Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Επιτέλους, Ελλάδα

Ήταν ένα από τα λιγοστά σχόλια σε άρθρο ιστοσελίδας που αναφερόταν στην ταινία του Βασίλη Τσικάρα Έξοδος 1826, το ίδιο που μονολόγησα κι εγώ μόλις βγήκα από την αίθουσα του κινηματογράφου Αλκυονίς, όπου προβάλλεται αυτές τις μέρες: 'Επιτέλους, Ελλάδα'.
Σχεδόν δύο μήνες έχουν περάσει από την πρώτη προβολή και η αίθουσα ήταν γεμάτη από κόσμο που ήρθε να τη δει. Καταχειροκροτήθηκε. Επιτέλους, μια ταινία με θέμα ελληνικό, ελληνικότατο, μέσα στη λαίπαπα του ανθελληνικού αέρα που φυσάει στον τόπο εδώ και καιρό. Επιτέλους, ένας δημιουργός που πραγματεύτηκε μια σελίδα από την ελληνική ιστορία, την αδικημένη περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, που θα μπορούσε να μας ξαναδώσει το χαμένο μας ανάστημα. Να μας ξανακάνει περήφανους σε μια εποχή που το να λες ότι είσαι Έλληνας ή πατριώτης, στην καλύτερη περίπτωση θεωρείται ρομαντικό ή γραφικό ή εκτός ρεύματος, και στη χειρότερη, ρετσινιά πολιτικής απόχρωσης που αποπροσανατολίζει και παραπλανεί.
Επιτέλους, μια φωνή ελληνική. Επιτέλους, μια ταινία ελληνική. Επιτέλους, ΕΛΛΑΔΑ. Χωρίς χορηγούς. Χωρίς marketing, χωρίς "ημέτερες" πλάτες, χωρίς παιχνίδια κάτω από το τραπέζι ή συζητήσεις και μαγειρέματα πίσω από κλειστές πόρτες. Πάντα μια χούφτα Έλληνες κάναν τη διαφορά. Πάντα. Από πάντα. Επιτέλους, μια διάφανη ταινία με θέμα ατόφιο ελληνικό. Ηρωικό. Χωρίς βία και αίμα, μολονότι το θέμα ήταν πολεμικό. Χωρίς εφέ και κορδέλες μεταξωτές. Μόνο ουσία. Ουσία και μέτρο. Μέτρο ελληνικό. Επιτέλους, σεμνότητα και σοβαρότητα. Επιτέλους αξίες και δεσμοί πατριωτικοί, οικογένειας, αίματος, αυτοθυσίας, φιλίας, πίστης, ήθους, αναστήματος, λεβεντιάς. Επιτέλους, ΕΛΛΑΔΑ.


Δεν έμεινα σε κανένα επιμέρους στοιχείο της ταινίας. Δεν με άφησε. Ήταν ένα σφιχτοδεμένο σύνολο. Δυο ώρες απόλυτης αρμονίας, αδιαίρετης. Σαν ενορχηστρωμένο μουσικό κομμάτι. Η μουσική υποβλητική. Το ίδιο και το κλέφτικο τραγούδι στο οποίο βασίστηκε η υπόθεση ερμηνευμένο από μια φωνή μοναχική. Όχι σαν το σουξέ που χορεύουμε στα πανηγύρια για να κάνουμε κέφι. Σα μοιρολόι. Οι στίχοι του, τα τελευταία λόγια του καπετάν Μιχάλη, λίγο πριν ξεψυχήσει από το βόλι του εχθρού. Μέσα σε λίγους στίχους το δημοτικό τραγούδι άλλαξε για μένα διάσταση. Έγινε ύμνος. Για όλους αυτούς τους ήρωες της Επανάστασης, που θα μπορούσαν να είναι παραδείγματα προς μίμηση. Που θα μπορούσαν να μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Όλες οι μορφές, δωρικές. Χωρίς περιτυλίγματα. Οι γυναίκες, χωρίς εξάρσεις συναισθηματικές, μετρημένες και ατρόμητες. Ακόμα και στο θάνατο. "Στο Μεσολόγγι γυναίκες και άνδρες κάνουν την ίδια δουλειά". Ελληνίδες. Τα παιδιά της Σαμαρίνας, στα όρια της υπέρβασης. Η αυτοθυσία το δάφνινο στεφάνι που καρτερούν. Το σενάριο λιτό, σχεδόν μονολεκτικό. Μια πρόταση που φέρνει δάκρυα. Μια λέξη σε μαύρο φόντο που δε λέει να ξεκολλήσει από το μυαλό δυο μέρες τώρα. Ελευθερία. Σε μαύρο φόντο.
Επιτέλους...


