μια προσευχή

 

"Ω Κύριε, αιώνιε και Δημιουργέ των πάντων,

ο οποίος με την ανεξερεύνητη αγαθότητα Σου με κάλεσες σε αυτήν την ζωή,

ο οποίος μου έδωσες την χάρη του Βαπτίσματος και την σφραγίδα του αγίου Πνεύματος,

ο οποίος με προίκισες με την επιθυμία να αναζητήσω Εσέ, τον μόνο αληθινό Θεό, εισάκουσε την προσευχή μου.

Δεν έχω ζωή, φως, χαρά ή σοφία, ούτε δύναμη χωρίς εσένα, ω Θεέ.

Τολμώ να Σε επικαλεστώ:

Καθάρισέ με από κάθε ρύπο σωματικό και πνευματικό.

Δίδαξέ με να προσεύχομαι ορθά.

 Ευλόγησε αυτήν την μέρα που χάρισες σε εμένα, τήν ανάξια δούλη Σου.

Δώσε μου με την δύναμη της αγάπης Σου να κρατηθώ σταθερά στο αγαθό.

Διατήρησε την ζωή μου στον κόσμο τούτο, μέχρι να μπορέσω να σου προσφέρω άξια μετάνοια.

Μη με οδηγήσεις σε θάνατο στην μέση των ημερών μου, ούτε ενόσω ο νους μου είναι τυφλωμένος.

Όταν όμως θελήσεις να βάλεις τέρμα στην ζωή μου, να μου το δείξεις από πρωτύτερα, για να προετοιμάσω την ψυχή μου πριν παρουσιαστεί μπροστά Σου.

Να είσαι μαζί μου κατά την φοβερή αυτή ώρα και να μου δωρίσεις την χαρά της σωτηρίας.

Καθάρισέ με από τις κρυφές αμαρτίες μου και απ΄ όλη την αχαριστία που έχω μέσα μου και δώρισέ μου καλή απολογία μπροστά στον θρόνο της κρίσης Σου.

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ!!!   

Ναι, ω Θεέ, με το μεγάλο Σου έλεος και την αμέτρητη αγάπη Σου για το ανθρώπινο γένος, άκουσε την προσευχή μου...."

--- το κείμενο αλιεύθηκε από το διαδίκτυο.

---  οι φωτογραφίες δικές μου πλην της τελευταίας που την τράβηξε ο σύζυγος. 

---  η τοποθεσία:  Ι.Ν. Αγίας Νάπας, Λεμεσός Κύπρου.

---  "Αγία Νάπα" σημαίνει άγιο δάσος. Ονομάστηκε έτσι γιατί σε εκείνο το σημείο βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας της Νάπης, της Αγίας δηλαδή του δάσους, που για συντομία πήρε το προσωνύμιο Αγία Νάπα. Τιμάται στις 8 Σεπτεμβρίου, που είναι το Γενέθλιον της Θεοτόκου. Περισσότερες λεπτομέρειες για το πώς βρέθηκε η εικόνα και άλλα σχετικά, μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Κυριακή της συγγνώμης

Γιατί ωραία τα ξεφαντώματα και τα πανηγύρια, αλλά Καρναβάλι και Εκκλησία μαζί για έναν Ορθόδοξο Χριστιανό δεν γίνεται. Ή το ένα διαλέγουμε ή το άλλο. Η θέση της Εκκλησίας είναι ξεκάθαρη. Και ό,που Εκκλησία, βλέπε Χριστός, Θείος Νόμος και εντολές Κυρίου. Απλά τα πράγματα.

