εβδομάδα της σιωπής

 

Σε ένα μοναστήρι, λίγο πριν από την Κυριακή των Βαΐων, ένας νέος μοναχός ρώτησε τον γέροντα:

 - Γέροντα, γιατί λένε ότι αυτή η εβδομάδα είναι βουβή;

 Ο γέροντας τον πήρε και τον οδήγησε στον κήπο. Εκεί υπήρχε ένα δέντρο γεμάτο μπουμπούκια.

 - Τι βλέπεις; τον ρώτησε.

 - Βλέπω μπουμπούκια που ετοιμάζονται να ανθίσουν.

 Ο γέροντας χαμογέλασε.

 - Ακούς κάποιο θόρυβο όταν ανοίγουν;

 - Όχι.

 - Κι όμως, εκείνη τη στιγμή γίνεται το μεγαλύτερο θαύμα της φύσης. Το λουλούδι γεννιέται μέσα στη σιωπή.

 Έπειτα ο γέροντας του είπε:

 - Έτσι είναι και αυτή η εβδομάδα πριν από τα Βάγια. Η Εκκλησία σωπαίνει λίγο περισσότερο, γιατί κάτι μεγάλο ετοιμάζεται να ανθίσει.

 Ο νέος τον ρώτησε:

 - Και τι ανθίζει;

 Ο γέροντας απάντησε:

 - Η καρδιά του ανθρώπου που ετοιμάζεται να συναντήσει το Πάθος και την Ανάσταση του Χριστού.

 Και πρόσθεσε:

 - Αν γεμίσουμε αυτές τις μέρες με θόρυβο, δεν θα ακούσουμε τίποτα.

Αν όμως αφήσουμε λίγη σιωπή μέσα μας, τότε θα καταλάβουμε γιατί η Εκκλησία μας οδηγεί σιγά - σιγά προς τα Βάγια και τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Αυτή η εβδομάδα είναι σαν ανάσα πριν από τα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας.

Είναι χρόνος για:

*  περισσότερη προσευχή

*  λιγότερα λόγια

*  περισσότερη μετάνοια

* περισσότερη ειρήνη στην καρδιά.

Γιατί η Ανάσταση δεν προετοιμάζεται με φασαρία, αλλά με σιωπή.

******

---  κείμενο αλλιευμένο από το διαδίκτυο.

---  φωτό δική μου.

something yellow

Λεμονιά, ή ό,τι απέμεινε από αυτήν μετά το γερό κλάδεμα που έφαγε η καημένη, όπως και τα περισσότερα φυτά του κήπου. Ήταν η χρονιά τους φέτος. Γιατί δεν είναι μόνο να τα κλαδεύεις, είναι και να τα διαμορφώνεις. Κι ο σύζυγος σε αυτά, όχι να το παινευτούμε, αλλά είναι καλλιτέχνης. Εγώ μόνο που τα θαυμάζω και τα φωτογραφίζω. Άντε, να μαζεύω τους καρπούς και να κόβω λουλούδια για το βάζο, μέχρι εκεί.

Με αγάπη, 

Εύα 💗

Πώς γίνεσαι καλύτερος φωτογράφος;

"Κάθε φωτογράφος έχει τη δική του προσέγγιση. Κάποιοι επικεντρώνονται στην τεχνική, άλλοι στην αφήγηση και άλλοι προσεγγίζουν τη φωτογραφία μέσα από το συναίσθημα — εμπνευσμένη από τις ιστορίες που ζουν και από αυτές που ανακαλύπτουν κάθε μέρα.

Για κάποιους φωτογράφους, η φωτογραφία δεν αφορά μόνο την αποτύπωση αυτού που βλέπουν, αλλά την κατανόηση του εαυτού τους μέσα από αυτό. Χωρίς αυτή την αυτογνωσία, πώς θα μπορούσαν να ελπίζουν να πουν ουσιαστικές ιστορίες;

Αυτή η διαδικασία αυτογνωσίας τους κάνει καλύτερους φωτογράφους. Τους επιτρέπει να βλέπουν τον κόσμο πιο καθαρά, να αναπνέουν για τη φωτογραφία πριν καν σηκώσουν την μηχανή στο μάτι τους. Η φωτογραφία δεν πρέπει να είναι μηχανική, ούτε απλώς μια τεχνική επιδίωξη. Πρέπει να είναι ένα μέσο έκφρασης συναισθήματος και νοήματος. Χωρίς μια βαθιά σύνδεση με τον εσωτερικό μας κόσμο, όλα γίνονται πιο περίπλοκα.

