Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Εγώ και η Ορθοδοξία - Το ξεκίνημα

Η πρώτη Καινή Διαθήκη που πέρασε το κατώφλι του σπιτιού ήταν χάρη στον μεγάλο μου γιο, όταν του ζητήθηκε από το σχολείο να αγοράσει μία για το μάθημα των θρησκευτικών. Την είχα ξεφυλλίσει θυμάμαι να δω περί τίνος πρόκειται. Την προσπέρασα. Λίγα χρόνια αργότερα, σε αγώνα ποδοσφαίρου του μικρού μου γιου, ο πατέρας ενός συμμαθητή του και δικός μας οικογενειακός φίλος μου είπε το εξής: "Πώς γίνεται εσύ που σου αρέσει τόσο το διάβασμα να μην έχεις διαβάσει ποτέ κάτι θεολογικό; Ούτε καν την Αγία Γραφή;"

Ούτε καν την Αγία Γραφή; Άρχισα να προβληματίζομαι. Είχε δίκιο. Ήμουν Χριστιανή Ορθόδοξη και δεν είχα διαβάσει καν την Αγία Γραφή. Παρόλο που με προβλημάτισε για αρκετές μέρες, δυστυχώς για μένα, και πάλι προσπέρασα. Ο λόγος ήταν απλός: Θεωρούσα ότι δεν είχα τίποτε να πάρω από τη Βίβλο, αφού όλες οι ιστορίες της μου ήταν λίγο ως πολύ γνωστές: Αδάμ και Εύα, παράδεισος και κόλαση, κιβωτός του Νώε, 10 Εντολές (τις ήξερα κι αυτές), Μωυσής, Αβραάμ, προφήτες, Απόστολοι, Ευαγγέλια, Πράξεις, Επιστολές, Ιησούς, σωτηρία, Αποκάλυψη.
Ορίστε. Τα ήξερα όλα. Άρα ποιο το νόημα να χάσω τον χρόνο μου με το να τα διαβάζω; Αφού τα ήξερα. Μέγα λάθος, όπως αποδείχτηκε πολύ αργότερα.

Πρέπει όμως να σημειώσω ότι, παρόλο που είχα αυτή τη λανθασμένη άποψη για τα θρησκευτικά πράγματα, από πάντα η έννοια του θείου με συγκινούσε πολύ. Πιο πολύ σαν ιδέα όμως, παρά σαν βίωμα. Είχα από πάντα τον φόβο του Θεού μέσα μου και πάντα, ό,τι κι αν έκανα στη ζωή μου, υπήρχε αυτό το ηθικό φρένο, η διάκριση του σωστού και του λάθους, η διάθεση να ευχαριστήσω τον Θεό, παρόλο που προσωπική επικοινωνία μαζί Του, δεν υπήρχε. Από μένα, τουλάχιστον.  Με αυτό ως δεδομένο ωστόσο, ότι ήμουν μια καλή χριστιανή, παρόλο που δεν πήγαινα μεν στην εκκλησία και δεν είχα διαβάσει σχεδόν τίποτα από γραφές και πατερικά κείμενα κτλ. και γενικώς δεν έμπαινα σε λεπτομέρειες, αλλά τηρούσα τις εντολές όσο μπορούσα, πίστευα ότι ήμουν εντάξει.

Η στροφή ήρθε στο πανεπιστήμιο, όταν γνώρισα μια κοπέλα που ασχολούνταν αρκετά με τα εκκλησιαστικά, την ορθοδοξία και τα σχετικά. Ήταν η πιο λιγομίλητη της παρέας. Η πιο φιλική. Δεν είχε να πει κακή κουβέντα για κανέναν. Και πάντα πρόθυμη να βοηθήσει όλο τον κόσμο. Ήταν ο χαρακτήρας της που με κέρδισε. Δεν αγκομαχούσε για τίποτα, πάντα έλεγε δόξα τω Θεώ για όλα, ακόμα και μέσα σε τρικυμίες και φουρτούνες που έρχονταν με τα χρόνια μέσα στο ΕΑΠ. Η Κατερίνα δεν παραπονιόταν ποτέ. Είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στο Θεό, ήξερε πως όλα θα πάνε καλά. Δεν το ήλπιζε, το ήξερε. Και πάντα έβγαινε αληθινή.