Εσείς μωρέ παιδιά κλεφτόπουλα 
παιδιά της Σαμαρίνας 
μωρέ παιδιά καημένα 
παιδιά της Σαμαρίνας 
κι ας είστε λερωμένα. 

Αν πάτε πάνω μωρέ στα βουνά 
κατά τη Σαμαρίνα 
μωρέ παιδιά καημένα 
κατά τη Σαμαρίνα 
κι ας είστε λερωμένα. 

Τουφέκια μωρέ να μη ρίξετε 
τραγούδια να μη πείτε 
μωρέ παιδιά καημένα 
τραγούδια να μη πείτε 
κι ας είστε λερωμένα. 

Κι αν σας ρωτήσει μωρ’ η μάνα μου 
κι η δόλια η αδερφή μου 
μωρέ παιδιά καημένα 
κι η δόλια η αδερφή μου 
κι ας είστε λερωμένα. 

Μη πείτε πως μωρέ εχάθηκα 
πως είμαι σκοτωμένος 
μωρέ παιδιά καημένα 
πως είμαι σκοτωμένος 
κι ας είστε λερωμένα. 

Πείτε τους μωρέ πως παντρεύτηκα 
τη μαύρη γη πως πήρα 
μωρέ παιδιά καημένα 
τη μαύρη γη πως πήρα 
κι ας είστε λερωμένα.



 (παραδοσιακό)

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Νηστεία για πρώτη φορά

12η μέρα σήμερα που νηστεύω και πρέπει να ομολογήσω ότι είναι η πρώτη φορά που κρατάω νηστεία για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Για μένα, που συνήθως νηστεύω Μ. Παρασκευή μόνο και αυτό με δυσκολία, είναι πολύ.
Τα αποτελέσματα έχουν αρχίσει ήδη να φαίνονται, τόσο στη ζυγαριά όσο και στην υγεία αλλά και τη διάθεσή μου.
Το θέμα είναι ότι για να το κάνω, ζήτησα για πρώτη φορά άνωθεν βοήθεια. Προσευχήθηκα κατά το χριστιανικό πρότυπο 'προσευχή και νηστεία' για αντοχή και αντίσταση απέναντι στους πειρασμούς και, όπως δείχνουν τα πράγματα, μάλλον πρέπει να εισακούστηκα. Επίσης, αυτό που άλλαξε από τις προηγούμενες φορές είναι ότι αποφάσισα να ιχνηλατίσω τους λόγους που έπρεπε να γίνει, μια αναζήτηση που δεν με ενδιέφερε προηγούμενες φορές να κάνω. Αυτή τη φορά το έψαξα, αναζήτησα κείμενα, διαλογίστηκα. Όλα μαζί συνέβαλαν και συνεχίζουν να συμβάλουν στην τήρηση της νηστείας με μεγάλη αυτοπειθαρχία, χωρίς να αισθάνομαι στέρηση, χωρίς να επηρεάζομαι από τα καλούδια και τις λιχουδιές που βρίσκονται τριγύρω. Καθόλου. Η θέλησή μου είναι για κάποιον λόγο ισχυρή. Ευελπιστώ να την κρατήσω μέχρι την Ανάσταση, να ολοκληρώσω δηλαδή για πρώτη φορά στη ζωή μου τη μεγάλη νηστεία της Σαρακοστής με ακλόνητη αφοσίωση και επιτυχία. Θα είναι μια νίκη του πνεύματος απέναντι στις αδυναμίες της σάρκας, που είναι και το ζητούμενο. Αμήν!

