Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

Art journal και οι δοκιμές ..συνεχίζονται!

 
Πέρασα αρκετή ώρα χτες, ημέρα σχόλης, παρακολουθώντας βιντεάκια στο you tube για τις τεχνικές του decoupage και πώς μεταφέρονται σε διάφορες επιφάνειες, όμως έπεσα και πάνω σε κάτι διαφορετικό που μου άρεσε πολύ. Πώς φτιάχνει κανείς ημερολόγιο τέχνης ή ημερολόγιο από αναλώσιμα υλικά.

Στα αγγλικά οι ονομασίες τους είναι: art journal και junk journal αντίστοιχα. Πολύ πιο εύηχα και περιεκτικά. Πολλές φορές το έχω πει, σε αντίθεση με την αρχαία ελληνική, η νεοελληνική γλώσσα είναι πάρα πολύ φλύαρη. Λέξεις πολυσύλλαβες, περιφραστικές περιγραφές που θέλεις λέξεις πολλές για να πεις αυτό που θέλεις να πεις, ακόμα κι όταν πρόκειται για κάτι μικρό ή απλοϊκό. 
Σκεφτείτε. Στα αγγλικά, όλες σχεδόν οι σημαντικές έννοιες είναι πρακτικά μονοσύλλαβες! Live, love, laugh, cry, hate, give, smell, smile, peace, war, work, sleep και πηγαίνει λέγοντας.
Θα το ήθελα και στα ελληνικά αυτό, ειδικά όταν πρόκειται για τίτλους, όπως στην προκειμένη. 

Πάμε στο θέμα μας, όμως. Junk journal. Τι είναι αυτό:

Το junk journal, όπως έμαθα χτες, είναι ένα αυτοσχέδιο τετράδιο που φτιάχνεται εξ' ολοκλήρου από άχρηστα αναλώσιμα υλικά. Το υλικό αυτό, που μπορεί να είναι από αποκόμματα εφημερίδας μέχρι ταξιδιωτικά φυλλάδια ή χαρτοσακούλες μαναβικής, χρησιμοποιημένοι άδειοι φάκελοι από λογαριασμούς, σελίδες από κόμικς που έχουν να ακουμπήσουν τα παιδιά μια αιωνιότητα, διαφημιστικά φυλλάδια που μας πετούν κάτω από την πόρτα μας και ό,τι τέλος πάντων φτάνει στα χέρια μας με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. 

Ακόμα και το εξώφυλλο μπορεί να γίνει από αναλώσιμο υλικό που πετάμε στα σκουπίδια, π.χ. ένα άδειο κουτί από δημιατριακά, από συσκευασίες φίλτρου του καφέ ή ρυζιού τύπου Αμερικής (μάρκες δεν λέμε!) και γενικά, ό,τι μπορεί να βάλει ο νους που κυκλοφορεί στο σπίτι και είναι σε αχρηστία. Που θα πει ότι στην πιο απλή τους μορφή αυτά τα ημερολόγια έχουν μηδέν κόστος.

Το υλικό διπλώνεται στη μέση και φτιάχνουμε συστάδες των πέντε συνήθως φύλλων. Το πόσες συστάδες θα συναρμολογήσει κανείς εξαρτάται α) από την ποσότητα του υλικού που έχει συγκεντρώσει και β) από το πλάτος της 'πλάτης' του εξώφυλλου που έχει επιλέξει για να 'ντύσει' το όλο αποτέλεσμα (το οποίο μπορεί να επιδεχτεί και εικαστικές παρεμβάσεις από εμάς, όπως εικαστικές παρεμβάσεις μπορούν να δεχτούν και οι junk σελίδες μας και να το μετατρέψουμε σε art jounal).

Όταν τελειώνουμε με τις συστάδες αυτές, τις ράβουμε με βελόνα και κλωστή στο κέντρο τους (είδα ότι κάποιοι χρησιμοποιούν ακόμα και ραπτομηχανή για να δέσουν το υλικό τους) ή τις συρράβουμε με το συρραπτικό μηχάνημα. Μια τρίτη επιλογή είναι να τις κολλήσουμε στη ράχη της συσκευασίας που έχουμε επιλέξει ως εξώφυλλο.

