Ένα ερωτικό γράμμα

Περαχώρα

Έχει ειπωθεί κατά καιρούς ότι η Αγία Γραφή είναι ένα ερωτικό γράμμα, ένα γράμμα αγάπης του Θεού προς το πιο αγαπημένο του δημιούργημα, αυτό με το οποίο ασχολήθηκε περισσότερο από όλα τα άλλα και το μόνο που θέλησε να του μοιάζει κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση, τον άνθρωπο. Στη Γένεση, το πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής, αναφέρονται διάφορα πράγματα σχετικά με τη δημιουργία του κόσμου. Μου έκανε εντύπωση η επιλογή των ρημάτων. Όταν ο Θεός δημιούργησε π.χ. το φως ή τον ουρανό και τη γη ή τα φυτά κτλ. χρησιμοποιείται το ρήμα "είπε", έδωσε δηλαδή εντολή "ας γίνει φως" και έγινε το φως.

Στη δημιουργία του ανθρώπου, που τον άφησε τελευταίο, αλλάζει η περιγραφή. Κατ' αρχάς το εγώ γίνεται εμείς "Και είπε ο Θεός: ας κάνουμε τον άνθρωπο σύμφωνα με τη δική μας εικόνα, σύμφωνα με τη δική μας ομοίωση" (Γέν. 1:6), υποδηλώνοντας από τους πρώτους στίχους της Αγίας Γραφής την Τριαδικότητα της θεϊκής υπόστασης. Υπάρχει μια παρερμηνεία πάνω σε αυτό το ζήτημα, αφού επικρατεί μια άποψη ότι ο Ιησούς και το Άγιο Πνεύμα δεν εμφανίζονται παρά μόνο στην Καινή Διαθήκη, όμως σε πολλά σημεία της Παλαιάς Διαθήκης υπάρχει αυτός ο πληθυντικός που το ανατρέπει.

Δεύτερο σημείο που παρατηρούμε αλλαγή στην περιγραφή είναι όταν ο Θεός σκύβει, παίρνει χώμα από τη γη και με τα χέρια του πλάθει το σώμα του πρώτου ανθρώπου, του Αδάμ. Στη συνέχεια, εμφυσεί στα ρουθούνια του πνοή ζωής και ο άνθρωπος γίνεται ζωντανό ον.
Λίγο πιο κάτω, βλέπουμε πάλι τον Θεό να βάζει τον Αδάμ σε βαθύ ύπνο και να σμιλεύει την πρώτη γυναίκα της ανθρωπότητας, την Εύα, από το πλευρό του.

Τι παρατήρησα, λοιπόν; Ότι στη δημιουργία του κόσμου ο Θεός απλά έδωσε εντολή και έγιναν. Στη δημιουργία όμως του ανθρώπου, ασχολήθηκε ο ίδιος. Έβαλε την καλλιτεχνική του πλευρά, το μεράκι του, θέλησε να φτιάξει κάτι που να του μοιάζει και το έκανε ο ίδιος, με προσωπική εργασία. Γι' αυτό και μετά την δημιουργία του ανθρώπου ακολουθεί η μέρα της ξεκούρασης, η μέρα του Κυρίου, που σήμερα την λέμε Κυριακή. Γι' αυτό και η Κυριακή (= η μέρα του Κυρίου) έχει καθιερωθεί ως μέρα αργίας, προς τιμή της ημέρας ξεκούρασης του Θεού από τη δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου. Μάλιστα, υπάρχει εντολή μέσα στην Αγία Γραφή, την ημέρα του Κυρίου να απέχουμε από κάθε είδους χειρωνακτική εργασία. Άρα, όταν δουλεύεις Κυριακή, ενεργείς αντίθετα προς τη θέληση του Θεού κι όταν ενεργεί κανείς αντίθετα προς τη θέληση του Θεού σημαίνει πως πράττει αμαρτία. Άρα είναι σημαντικό να ξέρω τις εντολές ώστε να ξέρω και τι πρέπει να κάνω αν θέλω να βαδίζω στον δρόμο του Θεού. Άρα, πρέπει να μελετώ την Αγία Γραφή, μέσα στην οποία είναι καταγεγραμμένες όλες.