Η Κατερίνα λοιπόν ήταν ο λόγος που αποφάσισα να μπω σε αυτό τον χώρο, τον πνευματικό. Η Κατερίνα με βοήθησε να ξεκινήσω. Μου έδωσε ένα βιβλίο για τον μοναχό (Άγιο σήμερα) Παΐσιο. Το διάβασα. Πήγαμε παρέα στον Άγιο Νεκτάριο στην Αίγινα να προσκυνήσουμε. Είδα την κατάνυξή της στη Θεία Λειτουργία. Το θαύμασα αυτό. Το ήθελα κι εγώ αυτό, αυτή τη σχέση με τα θεία, με τον Θεό, αυτό το δόσιμο και την πίστη. Τα ήθελα και για μένα.

Έτσι ξεκίνησε το οδοιπορικό μου στον δρόμο του Χριστού. Άτσαλα, επιπόλαια, λίγο επιφυλακτικά, λίγο φοβισμένα. Δεν ήξερα από πού να αρχίσω. Δεν είχα ιδέα τι έψαχνα. Ήξερα όμως ότι αυτό που υπήρχε εκεί, αν υπήρχε, το ήθελα για μένα όσο τίποτα στον κόσμο. Ήθελα να μάθω τη θρησκεία μου πριν την απορρίψω. Ήθελα να ξέρω τι σημαίνει να είμαι Χριστιανή Ορθόδοξη. Τι σημαίνει αυτό για μένα προσωπικά, πώς με επηρεάζει, αν έχει τη δύναμη να το κάνει.

Αυτό βέβαια που πρέπει επίσης να τονίσω γιατί το θεωρώ σημαντικό, είναι ότι ξεκίνησα την αναζήτηση χωρίς αρνητισμό και προκαταλήψεις. Ήμουν ανοιχτή και με καλή πίστη σε ό,τι μου αποκαλυπτόταν στην πορεία. Είχα τη διάθεση να το δω και από αυτή τη σκοπιά, την θεολογική, την θρησκευτική, την ορθόδοξη. Δεν ήμουν προκατειλλημένη.

Ξεκίνησα λοιπόν αυτό το οδοιπορικό με μεγάλη όρεξη και θετική ματιά. Ρωτούσα όποιον ήξερε, άνοιγα συζητήσεις, συμβουλεύτηκα τον βιβλιοπώλη μου που είχε μία αδυναμία σε αυτά, μπήκα στο διαδίκτυο και τα έχασα. Το υλικό ήταν ανεξάντλητο! Ένας κόσμος ολόκληρος, για τον οποίο δεν ήξερα απολύτως τίποτα!

Ντράπηκα πολύ. Ήρθε στο μυαλό μου η κουβέντα του οικογενειακού μας φίλου: "Ούτε καν την Αγία Γραφή;" Ένιωσα σα να με χτύπησε κεραυνός. Είχε έρθει η στιγμή. Μερικές φορές μπορεί στη ζωή μας να ανοίγουν κάποιες πόρτες αλλά εμείς να μην είμαστε έτοιμοι να τις περάσουμε. Έτσι ένιωθα για μένα. Ήρθαν ευκαιρίες και τις προσπέρασα. Δεν ήμουν έτοιμη να τις αρπάξω, παρόλο που ήταν εκεί. Τώρα όμως τα πράγματα είχαν αλλάξει. Τώρα έβλεπα την πόρτα ορθάνοιχτη και με καλούσε να αρπάξω την ευκαιρία. Και έκανα αυτό το σάλτο της πίστης (leap of faith, που λένε και στην Εσπερία). Το ένιωθα μέσα μου να φωνάζει, να το απαιτεί. Ήμουν έτοιμη.

(συνεχίζεται...)




"Εσείς είστε το φως για τον κόσμο. Μια πόλη χτισμένη ψηλά στο βουνό, δεν μπορεί να κρυφτεί."