Συγγνώμη στην οικογένειά μου που σας παιδεύω κάθε λίγο και λιγάκι με την πάθηση, την εξάντληση και την ανημποριά μου. Συγγνώμη στα πουλάκια του κήπου που δεν σας δίνω σημασία κάθε πρωί που τραγουδάτε κρατώντας μου συντροφιά. Συγγνώμη σπίτι που τόσο εύκολα σε θεωρώ δεδομένο, όπως και τόσα άλλα που επίσης θεωρώ δεδομένα, ενώ δεν θα έπρεπε να τα θεωρώ ούτε ως δεδομένα ούτε ως αυτονόητα. Συγγνώμη φίλες μου και συγγενείς που ξεχνώ να σας πάρω τηλέφωνο. Συγγνώμη μαμά που δεν είμαι εκεί τόσο συχνά όσο θα μπορούσα. Συγγνώμη αδελφή που δεν σε σκέφτομαι τόσο συχνά όσο θα ήθελα. Συγγνώμη εαυτέ που το έχω κάνει συνήθεια να σε κατηγορώ και να σε κρίνω πολύ αυστηρά και πολύ άδικα για την ασθένεια που σου έτυχε, παρόλο που ξέρεις περισσότερο από τον καθένα πως ούτε φταις ούτε και το προκάλεσες εσύ. Συγγνώμη για τις τύψεις, τις ενοχές και το άγχος που ακόμα δεν έχω καταφέρει να διώξω από μέσα μου. Συγγνώμη για την πίστη μου, που δεν είναι τόσο θερμή και δυνατή όσο θα ήθελα να πιστεύω ότι είναι. Συγγνώμη Θεέ μου που ούτε και σήμερα σε δόξασα ή σε ευχαρίστησα όσο θα έπρεπε ή θα μπορούσα. Συγγνώμη παλιά μου γειτονιά που την προηγούμενη φορά που πέρασα από εκεί δεν σου έριξα ούτε μια ματιά. 

Κυριακή της συγγνώμης σήμερα. Συγγνώμη που χρειάζεται μια επέτειος για να μπορέσω να ζητήσω από όλους σας συγγνώμη.

---  πρώτη φωτογραφία από εδώ.

---  δεύτερη φωτογραφία δική μου.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Καρναβάλι; Ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

Ποτέ δεν ήμουν των καρναβαλιών και της μασκαράτας. Δεν βρίσκω νόημα στο να υποδυθείς κάποιον άλλον, όταν ο ίδιος σου ο εαυτός τις περισσότερες φορές είναι ήδη για σένα κάποιος που δεν γνωρίζεις, ένας άγνωστος, ένας άλλος. Οπότε, ποιο το νόημα να φοράς ακόμα μια μάσκα πάνω από τις υπάρχουσες που φοράς στη ζωή σου καθημερινά; Για μένα, κανένα.

Αν θέλεις να υποδυθείς όπως και δήποτε κάποιον άλλον, τουλάχιστον ντύσου τον αληθινό, εμπνευσμένο σου εαυτό. Έτσι, για αλλαγή. Ντύσου το ιδεατό σου, αυτό που θα ήθελες να είσαι στα καλύτερά του, όταν θα έχεις κατακτήσει τα όνειρα και τις αξίες σου, όταν θα έχεις πετάξει όλα τα άχρηστα που σε καθηλώνουν σε ένα χαμηλότερο επίπεδο από αυτό που πραγματικά αξίζεις. 

Ποιος ξέρει, ίσως έτσι να μάθεις και κάτι βαθύτερο για σένα που να σε ωφελήσει. Ίσως, ακόμη, να μάθουν και οι δικοί σου, όταν αντιληφθούν με ποιον έχουν να κάνουν όλον αυτόν τον καιρό, μόλις οι μάσκες αρχίσουν σιγά σιγά να πέφτουν.

Η άνοιξη αρχίζει αθόρυβα να κάνει τις πρώτες της εμφανίσεις. Είμαι πολύ τυχερή που ζω σε ένα κομμάτι αγρού που ελάχιστα έχει νοθευτεί από την ασχήμια της πόλης. Τα κτήματα τριγύρω είναι γεμάτα από αγριολούλουδα που μόλις έχουν ξυπνήσει από τη χειμερία νάρκη τους. Τινάζουν τα πέταλά τους στον ήλιο που λάμπει για δικαίους και αδίκους, καλωσορίζοντας το ξεκίνημα της άνοιξης. Ο χρόνος κυλά σε κύκλους. Το ίδιο κι εμείς.