Συνεχίζουμε. Ο Θεός λοιπόν αγαπά όλα όσα έχει φτιάξει ως τώρα, στον άνθρωπο όμως έχει μια ξεχωριστή αγάπη. Του έχει, ας πούμε, αδυναμία. Ένας σύγχρονος δημιουργός ή καλλιτέχνης μπορεί νομίζω να αντιληφθεί αυτή την ιδιαίτερη σχέση που έχει ένας καλλιτέχνης με τα δημιουργήματά του. Όλα τα αγαπάει, αλλά αυτό με το οποίο έχει ασχοληθεί περισσότερο, σε αυτό που έχει βάλει την ψυχή του μέσα, αυτό έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά του και το αγαπάει περισσότερο από όλα.

Θέλω, λοιπόν, τον αποστολέα αυτού του γράμματος που έχει γραφτεί για μένα με περισσή αγάπη, να τον μάθω. Θέλω να μάθω πώς σκέφτεται, πώς αντιδρά στις διάφορες επιλογές μου, τι κάνει όταν είναι ευχαριστημένος μαζί μου και τι όταν απομακρύνομαι από κοντά του. Θέλω να μάθω την καρδιά του. Γιατί; Γιατί όταν μαθαίνεις κάποιον, μόνο τότε μπορείς να τον εμπιστευθείς και να τον αγαπήσεις. Είναι αυτό που λέμε, η αγάπη έρχεται στο τέλος. Πώς θα γίνουν αυτά; Μέσα από τον Λόγο Του. Εκεί βρίσκεται η καρδιά του Θεού, εκεί έχει καταθέσει την αγάπη του για μας, για τον καθέναν μας ξεχωριστά. Είμαστε το πιο αγαπημένο του δημιούργημα και μέσα από τις σελίδες της Αγίας Γραφής μας αποκαλύπτεται. Μας λέει, να, αυτός είμαι, εδώ είμαι, εδώ ήμουν πάντα. Είστε ξεχωριστοί, μοναδικοί. Είστε πλασμένοι από θεϊκή πάστα, το dna σας είναι από μένα, είμαστε το ίδιο, και είστε τέλειοι. Είμαι εδώ με ανοιχτή αγκαλιά. Σας περιμένω. Σας αγαπώ όσο τίποτα στον κόσμο. Επιστρέψτε στην αγκαλιά μου και μαζί θα κάνουμε θαύματα.

Με αγάπη,

Εύα 💗


***

σημ: Νομίζω ότι μου αρέσει περισσότερο η μετάφραση της παλιάς μου Αγίας Γραφής... :-/

Έπλεξα ένα κάλυμμα!

Η καινούργια μου Βίβλος είναι μεγάλη στις διαστάσεις της: 24cm x 17cm x 5cm. Ήθελα λοιπόν να της φτιάξω κάτι που να μπορώ να την πακετάρω ξεχωριστά για να την προστατεύω από ταλαιπωρίες και φθορές όταν την παίρνω μαζί μου στο εξοχικό, κυρίως.

Έβγαλα ό,τι κούκλες μου είχαν απομείνει σε ρετάλια από προηγούμενες χειροτεχνίες και άρχισα τους πειραματισμούς. Πρώτα έπλεξα το εξωτερικό μέρος (μπροστινό και πλάτη), μετά τα δύο εσωτερικά κομμάτια που θα χρησίμευαν για να ολοκληρωθεί το κάλυμμα - θήκη που είχα στο μυαλό μου. Για να τα ενώσω χρησιμοποίησα χοντρή βελόνα και για νήμα μια άλλη κούκλα ρετάλι από το πορτοκαλί νήμα που είχα φτιάξει το κασκόλ με το σκουφάκι πριν από λίγο καιρό αν θυμάστε.

Όταν τα συνέδεσα όλα και τοποθέτησα το βιβλίο μου εντός της πλεκτής θήκης, διαπίστωσα ότι ήταν μεγαλύτερη από όσο υπολόγιζα στην αρχή, που το φανταζόμουν να εφαρμόζει σφιχτά στο εξώφυλλο. Αυτό όμως βγήκε χαλαρό και μπόλικο. Τι κάνουμε τώρα;

Πήρα νήμα από την πορτοκαλί κούκλα και έπλεξα ένα μεγάλο δαχτυλίδι. Το ζύγισα στο κάλυμμα και το έραψα και πάλι με τη χοντρή μου βελόνα, έτσι ώστε να λειτουργεί ως αυτοσχέδια χερούλια τσάντας. Ναι, αποφάσισα να μετατρέψω το μπόλικο κάλυμμα - θήκη σε μπόλικο κάλυμμα - θήκη - τσαντάκι μεταφοράς. Έπλεξα και το κομμάτι όπου θα έραβα το κουμπί, από την άλλη ένα δεύτερο κομμάτι που θα λειτουργούσε ως κουμπότρυπα και το κάλυμμα τσαντάκι μου ήταν έτοιμο!