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Κρυμμένος θησαυρός

Είναι πάντως άξιο θαυμασμού το πόσο στοχευμένα δρα μερικές φορές ο εχθρός. Παίρνεις, ας πούμε, άδεια από την εργασία σου γιατί η πίεση έχει χτυπήσει καμπανάκι εδώ και μέρες, μένεις στο σπίτι για να ηρεμήσεις και το μόνο που συμβαίνει από την ώρα που ξυπνάς, είναι να εμφανίζονται αφορμές για εκνευρισμό και ένταση. Ένα τηλεφώνημα, υποχρεώσεις που προέκυψαν απλά την συγκεκριμένη μέρα που υποτίθεται ότι δεν θα έκανες τίποτα, ηχορύπανση που προέκυψε από το πουθενά, κάτι που έκανε ο μικρός και το είδες τώρα κ.ο.κ.
Είναι οι στιγμές που κάθεσαι και σκέφτεσαι: Ωραία, δέχομαι επίθεση. Τι κάνω τώρα; Παίζω το παιχνίδι του αντιπάλου; Γίνομαι υποχείριό του και χάνω άλλη μια μάχη ή στρέφομαι στον Πατέρα για γαλήνη και καθοδήγηση;
Σε αυτό το σημείο είναι που πάσχω. Επηρεάζομαι από τα πάντα και μπορεί, ακόμα και μία απλή κουβέντα που θα ειπωθεί πάνω στην ένταση και θα ξεχαστεί το επόμενο δευτερόλεπτο, εμένα να μου χαλάσει τη μέρα. Και επειδή, χάρη στον χρόνο μου που έχω αρχίσει να αφιερώνω συστηματικά στη μελέτη του Λόγου του Θεού - μια μεγάλη απόφαση που πήρα για το 2017 και που ήδη έχει ξεκινήσει να μου αλλάζει τη ζωή - μπορώ να έχω τη συναίσθηση της αδυναμίας μου και να επιλέξω να στραφώ προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Αυτή η στροφή είναι άκρως βασανιστική. Είναι η αποποίηση του παλιού εαυτού, η εγκατάλειψη συνηθειών και συμπεριφορών μιας ζωής. Όλα αυτά δεν μπορούν να γίνουν μέσα σε μια νύχτα. Αν υπάρχει κάποιος εκεί έξω που πιστεύει ότι το να είσαι χριστιανός τη σήμερον ημέραν είναι εύκολη υπόθεση, νομίζω ότι πλανάται πλάνην οικτράν. Δεν είναι εύκολη υπόθεση, κάθε άλλο παρά. Όμως, η απόφαση έχει παρθεί, η προσπάθεια έχει ξεκινήσει και θα συνεχιστεί για όσο χρειαστεί.
Υποπτεύομαι ότι πρόκειται για έναν αγώνα ζωής, μάλλον για μια μάχη κατά του φθαρτού μας εαυτού, του βουτηγμένου στις ατέλειες, τις αδυναμίες και τα πάθη. Τέλειοι δεν πρόκειται να γίνουμε ποτέ, λάθη θα γίνονται, όμως, πιστεύω πως οτιδήποτε μπορεί να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους από εκείνον που ήμασταν την προηγούμενη ημέρα, αξίζει την κάθε μας προσπάθεια.

"Η βασιλεία των ουρανών μοιάζει με θησαυρό κρυμμένο στο χωράφι, που τον βρήκε ένας άνθρωπος και τον έκρυψε, κι όλος χαρά πάει και πουλάει όλα όσα έχει κι αγοράζει εκείνο το χωράφι."