Καλή Σαρακοστή!

Με αγάπη,

Εύα 💗

γενικά αρχεία του κράτους

 

τρελά νερά

Έτσι συνηθίζουμε να τα λέμε εμείς οι Ευβοιώτες, 'από πού είσαι;' 'από τα τρελά νερά', εννοώντας την Χαλκίδα. Είναι η αλλόκοτη στροφή στο ρεύμα του Ευβοϊκού στο σημείο της γέφυρας της Χαλκίδας, έξι ώρες προς τη μία κατεύθυνση, έξι ώρες προς την άλλη και μία ώρα όπου τα νερά μένουν στάσιμα. 

Δεν ξέρω αν γνωρίζετε πως ο Αριστοτέλης ήταν κατά το ήμισυ Ευβοιώτης. Ναι, και είμαστε πολύ περήφανοι γι' αυτό. Ευβοιώτης από την πλευρά της μητέρας του, την Φαιστίδα (ή Φαιστιάδα). Η Φαιστίς ήταν από εύπορη οικογένεια και πέθανε σε σχετικά μικρή ηλικία, αφήνοντάς τον μικρό Αριστοτέλη ορφανό από μητέρα, αλλά και πατέρα λίγο αργότερα. Όταν η δημοκρατική τότε Αθήνα τον εξόρισε ως ολιγαρχικό, ο φιλόσοφος επέστρεψε πίσω στη γενέτειρά του, στα κτήματα που του είχε αφήσει η μητέρα του στην περιοχή της Χαλκίδας. Εκεί έζησε ως το τέλος την ζωής του, αφήνοντας το πνεύμα του εδώ, στην ευβοϊκή γη που έχει ευλογηθεί από ήρωες, ανθρώπους του πνεύματος, της τέχνης και της επιστήμης, φιλόσοφους και αγίους μέσα στους αιώνες. 

Οι ιστορικοί τον θέλουν να μελετούσε με εμμονή αυτό το υδάτινο φαινόμενο στα νερά του Ευβοϊκού κόλπου που, σε συνδυασμό με τη μαγνητικότητα της σελήνης, προκαλεί αυτό το αποτέλεσμα των "τρελών νερών" που βλέπουμε μέχρι σήμερα. Ορισμένοι από αυτούς τον θέλουν να πέφτει από απροσεξία την ώρα της έρευνάς του και να πνίγεται μέσα στα τρελά νερά του Ευβοϊκού.

- no more pictures, please

- I know, but the light on your face.

Αντίο, κυρία Αρβελέρ...

Ήταν η αγαπημένη μου ακαδημαϊκός από τότε που την μελετούσαμε στο πανεπιστήμιο, την θεωρούσα πρότυπο, πολύ την αγαπούσα. Όλη της η ζωή αφιερωμένη σε έναν ανώτερο σκοπό, να βγάλει μια χιλιετία ένδοξης ελληνικής ιστορίας από την αφάνεια, να την αναδείξει, να την τιμήσει, να την συνδέσει με το χτες μας ενώνοντας ως άρρηκτος σύνδεσμος την αρχαιότητα με τη νεότερη και σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Πόσοι επιχείρησαν να το κάνουν αυτό, έχοντας όλη την υφήλιο απέναντι σε μια τέτοια εκδοχή; Απειροελάχιστοι. Σε αυτούς τους απειροελάχιστους ανήκει κι εκείνη.