Το ίδιο γίνεται περίπου και στα art journals, τα καλλιτεχνικά δηλαδή ημερολόγια. Η διαφορά τους είναι ότι στα art journals υπάρχει εικαστική παρέμβαση και από εμάς. Κανόνες δεν υπάρχουν ως προς την τεχνική. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ακρυλικά χρώματα ή πάστες ή συνδυασμούς τέμπερας με ξυλομπογιές ή απλά να συγκεντρώσουμε αποκόμματα από διάφορες εικόνες, λογότυπα, φράσεις κτλ. από διάφορα περιοδικά, εφημερίδες ή άλλα και να φτιάξουμε ένα δικό μας κολάζ πάνω στη σελίδα. Το μαγικό της όλης υπόθεσης είναι ότι οι επιλογές είναι απεριόριστες, φαντασία να 'χει κανείς!

Όλα αυτά που είδα το απόγευμα της Κυριακής με ενθουσίασαν και προσπάθησα να κάνω μια αρχή σε ένα καλλιτεχνικό ημερολόγιο. Συνδύασα τα καινούργια με τα λιγότερο καινούργια, που ήταν η τεχνική του decoupage που έμαθα πρόσφατα (βλέπε προηγούμενη ανάρτηση) και οι πρώτες σελίδες άρχισαν σιγά-σιγά να σχηματοποιούνται. 

Μην περιμένετε τίποτα το σπουδαίο. 
Είπαμε. Δοκιμές κάνουμε και το απολαμβάνουμε!


Το εργαστηριάκι μου επιτέλους μπαίνει σε μια τάξη!


Ασχολήθηκα βέβαια και με decoupage. Προσπαθώ να στρώσω το χέρι μου με την εφαρμογή του πάνω σε ευτελή μικροπράγματα.
Εδώ, βλέπετε κάποιους σελιδοδείκτες που έφτιαξα από ένα άδειο κουτί δημητριακών που το πέρασα αρχικά με ακρυλική βάση για να σβήσουν οι τυπωμένες εικόνες της συσκευασίας και να μπορεί να αναδεχθεί το σχέδιο της χαρτοπετσέτας.


Αυτά για την ώρα. Πιστεύω ότι το καλοκαίρι, ακόμα και όταν εργάζεσαι, είναι η ιδανική εποχή για τέτοιου είδους ενασχολήσεις. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως επειδή το φως είναι πιο δυνατό και κρατάει περισσότερο. Ίσως πάλι επειδή μέσα μας βρισκόμαστε σε διάθεση αναμονής διακοπών και αυτό μας κάνει πιο ευδιάθετους και πιο δημιουργικούς. Σε μένα τουλάχιστον, κάπως έτσι έχουν τα πράγματα!

Εγώ, όταν μεγαλώσω
θα γίνω Σεπτέμβρης,
έλεγε ο Αύγουστος.

~ Κική Δημουλά

******

Καλή εβδομάδα σε όλους και καλό μήνα να έχουμε!


Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

Πρώτες δοκιμές στο decoupage!

 
Ένα αναπάντεχο δωράκι με τα βασικά, κόλλα για decoupage, χαρτοπετσέτες με διάφορα σχέδια, ένα κορίτσι πρόθυμο να μοιραστεί τα μυστικά της συγκεκριμένης τεχνικής, ένα μεσημέρι ελεύθερο από υποχρεώσεις, τσάι, κους κους και γέλια και ιδού! Το πρώτο έργο με την τεχνική decoupage που βγήκε από τα χεράκια μου είναι πλέον γεγονός!

Διάλεξα το πιο ευτελές αντικείμενο που βρήκα στο σπίτι - ένα μικρό πλαστικό γλαστράκι - για να είμαι πιο ελεύθερη με τις κινήσεις μου αφού δεν θα στενοχωριόμουν και ιδιαίτερα αν το χαλούσα και, μιας και δεν ήμουν εξοπλισμένη με τα απαραίτητα εργαλεία, αυτοσχεδίασα με ό,τι υπήρχε διαθέσιμο στο σπίτι: ψαλιδάκι από τα υλικά ραπτικής, σπογκοπίνελο που έφτιαξα με ένα ανταλλακτικό σφουγγαράκι για ρολό και ένα κομμάτι καλάμι που βρέθηκε στην αποθήκη, ένα καπάκι κονσέρβας για να αραιώνω την κόλλα, ένα άχρηστο λόγω του μικρού του μεγέθους ξύλο κοπής, δώρο από κάποια συσκευασία ψωμιού του τοστ πριν από κάμποσα χρόνια και το πέρασμα από τη θεωρία στην πράξη έγινε χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω.