Πώς γίνεσαι καλύτερος φωτογράφος;

Γνωρίζοντας καλύτερα τον εαυτό σου. Αναλύοντας τις επιθυμίες, τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία σου. Περπατώντας χωρίς φωτογραφική μηχανή, παρατηρώντας τα πάντα, μελετώντας τον ρυθμό της ζωής. Φανταζόμενος και νιώθοντας πριν από τη φωτογράφιση. Κάθε μέρα, θα αποκτάτε  μια πιο καθαρή αίσθηση του φωτογράφου που είστε και, το πιο σημαντικό, του φωτογράφου που θα θέλατε να είστε. Όλα ξεκινούν και τελειώνουν με την αυτογνωσία. Η φωτογραφία είναι η ερμηνεία του φωτογράφου για τη ζωή και έχει την ευθύνη να ξεπερνά τα συνηθισμένα."

---   κείμενο: Spiros Skiadopoulos, μπορείτε να τον βρείτε εδώ.

---   φωτό: Κώστας Μπαλάφας, τη σελίδα του μπορείτε να την βρείτε εδώ.

******

Ένα μόνο σχόλιο θέλω να αφήσω εδώ. Από τότε που η τεχνητή νοημοσύνη εισέβαλε τόσο επιθετικά στις οθόνες μας αλλοιώνοντας τόσο εξώφθαλμα ειδικά το κομμάτι της φωτογραφίας που το έχει μεταμορφώσει -παραμορφώσει, θα έλεγα εγώ- σε υπερθετικό βαθμό, δεν θέλω ούτε να τις βλέπω ούτε να τις ποστάρω στις σελίδες μου, ούτε και πρόκειται να το κάνω. 

Αυτό το blog ούτε γράφεται από τον A.I. ούτε φωτογραφίζεται από αυτό. 

Όλα εδώ μέσα είναι ανθρώπινα, αποτέλεσμα της γράφουσας και φωτογραφίζουσας, με τη σκέψη, το νου, την καρδιά και την όποια γνωστική ή καλλιτεχνική τεχνική της ή την έλλειψη αυτής. 

Αλλά και όλα εκείνα τα κείμενα ή φωτογραφίες που ανεβάζω ενίοτε εδώ μέσα και δεν είναι δικά μου, είναι δηλαδή αναδημοσιεύσεις, (που πάντα το επισημαίνω αυτό και στις ετικέτες και στο τέλος των δημοσιευμάτων, ώστε ο αναγνώστης να ξέρει ότι κείμενο ή φωτογραφία δεν είναι της γράφουσας, αλλά κάποιου άλλου δημιουργού, κι όταν δεν τον γνωρίζω, γράφω απλά ότι αλλιεύθηκε από το διαδίκτυο, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν είναι δικό μου), και πάλι, ωστόσο, πρόκειται για έργα ανθρώπων με νοημοσύνη, ψυχή και συναίσθημα, δεν είναι κύημα τεχνητής νοημοσύνης, μέχρι τον βαθμό που μπορώ να γνωρίζω.

Κάθε τι που γράφω εδώ μέσα ή που αναδημοσιεύω ως αναδημοσίευση σε αυτό το blog είναι το αποτέλεσμα ανθρώπινης προσπάθειας και μόχθου και χρόνου που καταναλώθηκε για να φτάσει ως εδώ, στην οθόνη του υπολογιστή. 

Ειδικά για τις αναδημοσιεύσεις, νιώθω τιμή μου και χρέος μου όταν αυτά που έχουν εκφράσει και άγγιξαν κάτι από το μέσα μου, μπορώ να τα προβάλω προς τα έξω ως κάτι που με εκφράζει απόλυτα και μου ταιριάζει με την όλη αισθητική μου και αντιλήψεις μου, ώστε να βρίσκονται εδώ σαν πινακοθήκη ή σαν αρχείο και να μπορούν να τα βλέπουν και άλλοι και να τα διαβάζουν και να τα βλέπω κι εγώ, βέβαια, όταν ανατρέχω σε αυτά, αφού η τέχνη και η πίστη και η γνώση και οι ιδέες είναι για να μοιράζονται, όπως έχω πει χιλιάδες φορές και το υποστηρίζω με θέρμη και θα συνεχίσω να το υποστηρίζω. 