Οι Ευρωπαίοι, και γενικά όλος ο δυτικός κόσμος, θέλησαν να πετάξουν το Βυζάντιο στα σκουπίδια, απαξιώνοντάς το με τα πιο μελανά χρώματα. Οι Έλληνες, αιώνιοι μιμητές των άλλων, υιοθέτησαν την ίδια αντίληψη, κάνοντας ό,τι τους λέγανε. Όχι όμως η κ. Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ. Βούτηξε μέσα στην επιστήμη της και έδωσε τον αγώνα της, όχι μόνο μέσα από τα αδιάψευστα ιστορικά τεκμήρια του ιστορικού μας παρελθόντος κατορθώνοντας το ακατόρθωτο, αλλά το μετέφερε και σε μία ακόμα διάσταση, κοινωνικής φύσεως αυτή τη φορά. Βούτηξε μέσα στην γυναικεία ιδιοσυγκρασία βγάζοντας από την αφάνεια θησαυρούς γένους θηλυκού, τη γυναικεία γνώση, την γυναικεία διαίσθηση, το γυναικείο πείσμα και επιμονή και πνεύμα, την γυναικεία αντοχή και θάρρος και ηρωισμό και παλικαριά στον μέγιστο βαθμό.

Η κ. Αρβελέρ, Ελληνίδα και γυναίκα, κατέκτησε τη Γαλλία, την πνευματική πρωτεύουσα της σύγχρονης Ευρώπης, κυριαρχώντας πάνω στα γαλλικά γράμματα και κουλτούρα, μέσα από την πρυτανεία της στο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Γαλλίας, κατακτώντας απάτητες κορφές με αμέτρητες τιμητικές διακρίσεις. 

Της τα έδωσαν όλα, όλη την ευθύνη να ηγηθεί της γαλλικής παιδείας. Και αναρωτιέμαι. Αν αυτή η γυναίκα έμενε στην Ελλάδα, θα είχε συμβεί τίποτα από όλα αυτά; Θα της εμπιστεύονταν τέτοιες θέσεις χωρίς να την φάνε ζωντανή; χωρίς να την ρίξουν στους καρχαρίες; Θα την άφηναν να μεταμορφώσει τα ελληνικά πράγματα στα ελληνικά πανεπιστήμια, διαμορφώνοντας την ελληνική παιδεία του σήμερα, ανοίγοντας τον δρόμο σε πραγματική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, αυτήν που αξίζουμε και που δεν έχουμε; Γαλουχώντας την ελληνική νεολαία για μια φορά προς κάτι το ανώτερο; το ουσιώδες; το υψηλό; Το άριστο; Αυτό που διαμόρφωσε την παγκόσμια σκέψη και που, για κάποιον μυστήριο λόγο, χάθηκε μέσα στους αιώνες; Αυτό το κάτι που θα μπορούσε να εμπνεύσει τους σημερινούς Έλληνες να ανακαλέσουν την χαμένη αγάπη για τα γράμματα, την παιδεία, τη λογική ανάλυση; τη σοφία; Να ξαναβρούν το χαμένο τους μυαλό, που δεν ξέρουμε πού έχει πάει αυτούς τους τελευταίους αιώνες και έχει κρυφτεί στην κρυψώνα του και δεν λέει να βγει από εκεί; Όπως λέει η ίδια, η παιδεία είναι το μόνο πράγμα που μένει, όταν όλα τα άλλα έχουν ξεχαστεί. Σε εμάς αυτό, δυστυχώς, έχει συμβεί εδώ και καιρό, όλα έχουν ξεχαστεί, με πρώτη την παιδεία.

Δε νομίζω να την είχαν αφήσει... λέξη δεν θα την είχαν αφήσει να ξεστομίσει, όχι από θέση ισχύος, τουλάχιστον... Δυστυχώς, γιατί το γυναικείο μυαλό μπορεί να ανοίγει διαστάσεις εκεί που το ανδρικό συχνά αδυνατεί να πλησιάσει. Σήμερα την θαυμάζουμε, επειδή απλά την θαυμάζουν εκείνοι, οι δυτικοί. Πόσο μάλλον τώρα, που δεν ζει πια ανάμεσά μας. Διθυρράμβους θα στήσουν οι πάντες τώρα, είναι πραγματικά τραγικό...

