίναμε στο αυτοκίνητο ο άνδρας μου κι εγώ και σεργιανίζαμε στα πέριξ για να εξοικειωθούμε με το καινούργιο περιβάλλον που θα μας φιλοξενούσε από εδώ και στο εξής. Σε μία από αυτές τις βόλτες μας, λίγα μόλις χιλιόμετρα από το σπίτι, συναντήσαμε το μοναστήρι της Αγίας Σκέπης, ένα λιτό μπεζ κτήριο με τα αψιδωτά παράθυρα στην πρόσοψη και μια μεγάλη μαρμάρινη κλίμακα στην κεντρική είσοδο. Τριγύρω η γη επικλινής και χέρσα. Το μοναστήρι έδειχνε έρημο και κλειστό. Όπως διάβασα στην πινακίδα του φράχτη, επρόκειτο για μετόχι που ανήκει στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους.

Δεν ξαναπέρασα από εκεί, δεν είναι μια διαδρομή που εξυπηρετεί στις καθημερινές μας διαδρομές. Πριν από μερικές μέρες όμως, μου ήρθε μήνυμα από τα κορίτσια της κατήχησης ότι, όχι μόνο το μοναστήρι είναι σε πλήρη λειτουργία, αλλά ετοιμαζόταν να φιλοξενήσει ένα από τα πιο σπουδαία ιερά κειμήλια ολόκληρης της χριστιανοσύνης: ένα πολύτιμο τμήμα του Τιμίου Σταυρού πάνω στον οποίο σταυρώθηκε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και το οποίο φυλάσσεται ευλαβικά στο Άγιο Όρος, στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου.

Τα συναισθήματά μου δυνατά και ανάμεικτα. Χαρά, συγκίνηση, αλλά και υπέρμετρη ταπείνωση και συντριβή. Αισθανόμουν τόσο ανάξια, που, αντί να πηγαίνουμε εμείς προς Εκείνον, έρχεται Εκείνος σε μας... Μου ήταν ασύλληπτο ότι συνέβαινε αυτό το θαυμαστό γεγονός δίπλα στη γειτονιά μου, τόσο κοντά στο σπίτι μου.

Δεν μπορώ να περιγράψω το μέγεθος της συγκίνησης όταν στάθηκα μπροστά στο ανεκτίμητο κειμήλιο για να προσκυνήσω το Τίμιο Ξύλο. Η συνειδητοποίηση ότι επάνω σε αυτόν τον Σταυρό ο Χριστός δέχτηκε όλη την αγριότητα των ανθρώπων που δεν μπορούσαν να καταλάβουν, να κατανοήσουν ποιον είχαν μπροστά τους, τον Μέγα Βασιλέα, τον Σωτήρα μας, τον Σωτήρα μου. Χριστέ μου, ελέησέ με την ανάξια δούλη Σου, αξίωσέ με με την ατέλειωτη, την απέραντη αγάπη Σου προς εμάς. Χριστέ μου, δεν αξίζω την τόση αγάπη Σου. Συγχώρεσέ με. Συγχώρεσέ μας, Κύριε, για όλα όσα υπέμεινες και υπομένεις για εμάς, που μας ανέχεσαι, μας καταδέχεσαι, μας συγχωρείς, μας αγαπάς και συνεχίζεις να μας δείχνεις την οδό της σωτηρίας. Πόση αναξιότητα, Χριστέ μου. Δεν σου αξίζουμε.

Να, αυτά σκεφτόμουν προσπαθώντας με υπερπροσπάθεια να συγκρατήσω τα δάκρυά μου από τη συγκίνηση και τη συντριβή, μπροστά στον κόσμο που είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται, αυτά κατάφερα και τα φύλαξα για τον δρόμο της επιστροφής.

Ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει κι ένα δροσερό αεράκι μου δρόσισε τα μάγουλα που έκαιγαν από την ένταση που ένιωθα μέσα μου. Σύντομα το μοναστηράκι της Αγίας Σκέπης γέμισε ασφυκτικά από κόσμο. Είχα προτιμήσει να το επισκεφτώ σε ουδέτερη ώρα, γιατί ο πολύς κόσμος γενικά με εξαντλεί και με εξουθενώνει. Σε λίγο θα ξεκινούσαν οι Χαιρετισμοί στην Παναγία. Περιδιάβηκα τους χώρους του μοναστηριού μέσα αλλά και τριγύρω στον περιβάλλοντα χώρο. Ήταν εμφανές ότι οι τρεις μοναχοί που μονάζουν πλέον εδώ, είχαν δώσει το καλύτερό τους, μετατρέποντας το πάλαι ποτέ έρημο και εγκαταλελειμένο μοναστηράκι σε μια κυψέλη πνευματικότητας που έσφυζε από ομορφιά, γαλήνη και ζωή.   

Αφού έκανα μια τελευταία περιήγηση, επέστρεψα ξανά μπροστά στο Τίμιο Ξύλο και προσκύνησα για μία τελευταία φορά, προτού φύγει μακριά μου. Σ' ευχαριστώ, Ιησού Χριστέ, που δεν ξεχνάς τα πρόβατά Σου. Σ' ευχαριστώ που ήρθες, που καταδέχτηκες να έρθεις να με επισκεφτείς. Στον Άγιό σου Σταυρό σκύβω ευλαβικά και προσκυνώ τη μεγάλη σου δόξα. Στα πόδια Σου καταθέτω όλα μου τα άγχη και τους προβληματισμούς, όπως κάνω χρόνια τώρα. Σε Σένα, ω, Κύριε, ακουμπώ τα πάθη, τους πειρασμούς, τις ατέλειες, τις αδυναμίες, τις αμαρτίες μου. Από Σένα, Χριστέ μου, αντλώ δύναμη και υπομονή και ελπίδα για να μπορώ να αντέχω τις καθημερινές δυσκολίες που έρχονται στο διάβα μου. Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ, στην Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου, αλλά και μέσα στην καρδιά μου. Σ' αυτή την ταπεινή καρδιά που κοντεύει να σπάσει από την αγάπη Σου για μένα και για όλους τους πιστούς που Σε τιμούν και Σε λατρεύουν και προσκυνούν την Θεία Σου Χάρη και το Άγιο Όνομά Σου. Μην μας αφήνεις, Κύριε. Μη μας εγκαταλείπεις. Γιατί Συ Άγιος, Συ Κύριος, Ιησούς Χριστός, Κύριος των Κυρίων και Βασιλεύς των Βασιλέων. Εις τους αιώνας των αιώνων. 

Για πάντα και για πάντα. 

Αμήν.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Μπανανούλες από τον κήπο μας!

Δεν ήξερα ότι η μπανανιά μόλις βγάλει τους καρπούς της για πρώτη της φορά μαραίνεται και πεθαίνει. Τη θέση της "μαμάς" μπανανιάς έρχονται να αντικαταστήσουν τα παραρίζια της, τα οποία με τη σειρά τους θα μεγαλώσουν για να γίνουν καινούργιες μπανανιές και να συνεχιστεί έτσι ο κύκλος ζωής - θανάτου - ζωής των όμορφων αυτών εξωτικών φυτών.

Χάρηκα τόσο πολύ όταν είδα το δικό μας τσαμπί γεμάτο μπανανάκια έτοιμα για βρώση. Ήταν η πρώτη φορά που η μπανανιά μας έβγαζε καρπούς. Τι έκπληξη! Τι ομορφιά στην εμφάνιση και τι νοστιμιά να τις γεύεσαι! Σε τίποτα δεν υστερούσαν από τις κανονικές μπανάνες του εμπορίου, μόνο που οι δικές μας ήταν μινιατούρες, κάθε μπανανούλα και μπουκιά. 

Πόσο στενοχωρήθηκα όταν έμαθα τη μοίρα της σκληρής πραγματικότητας της φύσης της. Γιατί η μπανανιά μας είχε βρει τον χώρο της, της άρεσε πολύ εκεί που την είχαμε φυτέψει, είχε βρει τις ιδανικές συνθήκες και μεγάλωνε και ομόρφαινε καθημερινά. 