Ως εκ τούτου, αρνούμαι κάθετα να δεχτώ ή να υποστηρίξω οτιδήποτε το artificial ή το artificial intelligent, κοινώς, τεχνητή νοημοσύνη, εδώ μέσα, επ' ουδενί και με κανέναν τρόπο. Καμία μηχανή δεν πρόκειται να αντικαταστήσει για μένα την τέχνη ή τη λογοτεχνία ή τη φωτογραφία ή το δοκίμιο. Επιμένω στο ανθρώπινο, ακόμη και με τα λάθη του, γιατί έχει ψυχή. 

Κι εγώ, ψηφίζω ψυχή, πάντα.

Αυτά.

Με αγάπη,

Εύα 💗

Καλώς ήρθες, άνοιξη!

Με ένα μικρό βιντεάκι καλοσωρίζω τον ερχομό της άνοιξης. Το τράβηξα προχθές, λίγο προτού χαλάσει ο καιρός. Επιστρέφαμε με το αυτοκίνητο από δουλειές, αλλά ήταν τόσο όμορφη η μέρα, ήθελα να περπατήσω. Πήγαινε εσύ, του λέω, θα έρθω με τα πόδια. Εκείνος συνέχισε για το σπίτι. Κι εγώ, έμεινα πίσω. Ο ήλιος έλαμπε γιορτινός, το αεράκι απαλό και ευπρόσδεκτο. Και δίπλα στον δρόμο, ένα λιβάδι γεμάτο μαργαρίτες. Τον αγαπούν αυτόν τον τόπο, και κάθε χρόνο τέτοια εποχή δίνουν σταθερά το παρόν. Και ο τόπος όλος χαμογελά. Μαζί τους, κι εγώ.

   

Καλή άνοιξη να έχουμε!

Με αγάπη, 

Εύα 💗

Νηστεία για την αγάπη του Θεού ή από χριστιανικό καθήκον;

Ήδη βρισκόμαστε στην καρδιά της Σαρακοστής και είναι πολλοί εκείνοι που γενικά πράττουν όλα τα δέοντα σχετικά με τους θρησκευτικούς κανόνες, όπως, στην προκειμένη, η νηστεία. Φτάνει όμως μόνο αυτό, το να τηρούμε δηλαδή τα χριστιανικά μας καθήκοντα ακολουθώντας το τυπικό για να σωθούμε;

Στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο ο ίδιος ο Χριστός μας δίνει την απάντηση: 

"Και πηγαίνετε να μάθετε τι σημαίνει, αγάπη θέλω και όχι θυσία. Γιατί δεν ήρθα να καλέσω σε μετάνοια τους δικαίους αλλά τους αμαρτωλούς."  

~ Κατά Ματθαίον 9: 13.

Η μετάνοια, δηλαδή, από τους αμαρτωλούς ισοδυναμεί με την αγάπη προς τον Χριστό! Η θυσία, τα χριστιανικά μας δηλαδή καθήκοντα, μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, ως λιγότερο ουσιώδη και σημαντικά. Γιατί η πραγματική θυσία μας ως ασθενείς και ως αμαρτωλοί είναι το να μετανοήσουμε.

Το πρώτιστο χριστιανικό μας καθήκον επομένως, όπως διαβάζουμε από τον Λόγο του Θεού, είναι η μετάνοια, η πρώτη εντολή που μας έδωσε ο Χριστός όταν ξεκίνησε την δημόσια διδασκαλία Του. Και μετάνοια εδώ δεν σημαίνει κάνω μετάνοιες (= γονυκλισίες), ή εφαρμόζω τους τύπους της εκκλησίας (= χριστιανικά καθήκοντα), λέω κι ένα συγγνώμη ίσως και είμαι εντάξει.

Μετάνοια σημαίνει αλλάζω τρόπο ζωής, αλλάζω τρόπο σκέψης, αλλάζω τρόπο συμπεριφοράς. Ριζικά. Σαρωτικά. Γενναία. Αρχίζω να ξεριζώνω πεποιθήσεις, πάθη, κακές συναναστροφές, κακές συνήθειες, μάσκες που χρειάζεται να πέσουν, τον κακομαθημένο μου εαυτό που χρειάζεται να μετεκπαιδευτεί. 'Ετσι, από κύριο του εαυτού μου, που μόνος του τα λέει και μόνος του τα κάνει, τώρα τοποθετώ ως κύριο της ζωής μου και της ύπαρξής μου τον Χριστό.