  

  

Η όλη διαδικασία σαν πρώτη εντύπωση ήταν άκρως χαλαρωτική, όπως συμβαίνει σε κάθε ενασχόληση με χειροτεχνία ή ζωγραφική κτλ. Το μυαλό αδειάζει από σκοτούρες και έγνοιες και η ώρα περνάει δημιουργικά και ευχάριστα. Πολύ το χάρηκα. 




Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

Οι Διαδρομές Τέχνης αποκτούν το δικό τους 'σπίτι'


 Για την αγαπημένη φίλη και ζωγράφο Όλγα Χάνουζα το να αποκτήσει μια βάση για τις καλλιτεχνικές της ανησυχίες και δραστηριότητες ήταν ένα όνειρο ζωής. Ένα όνειρο που πριν από λίγες μέρες πήρε σάρκα και οστά, χάρη στην πίστη της ότι κάπως, κάπου, κάποτε αυτό το όνειρο θα πραγματοποιηθεί. 
Η πρόσκληση ήρθε και, φυσικά, ανταποκριθήκαμε με χαρά και την επισκεφθήκαμε στο νέο της 'σπίτι', έναν απέριττο φινετσάτο χώρο που μοσχοβολούσε φρεσκοβαμμένη μπογιά και αυτή την ευχάριστη μυρωδιά και αίσθηση του αχρησιμοποίητου και καινούργιου. 

Η γκαλερί 'Διαδρομές Τέχνης' βρίσκεται στην καρδιά της Αθήνας επί της οδού Ερμού στο Μοναστηράκι και στεγάζεται στο ισόγειο ενός ολοκαίνουργιου κτηρίου που μόλις πριν από λίγες μέρες άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό. Η Όλγα φυσικά ήταν εκεί και μας ξενάγησε στους χώρους και τα έργα των καλλιτεχνών που συμμετέχουν στην πρώτη έκθεση που εγκαινιάστηκε πριν από λίγες μέρες και συνεχίζεται για όλο τον Ιούλιο, από όσο γνωρίζω.

Το πρώτο βήμα έγινε και η αρχή, όπως λένε, είναι το ήμισυ του παντός. Τις θερμότερες ευχές μας η γκαλερί Διαδρομές Τέχνης να αποτελέσει μια πνοή δημιουργίας και ομορφιάς για την πόλη, μια δραστήρια και δυναμική καλλιτεχνική κυψέλη που θα αναδείξει πολλούς ταλαντούχους εικαστικούς και ένα σημείο αναφοράς για συναντήσεις, αναζητήσεις και όνειρα!












Με την Όλγα σε κλασική πόζα.





Τα λευκώματα που έχουν ήδη ολοκληρωθεί, διατίθενται προς πώληση στον χώρο της γκαλερί. Κάπου στις σελίδες του μεσαίου, υπάρχει και δική μου συμμετοχή. 
Οι σχετικές αναρτήσεις: εδώ και εδώ.





Ξεκινήσαμε με ένα όνειρο
τέσσερις φίλοι καλλιτέχνες
πριν τέσσερα χρόνια.
Όλγα, Ελένη, Λιάνα, Ιωάννης.
Το όνειρο έγινε πραγματικότητα.
Ζήστε το μαζί μας!

(Από τη σελίδα Διαδρομές Τέχνης στο Facebook.)


Στην Όλγα και την καλλιτεχνική της ομάδα, εύχομαι 
καλές, πολύχρωμες και εμπνευσμένες Διαδρομές Τέχνης!

Φιλιά πολλά σε όλους σας!


Κυριακή, 10 Ιουλίου 2016

Στα εγκαίνια της Μητρόπολης


Η αλήθεια είναι πως είχα αναβάλει πολλά τον τελευταίο καιρό λόγω της εξεταστικής και είχε έρθει πλέον η ώρα τους να διεκπεραιωθούν. Με μιας εβδομάδας καθυστέρηση λοιπόν κάνω αυτή την ανάρτηση, η οποία είναι αφιερωμένη σε μια μεγάλη στιγμή στη σύγχρονη ζωή της πόλης μου και των κατοίκων της, την επαναλειτουργία της πανέμορφης Ιερής Μητρόπολης Αθηνών ύστερα από επτά και κάτι χρόνια.