Χωρίς μετρήματα και όλα αυτοσχέδια. Και να σας πω και κάτι; Νομίζω ότι μου αρέσει πιο πολύ τώρα που είναι μπόλικο, γιατί όταν τοποθετώ την Αγία Γραφή εντός για να την πάρω μαζί μου, οι σελίδες της προστατεύονται περισσότερο, αφού το κάλυμμα το αγκαλιάζει ολόκληρο!

Με αγάπη,

Εύα 💗

Αγία Γραφή Μελέτης

Την αναζητούσα για μήνες, έψαχνα στο διαδίκτυο, ρωτούσα στα βιβλιοπωλεία, όμως η απάντηση ήταν παντού η ίδια: αυτό που ζητάτε δεν υπάρχει. Προς το παρόν, τουλάχιστον. Ίσως σε μιαν άλλη γλώσσα, στα αγγλικά θα το βρείτε σίγουρα. Μπείτε στο Amazon, σίγουρα εκεί θα βρείτε αυτό που θέλετε.

Μπήκα, είχαν δίκιο. Όλα στα αγγλικά. Όμως εγώ ήθελα μία Αγία Γραφή μελέτης, με τις αναλύσεις της, τα άρθρα της, τους πίνακές της, τα λεξικά της, τους χάρτες της, ό,τι δηλαδή χρειάζεται κανείς για μια εμπεριστατωμένη μελέτη των ιερών κειμένων, όμως την ήθελα γραμμένη στα ελληνικά, από Έλληνες θεολόγους και κληρικούς κι αυτό δεν το έβρισκα πουθενά.

Έχω μία Αγία Γραφή (δύο βασικά) που χρησιμοποιώ όλο αυτό το διάστημα, οι οποίες είναι σαν κι αυτές που βρίσκονται με πολύ ευκολία σε όλα τα βιβλιοπωλεία, ωστόσο, συνέχιζα την αναζήτηση, μήπως και η τύχη μου έκανε το χατήρι. Με αυτά και με εκείνα, έφτασα και σε αυτό το site: christianbooks.gr Μέσα στον ηλεκτρονικό τους κατάλογο υπήρχε μία Αγία Γραφή πλήρους Μελέτης. Στα ελληνικά! Γλώσσα δημοτική, μεγάλο μέγεθος, εύκαμπτο δερμάτινο εξώφυλλο, μια χαρά! Μόνο που ήταν μεταφρασμένο, όχι γραμμένο, εμπνευσμένο δηλαδή, στα ελληνικά. Όταν πήρα τηλέφωνο τους ρώτησα αν υπήρχε κάτι αντίστοιχο γραμμένο από Έλληνες. Η απάντηση ήταν αρνητική, αφού μου είπε βέβαια πως κάτι έχει ξεκινήσει να  ετοιμάζεται από την Βιβλική Εταιρεία, αλλά επειδή πρόκειται για μεγαλεπίβολο και συλλογικό έργο, θα πάρει χρόνια για να ολοκληρωθεί.

Δεν είχα καμία διάθεση να περιμένω χρόνια για να ξεκινήσω με τη μελέτη μου, έτσι, συμβιβάστηκα με τη μετάφραση και προχώρησα στην παραγγελία.

Λίγες μέρες μετά ήρθε το πακέτο στο σπίτι μου. Μόνο που εγώ έλειπα, ήμουν στο εξοχικό! Το παρέλαβαν τα παιδιά. Το άνοιξα με δύο μέρες καθυστέρηση. Μπορείτε να φανταστείτε την αγωνία μου αυτές τις δύο μέρες, έβραζα στο ζουμί μου από την ανυπομονησία να επιστρέψω στην Αθήνα να ανοίξω το "πολύτιμο" (κατά τον Τόλκιν και τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών).

Την Κυριακή το βράδυ κρατούσα την καινούργια μου Αγία Γραφή στα χέρια μου. Δεν έχω ξεκινήσει ακόμα να διαβάζω, αρέσκομαι να την κοιτώ, να την κρατάω στα χέρια μου, να την ξεφυλλίζω. Ακούω το σπάσιμο της ράχης στο άνοιγμα των σελίδων κι αυτή η μυρωδιά του μελανιού όπως αναδύεται και με μεθά όπως κάθε φορά που ανοίγω ένα καινούργιο βιβλίο και με στέλνει στον παράδεισο.

