12.6.18

Η Μακεδονία 'έπεσε'


Περιμένω να δω πόσο ελαστικός θα γίνει ακόμα ο όρος, όχι Μακεδονία, αλλά προδοσία. Ή μάλλον: εθνική προδοσία για να είμαι πιο ακριβής. Η ανιστορικότητα του Έλληνα (του Έλληνα αριστερού μάλλον πρέπει να πω για να είμαι και πιο σωστή, οι υπόλοιποι τι φταίμε. Και ίσως το Έλληνας θα πρέπει να το διαγράψω κι αυτό για να είμαστε και απολύτως συγχρονισμένοι με τα τεκμήρια που αφήνουν στο διάβα τους).

Η ανιστορικότητα, λοιπόν, και η αδιαφορία των αριστερών που μας κυβερνούν και των αριστερών που τους υποστηρίζουν (τώρα νομίζω ότι το είπα ορθά) δεν έχει όριο. "Και τι έγινε; Ένα όνομα είναι. Ας το δώσουμε. Ας δώσουμε και τον Μέγα Αλέξανδρο, πάρτε τον. Τι άλλο θέλετε; Τη γλώσσα; Πάρτε την κι αυτή. Τι δημοκράτες είμαστε; Τι προοδευτικοί. Πάρτε τα. Εξάλλου, εμείς τι να τα κάνουμε; Σάμπως και γνωρίζουμε την αξία τους; Εσείς που τη γνωρίζετε, πάρτε τα. Εμείς είμαστε οικουμενικοί."

Εδώ κολλάει το προδότες. Λες και είναι δικό σας το όνομα, για να το δώσετε. Ή οτιδήποτε άλλο σε αυτό τον τόπο, για να τα κάνετε ό,τι θέλετε.

Μέσα σε δέκα χρόνια μια χούφτα ανύπαρκτοι κατάφεραν και έγιναν Μακεδόνες. Κι εμείς εν μία νυκτί καταφέραμε και καταλήξαμε περιφέρεια. Γιατί, αν εκείνοι είναι βόρειοι Μακεδόνες, τι κάνει αυτό εμάς; Νότιους Μακεδόνες. Άρα, περιφέρεια. Το κράτος το χαρίσαμε σε αυτούς. Εμείς θα είμαστε απλά μια επαρχία που τυχαίνει να λέγεται Μακεδονία.

Μπράβο τους που τα κατάφεραν. Τους βγάζω το καπέλο. Το δούλεψαν πολύ, το δούλευαν από τότε που διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία. Άρχισαν να χτίζουν την ιστορία τους, τον πολιτισμό τους, τη γλώσσα τους με ξένα κόλυβα. Και σήμερα έφτασαν να λέγονται Μακεδονία. Τα "βόρεια" και "νέα" και "άνω" είναι απλά κορδέλες. Η ουσία είναι ότι το όνομα το πήραν. Ή μάλλον, τους το χαρίσαμε.

Μα, κανείς δεν αναρωτιέται γιατί έχουν κολλήσει με τόση εμμονή στον όρο Μακεδονία λες και δεν υπάρχει αύριο; Τι θα πάθαιναν αν υιοθετούσαν ένα σλαβικό όνομα, που είναι και οι πραγματικές τους ρίζες και θα αντιστοιχούσε και στην ιστορική τους πραγματικότητα; Δεν έχει πονηρευτεί κανείς πια σε αυτόν τον τόπο; Μάτι βγάζει!

Όσο πιο παλιά η ιστορία ενός λαού, τόσο πιο μεγάλη η εδραίωσή του στο χωράφι που διεκδικεί. 

Για τους Σκοπιανούς η ιστορία ήταν ρηχή, πρόσφατη. Η σλαβική ιστορία βαστά από τον το μεσαίωνα και δώθε. Πριν από αυτό ήταν αγέλες που λυμαίνονταν τους γειτονικούς τους πολιτισμούς για να επιβιώσουν.

Αυτό έπρεπε να αλλάξει με τον έναν τρόπο ή τον άλλο. Και πώς αλλάζει η ιστορία; Με το να την αλλοιώνεις. Φλόμωσε τον λαό σου με φούμαρα για δέκα χρόνια και είμαστε εντάξει. Για τους Σκοπιανούς, αυτό έγινε με την καπήλευση της ιστορίας και του πολιτισμού των γειτόνων της. Πάρε λίγο από την Αλβανία, πάρε κι άλλο λίγο από τη Βουλγαρία, ύπουλα, αθόρυβα, ποιος θα μας πάρει χαμπάρι; Κυρίως όμως, πάρε από την Ελλάδα. Την παχιά αγελάδα των Βαλκανίων, όσον αφορά στην ιστορία και στον πολιτισμό. Άσε, που δε τη νοιάζει κιόλας τώρα τελευταία. Που τα ξεπουλάει όλα μπιρ παρά. Στο όνομα του προοδευτισμού.

Για τον Τσίπρα σήμερα είναι μια μέρα νίκης.
Για τους Έλληνες είναι μια μέρα ντροπής.
Ντροπής και πένθους.
Ένα κομμάτι της Ελλάδας έπεσε.
 Εν καιρώ ειρήνης.
Δολοφονήθηκε.

Από τους σύγχρονους Εφιάλτες της.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Μέχρι να μάθουμε.

Ας προσέχαμε.

R.I.P.

***

(Συγγνώμη, αλλά έπρεπε να τα πω.)

2 σχόλια:

Ρένα Χριστοδούλου είπε...

Και πολύ καλά έκανες και τα είπες.
Δυστυχώς οι προδότες καλά κρατούν παντού.
Θα φανεί γρήγορα ο λόγος του ονόματος.
Να είσαι καλά.

eva23 είπε...

@ Ρένα Χριστοδούλου

Ρένα μου, καλημέρα. Μπορεί να τα είπα, αλλά ξέρω ότι αυτή η οργή μου για αυτά τα ανήκουστα που συμβαίνουν στους καιρούς μας αντιτίθεται με τα λόγια του Χριστού που μας θέλει μεγαλόθυμους, με αγάπη και συγχώρεση για φίλους και εχθρούς. Δεν ξέρω πώς γίνεται να βλέπεις συνανθρώπους σου να ξεπουλάνε την χώρα σου και να τους συγχωρείς και να τους αγαπάς ως εαυτόν. Αυτή τη στιγμή αν με ρωτήσεις μόνο έτσι δεν αισθάνομαι, ψέματα να πω; Πρέπει να είσαι Θεός για να μπορεί η αγάπη σου να αγκαλιάζει τους πάντες, να τους συγχωρεί και να προσεύχεται γι' αυτούς. Βλέποντας το πώς αντιδρώ σε πράγματα όπως το σκοπιανό και τι με κάνουν να αισθάνομαι για τους δικούς μας που αντί να παλεύουν για πατρίδα και ελευθερία κοιτάζουν τι να πρωτοπροδώσουν, καταλαβαίνω πόσο απέχω πολύ ακόμα από την αγιοσύνη που ο Θεός ζητά από τα παιδιά του...