Τόσο χρειάστηκε για να αποκατασταθούν οι ζημιές που υπέστη ο ναός λόγω της καθίζησης του υπεδάφους από τα έργα του μετρό, αλλά και της διάβρωσης που υπέστη από τα νερά του Ηριδανού ποταμού που κυλάνε στα θεμέλιά της, κάνοντας τα πλήγματα που είχε ήδη δεχτεί με τους δύο μεγάλους σεισμούς της Αθήνας το '81 και το '90 μη διαχειρίσιμα.

Όμως, όλα αυτά ανήκουν πλέον στο παρελθόν και αυτό το κόσμημα που στολίζει το κέντρο της Αθήνας είναι και πάλι ανοιχτό στο κοινό! Οι καμπάνες χτυπούσαν γιορτινά, ο κόσμος συνέρρεε εντός και εκτός του ναού να δει από κοντά, να θαυμάσει, να προσκυνήσει. Η εκδήλωση των εγκαινίων ήταν φαντασμαγορική. Κλασική μουσική από την Μητροπολιτική Ορχήστρα Αθηνών, έντεχνο ελληνικό τραγούδι, έγχορδα, πνευστά, κρουστά, όλα με φόντο την απαστράπτουσα εκκλησία, η ιστορία της οποίας είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την ιστορία της πόλης.

Η πρώτη πέτρα τοποθετήθηκε το 1842, λίγο αφότου η Ελλάδα έγινε ανεξάρτητο κράτος. Για πρώτες ύλες χρησιμοποιήθηκαν ό,τι είχε απομείνει από τις βομβαρδισμένες από τους Οθωμανούς κατακτητές εκκλησίες της γύρω περιοχής. Τίποτα δεν έπρεπε να χαθεί, αφού η κάθε πέτρα ήταν ιερή. Λόγω της έναρξης της Επανάστασης την 25η Μαρτίου, ημέρα εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, αλλά και -κυρίως- της αίσιας έκβασης του Αγώνα, ο Μητροπολιτικός Ναός των Αθηνών αφιερώθηκε πανηγυρικά στην Μητέρα όλων και προστάτιδα της Ελλάδας, Παναγία. Είκοσι χρόνια μετά και με πολλές δυσκολίες πάσης φύσεως, κυρίως οικονομικές, δόθηκε στην υπηρεσία του λαού και του Θεού για να λειτουργήσει αδιάλειπτα από το 1862, ημερομηνία αποπεράτωσης των εργασιών, μέχρι και τις μέρες μας.  


Ιερά Μητρόπολις Αθηνών, έτος 1890.

Πρέπει να πω εδώ ότι από πάντα την ήξερα (και την ονόμαζα βέβαια) απλά ως Μητρόπολη ή Μητρόπολη Αθηνών και ότι χάρηκα τόσο μα τόσο πολύ όταν διαπίστωσα πως είναι αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό, θρησκευτικό γεγονός στο οποίου το όνομα ακούω κι εγώ. Ήθελα από πάντα να έχω τη "δική μου" εκκλησία. Τον δικό μου Ευαγγελισμό. Ήμουν σε αναζήτηση να βρω αυτή που θα μου κάνει το κλικ. Χαλαρή μεν, αλλά κάπου στην άκρη του μυαλού υπήρχε και αυτό. Κάποια στιγμή μάλιστα, που είχα δει ένα ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στα δεν θυμάμαι πόσα χρόνια από την ίδρυση του ναού του Ευαγγελισμού στην Αλεξάνδρεια μέσα μου δαγκώθηκα και έλεγα γιατί να είναι εκεί και όχι εδώ, στα πάτρια εδάφη. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πώς αισθάνθηκα όταν το κλικ αυτό ήρθε από αυτόν τον συγκεκριμένο ναό που από πάντα θαύμαζα και αγαπούσα. Το ωραίο είναι ότι σε αυτή την απρόσμενη χαρά προστέθηκε και η συγκίνηση όταν διαπίστωσα πως το παρακείμενο παρεκκλήσι της Μητρόπολης είναι αφιερωμένο στον Άγιο Ελευθέριο, προστάτη άγιο του μεγάλου μου γιου, στου οποίου το όνομα και ακούει..












~~~~~~

 * Η αρχική θέση του Μητροπολιτικού ναού ήταν να χτιστεί δίπλα στην Ακαδημία Αθηνών, επί της λεωφ. Πανεπιστημίου, όταν η Ακαδημία δεν υπήρχε ακόμα. Η σκέψη αυτή δεν ευόδωσε, γιατί την εποχή εκείνη ήταν μια περιοχή ερημική. Αντ' αυτού, προτιμήθηκε η σημερινή θέση επί της οδού Μητροπόλεως, που βρισκόταν στην καρδιά της παλιάς πόλης και άρα ήταν εύκολα προσβάσιμη από τους κατοίκους της.