Απολαύσαμε τις κουκλίστικες μπανανίτσες γεμάτοι ενθουσιασμό και χαρά, γιατί άλλο πράγμα είναι να τρως κάτι δικό σου από τον κήπο σου, έχει άλλη χάρη και άλλη νοστιμάδα. Όσο οι μέρες περνούσαν και οι μπανάνες ωρίμαζαν, αποφάσισα να μη τις αφήσω να πάνε χαμένες. Έτσι, ανέσυρα από τα κιτάπια μου μια παλιά συνταγή, και ξεκίνησα να φτιάχνω το banana bread που μου ζήτησε ο γιος μου. Βγήκε πολύ νόστιμο, μέχρι το βράδυ είχε σχεδόν εξαφανιστεί!

Δεν είχα φυλάξει το σάιτ, την είχα βρει κάπου στο διαδίκτυο, αλλά μπορώ να μεταφέρω εδώ τη συνταγή για όποιον ενδιαφέρεται να τη φτιάξει. 

Συνταγή για banana bread (κοινώς, μπανανόψωμο, πιο πολύ μοιάζει με μπανανο-κέικ):

Πριν ξεκινήσουμε τη διαδικασία προθερμαίνουμε τον φούρνο μας στους 180ο Κελσίου, αντίσταση πάνω - κάτω και σχάρα στην κάτω θέση.

Θα χρειαστούμε:

-  3 ώριμες μπανάνες εμπορίου (εγώ χρησιμοποίησα για κάθε μπανάνα κανονική 4 δικές μου μινιατούρες, άρα 12 μίνι μπανανούλες από τη μπανανιά μας)

Τις λιώνουμε με πιρούνι μέσα σε ένα μπολ μέχρι να ομογενοποιηθούν και μετά προσθέτουμε:

-  3/4 της κούπας ζάχαρη

-  1 μεγάλο αυγό (από τις κότες μας)

-  1/3 της κούπας λάδι (που βγάλαμε φέτος από τις ελιές μας)

και τα ανακατεύουμε όλα μαζί καλά με το πιρούνι μας.

Μετά προσθέτουμε:

- 1/3 της κούπας γάλα φρέσκο και ανακατεύουμε

-  1 κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις που θα κοσκινήσουμε και θα προσθέσουμε μέσα στο μπωλ

- 1 κουτ. σούπας μαγειρική σόδα που θα ανακατέψουμε μαζί με το αλεύρι.

Κάνουμε ένα τελικό ανακάτεμα με το πιρούνι μας μέχρι να ομογενοποιηθούν όλα τα υλικά μας μαζί.

- Εγώ προαιρετικά πρόσθεσα και ένα σακουλάκι σταγόνες κουβερτούρας τις οποίες ανακάτεψα μαζί με τα υπόλοιπα υλικά.

Λάδωσα με πινέλο την εσωτερική επιφάνεια ενός μικρού πυρέξ και έβαλα το μείγμα μου στο πυρέξ. 

- Το τοποθέτησα στην κάτω σχάρα του φούρνου και το έψησα στους 180ο Κελσίου για μία ώρα. 

-  Όταν το έβγαλα από τον φούρνο, πασπάλισα με λίγη ζάχαρη άχνη για εμφάνιση πιο πολύ. Το σερβίρουμε αφού το έχουμε αφήσει πρώτα να κρυώσει πάνω σε σχάρα ή σε ξύλινη επιφάνεια κοπής.

Καλή επιτυχία και καλή σας όρεξη!

Εδώ, άλλη μια φωτογραφία του μπανανο-τσαμπιού μαζί με τα εσπεριδοειδή (πορτοκάλια, λεμόνια) που μόλις κόπηκαν από τα δέντρα:

Και άλλη μια φωτογραφία από την βερυκοκιά που έχει ντυθεί νυφούλα μέσα στον ανθό εδώ και μια εβδομάδα:

Σήμερα ήταν η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, μεγάλη γιορτή όπου τιμάται το ιερό σύμβολο της χριστιανικής πίστης. Εύχομαι ο Σταυρός του Κυρίου να ευλογεί τα βήματά μας πάντοτε!

Με αγάπη,

Εύα 💗