Ετοιμάζομαι, λίγη υπομονή ακόμα. Σε λίγες μέρες αυτό το ταξίδι ξεκινάει. Όσοι πιστοί, προσέλθετε! :-)

Με αγάπη,

Εύα 💗

Στο όρος της σιωπής

Εδώ, μέσα στις πυκνές φυλλωσιές των πλατανιών και το κελάηδημα της φάσας, στις ιλαρές αγιογραφίες του Θεοφάνη, στα λαξευμένα σκαλοπάτια των μοναστηριών με τις σιωπηλές στοές και τους ξύλινους εξώστες, η αποστασιοποίηση από τα κοσμικά λειτουργεί λυτρωτικά. Η εσωτερική συγκίνηση είναι δυνατή, συγκλονίζει. Οι σκέψεις μετουσιώνονται σε δοξασία και προσευχή και μια ακαθόριστη υποψία που γεννιέται αθόρυβα στη θέα αυτού του απόκοσμου πέτρινου δάσους μεγαλώνει ολοένα και γίνεται πεποίθηση. Η πεποίθηση πως εδώ, στα Μετέωρα, με τα μισογκρεμισμένα ασκηταριά και τα μοναστήρια που σαν αετοφωλιές αιωρούνται μεταξύ ουρανού και γης ο Θεός είναι παρών, παντού και μέσα μας. Και πως σε αυτή τη γωνιά της Ελλάδας που η καρδιά της Ορθοδοξίας ακόμα χτυπά δυνατά, δεν υπάρχουν σύνορα ανάμεσα στη γη και στον παράδεισο.

Εύα 💗

..ξένη..

Ποτέ δεν είχα αισθανθεί κάτι ιδιαίτερο για την Ελλάδα, κυρίως στα πρώτα χρόνια που ήταν να φύγω και μετά, που βρέθηκα εδώ. Μάλλον περισσότερο ήταν η αδιαφορία για κάτι που στην ουσία δεν ήξερα παρά μόνο σαν φήμη, από ανθρώπους που μιλούσαν γι' αυτήν, οραματίζονταν για τις δόξες και τα μεγαλεία της και αναπολούσαν με το πικρό δάκρυ της ξενιτιάς. 'Ελλάδα και ξερό ψωμί', ήταν το μαράζι τους, 'να δω την Ελλάδα κι ας πεθάνω'. Αυτά βέβαια που άκουγα για μια χώρα μακρινή και εξωτική, με έναν ολόλαμπρο ήλιο που τύφλωνε κι έναν τεράστιο πολιτισμό που γέννησε την Ευρώπη, με το απέραντο γαλάζιο και τα καταπράσινα πευκοδάση ως το κύμα της θάλασσας, εμένα με άφηναν μάλλον αδιάφορη, αφού για μένα εκεί ήταν η ζωή μου, η γλώσσα μου, το σπίτι μου όμορφο και τακτοποιημένο, η γειτονιά μου νοικοκυρεμένη, οι δρόμοι καθαροί και φροντισμένοι, ο κόσμος μου όλος, έτσι όπως τον ήξερα και τον αγαπούσα. Δεν χρειαζόμουν τίποτε άλλο, ήμουν ευτυχισμένη.

Ήμουν μικρή όταν με έφεραν στην Ελλάδα, όμως θυμάμαι σαν σήμερα το πολιτισμικό σοκ που δέχτηκα από τον βάρβαρο (κατά το βαρ βαρ) στα παιδικά μου μάτια επαναπατρισμό. Μιλούσα μια άγνωστη γλώσσα που δεν γνώριζε κανείς, είχα μάθει αλλιώς, ήξερα αλλιώς, και το μόνο που ήθελα ήταν να γυρίσω πίσω, στο σπίτι μου, και όχι σε μια Ελλάδα άγνωστη και ξένη.
Όμως η ξένη ήμουν τώρα εγώ και η ασφάλεια που αισθανόμουν εκεί, πίσω, από τότε που γεννήθηκα, είχε χαθεί για πάντα.