 ~~~~~~

 * Εντός της Μητρόπολης φυλάσσεται το σκήνωμα της Αγίας Φιλοθέης, της "κυράς των Αθηνών", καθώς και τα οστά του Γρηγορίου Ε'. Από το 2006 δε, στα ιερά της κειμήλια έχει προστεθεί τμήμα της ζώνης του Αποστόλου Παύλου.

 ~~~~~~

 * Η παλιά φωτογραφία της Μητρόπολης που χρονολογείται στα 1890 είναι δανεισμένη από εδώ.
 ~~~~~~

 Το βιντεάκι που έβγαλα με το κινητό μου από τη συναυλία της βραδιάς, ο blogger δεν με αφήνει να το ανεβάσω γιατί υπερβαίνει τα 100kb. Το ανέβασα κι εγώ στο fb, που ως φαίνεται δεν έχει πρόβλημα με τα κιλομπάιτ.


Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

Ο δρόμος για το πτυχίο


Ήταν ένας δύσκολος μήνας ο Ιούνιος, γεμάτος από ατέλειωτες ώρες διαβάσματος, ξενύχτια, άγχος, νεύρα, κούραση. Προτελευταία ενότητα μιας σχολής που αποδείχτηκε ιδιαίτερα δύσκολη και απαιτητική. 
Όμως, δεν θα την ήθελα καθόλου διαφορετική, γιατί η αξία της σχολής και το υψηλό της επίπεδο κάνει τον δικό μου προσωπικό αγώνα ακόμα πιο πολύτιμο! Είμαι πολύ περήφανη που έχω φτάσει ως εδώ, με αυτά τα δεδομένα και με το πρόγραμμα που έχω, τη δουλειά μου, την οικογένειά μου, το σπίτι μου και χωρίς την ελάχιστη βοήθεια από πουθενά.

Κι όμως, χώρεσε και η σχολή. Δεν ξέρω πώς, αλλά τα κατάφερε και χώρεσε στη ζωή μου! Αργά-αργά, σταθερά, επίμονα. Χρόνο με τον χρόνο η μάχη δινόταν και έλεγα, άντε. Ένα μάθημα ακόμα έμεινε πίσω μου. Ένα μάθημα λιγότερο έμεινε μπροστά μου. Και έδινα κουράγιο στον εαυτό μου και συνέχιζα.
Προχτές, το Σάββατο το πρωί έδωσα το προτελευταίο μου. Και τα πήγα μια χαρά!
Από προχτές ένα χαζοχαρούμενο μειδίαμα έχει κολλήσει στα χείλη, αυτό της ικανοποίησης που φέρνει το πέρας ενός άθλου.
Γιατί άθλος είναι, για μένα τουλάχιστον, να μένεις σταθερά πιστός σε ένα όνειρο που κατοικεί μέσα σου από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου. Ακόμα κι όταν η ζωή έρχεται με ορμή με τα δικά της προγράμματα, αυτό να μένει ζωντανό, εκεί, να περιμένει σιωπηλά την ώρα που θα έρθει η σειρά του να αναπνεύσει.

Αισθάνομαι πραγματικά τυχερή και ευλογημένη που μου δόθηκε η ευκαιρία κάπου δέκα χρόνια πριν, με τον θεσμό του ανοικτού πανεπιστημίου, που ήταν θαρρείς κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της ζωής μου! Μια ευκαιρία που την άρπαξα από τα μαλλιά. Και παρόλες τις θυσίες που απαίτησε μέσα στα χρόνια, όπως απαιτεί κάθε τι που αξίζει πραγματικά σε αυτή τη ζωή, δεν το μετάνιωσα ούτε για μια στιγμή. Είναι μια εμπειρία ζωής, ένα τεράστιο παράθυρο σε έναν κόσμο μαγικό, πολυδιάστατο, ένα κλειδί που ξεκλειδώνει όλους τους μηχανισμούς σκέψης, ενσυναίσθησης, διορατικότητας και κρίσης που κρύβονται μέσα σου, μία ώθηση σε κάθε ρινίδα δύναμης και αντοχής και θέλησης που διαθέτεις ως άνθρωπος.