(Ματθ. 13:44)


Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Bible study

Πρωινό Σαββάτου κι εγώ πίνω τον καφέ μου παρέα με τον Λόγο του Θεού. Ο Λόγος του Θεού με ηρεμεί, μου δίνει κατεύθυνση και αισθάνομαι τη μέρα μου να ξεκινά με τον καλύτερο τρόπο. Η Βίβλος, η Αγία Γραφή για μένα είναι ένα εγχειρίδιο ζωής, ένας χάρτης. Είναι το δώρο του Θεού στην ανθρωπότητα, σε όλους εμάς, τα παιδιά του.


Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Σκέψεις και σελίδες ημερολογίου

Ξέρω μόνο ότι δεν είμαι στα καλά μου τον τελευταίο καιρό. Αισθάνομαι πως κάτι είναι στο δρόμο και έρχεται θρασύ και απρόσκλητο και απειλεί την ησυχία μου, την ηρεμία μου, τη γαλήνη της ψυχής μου, βασικές προϋποθέσεις για να μπορώ να λειτουργώ καλά. Αυτό που αισθάνομαι μερικές φορές, που, σαν κάποιος να μου έχει κλέψει τη χαρά, με κάνει και θυμώνω πολύ. Κι όταν μου φεύγει ο θυμός, απογοητεύομαι. Γιατί αυτή η βεβαιότητα πως όλα πηγαίνουν καλά έχει αρχίσει να εξανεμίζεται, χωρίς να έχει περάσει από το χέρι μου. Τουτέστιν, χωρίς να με έχει ρωτήσει κανείς..




Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Ένα ..παρ' ολίγον αφιέρωμα στην Άριάδνη'

Και πώς να κάνω το αφιέρωμά μου στον χιονιά που έφερε η Άριάδνη' όπως σχεδίαζα, όταν ξυπνάω το πρωί και βλέπω αυτή τη γελαστή, βουτυρένια, ανοιξιάτικη μέρα μέσα στο καταχείμωνο; Λευκά τοπία με χιονισμένες στέγες και χιονάνθρωπους δεν μου βγήκαν. Μόνο χρώματα, χαρά και γιορτινή διάθεση να παιχνιδίζουν στο δισέλιδο της 10ης και 11ης Ιανουαρίου (μία σελίδα για κάθε χιονισμένη μέρα που έζησε η πρωτεύουσα), αλλά δε με πειράζει. Εξάλλου, ημερολόγιο είναι, στο ημερολόγιό μου κάνω ό,τι θέλω.
Κι εξάλλου, κάθε μέρα που χαμογελά είναι μια κερδισμένη μέρα.


Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Passengers

Το σημερινό πρόγραμμα είχε κινηματογράφο. Τον λατρεύουμε και οι δύο και όποτε μας δίνεται η ευκαιρία, δεν την αφήνουμε ανεκμετάλλευτη. Η ταινία είχε μεταξύ άλλων και ένα δίλημμα: όταν φτάνεις στη στιγμή που πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στον εαυτό σου ή τον άλλον, τι διαλέγεις τελικά; Βέβαια, έτσι όπως ξετυλίχθηκε η υπόθεση της ταινίας, δικαίωνε την επιλογή του πρωταγωνιστή, αφού, αν επέλεγε τον άλλον, θα χάνονταν όλοι τους λόγω τεχνικής βλάβης, άρα λόγω ανωτέρας βίας, άρα καλά έκανε και διάλεξε τον εαυτό του (την επιθυμία του δηλαδή να ξυπνήσει την συμπρωταγωνίστρια νωρίτερα εν γνώση του ότι την καταδικάζει, μιας και ο ίδιος δεν άντεχε στην ιδέα να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του σε ένα διαστημόπλοιο όπου όλοι κοιμούνταν στις κάψουλές τους περιμένοντας να φτάσουν στον παραδεισένιο πλανήτη που ήταν και ο προορισμός τους). Ωστόσο, το δίλημμα παραμένει. Όταν τίθεται το δίλημμα 'εγώ ή οι άλλοι', πόσοι αλήθεια θα διάλεγαν το δεύτερο τη σήμερον ημέραν; Πόσοι θα έβαζαν τον εαυτό τους δεύτερο, πόσοι θα τον θυσίαζαν για κάποιον άλλον; Ιδού η απορία.


Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Σελίδες ημερολογίου

ή: Καφές και συμπάθεια με την επιστήθια φίλη μου, που γνωριστήκαμε στη σχολή και από τότε γίναμε αυτοκόλλητες για λόγους που ανανεώνονται, προς μεγάλη μας έκπληξη, συνεχώς.


Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

Σελίδες ημερολογίου

...ή: ένα απρόσμενο ταξίδι ως τη Σπάρτη και πίσω με το αυτοκίνητο και εντυπώσεις από την στάση μας στην Τρίπολη στο δρόμο της επιστροφής που ήταν γεμάτη εκπλήξεις.


Απόψεις του ιερού ναού του Αγίου Βασιλείου - του δικού μας ασκητικού και εγγράμματου Αη-Βασίλη, που καμία σχέση δεν έχει με τον στρουμπουλό ΑγιοΒασίλη της Cocacola που μονοπωλεί τις μέρες των Χριστουγέννων ολόκληρη την Ελλάδα λες και δεν έχει δικό της Αη-Βασίλη και στρέφεται στα καταναλωτικά πρότυπα της δύσης, άντε να μην αρχίσω πάλι - και που βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της Τρίπολης.

Η πόλη ήταν μια έκπληξη για μένα. Δεν την είχα ξαναπερπατήσει και ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα από τον χαρακτήρα που διατηρεί, κάτι πολύ γενναίο και σπάνιο να το βλέπεις τη σήμερον ημέραν.


Το να βρίσκεις ποίηση στα πιο απίθανα και αναπάντεχα μέρη, όπως έναν στίχο του Ελύτη μέσα σε τιμοκατάλογο εστιατορίου (!) είναι από αυτά τα μικρά θαυματάκια που με ενθουσιάζουν. Μου αλλάζουν τη διάθεση για το υπόλοιπο της μέρας και μου δίνουν μια αισιοδοξία και μια πεποίθηση ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα.


Καλή χρονιά δεν σας έχω πει ακόμα από εδώ. Καλή Χρονιά λοιπόν, γεμάτη χαμόγελα, υγεία, αγάπη και εκπληρωμένα όνειρα!

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Ο Jonathan Jackson στην 5η Έκθεση Ορθόδοξου Χριστιανικού Βιβλίου



Πόσο παράδοξο είναι ένας νέος, ωραίος, πλούσιος και διάσημος ηθοποιός του Hollywood και βραβευμένος μουσικός να απορρίψει τις προτεσταντικές καταβολές του και να στραφεί στην Ορθοδοξία; Τι τον έκανε να πάρει αυτή την απόφαση; Πώς έγινε το κλικ; Πώς κατάλαβε μέσα του ότι μετά από όλα αυτά τα χρόνια μελέτης και έρευνας που αφιέρωσε σε ιστορικές, θεολογικές κτλ. αναφορές στις διακλαδώσεις του Χριστιανισμού, στο ταξίδι του προς τα πίσω, προς τα έσω, πώς συντελέστηκε η αποκάλυψη; Πώς συνειδητοποίησε πως είχε φτάσει στην αλήθεια;

Αυτά και άλλα πολλά θα μπορούσα να είχα ρωτήσει τον διάσημο καλεσμένο της 5ης Έκθεσης Ορθόδοξου Χριστιανικού Βιβλίου που διοργανώθηκε στο ξενοδοχείο Caravel το σαββατοκύριακο που μας πέρασε, στο κέντρο της Αθήνας. Ο Jonathan Jackson ήταν γλυκύτατος με πραότητα και μακροθυμία που θύμιζε μοναχούς του Αγίου Όρους, του "Όρους της Σιωπής" (τι καταπληκτική φράση!!).