~ Κατά Ματθαίον 5:14

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Επιτέλους, Ελλάδα

Ήταν ένα από τα λιγοστά σχόλια σε άρθρο ιστοσελίδας που αναφερόταν στην ταινία του Βασίλη Τσικάρα Έξοδος 1826, το ίδιο που μονολόγησα κι εγώ μόλις βγήκα από την αίθουσα του κινηματογράφου Αλκυονίς, όπου προβάλλεται αυτές τις μέρες: 'Επιτέλους, Ελλάδα'.
Σχεδόν δύο μήνες έχουν περάσει από την πρώτη προβολή και η αίθουσα ήταν γεμάτη από κόσμο που ήρθε να τη δει. Καταχειροκροτήθηκε. Επιτέλους, μια ταινία με θέμα ελληνικό, ελληνικότατο, μέσα στη λαίπαπα του ανθελληνικού αέρα που φυσάει στον τόπο εδώ και καιρό. Επιτέλους, ένας δημιουργός που πραγματεύτηκε μια σελίδα από την ελληνική ιστορία, την αδικημένη περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, που θα μπορούσε να μας ξαναδώσει το χαμένο μας ανάστημα. Να μας ξανακάνει περήφανους σε μια εποχή που το να λες ότι είσαι Έλληνας ή πατριώτης, στην καλύτερη περίπτωση θεωρείται ρομαντικό ή γραφικό ή εκτός ρεύματος, και στη χειρότερη, ρετσινιά πολιτικής απόχρωσης που αποπροσανατολίζει και παραπλανεί.
Επιτέλους, μια φωνή ελληνική. Επιτέλους, μια ταινία ελληνική. Επιτέλους, ΕΛΛΑΔΑ. Χωρίς χορηγούς. Χωρίς marketing, χωρίς "ημέτερες" πλάτες, χωρίς παιχνίδια κάτω από το τραπέζι ή συζητήσεις και μαγειρέματα πίσω από κλειστές πόρτες. Πάντα μια χούφτα Έλληνες κάναν τη διαφορά. Πάντα. Από πάντα. Επιτέλους, μια διάφανη ταινία με θέμα ατόφιο ελληνικό. Ηρωικό. Χωρίς βία και αίμα, μολονότι το θέμα ήταν πολεμικό. Χωρίς εφέ και κορδέλες μεταξωτές. Μόνο ουσία. Ουσία και μέτρο. Μέτρο ελληνικό. Επιτέλους, σεμνότητα και σοβαρότητα. Επιτέλους αξίες και δεσμοί πατριωτικοί, οικογένειας, αίματος, αυτοθυσίας, φιλίας, πίστης, ήθους, αναστήματος, λεβεντιάς. Επιτέλους, ΕΛΛΑΔΑ.


Δεν έμεινα σε κανένα επιμέρους στοιχείο της ταινίας. Δεν με άφησε. Ήταν ένα σφιχτοδεμένο σύνολο. Δυο ώρες απόλυτης αρμονίας, αδιαίρετης. Σαν ενορχηστρωμένο μουσικό κομμάτι. Η μουσική υποβλητική. Το ίδιο και το κλέφτικο τραγούδι στο οποίο βασίστηκε η υπόθεση ερμηνευμένο από μια φωνή μοναχική. Όχι σαν το σουξέ που χορεύουμε στα πανηγύρια για να κάνουμε κέφι. Σα μοιρολόι. Οι στίχοι του, τα τελευταία λόγια του καπετάν Μιχάλη, λίγο πριν ξεψυχήσει από το βόλι του εχθρού. Μέσα σε λίγους στίχους το δημοτικό τραγούδι άλλαξε για μένα διάσταση. Έγινε ύμνος. Για όλους αυτούς τους ήρωες της Επανάστασης, που θα μπορούσαν να είναι παραδείγματα προς μίμηση. Που θα μπορούσαν να μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Όλες οι μορφές, δωρικές. Χωρίς περιτυλίγματα. Οι γυναίκες, χωρίς εξάρσεις συναισθηματικές, μετρημένες και ατρόμητες. Ακόμα και στο θάνατο. "Στο Μεσολόγγι γυναίκες και άνδρες κάνουν την ίδια δουλειά". Ελληνίδες. Τα παιδιά της Σαμαρίνας, στα όρια της υπέρβασης. Η αυτοθυσία το δάφνινο στεφάνι που καρτερούν. Το σενάριο λιτό, σχεδόν μονολεκτικό. Μια πρόταση που φέρνει δάκρυα. Μια λέξη σε μαύρο φόντο που δε λέει να ξεκολλήσει από το μυαλό δυο μέρες τώρα. Ελευθερία. Σε μαύρο φόντο.
Επιτέλους...