Οι φωτογραφίες βγήκαν με το κινητό σε στιγμές ιδιαίτερης κούρασης, όταν χρειαζόμουν επειγόντως κάτι για να με αποσπάσει από τον δαιδαλώδη λαβύρινθο μιας ύλης απέραντης και απαιτητικής, σε στιγμές που η εξάντληση και η συναίσθηση της μοναξιάς του αγώνα ήταν στο ζενίθ. Βρισκόμουν μέσα στο πυκνότερο σκοτάδι. Αυτό που σκεπάζει τα πάντα λίγο προτού να ξημερώσει...

Τώρα που όλα αυτά είναι πια παρελθόν και ο ήλιος του Ιούλη λάμπει δυνατά στον καταγάλανο ουρανό της πόλης, αποκτούν μιαν άλλη αξία, συναισθηματική. Γίνονται ενθύμιο και μνήμη, έτοιμα να μπουν στο πολύτιμο μπαουλάκι μου των αναμνήσεων.
Ένα μάθημα ακόμα πίσω μου. Ένα μάθημα ακόμα μπροστά μου. Για να κλείσει αυτό το τεράστιο κεφάλαιο της ζωής μου που 'χει για τίτλο του: "Ο δρόμος για το πτυχίο".










Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

Σάββατο των ψυχών



Πατέρα μου είμαι καλά. Μην ανησυχείς για τη μαμά, την προσέχω εγώ τώρα.
Ελπίζω κι εσύ να είσαι καλά εκεί που βρίσκεσαι. Να έχεις βρει γαλήνη.
Σήμερα σε μνημόνευσα. Και τη γιαγιά και τον παππού.
Σου έφτιαξα σιταράκι. Πρώτη μου φορά! Συνεισφέραμε όλοι, ο Νίκος, ο Γιάννης. 
Έχει μεγαλώσει πολύ. Άντρας σωστός. Δύσκολα θα τον αναγνώριζες. 
Έχει τον χαρακτήρα σου. Την ξεροκεφαλιά σου. Το χιούμορ σου.
Θα τα βρίσκατε οι δυο σας. Θα λατρευόσασταν.
Έβαλα όλη μου την τέχνη. Ελπίζω να το έλαβες.
Σε αγαπώ πολύ. 
Συγχώρα με.
Η κόρη σου, 
Λ.

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2016

Απόδοση της εορτής του Πάσχα


Να πω ότι δεν είμαι άσχετη με τα τελετουργικά μυστικά της εκκλησίας μου; Αφού είμαι. Όμως το παλεύω και ψάχνω για να μάθω, να μυηθώ και να μπω στα μυστήρια και τα μυστικά της.
    
Προχτές η καμπάνα χτυπούσε επίμονα σαν σε γιορτή. Όχι την ώρα του Εσπερινού, πιο αργά. Κατά τις οκτώ και μισή το απόγευμα. 
Τι είναι σήμερα; αναρωτήθηκα.
Ανέτρεξα στο μικρό θρησκευτικό ημερολογιάκι μου, μια ατζέντα μινιατούρα στην οποία αναγράφονται όλες οι εορτές του έτους, καθώς και τα αποσπάσματα των ευαγγελικών κειμένων που διαβάζονται στις θείες λειτουργίες της Κυριακής, οι νηστείες του χρόνου και άλλα παρεμφερή. 

Παρένθεση: Ούτε και αυτό το ήξερα, για να δείτε το μέγεθος της ασχετοσύνης μου. Μια φίλη μου το είπε ότι υπάρχει, όταν την ρώτησα πώς γνωρίζει από πριν όλες τις γιορτές, τα ψυχοσάββατα κτλ. Βλέπεις, όταν ενδιαφέρεσαι και ρωτάς, μαθαίνεις. 
Η γνώση έρχεται προς εσένα, αρκεί να την αναζητήσεις. Το γράφουν και οι Γραφές. Κλείνει η παρένθεση.

Το ατζεντάκι μου λοιπόν έγραφε: Απόδοση της εορτής του Πάσχα. Πάλι ερωτηματικό. Τι θα πει απόδοση του Πάσχα; Απόδοση ήξερα ότι σημαίνει το να δίνεις κάτι σε κάποιον που του ανήκει. Σημαίνει και την εξήγηση ενός γεγονότος βάσει κάποιου άλλου. Σημαίνει επίσης το να αναγνωρίζεις την προέλευση ενός έργου στον δημιουργό του, το να ερμηνεύεις έναν ρόλο ή ένα μουσικό κομμάτι, το να παράγεις έναν όγκο έργου, χίλια δυο. Ποιο από όλα αυτά όμως εξηγεί τούτην εδώ τη λέξη;

Ενστικτωδώς σχεδόν πήγα ντύθηκα, φεύγω τους είπα, πάω στην εκκλησία. Με κοιτούσαν απορημένοι. Έκλεισα πίσω μου την πόρτα, κατέβηκα στον δρόμο. Ανηφόρισα τον πεζόδρομο, έφτασα στο προαύλιο, ανέβηκα τα μαρμάρινα σκαλοπάτια. Η πύλη ήταν ανοιχτή, όμως μέσα το φως ήταν αμυδρό. Η εκκλησία φωτιζόταν μόνο από τα αναμμένα καντηλέρια που κρέμονταν μπροστά από τις εικόνες και τα κεριά των πιστών στα μανουάλια του προθαλάμου. Ο κόσμος πολύς, κάτι που με οδήγησε στη σκέψη ότι η Απόδοση τελικά θα πρέπει να ήταν κάτι το σημαντικό.

Βρήκα μια θέση, κάθισα. Περίμενα. Δίπλα μου μία κυρία κρατούσε μία λαμπάδα χρησιμοποιημένη. Με είδε, μου χαμογέλασε. Χωρίς να ρωτήσω αποκρίθηκε: 'Είναι η λαμπάδα της Ανάστασης. Σήμερα θα πάρουμε πάλι το Άγιο Φως, να τιμήσουμε τον αναστάσιμο κύκλο που κράτησε σαράντα μέρες και κλείνει απόψε.' 
Πάλι η γνώση ήρθε σε μένα. Μόνη της, χωρίς καν να αρθρώσω τις λέξεις.

Εγώ δεν είχα, φυσικά, μαζί μου τις λαμπάδες της Ανάστασης, ήταν όλες τους αφημένες στο εξοχικό, όπου περάσαμε τις ημέρες της Λαμπρής. Αναρωτήθηκα αν μπορούσα να πάρω κάποιο κερί από την είσοδο να υποκαταστήσω τη γιορτινή λαμπάδα που δεν είχα. 'Όλοι θα έχουν τη λαμπάδα τους όταν έρθει η ώρα, μην ανησυχείς. Όλοι εδώ μέσα θα λάβουμε το Φως, δεν θα αφήσει κανέναν παραπονεμένο.' είπε πάλι, λες και είχε διαβάσει τη σκέψη μου.
Της χαμογέλασα. Την ευχαρίστησα. Θυμήθηκα κάτι που είχα ακούσει πριν από χρόνια. "Η ορθοδοξία είναι αποκάλυψη, την αισθάνεσαι, δεν τη μαθαίνεις. Ζει μέσα σου βιωματικά." Δεν το είχα καταλάβει τότε. Δεν μπορούσα να καταλάβω... 

Η λειτουργία κράτησε περίπου τέσσερις ώρες. Ήταν αναστάσιμη, όμως χωρίς τη χαρμόσυνη και γιορτινή ατμόσφαιρα της Λαμπρής. Όλα αυτά είχαν καταλαγιάσει. Σαράντα μέρες μετά έμπαινες πλέον στο βαθύτερο νόημα της εορτής, στην ουσία της. Κάπως σαν μύηση, σαν μυσταγωγία. Το έβλεπα γύρω μου, μέσα μου. Οι πιστοί, οι ιερείς, οι ψάλτες, όλοι ήταν λουσμένοι σε ένα απόκοσμο φως, ιλαρό, αυτό που πήγαζε από τις τρεμάμενες φλόγες των καντηλιών και των κεριών. Η ψαλμωδία ήταν δοξαστική, ευχαριστήρια. Για αυτή τη σύνδεση με το Ουράνιο, το Υπερβατικό. Για αυτή την ανάταση ψυχής, που φτερούγιζε ανάλαφρη συμμετέχοντας με όλη της την δύναμη σε αυτό τον μαγευτικό χορό των αγγέλων, που δόξαζαν μαζί μας την Ανάσταση του Ιησού.