Αυτό θα πει μετάνοια. Κάνω στροφή. Αλλάζω ρότα. Επιστρέφω σπίτι. Ανακαλύπτω την πραγματική μου φύση, τον αληθινό μου εαυτό, έτσι όπως με έπλασε ο Θεός, και όχι όπως με διαμόρφωσε η κοινωνία ή η οικογένεια ή η ίδια μου η φύση, η ατελής, η αδαής, η εγωκεντρική, η επηρεασμένη. 

Μετάνοια θα πει βάζω τον εαυτό μου στην άκρη για μια φορά και αφήνω τη ζωή μου στα χέρια του Θεού και στο θέλημά Του. Μαθαίνω από Αυτόν, μαθαίνω για Αυτόν, μαθαίνω ποιος είναι, ποιος είναι ο χαρακτήρας Του, Τον μελετάω, μελετάω αυτά που έχει πει, αυτά που έχει πράξει, τις επιθυμίες Του, τις αντιδράσεις Του, την συμπεριφορά Του, τις επιλογές Του, ώστε να αρχίσω τον αγώνα μου για να Του μοιάσω, να αρχίσω να βαδίζω στα βήματά Του, να κάνω τα λόγια Του λόγια μου και τις εντολές Του εφαρμογές μου, όπως το να αγαπώ χωρίς ιδιοτέλεια, να συγχωρώ χωρίς αντάλλαγμα, να αποζητώ την δικαιοσύνη, την ειρήνη, την αλήθεια, να διώχνω το κακό και να πράττω το καλό. Όπως Εκείνος.

Και τόσα άλλα που μαθαίνω όσο βρίσκομαι σε προσωπική πλέον σχέση μαζί Του, όχι σαν μια εγκυκλοπαιδική πληροφορία που πρέπει απλά να ξέρω, αλλά μέσα από την ένθερμη προσευχή - επικοινωνία - κοινωνία μαζί Του και μέσα από το σταθερό περπάτημά μου στον Λόγο Του, το δώρο Του σε όλους εμάς που θέλουμε να φτάσουμε σε αγιότητα και θέωση, αυτό που ήθελε για εμάς από την αρχή. "Άγιοι γίνεσθε, γιατί άγιος είμαι." Εντολή δοσμένη ήδη από το Λευιτικό, Παλαιά Διαθήκη (Λευ. 19:2). Γιατί το Ευαγγέλιο δεν ξεκινάει από το Κατά Ματθαίον και τελειώνει στο Κατά Ιωάννην. Ξεκινάει ήδη από τη Γένεση και τελειώνει με την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Όλη η Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη είναι χριστοκεντρική με κέντρο τον Χριστό. Και μέσα σε αυτήν ξεδιπλώνεται ολόκληρο το σχέδιο του Θεού για εμάς και τη σωτηρία μας.

Κάθε κεφάλαιο διδάσκει Χριστό. Κάθε προφήτης, προτύπωση Χριστού. Κάθε ίαση στο σώμα προτυπώνει την ίαση της ψυχής που νοσεί και αποζητά την θεραπεία και τον θεραπευτή της, που είναι ο Χριστός. Αυτό είναι το χαρμόσυνο νέο. Αυτό είναι το Ευαγγέλιο. Ο Χριστός είναι το Ευαγγέλιο. Ο Θεός που έγινε άνθρωπος για να σηκώσει τον άνθρωπο από τον βούρκο και την απελπισία και να τον αναστήσει. Να τον αγιάσει. Να τον θεώσει. Να τον κάνει να περπατά με τους αγγέλους. Να τον φτάσει να αγγίξει την καρδιά του Θεού. Να του χαρίσει την αιώνια ζωή. Να τον σώσει.

