Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015

Στον αστερισμό της Παρθένου


Αυτό το καλοκαίρι είχε μυρωδιά από πεύκο. Έρημες γειτονιές και σιωπηλούς δρόμους. Και ησυχία. Πολλή, άπλετη. Χρόνο αργόσυρτο. Βιβλία με τσακισμένα εξώφυλλα και κιτρινισμένα φύλλα που περίμεναν χρόνια στοιβαγμένα στο ράφι να διαβαστούν. Μακρινούς περιπάτους ανάμεσα σε χρυσαφένια σταχοχώραφα και νωχελικές σιέστες στο ύπαιθρο κάτω από πυκνές φυλλωσιές που θρόιζαν κελαριστά σα νανούρισμα, σαν προσευχή από το μαϊστράλι μέσα στην κάψα του μεσημεριού. Είχε μαγικές ανατολές και ονειρεμένες δύσεις. Και γέμισμα ψυχής μπόλικο. Από γαλήνη, ομορφιά και δικούς ανθρώπους. Φίλοι νέοι και παλιοί. Γνωριμίες. Γειτονίες. Οικογένεια. Είχε και τρικυμίες κι ανταριάσματα. Πολιτικά, κοινωνικά, προσωπικά. Κινδύνους και νηνεμίες. Επανεκτιμήσεις, αποφάσεις, επιλογές. Ενδοσκόπηση και περισυλλογή.

Είχε και κεράκια γενεθλίων. Και ευχές πολλές. Διαδικτυακά. Προσωπικά. Σας ευχαριστώ όλους! 
Με μια μεγάλη αγκαλιά. Και μιαν ευχή. Υγεία! Ναι, κι άλλη μία. Αγάπη. Αλήθεια. Καλή καρδιά. Κι άλλες, κι άλλες πολλές! Ευτυχία, Ισορροπία, Ομόνοια. Ειρήνη. Μέσα μας και στον κόσμο όλο. 
Να είμαστε καλά και να αγαπάμε. Τίποτε άλλο. Όλα τα υπόλοιπα έρχονται μόνα τους. 
Έχω εμπιστοσύνη.

Καλό μας φθινόπωρο!


evapsarrou.blogspot.com




Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

Ο δρόμος του φωτός


Την ξύπνησε ο ήχος της κλήσης του στο κινητό της, διαφορετικά δεν θα τον είχε αντιληφθεί. Κουβαλούσε το μπετόνι με το νερό, τα γεμιστά που του είχε φυλάξει αποβραδίς στο ψυγείο κερδίζοντας ένα τρυφερό φιλί για καλημέρα. 
Δεν είχε στείλει τελικά τον βοηθό, 'να μην έχουμε γλωσσοφαγιές' , της είπε. Εκείνη συμφώνησε. 'Καλύτερα την ησυχία μας', συμπλήρωσε. Συμφώνησε με τη σειρά του. Τέτοιες στιγμές, που ευθυγραμμίζονταν έτσι αβίαστα πλανήτης Άρης και πλανήτης Αφροδίτη και στον αέρα αιωρούνταν αυτό που κυνηγούν όλοι οι άνθρωποι όλη τους τη ζωή, κάτι λιγοστές σταγόνες ευτυχίας που δίνουν νόημα στο χαοτικό κουβάρι της ζωής, τέτοιες στιγμές αισθανόταν πραγματικά καλά, δυνατή και ατρόμητη. Πολεμίστρια απέναντι στο θεριό που δεν έλεγε να την αφήσει στην ησυχία της. Το προηγούμενο απόγευμα είχε κάνει την πρώτη της επίσκεψη στον οδοντίατρο, καταφέρνοντας να βρει το θάρρος να ξεκινήσει άλλον έναν αγώνα που ήξερε πως θα ρουφούσε ό,τι αντοχές της είχαν απομείνει ύστερα από ένα μαρτυρικό καλοκαίρι γεμάτο πόνους, ψυχική φθορά και επικίνδυνα φλερτ με την απέναντι πλευρά. Την ταλαιπωρία την θεωρούσε δεδομένη, όμως για κάποιον ανεξήγητο λόγο δεν την ένοιαζε πια. 
Αργά το ίδιο βράδυ, λίγο προτού την πάρει ο ύπνος, διάβαζε από το βιβλίο που βρισκόταν δίπλα της στο κομοδίνο:

"Οι δυσκολίες είναι που μας κάνουν καλύτερους. 
Χωρίς αυτές δεν θα είμασταν ποτέ έτοιμοι να περπατήσουμε πάνω στον δρόμο του φωτός."