Φυσικά, τα χρόνια πέρασαν, εγκλιματίστηκα μεν εξ' ανάγκης, προσαρμόστηκα, συμβιβάστηκα, η αλήθεια όμως παραμένει ότι αυτή η χώρα στην οποία με έφεραν κουβαλητή για τους όποιους λόγους τους, δεν είμαι εγώ. Την Ελλάδα του πολιτισμού και των τεχνών, την έμαθα, τη μελέτησα και τη λάτρεψα, η Ελλάδα όμως της πραγματικότητας του σήμερα, δεν με εξέφρασε ποτέ στο ελάχιστο, δεν άντεχα την αναρχία της, ούτε και την αντέχω. Και κάθε φορά που συμβαίνει κάτι μεγάλο και σοβαρό, όπως οι άνθρωποι που κάηκαν ζωντανοί μέσα σχεδόν στην Αθήνα!!!!, στη Ραφήνα, στο Μάτι, στο Νέο Βουτζά, την Κινέτα και τώρα στους Αγίους Θεοδώρους, που πάλι δεν φταίει κανείς, όπως ακριβώς πνίγηκαν άλλοι τόσοι στη Μάνδρα!!!! τον χειμώνα από ευθυνο-ανεύθυνους για μία ακόμη φορά, όπως τόσα και τόσα πράγματα που με ανάγκαζαν να δέχομαι την ελληνική πραγματικότητα έτσι όπως είναι, και να νιώθω όλο και πιο μικρή, πιο ανασφαλής, πιο ανίσχυρη να κάνω το οτιδήποτε για να σώσω, δεν ξέρω, αξιοπρέπεια, τιμή, το σπίτι μου το ίδιο, την οικογένειά μου, πάντα θα φταίει κάτι μέσα στα μύχια της καρδιάς μου, ότι ο μικρόκοσμος αυτός που λέγεται Ελλάδα, δεν είναι για μένα ο σωστός και αυτό το κάτι που έχει σαπίσει εδώ και καιρό, προσωπικά, μου προκαλεί αναγούλα και τάση για εμετό.

Αυτά τα δύο εικοσιτετράωρα του τρόμου χάθηκαν 80 και ζωές μέχρι τώρα που μιλάμε, όμως να είστε σίγουροι ότι και πάλι στην Ελλάδα του σήμερα δεν θα φταίει κανείς. Θα φταίει ο αέρας που είναι δυνατός, τα ρέματα που είναι μπαζωμένα, τα παράνομα αυθαίρετα που νομιμοποιούνται εγκληματικά και κατά συρροήν, το θράσος των αρχών, η αυθαιρεσία του κόσμου, η ασυδοσία των βολεψιματιών, η έλλειψη του περιβάλλοντος, η ανηθικότητα των ανθρώπων, ο ωχαδελφισμός του γείτονα, η αδιαφορία του συνανθρώπου, η ασχήμια των πόλεων, η κακογουστιά των εξοχικών, η αναρχία των δρόμων, οι αρμόδιοι  που ποτέ δεν φταίνε για τίποτα, η βρωμιά που κατακλύζει την Ελλάδα, το μικροσυμφέρον των παρτάκηδων, το σύστημα που δεν υπάρχει, η οργάνωση που δεν λειτουργεί, οι καταστροφές που συνεχίζονται, οι άνθρωποι που χάνονται, τόσα, τόσα, τόσα! από το πιο μικρό ως το πιο τραγικό, κάθε φορά που κάποιος προσπαθεί να δικαιολογηθεί ότι έλα μωρέ, όλα καλά, το κουκουλώνουμε και πάμε παρακάτω και γίνεται τρόπος ζωής, και παγιώνεται, γιατί αυτή είναι η σύγχρονη Ελλάδα -που ποτέ δεν θέλησα αυθής εξαρχής για να ξεκινήσω κιόλας,- και έτσι την αγαπάτε όλοι εσείς οι Ελληνάρες/ Ελληναράδες και τη γουστάρετε και ό,τι θέλετε κάνετε και θα συνεχίσετε να κάνετε και μαγκιά σας, κι ας αφανίζονται ζωές στο μεταξύ σαν τα κοτόπουλα το ένα μετά το άλλο, κι ας καταστρέφονται σπίτια και περιουσίες, κι ας χάνεται το περιβάλλον που μας γέννησε και μας θρέφει, και τόσα άλλα που δεν έχουν τελειωμό, εγώ θα παραμένω ξένη, σε έναν τόπο ξένο, που δεν (ανα)γνωρίζω πια...



------
(οι φωτογραφίες είναι από εδώ και εδώ.)