Αν μπορέσουμε να τα ξεκλειδώσουμε όλα αυτά, είναι αδύνατο να μην ξεχειλίσουμε από αγάπη για τον Κύριο, για όλα αυτά τα θαυμαστά που κάνει για εμάς. Το όνομα που ακούμε να ψάλλεται στην εκκλησία αποκτά διάσταση, γίνεται πρόσωπο, ο Θεός μας είναι πρόσωπο, όχι μια αόριστη λέξη ή ενέργεια που αιωρείται στο σύμπαν. Είναι ο Ιησούς Χριστός που μας γνώρισε τον Πατέρα Θεό, αλλιώς δεν θα το γνωρίζαμε, ακόμα θα ψάχναμε να βγάλουμε άκρη στα τυφλά. 

Ο Χριστός τα έχει κάνει αυτά. Για εμάς. Από την αγάπη Του για εμάς. Μας προσφέρει τα πάντα χωρίς αντάλλαγμα. Σταυρώνεται πάνω στον Σταυρό για να καρφώσει εκεί πάνω τις αμαρτίες μας (Κολ. 2:14). Ξεχρεώνει τα πάντα για εμάς, όλα μας τα πάθη, τα τραύματα, τις θλίψεις, την απόγνωση, τις πτώσεις, το μούδιασμα της ζωής που σε άγει και σε φέρει χωρίς να βρίσκεις άκρη ή νόημα ή σκοπό. Όλα αυτά διαγράφονται με το Άγιο Αίμα του Κυρίου. Αν αυτό δεν είναι αγάπη, τότε τι είναι;

Πώς μπορείς να μη Τον αγαπήσεις; Πώς να μην Τον λατρέψεις; Πώς να μην στερηθείς κάτι από την καλοπέρασή σου για Κείνον; Για όσα έχει κάνει για σένα και συνεχίζει να κάνει; Την αιώνια σωτηρία που μόνο Εκείνος μπορεί να σου προσφέρει; Που μόνο Εκείνος μπορεί να σου ανοίξει διάπλατα τον δρόμο Του να τον βαδίσεις, τον Λόγο Του να φωτιστείς, να δεις την αλήθεια, να γραπωθείς πάνω της, δηλαδή πάνω Του, και να σωθείς; Ποιος άλλος σε δέχεται όπως είσαι, χωρίς υποσημειώσεις, με όλα σου τα σφάλματα και όλες σου τις αδυναμίες; 

Μόνο Εκείνος έχει αυτή τη δύναμη να το κάνει, το μεγαλείο, την προθυμία, την ευθύτητα, την λεβεντιά. Γιατί ο Κύριός μας δεν δίνει αγάπη, είναι αγάπη. Μια αγάπη που ζητάει από εμάς να μιμηθούμε και να εφαρμόσουμε, τόσο προς τον Θεό, όσο και προς τον συνάνθρωπο. Κάθετα προς τον Θεό, οριζόντια προς τον συνάνθρωπο. Αυτή είναι η αγάπη του Θεού: σταυρική, ένας σταυρός, με άξονα κάθετο και άξονα οριζόντιο. Και όχι σ' αγαπώ, μ' αγαπάς, τι θα κάνεις για μένα, κι αν δεν το κάνεις, σε αφήνω, σε εγκαταλείπω, τρέχω για την επόμενη αγάπη.

Όταν περπατάς πάνω στον δρόμο του Χριστού από αγάπη και όχι από θρησκευτικό καθήκον, τα πάντα αποκτούν άλλο νόημα. Και ό,τι κάνω, είτε εκκλησιασμό τις Κυριακές, είτε νηστεία την Σαρακοστή όπως αυτές τις μέρες ή οτιδήποτε που να ακολουθεί το τυπικό, κάθε "χριστιανικό καθήκον" παύει να είναι καθήκον, αλλά εκδήλωση της αγάπης μας προς Εκείνον, που πρώτος μας αγάπησε.

Άνθισε η αγριοδαμασκηνιά και φέτος. Πέρσι δεν προλάβαμε να την χαρούμε ανθισμένη για πολύ, γιατί δυνατός βοριάς φύσηξε μια νύχτα και τα σάρωσε όλα στο πέρασμά του. Το πρωί δεν είχε απομείνει τίποτα. Φέτος ελπίζουμε η φύση να την λυπηθεί και να προλάβουμε να την καμαρώσουμε ανθισμένη και γεμάτη καρπούς.

Καλό υπόλοιπο Σαρακοστής και καλή μας - προσωπική - ανάσταση!

Με αγάπη,

Εύα 💗