Χάραμα στην Σκαλωσιά (τραβηγμένη με το κινητό) ~ evapsarrou.blogspot.com



Τρίτη, 4 Αυγούστου 2015

Δυο μέρες στο εξοχικό


evapsarrou.blogspot.com

evapsarrou.blogspot.com


evapsarrou.blogspot.com


evapsarrou.blogspot.com


evapsarrou.blogspot.com


Δεν ήταν παρά δυο μέρες, που όμως φάνηκαν σα να είχε περάσει μήνας. Η ζέστη δυνατή, ο ήλιος ανελέητος πυρράκτωνε τα πάντα, όταν όμως άρχιζε να σουρουπώνει, ένας γλυκός μαΐστρος έκανε τις βελόνες των πεύκων να τραγουδούν διώχνοντας όλη την κάψα και τη δυσφορία της ημέρας. 
Τα φυτεμένα μας στα καλύτερά τους παρά τον καύσωνα που μεσολάβησε από την προηγούμενη φορά που ήμασταν εκεί. Τα δέντρα μας κάθε φορά και πιο ψηλά, πιο περήφανα. Γλάροι βόλταραν πάνω από τον κάμπο κάνοντάς μας παρέα στον πρώτο καφέ της ημέρας. Χελιδόνια στιγμάτισαν και πάλι τον ουρανό. Περιμένω υπομονετικά να φτιάξουν τη φωλιά τους στα κεραμίδια του σπιτιού. Τα προσκαλώ κάθε φορά. Ελπίζω. Κάποια χρονιά, πού ξέρεις; Μπορεί και να συμβεί. Ένας κορυδαλλός αιφνιδίασε με τα πολύχρωμα φτερά του και την περήφανη παρουσία του. Νίκησε για λίγο την απόλυτη κυριαρχία του πράσινου, που το βλέπεις γύρω σου σε όλες του τις αποχρώσεις όλες τις εποχές του χρόνου. 
Για πρώτη φορά σε αυτή μας την απόδραση είδα κουνάβι, παρακαλώ! Μεγάλο, φουντωτό, πλουμιστό, στο μέγεθος του Φοίβου. Σα μικρό αλεπουδάκι μου φάνηκε, μόνο με περισσότερα χρώματα. Ούτε και ήξερα πως ζούσε σε αυτή τη γωνιά των Γερανίων. Βγήκε στο ξέφωτο, στάθηκε για μερικά δευτερόλεπτα να μας κοιτάζει και μετά χάθηκε έτσι ξαφνικά όπως είχε εμφανιστεί.



evapsarrou.blogspot.com


evapsarrou.blogspot.com



evapsarrou.blogspot.com

Δυο μέρες ομορφιάς, σιωπής και ηρεμίας πέρασαν σα νερό. Φτάσαμε στο βράδυ της Κυριακής και δεν μας έκανε καρδιά να φύγουμε, μεταθέτοντας την ώρα του φευγιού όλο και μακρύτερα από τις στιγμές που ζούσαμε. Περιμέναμε να σκοτεινιάσει, να δούμε τους αστερισμούς να διαγράφονται ολοφώτεινοι και γιορτινοί στον μαβί νυχτερινό ουρανό. Καθίσαμε στην κούνια, με την απόλυτη ησυχία να απλώνεται γύρω μας, με τα παγάκια στο ποτήρι με το παγωμένο απεριτίφ να κροταλίζουν στο κάθε λίκνισμα και στηλώσαμε τα μάτια στον ουρανό. Ο γκιώνης συγχρονίστηκε με το τραγούδι του γρύλλου και των τζιτζικιών που δεν έλεγαν να κοπάσουν παρά το προχωρημένο της ώρας. Ποίηση. Σε λίγο φάνηκε ένα ολόγιομο ασημένιο φεγγάρι που, παρόλο που δεν ήταν η γαλάζια πανσέληνος όπως μας είχαν προαναγγείλει και περιμέναμε, ωστόσο ήταν το ιδανικότερο επιστέγασμα ενός μαγευτικού σαββατοκύριακου.  


evapsarrou.blogspot.com

Φιλώ σας.