Μια θλίψη με έχει καταβάλει από χθες που άκουσα την είδηση του θανάτου της. Μια γυναίκα αυτού του βεληνεκούς δεν υπάρχει πια. Και παρόλο που λοιδορήθηκε αρκετές φορές μέσα στα χρόνια, εκείνη παρέμεινε αγέρωχη, μια γυναίκα σύμβολο, που ποτέ δεν το έβαλε κάτω. Άλλωστε, κατά κανόνα, λοιδορείς κάποιον ή όταν δεν μπορείς να τον καταλάβεις, ή όταν απειληθείς από αυτόν, μόλις αρχίζεις να  συνειδητοποιείς ότι δεν μπορείς να τον φτάσεις. Αυτό τουλάχιστον, την λοιδορία απέναντι στους καλύτερους από εμάς, έχουμε μάθει να το κάνουμε καλά. 

Στη Νέα Πέραμο άρχισε να βρέχει. Το μετεωρολογικό δελτίο δίνει έντονες βροχές και δυνατούς ανέμους που θα φτάσουν τα δέκα μποφόρ. Έρχεται καταιγίδα. Θυμάμαι τα λόγια που είχατε πει κάποτε: "Να έχετε τα πόδια σας στέρεα στη γη και τα μάτια στον ουρανό." Τα ακούω. Τα ακολουθώ. Αντίο, κυρία Αρβελέρ, το αστέρι σας θα λάμπει για πάντα.

---  Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα στο άλλο μου blog εδώ.

---  Φωτογραφία από εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

τοπία στην .. ομίχλη!

Για να είμαστε πιο ειλικρινείς, δεν μιλάμε βέβαια για ομίχλη, αλλά για την αφρικανική σκόνη που ήρθε και κάλυψε τα πάντα στο πέρασμά της. Πολλά αλλεργικά περιστατικά, πολλά αναπνευστικά προβλήματα, λερωμένα μπαλκόνια και φυτά καλυμμένα στη σκόνη μας είναι αυτά που μας έφερε ο χθεσινός νοτιάς. 

Εικαστικά, από την άλλη, αυτό το εντυπωσιακό φαινόμενο ήταν η χαρά του φωτογράφου, το φίλτρο που άφησε στις λήψεις δεν ήθελε καμία άλλη παρέμβαση από μέρους μου για να αφήσει αυτό το φθαρμένο, vintage, νοσταλγικό αποτέλεσμα που τόσο μου αρέσει. 

Χθες κάθισα και μετέφερα εδώ όλες τις φωτογραφίες που είχα ανεβάσει το τελευταίο διάστημα στο άλλο μου blog, αυτό της φωτογραφίας. Γιατί σκεφτόμουν, ποιος ο λόγος να τις απομονώσω σε ένα ξεχωριστό site και να τις έχω μακριά από εδώ, που είναι το σπίτι μου; Το ηλεκτρονικό μου σπίτι, εννοώ. Τις έφερα λοιπόν και αυτές να είναι εδώ παρέα μας και να μη μένουν παραπονεμένες. Είναι μοιρασμένες στις ημερομηνίες που τις είχα αναρτήσει εκεί, θα τις βρείτε τώρα στρολλάροντας εδώ από αρχές Οκτωβρίου μέχρι τώρα. 

Το άλλο το κρατάω ακόμα σε ιδιωτικό mode, μέχρι να αποφασίσω πότε θα το διαγράψω τελείως. Γιατί για μένα, και γι' αυτό χρειάζεται μια κάποια ψυχολογική προετοιμασία μέχρι να πατήσω οριστικά το delete της διαγραφής ενός project στο οποίο αφιέρωσα χρόνο και αγάπη για να το στήσω. Ας είναι.