Το τελευταίο Χριστός Ανέστη ψάλθηκε αυτό το βράδυ και για κάποιον λόγο, ήμουν εκεί! Ένας κύκλος έκλεισε μπροστά μου για να ανοίξει ένας άλλος ξανά από την αρχή, με όλους εμάς ξανά πρωταγωνιστές σε ένα έργο που δεν του λείπουν οι αγωνίες, οι λαχτάρες, οι λύπες, οι χαρές, και με την ελπίδα να μας περιμένει εκεί, στην άκρη της γραμμής. Φτάνει να έχουμε το βλέμμα μας στραμμένο προς αυτήν. Σαν μπούσουλα. Σαν τον φάρο που διαγράφει αυτό το φωτεινό μονοπάτι πάνω στη σκοτεινή θάλασσα, που θα μας φέρει σώους και αβλαβείς πίσω στο λιμάνι και στο σπίτι μας. Αμήν. 

Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

Τα παιδιά ζωγραφίζουν στον τοίχο



Τη δουλειά του φωτογράφου Χρήστου Τσουμπλέκα τη γνωρίζω ιντερνετικά εδώ και αρκετά χρόνια μέσα από το Flickr και στη συνέχεια χάρη στο FacebookΣήμερα λοιπόν Κυριακή ήρθε στον τοίχο μου στο fb το αφιέρωμα που έκανε για τα παιδιά του χωριού του, που βρίσκεται κάπου κοντά στο Ηράκλειο της Κρήτης. 
Αφορμή ήταν το απίθανο project που έφεραν εις πέρας μαζί με τον ζωγράφο-δάσκαλό τους. Ένας καλλιτέχνης που δεν φοβήθηκε το νεαρό της ηλικίας τους, αντίθετα, το αξιοποίησε με τον πιο εμπνευσμένο τρόπο. 
 


Πήραν τις μπογιές και τα πινέλα τους και μαζί μπήκαν μέσα στον μαγικό κόσμο της τέχνης ενεργά, γεμάτα κέφι, μέσα από τη δική τους προσωπική συμμετοχή και μέσα από τις δικές τους σημερινές μεθόδους, όπως το graffiti, που αποδέχονται ευκολότερα ίσως από μια στεγνή παράδοση σε κάποια αίθουσα διδασκαλίας.
 

Street art και υψηλή τέχνη μαζί! Δουλεμένη μέσα από τα δικά τους χέρια. Μια διαδραστική επικοινωνία όπου το χτες και το σήμερα, το υψηλό και το καθημερινό ενώθηκαν μέσα από την παλέτα μιας ομάδας παιδιών γεμάτα χαμόγελο, θετική ενέργεια και όρεξη για δημιουργία ακολουθώντας, χάρη στην εμπνευσμένη προτροπή του καθοδηγητή τους, τα βήματα ιερών τεράτων της ζωγραφικής, όπως ο λατρεμένος ζωγράφος Vincent Van Gogh.
 

Μεταφέρω τα λόγια του αυτούσια, όπως τα ανέβασε στη σελίδα του στο Facebook. Στον ίδιο ανήκουν επίσης και οι φωτογραφίες της ανάρτησης.

"Ζώ σε ένα όμορφο χωριό πολύ κοντά ατο Ηράκλειο. Ένα χωριό με ορισμένους καταπληκτικους ανθρώπους. Ένας απ' αυτους τους υπέροχους ανθρώπους είναι ο Kostis . Ο Κωστής είναι καλλιτέχνης, και έχει ενα όμορφο εργαστήρι, Το εργαστήριο του Κωστή- Kostis workshop βγαλμένο μέσα απο τα παραμύθια. Εκεί δημιουργεί, τα έργα του, εκεί θα βρείτε μοναδικά αντικείμενα και δώρα, ομως το πιο σπουδαίο από όλα νομίζω είναι οτι εκεί, γεμίζει με χρώμα και χαμόγελο τις ζωές των μικρών μας παιδιών. Με τη λιλιπούτεια πάρέα του δουλεψαν επι αρκετές μέρες ώρες σε χώρο του χωριού στις Αρχάνες, και δημιουργησαν το γκράφιτι που βλέπετε. Απολαυση σκέτη, και τροφή για σκέψη ...."



Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά, στον ζωγράφο-δάσκαλό τους κ. Κωστή και, φυσικά, στον Χρήστο Τσουμπλέκα για το υπέροχο φωτογραφικό αφιέρωμα!  
 
 
Τα παιδιά ζωγραφίζουν στον τοίχο
τον Βενσάν και μια νύχτα που αλλάζει
Τα σκοτάδια σκορπάνε κι η μέρα λουλουδίζει
σαν ανθός στο περβάζι.

(δανεισμένο από στίχο του ομότιτλου τραγουδιού της Τάνιας Τσανακλίδου, 
ελαφρώς προσαρμοσμένο από την γράφουσα).