Τον είχα παρακολουθήσει στο YouTube σε κάποιο βιντεάκι που κατέθετε την μαρτυρία του ως προς την Ορθοδοξία. Τον είχα παρακολουθήσει με προσοχή. Η σεμνότητά του, οι αργές απαντήσεις που έδινε με είχαν κερδίσει. Δεν ήξερα ότι θα βρισκόταν στην έκθεση. Όταν πρωτομπήκα στην αίθουσα δεν τον είδα καν! Έβλεπα τον συνωστισμό, μπορούσα να καταλάβω ότι κάτι συνέβαινε εκεί, με όλο αυτό το νεανικό ακροατήριο, αλλά εμένα το μυαλό μου ήταν προσανατολισμένο στην έκθεση. Ήθελα να δω, να πάρω πιθανώς, και να φύγω. Ο χρόνος ήταν περιορισμένος.

Εκεί, χαμένη στις ολοκαίνουργες εκδόσεις και τους αμέτρητους τίτλους των βιβλίων, τον άκουσα να μιλάει. Άκουσα τη φωνή του στο μικρόφωνο, μια γλυκειά, σεμνή φωνή που μιλούσε για τον Χριστό, για την προσευχή, για την πίστη. Απαντούσε με προθυμία όποιον τον ρωτούσε, οι απαντήσεις του ήταν γεμάτες συναίσθημα, εγγύτητα, αμεσότητα. Μιλούσε στις καρδιές των ακροατών του, ένα ακροατήριο γεμάτο από παιδιά γυμνασίου ή λυκείου. Παιδιά που είχαν έρθει από σχολεία να επισκεφτούν την έκθεση και να τον ακούσουν.

Και τον άκουγαν με αφοσίωση που ξάφνιαζε και προσήλωση ζηλευτή, ρουφούσαν όλα τα μηνύματα και ρωτούσαν ασταμάτητα, πόσες ερωτήσεις! Ήθελαν να τα μάθουν όλα κι εκείνος δεν χαλούσε χατήρι σε κανέναν.

Στη συνέχεια έμαθα ότι την Παρασκευή, που ήταν τα εγκαίνια της έκθεσης, ο Jonathan μίλησε για το βιβλίο που έγραψε και που είναι μεταφρασμένο πλέον και στα ελληνικά, με τίτλο "Το Μυστήριο της Τέχνης", εκδόσεις Εν πλω. Προλογίζει ο Γέροντας Εφραίμ. Κρίμα που το έχασα! Πήρα ωστόσο ένα αντίτυπο (χωρίς υπογραφή, τι σκεφτόμουν;;;!!!!;;;) και σκοπεύω να επανέλθω με εντυπώσεις μόλις ολοκληρώσω τη μελέτη του.

Κλείνω με μια μικρή γεύση της γραφής του, όπως την διαβάζω από το οπισθόφυλλο:

"Ο Θεός είναι ο τέλειος Καλλιτέχνης και Ποιητής. Η κατ' εικόνα δική Του δημιουργία μας σημαίνει ότι είμαστε κι εμείς καλλιτέχνες και ποιητές, ανεξάρτητα από την κλήση μας στη ζωή. Είμαστε καλλιτέχνες με τον τρόπο που αγαπάμε. Είμαστε ποιητές με τον τρόπο που προσευχόμαστε. Ο καθένας είναι ένας καλλιτέχνης. Συνδεόμαστε κοσμικά ο ένας με τον άλλο μέσα από ένα θείο υφαντό που εκτείνεται κατά μήκος των αιώνων. 
Ο καθένας μας έχει ένα ρόλο μοναδικό να επιτελέσει στη συμφωνία της δημιουργίας του Θεού."