---  Κανένα φίλτρο στις φωτογραφίες.

---  Λήψεις από το κινητό.

Καλή εβδομάδα σε όλους.

Με αγάπη,

Εύα 💗

coffee break

walking past the trail

the bridge

shooting Eva

 

Η καθημερινότητα με τον λύκο

"I am struggling today to get anything done. I am currently trying to get my laundry started. I've had to stop and come back to the washing machine three times just to get it going. The exhaustion and weakness in my muscles is unbearable today. So, I thought I would share what lupus fatigue can feel like ...

Lupus fatigue isn’t just being tired. It is so much more.

It’s an overwhelming, debilitating exhaustion that rest doesn’t fix. Sleep doesn’t reset it. Naps don’t cure it. You can do everything right and still wake up feeling like you never slept at all.

Some days it feels like having the flu — your body heavy, your muscles weak, your head foggy. Simple, everyday activities like showering, getting dressed, or making a meal can feel impossible. Not because you don’t want to do them … but because your body simply doesn’t have the energy to give.

This kind of fatigue goes deeper than the body. It affects your mind, too. It can make it hard to concentrate, remember things, or even find the right words. Conversations can feel draining. Decisions feel overwhelming. Even minimal activity can wipe you out completely, leaving you unable to function for hours — or days.

Lupus fatigue is disproportionate to effort.

A short shower can feel like running a marathon.

Folding laundry can feel like lifting weights.

Making it through the day can feel like survival.

And the hardest part?

It’s invisible.

From the outside, you may look “fine.”

Inside, your battery is sitting at 10%, or completely empty. Can you imagine living every day with 10% of the energy most everyone has for their day?

This exhaustion impacts every part of life. It can mean missing work, canceling plans, skipping social events, and struggling with basic chores. It’s the constant awareness that your energy is limited, and once it’s gone, there’s no pushing through. Yes, there is a point of no pushing through. It is an exhaustion where you have nothing left to give.

This is what makes lupus fatigue different from normal tiredness. Normal tiredness is relieved by rest. Lupus fatigue is constant, severe, and often unrelated to how much you’ve done. It’s one of the most disabling symptoms of lupus, and one of the least understood.

If you live with this, please know:

You are not lazy.

You are not weak.

You are not imagining it.

You are navigating life with a body that is fighting itself every single day.

Every day is different, but every day brings battles.

And you still show up in every way that you can, and that makes you a warrior."

πηγή

Με αγάπη,

Εύα 💗

boat on a lake

SWP: The Heart of the Matter (η καρδιά του ζητήματος)

 

Λίγη επιμονή να προσεγγίσεις στην καρδιά του Θεού, λίγη δουλειά πάνω στο πείσμα και την ξεροκεφαλιά που δεν θέλουν να μας αφήσουν ήσυχους, λίγη εξάσκηση στην ταπείνωση, λίγο δάμασμα στον χειρισμό της γλώσσας, λίγη εμβάθυνση στο πού πραγματικά βρίσκεται η καρδιά μας, αν βρίσκεται στον Θεό ή στον κόσμο, ή αν βρίσκεται στον Θεό και τον σύζυγό μας, πώς προστατεύουμε την καρδιά μας, είναι μερικά από αυτά που θα φωτίσει ο Λόγος του Θεού στο πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής για το μήνα Φεβρουάριο. 

Ο τίτλος του πλάνου: Στην καρδιά του ζητήματος ή The Heart of the Matter.

Σκοπός: η καρδιά μας να παραμείνει στον δρόμο του Θεού ή, αν έχει λοξοδρομήσει, τι πρέπει να κάνουμε ώστε να επανέλθει στις σωστές ράγες με προορισμό την εξαγίαση και τη θέωσή μας στον δρόμο προς τις πύλες του ουρανού.

Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής για τον μήνα Φεβρουάριο το βρήκα εδώ.

Με αγάπη,

Εύα 💗

exhibition

 

back to the park