Εσείς μωρέ παιδιά κλεφτόπουλα 
παιδιά της Σαμαρίνας 
μωρέ παιδιά καημένα 
παιδιά της Σαμαρίνας 
κι ας είστε λερωμένα. 

Αν πάτε πάνω μωρέ στα βουνά 
κατά τη Σαμαρίνα 
μωρέ παιδιά καημένα 
κατά τη Σαμαρίνα 
κι ας είστε λερωμένα. 

Τουφέκια μωρέ να μη ρίξετε 
τραγούδια να μη πείτε 
μωρέ παιδιά καημένα 
τραγούδια να μη πείτε 
κι ας είστε λερωμένα. 

Κι αν σας ρωτήσει μωρ’ η μάνα μου 
κι η δόλια η αδερφή μου 
μωρέ παιδιά καημένα 
κι η δόλια η αδερφή μου 
κι ας είστε λερωμένα. 

Μη πείτε πως μωρέ εχάθηκα 
πως είμαι σκοτωμένος 
μωρέ παιδιά καημένα 
πως είμαι σκοτωμένος 
κι ας είστε λερωμένα. 

Πείτε τους μωρέ πως παντρεύτηκα 
τη μαύρη γη πως πήρα 
μωρέ παιδιά καημένα 
τη μαύρη γη πως πήρα 
κι ας είστε λερωμένα.



 (παραδοσιακό)

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Νηστεία για πρώτη φορά

12η μέρα σήμερα που νηστεύω και πρέπει να ομολογήσω ότι είναι η πρώτη φορά που κρατάω νηστεία για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Για μένα, που συνήθως νηστεύω Μ. Παρασκευή μόνο και αυτό με δυσκολία, είναι πολύ.
Τα αποτελέσματα έχουν αρχίσει ήδη να φαίνονται, τόσο στη ζυγαριά όσο και στην υγεία αλλά και τη διάθεσή μου.
Το θέμα είναι ότι για να το κάνω, ζήτησα για πρώτη φορά άνωθεν βοήθεια. Προσευχήθηκα κατά το χριστιανικό πρότυπο 'προσευχή και νηστεία' για αντοχή και αντίσταση απέναντι στους πειρασμούς και, όπως δείχνουν τα πράγματα, μάλλον πρέπει να εισακούστηκα. Επίσης, αυτό που άλλαξε από τις προηγούμενες φορές είναι ότι αποφάσισα να ιχνηλατίσω τους λόγους που έπρεπε να γίνει, μια αναζήτηση που δεν με ενδιέφερε προηγούμενες φορές να κάνω. Αυτή τη φορά το έψαξα, αναζήτησα κείμενα, διαλογίστηκα. Όλα μαζί συνέβαλαν και συνεχίζουν να συμβάλουν στην τήρηση της νηστείας με μεγάλη αυτοπειθαρχία, χωρίς να αισθάνομαι στέρηση, χωρίς να επηρεάζομαι από τα καλούδια και τις λιχουδιές που βρίσκονται τριγύρω. Καθόλου. Η θέλησή μου είναι για κάποιον λόγο ισχυρή. Ευελπιστώ να την κρατήσω μέχρι την Ανάσταση, να ολοκληρώσω δηλαδή για πρώτη φορά στη ζωή μου τη μεγάλη νηστεία της Σαρακοστής με ακλόνητη αφοσίωση και επιτυχία. Θα είναι μια νίκη του πνεύματος απέναντι στις αδυναμίες της σάρκας, που είναι και το ζητούμενο. Αμήν!