Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Φωτογραφίες σε άσπρο-μαύρο: Ημέρα 4η


Άρχισε μια σιγανή βροχή προς αργά το βράδυ.
Στις πολιτείες ο ουρανός φαίνεται μιαν απέραντη λασπωμένη πεδιάδα
Κι η βροχή είναι μια καλοσύνη, όσο να πεις, δε μοιάζει διόλου με το θάνατο
Μπορείς να βαδίζεις κάποτε χωρίς κανένα σκοπό ή με σκοπό - σου είναι αδιάφορο -
Μια εποχή μακρινή και νεκρή σα μια βίαια σκισμένη πολυτέλεια.
Εγώ συλλογίζομαι πώς και γιατί άραγε μια βροχή μπορεί να σου θυμίζει τόσα πράγματα
- Χωρίς αμφιβολία είναι τόσο ανόητο να τα στοχάζεσαι όλα αυτά μια τέτοιαν ώρα -
Συλλογίζομαι όμως στις ζεστές χειμωνιάτικες κάμαρες μιαν αλλιώτικη μυρουδιά
Ύστερα από τις 6 με τα κλειστά παραθυρόφυλλα και τ' αναμμένο φως
Ή μια γωνιά δίπλα στο τζάμι σ' ένα μεγάλο καφενείο με τις αδιάφορες φωνές.
Τα συλλογίζεσαι όλα αυτά με τον πιο απλούστερο τρόπο ολωσδιόλου παιδιάστικα
Μπορείς να λησμονείς το κάθε τι, τί τάχα να γυρεύεις εδώ μια τέτοιαν ώρα
Εσύ, ο διπλανός σου, όλος αυτός ο κόσμος που πορεύεται δίπλα σου μες στο σκοτάδι
Αυτή η ανήσυχη σιωπή που πληγώνει περισσότερο κι απ' το πιο κοφτερό λεπίδι
Να λησμονείς για μιαν ελάχιστη στιγμή πως ίσως δεν τέλειωσε ούτε και απόψε για σένανε το κάθε τι
Τόσο π' αν τρίξει κάτι αναπάντεχα είναι να σου ξυπνήσει την ακριβήν υπόθεση μιας επιστροφής
Τη χειμωνιάτικη ζεστή κάμαρα, το καφενείο με τις πολύχρωμες φωνές.

Έτσι βρέχει λοιπόν μια κίτρινη βροχή χωρίς τέλος.
Μια κίτρινη παλαιά βροχή, τη νύχτα, σα μαστίγιο.

Μ.Α.

*

Η ξαφνική χτεσινοβραδινή νεροποντή ήταν το έναυσμα για τη σημερινή μου φωτογραφική συμμετοχή. Μια βόλτα στο κοντινό άλσος, μια φύση ολόφρεσκη και καθάρια, πευκοβελόνες να σπάζουν στο κάθε μου πάτημα και η ποίηση του πολυαγαπημένου μου Μανόλη Αναγνωστάκη να ντύνει με λέξεις τόσο μοναδικά και τόσο αβίαστα όλα αυτά που φούσκωναν σιωπηλά μέσα μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: